<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by İrem Ege Tuğcu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by İrem Ege Tuğcu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@iegetugcu?source=rss-97ff2a408103------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*L1gK4s7a7ribCEf_oFTaIQ@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by İrem Ege Tuğcu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@iegetugcu?source=rss-97ff2a408103------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 18:56:43 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@iegetugcu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[10 Dakikada Yazarak İyileşme Denemesi]]></title>
            <link>https://iegetugcu.medium.com/10-dakikada-yazarak-i%CC%87yile%C5%9Fme-denemesi-42422f9f8283?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/42422f9f8283</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 15 Aug 2020 14:02:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-15T14:02:45.559Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Bir grafik, aşağıdan gelerek yükselen ama doğrusal olmayan bir grafik." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y-QxEfbcESw4A8SK_MX1JA.png" /><figcaption>Illustrasyon, yazara aittir.</figcaption></figure><p>“Yazmaya başladım ve iyileştim” gibi bir cümle kurmayacağım. Sadece yazmam gerekiyordu. Çünkü kendimi bildim bileli hep yazardım, ancak içimdeki yargıçların konuşmasına izin vermeye başladığımdan beri hep uzaklaşmıştım kendimden ve yazdıklarımdan. Hep denedim ama hep bir kısır döngünün içine girdim ve kendimi kaygıdan kıvranırken buldum.</p><p>Yazmanın kendisiyle ilgili düşünüyor olmak yazmamı engellemişti, bu düşünceler silsilesi bana kaygıyı getirdi ve ortaya üretemeyen bir insan çıktı. 14 yaşındayken bugün “kötü” olarak adlandırdığım bir şekilde yazdıysam da en azından hala gelişmeye açıktım, çünkü yazıyordum. Şimdi ise hiç yazmıyor ve hiç gelişmiyorum. 2011 yılında oturup 60 sayfa yazabiliyorsam ve şimdi yazamıyorsam oturup nedenini irdelemem gerek.</p><p>Ben bugün buraya bu nedeni irdelemeye geldim. Oturup düşünmeye hatta hiç durmamaya geldim. 10 dakika boyunca hiç durmayacağım. Bir kelimeye takılıp kalsam bile, o kelimeye yabancılaşana kadar o kelimeyi yazacağım. Sonra da başka bir konuya geçerim belki. Fakat dağılmadan, çok parçalanmadan…. Bunu söylerken bile ne kadar yargılıyorum aslında kendimi. İnsanın kendini yargılamadan bir işi halledebilmesi, yargılamadan üretebilmesi ne kadar da zormuş! Bunu gerçekleştirmek için elimden geleni yapıyorum, sonrasını düşünmüyorum. Eskiden olsa “Bu yazdıklarımı ne yapacağım ben şimdi?” derdim, bugün demeyeceğim.</p><p>Aklına hiçbir şey gelmeyene kadar yazınca, tükenilen noktada illaki yeni bir pencere açılıyor ve dönüp bakıyorsun sonra nerede olduğuna. Hiçbirimiz olmak istediğimiz yerde değilsek bile, şu iki dakikalık eylemde kendi hayallerimizi mümkün olduğunca esnetme özgürlüğüne sahibiz. İşte bundan sonrası büyük bir özgürlük ve aslında güzel bir imkanın minneti. Şükran duydum ben bugün. Oysa ne güzel bir tutkuya sahibim ben, unutmuşum. Oysa ne kıymetli bir tutku bu. Mucizeler yaratmıyor, bazen daha da sıkışıyorum ve çıkmazlara sürükleniyorum, ama yine de ortaya bir şeyler çıkıyor. Kendini açığa çıkarıyorum ve öyle yaşıyorum.</p><p>Böyle bir deneyim işte. Kaç dakikam kaldı bilmiyorum, ancak bu yine de çok güzel. Kendimi ittirmem de güzel. Ne hakkında yazdığımı net olarak bilemesem de sadece yazmak hakkında konuşabilmek bile güzel. İyi ki yazıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=42422f9f8283" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Göndermeyeceğimizi Bildiğimiz Halde Neden Mektup Yazarız?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6ndermeyece%C4%9Fimizi-bildi%C4%9Fimiz-halde-neden-mektup-yazar%C4%B1z-836ecf9d666a?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/836ecf9d666a</guid>
            <category><![CDATA[mektup]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Apr 2020 15:44:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-19T22:08:44.911Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*03nBU-hjHX4l--X8hK4l7w.png" /><figcaption>Illustrasyon yazara aittir.</figcaption></figure><p>Çağın gerisinde kaldığı düşünülse de kağıda kaleme dokunarak yazılan mektuplar, kişilerin duygularını ifade ettiği hatta içlerini döktüğü ve derin paylaşımlarda bulunabildiği bir araç olarak olarak kullanılabiliyor hala. Bir de gönderilmeyen mektuplar vardır. Karşımızdaki kişinin okuduğunu düşünmeden “rahatça” yazarız. Satırlara içimizi dökeriz, belki söyleyemediklerimizi o satırlara söyleriz. Çoğunlukla sadece kendimize saklarız bu yazıları… Peki, neden bunu yapmaya ihtiyaç duyarız?</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Karşımızdaki kişi artık sağlıklı bir şekilde iletişimde kurabildiğimiz biri değildir. Hayatımızdan çıkmış olabilir. Bu dünyaya veda etmiş biri olabilir. Belki de en yakınımızdaki birisidir. Ona söyleyeceklerimiz aramızdaki ilişki dinamiğini hiç değiştirmeyeceği için, söyleyeceklerimizin karşı tarafa hiçbir şey ifade etmeyeceğini düşündüğümüz için yazıyor da olabiliriz. Belki de itiraf edemediğimiz şeyleri itiraf ederiz orada. Yazdıktan sonra bazen saklarız, bazen de yırtıp atarız.</p><p>Bu mektuplar, kendi içimizde çözemediğimiz duyguları çözmeye, varsa içine girdiğimiz çıkmazlardan çıkmaya yardımcı olabilir. O kağıdın karşısında biri(leri) vardır ama aslında yalnızız, istediğimizi söylemekte özgürüz. Yazdıkça da bazı şeylerin farkına varırız, bazen de daha çok sürükleniriz çıkmazlara. Öyle ya da böyle, bir şekilde duygularımızı ve düşüncelerimizi karşımızda biri varmış gibi anlattığımız yerdir o mektuplar, sahibini asla bulmasa da. Eninde sonunda da insanı rahatlatacağı garanti edilemez.</p><p><em>(Bu yazdıklarımın da hiçbir bilimselliği bulunmamaktadır. Yalnızca kişisel deneyimlerimden yola çıkarak yazılmıştır.)</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=836ecf9d666a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6ndermeyece%C4%9Fimizi-bildi%C4%9Fimiz-halde-neden-mektup-yazar%C4%B1z-836ecf9d666a">Göndermeyeceğimizi Bildiğimiz Halde Neden Mektup Yazarız?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Biten Bir İlişkiyi Azad Etmek]]></title>
            <link>https://iegetugcu.medium.com/biten-bir-i%CC%87li%C5%9Fkiyi-azad-etmek-b2772c894bd8?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b2772c894bd8</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 05 Apr 2020 20:27:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-05T20:27:56.895Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/593/1*K9DztbDcRzaQSije3qcI2g.png" /><figcaption>İllustrasyon <a href="https://medium.com/u/c168a5239a9d">flow</a>sofly’a aittir, Instagram’dan alınmıştır.</figcaption></figure><p>Acısıyla tatlısıyla güzel günler geçti. Bir yerden sonra film koptu ve ilişkide bocalamalar başladı. Tartışmalar yerini kavgalara bırakır oldu. Defalarca denediniz, ilişkinizi kurtaramadınız. O an geldi, partnerinizle artık devam edemeyeceğinizi anladınız. Fakat sizin aklınız hala onda mı? Geçmişteki anılarınıza veda edememek size acı mı veriyor? Aslına bakarsanız bu acıdan kurtulmanın bir reçetesi yok, şunları veya bunları yapmakla kesin çözüme kavuşabilecek bir durumda değilsiniz. Fakat yeniden ruhsal olarak sağlıklı günlere dönmek mümkün, ayrılık sürecini en sağlıklı bir şekilde atlatmak için çemberin dışına çıkıp her şeyi mantıklı bir şekilde görmeye çalışmaksa en önemlisi. Çoğu zaman yapmaktan kaçındığımız yegane durumdur olay yerini terk edememek, fakat gerçekçi olmakta fayda var, bazen sağlıklı bir şekilde hayata devam edebilmek için bitmiş ilişkiyi arkada bırakmak gerekli.</p><p><strong>Sağlıksız bir İlişkinin İçinde Olmak Sizi de Sağlıksız Yapar</strong></p><p>Ayrılık ve yas sürecinin inkar ve yeniden bir araya gelme umudunun taşındığı evreden kabullenme evresine doğru uzandığı söylenir.* Ancak her insan farklı karaktere ve deneyimlere sahipken bu durumla başa çıkma yöntemi de kişiden kişiye değişiyor. Elbette unutulmayacak güzel anılara sahibiz fakat bitmiş ilişkiyi bağışlamak farkında olmadan kendimiz için yapabileceğimiz en iyi şey haline gelmiş olabilir. Peki nasıl? Ayrılık acısı yaşayan insanların çoğu geçmişteki kırgınlıklarını affetmek istiyor ama nasıl yapacaklarını bilmiyor. Bunun kesin bir yöntemi olmamakla birlikte her insanın ayrılığın da ilişki gibi bir süreç olduğunu kabul etmesinde fayda var. Klişe olsa da zamanın en iyi ilaç olduğunu kabul etmek gerek. Nasıl ki hayatta yaşadığımız kayıpların acısı bir süre sonra hayata devam edebileceğimiz raddeye geliyorsa, bitirdiğimiz ilişkilerin de acısı bir süre sonra nihayete erecek. Aslında beynimiz sağlığımızı koruyabilmek için bir yerden sonra bu acılarla başa çıkmak için farklı mekanizmalar geliştiriyor ve yeni hayatımıza adapte olmaya başlıyoruz.</p><p>İlişkiye son vermenin gerekliliğini kabullenmek oldukça zor, fakat inişlerin ve çıkışların bulunduğu bir ilişki sağlıksız bir ilişkinin işaretidir. Sevginin ve aşkın varlığı çiftlerin uyumlu olacağını asla garantilemez, anlaşmazlıklara rağmen devam etmesi için zorlanan ilişkiler bireyleri yıpratabilir. İlişkiyi kurtarmak mümkün olmuyorsa yolları ayırmak bazen en doğru seçimdir. Suçun kimde olduğunun bu saatten sonra bir önemi yok, kendinizi ya da karşı tarafı suçlamak yalnızca size acı verecektir. Artık nedenlere değil, sonuçlara odaklanma zamanı gelmiş görünüyorsa ayrılığı kabullenmenin de zamanı gelmiştir.</p><p><strong>Sonu Kabullenmek En Önemli Adımdır</strong></p><p>Birlikte geçirilen mutlu zamanları unutmak istemiyor olabilirsiniz, ama bu ayrılığı ve hislerinizi kabullenmek her şeyi unutacağınız anlamına gelmesin. Kabullenmek yalnızca kendinizi ve hatalarınızı olduğu gibi kabullenmek değil, aynı zamanda da yeni hayatınızı ve ayrıldığınız kişinin yokluğunu kabullenmektir. Bunu hayata geçirmek özellikle de bir yas sürecindeyken zor olacaktır, bu konuda kendinize zaman tanımaktan ve anlayışlı olmaktan kaçınmayın. Kendinizi hazır hissettiğinizde hayatınızla ilgili önemli adımlar atabilir ve yenilikler yapabilirsiniz. Bir gün geçmişteki güzel günlere ve kazanımlarınıza teşekkür edebilecek hale geleceksiniz, bu noktada kin ve nefret duygularından arınmak kabullenmeye giden yolda en önemli adımı oluşturur. Eğer bu duygulardan arınmazsanız bitmiş ilişkiyi azad edemezsiniz.</p><p>Her ne kadar ömür boyu sürecek bir ilişkinin hayali bazı kişilere hoş gelse de bu durum ilişkideki bağımlılıklara ve hatta flört şiddetine sebebiyet verebiliyor. Ölümüne korumacı ve sahiplenici ilişkilerden sıyrılabilmek bu ilişkileri yürütebilmekten daha zor olabilmektedir. Özellikle kişisel alanın ve benlik kavramının ortadan kalktığı ilişkilerde bir birey olarak var olabilmek çok zorken, partneriniz olmadan bir şeylere devam etmek neredeyse imkansız hale gelir. Fakat kimse kimsenin sahibi olamaz, ayrılıkların da kavuşmalar kadar olağan olduğunu kabul edip birbirinizden önce nasıl yaşadıysanız bu ilişkinin sonrasında da hayatınıza devam etmelisiniz. Kendinize ve hissettiklerinize karşı anlayışlı olun, sevdiğiniz aktiviteleri yaparak kendinize yönelin ve isteklerinizin farkına varın. Kendi istekleriniz, hayatla ilgili hedefleriniz hala sizinle, bu hedefleri gerçekleştirmek için çabalayarak hayatın devam ettiğini fark edebilirsiniz.</p><p>Unutmayın, hayat bir deneme yanılma yönteminden ibaret. Bazı seçimler sizi daha iyi yere götürecek seçimlerdir ve seçimlerinizi doğru yapın. Sizi daha mutlu edecek sağlıklı ilişkiler içinde olmak size daha iyi gelecek, günün birinde yeniden sağlıklı bir ilişki kurabilirsiniz. Bu konuda sakın umudunuzu kaybetmeyin, çünkü bu dünyadaki en değerli şey sizsiniz.</p><p>*<a href="http://www.bilgi.edu.tr/site_media/uploads/files/2011/05/16/brosur-kayip.pdf">http://www.bilgi.edu.tr/site_media/uploads/files/2011/05/16/brosur-kayip.pdf</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b2772c894bd8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karantinada Hayatta Kalmak için Pratikler]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bug%C3%BCn-evdeki-15-g%C3%BCn%C3%BCm-arkada%C5%9Flar%C4%B1m%C4%B1-ve-hayat%C4%B1m%C4%B1-%C3%B6zledim-2df937b12602?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2df937b12602</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[covid19]]></category>
            <category><![CDATA[evde-kal]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 Mar 2020 15:54:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-29T22:42:15.353Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/592/1*8Dpls7NeDovgxSyskxfJTw.png" /><figcaption>İllustrasyon @worry__lines’a aittir, Instagram’dan alınmıştır.</figcaption></figure><p>Bugün evdeki 15. günüm. Arkadaşlarımı ve hayatımı özledim.</p><p>Dünyadaki 3 milyar insan şu an benimle aynı hissi paylaşıyor olmalı. Yalnız değiliz hiçbirimiz. “Normal” günlerimizi özlüyoruz. Belki bir kayıp bu, bir yerde yasını tutuyoruz ama yaşamaya devam ediyoruz, kendimize yeni bir hayat yaratıyoruz.</p><p>New York Sağlık Departmanı, bu süreç içerisinde yaşayacağımız stres, öfke ve üzüntünün son derece doğal olabileceğini belirtmiş*. Çok doğru, her ne yaşıyorsak hepsi bu sürecin bir parçası: yalnızlık da, korku da… Hayatımızı geri istiyor olabiliriz, ama hayatımız ellerimizden kayıp gitmiş değil. Yaşadıklarımızla başa çıkmak için çeşitli tavsiyeler veriliyor, benim niyetim tavsiye vermek olmasa da kendi deneyimlerimi paylaşmak istiyorum. İşte benim başa çıkma reçetem!</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p><strong>Hiçbir Şey Yapmamak da Bu Sürecin Bir Parçası</strong></p><p>Sosyal medyada birçok “challenge” ile karşılaşıyorum. Hiçbirine katılmak istemiyorum. Bazen içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Ne çalışmak, ne bir şeyler okumak, ne de oturup izlemek istiyorum. Öyle anlarda yargısız bir şekilde kalmaya çalışıyorum. Sadece oturmak, bazen boş boş oyun oynamak veya sosyal medyada gezinmek de hiçbir şey yapmamama eşlik edebiliyor. Kendime yararlı olacak bir şeyler yapmanın gerekliliğini hissettiğimde ve yapmak içimden gelmediğinde kendimi bırakıyorum, bu hissi yaşamaya izin veriyorum ve hiçbir şey yapmıyorum. O boşluk hissinin bana neler çağrıştırdığına odaklanmaya çalışıyorum. Bir müziğin bana eşlik etmesine izin veriyorum.</p><p><strong>Abur Cuburlardan Uzak Durmalı</strong></p><p>Cipsler, çikolatalar, bisküviler… Evde bunları bulundurmaktan mümkün olduğunca kaçınıyorum. Zaten yeterince hareket edemediğim şu günlerde bir de koruyucu maddeli, yağlı ve şekerli gıdaları yememem lazım. Gereklilikler öyle, ama pratik her zaman aynı işlemez. Bazen çılgınlarca abur cubur yemek istiyorum ve duygusal yemeler hayatıma eşlik edebiliyor. Bu süreçte bunu bir kenara bıraktım ve minimuma indirdim. Hem yemeyince insan gerçekten tadını da unutuyormuş ve aramamaya başlıyormuş. Mümkün olduğunca meyve, kuruyemiş gibi sağlıklı atıştırmalıklar yemeye çalışıyorum. Abur cubur olarak sadece yemek değil, zihnimi dolduran ve kafamı karıştıran, bana kaygı veren medya içeriklerinden de uzak kalmaya çalışıyorum, buna mükemmeliyetçiliğimi tetikleyenler de dahil.</p><p><strong>Hareket Etmeli Ama Nasıl?</strong></p><p>Hepimiz hayatımıza sporu entegre edemeyebiliyoruz. Zira ben, hayat koşturmacasının içinde spora aktif bir şekilde yer verebilen biri değildim. Şimdilerde sürekli yoga yapmaya çalışıyorum. Bir spor dalı olmasa bile esneme hareketleri yapmak, dans etmek, temizlik yapmak veya evde bir yeri düzenlemek bile hareket etmeme yardımcı olabiliyor.</p><p><strong>Pijama Giy(me)mek</strong></p><p>Geceleri uyuduğum kıyafeti, yani pijamalarımı gün içerisinde değiştirmek ve evde iş ya da ders başındayken farklı bir kıyafet giymek üzerimdeki mayışıklığı atmamda yardımcı oluyor. Bunu emekli annemden öğrendim, kendisi emekliliğinin ilk gününden beri yıllardır bunu uyguluyor. Ben bunu yaparken asla rahatlığımdan ödün vermiyorum, zira keyfine çok düşkün biriyim. İlla kot pantolonla ve gömlekle oturmama gerek yok, pijamadan farklı rahat bir kıyafet bile o farklılık hissini yaşamama yetiyor.</p><p><strong>Kendine Dönüş Dönemi</strong></p><p>Son olarak bu karantina sürecini kendimle baş başa kalmak için bir fırsat olarak görmeye çalışıyorum. Geçmişimi, bugünümü ve geleceğimi düşünmek için bana bol bol zaman kalıyor ve kendi içime dönmemi sağlayacak çeşitli çalışmalar yapıyorum: yazıyorum, eski günlüklerimi okuyorum, fotoğrafları inceliyorum ve geleceğimi tahayyül etmeye çalışıyorum. Kendi güçlü yanlarıma odaklanmak da pozitif kalmama ve kendimi geliştirmek istememde yardımcı oluyor.</p><p>Bu süreçte en önemlisi öz bakım (self-care) pratiklerini ihmal etmemek ve sürekli olarak uygulamak. Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği’nin geliştirdiği bir öz bakım cetveli var, belki “self-care” kavramını kafanızda oturtmanız için yardımcı olabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*RKQNNjXvhP1M0kKyKwtENw.jpeg" /><figcaption>Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği’nin “Öyle Değil Böyle” Projesi’nde Geliştirilen Özbakım Cetveli</figcaption></figure><p>Sevgiyle.</p><p>*<em>The NYC Health Department, Coping With Stress and Social Distancing During the Coronavirus (COVID-19) Outbreak, 19.03.2020</em></p><p><em>**Bütün bu yazdıklarım, kişiden kişiye değişiklik gösterme olup asla öneri ve tavsiye içermemektedir.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2df937b12602" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bug%C3%BCn-evdeki-15-g%C3%BCn%C3%BCm-arkada%C5%9Flar%C4%B1m%C4%B1-ve-hayat%C4%B1m%C4%B1-%C3%B6zledim-2df937b12602">Karantinada Hayatta Kalmak için Pratikler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Evde Kalmak ve Evde Kalmaya Rağmen Yetişememek Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/evde-kalmak-ve-evde-kalmaya-ra%C4%9Fmen-yeti%C5%9Fememek-%C3%BCzerine-fb3163ef217d?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fb3163ef217d</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[corona]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[evde-kal]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Mar 2020 13:12:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-22T20:45:38.949Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Bir sandalyenin üstünde, bir kavanozun içinde turuncu bir balık, mutsuz görünüyor. Bir tenis topu içine isabet ediyor." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/592/1*lgjVs1NHNQ2hpLAoXjrnaA.png" /><figcaption>Illustration @julspatton’ a aittir, Instagram’dan alınmıştır.</figcaption></figure><p>Hepimiz bir gün bir odaya kapanıp sonsuz zaman içinde bir şeyler yapmanın hayalini kurmuşuzdur. Mesela ben, üretmeyi seven biriyim ama gündelik hayatımdaki koşturmacanın üretkenliğime engel olduğunu düşünürdüm. Şimdi sonsuz zamanım var işimin gücümün dışında. Kapandım işte o kapıların ardına. Kendime daha neyi beklediğimi sordum ve bu yazıya başladım, fakat aklımda bin bir türlü soru işareti, içimde korku ve belirsizlik hissi var. Dünyanın gidişatı ve yaşanan krizler beni hep derinden etkilemiştir, ben de bu krizlere yazarak tepki verenlerdenim.</p><figure><a href="http://turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TnUAJMge7L1ecsaLMlzHWA.png" /></a></figure><p>Bir insanın kriz içindeki dünyada hayata devam edebilme mekanizmaları nelerdir? Madem eve kapanmıştır, neden yapmak isteyip de yapamadığı şeyleri yapamamaya devam eder? Sadece motivasyon eksikliği, plansızlık gibi nedenlerden kaynaklandığını düşünmüyorum, zaten bu faktörlerin altında yatan dağ gibi problemler var hayatımızın içinde.</p><p>Üretkenliğimi engelleyen birtakım bariyerler var. Hepsinin önüne geçebilmek, o tıkanan kanalları açabilmek için bazı egzersizlere başladım. Ne kadar kötü bir ruh haliyle uyanırsam uyanayım, ki asla sabah insanı değilimdir, kalkar kalkmaz yazı yazıyorum. Aklıma ne gelirse yazıyorum hem de. Rüyalarımı yazıyorum, kaygılarımı yazıyorum, hayallerimi yazıyorum, hatta hayallerimi sanki gerçekleşmiş gibi yazıyorum sayfaların sonunda. Bazen gerçekten “mış” gibi yapmak hiç içimden gelmiyor, yine de devam ediyorum. Ruh halim üzerinde olumlu değişiklikler gördüm, daha temiz bir zihinle güne başladığımı hissediyorum böylece.</p><p>Şimdi bu evde kalma sürecinde önümüze bir sürü opsiyon sunuldu biz evde kalabilen, evden çalışabilen ya da izinli olan çalışanlar, çalışmayanlar ve öğrenciler için. Erişime açılan bir sürü kaynak, kitap, belgesel, hatta sergi ve müzeler var. Hangisini seçeyim derken hiçbirini seçemiyorum. Kafam karışıyor ve sonunda hiçbir şey yapamıyorum. Sonra oturup bi sakinleşiyorum. Elime kalemi kağıdı almak, bu kaygılarımı paylaşıyor olmak beni artık rahatlatıyor. Belki de biraz sakinleşmenin yollarını bulmalı, ondan sonra harekete geçmeliyiz. Belki o zaman bu süreçleri daha rahat bir şekilde atlatabiliriz, kim bilir?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fb3163ef217d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/evde-kalmak-ve-evde-kalmaya-ra%C4%9Fmen-yeti%C5%9Fememek-%C3%BCzerine-fb3163ef217d">Evde Kalmak ve Evde Kalmaya Rağmen Yetişememek Üzerine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Umut, Gitmediğin Şehirler]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/umut-gitmedi%C4%9Fin-%C5%9Fehirler-1160674215e0?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1160674215e0</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[şehir]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[umut]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Jan 2019 23:41:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-21T06:42:32.809Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*woTW_szCxDMTK8ht5FrODg@2x.jpeg" /></figure><p>Bu yazıya başlarken, günümü kaplayan tek sözcük umuttu. Mücadele insanlarıyla birleşmişlik hissini yaşamak, yalnız olmadığını ve birlikte güçlü olabileceğimizi hissetmek bana güneşli bir günde gölge düşmemiş manzarayı izliyormuşum hissi verdi. Evet oturduğumuz ağacın altı gölgelikti, ama biz o gölgeden güçlendik.</p><p>Hayatımda peşimi bırakmayan birtakım gerçeklerin ötesinde önümü aydınlık görmemek için hiçbir sebebim yok aslında. Mutlu olabilirim. Bu mutluluğu yayabilirim. Bu yüzden paylaştığım şey umut ve mutluluk olsun. Belki bu sayede bir gün hiçbir yerde karanlık kalmaz. Peki karanlık olmadan aydınlığın varlığı anlaşılır mı? Kontrastlar olmadan renkler görünür olabilir mi?</p><p>Olabilir. Artık duygularımın daha önce kirletmediği temiz defterlere yazmak istiyorum. Bir balçık gibi, dokunsam mahvedecekler. Uzak kalsınlar hepsi yeni sayfalardan, içine henüz acı karışmamış umutlardan.</p><p>Hiç bilmediğin bir şehrin kapısındasın, sokaklarına dalıp gitmek istiyorsun, kaybolursun zaten tanımıyorsun. Bilmediğin bir yeri ne diye hoş bulursun? Belki seni susuz götürecekler, belki asla barınamayacaksın içinde ya da havası seni zehirleyecek. Nasıl karar veriyorsun? Gördüklerin yetiyor mu? Oysa sen sadece fotoğraflarda gördün orayı, daha önce hiç gitmedin ki. Nasıl karar veriyorsun?</p><p>Bazı yerler var, böyle sanırım seni etkiliyor. Sanki seni büyülemek için inşa edilmişler. Genel geçer bilgilerden bile olsa senin için olduğunu anlayabiliyorsun. Ama bilemezsin. Orada boğulma ihtimalini göze alarak gidersin anca oralara, sırf seni çağırdıkları için. Kaybolduğunda başına ne gelecek, hangi ihtimali hiç düşünememiş olacaksın asla bilemezsin.</p><p>Belki de sen büyülenmeyi seviyorsun. Şehrin hazzını tadabilmenin peşindesin. Derdin oranın güzelliği ve şehrin kendisinden ziyade yolculuğa karşı duyduğun haz ve maceranın heyecanı olabilir. Sen yolculuğa hazırlanmayı, gideceğin günü beklemeyi seviyorsun. Ama çok sabırsızsın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> |</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1160674215e0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/umut-gitmedi%C4%9Fin-%C5%9Fehirler-1160674215e0">Umut, Gitmediğin Şehirler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mücadele]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/dedim-ki-oturup-yazay%C4%B1m-31b1e0093065?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/31b1e0093065</guid>
            <category><![CDATA[mücadele]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[cinsiyet]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Dec 2018 18:51:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-21T07:19:51.025Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dedim ki oturup yazayım. Doğrudan medium’un boşluğuna dalıp kendimi bırakayım, aklımın denizine ulaşayım. Anlatacak ne de çok şey birikiyor her seferinde, hiçbir zaman bu ihtiyacın ve bu savaşın son bulmayacak olması ne de kahrediyor beni.</p><p>Mücadelem bu yönde, artık bir savaşı, bir şiddeti anlatmak ve görünür kılmak zorunda kalmayalım. Çözelim ve mücadelemiz başarılı olsun. Anlıyorum, mutlak başarı diye bir şey yok. Her evin odasındaki, her sokağın kuytusundaki şiddeti yok edene kadar, şiddeti hücrelerimizden çıkarana kadar asla bu mücadelem bitmeyecek. İnsanlığın ne kötü olduğunu da görüyorum, bu yüzden aydınlık cümlelerim olmayacak asla. Zulüm hücrelerinin içine işlemiş, bir kan gibi akıyor damarlarından. Önümde ömrümün yetmeyeceği bir yol var.</p><p>Koşmak istersin elbet mutluluğa, cümlelerin karanlıkta kalmasın istersin. Dilinden ayırmak istersin o acıyı, birikmiş tortulardan arınmak istersin. Dişini tırnağına kazıyıp çıkacaksın, artık aydınlık olmak isteyeceksin. Yaşam derdi güttüğünden yakanı bırakmayacaklar. Ömrün yetmeyecek bunu düzeltmeye, kaçarı yok.</p><p>İşte bu asıl beni diri tutan. Ömrümün yetmeyeceğini bilmem. Bu yüzdendir daha tutkulu mücadele etmek istemem, olabildiğince çok şey kazanmak istemem, yol kat ettirebilmem. Pratikler üretmem gerek kullanılsın diye, tıpkı evin lavabosunu tamir etmek gibi. İşe yarayacak, birilerine dokunacak ve faydalı olacak, birilerinin hayatını kurtarabilecek bir şey.</p><p>Faydamın ne gibi temelleri olduğunu, mücadelemi, bütün dertlerimi anlatmaktan vazgeçeğimi sanmıyorum. Bir yerlerde kalbim yaşamaya atacak hep, her zaman bunun hayalini yaşayacak, bu yüzden diri kalacak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/314/1*9oS96L9zt_bjJh6G9LqQow@2x.jpeg" /></figure><blockquote>Illustration by @bykellymalka from Instagram</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> |</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=31b1e0093065" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/dedim-ki-oturup-yazay%C4%B1m-31b1e0093065">Mücadele</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sokağındayken]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/soka%C4%9F%C4%B1ndayken-dd507f5e1fce?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dd507f5e1fce</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Oct 2018 13:57:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-21T06:56:21.295Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KbmfVk69rJN5ULbGxNRkzA.jpeg" /></figure><p>Evden kendini sokağa attığında koşturarak havayı içine solumayı, bu havanın güzelliğine aldırıp bir tane buzlu çocuk dondurması almayı özledi. Eskiden havaların tam ısınmadığı zamanlar akşamüstü geldiğinde annesinin verdiği harçlıkla pastaneden bir top külah dondurma almaya gider, kimselere yakalanmadan hızlı hızlı yerdi, görürse annesi kızardı. Soğuk havada dondurma yenmezdi, hasta olurdu yoksa. Bu tip gerçekliğinden emin bile olmadığı şeyleri hem biliyor, hem de inatla tehlikelere meydan okuyordu. Çocuk usülü, kimseye belli etmeden yapıyordu. Gizli saklı işlenen günahlarımızda masumiyetimiz saklı olduğundan, hep çocukluğumuzu özlediğimiz için inatla devam ederdik kendi büyük ateşlerimize yürümeye. Bunun için korkmadık hiçbir zaman yaralanmaktan, düşüp durmaktan.</p><p>Ne zaman ruhunun ortasına birisi otursa, bunalıverse kendinden çocukken boş zamanlarında yaptığı şeyleri düşünürdü. Evden okula yürüdüğü günleri, yürürken tasalandığı şeyleri, kaldırımların çizgilerini, saydığı sayıları, yapmadığı ödevleri aklına getirir, o küçük kulübeye geri dönerdi. Çok fazla tasvir yapmaktan sıkılırdı bazen, yalnızca gelişine düşünüp, her karenin bir bir aklından sürülüp gitmesini izler, bununla küçük bir tebessüm sahibi olurdu sonunda.</p><p>Şimdi evden kendini sokağa attığında yalnızca bir yerlere yetişmeye çalışır olmuş, bir işini halletmek için, yahut kalabalığa karışıp bir kahve içmek için adımlarını atar olmuştu. Eski günlerdeki gibi değildi artık sokaklar, her an bir arabanın altında kalma korkusu içini sarıyor, inşaat seslerinden ve tozdan gözlerini açamıyordu. Aylakça dolaştığı günleri özlemişti, yalnızca biraz turlamak için çıktığı günleri. Belki bakkaldan o buzlu dondurmalardan alır, biraz meyve alıp parası yettiği kadar, eve dönüp yerdi. Belki sokağından geçer, gözetleyebilirdi döndü mü diye. İşte sokakların sokak olmaktan çıktığı günler, artık her köşeye bir anlam yüklenmiş, bu birikmişlikten kaçmak imkansız hale gelmişti. Artık yalnızca sokaklar bir yerlere ulaşan topluma açık mekanlardı, eskiden ise bir kaçış yeri, bir oyun alanı. Şimdi sokaklar yalnızca önemsiz gereksiz yerlere dönüşür olmuş, ruhunu alışveriş merkezlerine teslim etmişti. Artık insanlar en süslü kıyafetlerini giyip, caddelerdeki vitrinlerin önünde tur atıyordu. Şimdi insanlar gezintiye değil, sahneye çıkıyordu. Sokak artık insanlığın en kirli sahnesiydi. Bu gerçek asla değişmeyecekti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> |</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dd507f5e1fce" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/soka%C4%9F%C4%B1ndayken-dd507f5e1fce">Sokağındayken</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hatırlayamadığım Rüyalar]]></title>
            <link>https://iegetugcu.medium.com/hat%C4%B1rlayamad%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-r%C3%BCyalar-8d1c5e2d17d9?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8d1c5e2d17d9</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[sarki-sozleri]]></category>
            <category><![CDATA[rüya]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 Jun 2018 14:47:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-21T14:49:32.264Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Başucumuzda kağıt kalem bulundurmanın çeşitli faydalarından bahsedilmiştir hep, uyandığımızda rüyalardan esinlendiğimiz fikirleri hemen yazarak onları unutmadan kaydedebileceğimiz söylenir. Hatta bazı yazarların da bunu uyguladığı ve rüyalarından ilham aldıkları rivayet edilir. Rüyalarıyla savaşan bir insan olarak, bunu nasıl hayata geçirebileceğimi düşünüp duruyorum.</p><p>Hiçkimseyle uğraşmadığım tek bir rüyam bile yok, her gece benim için büyük bir macera, yeni bir filmi izlemeye başlar gibi uykuya dalarım. Acaba bu gece ne göreceğim rüyamda? Bu soruyu sürekli soruyorum kendime. Ne yazık ki rüyalarım beni yanıltıyor, çoğu zaman onları gündelik hayatımla karıştırıyorum. Hangisi hayal, hangisi gerçek, büyük bir muamma haline geliyor. Bir geceye kaç rüya sığdırabilir bir insan, ben hangi birini kaydedeceğimi bilemiyorum.</p><p>Bu sabah uyandığımda bir şarkı mırıldandım rüyamdan kalan. Telefonumdan ses kaydı almaya başladım ve şarkıyı baştan sona söyledim. Bana aitti sözü ve müziği, ne kadar şey hissettiysem hepsini dökmüştüm sanki. En sevdiğim sanatçılara ulaştırıp onların yorumlamasını istedim. Sonra başka bir şeyler oldu o ara ve uyandım. Hepsi rüyaymış, ses kaydı falan almamışım. O şarkıya dair de hiçbir şey hatırlamıyorum. Sadece kış soğuğunu koklamak, yağmurda ıslanmak gibi bazı küçük şeyler kaldı aklımda.</p><p>Başucumda bir kağıt kalem bulundurmam bu şarkıyı kaybetmeme engel olur muydu? Muhtemelen olamazdı. Belki de kaydetmeye değer bir şarkı değildi, ama bana aitti. Hep bir şarkı yazmak, kendimi melodilerle anlatmak isterdim. Bunu yapabilme yeteneğim yok, ama olmuştu işte. Hayatımdan bir anda kayıp gidenler gibi o da kayboldu. Ortaya da bu yazdıklarım çıktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/256/1*2_wb0pWBOMOh443ooQJS1Q@2x.jpeg" /></figure><p><em>“Cave of Forgotten Dreams” belgeselinden</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8d1c5e2d17d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Her Geçen Gün Daha Berbat Dünya]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/her-ge%C3%A7en-g%C3%BCn-daha-berbat-d%C3%BCnya-4d092f276402?source=rss-97ff2a408103------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4d092f276402</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[dünya]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrem Ege Tuğcu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Jan 2018 23:57:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-31T02:13:29.913Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DyJh-d6LDJy2phcOJt-_VQ.jpeg" /></figure><p>Ne için çalışıyoruz? Bunca çaba ne olmak için? Gerçekten ne olmak istediğimizi biliyor muyduk? Bir meslek sahibi olunca ilk maaşımızla AVM’lerde çılgınlar gibi alışveriş mi yapacaktık? O sergiden o konsere, o partiden o etkinliğe giderken üzerimize düşen sorumlulukları gerçekleştirip, yiyip içip çöp atarak kim olacaktık? Bizim de adımız altı milyarın içine karışıp gidiyordu, herkesten bir fazla olabilmek niçin bu kadar önemli hale gelmişti? Kendimizi ne zannediyorduk?</p><p><a href="https://www.spreaker.com/user/turkceyayin/her-gecen-guen-daha-berbat-duenya">Her Geçen Gün Daha Berbat Dünya</a></p><p>Gündelik hayatın bize vitrinlerde, ekranlarda ve sahnelerde gösterildiği gibi olmadığını anlayınca başladık yaşamaya. Hiçkimse hayata dair hiçbir şey bilmiyor, belki öğrenirsek daha iyi bir yer olur dünya. Kim bilir? Her yeni bir yıl dünyaya bir kere daha merhaba dememe, merhaba dediğim her an dünyadan bir kere daha koşarak uzaklaşmama sebepken, kimseye burada <strong>iyi yaşam sırları</strong> veremeyeceğim. Bazen gerçekten çok sıkılıyorum, her şeyi bırakıp gitmek istiyorum. Sonra anlıyorum ki, kimse istediği halde hiçbir yere kaçıp gidemiyor. Tutunduğumuz için mi gidemiyoruz, yoksa gidemediğimiz için mi <strong>tutunamıyoruz</strong>? Kendimi ucuz ve kötü cümlelere boğmamam gerektiğini biliyorum, lakin dünya her geçen gün daha da<strong> berbat </strong>bir hale gelirken içimi <strong>ferah</strong> tutma çabası bu, boşa kürek çekmek gibi gelebilir.</p><p>Yıllardır söylüyorum, yarın bugünden daha iyi olmayacak. Her şey daha da kötüye gidiyor, bunu durduramayacağız. Savaşlar, cinayetler, intiharlar ve katliamlar var oldukça bir yanımız hep karanlık kalacak. Fakat dünyaya başka bir yerlerinden bakmak zorundayız, yoldan geçen herhangi bir hayattan ders alabilir hale gelmeliyiz. Nasihat vermek mi? O benim ne haddime? Sadece sevmeliyiz bir şeyleri, birilerine sarılmalıyız. Yakalamalıyız o anları, bir iz bırakmalıyız, tutunabilmek için. Hepimiz biraz tutunamayan değil miyiz? Hepimiz biraz da olsa gitmek istemiyor muyuz içimizdeki huzurlu kentlere? Melih Cevdet’in şu dizelerini aklıma kazıyıp, ne varsa unutmak istiyorum.</p><blockquote>Bir misafirliğe gitsem<br>Bana temiz bir yatak yapsalar<br>Her şeyi, adımı bile unutup<br>Uyusam…</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><strong><em>Blog ailemize sen de katıl! </em></strong>|<strong><em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin">Podcast</a>| <a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU">Slack</a> | <a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye">Facebook</a> | <a href="https://twitter.com/mediumturkiye">Twitter</a> | <a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/">Instagram</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4d092f276402" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/her-ge%C3%A7en-g%C3%BCn-daha-berbat-d%C3%BCnya-4d092f276402">Her Geçen Gün Daha Berbat Dünya</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>