<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Parinya Panyato on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Parinya Panyato on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@igett?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*1HWpIVgfXICiHnwi5ROVhg.jpeg</url>
            <title>Stories by Parinya Panyato on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@igett?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 21:43:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@igett/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[รู้จัก Anti‑Patterns กับ Design Patterns ในโลกของ Software Design]]></title>
            <link>https://medium.com/kbtg-life/%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81-anti-patterns-%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A-design-patterns-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-software-design-97042d136dd2?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97042d136dd2</guid>
            <category><![CDATA[developer]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <category><![CDATA[design-patterns]]></category>
            <category><![CDATA[software-design]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Oct 2025 04:02:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-09T08:41:03.304Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OdflYDLpjDRrn3Il2IKdQg.png" /></figure><blockquote>ผมเชื่อว่า Developer อย่างเราๆ เป้าหมายหลักนอกจากจะสร้างซอฟต์แวร์ให้มันเวิร์ค เรายังอยากได้ <strong>ซอฟต์แวร์ที่ดี มี Performance ที่ดี และดูแลได้ในระยะยาว </strong>ในยามที่เราหรือใครก็ตามต้องดูต่อ</blockquote><p>แต่ในโลกความจริง การที่เราต้องเจอ Deadline เดือดๆ บางทีเราเผลอเลือกทางลัดด้วยการโค้ดแบบ “เอาแบบให้มันเสร็จไปให้ได้ก่อน” โดยอาจไม่ได้คำนึงถึงผลที่จะตามมา (หรือไม่ก็คำนึงแหละ แต่ Timeline มันบ่ได้) การที่เราเขียนโค้ดแบบ “แค่ให้มันเสร็จไปแบบเร็วๆ ให้ได้ก่อน” แบบนี้แหละครับที่มันมีชื่อเท่ห์ๆ ว่า <strong>Anti-Pattern</strong></p><p>มันคือวิธีแก้ปัญหาที่ดูง่ายและเร็ว ตอบโจทย์ Requirement แต่สุดท้ายแล้วอาจเป็นการสร้างหนี้ทางเทคนิค (Technical Debt) และนำไปสู่ปัญหาที่ใหญ่เบ้อเริ่มกว่าในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นโค้ดที่รกรุงรังและเต็มไปด้วย Code Smell (ซึ่งผมเคยเขียน<a href="https://medium.com/kbtg-life/94e6004f84db">ในบทความก่อนหน้านี้แล้ว</a>) การ Test ที่ยากขึ้น หรือการต่อยอดที่ทำแทบไม่ได้เลย ซึ่งเป็นราคาที่ต้องจ่ายเมื่อแลกกับความ “ง่าย” และ “เร็ว” ในตอนแรกนั่นเอง</p><h4>Anti-Pattern: “ทางลัด” ที่กลายเป็นระเบิดเวลา</h4><p>บางที Anti-Pattern ที่ทำให้เราสามารถ Deliver งานออกไปได้ด้วยความรวดเร็วและถูกต้องตาม Requirement ก็ทำให้เราเชื่อว่ามันคือ “ทางออก” ที่ดีที่สุดและเร็วที่สุด แต่ด้วยโครงการพัฒนาซอฟต์แวร์จากอดีตจนถึงปัจจุบันนับไม่ถ้วนที่สุดท้ายแล้วพบว่าโค้ดที่เขียนแบบนี้มันไม่ยั่งยืนเลย ทำให้เราต้องกลับมาไตร่ตรองดูว่า การแก้ปัญหาเร็วๆ แบบนี้มันเป็นทางลัด หรือจริงๆ แล้วมันคือระเบิดเวลากันแน่ มาดูสิ่งที่อาจเกิดขึ้นจากการเขียนโค้ดแบบ Anti-Pattern จากตัวอย่างด้านล่างกันครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/475/0*JEbgeQNX04d_bo96.png" /></figure><p>ตัวอย่าง Anti-Pattern ที่เจอได้บ่อย</p><ul><li><strong>God Object:</strong> ลองจินตนาการถึง <strong>รีโมทสารพัดประโยชน์ (Universal Remote) </strong>ที่ใช้ควบคุมได้ทุกอุปกรณ์ในบ้าน ตั้งแต่ทีวี เครื่องปรับอากาศ เครื่องเล่นเพลง โคมไฟ คิดแบบเร็วๆ ก็อาจเป็นอุปกรณ์ที่ดูดีมีประโยชน์ อยากทำอะไรก็หยิบใช้ได้เลย แต่… การที่ปุ่มบนรีโมทมีมากมายจนหลายครั้งใช้งานยากและสับสน เมื่อต้องการเปลี่ยนช่องทีวี คุณอาจเผลอไปสั่งให้เครื่องปรับอากาศทำงานก็ได้ หรือบางทีคุณก็ไม่ได้ใช้บางฟังก์ชันนานนนนนมาก จนลืมไปว่ามันกดยังไง ซึ่งคลาสประเภท God Object ก็เช่นเดียวกัน มันรวมฟังก์ชันทั้งหมดไว้ในที่เดียว ทำให้การใช้งานสับสนและเพิ่มโอกาสเกิดข้อผิดพลาดได้นั่นเองครับ</li><li><strong>Spaghetti Code:</strong> โค้ดประเภทนี้ไม่มีโครงสร้างที่ชัดเจน คล้ายกับเส้นสปาเก็ตตีที่พันกันยุ่งเหยิงไปหมด จนไม่รู้ว่าส่วนไหนคือจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของแต่ละเส้น เวลาที่ต้องการจะแก้ไขส่วนใดส่วนหนึ่งก็ต้องไล่ตามหาไปเรื่อยๆ ซึ่งยากมากที่จะตามได้ทั้งหมดและอาจจะทำให้เกิดข้อผิดพลาดได้ง่าย</li><li><strong>Copy-and-Paste Programming:</strong> เป็นพฤติกรรมที่เรามักจะทำเมื่อเจอปัญหาเดิมซ้ำๆ แทนที่จะสร้างฟังก์ชันมารองรับ เรากลับเลือกที่จะก็อปโค้ดเดิมไปแปะซ้ำแล้วซ้ำอีก พอต้องแก้ไข Logic ทีเดียวก็ต้องมานั่งไล่แก้ทุกจุดที่ก็อปมา ซึ่งนอกจากจะเหนื่อยแล้ว ยังเสี่ยงที่จะแก้ตกหล่นอีกด้วย</li></ul><p>เมื่อ Dev ทั่วโลกต้องเจอกับความซับซ้อนของโค้ดที่เกิดจากการใช้ทางลัดกันอย่างเป็นชีวิตประจำวัน ทำให้เกิดปัญหาขึ้นบ่อยครั้งในงานพัฒนาซอฟต์แวร์ จึงมีกลุ่มนักพัฒนา 4 คนที่รู้จักกันในนาม <strong>Gang of Four (GoF)</strong> รวบรวมและจัดหมวดหมู่แนวทางการแก้ปัญหาที่เคยใช้ได้ผลดีเอาไว้ในหนังสือที่ชื่อว่า<strong> Design Patterns</strong> โดยแบ่งเป็น 3 กลุ่มหลักๆ ตามจุดประสงค์ของปัญหาที่ต้องการแก้ไข ได้แก่ <strong>Creational Patterns</strong> (รูปแบบการสร้าง Object) <strong>Structural Patterns</strong> (รูปแบบการจัดโครงสร้างคลาสและ Object) และ <strong>Behavioral Patterns </strong>(รูปแบบพฤติกรรมของ Object)</p><p>ซึ่งการจัดหมวดหมู่แบบนี้ช่วยให้เราเข้าใจและนำไปใช้งานได้ง่ายขึ้น และ Pattern ย่อยๆ ภายใต้ 3 กลุ่มหลักนี้ก็คือ <strong>Design Pattern</strong> นั่นเอง!</p><h4>Design Pattern เครื่องมือคู่กายของ Developer ที่ควรหยิบมาใช้</h4><p>ถ้า Anti-Pattern คือระเบิดเวลา (มิใช่ทางลัดอย่างที่เราเข้าใจ) และเป็นสิ่งที่เราต้องพยายามเลี่ยง ในทางตรงข้าม Design Pattern ก็คือแนวปฏิบัติที่เราควรทำ มันคือชุดเครื่องมือที่ผ่านการพิสูจน์แล้วว่าช่วยจัดการกับปัญหาที่ซับซ้อนต่างๆ จากที่พูดถึงไปแล้วได้อย่างมีประสิทธิภาพ เหมือนมี Blueprint ที่ช่วยให้เราสร้างซอฟต์แวร์ได้อย่างแข็งแรงและสวยงาม ซึ่งได้รับการพิสูจน์และปรับปรุงมาเป็นเวลานานพอ จนกลายเป็นบทเรียนและ Guideline หรือ Best Practice ในโลกของการพัฒนาซอฟต์แวร์ยุคใหม่</p><p>เพื่อให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น เรามาดูตัวอย่างการนำ Design Pattern ในรูปแบบต่างๆ มาใช้กับตัวอย่างระบบ E-commerce เพื่อให้เห็นภาพกันชัดๆ ดีกว่า</p><h3><strong>Singleton</strong></h3><p>Singleton เป็นรูปแบบการออกแบบซอฟต์แวร์ที่จำกัดจำนวนของ Object ที่ถูกสร้างขึ้นในระบบ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ <strong>เมื่อระบบต้องการมี Object นั้นเพียงตัวเดียว</strong> เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการทำงานซ้ำซ้อนกัน เช่น คลาสสำหรับการเก็บข้อมูล หรือเป็น Model ที่มีการเรียกใช้งานทั้งระบบ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*bMywni7hPnhTa2jl.png" /></figure><h4><strong>ใช้เพื่อแก้ปัญหา</strong></h4><p>เมื่อเราต้องการควบคุมให้มีเพียงหนึ่ง Object ของคลาสนั้นๆ เท่านั้นในระบบ เพื่อประหยัดทรัพยากรหรือจัดการสถานะ (State) ของแอปพลิเคชันให้เป็นหนึ่งเดียว</p><h4><strong>สถานการณ์ที่เหมาะ</strong></h4><ul><li>การจัดการการเชื่อมต่อฐานข้อมูล (Database Connection Pool) ที่ต้องใช้ Object เดียวกันเพื่อจัดการการเชื่อมต่อทั้งหมด</li><li>การสร้างคลาสสำหรับ Configuration หรือ Logger ที่ต้องการให้มีเพียง Object เดียวที่เข้าถึงและจัดการค่าต่างๆ</li></ul><h4><strong>เปรียบเทียบให้เห็นภาพ</strong></h4><p>Singleton เหมือนกับการมี <strong>ครูใหญ่</strong> เพียงคนเดียวในโรงเรียน ที่คอยตัดสินใจและจัดการเรื่องสำคัญทั้งหมด ไม่ว่าใครจะติดต่อเรื่องอะไรก็ต้องผ่านครูใหญ่คนนี้เท่านั้น</p><p>เอาล่ะ มาดูตัวอย่างงานจริงๆ กันบ้าง สมมติว่าในระบบ E-commerce เราต้องการสร้าง Method ที่ใช้จัดการการเชื่อมต่อฐานข้อมูล ซึ่งควรจะมีแค่ตัวเดียวในระบบ เพื่อไม่ให้เกิดการชนกันของข้อมูลและช่วยประหยัดทรัพยากร เราสามารถใช้ Design Pattern แบบ Singleton เพื่อให้มีเพียง Instance เดียวเท่านั้น</p><pre>// 1. Singleton Class<br>public class DatabaseConnector {<br>    private static DatabaseConnector instance;<br>    private DatabaseConnector() {<br>        // private constructor<br>    }<br>    public static DatabaseConnector getInstance() {<br>        if (instance == null) {<br>            instance = new DatabaseConnector();<br>        }<br>        return instance;<br>    }<br>}</pre><h3><strong>Observer</strong></h3><p>Observer เป็นรูปแบบการออกแบบที่กำหนดให้ <strong>Object หนึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแจ้งเตือน (Subject) และ Object อื่นๆ (Observer) ที่สนใจการเปลี่ยนแปลงนั้น</strong> สามารถลงทะเบียนเพื่อรับการแจ้งเตือนได้ เมื่อสถานะของ Subject เปลี่ยนไป ทุกๆ Observer ที่ลงทะเบียนไว้จะถูกแจ้งเตือนโดยอัตโนมัติ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*PXuVFalf1PsGxJHp" /></figure><h4><strong>ใช้เพื่อแก้ปัญหา</strong></h4><p>การสร้างระบบแจ้งเตือนที่เมื่อ Object หนึ่งเปลี่ยนสถานะ จะต้องแจ้งให้ Object อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องได้รับรู้การเปลี่ยนแปลงนั้นโดยอัตโนมัติ โดยไม่ต้องให้ Object เหล่านั้นคอยตรวจสอบสถานะอยู่ตลอดเวลา</p><h4><strong>สถานการณ์ที่เหมาะ</strong></h4><ul><li>ระบบแจ้งเตือน (Notification System) เช่น เมื่อมีสินค้าใหม่เข้าสต็อก</li><li>การสร้าง UI ที่ต้องอัพเดตข้อมูลตามแหล่งข้อมูลที่เปลี่ยนแปลงไป เช่น กราฟแสดงข้อมูลหุ้นแบบเรียลไทม์</li><li>ระบบติดตามสถานะการสั่งซื้อ (Order Status) ที่เมื่อสถานะเปลี่ยนแล้วต้องแจ้งเตือนลูกค้าและระบบอื่นๆ</li></ul><h4><strong>เปรียบเทียบให้เห็นภาพ</strong></h4><p>Observer เหมือนกับการมี <strong>นักข่าวคุณฐปณีย์</strong> ที่คอยติดตามข่าวสำคัญ เมื่อมีเหตุการณ์เกิดขึ้น (Object ที่ถูกติดตามเปลี่ยนสถานะ) นักข่าวจะรีบส่งข่าวไปบอกผู้ที่สนใจฟัง (Observer) ทุกคนในทันที สมมติว่าในระบบ E-commerce ของเรามีฟีเจอร์ “แจ้งเตือนเมื่อมีสินค้าเข้าใหม่” เราสามารถใช้ Observer Pattern พอสินค้าใหม่ถูกเพิ่มเข้ามาในฐานข้อมูล ระบบก็จะส่งการแจ้งเตือนไปยังผู้ใช้ที่กดติดตามสินค้าตัวนั้นไว้โดยอัตโนมัติ</p><pre>// 1. Subject (สิ่งที่ถูกติดตาม)<br>public class ProductNotifier {<br>    private List&lt;Observer&gt; observers = new ArrayList&lt;&gt;();<br>    private String productName;<br><br>    public void addObserver(Observer observer) {<br>        observers.add(observer);<br>    }<br><br>    public void removeObserver(Observer observer) {<br>        observers.remove(observer);<br>    }<br><br>    public void addNewProduct(String productName) {<br>        this.productName = productName;<br>        notifyAllObservers();<br>    }<br><br>    private void notifyAllObservers() {<br>        for (Observer observer : observers) {<br>            observer.update(productName);<br>        }<br>    }<br>}<br><br>// 2. Observer (ผู้ติดตาม)<br>public interface Observer {<br>    void update(String productName);<br>}<br><br>// 3. Concrete Observer (ผู้ติดตาม)<br>public class User implements Observer {<br>    private String username;<br><br>    public User(String username) {<br>        this.username = username;<br>    }<br><br>    @Override<br>    public void update(String productName) {<br>        System.out.println(&quot;Hey &quot; + username + &quot;! &quot; + productName + &quot; is now available!&quot;);<br>    }<br>}</pre><h3>Factory</h3><p>Factory เป็นรูปแบบการออกแบบที่ <strong>สร้าง Object ขึ้นมาโดยไม่ต้องระบุชนิดของ Object ที่ต้องการสร้างอย่างเจาะจงในโค้ด</strong> โดยจะย้ายกระบวนการสร้าง Object ไปไว้ใน Method หรือคลาสเฉพาะ ทำให้โค้ดที่เรียกใช้งานมีความยืดหยุ่นสูงและสามารถเพิ่มชนิดของ Object ใหม่ๆ ได้ง่ายในอนาคต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*sNt15rC_rB84huPq.jpg" /></figure><h4><strong>ใช้เพื่อแก้ปัญหา</strong></h4><p>เมื่อเราต้องการสร้าง Object ที่มีความซับซ้อนและมีหลายประเภท แต่ไม่ต้องการให้โค้ดที่เรียกใช้งานผูกติดอยู่กับชนิดของคลาสที่แท้จริง ทำให้สามารถเพิ่มหรือแก้ไขประเภทของ Object ได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องแก้โค้ดที่เรียกใช้เดิม</p><h4><strong>สถานการณ์ที่เหมาะ</strong></h4><ul><li>ระบบ E-commerce ที่มีสินค้าหลายประเภท ซึ่งมีวิธีการสร้างหรือแสดงผลที่ต่างกัน</li><li>การสร้าง Object จากไฟล์ประเภทต่างๆ (PDF, XML, JSON) โดยใช้โค้ดที่เรียกใช้งานเหมือนกัน</li></ul><h4><strong>เปรียบเทียบให้เห็นภาพ</strong></h4><p>Factory เหมือนกับ <strong>โรงงานผลิตรถยนต์</strong> ที่มีสายพานการผลิตมาตรฐาน แต่สามารถผลิตรถยนต์ได้หลายรุ่น (เก๋ง กระบะ รถตู้) โดยเราเพียงแค่สั่งว่าต้องการรถรุ่นไหน โรงงานก็จะจัดการสร้างให้โดยที่เราไม่ต้องรู้ขั้นตอนการผลิตทั้งหมด</p><p>ในตัวอย่างระบบ E-commerce ของเราที่มีสินค้าหลายประเภท (เช่น หนังสือ เสื้อผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้า) เราสามารถใช้ Factory Pattern เพื่อสร้าง Object สินค้าแต่ละประเภทได้อย่างเป็นระบบ โดยที่ไม่ต้องสนใจว่าเบื้องหลังแล้ว คลาสที่ถูกสร้างขึ้นมาคือ Book หรือ Electronic</p><pre>// 1. Product Interface<br>public interface Product {<br>    void displayDetails();<br>}<br><br>// 2. Concrete Product<br>public class Book implements Product {<br>    @Override<br>    public void displayDetails() {<br>        System.out.println(&quot;Displaying details for a book.&quot;);<br>    }<br>}<br><br>public class Clothing implements Product {<br>    @Override<br>    public void displayDetails() {<br>        System.out.println(&quot;Displaying details for clothing.&quot;);<br>    }<br>}<br><br>// 3. Factory<br>public class ProductFactory {<br>    public static Product createProduct(String type) {<br>        if (type.equalsIgnoreCase(&quot;BOOK&quot;)) {<br>            return new Book();<br>        } else if (type.equalsIgnoreCase(&quot;CLOTHING&quot;)) {<br>            return new Clothing();<br>        }<br>        return null;<br>    }<br>}<br><br>// 4. Usage<br>Product myBook = ProductFactory.createProduct(&quot;BOOK&quot;);<br>myBook.displayDetails(); // Output: Displaying details for a book.</pre><h3>Strategy</h3><p>Strategy เป็นรูปแบบการออกแบบที่ <strong>กำหนดพฤติกรรมหรือ Algorithm แต่ละอย่างในคลาสที่แยกจากกัน</strong> แล้วกำหนดให้คลาสหลัก (Context) ใช้ Object ของ Strategy ที่ต้องการใช้งาน ซึ่งทำให้สามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของระบบได้แบบเรียลไทม์ โดยไม่ต้องแก้ไขโครงสร้างของคลาสหลัก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*aNC5q613J7HkpOQW.png" /></figure><h4><strong>ใช้เพื่อแก้ปัญหา</strong></h4><p>การสร้างระบบที่สามารถสลับการทำงานไปมาระหว่าง Algorithm หรือพฤติกรรมต่างๆ ได้อย่างยืดหยุ่นในขณะที่โปรแกรมทำงานอยู่ โดยไม่ต้องแก้ไขโครงสร้างของคลาสหลัก</p><h4><strong>สถานการณ์ที่เหมาะ</strong></h4><ul><li>ระบบชำระเงินที่รองรับหลายวิธี</li><li>การเรียงลำดับข้อมูลที่สามารถเลือก Algorithm ที่แตกต่างกันได้ (เช่น Bubble Sort, Quick Sort)</li><li>การคำนวณค่าธรรมเนียมการจัดส่งที่แตกต่างกันตามประเภทสินค้าหรือพื้นที่</li></ul><h4><strong>เปรียบเทียบให้เห็นภาพ</strong></h4><p>Strategy เหมือนกับการมี <strong>โค้ช</strong> ที่เตรียมแผนการเล่น (Strategy) หลายแบบไว้ให้ทีมฟุตบอล เมื่อสถานการณ์ในเกมเปลี่ยนไป โค้ชก็สามารถเลือกใช้แผนที่เหมาะสมที่สุดได้ทันทีโดยไม่ต้องเปลี่ยนตัวผู้เล่นหลัก</p><p>กลับมาที่ตัวอย่างของเรา ในหน้าชำระเงินของระบบ E-commerce ที่มีวิธีการชำระเงินหลายแบบ เช่น บัตรเครดิต, PayPal หรือ Mobile Banking แทนที่จะเขียน if-else ซ้อนกันหลายชั้น เราสามารถใช้ Strategy Pattern เพื่อสร้าง Algorithm การชำระเงินแต่ละแบบแยกออกจากกัน แล้วเลือกใช้งาน Algorithm ที่ถูกต้อง ณ Runtime ได้เลย</p><pre>// 1. Strategy Interface<br>public interface PaymentStrategy {<br>    void pay(double amount);<br>}<br><br>// 2. Concrete Strategies<br>public class CreditCardPayment implements PaymentStrategy {<br>    @Override<br>    public void pay(double amount) {<br>        System.out.println(&quot;Paying &quot; + amount + &quot; with Credit Card.&quot;);<br>    }<br>}<br><br>public class PayPalPayment implements PaymentStrategy {<br>    @Override<br>    public void pay(double amount) {<br>        System.out.println(&quot;Paying &quot; + amount + &quot; with PayPal.&quot;);<br>    }<br>}<br><br>// 3. Context<br>public class ShoppingCart {<br>    private PaymentStrategy paymentStrategy;<br><br>    public void setPaymentStrategy(PaymentStrategy paymentStrategy) {<br>        this.paymentStrategy = paymentStrategy;<br>    }<br><br>    public void checkout(double amount) {<br>        paymentStrategy.pay(amount);<br>    }<br>}<br><br>// 4. Usage<br>ShoppingCart cart = new ShoppingCart();<br>cart.setPaymentStrategy(new CreditCardPayment());<br>cart.checkout(1500.00); // Output: Paying 1500.0 with Credit Card.</pre><h3>ลองเปลี่ยนจาก “รีบแก้” เป็น “ช้าก่อนนน… คิดให้ลึก”</h3><p>เชื่อเถอะว่าปัญหาที่คิดว่าต้องรีบแก้ให้จบนั้น มักจะเป็นกับดักที่ทำให้เราเหนื่อยกว่าเดิมในระยะยาว ถ้าเรายอมใช้เวลาเพิ่มขึ้นนิดหน่อยเพื่อออกแบบด้วย Design Pattern โค้ดจะเล็กลง เรียบง่าย อ่านง่ายขึ้น และต่อยอดได้ในอนาคต ที่สำคัญคือการทำงานร่วมกับทีมจะง่ายขึ้นมาก เพราะทุกคนเข้าใจ Pattern เดียวกันและ Dev ไปในทางเดียวกัน</p><p>ท้ายที่สุด ทุกครั้งที่เรากำลังจะเลือกทางลัด ให้ลองหยุดคิดสักนิด แล้วหันกลับมาใช้ Design Pattern เป็นเครื่องมือคู่กาย ไม่ว่าทีมจะใหญ่หรือเล็ก ซอฟต์แวร์ของเราจะดีในระยะยาวและยั่งยืนกว่าเดิมแน่นอนครับ</p><blockquote>May the <strong><em>Design Pattern</em></strong> be with you!</blockquote><p><em>สำหรับใครที่ชื่นชอบบทความนี้ อย่าลืมกดติดตาม </em><a href="https://www.medium.com/kbtg-life"><em>Medium: KBTG Life</em></a><em> เรามีสาระความรู้และเรื่องราวดีๆ จากชาว KBTG พร้อมเสิร์ฟให้ที่นี่ที่แรก</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97042d136dd2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kbtg-life/%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81-anti-patterns-%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A-design-patterns-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-software-design-97042d136dd2">รู้จัก Anti‑Patterns กับ Design Patterns ในโลกของ Software Design</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kbtg-life">KBTG Life</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การเข้ารหัส 2,000 ปี: จากกระดาษแผ่นหนึ่ง สู่การปกป้องข้อความ ‘สวัสดีวันจันทร์’ ของคุณแม่]]></title>
            <link>https://medium.com/kbtg-life/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%AA-2-000-%E0%B8%9B%E0%B8%B5-%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B9%81%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1-%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%AA%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%93%E0%B9%81%E0%B8%A1%E0%B9%88-74e761d5b327?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/74e761d5b327</guid>
            <category><![CDATA[encryption]]></category>
            <category><![CDATA[information-security]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Jul 2025 11:06:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-08T07:11:55.366Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong><em>ก่อนจะเข้าเนื้อหา ผมขอออกตัวก่อนว่า บทความนี้พยายามลดความวิชาการให้เหลือน้อยที่สุด</em></strong><em> เพื่อให้คุณเหมือนได้ฟังเรื่องเล่าสนุกๆ เรื่องหนึ่ง แต่ก็อาจเลี่ยงไม่ได้ที่จะไปแตะทฤษฎีหรือเนื้อหาวิชาการบ้างเล็กน้อย และเนื้อหาอาจจะยาวซักนิดนึงครับ</em></blockquote><p>ย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ผมเคยมีโอกาสได้วิจัยด้าน AI และ Cyber Security ซึ่งฟังดูเท่ห์ใช่ไหมครับ? ใช่ครับ… ที่ยืนเท่ห์ๆ ในรูปนั่นแหละ 😅</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*50_RZ2cceMnqR6ncZ6jZ-w.jpeg" /></figure><p>แต่เอาเข้าจริง ทั้งสองเรื่องคือโลกของ<strong> คณิตศาสตร์จัดหนัก</strong> ที่ยากและไม่ได้สนุกกับทุกคน รวมถึงผมด้วย แต่วันนี้ผมขอหยิบส่วนที่สนุกและผมชอบที่สุดออกมาเล่าให้คุณฟัง ซึ่งกลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมอยากทำวิจัยเรื่อง Cyber Security นั่นก็คือ…</p><h4><strong>ประวัติศาสตร์ของการเข้ารหัส (Encryption)</strong></h4><p>ตั้งแต่ยุคที่ “ข้อมูล” เป็นกระดาษที่ต้องฝากม้าส่งสารวิ่งข้ามเมือง จนถึงยุคที่ “ข้อมูล” คือชุด Binary วิ่งผ่านอินเทอร์เน็ตข้ามโลกจากมือถือคุณแม่สู่มือถือคุณ เพื่อส่งข้อความสุดคลาสสิกอย่าง<strong> “สวัสดีวันจันทร์”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/444/0*AeUfdhIQGWvjDM5G.gif" /></figure><p>เรามาย้อนเวลากลับไปดูครับ ว่า <strong>“การเข้ารหัสเริ่มต้นยังไง และมันเปลี่ยนโลกไปแค่ไหน แล้ววันพรุ่งนี้มันจะเป็นยังไง”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*_D0OsDNdrSizu1Sp.jpg" /></figure><h3>ยุคก่อนการเข้ารหัส: อียิปต์โบราณ (ราว 1,900 ปีก่อนคริสตกาล)</h3><p>ก่อนจะมีคำว่า <strong>เข้ารหัสเพื่อความลับ</strong> โลกเคยมีการ<strong> ดัดแปลงข้อความ</strong> เพื่อวัตถุประสงค์อื่นมาก่อนแล้ว</p><p>หนึ่งในหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุด คือ <strong>ข้อความในสุสานของ Khnumhotep II</strong> ขุนนางอียิปต์ในยุค Middle Kingdom โดยนักอียิปต์วิทยาพบว่า มีการใช้ไฮเออโรกลิฟ (Hieroglyphs) ที่แปลกไปจากปกติ ไม่ใช่เพื่อปิดบังความลับแบบที่เราคุ้นเคย แต่เพื่อ <strong>เพิ่มความศักดิ์สิทธิ์</strong> ให้กับข้อความ เช่น คำสรรเสริญเทพ หรือคำสาปศักดิ์สิทธิ์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/589/0*JdpasNQ9S0155D35.jpg" /><figcaption>อักษรไฮเออโรกลิฟ</figcaption></figure><blockquote><em>มันไม่ใช่การซ่อนความหมาย แต่เป็นการทำให้เฉพาะคนที่ “คู่ควร” เท่านั้นที่จะเข้าใจและอ่านได้ ฟีลคล้ายๆ กับ Easter Egg ในหนัง Marvel ที่ใส่มา แฟนตัวจริงเท่านั้นถึงจะร้องอ๋อ</em></blockquote><p>จุดเริ่มต้นของการดัดแปลงข้อมูลจึงไม่ใช่เรื่องของความปลอดภัย แต่เป็นเรื่องของ<strong> ความลึกซึ้งและความขลัง</strong> แล้วอีกประมาณ 2,000 ปีต่อมา การเปลี่ยนแปลงข้อความเพื่อรักษาความลับถึงจะเริ่มต้นขึ้น</p><h3>ยุคโบราณ: Caesar Cipher จุดเริ่มต้นของการซ่อนข้อความ</h3><p><strong>ทุกคนเกลียดและกลัวสงคราม จริงมั้ย? </strong>สงครามคือความหายนะ ความตาย การสูญเสีย คือทหาร คือข้าศึก คือความเกลียดชัง แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้ คือนวัตกรรมและการค้นพบใหม่ๆ (Innovation) มากมายในประวัติศาสตร์ล้วนถือกำเนิดขึ้นในสนามรบ</p><p>ไม่ว่าจะเป็นสารเคมีใหม่ๆ ยา เทคนิคการแพทย์ ยานพาหนะ การสื่อสารทางไกลอย่างวิทยุ โทรเลข รหัสมอร์ส พลังงานนิวเคลียร์ หรือแม้แต่อินเทอร์เน็ตที่คุณใช้อ่านบทความนี้ ก็ล้วนมาจากโครงการในช่วงสงครามทั้งสิ้น</p><p><strong>และการเข้ารหัส (Encryption)</strong> ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่สงคราม “ทิ้งไว้ให้” กับโลกนี้เช่นกัน โดยเกิดขึ้นตั้งแต่<strong> สงครามก่อนคริสตกาล</strong></p><h4>จูเลียส ซีซาร์ และรหัสลับของสงคราม</h4><p>ผมเชื่อว่าทุกคนคงเคยได้ยินชื่อจูเลียส ซีซาร์ กันมาแล้ว เขาคือนักรบผู้เกรียงไกรแห่งอาณาจักรโรมันที่ช่วยเหลือคลีโอพัตราควบคุมอียิปต์ และในที่สุดกลายเป็นจอมเผด็จการของโรมัน ก่อนจะถูกลูกเลี้ยงลอบสังหารกลางสภาอย่างโหดเหี้ยม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*I_GkqoOHnBU2PyTe.jpg" /><figcaption>จูเลียส ซีซาร์</figcaption></figure><p>…จบคลาสประวัติศาสตร์ 8 วินาที และรายการ People You May Know เราจะไม่ลงลึกในชีวิตเขานะครับ แต่เราจะพูดสิ่งที่เขาคิดค้นขึ้นเพื่อใช้ในการส่งสารระหว่างแม่ทัพกับทหารให้ปลอดภัยในสนามรบ นั่นคือ <strong>รหัสซีซาร์ (Caesar Cipher)</strong></p><h4>Caesar Cipher คืออะไร?</h4><p>ถ้าคุณเคยตั้งใจฟังในห้องเรียนวิชาคอมพิวเตอร์หรือคณิตศาสตร์ อาจจะคุ้นกับตารางนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kGoh_pSUGccD1etB_leQ-A.png" /></figure><blockquote><em>แนวคิด Caesar Cipher ก็คือการเข้ารหัสด้วยการ “เลื่อนตัวอักษร” ไปข้างหน้าจำนวนหนึ่ง</em></blockquote><p>เช่น กรณีของซีซาร์ เขาใช้การ <strong>เลื่อน 3 ตำแหน่ง</strong> (บันทึกบางแห่งจะบอกว่าใช้ 4) ตัวอย่างเช่น</p><ul><li>A กลายเป็น D</li><li>G กลายเป็น J</li><li>O กลายเป็น R</li></ul><h4>ลองดูตัวอย่างจริง</h4><p>สมมุติว่าเรามีข้อความว่า hello kbtg</p><p>ถ้าใช้ Caesar Cipher แบบเลื่อน 3 ตำแหน่ง จะถูกเข้ารหัสเป็น khoor nexj</p><p>หรือถ้าจะเอาข้อความที่ไทยจ๋ากว่านั้น เช่น prayut loves dog</p><p>หลังเข้ารหัสจะได้ sudbxw oryhv grj</p><p>และซีซาร์ยังเพิ่มความปลอดภัยอีกระดับด้วยเทคนิคพิเศษ เช่น <strong>แทนตัวอักษรบางตัวด้วยตัวอื่น</strong> เช่น ตัวที่ 4 ในอักษรโรมันคือ D จะถูกแทนด้วย A</p><p>ดังนั้นข้อความ prayut loves dog จะถูกเข้ารหัสแบบแถมฟีเจอร์พิเศษ กลายเป็น suxbxw orybv arj (อาจไม่เป๊ะตามหลักวิชา แต่พอให้เห็นไอเดียนะครับ)</p><h4>มันเวิร์ค จนมีการลอกการบ้าน</h4><p>ซีซาร์ผู้หลาน หรือที่รู้จักกันในชื่อ <strong>ออกุสตุส ซีซาร์</strong> ก็ใช้แนวคิดเดียวกันนี้ แต่ปรับกติกาเล็กน้อย</p><ul><li>แทนที่จะเปลี่ยน D เป็น A ก็เปลี่ยน B เป็น A</li><li>และถ้าเจอ Z ก็แทนด้วย AA ไปเลย</li></ul><p>ไม่รู้ว่าปลอดภัยแค่ไหนในมุมของคนยุคปัจจุบัน แต่สำหรับยุคนั้น มันคือก้าวใหญ่ของการ <strong>สื่อสารอย่างปลอดภัย</strong></p><p>ถึงสุดท้ายซีซาร์จะตุยด้วยฝีมือของลูกเลี้ยงกลางสภา แต่รหัสซีซาร์ไม่ได้ตายไปพร้อมเขา มันกลายเป็นต้นแบบของการเข้ารหัสในยุคต่อๆ มา</p><p>แม้ทุกวันนี้เราจะมีการเข้ารหัสที่ซับซ้อนระดับควอนตัม <strong>แต่ Caesar Cipher ก็ยังคงถูกสอนอยู่ในโรงเรียนทั่วโลก เพื่อให้คนรุ่นใหม่เข้าใจรากฐานของ Cyber Security </strong>และได้กลายเป็นมรดกของโลกไซเบอร์ใบนี้</p><h3>สงครามโลกครั้งที่ 2: Enigma เมื่อสงครามสู้กันด้วยรหัส</h3><p>อีกครั้งที่สงครามกลายเป็นเวทีให้ &quot;นวัตกรรม&quot; ถือกำเนิดขึ้น</p><p>หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 สิ้นสุดลงไม่นาน โลกยังคงเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ ซึ่งในช่วงเวลาแห่งความตึงเครียดนั้น นักวิศวกรชาวเยอรมันชื่อ อาร์ทูร์ แชร์บีอุส (บางตำราเรียก อาเธอร์) ได้ประดิษฐ์สิ่งหนึ่งขึ้นมาที่โลกไม่เคยเห็นมาก่อน คือเครื่องจักรเข้ารหัสที่ชื่อว่า <strong>Enigma</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*pShCIs1FWwea9ICT.jpg" /></figure><p>ตอนแรกแชร์บีอุสไม่ได้ตั้งใจให้ Enigma ถูกใช้ในสงครามด้วยซ้ำครับ เขาแค่มองว่ามันน่าจะเหมาะกับการสื่อสารทางธุรกิจแบบลับๆ เพื่อไม่ให้ข้อมูลทางการค้ารั่วไหล แล้วขายเครื่องนี้ให้กับบริษัทต่างๆ ในเยอรมนี แต่เมื่อกองทัพนาซีได้มันไป สิ่งที่เคยเป็นเพียงเครื่องมือธุรกิจก็กลายเป็น<strong> เครื่องจักรสงคราม</strong> ในทันที</p><h4>แล้ว Enigma ทำงานยังไง?</h4><p>ถ้าอธิบายแบบง่ายที่สุด มันคือ<strong> เครื่องพิมพ์ดีดที่ไฟจะสว่างตรงตัวอักษรที่คุณไม่ได้กด</strong> โดยหลักการคือตั้งค่ารหัสร่วมกันไว้ระหว่างผู้ส่งกับผู้รับผ่านการหมุนโรเตอร์ในเครื่อง (เหมือนหมุนลูกบิดล็อกตู้เซฟ) เมื่อพิมพ์ตัวอักษรใดเข้าไป กระแสไฟจะวิ่งผ่านโรเตอร์และเปลี่ยนตัวอักษรเป็นตัวอื่นตามค่าที่ตั้งไว้ในวันนั้น</p><p>คนที่รับสารแค่เอาข้อความเข้ารหัสนั้นไปพิมพ์ใน Enigma ที่ตั้งค่าโรเตอร์เหมือนกัน เครื่องก็จะแสดงผลเป็นข้อความจริงออกมา</p><p>ดูเรียบง่ายใช่มั้ยครับ? แต่มันซับซ้อนสุดๆ เพราะในแง่คณิตศาสตร์ เครื่อง Enigma แบบที่ใช้จริงสามารถตั้งค่าได้ถึง <strong>158,962,555,217,826,360,000 วิธี </strong>และนั่นแค่รุ่นโรเตอร์ 3 ตัวนะครับ แต่กองทัพนาซีมาพัฒนาต่อให้ใช้ถึง<strong> 5 โรเตอร์</strong></p><h4>ฝ่ายสัมพันธมิตรถึงกับเครียด</h4><p>แม้จะดักฟังสัญญาณในอากาศได้ แต่ก็ไม่มีใครถอดข้อความของ Enigma ออกมาได้เลย สงครามจึงดำเนินไปแบบที่กองทัพสัมพันธมิตรต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบตลอดเวลา โดยเฉพาะภารกิจของเรือดำน้ำ U-boat ที่คอยจมเรือสินค้าและเสบียงอย่างต่อเนื่อง (หนังเก่าเรื่อง U-571 นี่แหละครับ)</p><p>เมื่อทุกอย่างกำลังจะพังลง กองทัพอังกฤษจึงรวบรวมนักคณิตศาสตร์ระดับเทพจากทั่วประเทศมาที่ Bletchley Park เพื่อร่วมภารกิจที่แทบเป็นไปไม่ได้ นั่นคือการ <strong>ถอดรหัส Enigma ให้ได้</strong></p><figure><img alt="https://www.nationalww2museum.org/war/articles/alan-turing-betchley-park" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*pAe1vU-vaC1bhqXs.JPG" /><figcaption>Alan Turing and the Hidden Heroes of Bletchley Park (Source: <a href="https://www.nationalww2museum.org/war/articles/alan-turing-betchley-park">nationalww2museum.org</a>)</figcaption></figure><p>และที่นั่นเอง… โลกก็ได้รู้จักกับชายคนหนึ่งชื่อ <strong>อลัน ทัวริง (Alan Turing)</strong> ฮีโร่ที่โลกลืม</p><p>ทัวริงไม่ใช่ทหาร ไม่ได้ถือปืน ไม่ได้ออกไปรบ แต่เขาสร้าง <strong>เครื่องถอดรหัส</strong> เครื่องแรกของโลกที่มีชื่อว่า Bombe (ในหนัง Imitation game ชื่อว่า Christopher) ขึ้นมาเพื่อแกะรหัส Enigma แบบอัตโนมัติ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1020/0*AeHRzv409fV2IeUK.jpeg" /></figure><p>มันคือต้นแบบของ “คอมพิวเตอร์” ที่เรารู้จักกันในวันนี้</p><p>หลังจากสามารถถอดรหัสของกองทัพนาซีได้สำเร็จ ฝ่ายสัมพันธมิตรก็พลิกเกมกลับมาได้อย่างรวดเร็ว และสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็จบลงในไม่กี่เดือนหลังจากนั้น มีการประเมินว่าการถอดรหัส Enigma ของทัวริงช่วยชีวิตผู้คนได้มากกว่า 14 ล้านคน และที่สำคัญคือ <strong>ทำให้สงครามจบเร็วขึ้นถึง 2 ปี</strong></p><blockquote><em>เพิ่มเติมเกร็ดเล็กน้อยอีกนิดครับ โชคร้ายที่ทัวริงเองกลับไม่ได้รับความยกย่องในช่วงชีวิตของเขา เพราะสมัยนั้นสังคมยังไม่ยอมรับเพศสภาพของเขา และต้องลงเอยด้วยเรื่องน่าเศร้า แต่ในที่สุดก็ได้รับการยกย่องและอภัยโทษจากทางการอังกฤษ และมีการนำภาพของเขาไปปรากฏบนธนบัตร 50 ปอนด์ เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณงามความดีของเขาในภายหลัง</em></blockquote><h4>มรดกของ Enigma</h4><p>วันนี้ไม่มีใครใช้ Enigma จริงในการส่งข้อความแล้ว แต่แนวคิดการใช้คีย์ร่วม การตั้งค่ารหัสลับ และการถอดรหัสแบบรู้ตัวแปรเท่านั้นกลายเป็นพื้นฐานของ <strong>การเข้ารหัสแบบสมมาตร (Symmetric Key Cryptography)</strong> ที่เรายังใช้กันอยู่จนถึงทุกวันนี้</p><h3>ยุคอินเทอร์เน็ต: จากรหัสลับสู่ล็อกอินทุกวัน</h3><p>ถ้าเรามองย้อนหลังไปตั้งแต่ยุคซีซาร์ยันเครื่อง Enigma สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ การเข้ารหัสแบบสมมาตร หรือก็คือผู้ส่งและผู้รับต้องใช้ <strong>กุญแจดอกเดียวกัน</strong> ทั้งตอนล็อกและไขรหัส</p><blockquote><em>ลองนึกภาพง่ายๆ ว่าคุณกับเพื่อนตกลงใช้รหัสว่า ถ้าพิมพ์ “hello kbtg” แล้วเลื่อนตัวอักษรทุกตัวไปข้างหน้า 3 ตำแหน่ง มันจะกลายเป็น “khoor newjj” เพื่อนก็ต้องเลื่อนกลับ 3 ตำแหน่งเพื่ออ่านข้อความจริง</em></blockquote><p>นี่แหละคือ Symmetric Encryption</p><h4>แล้วในยุคอินเทอร์เน็ตล่ะ?</h4><p>ถึงจะผ่านมาเป็นพันปี หลักการยังเหมือนเดิม แต่เราทำให้มัน “แข็งแกร่ง” ขึ้นด้วยคณิตศาสตร์และความเร็วในการคำนวณของคอมพิวเตอร์</p><p>ปัจจุบันการเข้ารหัสแบบสมมาตรที่เราใช้กันทุกวันมีชื่อว่า <strong>AES (Advanced Encryption Standard) </strong>ซึ่งเป็นวิวัฒนาการต่อจาก <strong>DES </strong>ที่เคยใช้ในยุคก่อนหน้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*0GCPdZgG050ICvy2.png" /></figure><p>AES มี 3 ระดับ ขึ้นกับขนาด (Bit) ของกุญแจ:</p><ul><li>AES-128</li><li>AES-192</li><li>AES-256</li></ul><h4>แล้วใหญ่แค่ไหนถึงปลอดภัย?</h4><p>ขนาดของ Key นั้นวัดเป็น “Bit” ยิ่งใหญ่ ยิ่งถอดยากขึ้นเป็นล้านล้านเท่า เช่น</p><ul><li>AES-128 มี 2¹²⁸ วิธีให้เดา</li><li>AES-256 มี 2²⁵⁶ วิธี</li></ul><p>แต่ใช่ว่าจะไม่มีใครแกะได้ตลอดไป เพราะการถอดรหัส AES-256 เองก็เคยถูกทดสอบเจาะได้แล้วภายในไม่กี่นาที (ในการทดลอง) และนั่นเป็นเหตุผลที่ตอนนี้โลกเริ่มพูดถึง Quantum Cryptography ซึ่งเดี๋ยวเราจะมาวนกลับมาอีกทีตอนหลัง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7jPamLtuJsPJ8BZZXblflw.png" /></figure><h4>เจาะวิธีทำงานของ AES กันนิดนึง</h4><p>AES ไม่ใช่แค่ “เลื่อนตัวอักษร” แบบซีซาร์ แต่มันมีขั้นตอนหลายชั้น ซับซ้อนระดับที่คอมพิวเตอร์ยังต้องใช้พลังในการประมวลผลแบบเต็มพิกัด โดยหลักๆ ประกอบด้วย</p><ol><li><strong>Key Expansion </strong>สร้างกุญแจย่อยจากกุญแจหลัก</li><li><strong>Initial Round </strong>เริ่มต้นเข้ารหัส</li><li><strong>Main Rounds </strong>วนซ้ำหลายรอบ (ขึ้นกับขนาดของกุญแจ)</li><li><strong>Final Round </strong>ปิดท้ายก่อนได้ Cipher Text ออกไป</li></ol><p>ในแต่ละรอบก็ยังมีขั้นตอนย่อยอีก เช่น</p><ul><li><strong>AddRoundKey </strong>เอากุญแจมาผสมกับข้อมูล</li><li><strong>SubBytes </strong>แทนค่าด้วยตารางพิเศษ</li><li><strong>ShiftRows </strong>สลับตำแหน่งข้อมูล</li><li><strong>MixColumns </strong>ผสมค่าในแนวตั้ง</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/451/0*7o0TDYivHsKsmZQ7.jpg" /></figure><p>ฟังดูซับซ้อนใช่ไหมครับ ผมมั่นใจว่าใครที่เรียน Computer Engineer หรือ Computer Sci ต้องเคยอ่านเพื่อไปสอบกันบ้างแหละ แต่ที่มันซับซ้อนขนาดนี้ก็เพื่อให้ “คนที่ไม่มีคีย์” ไม่สามารถแอบอ่านข้อมูลได้ (หรืออย่างน้อยให้แกะยากที่สุดเท่าที่จะทำได้)</p><h4>แล้วเราใช้ตอนไหน</h4><p>ก็ทุกๆ ครั้งที่คุณ…</p><ul><li>ล็อกอินเข้าแอป</li><li>แชทไลน์กับเพื่อน</li><li>โอนเงินผ่านมือถือ</li><li>หรือแค่เปิดเว็บไซต์ HTTPS</li></ul><p>ในทุกๆ การรับส่งข้อมูลออนไลน์ คุณกำลังใช้ AES และระบบเข้ารหัส Symmetric อยู่โดยที่แทบไม่รู้ตัว</p><p>การเข้ารหัสแบบ Symmetric อาจดูเหมือนโบราณ แต่ก็ยังคงอยู่เบื้องหลังความปลอดภัยของยุคดิจิทัลที่เราใช้กันทุกวันนี้</p><h3>อนาคต: เมื่อควอนตัมมาเยือน</h3><p>ลองจินตนาการว่าโลกของการถอดรหัสที่เมื่อก่อนต้องใช้คอมพิวเตอร์ทำงานนานนับ “พันปี” กว่าจะ Crack ข้อความที่เข้ารหัสได้ อยู่ๆ ก็กลายเป็นเรื่อง “ไม่กี่วินาที” เพราะมีอาวุธใหม่ชื่อว่า <strong>Quantum Computer</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*OxZ22pG54eJSs5hi" /></figure><p>คอมพิวเตอร์แบบเดิมที่เราใช้กันทุกวันทำงานทีละ Bit แต่คอมพิวเตอร์ควอนตัมใช้ <strong>Qubit </strong>ซึ่งสามารถเป็นได้ทั้ง 0 และ 1 พร้อมกัน (Superposition) แถมยัง “พันกัน” ได้ (Entanglement) ยิ่งมาก Qubit ก็ยิ่งทำงานพร้อมกันได้มหาศาล และนี่คือสิ่งที่ทำให้มันน่ากลัวมากในโลกของการเข้ารหัส</p><h4>เมื่อนักเข้ารหัสมุมแดงแข่งกับนักแฮ็คระดับควอนตัมมุมน้ำเงิน</h4><p>ทุกวันนี้ <strong>การเข้ารหัสสมัยใหม่ เช่น RSA, ECC และแม้แต่ AES บางระดับ </strong>ล้วนแล้วแต่พึ่งพาสิ่งที่เรียกว่า “ความยากของคณิตศาสตร์” เช่น</p><ul><li>RSA ใช้ความยากในการแยกตัวประกอบของตัวเลขขนาดใหญ่</li><li>ECC ใช้คณิตศาสตร์บนกราฟรูปทรงโค้ง</li><li>AES ใช้ความซับซ้อนของการแทนค่าและการผสม Bit</li></ul><p>แต่เมื่อ <strong>ควอนตัมมา </strong>มันสามารถใช้ <strong>อัลกอริธึมของ Shor</strong> เพื่อแยกตัวประกอบเลขใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว และใช้ <strong>Grover’s Algorithm</strong> เพื่อลดเวลาถอดรหัสแบบ Brute-force ลงครึ่งหนึ่ง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*xf4vZzkRdBnbyXM7.jpeg" /></figure><p>ผลลัพธ์ก็คือ…</p><ul><li>RSA 2048 ที่เคยคิดว่าแน่นหนา อาจโดนทะลวงได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง</li><li>AES-256 ที่เคยคิดว่าแน่นหนาสุด ก็อาจต้องอัพเกรดเป็น AES-512 หรือย้ายข้างไปหาวิธีใหม่เลย</li></ul><h4>แล้วโลกเตรียมรับมือยังไง?</h4><p>คำตอบคือ <strong>Post-Quantum Cryptography</strong> หรือการออกแบบ <strong>ระบบเข้ารหัสแบบใหม่</strong></p><p>องค์กรอย่าง <strong>NIST (National Institute of Standards and Technology)</strong> กำลังคัดเลือกอัลกอริธึมใหม่ที่จะใช้ได้ในโลกหลังควอนตัม เช่น</p><ul><li><strong>Lattice-based Cryptography </strong>การเข้ารหัสโดยใช้โครงข่าย</li><li><strong>Code-based Cryptography </strong>การเข้ารหัสโดยใช้โค้ด</li><li><strong>Multivariate Polynomial Cryptography </strong>การเข้ารหัสโดยใช้สมการพหุนาม</li><li><strong>Hash-based Signatures </strong>ลายเซ็นดิจิทัลโดยใช้แฮช</li></ul><p>ทั้ง 4 วิธีนี้คือแนวทางที่นักวิจัยทั่วโลกกำลังพัฒนา เพื่อสร้างมาตรฐานการเข้ารหัสใหม่ที่จะทำให้ข้อมูลของเราปลอดภัยในยุคที่คอมพิวเตอร์ควอนตัมกลายเป็นจริง บางเทคนิคอาจฟังดูเหมือนมาจากห้องเรียนแล็บแคลคูลัส แต่ปัจจุบันหลายระบบเริ่มถูกนำไปใช้จริงแล้ว เช่น ในระบบรักษาความปลอดภัยของ Google และ IBM</p><h4>ควรกลัวควอนตัมไหม?</h4><p>คำตอบคือ<strong> เราควรจับตามอง แต่ไม่จำเป็นต้องหวาดผวา</strong></p><p>ขณะที่คนกลุ่มหนึ่งกำลังสร้างสุดยอดเครื่องมือสะเดาะกุญแจด้วยคอมพิวเตอร์ควอนตัม เพื่อที่จะสามารถไขแม่กุญแจได้ทุกดอกบนโลก ก็มีช่างทำกุญแจอีกกลุ่มหนึ่งที่ทำงานแข่งกับเวลา เพื่อพัฒนา “แม่กุญแจที่แข็งแรง” เตรียมไว้อยู่เหมือนกัน</p><p>นี่คือการแข่งขันครั้งประวัติศาสตร์ระหว่าง “ผู้สร้างมหาเทพลูกกุญแจ” และ “ผู้สร้างมหาเทพแม่กุญแจ” การแข่งขันครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้น และเป็นการวิ่งผลัดที่น่าตื่นเต้นที่สุดในโลกดิจิทัล</p><blockquote><em>แต่เหนือสิ่งอื่นใด ในทุกวันที่คุณส่งข้อความหาใครก็ตาม ข้อความคุณยังปลอดภัย จนกระทั่งคุณไปตกม้าตายเปิด Phishing Email นั่นแหละ (ฮา) อย่าพลาดอะไรง่ายๆ เชียวล่ะครับ</em></blockquote><p>ขอบคุณที่อ่านถึงตรงนี้ อาจจะยืดยาวไปหน่อย แต่หวังว่าเรื่องนี้จะสนุกและเห็นที่มาที่น่าสนใจในประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของการเข้ารหัสครับ</p><h4>เพิ่มเติม</h4><p>สำหรับใครที่สนใจในหัวข้อต่างๆ อยากอ่านเพิ่มเติม ผมทิ้ง Reference เอาไว้ให้ด้านล่างนี้ครับ</p><p>ประวัติการเข้ารหัส</p><ul><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_cryptography">History of cryptography — Wikipedia</a></li><li><a href="https://www.kaspersky.com/resource-center/definitions/what-is-encryption">What is Encryption and How Does it Work? | Kaspersky</a></li></ul><p>Caesar Cipher</p><ul><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Caesar_cipher">Caesar cipher — Wikipedia</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_cryptography">History of cryptography — Wikipedia</a></li><li><a href="https://www.proofpoint.com/us/threat-reference/caesar-cipher">What Is a Caesar Cipher? | Definition and Examples | Proofpoint US</a></li><li><a href="https://www.kaspersky.com/resource-center/definitions/what-is-encryption">What is Encryption and How Does it Work? | Kaspersky</a></li><li><a href="https://www.freecodecamp.org/news/caesar-cipher-a-simple-and-elegant-tool-to-learn-cryptography-8b3ea4a242c8/">Caesar Cipher: a simple and elegant tool to learn cryptography</a></li><li><a href="https://brilliant.org/wiki/the-caesar-cipher/">The Caesar Cipher | Brilliant Math &amp; Science Wiki</a></li></ul><p>เครื่อง Enigma</p><ul><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Enigma_machine">Enigma machine — Wikipedia</a></li><li><a href="https://www.skyatnightmagazine.com/space-science/enigma-machine">The Enigma machine: How it worked and why it was so important</a></li><li><a href="https://www.britannica.com/topic/Enigma-German-code-device">Enigma | Facts, Machine, Code, &amp; History | Britannica</a></li><li><a href="https://www.iwm.org.uk/history/how-did-the-enigma-machine-work">How did the Enigma machine work? | Imperial War Museums</a></li></ul><p>อลัน ทัวริง และเครื่อง Bombe</p><ul><li><a href="https://www.bbc.com/news/technology-20639390">Alan Turing: The codebreaker who saved ‘millions of lives’</a></li><li><a href="https://www.iwm.org.uk/history/how-alan-turing-cracked-the-enigma-code">How Alan Turing Cracked the Enigma Code | Imperial War Museums</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Bombe">Bombe — Wikipedia</a></li><li><a href="https://www.britannica.com/place/Bletchley-Park">Bletchley Park | Location, History, &amp; Facts | Britannica</a></li></ul><p>การเข้ารหัสในปัจจุบัน (AES)</p><ul><li><a href="https://www.techtarget.com/searchsecurity/definition/Advanced-Encryption-Standard">What is Advanced Encryption Standard (AES)? | Definition from TechTarget</a></li><li><a href="https://www.ssl.com/article/the-advanced-encryption-standard-aes-a-comprehensive-guide/">The Advanced Encryption Standard (AES): A Comprehensive Guide</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Advanced_Encryption_Standard">Advanced Encryption Standard — Wikipedia</a></li></ul><p>ภัยคุกคามจากคอมพิวเตอร์ควอนตัมและการเข้ารหัสยุคหลังควอนตัม (PQC)</p><ul><li><a href="https://www.cisa.gov/topics/quantum-computing/post-quantum-cryptography">Post-Quantum Cryptography | CISA</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Post-Quantum_Cryptography">Post-Quantum Cryptography — Wikipedia</a></li><li><a href="https://www.nist.gov/post-quantum-cryptography/what-post-quantum-cryptography">What Is Post-Quantum Cryptography? | NIST</a></li><li><a href="https://www.entrust.com/blog/2023/10/post-quantum-cryptography-what-it-is-why-you-need-it/">Post-Quantum Cryptography: What It Is &amp; Why You Need It — Entrust Blog</a></li><li><a href="https://aws.amazon.com/what-is/post-quantum-cryptography/">What Is Post-Quantum Cryptography? — AWS</a></li><li><a href="https://www.nist.gov/news-events/news/2022/07/nist-announces-first-four-quantum-resistant-cryptographic-algorithms">NIST Announces First Four Quantum-Resistant Cryptographic Algorithms</a></li></ul><p><em>สำหรับใครที่ชื่นชอบบทความนี้ อย่าลืมกดติดตาม </em><a href="https://www.medium.com/kbtg-life"><em>Medium: KBTG Life</em></a><em> เรามีสาระความรู้และเรื่องราวดีๆ จากชาว KBTG พร้อมเสิร์ฟให้ที่นี่ที่แรก</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=74e761d5b327" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kbtg-life/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%AA-2-000-%E0%B8%9B%E0%B8%B5-%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B9%81%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B6%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9B%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1-%E0%B8%AA%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%AA%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%93%E0%B9%81%E0%B8%A1%E0%B9%88-74e761d5b327">การเข้ารหัส 2,000 ปี: จากกระดาษแผ่นหนึ่ง สู่การปกป้องข้อความ ‘สวัสดีวันจันทร์’ ของคุณแม่</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kbtg-life">KBTG Life</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ล่มแล้ว-ล่มอยู่-ล่มต่อ: ถอดบทเรียนทำไมทำระบบลงทะเบียนทีไร… ก็ล่ม]]></title>
            <link>https://medium.com/@igett/%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7-%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88-%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%AD-%E0%B8%96%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%A5%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9A%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%84%E0%B8%A3-%E0%B8%81%E0%B9%87%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%A1-43e8b08340e7?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43e8b08340e7</guid>
            <category><![CDATA[technical-design]]></category>
            <category><![CDATA[application-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Jul 2025 11:14:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-21T11:14:46.284Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เคยไหมครับ? เวลาได้ยินข่าวเปิดลงทะเบียนโครงการใหม่ๆ ของภาครัฐ… ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาอาจไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความขมขื่นกับเสียงพึมพำในใจ “หึหึ ล่มแน่ๆ?”</p><p>แล้วก็ไม่เคยผิดหวัง ปรากฏการณ์ “ระบบล่มแห่งชาติ” ตั้งแต่ยุค “คนละครึ่ง” มาจนถึง “เที่ยวไทยคนละครึ่ง” ได้กลายเป็น Gimmick ของการเปิดตัวบริการดิจิทัลภาครัฐไปเสียแล้ว</p><p>บทความนี้เราจะมารำลึกแล้วพูดคุยสไตล์ชาวเทคที่ Geekๆ หน่อย ที่ชอบมาชำแหละดูว่าเบื้องหลังอาการล่ม (แบบซ้ำซาก) นี้มีปัญหาเชิงสถาปัตยกรรมอะไรใหม่ๆ ซ่อนอยู่บ้าง (นอกเหนือจากที่เรารู้กันอยู่แล้ว) และถ้าจะทำให้มันไม่เกิดอีก เราต้องคิดและทำกันแบบไหน</p><h4>Table of Content</h4><ul><li><a href="#90db">Anatomy of a Crash: ผ่าศพดูต้นตอของปัญหา</a></li><li><a href="#4278">User Persona ที่ถูกลืม: เมื่อคุณกำลังดีลกับ “นักรบกดบัตรคอนเสิร์ต” มืออาชีพ และ “กองทัพ Bot” ระดับพระกาฬ</a></li><li><a href="#24b4">“เที่ยวไทยคนละครึ่ง” ไม่ใช่แค่หนังม้วนเก่า แต่เป็นภาคต่อที่ซับซ้อนกว่าเดิม</a></li><li><a href="#d53b">เสียงที่ไม่ได้ยิน: ความในใจของคนทำที่ “รู้ว่าควรทำ แต่ทำไม่ได้”</a></li><li><a href="#65f1">The Minimum Viable Defense: ถ้าเลือกไม่ได้จริงๆ อะไรคือสิ่งที่ “ต้องทำ” เป็นอย่างน้อย?</a></li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GfmHaG-dXNURE9NytcSLng.png" /></figure><h3>Anatomy of a Crash: ผ่าศพดูต้นตอของปัญหา</h3><p>สาเหตุที่แท้จริงที่ทุกคนรู้กันดีคือเรื่อง Traffic Overload หรือที่เรียกกันขำๆ ว่าโดนผู้ใช้ทั้งประเทศรุม DDoS (Distributed Denial of Service) โดยมิได้นัดหมาย แต่ถ้าเรามองทะลุคำว่า “คนเยอะ” เข้าไปในระดับสถาปัตยกรรม เราจะเจอ Code Smell และ Infrastructure Smell หรือระเบิดเวลาที่เราคุ้นเคยกันดี</p><ul><li><strong>Monolith to the Max:</strong> ระบบจำนวนมากถูกสร้างขึ้นเป็นก้อนเดียวเบิ้มๆ (Monolithic Architecture) ฟังก์ชันทุกอย่างผูกต่อกันเป็นพรวนเหมือนลูกชิ้นไม้ยาวๆ พอ Request ในส่วนยืนยันตัวตน (Authentication) หรือส่วนยืนยันตัวตน (OTP / DOPA Check) ส่วนใดส่วนหนึ่งโดนกระหน่ำจนเดี้ยง เลยพากันไปทั้งระบบนั่นแหละครับ เพราะมันอยู่ด้วยกัน</li><li><strong>Scaling แบบ… Manual:</strong> สถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิมที่ตั้งอยู่บนเซิร์ฟเวอร์แบบ Fixed Resource มันไม่ต่างอะไรกับการเตรียมเก้าอี้ไว้ 100 ตัวสำหรับงานคอนเสิร์ตที่มีคนรอเข้าเป็นล้าน การจะ Scale-up หรือ Scale-out แบบทันทีทันใดในระดับนาทีเพื่อรับ Peak Traffic คือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย</li><li><strong>Database, a Single Point of Failure:</strong> พอนักรบออนไลน์นับล้านกระหน่ำกด “ลงทะเบียน” พร้อมกันในเสี้ยววินาที คำสั่ง INSERT INTO... ก็จะวิ่งไปอัดกันที่ฐานข้อมูล จนกลายเป็นคอขวดมหึมา สุดท้าย Database ยอมแพ้ ชูธงขาว และทำให้ทุกอย่างพังพินาศ</li></ul><h3>User Persona ที่ถูกลืม: เมื่อคุณกำลังดีลกับ “นักรบกดบัตรคอนเสิร์ต” มืออาชีพ และ “กองทัพ Bot” ระดับพระกาฬ</h3><p>“กลิ่น” ร้ายกาจที่สุดที่มักถูกมองข้าม คือการออกแบบระบบโดยไม่ได้เข้าใจพฤติกรรมผู้ใช้ (User Behavior) อย่างแท้จริง</p><p>การบอกให้คน “ทยอยกันเข้ามา” คือการโลกสวยในทุ่งลาเวนเดอร์ครับ เพราะในความเป็นจริง User Persona ที่เรากำลังรับมือคือ…</p><ol><li><strong>The Ultimate Survivors (นักรบกดบัตรคอนฯ มืออาชีพ):</strong> ต้องไม่ลืมว่านี่คือประเทศที่ประชาชนถูกฝึกฝนวิทยายุทธ์ในการกดบัตรคอนเสิร์ต แย่งชิงของลดราคา และลงทะเบียนเรียนจนเป็นเรื่องปกติ วัฒนธรรม “ของมีจำกัด ต้องแย่ง” ที่ฝังอยู่ใน DNA และการสร้างเงื่อนไข “มาก่อนได้ก่อน มาช้าหมดอดนะ” (First Come, First Served) ก็เหมือนการสั่นกระดิ่งเรียกนักรบเหล่านี้มาชุมนุมกันที่หน้าประตูพร้อมกันโดยอัตโนมัติ พวกเขาไม่ได้มาแบบธรรมดา แต่มาพร้อมเทคนิคแพรวพราว ทั้งการเปิดหลายบราวเซอร์ การใช้ Auto-refresh และการเตรียมข้อมูลทุกอย่างให้พร้อมเพื่อจบงานในไม่กี่วินาที</li><li><strong>The Bot Army (กองทัพ Bot ระดับพระกาฬ):</strong> ผมว่ามันโลกสวยไปนะถ้าจะคิดว่า Traffic ทั้งหมดมาจากมนุษย์ เมื่อไหร่ก็ตามที่มีของมาให้แย่งชิง จะต้องมีคนกลุ่มหนึ่งที่มาพร้อมกับ Bot (บอต) หรือสคริปต์ที่เขียนขึ้นเพื่อส่ง Request ได้เร็วกว่ามนุษย์กดเป็นร้อยเป็นพันเท่า Bot พวกนี้ไม่เหนื่อย ไม่ต้องพัก และสามารถกระหน่ำยิง Request เข้าสู่ระบบได้อย่างโหดเหี้ยม การออกแบบโดยไม่คิดถึงการป้องกัน Bot ก็เหมือนการเปิดประตูบ้านทิ้งไว้แล้วหวังว่าจะมีแต่คนดีผ่านหน้าบ้านเรา ถ้ามีโจร โจรก็จะเดินผ่านไปเฉยๆ</li></ol><p>การไม่นำ Persona และพฤติกรรมเหล่านี้มาเป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบ ก็เท่ากับว่าเรากำลังสร้างระบบเพื่อรับมือกับ “ผู้ใช้ในอุดมคติ” ซึ่งไม่มีอยู่จริง ผลลัพธ์คือระบบที่พังพินาศ เพราะรับมือกับ “ผู้ใช้ในโลกความจริง” ไม่ได้นั่นเอง</p><h3>“เที่ยวไทยคนละครึ่ง” ไม่ใช่แค่หนังม้วนเก่า แต่เป็นภาคต่อที่ซับซ้อนกว่าเดิม</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ctNgIClL4cgzS1t_wT98Ig.jpeg" /></figure><p>เอาล่ะ มาถึงปรากฏการณ์การล่มครั้งล่าสุด บางคนอาจบอกว่า “ก็ล่มเหมือนเดิมแหละน่า” แต่ถ้ามองดีๆ การล่มครั้งล่าสุดมันเผย “อะไร” ที่น่ากังวลกว่าครั้งก่อนๆ</p><h4>ปัญหาในอดีตคือ “Single System Failure”</h4><p>ยุคแรกๆ คือเว็บ “เราไม่แพ้ (สมมติ)” ล่ม แอป “เราง่วงด้วยกัน (ก็สมมติอีก)” ร่วงลงไป ปัญหามันจบในตัวของมันเอง เหมือนร้านค้าร้านเดียวที่เจ๊งไปเพราะรับลูกค้าไม่ไหว ร้านข้างๆ ก็ยังขายของได้</p><h4>ปัญหาที่เกิดล่าสุดคือ “Ecosystem Failure”!</h4><p>การล่มของ “เที่ยวไทยคนละครึ่ง” คือการล่มแบบ Domino Effect ครับ จุดเริ่มต้นของหายนะไม่ใช่เว็บลงทะเบียนด้วยซ้ำ แต่เป็นแอป ThaID ที่ทำหน้าที่เป็น SSO (Single Sign-on) การยืนยันตัวตนของคนไทยล่ม</p><p>นี่คือจุดตายที่เปลี่ยนไป (Shifting Bottleneck) เพราะต่อให้คุณเตรียมเว็บปลายทางมารองรับ Traffic ระดับหมื่น TPS แต่ถ้า “ประตูใหญ่” ของหมู่บ้านอย่าง ThaID พัง ก็ไม่มีใครเข้าได้อยู่ดี</p><p>สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าปัญหาได้ยกระดับจาก “แอปพลิเคชัน” ล่ม ไปสู่ “โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลที่ใช้ร่วมกัน” (Shared Infrastructure) ล่ม<strong> ซึ่งอันตรายกว่ากันเยอะ</strong></p><blockquote>เมื่อ ThaID คือ Single Sign-On และ Single Point of Failure ของแอปภาครัฐทั้งประเทศ</blockquote><p>และนี่คือ “กลิ่น” ที่แรงที่สุดครับ!</p><p>การวาง Position ให้ ThaID เป็น Single Sign-On (SSO) หรือ “กุญแจ Master Key” ดอกเดียวสำหรับทุกบริการคือดาบสองคม โดยคมด้านที่อันตรายนั้นแหลมเฟี้ยวสุดๆ</p><p>แม้ว่าการไม่ต้องจำหลาย Password จากหลายๆ ระบบ เช่น ระบบชำระภาษีของกรมสรรพากร ระบบจองคิวของกรมขนส่ง ระบบจองคิวทำ Passport ของกรมการกงสุล รวมถึงระบบใหม่ๆ ที่ใช้ ThaID เป็น Single Sign-On นั้นสะดวกและปลอดภัยขึ้นมากจริง แต่มันก็สร้าง <strong>The Ultimate Single Point of Failure </strong>ขึ้นมาด้วย</p><p>ลองนึกภาพตามนะครับ วันดีคืนดี ThaID ล่มเพราะมีโครงการรัฐใหม่เปิดตัวให้ลงทะเบียน 9 โมงเช้าวันจันทร์ที่สดใส แน่นอนว่าคนแห่กันมารอลงทะเบียนกันอย่างตื่นเต้น แล้วมันก็ล่มตามปกติ แต่ในเวลาเดียวกันนั้น…</p><ul><li>ใครบางคนอาจจะเข้าไปยื่นภาษีออนไลน์ไม่ได้</li><li>ใครบางคนอาจจะเช็คสิทธิ์ประกันสังคมไม่ได้</li><li>หรือใครบางคน ซึ่งอาจเป็นตัวคุณเองที่อยู่หน้า Gate ในสนามบินกำลังจะ Login เข้าไปใช้บัตรประชาชนดิจิทัลแสดงตนเพื่อขึ้นเครื่องบิน!</li></ul><p>นี่คือการเอาชีวิตประจำวันของคนทั้งประเทศไปผูกไว้กับความเสถียรของระบบเพียงระบบเดียว ซึ่งเป็นความเสี่ยงระดับโครงสร้างที่น่ากลัว</p><h3>เสียงที่ไม่ได้ยิน: ความในใจของคนทำที่ “รู้ว่าควรทำ แต่ทำไม่ได้”</h3><p>ก่อนที่เราจะชี้เป้าไปบ่นทีมพัฒนาทั้งหมด ต้องยอมรับความจริงอันน่าเศร้าข้อหนึ่งก่อนว่า เป็นไปได้สูงมากที่ทีม Dev จะรู้อยู่แล้วว่าต้องทำอะไรเพื่อไม่ให้ระบบล่ม!</p><p>เพราะผมเชื่อว่าพวกเราคนที่อ่านก็ <strong>คนหัวอกเดียวกัน</strong></p><p>ในโลกอุดมคติ โปรแกรมเมอร์ทุกคนอยากเขียนโค้ดที่คลีน Architect ทุกคนอยากออกแบบระบบที่ Scalable และทนทานรองรับการใช้งานมากๆ ได้ แต่ในโลกความจริง พวกเขาต้องต่อสู้กับศัตรูที่น่ากลัวกว่า Peak Traffic เสียอีก นั่นคือ <strong>Timeline</strong> และ <strong>Budget</strong> ที่ไปในทางเดียวกัน (หมายถึงน้อยทั้งคู่)</p><p>ลองนึกภาพบทสนทนาในห้องประชุม</p><blockquote>Dev: “ถ้าจะรองรับคนหลักล้านพร้อมกัน เราต้องใช้ Microservices ทำ Auto-scaling บน Cloud แล้วก็มี Queueing System ด้วยครับ”</blockquote><blockquote>ผู้บริหาร/เจ้าของโครงการ: “โอเค แล้วทั้งหมดที่ว่ามา ต้องใช้เวลาทำกี่เดือน? ใช้งบเท่าไหร่?”</blockquote><blockquote>Dev: “น่าจะประมาณ 6–8 เดือน งบประมาณ X ล้านบาทครับ”</blockquote><blockquote>ผู้บริหาร/เจ้าของโครงการ: “โห ไม่ได้หรอก โครงการนี้ด่วนมากข้างบนสั่งมา ต้องเปิดตัวให้ทันแถลงข่าวในอีก 2 เดือนข้างหน้า และเรามีงบให้แค่ 1/4 X (หมายถึงเอา X มาหาร 4)…”</blockquote><p>บทสนทนานี้คือจุดเริ่มต้นของ Technical Debt หรือ “หนี้ทางเทคนิค” ก้อนมหึมา ทีมงานถูกบีบให้ต้องเลือกทางลัด ตัดฟีเจอร์ที่ “มองไม่เห็น” และเป็น NFR (Non-functional requirements) ที่สำคัญอย่างการทำระบบที่เป็น Large-scale หรือ Scaling หรืออาจรวมถึง Security บางอย่างออกไป และสร้างระบบขึ้นมาแบบ “ขอแค่ให้มันทำงานได้” (Just make it work) เพื่อให้ทันเดดไลน์และอยู่ในงบประมาณที่จำกัด (Make it happen)</p><p>ผลลัพธ์ก็คือระบบที่เหมือนบ้านที่สร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว สวยงามจากภายนอกตามแบบ แต่เสาเข็มและโครงสร้างภายในนั้นอ่อนแอเกินกว่าจะรับพายุใหญ่ได้ เมื่อวันเปิดตัวมาถึงและพายุ Traffic โหมกระหน่ำ… บ้านหลังนั้นก็พังครืนลงมาตามคาด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/329/0*9Mx3rgU1a5fYl7hp.jpg" /></figure><h3>The Minimum Viable Defense: ถ้าเลือกไม่ได้จริงๆ อะไรคือสิ่งที่ “ต้องทำ” เป็นอย่างน้อย?</h3><p>โอเค ในเมื่อโลกมันโหดร้ายและเราเลือกทุกอย่างไม่ได้ ถ้ามีเวลาและงบจำกัดจริงๆ อะไรคือ Minimum Requirement ที่จะช่วย “กันตาย” ให้กับระบบได้ดีที่สุด? นี่คือสิ่งที่ควรต่อรองให้มีให้ได้</p><h4><strong>อันดับ 1 ที่ต้องมี: Queueing System (ระบบบัตรคิว)</strong></h4><ul><li>ทำไมต้องมี: นี่คือการ “ลดแรงกระแทก” ที่คุ้มค่าที่สุด! เป็นเหมือนฟองน้ำซับ Traffic ไม่ให้วิ่งไปทุบ Database ซึ่งเป็นหัวใจของระบบจนพัง การทำ Queue อาจจะไม่ได้ซับซ้อนเท่ากับการรื้อระบบเป็น Microservices ทั้งหมด แต่มันช่วยรักษาชีวิตของระบบหลังบ้านได้ชะงัดนัก</li><li>สิ่งที่ได้: ผู้ใช้จะได้รับ “บัตรคิว” ทันทีที่กดลงทะเบียน (รู้สึกว่าระบบตอบสนอง) ส่วนหลังบ้านจะค่อยๆ ประมวลผลไปตามกำลังที่มี ถึงจะช้าแต่ก็ไม่ล่ม!</li></ul><h4><strong>อันดับ 2 ที่ขาดไม่ได้: Caching ด้วย CDN ที่เหมาะสม</strong></h4><ul><li>ทำไมต้องมี: มันคือ “ทางด่วน” ของข้อมูลที่ถูกเรียกใช้บ่อยๆ ทุก Request ที่ลดลงจากการไปถาม Database หมายถึงการต่ออายุให้ Database ไปได้อีกเฮือกใหญ่ การทำ Cache ข้อมูลที่ไม่ค่อยเปลี่ยน (เช่น ข้อความประกาศ รูปภาพ) นั้นทำได้ไม่ยากและเห็นผลทันที</li><li>สิ่งที่ได้: หน้าเว็บโหลดเร็วขึ้น User Experience ดีขึ้น ลดภาระงานของเซิร์ฟเวอร์หลักได้อย่างมหาศาล</li></ul><h4><strong>อันดับ 3 ถ้าพอมีเวลา: Basic Rate Limiting &amp; CAPTCHA</strong></h4><ul><li>ทำไมต้องมี: เพื่อสู้กับ “กองทัพ Bot” และ “นักรบสายรีเฟรช” การจำกัดว่า 1 IP จะยิง Request ได้กี่ครั้งต่อนาที และการมี CAPTCHA ดักไว้ที่หน้า Submit คือป้อมปราการด่านแรกที่ลงทุนน้อย แต่ช่วยกรอง Traffic ขยะออกไปได้เยอะ</li><li>สิ่งที่ได้: ลดภาระงานที่ไม่จำเป็นจาก Bot ทำให้ทรัพยากรระบบเหลือไปบริการ User ที่เป็นคนจริงๆ มากขึ้น</li></ul><p>ถึงแม้ 3 อย่างนี้จะไม่ใช่โซลูชันที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือ Minimum Viable Defense (MVD) หรือชุดเกราะขั้นต่ำที่จำเป็นในการลงสนามรบจริง มันคือการต่อรองที่ทีมพัฒนาควรยืนหยัด เพื่อปกป้องทั้งระบบและปกป้องตัวเองจากคำว่า “เว็บล่ม” ในวันเปิดตัว</p><h3>ส่งท้ายด้วยเสียงจากนักพัฒนาตัวน้อยๆ และประชาชนตัวเล็กๆ คนนึง</h3><p>การที่ระบบลงทะเบียนของภาครัฐล่มซ้ำๆ มันไม่ใช่แค่เรื่องน่าหงุดหงิด แต่มันคือ Technical Debt ก้อนมโหฬารที่ส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของประเทศ ในฐานะทั้งนักพัฒนาตัวน้อยๆ คนนึง กับประชาชนหนึ่งคนที่ได้รับผลกระทบมาหลายแอปเหลือเกิน ผมเชื่ออย่างยิ่งว่าการลงทุนในสถาปัตยกรรมสมัยใหม่เพื่อรองรับเรื่องนี้ไม่ใช่ค่าใช้จ่าย แต่คือการลงทุนเพื่อสร้างบริการดิจิทัลที่ประชาชนวางใจได้จริง</p><p>ถ้าบทความนี้ไปถึงผู้ใหญ่ผู้มีอำนาจได้จริงๆ ถึงเวลาแล้วที่ผู้มีอำนาจตัดสินใจต้องเข้าใจว่า การสร้าง Digital Service ที่ดีนั้นต้องให้เวลาและทรัพยากรที่เหมาะสม ไม่ใช่แค่การสั่งให้เสร็จตามเดดไลน์ และทีมพัฒนาก็ต้องสื่อสารความเสี่ยงและต่อรองเพื่อสร้าง “เกราะกันตาย” ขั้นต่ำให้กับระบบ</p><p>เพื่อที่วันหนึ่ง เราจะได้รู้สึกตื่นเต้นกับโครงการใหม่ๆ ของรัฐ โดยไม่ต้องมีความระแวงอีกต่อไป สู้ๆ ครับ :D</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43e8b08340e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[จากชาว Java สู่โลกกว้างของการเป็น Polyglot Developer: เพราะรู้ภาษาเดียวอาจยังไม่พอ!]]></title>
            <link>https://medium.com/kbtg-life/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7-java-%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99-polyglot-developer-%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%A2%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%9E%E0%B8%AD-ca009bae6d1a?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ca009bae6d1a</guid>
            <category><![CDATA[computer-language]]></category>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <category><![CDATA[polyglot-programming]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 16 Jul 2025 10:01:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-16T10:02:56.397Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“จากที่รู้ภาษาเดียว มาลองเป็น Dev ที่เขียนได้หลายภาษา หรือที่เรียกว่า Polyglot กันดีไหม?”</blockquote><p>นี่คือแผนที่สู่การเป็นนักพัฒนาแบบ Multi-language ที่ไปได้ทั้ง “ลึก” และ “กว้าง”</p><h3>เมื่อ Dev เก่งแค่ภาษาเดียวไม่พออีกต่อไป 👀</h3><p>ลองนึกภาพ Java Dev มือหนึ่งที่ใช้เวลาเกินครึ่งชีวิตกับ Spring Boot, JVM และ OOP อย่างเข้มข้น แต่เมื่อเข้าโปรเจคใหม่ เจอ Python, Go หรือ Node.js เข้ามาในชีวิต…</p><blockquote>ว้าวุ่นเลยสิ เพราะ Java ของถนัดไม่ได้เป็นคำตอบเดียวอีกต่อไป</blockquote><p>และเพราะโลกของซอฟต์แวร์ทุกวันนี้ไม่ได้มีแค่ Java เป็นศูนย์กลางอีกแล้ว ยังมีภาษา Programming อีกมากมาย แถมยังมีภาษาและ Framework เกิดขึ้นใหม่ในทุกๆ ปีอีกต่างหาก</p><h3>เทรนด์ที่เปลี่ยนไป: หลากหลายเทคโนโลยี หลากหลายภาษา 🌍</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Q9cuOY56XFb3cZkX.jpg" /></figure><p>ทุกวันนี้ Dev ไม่ได้เลือกภาษาแค่จากความชอบหรือความถนัดส่วนตัว แต่ต้องมอง <strong>บริบทของงาน</strong> และ <strong>สิ่งที่ Community ใช้กันจริง</strong> ด้วย นั่นเพราะว่าแต่ละภาษามีจุดแข็งต่างกันไป เช่น</p><ul><li><strong>งานวิเคราะห์ข้อมูล:</strong> Python ครองใจสาย Data</li><li><strong>งานพัฒนาระบบแบบ Microservices:</strong> Go กลายเป็นภาษาหลักของสายนี้</li><li><strong>งานแอปมือถือ Android ยุคใหม่: </strong>Kotlin มาแรงฝั่ง Android Developer</li><li><strong>งาน Fullstack: </strong>Node.js ครองพื้นที่ทั้งฝั่ง Frontend และ Backend ในภาษาเดียว</li></ul><blockquote>การยึดติดกับภาษาเดียว ก็เหมือนพกแค่ไขควงไปซ่อมทั้งบ้าน ทั้งที่บางงานต้องใช้ประแจหรือคีมหรือค้อน</blockquote><h3>รู้หลายภาษาจะทำให้เข้าใจวิธีคิดหลายแบบ 🧠</h3><p>เขียนได้หลายภาษาไม่ใช่แค่เท่ แต่มันคือการเข้าใจว่าแต่ละภาษาถูกออกแบบมาเพื่อแก้ปัญหาในบริบทที่แตกต่างกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*LO2RmkNxYLQ52zxu.jpg" /></figure><p>ภาษาทุกภาษามีแนวคิดและความเก่งเฉพาะทางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เช่น</p><ul><li><strong>Go:</strong> เรียบง่าย + ทำงานพร้อมกัน (Concurrency) ได้อย่างเป็นอย่างดี</li><li><strong>Python:</strong> โค้ดอ่านง่าย + ยืดหยุ่น + ใช้ได้ทั้ง AI, Web, Scripting</li><li><strong>Kotlin:</strong> ปลอดภัย + เขียนได้กระชับ + สนุกแต่ยังทำงานบน JVM</li><li><strong>Node.js:</strong> เหมาะกับงาน Async + Event-driven + สาย Web รักมาก</li></ul><p>พอเราเริ่มเรียนรู้ภาษาเหล่านี้ จะเข้าใจแนวคิดและธรรมชาติของทุกภาษา เช่น</p><ul><li>การจัดการ Concurrency แบบ Non-blocking</li><li>การเขียน Functional Programming</li><li>การใช้ Generators, Coroutines, Promises ฯลฯ</li><li>การออกแบบระบบด้วยแนวคิด OOP</li><li>หรือการออกแบบด้วย Event-base Driven</li></ul><p>สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นทักษะที่ Dev ยุคใหม่ควรมีติดตัวไม่ว่าจะเขียนภาษาไหนก็ตาม และเมื่อเรารู้จักธรรมชาติของภาษาต่างๆ อย่างถ่องแท้ เราก็สามารถเลือกใช้เครื่องมือให้เหมาะกับงานได้ดียิ่งขึ้น</p><h3>ไม่ต้องกลัว… เรามี AI อยู่ข้างๆ 💡</h3><p>ในอดีต การเรียนรู้ภาษาใหม่คือ “งานช้าง” แต่ตอนนี้เรามี ChatGPT, Gemini หรือ Copilot คอยช่วยอยู่ ที่จะย่อช้างตัวใหญ่ให้กลายเป็น “ชิบะ” ขนาดกะทัดรัด</p><p>AI อย่าง ChatGPT, Gemini, หรือ Copilot คือเพื่อนร่วมทางสุดโหดที่พร้อมตอบแทนทุกคำถาม ไม่ว่าจะพื้นฐานแค่ไหน (และไม่ว่าจะถามตอนกี่โมง)</p><p>ตัวอย่างคำถามที่ถาม AI ได้เลย</p><ul><li>“Kotlin ต่างจาก Java ยังไง?”</li><li>“ฟังก์ชันใน Go เขียนยังไงแบบ Idiomatic?”</li><li>“ช่วยตรวจโค้ด Python นี้ให้หน่อยว่าพังตรงไหน”</li><li>“ขอตัวอย่างการใช้ Async/Await ใน Node.js หน่อย”</li></ul><p>ไปจนถึง…</p><ul><li>“จงเปลี่ยนโค้ดนี้ให้เป็น Python”</li></ul><p>ง่ายเหมือนใช้ไม้กายสิทธิ์เลยใช่ไหมล่ะ</p><h3>เส้นทางสู่ Polyglot Developer สำหรับ Java Dev 🗺️</h3><p>ตัวผมเองเริ่มต้นชีวิต Software Developer ด้วยการเรียน Java เป็นภาษาแรก และใช้มันมาอย่างต่อเนื่องในงานจริงกว่า 10 ปี ตั้งแต่งานแรกจนถึงวันนี้ ตั้งแต่ยุคทองของ Stack Overflow จนถึงยุคที่เด็กยุคใหม่อาจไม่รู้จัก Stack Overflow แล้ว T^T</p><p>หลายปีก่อน ในช่วงแรกๆ ของการเรียนรู้ภาษาใหม่ๆ อย่าง Python หรือ Go เราต้องอ่าน Document หรือดู Tutorial ที่สอนออนไลน์ (ด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงที่เป็นเอกลักษณ์) แล้วมาฝึกเขียน ลองผิดลองถูก และใช้เวลา ซึ่งเหนื่อยและช้ามาก เหมือนการขับรถไปยังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ด้วยแผนที่กระดาษที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงไหนของแผนที่แล้วนะ</p><p>แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เพราะเราสามารถมีเพื่อน AI เป็น Navigator คอยบอกทาง ตอบข้อสงสัยแบบรวดเร็วและไม่บ่น ถึงคุณจะถามเรื่องเดิมเกิน 7 ครั้งก็ตาม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/650/0*nUYshjKda5HXY9jE" /></figure><p><strong>มาเริ่มกันเลย!</strong> สมมติว่าตอนนี้คุณเป็น Dev สาย Java ที่คุ้นเคยกับ Spring Boot, OOP และ Java Ecosystem อย่างดี หายใจเข้าออกเป็น Class เป็น Method อยู่แล้ว นี่คือไกด์ไลน์ขั้นตอนคร่าวๆ ที่จะพาคุณออกจาก Comfort Zone อย่างมีแผนและไม่หลงทาง</p><ol><li>ทำความเข้าใจจุดเด่นของภาษานั้นก่อน เพราะแต่ละภาษามีจุดเด่นไม่เหมือนกัน (อันนี้ถาม AI ได้เลย)</li><li>Setup เครื่องมือ: SDK, IDE, Plugin ต่างๆ ให้ได้ Environment ของภาษานั้นๆ (ติดตรงไหนถาม AI ได้)</li><li>ศึกษา Syntax + Concept พื้นฐาน รวมถึงให้แสดงตัวอย่างโค้ดเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น</li><li>ในส่วนของ Concept ที่เจาะลึกแนวคิดเฉพาะตัวของภาษานั้นๆ (Coroutines, Channels, Decorators ฯลฯ) ลองศึกษาจากการถาม AI ได้</li><li>ลงมือสร้าง Mini โปรเจคเล็กๆ โดยมีผู้ช่วยเป็น AI ของเรา</li><li>อ่านโค้ดของคนอื่นบน Github + เข้าคอมมูนิตี้ภาษาใหม่ๆ</li><li>ลองใช้ AI แปลงโค้ดที่เราเคยเขียนเป็นภาษาที่กำลังศึกษา แล้วดูว่ามันจะเขียนยังไง (คำเตือน: ควรใช้โค้ดที่เราเขียนเล่น ไม่ใช่โค้ดของที่ทำงาน ถ้าหากเป็นโค้ดของโปรเจคที่ทำงาน ควรใช้ AI ที่บริษัทอนุญาตให้ใช้หรือปรึกษาหัวหน้าก่อนนะ)</li></ol><p>เพียงเท่านี้เราก็เริ่มต้นภาษาใหม่ได้อย่างง่ายดายแล้วล่ะ</p><blockquote>เพราะทุกขั้นตอนมี AI คอยซัพพอร์ตให้เราไม่หลงทางนั่นเอง</blockquote><h3>อย่าทิ้ง Java — แต่ให้ Java เป็นฐานกระโดด 🎯</h3><p><em>ถ้าสนุกกับภาษาใหม่ ย้ายภาษาเลยดีมั้ย? </em>ช้าก่อนวัยรุ่น การเป็น Polyglot ไม่ได้แปลว่าเราต้องทิ้ง Java หรือภาษาที่ถนัดอยู่แล้ว แต่มันคือการต่อยอดทักษะภาษาปัจจุบันที่แข็งโป๊กของเราให้ไปไกลกว่านั้นกับภาษาใหม่ๆ เช่น</p><ul><li>ลองเอา TDD/DDD จาก Java ไปใช้ใน Go หรือ Node.js</li><li>หรือเอา OOP Pattern Concept จาก Java ไปเขียนใน Python</li><li>Integrate App ที่เขียนด้วย Spring กับ Python ผ่าน REST หรือ Kafka ด้วย Microservices Concept ทำให้ในแต่ละ Service Domain ของเราสามารถดึงความเก่งของแต่ละภาษามาใช้ให้มากที่สุด</li></ul><h3>พร้อมหรือยัง? 🚀</h3><p>มาถึงตรงนี้ น่าจะถึงเวลาที่เราจะเพิ่มทักษะภาษาใหม่ๆ กันแล้ว ภาษาที่เราเชี่ยวชาญอย่างเช่น Java เป็นเพื่อนแสนดีที่เรารู้จักดีพอแล้ว แต่ภาษาใหม่ๆ เหมือนเป็นเพื่อนใหม่ที่เราเพิ่งรู้จัก เขาอาจจะพาเราไปได้ไกลกว่าเดิม ยังไงลองเปิดใจศึกษาดูนะครับ</p><blockquote>พร้อมหรือยังครับ?<br>3… 2… 1….. 🚀</blockquote><p><em>สำหรับใครที่ชื่นชอบบทความนี้ อย่าลืมกดติดตาม </em><a href="https://www.medium.com/kbtg-life"><em>Medium: KBTG Life</em></a><em> เรามีสาระความรู้และเรื่องราวดีๆ จากชาว KBTG พร้อมเสิร์ฟให้ที่นี่ที่แรก</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ca009bae6d1a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kbtg-life/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7-java-%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99-polyglot-developer-%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%A2%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%9E%E0%B8%AD-ca009bae6d1a">จากชาว Java สู่โลกกว้างของการเป็น Polyglot Developer: เพราะรู้ภาษาเดียวอาจยังไม่พอ!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kbtg-life">KBTG Life</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Code Smell เมื่อโค้ดส่งกลิ่นได้… มารู้จักกลิ่นแปลกๆ ในโค้ดที่ Dev ควรรู้]]></title>
            <link>https://medium.com/kbtg-life/code-smell-%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B9%86-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-dev-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89-94e6004f84db?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/94e6004f84db</guid>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <category><![CDATA[code-smells]]></category>
            <category><![CDATA[developer]]></category>
            <category><![CDATA[how-to]]></category>
            <category><![CDATA[coding]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 Nov 2023 10:02:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-20T10:02:33.472Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“Code Smell”</strong> หรือกลิ่นแปลกๆ ในโค้ดเป็นคำที่ใครหลายคน โดยเฉพาะ Dev มือใหม่อาจจะสงสัยว่า “โค้ดที่เราเขียนมันมีกลิ่นได้ด้วยเหรอ?” เอาจริงมันไม่ได้หมายถึงการตามเข้าไปดมกลิ่นของโค้ดจริงๆ หรอก เพียงแต่เป็นคำเชิงเปรียบเทียบในวิธีการเขียนซอฟต์แวร์ให้เราระวังหรือเน้นความสนใจไปยังโค้ดส่วนที่… โดยทั่วไปก็ยังทำงานได้นั่นแหละ แต่มันมีอะไรแปลกๆ ทะแม่งๆ เหมือนมีกลิ่นตุๆ เราเลยจำเป็นต้องสนใจโค้ดส่วนนี้ เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดตามมาหรือยากต่อการทำงานต่อในอนาคต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*NBkBfE-m38WvplN6.jpeg" /><figcaption><a href="https://medium.com/@angeliki_ts/manage-fortran-code-quality-with-sonarqube-and-i-code-cnes-1515eba2ac0b">Reference</a></figcaption></figure><h3>ทำความเข้าใจเกี่ยวกับ Code Smell</h3><p>อย่างที่เกริ่นไว้ข้างต้น คำว่า Code Smell นั้นไม่ได้หมายถึงกลิ่นเหม็นที่มีจริงๆ แต่คำนี้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดยคุณ Kent Beck วิศวกรซอฟต์แวร์ชาวอเมริกันและผู้บุกเบิกกระบวนการเขียนโปรแกรมแบบ XP (Extreme Programming) ที่พยายามอธิบายถึงปัญหาของซอฟต์แวร์ว่ามันไม่ได้มีแค่การทำงานผิดพลาด หรือที่เราเรียกกันติดปากว่าบั๊ก (Bug) แต่ยังมีลักษณะของโค้ดที่อาจจะกลายเป็นปัญหาในอนาคต หรือเป็นจุดอ่อนที่มีความเสี่ยง แล้วในที่สุดก็กลายเป็นมรดกที่โหดร้ายต่อ Dev ที่จะทำงานต่อจากเรา จนทำให้ต้องร้อง อห (โอ้โห) และโหดร้ายกว่าสำหรับคนที่ต้องดูแลรักษามันในยามที่มันงอแงขึ้นมา (ซึ่งก็อาจเป็นตัวเราเองแหละ)</p><p>และนี่คือตัวอย่าง Code Smell ที่ได้กลิ่นกันบ่อยๆ</p><h4><strong>1. Duplicate Code</strong></h4><p>นี่อาจเป็น Code Smell ที่พบเห็นได้ง่ายและบ่อยที่สุดแล้วล่ะ มันก็คือการไปก็อปปี้แล้ววาง (Duplicate) โค้ดเดียวกันใน Function, Method หรือ Class อื่นๆ มากกว่าหนึ่งที่ ถ้าเราเจอโค้ดที่มีกลิ่นแบบนี้ เวลาเรานั่งไล่อ่านโค้ดก็จะเหมือนมีอาการเดจาวูที่จะเจอโค้ดซ้ำๆ อยู่เรื่อยๆ นี่ก็เป็นฝันร้ายของการทำงานต่อจากของเดิม เพราะเมื่อเราต้องการแก้ไข เราก็ต้องตามไปเปลี่ยนในทุกที่ที่มีเหมือนกัน… (แต่เอ๊ะ… หรือจริงๆ ตรงนั้นตรงนู้นมันไม่ต้องไปแก้นะ? เอาแล้วสิ แบบนี้ก็ว้าวุ่นเลย)</p><h4><strong>2. Long Method หรือ Long Function</strong></h4><p>นี่เป็นอีกกลิ่นคลาสสิคที่พบเห็นได้บ่อยๆ หลายๆ ครั้งเราเขียน Function หรือ Method ที่ซับซ้อนหรือทำหลายหน้าที่ครอบจักรวาลมาก จนมันยืดยาวเป็นร้อยๆ บรรทัด ทำให้อ่านยาก แก้ไขยาก ซับซ้อน เอาไปใช้ซ้ำไม่ได้ ผิดหลัก Cohesion (แล้วทำให้เกิด Duplicate Code ในที่สุดนั่นเอง)</p><h4><strong>3. Large Class</strong></h4><p>เช่นเดียวกันกับข้อก่อนหน้านี้ การสร้าง Class ที่พยายามทำสิ่งต่างๆ แบบสากกะเบือยันเรือรบ ทุกอย่างจบใน Class เดียวนั้นอาจกลายเป็นปัญหาได้ เพราะในที่สุดแล้ว Class ที่ใหญ่เกินความจำเป็นจะทำความเข้าใจและพัฒนาต่อได้ยาก</p><h4><strong>4. Dead Code</strong></h4><p>หมายถึงโค้ดที่เคยใช้งาน ไม่ว่าจะใช้งานจริงหรือเขียนไว้เพื่อเทส และในวันนึงโค้ดชุดนั้นก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป แต่เราดันเกิดเสียดายขึ้นมา เลยไม่ลบออก ให้มันอยู่ตรงนั้นแบบงงๆ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสับสนและซับซ้อนที่เกิดขึ้นตามมาอีกมากมาย</p><h4><strong>5. Comments Overload</strong></h4><p>คอมเมนต์ในโค้ดที่มากเกินไปเป็นอีกกลิ่นที่แสดงให้เห็นว่าโค้ดนั้นไม่สามารถอธิบายได้ในตัวของมันเอง จึงต้องเขียนคอมเมนต์แทรกลงไป เพื่ออธิบายการทำงานให้กับคนอื่นหรือตัวเราเองที่ต้องกลับมาทำต่อทีหลัง จริงอยู่ว่าการเขียนคอมเมนต์มีข้อดีในการอธิบายรายละเอียดต่างๆ ให้เป็นภาษามนุษย์ อ่านแล้วจะได้เข้าใจง่ายๆ แต่ถ้ามากเกินไป นั่นก็แสดงว่าโค้ดนั้นซับซ้อนเกินไปที่จะอ่าน Logic จากโค้ดนั่นเอง</p><h4><strong>6. Tight Coupling</strong></h4><p>เมื่อเราสร้าง Class หรือ Module ที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันสูงมากๆ การปรับเปลี่ยนหรือแก้ไข Class หรือ Module รวมถึงการทดสอบแยกกันกลายเป็นเรื่องยาก เพราะมันต้องแก้ไขและทดสอบไปด้วยกันหมด นั่นทำให้เกิดความซับซ้อนและยากต่อการแก้ไข รวมถึงจะก่อให้เกิด Code Smell อื่นๆ ตามมาในที่สุด</p><h3>แล้วทำยังไงให้โค้ดของเราไม่มีกลิ่น?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*pm9scrxK7DKRnzgo" /></figure><p>มีหลากหลายวิธีที่จะทำให้เราเขียนโค้ดโดยลด Code Smell ตั้งแต่การออกแบบ ตอนเขียนโค้ด ตอน Review ตอน Refactor ตอนว่างๆ ที่เรานั่งทำ NFR กัน แต่หลักๆ สิ่งที่ป้องกันการทำให้เกิด Code Smell ได้คือ…</p><ol><li>ใช้ Design Pattern เข้ามาช่วย</li><li>SOLID Principles ช่วยได้</li><li>TDD ก็ช่วยได้ อย่างน้อยที่สุดขอให้มี Unit Test ไว้หน่อย</li><li>กระบวนการ Code Review ก็ช่วยได้</li><li>Code Scan ด้วยเครื่องมือ เช่น SonarQube ก็ช่วยได้ พยายามทำไป Fix Code Smell ไปด้วย</li><li>ใช้ประสบการณ์ที่คุณมี</li><li>ใช้แต้มบุญของคุณที่จะทำให้คุณแคล้วคลาดจาก Legacy Code/System ทั้งปวง</li></ol><blockquote>“a code smell is a surface indication that usually corresponds to <strong>a deeper problem</strong> in the system”.</blockquote><blockquote>“smells are certain structures in the code that indicate violation of fundamental design principles and negatively impact design quality.”</blockquote><blockquote>— Martin Fowler</blockquote><p>ขอให้ทุกคนโชคดี สาธุ</p><p><em>สำหรับใครที่ชื่นชอบบทความนี้ อย่าลืมกดติดตาม </em><a href="https://www.medium.com/kbtg-life"><em>Medium: KBTG Life</em></a><em> เรามีสาระความรู้และเรื่องราวดีๆ จากชาว KBTG พร้อมเสิร์ฟให้ที่นี่ที่แรก</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=94e6004f84db" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kbtg-life/code-smell-%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B9%86-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-dev-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89-94e6004f84db">Code Smell เมื่อโค้ดส่งกลิ่นได้… มารู้จักกลิ่นแปลกๆ ในโค้ดที่ Dev ควรรู้</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kbtg-life">KBTG Life</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Code Smell .. กลิ่นของความบันเทิง]]></title>
            <link>https://medium.com/@igett/code-smell-e662bde0a05c?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e662bde0a05c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Sep 2023 15:48:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-01T15:54:08.549Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*q6dbFUYCS41wtxm3.jpeg" /></figure><p>Code smell แปลตรงตัวว่าโค้ดกลิ่นไม่ค่อยดี (เริ่มส่งกลิ่น) เป็นอีกสิ่งที่ตรงข้ามกับ Clean code หรือโค้ดที่สะอาด แต่จะถึงขั้นทำงานไม่ได้เลยหรือเต็มไปด้วย bug เลยก็ไม่ขนาดนั้น แค่กลิ่นมันบอกว่าโค้ดมันดูทำงานต่อด้วยยาก อ่านยาก แก้ยาก ใครมาดูต่อก็ร้อง อห. (โอ้โห) เราเองก็ไม่อยากให้คนอื่นมาโอ้โหตอนทำงานกับโค้ดของเราต่อเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ มาดูกันว่ากลิ่นแปลกๆของ code smell เนี่ยกลิ่นมันเป็นแบบไหน</p><ol><li>กลิ่นความแข็งกร้าว (Rigidity)</li><li>กลิ่นความเปราะบาง (Fragility)</li><li>กลิ่นความยึดติดขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ (Immobility)</li><li>กลิ่นความฝืดความหนืด (Viscosity)</li><li>กลิ่นความซับซ้อนที่ไม่จำเป็น (Needless complexity)</li><li>กลิ่นการทำซ้ำที่ไม่จำเป็น (Needless repetition)</li><li>กลิ่นของความขุ่นมัว (Opacity)</li></ol><h3>กลิ่นความแข็งกร้าว (Rigidity)</h3><p>กลิ่นนี้คือกลิ่นของโค้ดที่มันแข็งกร้าว ไม่ยอมให้ใครแก้ไข เพิ่มเติมอะไรลงไปได้ง่ายๆ แม้กระทั่งการเพิ่มเติมเรื่องเล็กๆที่ควรจะเสร็จในไม่กี่ชั่วโมง แต่ด้วยความไม่ต่อเนื่องของ Logic หรือการพึ่งพาหรือสืบทอดที่ทำให้มันกระทบไปยัง function หรือ module อื่นด้วย ยากระดับที่เราอาจเห็น comment อธิบายในโค้ดประหนึ่งบรรยายพงศาวดาร นี่แหละ Rigidity หรือความแข็งกร้าว ที่ทำให้คนที่มาทำงานต่อไม่อยากยุ่งด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/440/0*M8iI4DI_bd0fsbCy" /></figure><h3>กลิ่นความเปราะบาง (Fragility)</h3><p>กลิ่นนี้คือกลิ่นของความเปราะบาง บอบบางมาก แก้ 1 Line ได้เพิ่ม 3 Bugs แถมบางทีไปแตกในจุดที่ไม่น่าจะเกี่ยวกับตรงที่แก้เลยซักนิด ทีนี้ล่ะ บันเทิงงงง แล้วโดยปกติแล้วความเปราะบางกับความแข็งกร้าวนี่มักจะมาพร้อมกัน เป็นการผสมผสานความบังเทิงกับหายนะที่ลงตัว</p><h3>กลิ่นความยึดติดขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ (Immobility)</h3><p>กลิ่นที่เราเจอโค้ดแปลกๆที่คิดว่า เข้าใจว่ามันทำอะไรแต่ทำไมคุณมึงถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ? แต่พอไล่ๆดูเห็นใครต่อใครก็มาใช้ “คุณมึง” ที่อยู่ตรงนี้โดยไม่มีเหตุผล จะย้ายไปในที่ๆถูกที่ควรก็..แหม่ แตกแน่นอน เอาไว้งี้แหละ …เอาไปไว้ที่อื่นไม่ได้ งั้นก็ตามน้ำสร้างบาปกันต่อไป (เปรียบเหมือนคนติดเตียงที่จงให้เขาอยู่ตรงนั้น อย่าได้ขยับเขาไปไหนเลย)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*HrH9lDnlLwpsfGzF.jpg" /></figure><h3>กลิ่นความฝืดความหนืด (Viscosity)</h3><p>ถ้าประตูมันฝืด ก็กระโดดเข้าทางหน้าต่างแทนดิ เช่นเดียวกันกับการแก้ไขโค้ด หรือการเพิ่มเติมอะไรบางอย่างเข้าไปในโค้ดที่มันยากใช้เวลานานโดยที่รู้ทั้งรู้ว่ามันควรเข้าทางประตูเพื่อให้มันถูกมันควร (แต่มันฝืดอ่ะมึง ขี้เกียจดัน) งั้นก็เข้าทางหน้าต่างกันเถอะ (hack) แล้วตะโกนดังๆไปว่า แค่-อิน-เทอ-ริม-เฉย-เฉย เองนะ เดี๋ยวกลับมาแก้จ้าาาา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/429/1*7lf04VWgaY6dbdFzlLWnXQ.png" /></figure><h3>กลิ่นความซับซ้อนที่ไม่จำเป็น (Needless complexity)</h3><p>มีหลายสาเหตุที่ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้น อันที่จริงส่วนใหญ่มาจากเหตุผลที่ดีด้วยซ้ำไปนะ เช่นการ forecast ถึง feature ที่เป็นไปได้ที่จะถูกต่อยอดจากสิ่งที่กำลังทำ เลยทำให้เราเผื่ออนาคตไว้ ด้วยความคาดหวังว่า “ของมันต้องมี” และเมื่อถึงเวลานั้นเราก็จะไม่ต้องมารื้อหรือทำตรงนี้ใหม่ แต่นั่นก็ทำให้เมื่อเวลาผ่านไป และ feature ก็ทำแค่นั้น คนที่มาอ่านโค้ดที่ซับซ้อนระดับหนังโนแลนด์ แต่ทำได้ออกมาเหมือน หอ เต๋ว เตก ก็จะโอ้โหออกมา (คนทำโค้ดต่อ: นี่กุไล่ code 2 วันเพื่อ function ที่ทำแค่นี้เนี่ยนะ? หรือกุพลาดอะไรไป… โอเค ขออ่านใหม่อีก 2 วันเพื่อความชัวร์…)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*uNSrK14Lbh2KkAjJ" /></figure><h3>กลิ่นการทำซ้ำที่ไม่จำเป็น (Needless repetition)</h3><p>กลิ่นนี้เจอบ่อย… สมมติว่านายแค่ไปเจอชุด logic นึงใน method นึงที่มันทำอะไรมากมาย แต่นายแค่อยากได้ logic อันนั้นอันเดียวใช่มั้ยล่ะ… ใช่แล้วววว นายก็แค่ยิ้มมุมปากแล้วก็อปแค่ if นั้น หรือ loop นั้นไปใช้… ใช่แล้วมันเวิร์ค และในตอนนี้มันมี if หรือ loop แบบเดียวกันเป๊ะ 5 ที่ใน project!! แล้วทีนี้ นายนึกถึงน้อง Junior จบใหม่ที่ต้องแก้ logic นั้น (แล้วก็ดู commit ล่าสุดที่เป็นชื่อนาย!)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*85r0WGOTAlNyeBDw.jpg" /></figure><h3>กลิ่นของความขุ่นมัว (Opacity)</h3><p>มันคือโค้ดที่มีความอินดี้ ไม่ต้องการการเข้าใจแม้กระทั่งคนที่เขียนมันขึ้นมา (… นี่กุเขียนอะไรลงไปเนี่ย) ตอนแรกโค้ดมันก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่พอ evol ขึ้นมันก็เพิ่มนั่นนิด นี่หน่อย จนที่ตอนแรกเรารู้ว่าโค้ดชุดนี้มันทำอะไร พอเราเติมเข้าไป โปะ ปะ อะไรเข้าไปจนมันทำได้ทุกอย่างครอบจักรวาล มันก็เหมือนจะมืดทึบลงเรื่อยๆจนกระทั่งมืดสนิทจนที่ถึงแม้ว่าเราจะรู้ว่าเจ้าโค้ดชุดนี้มันแก้ปัญหานั้นได้ แต่เราก็ไม่สบายใจที่จะใช้ หรือจะแก้ ในที่สุดเราก็ตัดใจสร้างโลกอีกใบ… (ที่แม่งทำงานเหมือนกัน แล้วเปลี่ยนเป็น v2 ซะ ถถถถถถ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/927/0*gYyLp6B8EQBJ3EXK.jpg" /></figure><h3>แล้วทำยังไงให้โค้ดของเราไม่มีกลิ่น?</h3><p>มีหลากหลายวิธีที่ทำให้เราเขียนโค้ดโดยลด code smell ตั้งแต่การออกแบบ ตอนเขียนโค้ด ตอน review ตอน refactor ตอนว่างๆที่เรานั่งทำ NFR กัน แต่เอาหลักๆ สิ่งที่ป้องกันการทำให้เกิด Code smell ได้คือ</p><ol><li>ใช้ Design Pattern เข้ามาช่วย</li><li>SOLID principles ช่วยได้</li><li>TDD ก็ช่วยได้ อย่างน้อยที่สุดขอเป็นให้มี Unit test ไว้หน่อย</li><li>กระบวนการ Code Review ก็ช่วยได้</li><li>Code scan ด้วย tools เช่น SonarQube ก็ช่วยได้</li><li>ใช้ประสบการณ์ที่คุณมี</li><li>ใช้แต้มบุญของคุณที่จะทำให้คุณแคล้วคลาดจาก Legacy code/system ทั้งปวง</li></ol><blockquote>“a code smell is a surface indication that usually corresponds to <strong>a deeper problem</strong> in the system”.</blockquote><blockquote>“smells are certain structures in the code that indicate violation of fundamental design principles and negatively impact design quality”.</blockquote><blockquote>Martin Fowler.</blockquote><p>สาธุ</p><p>short note ของปะ ริน ยา<br>1 Sep2023</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e662bde0a05c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[[Wiki Gett] Terraform setup in 5 mins]]></title>
            <link>https://medium.com/@igett/wiki-gett-terraform-setup-in-5-mins-4995bad704?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4995bad704</guid>
            <category><![CDATA[terraform]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Aug 2020 07:40:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-09T07:40:42.932Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เรื่องราวมันก็เป็นอย่างงี้</p><h3>เริ่มต้น</h3><p>เราก็ต้องเตรียมเครื่องของเราให้พร้อมก่อน โดยความต้องการเบื้องต้นมีดังนี้</p><ol><li>เครื่องคอมพิวเตอร์ ที่ใช้ระบบปฏิบัติการ OSX, Windows หรือ Linux ก็ได้</li><li>Internet connection</li><li>AWS account</li></ol><p>เริ่มกันเลย</p><ol><li>ติดตั้ง AWS CLI version 2 ด้วยการ Download : <a href="https://awscli.amazonaws.com/AWSCLIV2.pkg">https://awscli.amazonaws.com/AWSCLIV2.pkg</a></li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/1*wpxE38-S2hIxZShvEabuqQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/629/1*WKXElyp6oYh6vmzgtjjt5A.png" /></figure><p>2. เมื่อติดตั้งสำเร็จจะมีการสร้าง Symlink มาให้โดยอัตโนมัติ ไม่ต้องสร้างเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*2E6_8TNMRMWgr52ISFcARA.png" /></figure><p>3. หรือถ้าใครต้องการ Download และ install ด้วย Command line ก็สามารถใช้คำสั่งด้านล่างนี้ได้เช่นกัน</p><pre>$ curl “https://awscli.amazonaws.com/AWSCLIV2.pkg&quot; -o “AWSCLIV2.pkg”<br>$ sudo installer -pkg AWSCLIV2.pkg -target /</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4xPIFwVW3Vo00u71fnqOAA.png" /></figure><p>4. จากนั้นก็เช็คเวอร์ชั่นเพื่อความมั่นใจว่าติดตั้งสำเร็จ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*iRqgEgmwg4HgKuO8_Urdyg.png" /></figure><p>หากต้องการจะลบ ใช้</p><pre>$ <strong>ls -l /usr/local/bin/aws<br></strong>$ <strong>sudo rm </strong><em>/usr/local/bin</em><strong>/aws</strong> $ <strong>sudo rm </strong><em>/usr/local/bin</em><strong>/aws_completer<br></strong>$ <strong>sudo rm -rf </strong><em>/usr/local/aws-cli</em></pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/997/1*hF1fDwVidvEcrdYnf9889Q.png" /></figure><p>เป็นอันเสร็จสิ้นขั้นตอนการเตรียมการ ต่อมาให้ติดตั้ง Terraform (<a href="https://www.terraform.io/">https://www.terraform.io/</a>)ตามขั้นตอนต่อไปนี้</p><ol><li>Download Terraform-CLI จาก <a href="https://www.terraform.io/downloads.html">https://www.terraform.io/downloads.html</a></li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/950/1*5GOMYNj5Yx_--ao3AaSmuw.png" /></figure><p>2. ติดตั้ง (อย่าลืมไป Allow ให้สามารถติดตั้งได้ก่อนนะ)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/585/1*SrsmOojp8sTw1WjlyJhgDA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/871/1*LqfAiWNn5BKOW7d7rqWUeQ.png" /></figure><p>3. ทดสอบด้วยการพิมพ์คำสั่ง <em>terraform </em>ถ้าขึ้นมาแบบนี้ก็แสดงว่าเรียบร้อย พร้อมใช้งาน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/871/1*jtOtybajFtqT2to8szp5cQ.png" /></figure><p>ต่อไปก็เป็นเรื่องของ Syntax และการใช้คำสั่งเพื่อ plan และ apply ไปยัง AWS env จริงๆแล้วล่ะ ตอนหน้าละกันน้อ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4995bad704" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Agile .. ความเป็นจริง ความหมายกับความลุ่มหลง]]></title>
            <link>https://medium.com/@igett/agile-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%87-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%87-3721fbcf6b25?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3721fbcf6b25</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Jun 2020 09:25:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-27T09:25:37.126Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Agile .. ความเป็นจริง ความหมายกับความลุ่มหลง (1)</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sosZh7U8S77oXqnnwWMmOg.jpeg" /></figure><p>ผมคิดว่าเกือบทุกคนที่ทำงานในวงการ Software development น่าจะเคยได้ยิน เคยใช้ หรือกำลังใช้สิ่งที่เรียกว่า Agile methodology (วิธีคิดและการทำงานแบบอาไจล์ หรือเอไจล์) กันอยู่แล้วล่ะ อย่างน้อยๆก็ต้องผ่านตาจากข้อสอบตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยกันมาบ้างแหละ เพราะฉะนั้นวันนี้ผมเลยไม่ได้มาเขียน Blog นี้เพื่ออธิบายว่า Agile คืออะไรหรือต้องทำอะไรอย่างไรบ้าง แต่ผมกำลังจะมาพาทุกคนโดยเฉพาะคนที่กำลังใช้ Agile กันอยู่อย่าบ้าคลั่ง หรือกำลังจะเริ่มใช้ Agile ให้หวนกลับไปนึกถึงความเป็น Agile จริงๆที่ไม่ใช่ ceremony ต่างๆ ไม่ใช่ประชุมหรือ meeting ต่างๆที่เป็นสิ่งที่เราบอกกันปากต่อปากว่า เมื่อเราทำสิ่งนั้น เท่ากับเรากำลังทำ Agile หรือง่ายๆเลยคือ</p><blockquote><strong>ผมกำลังจะมาบอกว่า การทำ Stand up meeting ไม่เท่ากับ Agile อย่างที่มีหลายคนเข้าใจกัน</strong></blockquote><p>ก่อนอื่นขอออกตัวก่อนเลยว่าผมเองก็ไม่ใช่ Agile Coach แถมไม่ได้อยู่ในบริษัททำ Agile แบบเป๊ะๆขนาด Spotify ด้วยเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นการที่บริษัทผมพยายามผลักดัน (หรืออาจถึงขั้นดันทุรัง) Agile ในองค์กรโดยที่มองข้ามหัวใจของมัน แล้วไปเน้นที่กระบวนการหรือ Process เลยทำให้ผมเห็นปัญหาและความเจ็บปวดเกิดขึ้นมากมาย จนสามารถนำมาเล่าให้ฟังได้</p><h3>Agile คืออะไรมาจากไหน</h3><p>Agile มาจากรากศัพท์ว่า ‘Agility’ ที่แปลว่าความรวดเร็ว ว่องไว สืบเนื่องจากเมื่อยุคหลายสิบปีก่อนยุคที่ใครๆก็อยากทำ Software และการทำงานแบบเดิมๆหรือ ‘Waterfall’ นั้นก็ช้าเกินไป ที่ช้าเกินไปนั่นเพราะว่าทุกอย่างมี Phase คือมีระยะของมัน และส่วนหรือระยะต่อไปจะทำไม่ได้ถ้าส่วนก่อนหน้ายังไม่เสร็จ เช่นต้องไปเก็บ Requirement แล้วจากนั้นก็มาทำ Analyst แล้วก็มา Design แล้วค่อย Implement ทั้งหมดจนเสร็จครบทุก Module แล้วก็ค่อยมา Test ถ้า Test แล้วผ่านก็ UAT แล้วก็ Deploy ถ้าเทสไม่ผ่านก็กลับไปแก้ใหม่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/515/0*YBV3h8KyIPmYrwRq.png" /><figcaption><a href="http://learnaccessvba.com/images/application_development/Waterfall_model.png">http://learnaccessvba.com/images/application_development/Waterfall_model.png</a></figcaption></figure><p>หรือบางทีตอนที่ UAT แล้วลูกค้ามองหน้ากันแล้วถามว่า —<strong><em> มันคืออิหยังหว่า ไม่เห็นเหมือนที่อยากได้เลย</em></strong> .. ก็ทำใจรื้อกันได้เลย นั่นแหละครับ Waterfall ที่กว่าลูกค้าจะได้เห็นสิ่งที่อยากได้ก็ตอนที่มันเสร็จแล้ว ซึ่งอาจผ่านไปหลายเดือนหรือเป็นปี หรือหลายปี แล้วพอเห็นปุ๊บ ถ้าลูกค้าบอกว่า “<strong><em>ไม่ใช่อ่ะ มันไม่ใช่อ่ะ</em></strong>” ก็หมายความว่าทั้งเวลา ทั้งเงิน ทั้งโอกาสที่หายไปแบบกลับมาไม่ได้แล้ว ซึ่งหลายบริษัทในขณะนั้นก็เจอปัญหาแบบนี้กันถ้วนหน้าเลยมีคนกลุ่มนึงในแวดวง Software development รู้สึกว่าไม่ได้ มันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ละต้องลุกขึ้นมาจัดการกับปัญหานี้ซักที</p><p>พวกเขามานั่งพิจารณาปัญหาที่เกิดขึ้นมาปัญหาเกิดขึ้นได้ยังไงนะ เกิดขึ้นตอนไหนนะ ทั้งๆที่มี Process สำหรับทุกอย่างเป็นขั้นเป็นตอนอย่างดีมีทั้งคุยกับลูกค้า เก็บ Requirement ทำ PRD, BRD เรียบร้อย ทำ Analyst เป็นขั้นตอนทุกอย่าง แล้วทำไมไฉนจึงเจ็บปวด ในที่สุดพวกเขาก็พบความจริงของโลกนั่นคือ</p><ul><li>ลูกค้าคนที่อยากได้ของบางทีก็<strong>ไม่รู้หรอกว่าเขาอยากได้อะไร</strong></li><li>ลูกค้าคนที่รู้ว่าอยากได้อะไร บางทีก็<strong>ไม่รู้ว่ามันคืออะไร</strong></li><li>ลูกค้าคนที่รู้ว่ามันคืออะไร บางทีก็<strong>อธิบายมันออกมาไม่ได้</strong>หรอก</li><li>บางครั้งอธิบาย Requirement ออกมาแล้ว คนเอาไปทำ Analyst หรือทำ Design ก็อาจเข้าใจไม่ตรงกับ Requirement</li><li>แม้กระทั่ง Requirement ที่อยู่ใน BRD (Business Requirement Document)เองก็อาจ<strong>ไม่ตรงกับที่ลูกค้าอยากได้</strong>จริงๆก็ได้</li><li>แถมต้อง<strong>เสียเวลาทำเอกสารต่างๆมากมาย</strong>ที่อาจไม่ตรงกับความต้องการจริงๆเลย แต่ก็ต้องเสียเวลาทำเพราะต้องทำ</li><li>บางทีก็ทำตาม BRD ไปก็คิดไปว่า.. มันใช่เหรอ(วะ) ทะแม่งๆนะ แต่ก็<strong>ก้มหน้าก้มตาทำไป</strong>เพราะหน้าที่คือทำตาม Requirement ตาม Document</li><li>ลูกค้าก็คาดหวังว่า สิ่งที่ฉันสั่งไปมันต้องตรงตามที่คิดไว้แน่ๆเลย และก็คาดหวังว่าคนทำก็คงเข้าใจความต้องการจริงๆแหละ</li><li>1 ปีผ่านไป…. อ้าวเฮ้ย (ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า)!!</li></ul><p>พอพวกเขาคุยกันจนพบว่าปัญหาที่เกิดขึ้นเนี่ย มันช่างเหมือนๆกันเหลือเกิน ก็เลยจับ 4 ปัจจัยสำคัญที่ทำให้ Project ล้มครืนออกมา นั่นคือ</p><ol><li>การมัวแต่หา “เครื่องมือหรือสิ่งต่างๆ” แล้ว “ก้มหน้าก้มตา” ทำงานออกมาตาม Requirement</li><li>การมัวแต่ทำเอกสารให้เป๊ะ ตามที่ Analyze กับ Design แทนที่จะให้ความสำคัญกับ “ของ” ที่กำลังทำให้มากๆ</li><li>การมัวแต่ทำ “ของ” ให้เป๊ะๆตามเอกสาร แทนที่จะให้ความสำคัญกับความต้องการ(จริงๆ)ของลูกค้า</li><li>การมัวแต่ทำ “ของ” ให้เป๊ะๆตามแพลน แทนที่จะปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมหรือถูกต้อง</li></ol><p>เลยทำให้เกิด<strong>หัวใจของ Agile </strong>หรือ <strong>Agile Manifesto</strong> ขึ้น เพื่อทำให้ทุกคน “<strong>ใส่ใจ</strong>” <strong>กับสิ่งที่สำคัญจริงๆ</strong>เสียที (<a href="https://agilemanifesto.org/">https://agilemanifesto.org/</a>) ซึ่งจากหัวใจ 4 ข้อได้กลายมาเป็นวิธีการและกระบวนการภายหลัง (Methodology and Ceremony)</p><p>เดี๋ยวผมมาเล่าต่อในตอนถัดไปว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเรา “พยายาม” ใช้ Agile แต่มันไม่ Agile — Gettsunova</p><p>ทิ้งท้ายด้วยภาพข้างล่างนี้ ซึ่งเป็นรูปคลาสสิคที่สุดและเห็นบ่อยที่สุดรูปนึงครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/0*Tc9Hmp5lwsvVL923.jpg" /><figcaption>what the customer really need!! — <a href="http://stevedempsen.blogspot.com/2013/08/agile-software-requirements-comic.html">http://stevedempsen.blogspot.com/2013/08/agile-software-requirements-comic.html</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3721fbcf6b25" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เรื่องของ Key(s) ที่ไม่ใช่เรื่อง ขี้ๆ]]></title>
            <link>https://medium.com/@igett/%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-key-s-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B9%86-deaecd3aaa82?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/deaecd3aaa82</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Mar 2020 09:18:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-07T09:32:48.559Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ก่อนเข้าเรื่อง ขอเหลาเรื่องส่วนตัวก่อนไม่เกิน 1 ย่อหน้า แต่คุณสามารถข้ามย่อหน้าต่อไปนี้ได้เลย</p><p>เมื่อตอนที่ผมกำลังจะได้ทุนต่อปริญญาโทจากองค์กรด้านโทรคมนาคมแห่งหนึ่ง (ที่เขาได้ตังค์จากการประมูล 3G 4G และ 5G ไปแต่ไม่รู้ว่าเอาไปทำอะไรมั่ง) รู้แค่ว่าเขาเจียดเงินเล็กน้อยมาเพื่อให้ทุนนักศึกษาปริญญาตรีที่มีความสนใจทำงานวิจัยในเรื่องที่เกี่ยวข้อง แล้วพอดีกับที่มหาวิทยาลัยที่ผมจบมามันมี Lab ของเขาพอดี เป็น Lab ที่ Research เกี่ยวกับ IP-Based application ซึ่งในตอนนั้นโฟกัสกันที่ VoIP ซึ่งกำลังฮิต ณ เวลานั้น ผมเลยหาหัวข้อวิจัยที่จะทำที่เกี่ยวข้องกับ VoIP แล้วผมก็ได้ proposal ไปเสนอคณะกรรมการพิจารณาทุน นั่นคือเรื่อง VoIP security แล้วก็ได้ศึกษาความเป็นไปได้ที่จะพัฒนา / เลือกใช้การ “เข้ารหัส” Data Stream ที่เป็น UDP ของเสียงโดยให้มี Jitter หรือ Delay น้อยที่สุดเท่าที่ทำได้…. สุดท้าย Thesis ผมก็ไม่ได้ทำเรื่องนี้ (เวงงงง) แต่สิ่งทีผมได้มามันไม่สูญเปล่า ผมได้เข้าไปอยู่ในโลกของ Encryption ที่แสนสนุกและน่าตื่นเต้นเป็นปีๆ ซึ่งมันก็นานมาแล้ว จนช่วงไม่กี่วันมานี้มันมีโปรเจคนึงที่ทีมผมดูแลต้องกลับมาใช้การ Encrypt / Decrypt ข้อมูล เลยลุกขึ้นมาปัดฝุ่นความรู้ใหม่อีกครั้ง มาดูกันดีกว่าว่าความรู้จะเหลือแค่ไหนกันเชียวและอ้อ… ผมจะเล่าแบบสนุกๆให้ทุกคนเข้าใจง่ายๆแม้แต่เด็ก ป.4 ก็รู้เรื่อง</p><h3>ทุกคนเกลียดสงคราม จริงมั้ย</h3><p>จริงอยู่ที่สงครามคือความหายนะ ความตาย คือทหาร คือข้าศึก คือความเกลียดชัง หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่หนึ่งสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยคือวิวัฒนาการ หรือการค้นพบสิ่งใหม่ๆ (innovation) หลายๆอย่างก็มาจากสนามรบ เช่นสารเคมีใหม่ๆ ยาใหม่ๆ เทคนิคการแพทย์ การช่วยชีวิต ยานพาหนะ การสื่อสารทางไกลด้วยวิทยุ โทรเลข รหัสมอร์ส พลังงานนิวเคลียร์ หรือแม้แต่อินเตอร์เน็ตที่เราใช้อยู่ก็มาจากโปรเจคในค่ายทหาร และใน Story นี้ผมกำลังจะพูดถึงการเข้ารหัส หรือ Encryption … ใช่ครับ สิ่งนี้มันเกิดจากสงครามครับ สงครามเมื่อครั้งก่อนคริสต์กาล</p><p>ผมเดาว่าทุกคนรู้จักชื่อ “จูเลียส ซีซาร์” กันหมดแล้ว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*L3o6QwuxZC_RFY8c.jpg" /></figure><p>ไม่ใช่ลิง….. คนนี้ต่างหาก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*L55M5ujbr8kLzbqn.jpg" /></figure><p>ใช่แล้วครับ จูเลียส ซีซาร์ รัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรและนักรบผู้น่าเกรงขามของอาณาจักรโรมัน ผู้ช่วยเหลือคลีโอพัตราควบคุมอาณาจักรอิยิปต์ สุดท้ายกลายมาเป็นหัวหน้าเผด็จการและโดนฆ่าโดยลูกเลี้ยง เรื่องราวของคนๆนี้น่าสนใจมากแต่เสียดายที่เราไม่ได้มาคุยเรื่องเขาเขาซะทีเดียว แต่เมื่อ 2 พันกว่าปีก่อนเขาเป็นคนคิดวิธีการทำให้สามารถ “ส่งสาร” ทารทหารไปยังปลายทางให้ปลอดภัย นั่นก็คือ “<strong>รหัสซีซาร์</strong>” หลายคนที่ตั้งใจฟังในห้องเรียนคงเคยเห็นคำว่า “รหัสซีซาร์” หรือ “Caesar cipher” กันมาแล้วใช่มั้ยล่ะะะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8wYL_mKqf9dHKhxRduWI3A.png" /><figcaption>ตาราง Caesar Cipher</figcaption></figure><p>จากตารางข้างบน บรรทัด<strong>ล่าง</strong>คือตัวอักษรที่อยู่ใน “สาร” ปกติ หรือ “plain text” บรรทัด<strong>บน</strong>คืออักษรที่ถูกเปลี่ยนเมื่อมีการเข้ารหัส ซึ่งในที่นี้วิธีการเข้ารหัสคือการเลื่อน (shift) ลำดับตัวอักษรไป 3 ตัว (ตามบันทึกจริงของจูเรียสซีซาร์ ให้มีการเลื่อนตัวอักษรโรมันไป 4 ลำดับ แต่นี่คือการทำให้ดูเป็นตัวอย่างเฉยๆ) เช่นจากตัว g จะเปลี่ยนเป็นตัว j หรือ o จะเปลี่ยนเป็น r ทีนี้ลองมาดูตัวอย่างประโยชน์อัน</p><blockquote><strong>getty love prayut </strong>เมื่อเทียบกับตารางเข้ารหัสแล้วก็จะถูกเปลี่ยนเป็น<strong> jhwwb oryb suxbxw</strong></blockquote><p>นอกจากนี้ซีซาร์ยังเพิ่มความปลอดภัยขึ้นด้วยการกำหนดให้แทนที่อักษรตัวที่ 4 ในอักษรโรมัน (ในที่นี้คือตัว d) ด้วยตัวแรก (a) เช่น</p><blockquote><strong>prayut loves dog </strong>จะถูกเปลี่ยนเป็น <strong>suxbxw orybv arj</strong></blockquote><p>ส่วนออกุสคุส ซีซาร์ หลานชายของจูเรียสผู้ก็อปปี้วิธีการเข้ารหัสมาใช้แต่ปรับนิดหน่อยโดยเปลี่ยนจาก การเปลี่ยน d เป็น a ด้วยการเปลี่ยน b เป็น a และ z แทนด้วย aa แทน</p><p>ไม่รู้ว่าการเข้ารหัสวิธีนี้เวิร์คมั้ย แต่มันก็ทำให้จูเรียส ซีซ่ากลายเป็นนักรบที่ทำให้กรุงโรมยิ่งใหญ่และเกรียงไกร และกลายมาเป็นจอมเผด็จการก่อนที่จะโดนลูกเลี้ยงเอามีดปักคอตายกลางสภา .. แต่วิธีการเข้ารหัสที่เขาใช้ไม่สูญเปล่า มันถูกใช้ในอีกหลายปีต่อมานับพันปี</p><h3>อีกครั้งที่สงครามทำให้เกิด Innovation</h3><p>การเข้ารหัสหลังยุคซีซาร์เกิดขึ้นเรื่อยมาและเป็นอีกครั้งที่เทคนิคการเข้ารหัสถูกใช้อีกครั้งในสงคราม.. คราวนี้เป็นสงครามโลกครั้งที่ 2 ด้วยกองทัพนาซีผู้ฆ่าล้างผู้บริสุทธิ์นับล้าน</p><p>หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 มาหมาดๆ อาร์ทูร์ แชร์บีอุส (บางตำราเรียก อาเธอร์) นักวิศวกรชาวเยอรมันได้มองเห็นโอกาสในการสร้างเครื่องมือที่สามารถใช้เข้าและถอดรหัสได้โดยที่ไม่มีทางที่ผู้ได้ “สาร” ระหว่างทาง (man in the middle) จะสามารถถอดข้อความออกมาอ่านได้เลยถ้าปราศจากเครื่องปลายทาง ใช่แล้วครับ ถ้าคุณคือคอประวิติศาสตร์หรือเคยดูหนังชีวประวัติของอลัน ทัวริ่งมา ผมกำลังจะพูดถึง Enigma</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*iFYSAdr3Vtfu6EkH" /><figcaption>เครื่อง Enigma เครื่องจริงจากสงครามโลกครั้งที่ 2</figcaption></figure><p>ตอนที่อาร์ทูร์สร้างเครื่องอินิคม่าขึ้นมา เขาตั้งใจจะใช้มันในเชิงพาณิชย์เท่านั้นเพื่อให้บริษัทต่างๆสามารถส่งจดหมายทางธุรกิจแบบเป็นความลับ วิธีการทำงานของมันก็คือ กำหนด “ชุดคีย์” ตั้งค่าขึ้นมาให้กับทุกๆเครื่องเหมือนๆกันโดยการหมุนโรเตอร์ จากนั้นเมื่อกดอักษรใดๆ โรเตอร์ที่มีสายไฟไขว้กันไปมาตามการหมุนตั้งค่าก็จะทำให้อัษรที่กดลงไปเปลี่ยนเป็นอักษรใหม่ (ไฟจะสว่างขึ้นตามตัวอักษรที่เข้ารหัสแล้ว) จากนั้นก็แค่จดแล้วส่งออกไป เมื่อถึงปลายทางผู้อ่านก็จะเอากระดาษแผ่นนั้นมาแล้วก็กดลงไปที่เครื่องอินิคม่าอีกเครื่องหนึ่ง แล้วไฟของตัวอักษรที่ถูกถอดรหัสแล้วก็จะปรากฏอย่างง่ายดาย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*ovR-iqIDogxvnWIw.jpg" /><figcaption>ตารางการตั้งค่าการหมุนโรเตอร์จากเจ้าหน้าที่เยอรมัน</figcaption></figure><p>ปัญหาก็คือ มันทำงานได้ดีมากๆ การตั้งค่าสามารถปรับเปลี่ยนได้ถึง 17,576 วิธีโดยที่ไม่ซ้ำ และมันทำให้ความน่าจะเป็นในการแปลงเอกสารนั้นมีถึง 158.96 ล้านล้านล้านวิธีสำหรับแบบ 3 โรเตอร์… แต่กองทัพนาซีใช้แบบ 5 โรเตอร์</p><p>หลังจากที่กองทัพนาซีใช้เครื่องอินิคม่าในการส่งข้อความจากฐานทัพไปยังกองกำลังต่างๆที่กระจายอยู่เกือบครึ่งยุโรปก็ทำให้สามารถทำลายกองทัพสัมพันธมิตรได้อย่างย่อยยับ ถึงแม้กองทัพสัมพันธมิตรสามารถจับข้อความได้ก็ตามแต่ไม่สามารถถอดรหัสนั้นออกมาได้เลย และเมื่อภารกิจเรือ U (ถ้าใครรู้จักหนังเรื่อง U-571 ก็ใช่เลยครับ) เริ่มทำให้ฝ่ายพันธมิตรสูญเสียมากขึ้นเรื่อยๆทั้งการจมเรือทหาร เรือพลเรือนและเรือเสบียง ทำให้สหราชอาณาจักรต้องรวบรวมนักคณิตศาตร์และนักถอดรหัสมาแกะมันให้ได้ สุดท้ายเราก็ได้ “อลัน ทัวริง” ฮีโร่ที่โลก(เคย)ลืมมากอบกู้สถานการณ์นี้ และทำให้สงครามสงบลงหลังจากนั้นในอีกไม่กี่เดือนต่อมา</p><h3>จบวิชาประวิติศาสตร์มาถึงเนื้อหาวิชาการบ้าง</h3><p>สิ่งที่เหมือนกันของ Caesar cipher กับ Enigma ในการเข้ารหัสคือทั้งผู้ส่งและผู้รับตกลงว่าจะใช้วิธีเดียวกันในการเข้าและถอดรหัส (shared key) เราเรียกวิธีการเข้ารหัสนี้ว่าแบบสมมาตร หรือ Symmetric Encryption</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EWcsq64TFTdbwT7mA9e96w.png" /><figcaption>วิธีการใช้ key ร่วมกันทั้งการเข้าและถอดรหัส</figcaption></figure><p>ความยากง่ายของการ “พยายามถอดรหัส” โดยไม่ใช้ key หรือ กุญแจนั้นขึ้นอยู่กับความยากง่ายและวิธีการ Encrypt และความใหญ่และซับซ้อนของกุญแจ ยิ่งถ้าเราใช้วิธีการที่ซับซ้อนในการเข้ารหัสมากเท่าไหร่ และใช้ key ที่ซับซ้อนที่ใหญ่และมากขึ้นเท่าไหร่ การถอดรหัสโดยการไม่ใช้ key นั้นก็ยิ่งมากขึ้นตามไป และสิ่งที่สำคัญเพื่อที่จะรักษาความปลอดภัยคือสิ่งใดสิ่งหนึ่งห้ามหลุดไปถึงผู้พยายามถอดรหัสไม่ว่าจะเป็นอัลกอริทึมในการเข้ารหัส หรือ key</p><p>ในปัจจุบันเรายังใช้การเข้ารห้สแบบ Symmetric Encryption อยู่นั่นคือ DES, 3DES และ AES (ถ้าคุณเคยเห็นแว๊บๆตอนที่จะต่อ WIFI ก็นั่นแหละจ้า) ในเมื่อทั้ง DES และ <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Advanced_Encryption_Standard">AES</a> นั้นเป็นมาตรฐานที่เรารู้อัลกอริทึมในการเข้ารหัสอยู่แล้ว สิ่งที่เหลือที่ทำได้คือความพยายามทำ key ให้ใหญ่มหึมา เพื่อที่จะทำให้ถอดรหัสให้ยากที่สุด (ปัจจุบัน AES-256 คือ key ที่มีขนาด 256 byte ซึ่งทำให้มีขนาดใหญ่ที่สุดแล้ว… ซึ่งในปัจจุบัน<a href="https://www.techtalkthai.com/crack-aes-256-within-minutes">ถูกถอดได้ด้วยเวลาไม่กี่นาที</a>แล้วด้วย)</p><p>วิธีการเข้ารหัสแบบ AES นั้นจะเหมือนกันไม่ว่าจะเป็น AES-128, AES-192 หรือ AES-256 ต่างกันแค่ขนาดของ Key ใหญ่ ใหญ่มาก และโอ้โห ใหญ่มากมากกกก แค่นั้นเอง กระบวนการเข้ารหัสของ AES นั้นจะเป็นการทำซ้ำๆ 10 หรือ 12 หรือ 14 รอบตามขนาดของ key โดยทั้งหมดจะแบ่งเป็น 4 step ย่อยนั่นคือ</p><ol><li>KeyExpansion</li><li>Step รอบที่ 1 (Initial round)</li><li>Step รอบที่ 9,11,13</li><li>Step รอบที่ 10,12 หรือ 14 (Final round)</li></ol><p>และในแต่ละ step จะมีกระบวนการย่อยๆอีกได้แก่ AddRoundKey, SubBytes, ShiftRows, MixColumns ซึ่งถ้าอธิบายตรงนี้คงมีคนปิดหน้านี้เลยแน่นอน งั้นไปดูแอนิเมชั่นข้างล่างนี้เลยยยย</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FgP4PqVGudtg%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DgP4PqVGudtg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FgP4PqVGudtg%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/017d76740383c442217b5b90169521de/href">https://medium.com/media/017d76740383c442217b5b90169521de/href</a></iframe><p>ปัจจุบัน การโจมตีและแอบแกะข้อความจากกระบวนการส่งด้วย Symmetric Encryption สามารถทำได้โดยการ “พยายามคาดเดารหัสผ่าน” ด้วยการสุ่ม (Brute Force) และอีกหนึ่งวิธีการการดักหา key ที่ส่งจากผู้ส่งไปยังผู้รับ เนื่องจากใช้ Secret Key ตัวเดียวกันอยู่ เพราะฉะนั้นจึงมีการเข้ารหัสอีกวิธีหนึ่งที่ปลอดภัยจากการใช้คีย์เดียวกัน นั่นคือ Asymmetric Encryption นั่นเองงงงงง วันนี้ขี้เกียจแล้ว เดี๋ยวขยันค่อยมาต่อใหม่เนะ</p><p>บายยยยย</p><p>Credit images and information</p><ol><li><a href="https://eandt.theiet.org/content/articles/2019/02/the-cyber-security-expert-who-found-an-enigma-machine-on-ebay/">https://eandt.theiet.org/content/articles/2019/02/the-cyber-security-expert-who-found-an-enigma-machine-on-ebay/</a></li><li><a href="https://www.beartai.com/lifestyle/movies/180541">https://www.beartai.com/lifestyle/movies/180541</a></li><li><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Advanced_Encryption_Standard">https://en.wikipedia.org/wiki/Advanced_Encryption_Standard</a></li><li><a href="https://www.cryptomathic.com/news-events/blog/symmetric-key-encryption-why-where-and-how-its-used-in-banking">https://www.cryptomathic.com/news-events/blog/symmetric-key-encryption-why-where-and-how-its-used-in-banking</a></li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=deaecd3aaa82" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ปีใหม่ (อีกแล้ว เหรอเนี่ย !!)]]></title>
            <link>https://medium.com/@igett/%E0%B8%9B%E0%B8%B5%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-%E0%B8%AD%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2-84d7cb84a80d?source=rss-40b7d06b642c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84d7cb84a80d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Parinya Panyato]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Jan 2017 05:00:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-05T05:00:23.650Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>…..</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*PF6UwqT7OY7N3BSv.jpg" /><figcaption>credit ภาพ http://www.blogoff.es/2006/08/02/nuevos-espacios-de-messenger-msn-live-spaces/</figcaption></figure><p>นี่เป็นครั้งแรกที่เริ่มต้นเขียน Blog ได้สำเร็จจากความพยายามหลายแสนครั้งตั้งแต่ MSN Spaces ที่ถูกปิดตายไป… (ถ้าไม่รู้จักก็ Google เอานะ) ซึ่งครั้งนี้ตั้งใจไว้ว่าจะเขียนยาวๆจนกว่ามือจะใช้การไม่ได้ หรือยุ่งจนตัวแตกตายไป อยู่ที่ว่าอันไหนจะมาถึงก่อนกัน</p><p>เอาล่ะ จุดประสงค์หลักของ Blog นี้ก็คงเป็นการเขียนเรื่องราวต่างๆ ทั้งสาระ ทั้งไร้สาระ จากมุมมองของคนมีอายุพอสมควรคนนึง ที่อยู่ในวงการไอที ชอบเที่ยว ชอบถ่ายรูป ดูหนัง ฟังเพลง เชียร์หงส์ ไม่ได้เน้นให้ใครมาอ่านเป็นพิเศษ นอกจากเอาไว้อ่านเองเมื่อเวลาผ่านไปแล้ว แต่ถ้ามันมีสาระ มีประโยชน์กับใครบ้าง ก็จะรู้สึกยินดีและดีใจมากเลย</p><p>ปีที่ผ่านมาปี 2016 เป็นปีที่มีความเปลี่ยนแปลงมากมายในทุกวงการทั่วทั้งโลกรวมถึงวงการไอที ประเด็นสำคัญในประเทศสำหรับไอทีในประเทศไทยที่แม่ค้าส้มตำยังรู้เลยก็คือคำว่า Single Gateway ตามมาด้วยกระแสต่อต้านที่กลายเป็นการ Hack ระบบของหน่วยงานต่างๆ และล่าสุดกองทัพบกก็รับสมัครนักรบไซเบอร์เพื่อมาต่อสู้กับการคุกคามของเหล่า Hacker เหล่านี้ ซึ่งคงจะหยิบมาเขียนในรายละเอียดกันต่อไป</p><p>แต่ !! เข้าสู่ปีใหม่ 2017 แล้วก็มาดูอะไรใหม่ๆในวงการไอทีที่น่าจะมาแรงก่อนละกัน ผมสรุปออกมาได้ 4 Trends ดังต่อไปนี้</p><ol><li>AI / BOT / AUTOMATE / ROBOT</li><li>การรวมกันของโลกจริงและโลกเสมือน</li><li>พลังของ Distributed</li><li>Super fast internet</li></ol><p>วันนี้เริ่มจากข้อแรกก่อนละกัน นั่นคืออออออ….</p><blockquote>AI / BOT / AUTOMATE / ROBOT</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/520/0*g4txWSdQz3JipjQl.jpg" /><figcaption>Film: <a href="https://thesouloftheplot.wordpress.com/2013/05/07/ai-artificial-intelligence/">AI: Artificial Intelligence</a></figcaption></figure><p>เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ งานวิจัยแรกที่เป็นแนวคิดให้คอมพิวเตอร์สามารถ “คิด” ได้เหมือนกับสมองมนุษย์มีมาตั้งแต่ปี 1956 แล้ว แต่ด้วยเทคโนโลยีในยุคนั้นที่ยังไม่ดีมากเพียงพอทำให้ AI ยังคงเป็นทฤษฎีในงานวิจัยเป็นหลัก แต่เมื่อประสิทธิภาพของคอมพิวเตอร์ รวมถึง Network ดีมากขึ้นเรื่อยๆ AI ก็เริ่มมีบทบาทมากยิ่งขึ้นจนกระทั่งทุกวันนี้ ทุกอย่างล้วน “อัจฉริยะ” ตั้งแต่ทีวี ตู้เย็น เครื่องดูดฝุ่น ระบบภายในบ้าน เครื่องปรับอากาศ (หรือแม้แต่ตุ๊กตายาง)ฯลฯ ที่สามารถ “คิด” ได้เองมากยิ่งขึ้น และที่เป็นข่าวคึกโครมในปีที่ผ่านมาทุกคนรู้จักกันดีก็คือ AiphaGo ซึ่งพัฒนาโดย Google ซึ่งเป็น AI (Deepmind) ที่สามารถเรียนรู้และเพิ่ม “ความฉลาด” ให้ตัวเองได้จากการฝึกฝน จนสามารถเอาชนะแชมป์โลกที่เป็นมนุษย์ได้อย่างขาดลอย และยังเรียนรู้ต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความฉลาดจนน่ากลัวนี้ทำให้ทุกคนกลับมาสนใจในศาสตร์ของ AI อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน</p><p>หรือแม้กระทั่งจาวิสที่อยู่ในภาพยนตร์ IRONMAN (Just A Rather Very Intelligent System) ก็ถูกเอามาเป็นไอเดียในการออกแบบระบบดูแลบ้านของ Mark Zuckerberg ไปเป็นที่เรียบร้อย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*ygYrOZAFpbwOBpsj.png" /></figure><p>ถ้ารู้สึกว่ามันยังไกลตัว… ทุกวันนี้ในหลายๆประเทศมีการนำรถ Tesla มาวิ่งกันบนท้องถนนแล้ว (ยกเว้นประเทศไทย) นอกจากจุดขายที่เป็นรถพลังงานไฟฟ้าแล้ว มันยังสามารถขับเองได้ด้วย สามารถตัดสินใจได้เองในการเลี้ยว เร่ง เบรค โดยที่คนขับแค่นั่งดูวิวข้างทางไปเรื่อยๆ แถมช่วงปลายปีมีไม้เด็ด สามารถประเมินว่า “กำลังจะ” เกิดอุบัติเหตุและเบรคฉุกเฉินเอง ซึ่งอุบัติเหตุก็เกิดขึ้นมาจริงๆ นับว่าเป็นความฉลาดที่กำลังจะเปลี่ยนโลกของการเดินทางในอีกไม่ช้านี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/738/0*d7wvHxY5ANx1QMcH." /></figure><p>นอกจากนี้ก็ยังมีอีกเยอะแยะมากมายที่อัจฉริยะมากขึ้น ก็นั่นแหละครับ เทนด์นี้มาแน่ๆ ใครสนใจ AI / BOT ก็อย่าลืมตั้งใจเรียนคณิตศาสตร์เยอะๆ เพราะว่าหัวใจของ AI ก็คือคณิตศาสตร์นี่แหละ</p><p>แต่สำหรับผมแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ผมได้วิจัยเรื่อง AI ก็เป็นปี 2013 ตอนที่ไปทำวิจัยที่มหาวิทยาลัย Luxembourge … และผมก็บอกลามันที่นั่นแหละ ~บรัยยยยย 5555555+</p><p>เดี๋ยวมาต่อข้อ 2 ครัช</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84d7cb84a80d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>