<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by De analyses van de BBRoW on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by De analyses van de BBRoW on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@infobbrow?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*T8g4Nmje6qfO9ZsM-diU9g.png</url>
            <title>Stories by De analyses van de BBRoW on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 15:52:50 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@infobbrow/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Discriminatie op het vlak van huisvesting Hoog tijd dat verhuurders en agentschappen worden…]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/discriminatie-op-het-vlak-van-huisvesting-hoog-tijd-dat-verhuurders-en-agentschappen-worden-95b43eb5d2f6?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95b43eb5d2f6</guid>
            <category><![CDATA[huisvesting]]></category>
            <category><![CDATA[agentshcappen]]></category>
            <category><![CDATA[verhuurder]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[discriminatie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Dec 2020 08:01:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-10T12:08:42.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/?lang=nl"><em>Meer infos over de BBRoW</em></a><em> · </em><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_bbrow_-_discriminatie.pdf"><em>Printversie</em></a><em> · </em><a href="https://inforbdh.medium.com/discrimination-au-logement-il-est-plus-que-temps-de-sanctionner-les-bailleurs-et-agents-82805cfa9ac3"><em>Franstalige versie</em></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nDsjly4WwWFT7yzzUaJcAA.png" /></figure><p><em>Van de hinderpalen die de toegang tot huisvesting voor veel Brusselse gezinnen belemmeren, is discriminatie waarschijnlijk een van de moeilijkste om uit de weg te ruimen. Discriminatie is strafbaar, maar in de praktijk blijft het ingewikkeld om te bewijzen. Verhuurders en makelaars die discrimineren genieten in grote mate van straffeloosheid. Vorig jaar heeft het Brussels Gewest een nieuw systeem aangenomen om de strijd tegen discriminatie op het vlak van huisvesting te versterken en wie discrimineert te beboeten. De resultaten zijn teleurstellend, geen enkele boete werd opgelegd… Ondertussen zijn de studies die de discriminatie in de huisvestingssector objectiveren zeer verontrustend.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9hN78jHiaNcBVRS0B6Dvgw.png" /></figure><p>Huurders zijn onderworpen aan de wetten van de markt en de goodwill van de verhuurders. Betaalbare huisvesting ontbreekt helaas. Aan de onderkant van de markt is de vraag veel groter dan het aanbod. Iedere keer dat een goedkoop appartement te huur wordt aangeboden, komen tientallen potentiële huurders opdagen. Verhuurders hebben veel marge bij het bepalen van de huurprijs en bij de selectie van de huurders.</p><p>De afgelopen jaren hebben verschillende studies [1] getracht de discriminerende fenomenen op het vlak van huisvesting te objectiveren en te kwantificeren. Ze laten zien hoe moeilijk het is om bijvoorbeeld een afspraak te bekomen wanneer de naam een buitenlandse connotatie heeft of wanneer het inkomen bestaat uit een sociale uitkering in plaats van een loon. Origine en inkomen zijn de twee criteria die het meest tot discriminatie leiden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RUCtUx3Kj3LmZBV8bGgIpg.png" /></figure><p>Sinds 2017 voert een team van onderzoekers elk jaar een reeks tests uit om veranderingen in de praktijk te meten. Die regelmatige monitoring laat echter nauwelijks verbetering zien tussen 2017 en 2019 (na de door het Gewest gevoerde bewustmakings- en vormingscampagnes).[2]</p><p>[3]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rCpWOcLz3W5K4EwIigWfkw.png" /></figure><p>Een ander element dat vragen oproept is de houding van de makelaars, die zijn opgeleid en de wet kennen. Ook zij spelen een grote rol bij discriminatie: iemand vragen om te discrimineren is illegaal, maar erop ingaan is net zo illegaal.</p><p>[4]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NYjgYByfQY0fiL610pefRw.png" /></figure><p>Sinds 2007 al verbiedt een <a href="https://www.unia.be/files/Documenten/Wetgeving/10_mai_2007.pdf">(federale) wet</a> iedere vorm van discriminatie, d.w.z. de ongunstige behandeling van de ene persoon ten opzichte van de andere op basis van beschermde criteria (bv. geslacht, nationaliteit, afkomst, leeftijd, rijkdom, geloofsovertuiging, enz.). Op het vlak van huisvesting doen weinig slachtoffers van discriminatie beroep op deze wet. De belangrijkste redenen: het vinden van een woning blijft prioritair en de moeilijkheid om discriminatie aan te tonen.</p><p>Daarom heeft het Brussels Parlement eind 2018 (op 1 september 2019 in werking getreden) een ordonnantie goedgekeurd die de strijd tegen discriminatie op het vlak van huisvesting moet versterken. De <a href="http://www.ejustice.just.fgov.be/mopdf/2019/01/31_1.pdf#Page55">ordonnantie</a> geeft de Directie Huisvestingsinspectie (DIRL) de mogelijkheid om praktijktests uit te voeren om makelaars en particuliere verhuurders die kandidaat-huurders discrimineren te identificeren en om boetes op te leggen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/940/1*HYYstDyc9PSZ6Ryvf5GKrQ.png" /></figure><p>Dit gewestelijk systeem heeft twee grote verdiensten.</p><p>· Het voorziet in financiële sancties voor discriminerende makelaars en verhuurders, die tot dan toe vrijwel geheel straffeloos bleven.</p><p>· De bewijslast verschuift van het slachtoffer naar de administratie.</p><p>We vreesden wel dat de filters die het systeem voorziet, de praktische uitvoering ervan in de weg zouden staan.</p><p>· Er is een klacht of een aangifte van een slachtoffer of een getuige nodig om een test op te starten, ook al is geweten dat heel weinig huurders aangifte doen van discriminatie, moe van een situatie die al jaren nauwelijks is veranderd. Ze weten ook dat geen enkele gerechtelijke of administratieve actie hen de woning zal verschaffen waar ze zo wanhopig naar op zoek zijn.</p><p>· De weinige aangiften die gebeuren, moeten vervolgens nog een reeks procedures doorlopen alvorens een makelaar (of een particuliere verhuurder) wordt veroordeeld: een of meer rapporten, bewijzen of aanwijzingen die ernstig genoeg zijn voor de DIRL om het onderzoek te starten, hoorzittingen met de verdachte makelaar of verhuurder … De filters riskeren niet veel door te laten. [5]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IfHFKGrcbKU78bwUOinDgw.png" /></figure><p>Onze vrees bleek terecht. <strong>Na meer dan een jaar zijn de resultaten van de gewestelijk regeling zeer mager: er werd geen enkele test uitgevoerd, er werd geen enkele boete opgelegd</strong>.</p><p>Er werden 17 dossiers geopend. De meerderheid (9/17) op initiatief van UNIA, slechts 2 van particulieren en 6 van de DIRL op basis van online advertenties. Er zijn 3 makelaars bij betrokken, de 14 andere dossiers betreffen particuliere verhuurders. In een grote meerderheid van de dossiers (14/17) komt het beschermd criterium van de herkomst van het inkomen terug. [6]</p><p>Uit de eerste hoorzittingen blijkt dat dit criterium nog altijd slecht wordt begrepen. De verhuurders zijn op zoek naar huurders waarvan het inkomen voldoende hoog is om de huur te betalen (wat subjectief blijft). De Huisvestingscode geeft de verhuurder het recht om, als precontractuele informatie, te vragen naar “het bedrag van de financiële middelen waarover de huurder beschikt of de raming ervan”. Maar wat studies en tests laten zien is dat een werkloze voor hetzelfde inkomen minder snel toegang heeft tot huisvesting dan een werknemer.</p><p>Welke acties zijn er in deze dossiers genomen?</p><p>Tot nu toe heeft de DIRL nog geen enkele praktijktest uitgevoerd. Obstakels zijn onder meer de onmogelijkheid om reeds gehuurde woningen te testen, maar vooral het ontbreken van ernstige aanwijzingen. [7] Zo heeft de DIRL eenvoudige getuigenissen beschouwd die niet door bewijzen worden gestaafd (advertentie, registratie …). Die dossiers bleven dus zonder gevolg. Moeilijk te aanvaarden wanneer slechts 17 dossiers op het bureau van de regionale inspecteurs terechtkomen. Dit pleit zeker voor een versoepeling van de voorwaarden om in aanmerking te komen voor tests.</p><p>De DIRL organiseerde 6 hoorzittingen (6 andere zijn nog gepland), die resulteerden in een eenvoudige herinnering aan de wet aan de overtreders. De woordvoerster van de Staatssecretaris van huisvesting spreekt van toegeeflijkheid omdat het systeem recent is. Een verklaring die ons niet echt overtuigd, gezien de acties die het Gewest in het verleden heeft ondernomen. Er zijn talloze informatie- en bewustmakingscampagnes geweest… Professionals kennen de wet, net als particuliere verhuurders (behalve misschien wat valt onder het begrip discriminatie op grond van vermogen). Het is tijd om een versnelling hoger te gaan. De repressieve aanpak moet op dit gebied voorrang krijgen op tolerantie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EGchjCJufjbZvoE6qnGTEw.png" /></figure><p>De staatssecretaris heeft aangekondigd dat een werkgroep momenteel werkt aan de evaluatie van het gewestelijk systeem. Het zou aanbevelingen moeten opleveren om het meer operationeel te maken. Volgens de eerste feedback ondersteunen de evaluatoren de noodzaak om de voorwaarden voor het uitvoeren van de tests te verduidelijken en te versoepelen. Ze hebben ook het idee geopperd om proactief te testen, op initiatief van het Gewest.</p><p>We blijven geloven dat zonder dit geen sterke boodschap aan verhuurders en makelaars door zal komen en dat de situatie op het terrein nauwelijks zal veranderen. De strijd tegen discriminatie mag niet langer uitsluitend op de schouders van degenen die eronder lijden rusten. Deze logica moet worden omgekeerd. In het kader van de studies worden seriële tests uitgevoerd. Als de inbreuk wordt geconstateerd, moet deze ook worden bestraft.</p><p>Zolang de particuliere huurmarkt echter even onevenwichtig blijft als nu, zolang de druk op de onderkant van de markt hoog blijft, zolang verhuurders volledige vrijheid behouden om huurprijzen en -voorwaarden op te leggen, zullen discriminerende fenomenen blijven bestaan. De meest gesofisticeerde verhuurders ontsnappen waarschijnlijk aan elke vorm van sanctie. <br>Om discriminatie, voornamelijk op basis van vermogen, aan te pakken, moet de huurmarkt worden gereguleerd om terug te keren naar een meer aanvaardbare huurprijs. De oplossing houdt ook de massaproductie van sociale woningen in, de beste optie voor de meest precaire gezinnen.</p><p><em>Deze analyse wordt gepubliceerd met steun van de Fédération Wallonie-Bruxelles en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de Huisvesting.</em></p><p>[1] Studies</p><ol><li>UNIA, Diversiteitsbarometer Huisvesting 2014, Online : <a href="https://www.unia.be/nl/publicaties-statistieken/publicaties/diversiteitsbarometer-huisvesting">https://www.unia.be/nl/publicaties-statistieken/publicaties/diversiteitsbarometer-huisvesting</a></li><li>Verhaeghe, P.P., Coenen, A., Demart, S., Van der Bracht, K., Van de Putte, B. (2017). Discrimibrux — Discriminatie door vastgoedmakelaars op de private huurwoningmarkt van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Vakgroep Sociologie, Universiteit Gent. (online : <a href="https://logement.brussels/documents/documents-du-cil/discriminibrux/rapport-denquete-discrimination-fr);">https://logement.brussels/documents/documents-du-cil/discriminibrux/rapport-denquete-discrimination-fr);</a></li><li>Verhaeghe, P.P., Mastari, L. (2018). Mystery shopping bij makelaars in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Vakgroep Sociologie, Vrije Universiteit Brussel (online : <a href="https://huisvesting.brussels/documenten/cil-documenten/discriminibrux/Studie%20-2018-%20Mystery%20shopping%20bij%20makelaars%20in%20het%20Brussels%20Hoofdstedelijk%20Gewest.pdf">https://huisvesting.brussels/documenten/cil-documenten/discriminibrux/Studie%20-2018-%20Mystery%20shopping%20bij%20makelaars%20in%20het%20Brussels%20Hoofdstedelijk%20Gewest.pdf</a></li><li>Verhaeghe, P.P., Dumon, M. (2019). Discrimibrux 2019. Discriminatie door vastgoedmakelaars in het Brussels Hoofdstedelijke Gewest in 2019. Brussel: Vakgroep Sociologie, Vrije Universiteit Brussel.(online : <a href="https://huisvesting.brussels/documenten/cil-documenten/discriminibrux/Studie%20-2019-%20Discriminatie%20door%20vastgoedmakelaars%20in%20het%20Brussels%20Hoofdstedelijk%20Gewest%20in%202019.pdf">https://huisvesting.brussels/documenten/cil-documenten/discriminibrux/Studie%20-2019-%20Discriminatie%20door%20vastgoedmakelaars%20in%20het%20Brussels%20Hoofdstedelijk%20Gewest%20in%202019.pdf</a> ;</li><li>Pieter-Paul Verhaeghe &amp; Abel Ghekiere (2020):The impact of the Covid-19 pandemic on ethnic discrimination on the housing market, European Societies. (en ligne : <a href="https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/14616696.2020.1827447).">https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/14616696.2020.1827447).</a></li></ol><p>[2] DiSCRIMIBRUX 2017 en 2019, op. Cit.</p><p>[3] DiSCRIMIBRUX 2017 en 2019, op. Cit. De studies wijzen ook op discriminatie van personen met een mentale handicap, de situatie is verslechterd tussen 2017 e n 2019 (16% in 2017 en 29% in 2019).</p><p>[4] DISCRIMIBRUX 2017 en 2018, op.cit.37% in 2017 en 34% in 2018 zijn bereid om leefloners uit te sluiten en 43% in 2017 en 25% in 2018 de etnische minderheden.</p><p>[5] Om de analyse van de BBRoW te lezen toen het systeem werd gestemd : BBRoW, De woonbarometer, mei 2019, pg. 17. Online : <a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/bbrow_woonbarometer.pdf">http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/bbrow_woonbarometer.pdf</a></p><p>[6] Parlement Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Schriftelijke Vraag n° 292, 11/11/2020. Online : <a href="http://www.parlement.brussels/weblex-quest-det/?moncode=148048&amp;montitre=&amp;base=1">http://www.parlement.brussels/weblex-quest-det/?moncode=148048&amp;montitre=&amp;base=1</a> en gesprek met cel huisvesting van het kabinet Ben Hamou op 20/11/2020.</p><p>[7] Parlement Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Schriftelijke Vraag n° 292, 11/11/2020. Online : <a href="http://www.parlement.brussels/weblex-quest-det/?moncode=148048&amp;montitre=&amp;base=1">http://www.parlement.brussels/weblex-quest-det/?moncode=148048&amp;montitre=&amp;base=1</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95b43eb5d2f6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De sociaal verhuurkantoren in het oog van de storm]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/de-sociaal-verhuurkantoren-in-het-oog-van-de-storm-f6cfbe00cdb6?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f6cfbe00cdb6</guid>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[sociaalverhuurkantoren]]></category>
            <category><![CDATA[svk]]></category>
            <category><![CDATA[woningen]]></category>
            <category><![CDATA[huisvesting]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Nov 2020 13:55:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-30T14:47:39.310Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_bbrow_-_svk_2_2.pdf"><em>Printversie </em></a><em>/ </em><a href="https://inforbdh.medium.com/les-agences-immobili%C3%A8res-sociales-dans-la-tourmente-bea05fc320a5"><em>Franstalige versie</em></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2ACbn8ywVGJxp8FCLZdHAA.png" /></figure><p>De groei bij de sociale verhuurkantoren is opmerkelijk. Ze beheren 7000 woningen.[1] In de afgelopen drie jaar bedroeg de jaarlijkse toename meer dan 700 woningen. Dat is het resultaat van een genereus overheidsbeleid (gewestelijk, federaal en gemeentelijk) dat erop gericht is de woningvoorraad ‘van sociale aard’ te stimuleren, bij gebrek aan een substantiële overheidsproductie. De groei is ook het gevolg van nieuwe partners voor de SVK’s: investeerders en promotoren die in grote aantallen nieuwe woningen aan hen leveren. Niet zozeer omwille van sociale redenen, maar omdat het rendabel is. Vandaag de dag zijn 1500 wooneenheden afkomstig van “nieuwe investeerders”. [2]</p><p>Een instroom die de SVK-sector ook wel destabiliseert. Zozeer zelfs dat de Brusselse regering nu overweegt om de groei te plafonneren. Juist omwille van de grote privéprojecten, het beheer ervan en de gevolgen voor de begroting. Hoewel we een terugkeer naar een gezondere groei voor de sector toejuichen, dreigt een dergelijke ommezwaai de SVK’s en alle projecten waarvoor ze onmisbaar zijn, in moeilijkheden te brengen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZUkvzSVAg_GT61IHoDMaYw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/498/1*WmQ-DWgtA7okAR4Ewg-e2A.png" /></figure><p>Het valt niet te ontkennen dat de SVK-sector een gestage vooruitgang boekt. [3] De budgettaire gevolgen van die ontwikkeling zijn natuurlijk niet neutraal. Dit leek tot voor kort nooit een probleem te zijn. Alle ministers van huisvesting en de opeenvolgende regeringen hebben zich altijd ingezet voor de ondersteuning van de SVK’s : een sector die zowel verhuurders als huurders aanspreekt en die het mogelijk maakt om de quota voor betaalbare woningen te verhogen, bij gebrek aan een bevredigende sociale overheidsproductie.</p><p>De huidige regering was geen uitzondering. In het meerderheidsakkoord staat dat “de Regering eveneens steun zal verlenen aan gezinnen die wachten op een sociale woning door het woningenaanbod bij de SVK’s (sociale verhuurkantoren) uit te breiden.” In november 2019 tijdens de begrotingsbesprekingen voor de begroting 2020 herinnerde de Staatssecretaris van huisvesting eraan dat “De SVK’s een onmisbare partner zijn om de doelstelling van de Regering te kunnen verwezenlijken, namelijk een concrete oplossing vinden voor de 15.000 Brusselse gezinnen die wachten op een sociale woning. Ik verheug me over de aangekondigde toename en bevestig de duidelijke intentie van deze Regering om het mechanisme van de SVK te ondersteunen.”[4]</p><p>Maar dat was vorig jaar. De beleidsverklaring van de minister-president van 23 oktober jl. en het begrotingsconclaaf waarin de doelstellingen voor 2021 (en de rest van de legislatuur) zijn vastgelegd, getuigen van andere voornemens. Tot ieders verrassing lezen we dat het niet langer de groei van de sector is die ten koste van alles wordt nagestreefd. De regering heeft ervoor gekozen “de groei van het aantal woningen dat door de Sociale Verhuurkantoren in beheer wordt genomen, te omkaderen en de voorwaarden waaronder de woningen in beheer kunnen worden gegeven, te herzien om te vermijden dat het systeem misbruikt wordt door heel grote eigenaars en de weerslag op de begroting te beperken tot de beschikbare middelen “.[5] De gekozen optie is een plafond voor het aantal wooneenheden dat door het AIS in beheer kan worden genomen. De cijfers die op het moment van schrijven op tafel liggen, zouden de vooruitgang beperken tot 2500 extra woningen in de vijf jaar van de huidige legislatuur.</p><p>Dit betekent onvermijdelijk een breuk in de versnelling van de vooruitgang van de sector. Op basis van de laatste drie jaar, waarin jaarlijks bijna 750 woningen in de voorraad zijn opgenomen, konden we voor de komende 5 jaar een toename van ten minste 3750 woningen verwachten.</p><p>Aan de andere kant, als we een beetje uitzoomen, kunnen we zien dat een groei van 2500 woningen in 5 jaar is wat de sector heeft gerealiseerd als een vooruitgang in de afgelopen 5 jaar, tussen 2015 en 2020. De beslissing van de regering is dus geen “stop” voor de SVK’s, maar dit plafond baart wel zorgen voor een sector die zich had geëngageerd — en daarvoor ook werd aangemoedigd — voor een versterkte groei.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2dmebD9rDjSihIStxwMtmQ.png" /></figure><p>De beslissing blijft nog altijd zeer verrassend, minder dan een jaar geleden was er geen teken van deze ommekeer, de SVK’s werden altijd financieel gesteund. Het is moeilijk om de exacte redenen hiervoor te begrijpen.</p><p>De belangrijkste reden die door de regering wordt gegeven is de begroting. De SVK’s wegen steeds zwaarder op de gewestbegroting, gezien hun exponentiële groei. In 2021 ontvangen de SVK’s 23,5 miljoen euro aan subsidies, d.w.z. slechts 4% van het huisvestingsbudget, daar komt nog eens tussen de 3,5 en 6 miljoen aan minderinkomsten bij als gevolg van de vrijstelling van de onroerende voorheffing voor alle SVK-woningen.[6]</p><p>Het kabinet van de Staatssecretaris van huisvesting wijst op de gezondheidscrisis, de extra kosten die deze heeft veroorzaakt en de noodzakelijke besparingen die deze met zich meebrengt. Wat de huisvestingssector betreft, lijkt het erop dat de SVK’s als enigen die door deze inspanning worden getroffen. De middelen voor andere belangrijke onderdelen van het huisvestingsbeleid (bijvoorbeeld de huisvestingsplannen of de huurtoeslag via het noodplan) worden gewaarborgd of zelfs verhoogd).[7] Een begroting weerspiegelt altijd politieke keuzes.<br>De regering noemt ook de impact van grote nieuwbouwprojecten op het groeitempo van de SVK4s en daarmee de druk op het budget.</p><p>Die projecten worden gedragen door nieuwe actoren : investeerders die bereid zijn om nieuwe huizen te kopen om ze in SVK-beheer te plaatsen en promotoren om ze te bouwen. De optie SVK is rendabel geworden, dankzij de financiële en fiscale voordelen die de overheid bieden : de vrijstelling van de onroerende voorheffing voor woningen in beheer van een SVK (2018) en de belastingvermindering voor nieuwe woningen (2017)[8]. Bonussen die de historische SVK-voordelen aanvullen: een uitbesteed beheer van de huurwoning zonder huurrisico. Het resultaat is er. De SVK’s worden overstelp met aanbiedingen van woningen.</p><p>De BBRoW heeft zich altijd al zorgen gemaakt over deze inflatoire tendens. Het is niet zonder risico: opportunistische investeerders worden gemotiveerd door het rendement dat de SVK-formule belooft, niet door het sociale project. De huurprijzen zijn hoog, dicht bij de SVK-plafonds, en het sociale beheer van de woningen is geenszins gegarandeerd op lange termijn. Deze projecten zetten de sector op zijn kop, niet alleen in termen van kosten, maar ook in termen van beheer. Een SVK is niet bedoeld voor het beheer van grote woonwijken. In de sociale sector zijn het de openbare vastgoedbedrijven (OVM’s) die hele sociale woningwijken beheren.</p><p>Er zijn ongetwijfeld ook verklaringen te vinden op het terrein van de sociale huisvesting, ook al bevestigt het kabinet van Staatssecretaris Ben Hamou die niet. Tot voor kort werkten de SVK’s en de OVM’s parallel, op zeer verschillende terreinen: de particuliere markt voor de eerste, de openbare huisvesting voor de tweede. Maar de dingen veranderen. De nieuwe politieke strategie ter bevordering van de sociale woningbouw is de aankoop van nieuwe woningen ‘sleutel op de deur’ van privé-promotoren. Dat is de oplossing waar de huidige Staatssecretaris van huisvesting de voorkeur aan geeft, aangezien de inspanningen om sociale woningen op openbare grond te produceren zwaar lijken te zijn. Op die manier kopieert de BGHM de projecten die enkele jaren geleden door het Woningfonds zijn gestart. Concurrentie tussen gesubsidieerde openbare exploitanten (BGHM, Woningfonds, SVK) voor betaalbare nieuwbouwprojecten is daarbij niet uitgesloten. Het is misschien ook deze nieuwe situatie die de regering ertoe dwingt de toegang tot SVK voor grote projecten te beperken, ten gunste van de BGHM en de OVM’s.</p><p>Al deze elementen lijken de regering te hebben geleid in haar keuzes. <strong>Voor de BBRoW was het nodig de SVK-sector te omkaderen en ervoor te zorgen dat ze niet zou afwijken van haar sociale doelstellingen. We hebben gepleit voor andere opties: langere beheerperiodes, een voorkooprecht met een limiet op de meerwaarde, belasting bij wederverkoop, het bevoordelen van coöperatieve structuren, of het aanpassen van fiscale voordelen, ….</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GqfXlew-xCesGN9vPzN44A.png" /></figure><p>De plafonnering roept toch vragen op.</p><p>In de eerste plaats omdat het plafond er komt slechts enkele jaren na de fiscale maatregelen die juist de bedoeling hadden om meer huiseigenaren aan te moedigen tot SVK-beheer. De groei, die ongebreideld is en vandaag de dag als onbetaalbaar wordt beschouwd, is het resultaat van al deze overheidssteun. We kunnen alleen maar betreuren dat de autoriteiten niet hebben geanticipeerd op het succes van een formule die ze zelf hebben bedacht.</p><p>De gevolgen voor de sector zijn ernstig. Zonder overleg en flexibiliteit dreigen de nieuwe quota de financiën van de SVK’s in gevaar te brengen (subsidies zijn gebaseerd op de logica van de groei). Zij zullen de verhuurkantoren dwingen tot een zeer strenge selectie van woningen die onder beheer worden genomen. Keuzes die nadelig kunnen zijn voor kwalitatieve projecten, of zelfs voor privé-eigenaren waarvan de woning moet worden gerenoveerd (de svk’s spelen een belangrijke rol in de renovatie van het Brusselse woningpark). Het profiel van het historische doelpubliek van de SVK’s nochtans.</p><p>Wat zijn de criteria die de selectie van een project voor een SVK zouden objectiveren? Er staat niets vast. De Staatssecretaris kondigt voor 2021 de oprichting aan van een comité voor de evaluatie van nieuwe projecten. Het zal advies geven over de kwaliteit van het project, de duurzaamheid en de kosten. De BGHM zal lid zijn van dit comité, zodat de SVK’s kunnen profiteren van zijn expertise in de evaluatie van nieuwe projecten, de relaties met privé-promotoren en het beheer van grote woonblokken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w2swhIOZZW0_20etObejig.png" /></figure><p>Ten tweede omdat de SVK’s sinds enkele jaren de hoeksteen vormen van een hele reeks projecten die door de regering worden gesteund. Een korte opsomming :</p><p>De SVK’s worden aangemoedigd (via aanvullende subsidies of oproepen tot het indienen van projecten) om woningen beschikbaar te stellen aan bijzonder kwetsbare doelgroepen, zoals daklozen, personen met een handicap of ouderen. In 2016 heeft de overheid het SVK-Student in het leven geroepen, een belangrijke speler in haar plan voor studentenhuisvesting. De SVK’s zijn ook een van de actoren die worden aangemoedigd om te voorzien in transitwoningen, een belangrijke schakel in de strijd tegen met name ongezonde woningen en huiselijk geweld.</p><p>Housing First, een innovatief en veelbelovend model voor de bestrijding van dakloosheid, is met name afhankelijk van de SVK’s. Het model van het Community Land Trust wint aan kracht. In Brussel zou het zijn missies kunnen uitbreiden naar de huursector, om een kwetsbaarder publiek te bereiken. Ook hier wordt het SVK gezien als een sleutelpartner.</p><p>Er zijn ook de energiepremies die gunstiger zijn voor verhuurders die voor SVK-beheer kiezen. Het budget voor de energiepremies is dat jaar sterk gestegen, met een bijzondere aandacht voor verhuurders die voor SVK kiezen [9].</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6885mxX0RuZXhgAo0kWriQ.png" /></figure><p>De regering Vervoort III heeft van huisvesting haar “nummer één”-prioriteit gemaakt. Met als opvallendste maatregel : het vinden van een oplossing voor de 15.000 huishoudens die op de wachtlijsten voor een sociale woning staan (bijna 50.000 gezinnen staan op de wachtlijst). Het is moeilijk om een dergelijke belofte waar te maken door zelf een deel van het potentieel van de SVK’s weg te nemen. En er wordt weinig vooruitgang geboekt in de openbare sociale huisvesting.</p><p>De regering lijkt een andere keuze te hebben gemaakt om deze belofte na te komen, namelijk die van de huurtoelage. Dat is althans wat de begrotingsbesprekingen suggereren. Hier leren we wat meer over het huisvestingsnoodplan. De regering wil 12.500 gezinnen ondersteunen met een vereenvoudigde huurtoelage, met een extra budget van 25 miljoen euro.[10] Er is wel nog niet veel bekend over de doelgroep en de hoogte van de toelage.</p><p>De BBRoW heeft altijd gepleit voor een uitbreiding van het publiek dat profiteert van een huurtoeslag, gekoppeld aan een omkadering van de huurprijzen. Het een gaat niet zonder het andere. Zonder huurprijsomkadering zou een huurtoelage de prijzen kunnen opdrijven. De Staatssecretaris is echter van mening dat dit niet het geval zal zijn met het ontwerp van het noodplan, omdat het potentiële publiek van de toelage beperkt is tot alleen die aanvragers van sociale huisvesting die aan strenge voorwaarden voldoen, d.w.z. amper 3,5% tot 4,1% van de huurders in de particuliere sector. Maar ondertussen liggen de besprekingen over een huurprijsomkadering en een paritaire huurcommissie wel stil.[11]</p><p>De politieke partijen slagen er al jaren niet in om de nodige structurele maatregelen te nemen: voorrang geven aan de productie van sociale woningen op openbare terreinen en correcte huurprijzen opleggen aan particuliere verhuurders. Bij gebrek aan sterke beslissingen op dat vlak zullen er altijd imperfecte oplossingen voor kwetsbare huishoudens moeten worden gevonden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FiOkndq-l8ZwrrLbN_QKDw.png" /></figure><p>De beslissing om de groei van de SVK’s in te dammen komt op een moment dat de sector wordt begeerd door investeerders en promotoren die de sector massaal nieuwe woningen toevertrouwen. Niet te dure woningen, grotendeels gebouwd in gemeenten waar de grondprijs laag is. Maar ook die terreinen wordt alsmaar zeldzamer. Door een strikt plafond op te leggen aan de SVK’s zullen die zich niet meer kunnen engageren voor grotere woongehelen. En daarmee komt extra ruimte vrij voor sociale huisvestingsactoren (BGHM, OVM, Woningfonds) die volop mikken op de aankoop van nieuwe woningen, sleutel op de deur. De Staatssecretaris van huisvesting maakt van de versterking van het aankoopbeleid een prioriteit in het toekomstige noodplan.[12]</p><p><em>Deze analyse wordt gepubliceerd met subsidies van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de huisvesting en van Fédération Wallonie-Bruxelles.</em></p><p>[1] Cijfer gegeven door Minister Pascal Smet tijdens de commissie huisvesting van 19 november 2020.</p><p>[2] Meer info : BBRoW, Privékapitaal bestormt het sociale : nieuw voor de sociale verhuurkantoren. Online : <a href="http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article1925">http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article1925</a> en BBRoW, De sociale verhuurkantoren nog steeds begeerd door privé-investeerders, november 2020. Online : <a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_bbrow_-_svk_part_1_2_.pdf">http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_bbrow_-_svk_part_1_2_.pdf</a></p><p>[3] Brussel Huisvesting : Colloquium 20 jaar SVK, Het woningpark van de SVK’s. Document online : <a href="https://logement.brussels/documents/obl/colloque-20-ans-SVK/ppt/Bruno%20Nys.pdf/view">https://logement.brussels/documents/obl/colloque-20-ans-SVK/ppt/Bruno%20Nys.pdf/view</a> en Schriftelijke vraag betreffende de evolutie van het aantal woningen onder beheer van Sociale Vastgoedkantoren, online : <a href="http://www.parlement.brussels/weblex-quest-det/?moncode=143925&amp;montitre=&amp;base=1">http://www.parlement.brussels/weblex-quest-det/?moncode=143925&amp;montitre=&amp;base=1</a></p><p>[4] Commissie huisvesting, 21 november 2019. <a href="http://weblex.brussels/data/crb/doc/2019-20/138367/images.pdf#page=">http://weblex.brussels/data/crb/doc/2019-20/138367/images.pdf#page=</a></p><p>[5] Toespraak van de Minister-Président van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, de heer Rudi Vervoort, Agemene beleidsverklaring, Brussels Parlement, 23 oktober 2020, pg 28. Online : <a href="http://www.parlement.brussels/wp-content/uploads/2020/10/10-23-D%C3%A9claration-de-politique-g%C3%A9n%C3%A9rale-2020-2021-du-gouvernement-bruxellois.pdf">http://www.parlement.brussels/wp-content/uploads/2020/10/10-23-Déclaration-de-politique-générale-2020-2021-du-gouvernement-bruxellois.pdf</a></p><p>[6] Parlement Brussels Hoofdstedelijk Gewest, ontwerpordonnantie houdende de Algemene Uitgavenbegroting van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor het begrotingsjaar 2021. Online : <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/doc/2020-21/140194/images.pdf">http://weblex.irisnet.be/data/crb/doc/2020-21/140194/images.pdf</a></p><p>[7] Parlement Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Begroting van ontvangsten en uitgaven voor het begrotingsjaar 2021, 30 Oktober 2020, p. 233 (Online : <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/doc/2020-21/140200/images.pdf)">http://weblex.irisnet.be/data/crb/doc/2020-21/140200/images.pdf)</a> en Commissie Huisvesting over het budget 2021, 19 november 2020 (online : <a href="https://www.youtube.com/watch?v=mnr7PT0RCDY)">https://www.youtube.com/watch?v=mnr7PT0RCDY)</a></p><p>[8] Sinds 1 januari 2017 betalen de kopers 12% BTW in plaats van 21% voor elke nieuwe woning die in beheer wordt gegeven aan een SVK voor minimaal 15 jaar.</p><p>[9] Parlement Brussels Hoofdstedelijk Gewest, Begroting van ontvangsten en uitgaven voor het begrotingsjaar 2021, 30 Oktober 2020, p. 233 (Online : <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/doc/2020-21/140200/images.pdf)">http://weblex.irisnet.be/data/crb/doc/2020-21/140200/images.pdf)</a> en Commissie Huisvesting over het budget 2021, 19 november 2020 (online : <a href="https://www.youtube.com/watch?v=mnr7PT0RCDY)">https://www.youtube.com/watch?v=mnr7PT0RCDY)</a></p><p>[10] Een budget van 12,3 miljoen euro was voorzien in 2020 (alle vormen van huutoelage bij elkaar). Het budget is echter niet volledig gebruikt. In 2018 werden, ongeveer 3500 gezinnen gesteund met een gewestelijke huurtoelage (bron : commissie huisvesting van 9 juli 2020. Online : : <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00124/images.pdf">http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00124/images.pdf</a></p><p>[11] Lees hierover ook de vorige analyse van de BBRoW : Het is vijf voor twaalf … ook voor het woonbeleid, november 2020. Online : <a href="https://medium.com/@infobbrow/het-is-5-voor-12-ook-voor-het-woonbeleid-2f489beaccc3">https://medium.com/@infobbrow/het-is-5-voor-12-ook-voor-het-woonbeleid-2f489beaccc3</a></p><p>[12] Commissie huisvesting over de begroting, 19 november 2020</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f6cfbe00cdb6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het is 5 voor 12 … ook voor het woonbeleid !]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/het-is-5-voor-12-ook-voor-het-woonbeleid-2f489beaccc3?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f489beaccc3</guid>
            <category><![CDATA[woning]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[huisvesting]]></category>
            <category><![CDATA[beleidsmaatregelen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 Nov 2020 13:59:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-13T12:15:58.803Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_rbdh_-_huisvesting.pdf"><em>Printversie</em></a><em> / </em><a href="https://inforbdh.medium.com/il-est-minuit-moins-une-pour-le-logement-aussi-955e469ce0c1"><em>Franstalige versie</em></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yCub5me-82yj8EA01AolNA.png" /></figure><p><em>De BBRoW eist al jaren sterke, moedige en structurele beleidsmaatregelen voor huisvesting in Brussel. Maatregelen die de huurders beschermen tegen marktmisbruik, maatregelen die het evenwicht herstellen tussen degenen die een woning bewonen en zij die ze verhuren. Een woning is niet zomaar een goed dat tegen een hoge prijs kan worden verhandeld. De gezondheidscrisis die we nu meemaken vergroot de sociale ongelijkheden en maakt nog meer noodzakelijk om een structureel beleid op te zetten. Maar juist dat beleid blijft nu achterwege.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VdKW3ToLSjPx1lnSr6HBIw.png" /></figure><p>De wachtlijst voor een sociale woning wordt steeds langer. Eind september 2020 stonden er in Brussel meer dan 49.000 gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning, of 128.000 personen, wat neerkomt op één op de tien Brusselaars [1]. Een derde van de Brusselaars leeft met een inkomen onder de armoederisicogrens. Nog andere indicatoren laten zien hoezeer de situatie verslechtert: tussen 2008 en 2018 is het aantal leefloners met meer dan 68% gestegen [2]. Het laatste rapport van het Observatiecentrum van de Huurprijzen (2018) liet zien dat dat de helft van de Brusselse huurders gemiddeld meer dan 40% van hun inkomen besteden aan huur, waarbij de personen met een laag loon of een uitkering het zwaarst getroffen worden.</p><p>Tienduizenden Brusselaars hebben als gevolg van de lockdown van dit voorjaar inkomensverlies geleden. In april 2020 waren 76.000 werknemers tijdelijk werkloos (en 46.000 zelfstandigen profiteerden van het overbruggingsrecht) [3]. Een triest record dat dit najaar wellicht opnieuw zal worden benaderd met de nieuwe semi-lockdown. Personen die in de schaduw werken en die geen enkele bescherming of compensatie krijgen bij het verlies van hun baan, hebben nog meer verloren. Het aantal faillissementen neemt toe volgens het BISA, het Brussels Instituut voor de Statistiek. Nog meer verlies van banen dus, om dan nog te zwijgen over de banen die niet in de officiële gegevens voorkomen.</p><p>Huurders op de privémarkt betalen een zware prijs voor deze nieuwe crisis. Hun inkomens zijn sterk verminderd, maar de huurprijs niet, waar de Brusselse meerderheid niet aan wil raken. Vastgoedbeleggingen blijven een zekere waarde, zelfs in de huidige crisis.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d7nfijBbXo6azC7lmqRNUg.png" /></figure><p>In de urgentie van de eerste lockdown werden twee maatregelen genomen om de huurders te ondersteunen. Een premie van 214 euro, een symbolische maatregel waarvan het bedrag de inkomensverliezen van meerdere maanden niet kan dekken. De regering had de huurders toestemming kunnen geven om hun huur te verlagen (naar rato van hun inkomensverlies) en de verhuurders solidair laten bijdragen aan de crisisinspanning, maar die optie werd niet gekozen. Een andere beslissing was het moratorium op uithuiszettingen, een goede maatregel, maar die te vroeg werd opgeheven (31 augustus 2020), alsof het einde van de eerste lockdown voor alle Brusselaars meteen een terugkeer naar de normale gang van zaken betekende. Op 4 november werd beslist om opnieuw een moratorium in te voeren en dat tot 13 december. Nog andere maatregelen zouden kunnen volgen in het kader van de bijzondere machten.</p><p>Maar die noodmaatregelen op zich volstaan niet. De Brusselse regering moet ook structurele maatregelen nemen. En juist die structurele maatregelen ontbreken al 18 maand lang.</p><p>Op 23 oktober kondigde Rudy Vervoort in het parlement de lancering aan van het noodplan voor de huisvesting in 2021. Dat plan was al opgenomen in het meerderheidsakkoord en beloofde concrete oplossingen voor 15.000 gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning. Concrete oplossingen die we interpreteren als kwaliteitswoningen tegen betaalbare prijzen. Volgens het regeerakkoord wil de regering voor de private huurmarkt werk maken van: de oprichting van een paritaire huurcommissie en een publiek huurwaarborgfonds, aanpassing van het huurrooster en de huurtoelage en een certificaat voor gezonde woningen. Maar ook wanneer we de laatste verklaringen van de minister-president grondig lezen, zien we niet wat er sinds de verkiezingen 18 maand geleden concreet is gebeurd. Hoever staan we echt?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-_-yyf9VgPdgqOE7fu6J7A.png" /></figure><p>Na de verkiezingen heeft de nieuwe meerderheid zich ertoe verbonden de strijd aan te binden tegen onredelijk hoge huurprijzen en een paritaire huurcommissie in het leven te roepen die kan bemiddelen over de huurprijs. Een eis die al minstens 15 jaar door verenigingen in de sector wordt gesteld. <br>De huurmarkt is niet eerlijk. De huurprijs wordt bepaald door de eigenaars en die contractuele vrijheid, zonder omkadering, is een bron van misbruik. In het bescheiden segment van de huurmarkt zijn de gevraagde huurprijzen niet gerechtvaardigd wanneer je kijkt naar de kwaliteit van de woning. Dit werd bevestigd door het Observatiecentrum van de Huurprijzen van 2015. In 2019, toen we het indicatief huurrooster van het Gewest in de centrale wijken testten, constateerde de BBRoW dat 78% van de huurprijzen het huurplafond met gemiddeld bijna 40% overschreden [4]!</p><p>In 2018 heeft het Gewest een indicatief rooster van referentiehuurprijzen opgesteld. Hoewel dit al een stap vooruit was, heeft het rooster twee grote gebreken. Ten eerste zijn er te weinig criteria over de staat van de woning, en ten tweede is het rooster slechts indicatief en dus nutteloos voor huurders die over hun huur willen onderhandelen. De baas van de Trevi-groep merkte een jaar na de publicatie van het rooster op dat hij nog nooit een huurder had zien proberen zijn huur te heronderhandelen [5]. Niet in der minne, noch via de vrederechter, waar de huurders niet naartoe gaan, tenzij ze worden gedagvaard. [6]</p><p>Daarom is het dringend nodig om een paritair orgaan op te richten, dat toegankelijker is dan justitie, om werk te maken van redelijke huurprijzen volgens het huurrooster. Ook al beperkt het regeerakkoord de rol van deze commissie tot advies en bemiddeling. Dit is een eerste stap voor ons, maar een die te lang op zich laat wachten.</p><p>De staatssecretaris van huisvesting heeft In april 2020, toen de regering speciale bevoegdheden had en de besluitvorming kon worden versneld, een voorontwerp van besluit voorgesteld met daarin eindelijk de definitie van onredelijke huurprijzen [7] en de paritaire huurcommissie. Er werd echter geen akkoord gevonden binnen de regering. De “regulering” van de huurprijzen blijft de politieke krachten rechts en links verdelen. De hete aardappel werd dan maar naar het parlement doorgeschoven, met de uitnodiging om zelf initiatief te nemen, maar ook daar konden de partijen (tot nu toe) geen compromis vinden en werd het dossier in de ijskast gestopt. De besprekingen zouden begin volgend jaar worden hervat, maar met welke nieuwe hefbomen?</p><p>Wat het huurrooster zelf betreft, is het de bedoeling dit te actualiseren op basis van enquêtes van het huurobservatorium. Het besluit van 2017 voorziet een jaarlijkse actualisering, maar dat is nog nooit gebeurd en zou ook nu niet voor juni 2021 plaatsvinden [8]. Omdat het huurrooster de mediane marktprijzen volgt, zal een actualisering zonder aanpassing van de criteria onvermijdelijk leiden tot een verhoging van de referentiehuren. Er is een studie aan de gang over de invoering van nieuwe criteria voor de staat van de woning [9], criteria die momenteel beperkt zijn tot het bouwjaar en de aan/afwezigheid van dubbel glas. We zijn er dus nog niet, wat meteen ook de uitvoering vertraagt van andere maatregelen zoals bijvoorbeeld de huurtoelage, waarvan de berekening afhankelijk zou zijn van het huurrooster.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XrwrGdeTXQ31ETWOlA9wfw.png" /></figure><p>De algemene huurtoelage is een project van de vorige meerderheid en al in 2014 aangekondigd. Het idee was om het aantal begunstigden van de bestaande huurtoelage nog te verhogen onder de kandidaten voor een sociale woning. De hervorming wordt eind 2018 goedgekeurd en volgens Céline Fremault, toen minister van huisvesting, zou de inwerkingtreding niet lang op zich laten wachten. Maar de gewestverkiezingen van 2019 hebben dat tegengehouden.</p><p>De nieuwe meerderheid is overeengekomen “om de huurtoelage volledig operationeel te maken door een betere dekking van de doelgroepen” [10]. Dus door de middelen te verhogen? We wachten op het noodplan voor huisvesting, dat nu gepland staat voor 2021, om de eerste conclusies te trekken. De begrotingsbesprekingen zijn op het niveau van de regering afgerond. Het debat in het parlement over de begroting staat deze maand op de agenda. Feit blijft dat zonder huurprijscontrole een algemene huurtoelage het risico met zich meebrengt van een stijging van de huurprijzen. Dit is misschien een verklaring voor het feit dat een hervorming waarover twee jaar geleden is gestemd nog steeds niet van toepassing is, ondanks de noodzaak om te handelen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dQewbz1ugi-4vgDjkM1Aag.png" /></figure><p>Een ander cruciaal punt voor de toegang tot huisvesting is de betaling van de huurwaarborg. Wij hebben altijd gepleit voor de oprichting van een universeel gewestelijk fonds. Vandaag zijn de huurwaarborgen geblokkeerd en verspreid over tienduizenden rekeningen bij banken, terwijl dit geld in een openbare instelling zou kunnen worden gemutualiseerd en veel beter zou kunnen worden gebruikt [11]. De banken zijn niet geïnteresseerd in de huurwaarborgen door de hoge beheerkosten. Dat blijkt ook uit de houding van sommige banken die zich in deze tijden van crisis liever concentreren op meer winstgevende activiteiten en weigeren de dienst van een geblokkeerde huurwaarborgrekening aan te bieden [12]. Een publiek huurwaarborgfonds zou ook een rol kunnen spelen bij de geschillen aan het einde van de huurcontracten en het evenwicht en de objectiviteit tussen de partijen kunnen herstellen.</p><p>De regering zegt dat ze zo’n gewestelijk fonds wil oprichten voor alle huurovereenkomsten, zowel privé als openbaar, nadat ze de haalbaarheid ervan heeft beoordeeld. Een dergelijke studie, met verschillende scenario’s, is echter al tijdens de vorige legislatuur uitgevoerd. Er is dus materie om nu verder te gaan. Maar het thema staat niet op de politieke agenda. <br>De hervorming van de huurwaarborgen van het Woningfonds (in 2018) is positief. Met Brugal hebben we een nieuw mechanisme om de meest benadeelden te helpen bij het samenstellen van de huurwaarborg. Maar de mogelijkheden van het Woningfonds zijn beperkt. De Brusselse huurders vertegenwoordigen 60% van de Brusselse bevolking. De nood aan een groot, globaal instrument is er.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IyAucOH6n8ooSmORikevog.png" /></figure><p>Nog een realiteit waar veel aan gedaan moet worden. Onze laatste studie toont aan hoe moeilijk het is om het recht op fatsoenlijke huisvesting te doen gelden als men zich in een precaire situatie bevindt [13]. De lockdown in maart onthulde de onhoudbare realiteit van vele Brusselaars die verplicht werden ‘opgesloten’ in woningen die hun psychologische en fysieke gezondheid in gevaar brengen.</p><p>De gewestelijke huisvestingsinspectie (DIRL) heeft vandaag de dag niet de middelen om veel huisbezoeken op eigen initiatief te realiseren. Zij handelt dus in de eerste plaats op basis van klachten van huurders, voor wie het risico groot is dat zij hun woning verliezen. De huurder neemt dus veel risico met een klacht. En toch zien we dat 99% van de woningen die de DIRL bezoekt bij de eerste inspectie als niet-conform wordt beoordeeld. [14]</p><p>De ministers bevestigen dat zij de middelen van DIRL willen verdrievoudigen en, in het kader van het noodplan voor huisvesting, een mechanisme van certificering van woningen op vrijwillige basis wil oprichten. Maar ook hier moeten we wachten tot 2021 en tot de goedkeuring van het noodplan om meer te weten te komen en hoeveel maanden, of zelfs jaren, zullen er dan nog verlopen voordat er concrete resultaten worden geboekt?</p><p>De staatssecretaris voor huisvesting, Nawal Ben Hamou heeft onlangs de extra financiële middelen voor het huisvestingsbeleid verwelkomd. Laten we hopen dat de kosten van de gezondheidscrisis — waarvan het einde niet in zicht is — niet zullen leiden tot moeilijke keuzes.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lP80_YSiBKuQ0cxhwZxhFg.png" /></figure><p>Al 18 maanden is de Brusselse regering aan het werk en we zien nog geen structurele maatregel voor het wonen. Het is een feit dat met de gezondheidscrisis de situatie onzeker is en dat de regering noodmaatregelen moet treffen, maar dat deze crisis zo verontrustend blijkt te zijn voor de huurders is juist omdat de afgelopen jaren geen enkele belangrijke politieke beslissing werd genomen om de private huurmarkt te omkaderen en de excessen te bestrijden. Het noodplan van de regering is ambitieus op papier, maar het moet ook ambitieus zijn in de praktijk. En snel.</p><p><em>[1] Algemene beleidsverklring Rudi Vervoort, 23 oktober 2020, Brussels parlement. </em><a href="https://rudivervoort.brussels/wp-content/uploads/2020/10/DPG-231220.pdf"><em>https://rudivervoort.brussels/wp-content/uploads/2020/10/DPG-231220.pdf</em></a></p><p><em>[2] Welzijnsbarometer 2019. Observatorium Gezondheid en Welzijn. </em><a href="https://www.ccc-ggc.brussels/nl/observatbru/publications/2019-welzijnsbarometer"><em>https://www.ccc-ggc.brussels/nl/observatbru/publications/2019-welzijnsbarometer</em></a></p><p><em>[3] </em><a href="https://bisa.brussels/sites/default/files/publication/documents/BISA-Conjunctuurbarometer-NL.pdf"><em>https://bisa.brussels/sites/default/files/publication/documents/BISA-Conjunctuurbarometer-NL.pdf</em></a><em> De tijdelijke werkloze krijgt 70% van zijn loon.</em></p><p><em>[4] </em><a href="https://inforbdh.medium.com/la-grille-indicative-7daa696eb3bb"><em>https://inforbdh.medium.com/la-grille-indicative-7daa696eb3bb</em></a></p><p><em>[5] </em><a href="http://www.lecho.be/monargent/analyse/immobilier/la-grille-des-loyers-ne-met-pas-le-proprietaire-en-cage/10111020.html"><em>www.lecho.be/monargent/analyse/immobilier/la-grille-des-loyers-ne-met-pas-le-proprietaire-en-cage/10111020.html</em></a></p><p><em>[6] Zie de laatste studie van de BBRoW : Verhuurders welkom ! Huurders welkom ? 2020 </em><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/rbdh_justice_de_paix_nl_web_pages_simples.pdf"><em>http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/rbdh_justice_de_paix_nl_web_pages_simples.pdf</em></a></p><p><em>Met uitzondering van het voorbeeldige vonnis van de vrederechter van St Gillis die het onredelijke karakter van de huur erkende op basis van het huurrooster en de verhuurder veroordeelde tot een verlaging van de huurprijs. </em><a href="https://www.socialenergie.be/fr/jurisprudence/decision-concernant-la-grille-des-loyers/"><em>https://www.socialenergie.be/fr/jurisprudence/decision-concernant-la-grille-des-loyers/</em></a></p><p><em>[7] De invoering van het begrip onredelijke huurprijs in de Huisvestingscode (huurprijs boven het maximale plafonds van het huurrooster zonder objectieve redenen) zou ook voor de vrederechters een juridische referentie kunnen worden.</em></p><p><em>[8] Info van het kabinet van Staatsecretaris voor Huisvesting, 30 oktober 2020</em></p><p><em>[9] Commissie huisvesting van 2 juli 2020 : </em><a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00118/images.pdf"><em>http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00118/images.pdf</em></a></p><p><em>[10] </em><a href="http://www.parlement.brussels/wp-content/uploads/2019/07/07-20-D%C3%A9claration-gouvernementale-parlement-bruxellois-2019.pdf"><em>http://www.parlement.brussels/wp-content/uploads/2019/07/07-20-D%C3%A9claration-gouvernementale-parlement-bruxellois-2019.pdf</em></a></p><p><em>[11] </em><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article1754"><em>http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article1754</em></a></p><p><em>[12] </em><a href="https://medium.com/@infobbrow/de-huurwaarborg-het-laatste-nieuws-in-brussel-d1f56440d163"><em>https://medium.com/@infobbrow/de-huurwaarborg-het-laatste-nieuws-in-brussel-d1f56440d163</em></a></p><p><em>[13] </em><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article2030"><em>http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article2030</em></a></p><p><em>[14] Commissie huisvesting van 3 oktober 2020 : </em><a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00006/images.pdf#page=6"><em>http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00006/images.pdf#page=6</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f489beaccc3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De huurwaarborg — Het laatste nieuws in Brussel]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/de-huurwaarborg-het-laatste-nieuws-in-brussel-d1f56440d163?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d1f56440d163</guid>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[huurwaarborg]]></category>
            <category><![CDATA[woningen]]></category>
            <category><![CDATA[bbrow]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Oct 2020 06:35:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-13T12:16:51.979Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_rbdh_-_de_huurwaarborg.pdf"><em>Printversie</em></a><em> / </em><a href="https://inforbdh.medium.com/garanties-locatives-derni%C3%A8res-nouvelles-%C3%A0-bruxelles-b0a75b51fd7d"><em>Franstalige versie</em></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CoiaWFv7xxvi-L7kyBq6yQ.png" /></figure><p><em>Het geld bijeenzoeken dat nodig is om de huurwaarborg te betalen, blijft een groot obstakel voor de toegang tot huisvesting. De armste personen weten er alles van. Tot voor kort kwamen vrijwel alleen de OCMW’s daarbij ter hulp. Het Brusselse Gewest wilde die situatie veranderen door de onderbenutte huurwaarborg van het Woningfonds aan te passen. Onze balans twee jaar na de hervorming.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DBHjq0hnvod5nPaaVMhzKQ.png" /></figure><p>Het Woningfonds verstrekt al 20 jaar huurwaarborgen in de vorm van lening op afbetaling, maar met een beperkte impact. In 2017 gaf het Woningfonds 187 leningen, terwijl de Brusselse OCMW’s in datzelfde jaar meer dan 2600 huurgaranties verstrekten.<a href="#_ftn1">[1]</a> De regering-Vervoort II (2014–2019) beloofde de OCMW’s financieel te ontlasten door het Woningfonds extra middelen te geven om die garantie over te nemen.</p><p>Twee jaar geleden werd het leningsysteem van het Woningfonds aangepast om meer rekening te houden met de realiteit van de huurders : de terugbetalingsperiode werd verlengd om zo het bedrag van de maandelijkse afbetalingen te verminderen en het Bruhwa-fonds werd gelanceerd voor degenen die geen lening konden krijgen (20% van de aanvragen!) omwille van een te grote schuldlast of een te kleine terugbetalingscapaciteit.</p><p>In een eerdere analyse <a href="#_fn2">[2]</a> wezen we al op belang van het Bruhwa-fonds, dat twee belangrijke obstakels voor huurders moest helpen overwinnen. In de eerste plaats de betaling van hoge maandelijkse aflossingen, omdat via het Bruhwa-fonds de huurwaarborg wordt bekomen zonder afbetaling en met terugbetaling aan het einde van de huurovereenkomst. Vervolgens, de stigmatisatie gekoppeld aan de tussenkomst van een derde partij (het OCMW), omdat het geld wordt gestort op een geblokkeerde rekening op naam van de huurder.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*YtkJFJrZF_jPjADYEh8WHw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6d3_SswuLHIt115w9ozBwg.png" /></figure><p>De eerste balans is positief. <a href="#_ftn3">[3]</a> Eind 2019 waren er 743 leningen en 974 Bruhwa-overeenkomsten lopende, of een totaal van 1.717 openstaande dossiers. <a href="#_ftn4">[4]</a> Beide delen van het systeem evolueren goed. Het Woningfonds toont aan dat het in staat is om de hervormingen doeltreffend op te vangen.</p><p>Het Bruhwa-fonds bereikt ook het juiste publiek: 80% van de huurders heeft een vervangingsinkomen en 54% een leefloon. Maar ook de toegang tot de lening is “gedemocratiseerd” : het aandeel leefloon-huurders is gestegen van 7% naar 30% in 2019. <a href="#_ftn5">[5]</a> Een belangrijke vaststelling is dat de begunstigden vooral alleenstaanden zijn en in zeer weinig gevallen grote gezinnen, zelfs in het Bruhwa-fonds. Een vaststelling die nader zou moeten worden onderzocht.</p><p>Het Woningfonds is in staat om snel in te grijpen, binnen de 48 uur, op voorwaarde dat de aanvrager de nodige documenten op tijd overhandigt. <a href="#_ftn6">[6]</a> Toch moeten we ons afvragen of de administratieve regels geen belemmering vormen voor toegang tot de steun. Er worden steeds minder dossiers door het Woningfonds afgewezen, maar we zien wel dat bijna 20% van de aanvragen zonder gevolgd worden geklasseerd of halfweg de procedure worden stopgezet. De moeilijkheid om alle administratieve documenten te verzamelen kan een uitleg zijn voor dit percentage.<a href="#_ftn7">[7]</a></p><p>Een andere vernieuwing van het Bruhwa-fonds is de mogelijkheid om een tweede huurwaarborg te krijgen bij een verhuizing, zelfs als de eerste waarborg nog niet is vrijgegeven. Dit is vaak een probleem voor huurders wanneer ze verhuizen en hun waarborg nog niet hebben teruggekregen. In 2019 kregen 15 gezinnen een tweede huurwaarborg. Het Bruhwa-fonds vereist wel dat de leden hun aansluitingsvergoeding blijven betalen. Wanneer dat niet gebeurt, is het niet evident om een tweede huurwaarborg te bekomen. We zien toch dat 30% van de aangesloten huurders in gebreke zijn voor betaling van de maandelijkse aansluitingsvergoeding.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DJTW8rxi1Il8Tr1Tzyn0gA.png" /></figure><p>Sinds juli 2020 zijn de activiteiten van het Woningfonds weliswaar opnieuw op hun normale ritme, maar huurders staan nu voor een nieuwe uitdaging bij de banken. Sommige banken hebben in deze coronaperiode de opening van een geblokkeerde huurwaarborgrekening gedefinieerd als een niet-prioritaire activiteit en weigeren deze dienst, zelfs aan hun eigen klanten. De banken kiezen er, nog maar eens, voor om de wet te negeren, ten voordele van meer winstgevende activiteiten.<a href="#_ftn8">[8]</a></p><p>Zonder een geblokkeerde rekening staan de huurders, alle huurders, voor een muur. Er is een weliswaar een alternatief: de federale deposito- en consignatiekas, maar de procedure hier verloopt online, waardoor sommige personen — slachtoffers van de digitale kloof- dreigen uitgesloten te worden. De naam van deze ‘kas’ creëert ook wantrouwen bij de verhuurders, een wantrouwen dat het Woningfonds heeft weten te overstijgen.</p><p>Wat we hieruit ook leren is dat de banken niet echt geïnteresseerd zijn in de gelden van de huurwaarborgen (toch een bedrag van +/- 300 miljoen euro <a href="#_ftn9">[9]</a>). We dachten dat de banken zich verzetten tegen de oprichting van een universeel huurwaarborgfonds <a href="#_ftn10">[10]</a> om te voorkomen dat de gelden in één enkele structuur zouden worden gecentraliseerd, maar hun huidige houding lijkt het tegendeel te bewijzen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3s4X5l1tepG7FWXVtQ__3A.png" /></figure><p>Zozeer het Bruhwa-fonds een voordelig systeem is bij het begin van de huurovereenkomst, omdat het voorkomt dat de huurder geld (dat hij vaak niet heeft) moet vastzetten, zoveel vragen roept het op aan het einde van het contract, bij het teruggeven van de huurwaarborg. Het risico bestaat immer dat het geld van de waarborg geheel of gedeeltelijk aan de verhuurder wordt vrijgegeven voor huurschulden of huurschade. In dat geval heeft de huurder schulden bij het Woningfonds, aangezien hij zich geengageerd heeft om het volledige bedrag van de huurwaarborg terug te betalen.</p><p>Huurders die bij het Bruhwa-fonds zijn aangesloten, zijn precaire huurders die vaker dan anderen kortlopende huurovereenkomsten hebben. De cijfers van het Woningfonds bevestigen dit. De meerderheid tekende een huurovereenkomst van slechts een jaar. Kortlopende huurcontracten betekenen meer huurbeëindigingen en meer betalingen van huurschade aan de verhuurder.</p><p>Bovendien zien we dat de huurders aangesloten bij het Bruhwa-fonds gemiddeld 46% van hun inkomen aan de huur besteden, waar dat bij de leningen 40% is. 46% van een gemiddelde inkomen van 1342 euro/maand <a href="#_ftn11">[11]</a> is veel en laat weinig ruimte over om met dagelijkse uitgaven of onvoorziene gebeurtenissen om te gaan. Het financiële evenwicht hangt aan een zijden draadje en de risico’s op huurachterstal zijn hoog. Het gevaar is dat de huurwaarborg in sommige gevallen wordt gebruikt om huurschulden af te betalen.</p><p>Het schadepercentage van een mechanisme als het Bruhwa-fonds dat uitsluitend mensen in financiële onzekerheid samenbrengt, is een belangrijke punt. Het Woningfonds kan hierover nog geen grondige evaluatie geven, maar uit de eerste beschikbare gegevens blijkt al hoe moeilijk het is om huurwaarborgen terug te krijgen. In 2019 liepen 100 contracten af en slechts 20 gezinnen konden de waarborg binnen een maand teruggeven. Met anderen werd er onderhandeld over afbetalingsplannen. In bijna 20% van de gevallen is de schade volledig voor rekening van het Woningfonds : de begunstigden zijn onbereikbaar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gbTziMywAX1XRl6g9AtB0w.png" /></figure><p>De prognoses van het Woningfonds hielden rekening met dit schaderisico, maar in die prognoses werd ook gerekend op een mede-actor die vandaag verstek laat gaan : de OCMW’s. Voor het Woningfonds was er nooit sprake van om financieel alles alleen te dragen. De taak van de OCMW‘s lichter maken dat wel, maar niet om ze volledig te ontlasten. Het besluit over het Bruhwa-fonds voorziet immers ook in een mechanisme waarbij voor bepaalde begunstigden een financiële tussenkomst van de OCMW’s mogeljik is. <a href="#_ftn12">[12] </a>Maar hierover is geen akkoord bereikt tussen de partijen, de OCMW‘s vreesden teveel te moeten betalen, ook voor publiek dat tot dan geen beroep deed op het OCMW, <a href="#_ftn13">[13]</a> en dat terwijl ze al onder zware financiële druk staan.</p><p>In de praktijk zijn er wel uitwisselingen tussen het sociale werkers van het Woningfonds en van de OCMW’s en worden OCMW-klanten doorverwezen. Maar op politiek niveau is er geen overeenstemming over de verdeling van de financiële risico’s en deze situatie lijkt niet te evalueren.</p><p>Dat geeft minstens twee problemen. In de eerste plaats voor begunstigden die in gebreke zijn gebleven en die in de toekomst de toegang tot hulp van het Woningfonds dreigen te verliezen. En vervolgens voor de financiering van het Bruhwa-fonds zelf en dus zijn voortbestaan. De vorige Brusselse regering voerde de hervorming door en voorzag ook de nodige financiering <a href="#_ftn14">[14]</a>, maar wie zegt dat dit zo zal blijven wanneer zou blijken dat het systeem duurder is dan verwacht?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cVKFI0fVe9DAUTzu1dvQeg.png" /></figure><p>Die onzekere situatie dwingt ons om nogmaals aan te dringen op de oprichting van een gewestelijk huurwaarborgfonds. <a href="#_ftn15">[15]</a> Eén fonds voor alle Brusselse huurders dat alle huurwaarborgen verzamelt — waardoor het financiële potentieel groot is — en waarbij solidariteit tussen de huurders en collectief risicobeheer voorop staan, naar het beeld van ons sociaal zekerheidssysteem.</p><p>Het Brusselse regeerakkoord wil een dergeljik fonds onderzoeken, maar tot nu toe heeft de staatssecretaris van huisvesting zich niet over de kwestie gebogen.</p><p>Er blijft trouwens nog een groot probleem waarvoor de Brusselse regering geen oplossing heeft gezocht : de verhuurders die cash betaling van de huurwaarborg eisen. Een veel voorkomende <a href="#_ftn16">[16]</a> maar illegale praktijk die de recuperatie van de huurwaarborg aan het einde van de huurovereenkomst in het gedrang brengt. Geen enkel fonds, hoe universeel ook, zal kunnen voorkomen dat verhuurders de wet omzeilen ten nadele van de meest kwetsbare personen. Wij pleiten daarom tegelijkertijd voor de invoering van een streng <a href="#_ftn17">[17]</a> sanctieregime tegen verhuurders die de rechten van huurders schenden.</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p><a href="#_ftn1">[1]</a> <em>De cijfers zijn van 2015. In 17 OCMW’s werden 2653 huurgaranties toegekend. </em><a href="https://www.avcb-vsgb.be/fr/Publications/documents.html?doc_id=517&amp;vID=250"><em>https://www.avcb-vsgb.be/fr/Publications/documents.html?doc_id=517&amp;vID=250</em></a></p><p><a href="#_fn2">[2]</a> <a href="https://medium.com/bbrow/de-huurwaarborg-een-kleine-revolutie-6884b00fdfbe"><em>https://medium.com/bbrow/de-huurwaarborg-een-kleine-revolutie-6884b00fdfbe</em></a></p><p><a href="#_ftn3">[3]</a> <em>Jaarverslag Woningfonds, 2019.</em></p><p><a href="#_ftn4">[4]</a> <em>Andere cijfers weerspiegelen ook de positieve ontwikkeling van de huurgarantieactiviteiten van het Fonds: tussen 2010 en 2017 sloot het Woningfonds 1.725 contracten, terwijl in de periode 2018–2019 de teller opliep tot 1865 (leningen en Bruhwa).</em></p><p><a href="#_ftn5">[5]</a><em> Het regionale systeem werkt in een cascade. Dat wil zeggen, het uitgangspunt is altijd een lening op afbetaling. Als een lening niet van toepassing is (inkomen te laag, schuld, huurder die zich niet in staat voelt om een lening te dragen …) dan wordt aan de aanvrager een aansluiting bij het Bruhwafonds aangeboden en de storting van de huurwaarborg zonder maandelijkse afbetaling.</em></p><p><a href="#_ftn6">[6]</a> <em>Het Woningfonds vertelde ons echter dat verzoeken om bijstand in sommige gevallen zelfs bij een onvolledig dossier konden worden aanvaard.</em></p><p><a href="#_ftn7">[7]</a><em> Een deel van de dossiers die zonder gevolg worden geklasseerd betreft personen die een andere oplossing hebben gevonden voor de huurwaarborg of personen die de woning uiteindelijk niet kunnen huren hebben.</em></p><p><a href="#_ftn8">[8]</a><em> De banken hadden al geweigerd om de wet van 2007 (opgenomen in de Brusselse huurwet en dus nog altijd van toepassing) te respecteren, namelijk de mogelijkheid om de huurwaarborg progressief samen te stellen via een bankgarantie. Art. 248 van de Brusselse huisvestingscode.</em></p><p><a href="#_ftn9">[9]</a><em> </em><a href="https://www.laligue.be/Files/media/480000/480205/fre/fgl_version-de-mars-2015-pour-17marsok.pdf"><em>https://www.laligue.be/Files/media/480000/480205/fre/fgl_version-de-mars-2015-pour-17marsok.pdf</em></a></p><p><a href="#_ftn10">[10]</a><em> </em><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article1755"><em>http://www.rbdh-bbrow.be/spip.php?article1755</em></a></p><p><a href="#_ftn11">[11]</a><em> Bedrag afkomstig uit de statistieken 2019 van het Woningfonds, inclusief kinderbijslag.</em></p><p><a href="#_ftn12">[12]</a><em> Bij tussenkomst van het OCMW is de begunstigde van het Bruhwa-fonds vrijgesteld van het betalen van zijn bijdragen en garandeert het OCMW, in geval van wanbetaling, de terugbetaling van de aan de Woningfonds verschuldigde bedragen. Besluit van de regering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest van 28 september 2017 tot organisatie van regionale steun voor de vaststelling van een huurgarantie voor huisvesting. </em><a href="http://www.ejustice.just.fgov.be/cgi_loi/change_lg.pl?language=nl&amp;la=N&amp;cn=2017092805&amp;table_name=wet"><em>http://www.ejustice.just.fgov.be/cgi_loi/change_lg.pl?language=nl&amp;la=N&amp;cn=2017092805&amp;table_name=wet</em></a></p><p><a href="#_ftn13">[13]</a><em> Huisvestingssteun (aanvullende sociale bijstand) is niet alleen bedoeld voor leefloners of gelijkgestelden. Andere personen in nood kunnen er ook om vragen.</em></p><p><a href="#_ftn14">[14]</a><em> Het Woningfonds schiet de huurwaarborgen voor via een eigen fonds (het Fonds B3). De Brusselse regering heeft zich geëngageerd om tussen te komen ingeval dit fonds niet zou volstaan.</em></p><p><a href="#_ftn15">[15]</a><em> </em><a href="https://www.laligue.be/Files/media/480000/480205/fre/fgl_version-de-mars-2015-pour-17marsok.pdf,"><em>https://www.laligue.be/Files/media/480000/480205/fre/fgl_version-de-mars-2015-pour-17marsok.pdf,</em></a><em> </em><a href="https://www.financite.be/sites/default/files/references/files/bb_caution_mutuelle_et_garantie_locative.pdf"><em>https://www.financite.be/sites/default/files/references/files/bb_caution_mutuelle_et_garantie_locative.pdf</em></a></p><p><a href="#_ftn16">[16]</a> <em>Volgens het Steunpunt tot bestrijding van armoede, bestaansonzekerheid en sociale uitsluiting zou 20% van de verhuurders de huurwaarborg in cash eisen, maar de informatie is gedateerd (2011). In het kader van onze studie over het vredegerecht (2020) hebben we enkele honderden uitspraken over huurgeschillen geraadpleegd. De huurwaarborg wordt zeer vaak genoemd en bij vele gelegenheden hebben we geconstateerd dat het aan de verhuurder in contanten is betaald.</em></p><p><a href="#_ftn17">[17]</a><em> </em><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/propositions_amendements_rbdh_mars_2017.pdf"><em>http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/propositions_amendements_rbdh_mars_2017.pdf</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d1f56440d163" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Openbare woningen zoeken wanhopig huurders]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/openbare-woningen-zoeken-wanhopig-huurders-c021cb597df?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c021cb597df</guid>
            <category><![CDATA[sociale-woningen]]></category>
            <category><![CDATA[woningen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 18 Sep 2020 06:35:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-18T12:38:29.624Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_bbrow-september2020-openbare_woningen_zoeken_wanhopig_huurders.pdf"><em>Printversie</em></a><em> / </em><a href="https://medium.com/@inforbdh/logements-publics-cherchent-locataires-d%C3%A9sesp%C3%A9r%C3%A9ment-f47cf8626ffc"><em>Franstalige versie</em></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EQNpR_CJaSeD_w6mcw4B4Q.png" /></figure><p><em>In 2013 zet de Brusselse regering het licht op groen voor de sociale huisvestingsmaatschappijen (OVM) om te starten met de productie van ‘bescheiden en middelgrote huurwoningen’. Deze beslissing was toen al in onze ogen onaanvaardbaar, gezien de nood aan huisvesting van de meest kwetsbare Brusselaars. De staatssecretaris van huisvesting, die in juni in het parlement hierover werd geïnterpelleerd</em><a href="#_ftn1"><em>[1]</em></a><em>, stelt deze maatregel, die op een fiasco lijkt, nu in vraag.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J3NV1Q0505NXjxx5l0UQJw.png" /></figure><p>In 2005 besloten de Brusselse ministers om miljoenen euro’s te injecteren in de productie van sociale woningen, een sector waarin een schrijnend tekort bestaat. Maar de armen genereren geen inkomsten en het Gewest heeft geld nodig, en dus ook belastingbetalers. De strijd tegen de armoede is een prioriteit voor de politici, maar de verankering van de middenklasse in Brussel op lange termijn is een andere, nog sterkere prioriteit, temeer daar zelfs de middenklasse<a href="#_ftn2">[2]</a>, althans een deel ervan, te lijden heeft onder een gebrek aan betaalbare huisvesting. De productie van middelgrote huurwoningen komt dus het sociale aanbod aanvullen. Er worden 3.500 sociale woningen gepland, met 1.500 middelgrote woningen in hun kielzog. Enkele jaren later zal een tweede herstelplan dezelfde mix volgen: 3.000 sociale woningen en 1.000 middelgrote woningen.<a href="#_ftn3">[3]</a></p><p>Bovendien worden de grote sociale woonwijken bekritiseerd voor hun gebrek aan “gemengdheid” en is de middelgrote woning een goede troef om de gemeenten te overtuigen om nieuwe bouwprojecten te verwelkomen. De toekomstige beheerders zijn gekend: de nieuwe sociale woningen zullen worden beheerd door de lokale OVM’s en de middelgrote woningen door de gemeenten. Die verdeling zal echter geleidelijk veranderen. De financiële situatie van de OVM’s verslechtert (het publiek wordt steeds armer) en ook zij zouden graag meer winstgevende middelgrote woningen op hun laatste beschikbare terreinen verwelkomen. De hervorming van de huisvestingscode in 2013 zal die opening mogelijk maken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KM3cusEJZv_lbIrwWTtxqQ.png" /></figure><p>Vanaf dan kunnen de OVM’s bij nieuwbouw- of zware renovatieprojecten tot 20% middelgrote huurwoningen voorzien (40% mits akkoord van de regering), zonder 10% van hun totale patrimonium te overschrijden. <a href="#_ftn4">[4]</a> Het is dus niet zo dat dat voortaan alle projecten middelgrote woningen worden, maar het kwaad is wel geschied. De laatste grondreserves, kostbaar vanwege hun schaarste, kunnen andere belangen dienen, terwijl de wachtlijst voor sociale woningen explodeert.</p><p>Het zal tot 2018 duren voordat de uitvoeringsbesluiten over de middelgrote huurwoningen in werking treden<a href="#_ftn5">[5]</a>, maar al voor die datum werden middelgrote woningen verhuurd door de OVM’s.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R0bhx_vnvVyT2vwI5Q--uw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oBHgV_qhUcd3wEOXFslT4Q.png" /></figure><p>Een kwart van de middelgrote woningen in de huisvestingsplannen werd opgeleverd in de sociale sector. Tot nu toe zijn slechts drie OVM’s betrokken, maar dit is nog maar het begin. In de komende jaren worden enkele honderden middelgrote woningen in de sector verwacht bij 11 van de 16 sociale huisvestingsmaatschappijen. Meer dan de helft van hen heeft projecten die afwijken van de 20%-regel. <a href="#_ftn6">[6]</a></p><p>Deze plannen interpelleren op een moment dat bekend raakt dat het systeem niet zo vlot gaat. Bovenop het principe waar wij het niet mee eens zijn — sociale huisvestingsactoren en hun middelen gebruiken ten behoeve van een niet-precair doelpubliek — stellen we vast dat de voltooide projecten niemand aanspreken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_LoCfjkmOwdtmuchNSHKMw.png" /></figure><p>In september 2019 worden er in de Modelwijk bij de Lakense Haard 159 woningen opgeleverd, waarvan 63 middelgrote woningen. Zes maanden later was nog geen enkele middelgrote woning gehuurd. Een debacle. Zozeer zelfs dat de Lakense Haard aan de regering te vragen de woningen te converteren<a href="#_ftn7">[7]</a> en aan te bieden aan mensen met een bescheiden inkomen. De woningen vallen voortaan in de categorie “bescheiden woning”, tussen sociale huisvesting en middelgrote huisvesting in, die vandaag de dag duidelijk dient als terugvalpositie voor de OVM’s, maar die nooit de ambitie van de huisvestingsplannen is geweest. <a href="#_ftn8">[8]</a></p><p>Een betreurenswaardige situatie die als een déjà vu overkomt. In 2017 ontving de Molenbeekse haard 84 woningen in het Lavoisier-complex, waaronder 35 middelgrote woningen. Twee jaar later zijn er daarvan slechts zes verhuurd. <a href="#_ftn9">[9]</a> In beide projecten week het aantal middelgrote woningen af van de 20%-regel.</p><p>De woningen werden ook te huur werden aangeboden op Immoweb of via een agentschap, zoals particuliere woningen, om de kans te vergroten kandidaten te vinden die blijkbaar niet echt staan te dringen en waar de OVM’s nooit mee te maken hadden. Ondertussen staan er 43.000 gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning. O ja, er is ook een wachtlijst voor kandidaten voor een middelgrote huurwoningen, met … 48 gezinnen!</p><p>De OVM’s zijn niet de enige die moeite hebben om hun middelgrote woningen te verhuren. Ook bij sommige gemeenten is dat het geval. De gemeente Anderlecht bijvoorbeeld droeg in 2018 76 middelgrote woningen over aan de Anderlechtse Haard om ze te verhuren als sociale woning. De gemeenten was ook niet in staat om ze te verhuren en de woningen stonden enkele jaren leeg.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C_8M7WfLfzXmV6jP6IJ7WQ.png" /></figure><p>Om het gebrek aan kandidaat-huurders te verklaren, stellen sommige parlementsleden dat de inkomensplafonds ondoordacht en te strikt zijn. Het minimuminkomen voor een middelgrote woning zou te hoog zijn, waardoor geïnteresseerde gezinnen met een bescheiden inkomen er geen toegang toe zouden krijgen, terwijl het publiek waarop dit beleid is gericht, er niet in geïnteresseerd is. Gezinnen met een inkomen dat te hoog is voor een sociale woning en te laag voor een middelgrote woning. Een argument dat pleit voor de productie van bescheiden woningen, een woningtype dat tot nu toe is genegeerd.</p><p>Anderen merken op dat de informatie slecht circuleert — huurders weten niet dat de sociale sector middelgrote huurwoningen produceert, of dat de stereotypen over sociale huisvesting sterk negatief blijven.</p><p>Er zal van beide verklaringen wel iets aan zijn, maar wat vooral duidelijk is, is dat de gezochte doelgroep niet echt vragende partij is. De huurprijzen van deze middelgrote woningen liggen nochtans onder de marktprijs, maar dat is geen doorslaggevende factor om gezinnen met middelgrote inkomens te overtuigen.</p><p>De belangrijke les die we moeten trekken is dat het aanbod niet overeenkomt met de vraag. Wat in essentie ontbreekt in Brussel is sociale huisvesting. Bescheiden woningen ook, maar die zouden niet moeten worden geproduceerd door de sociale sector, waar meer dan genoeg gezinnen op de wachtlijst staan. Maar voor middelgrote huurwoningen is er geen vraag.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WAz6Je4NegCD5u9a2dtXPA.png" /></figure><p>Op politiek niveau zien we dat de zaken in vraag worden gesteld. Onlangs<a href="#_ftn10">[10]</a> kwam een parlementslid van Ecolo hierover tussen en stelde voor dat de OVM’s zouden terugkeren naar hun basistaak : “zich vooral toeleggen op hun vak, […] het creëren en beheren van woningen voor de meest kwetsbaren in onze samenleving […] door zich bezig te houden met sociale huisvesting in plaats van bescheiden en middelgrote huisvesting”. Een discours dat ingaat tegen het discours van de staatssecretaris van Wonen van Ecolo, die in 2013 in naam van de diversiteit aandrong op middelgrote woningen bij de OVM’s.</p><p>De huidige staatssecretaris wil niet zo snel gaan. De geplande bouw van middelgrote woningen gaat door en pas later, wanneer de woningen zouden blijven leegstaan, wil ze het roer omgooien. Een vreemde logica : “<em>Als we in de komende maanden en jaren zien dat de middelgrote en bescheiden woningen die worden gerealiseerd moeilijk een huurder vinden, zal ik de regering opnieuw voorstellen om deze te herkwalificeren als sociale huisvesting</em>”<a href="#_ftn11"><em>[11]</em></a>.</p><p>Voor ons is het duidelijk. Het is de hoogste tijd om een einde te maken aan een beleid dat zijn doel niet bereikt, dat niet aan de behoeften beantwoordt en de energie voor niets mobiliseert. De BGHM en de OVM’s moeten zich wijden aan sociale huisvesting. Punt.</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00109/images.pdf">http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00109/images.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a><a href="https://ibsa.brussels/sites/default/files/publication/documents/cahiers_de_l_ibsa_n_3_decembre_2012.pdf">https://ibsa.brussels/sites/default/files/publication/documents/cahiers_de_l_ibsa_n_3_decembre_2012.pdf</a> of ook De Keersmaecker M.L., Zimmer P., <em>Le logement à Bruxelles entre héritage et perspectives. Trente ans de politique de l’habitat pour quel avenir ?</em>, PU de Louvain, 2019, 426 pages.</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a> De Alliantie Wonen voorziet 6.720 openbare woningen van verschillende categorieën, maar de 4.000 vermelde eenheden vallen onder de verantwoordelijkheid van de BGHM, de voogdijmaatschappij van de sociale huisvesting in Brussel. De 5.000 woningen in het eerste plan vielen al grotendeels onder haar verantwoordelijkheid. Verrassend genoeg is het de BGHM die gevraagd wordt om middelgrote huisvesting te produceren terwijl andere openbare actoren hier hun werk van maken.</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> Art. 67, 9° van de Brusselse Huisvestingscode. De 20% omvat ook de bescheiden woningen.</p><p><a href="#_ftnref5">[5]</a>De verhuur van bescheiden en middelgrote woningen wordt geregeld in een besluit van 2016, maar de datum van inwerkingtreding is maart 2018. <a href="http://www.ejustice.just.fgov.be/mopdf/2016/11/28_1.pdf#Page61">http://www.ejustice.just.fgov.be/mopdf/2016/11/28_1.pdf#Page61</a></p><p><a href="#_ftnref6">[6]</a> <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00109/images.pdf">http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00109/images.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref7">[7]</a>30 bescheiden woningen en 3 sociale woningen. Ondanks de problemen om huurders te vinden werden de andere woningen niet van categorie gewijzigd.</p><p><a href="#_ftnref8">[8]</a> De BGHM werd nooit opgedragen om bescheiden woningen te ontwikkelen.</p><p><a href="#_ftnref9">[9]</a> <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2018-19/00065/images.pdf#page=36">http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2018-19/00065/images.pdf#page=36</a></p><p><a href="#_ftnref10">[10]</a> <a href="http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00109/images.pdf">http://weblex.irisnet.be/data/crb/biq/2019-20/00109/images.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref11">[11]</a>Op.cit.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c021cb597df" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Brussel negeert haar woonwagenbewoners]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/brussel-negeert-haar-woonwagenbewoners-940cb5a8bce7?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/940cb5a8bce7</guid>
            <category><![CDATA[woonagenbewoners]]></category>
            <category><![CDATA[bbrow]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 03 Jun 2020 06:55:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-03T15:24:22.629Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/analyse_bbrow_-_juni_2020_-_brussel_negeert_haar_woonwagenbewoners.pdf">Printversie</a> / <a href="https://medium.com/@inforbdh/bruxelles-ignore-les-gens-du-voyage-294ef1280379">Franstalige versie</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j_7uqymjRhK18uieLPto5Q.png" /></figure><p><em>In Brussel is er geen publiek terrein meer om woonwagenbewoners op te vangen. Er is ook geen residentiëel woonwagenterrein. Geen terrein voor een kort verblijf. Helemaal niets. Politiek in een vacuüm. En toch zijn de behoeften er. Een situatie die een gewest onwaardig is.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*h9UzM-mNbXxUvPmOrbSeZA.png" /></figure><p>De meeste mensen zien woonwagenbewoners als rondtrekkende groepen, zonder echte verankering. Maar terwijl de woning (de caravan) heel vaak mobiel is, is het zwerven in werkelijkheid eerder relatief. Groepen reizen om familie te bezoeken, grote religieuze bijeenkomsten bij te wonen of te werken, maar de reistijd is steeds meer beperkt. De situaties variëren, maar er is een tendens naar stabiliteit. Het feit dat het moeilijk is om tijdens het reizen, in België of in het buitenland, een terrein te vinden, verklaart voor een deel deze verschuiving naar een meer sedentair leven.</p><blockquote>We hebben het dus vooral over gezinnen die in de hoofdstad wonen, in caravans, of in vaste woningen, door gebrek aan terreinen.</blockquote><p>In Vlaanderen en Brussel reist slechts 3% van de woonwagenbewoners bijna het hele jaar door. <a href="#_ftn1">[1]</a> We hebben het dus vooral over gezinnen die in de hoofdstad wonen, in caravans, of in vaste woningen, door gebrek aan terreinen. Juist de afwezigheid van residentiële woonwagenterreinen in Brussel leidt paradoxaal genoeg tot gedwongen omzwervingen.</p><blockquote><strong>De woonwagenbewoners</strong> zijn al generaties lang in Brussel of in de nabije omgeving en hebben de Belgische nationaliteit.</blockquote><p>Of ze zich nu “Roma”, “Manouche”, “Sinti” of “Voyageurs”<a href="#_ftn2">[2]</a> noemen, hun territoriale verankering is sterk. Ze zijn al generaties lang in Brussel of in de nabije omgeving en hebben de Belgische nationaliteit. De realiteit van woonwagenbewoners is niet dezelfde als die van de Roma<a href="#_ftn3">[3]</a> die meer recentelijk uit Oost-Europa en de Balkan (jaren ’90) zijn gekomen, op de vlucht voor armoede en discriminatie en die zich legaal in België willen vestigen, vrij van nomadisme.</p><p>Tot de woonwagenbewoners behoren ook mensen die op doorreis zijn vanuit andere regio’s of landen en die een tijdelijk terrein zoeken (enkele weken) bij het doorkruisen van Brussel. Maar dit artikel is in de eerste plaats een pleidooi voor openbare residentiële woonwagenterreinen voor Brusselse gezinnen die vandaag niet erkend worden in de manier waarop ze in de stad willen wonen en leven.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H68kGrHaaciJanxq0noDQQ.png" /></figure><p>Op regionaal niveau ontbreken gegevens. Een enquête die Foyer vzw in 2018 onder woonwagenbewoners hield, identificeerde 34 gezinnen (huishoudens) die voornamelijk privégrond bezetten in Anderlecht, Haren, Molenbeek en Neder-over-Heembeek. Bovendien zwerven 71 Brusselse gezinnen rond in het Gewest, bij gebrek aan vaste terreinen, en een vijftiental andere gezinnen vestigen zich om dezelfde reden in appartementen. <a href="#_ftn4">[4]</a> Dat betekent dat in Brussel zo’n 120 gezinnen in een mobiele woning wonen of zouden willen wonen.</p><p>De situatie is sindsdien ongunstig geëvolueerd, aangezien een deel van de terreinen is gegaan door vastgoedontwikkelingen of is gesloten op bevel van de burgemeester. <a href="#_ftn5">[5]</a></p><p>Op dit moment zijn er slechts ongeveer 30 standplaatsen<a href="#_ftn6">[6]</a> (één plaats = één caravan), nauwelijks genoeg om 25% van de behoeften te dekken. Deze opgelegde instabiliteit heeft zware gevolgen voor de gezinnen, sociaal-economisch, maar ook op het niveau van de scholing van de kinderen. Bovendien hebben de privéterreinen die nog bezet zijn een onzekere toekomst.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eGtu9BdKjXpJWlLGT7Nhug.png" /></figure><p>Mobiele woningen zijn sinds 2012 erkend als woningen in Brussel. De verwachting was dat deze eerste stap zou worden gevolgd door andere, en dat het de hinderpalen vooral op het gebied van stedenbouw, die legale en duurzame vestiging op terreinen in de weg staan, zou wegnemen.</p><p>Voor het plaatsen van een caravan op een perceel is een stedenbouwkundige vergunning nodig. Een vergunning die moeilijk te verkrijgen is bij de gemeenten. Te vaak ten onrechte beschouwd als een tweede verblijf of een recreatieverblijf dat geen plaats heeft in een woon- of gemengde zone, wordt de caravan ofwel verboden ofwel gewoon getolereerd<a href="#_ftn7">[7]</a>. Het PRAS (het gewestelijk bestemmingsplan) zou de nodige legitimiteit kunnen geven aan woonwagenbewoners door hen een specifieke plaats te geven in gebieden die gewijd zijn aan huisvesting<a href="#_ftn8">[8]</a>, maar dat is vandaag de dag niet het geval.</p><p>In 2015 had slechts 18% van alle bestaande private terreinen een stedenbouwkundige vergunning<a href="#_ftn9">[9]</a> en dit slechts voor een beperkte periode<a href="#_ftn10">[10]</a> (dus hernieuwbaar of… niet!). Woonwagenbewoners bezetten meestal land zonder toestemming en lopen het risico er op elk moment te worden verdreven. Zelfs degenen die land bezitten zijn niet helemaal veilig.</p><p>Een ander argument dat de gemeenten gebruiken om vestiging te voorkomen, is het feit dat het terrein niet geschikt en niet uitgerust is. In 2012 zouden via de Huisvestingscode specifieke normen komen (gezondheid, veiligheid en uitrusting). <a href="#_ftn11">[11]</a> Acht jaar later wachten we nog altijd op de uitvoeringsbesluiten. Minimumregels zouden de vaagheid over het al dan niet geschikt zijn van een terrein (en de mogelijke aanpassingen ervan) wegnemen en zouden bovenal waardige leefomstandigheden voor de bewoners garanderen.</p><p>De te nemen maatregelen zijn niet ondoenbaar, maar politiek gezien heerst er een vorm van onverschilligheid bij Gewest en gemeenten ten opzichte van de woonwagenbewoners, of de vrees dat de progressieve wetgeving een gemeenschap zou aantrekken die nog steeds lijdt onder een groot aantal stereotypen. <a href="#_ftn12">[12]</a></p><blockquote>Er is een gebrek aan politieke wil om het lot van de woonwagengezinnen te verbeteren.</blockquote><p>Er is een gebrek aan politieke wil om het lot van de woonwagengezinnen te verbeteren. Zoals gezegd wordt er niets gedaan om hun stabiliteit of juridische (administratieve) veiligheid op privéterreinen te versterken. En er wordt ook niets gedaan om tegemoet te komen aan de vraag naar terreinen door de woonwagengezinnen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_oxomJAc9LTq2HP0v-_ozA.png" /></figure><p>In 2002 hebben de leden van het Brussels Parlement een voorstel van ordonnantie ingediend om het Gewest aan te zetten tot de ontwikkeling van 4 doortrekterreinen. Twee jaar later is de tekst slechts een resolutie geworden, een vage belofte die nooit een echte concrete uitvoering zal vinden.</p><p>De verschillende Minister-Presidenten, die in de commissie Ruimtelijke Ordening meermaals werden ondervraagd over de beschikbaarheid van terreinen (van 2004 tot 2014), tonen zeer duidelijk hun gebrek aan belangstelling en onwetendheid over de Belgische woonwagengezinnen: er zou geen enkel terrein beschikbaar zijn, niet bij de gemeenten, niet bij het gewest (het Gewest heeft daar geen grond voor!). De onwetendheid is schaamteloos aan de politieke kant waar de woonwagenbewoners worden geassimileerd met de Roma. De debatten richten zich vooral op het ter beschikking stellen van doortrekterreinen en nooit op residentiële terreinen, terwijl er in Brussel juist daar gebrek aan is.</p><p>De enige uitzondering is Stad Brussel, die eind 2003 in Haren een eerste transitterrein opende in de Waterranonkelstraat, eigendom van het OCMW. Het terrein werd ingericht en bood plaats aan een twintigtal caravans voor een beperkte periode. Al die jaren is het echter meer dicht dan open geweest. Volgens de verenigingen zijn er verschillende redenen (spanningen tussen de groepen, afval dat niet wordt opgehaald, te hoge bezettingsgraad…), maar het grootste probleem blijft het gebrek aan regelgeving over de toegang tot de site<a href="#_ftn13">[13]</a>, aangezien de Stad Brussel en de woonwagenbewoners het niet eens konden worden over een evenwicht tussen onvoorwaardelijke openheid en een strikte regelgeving. De site is nu gesloten en het OCMW, dat zijn eigendom heeft teruggekregen, is van plan om het te verkopen aan een groep kermiswoonwagenbewoners, die al een aangrenzend perceel heeft.</p><p>Er is dus geen enkele manier meer om zich als woonwagenbewoner legaal te vestigen in Brussel op een publiek terrein, niet voor een paar weken en niet voor langere termijn.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TK44Q1Slg1EgV_szKVNbxA.png" /></figure><p>De zaken lijken de laatste jaren een klein beetje te bewegen op gewestniveau. Er zijn projectsubsidies beschikbaar gesteld aan de gemeenten voor de ontwikkeling van terreinen voor woonwagenbewoners. Het kabinet Vervoort heeft in 2018 een budget van 15 miljoen euro uitgetrokken voor de strijd tegen thuisloosheid (wat weer veel zegt over de beeldvorming rond de woonwagenbewoners!), met als doel het creëren van transitwoningen en/of noodopvang, maar ook van woonwagenterreinen.<a href="#_ftn14">[14]</a> Het budget is gebruikt, maar geen enkele gemeente heeft een project ingediend voor woonwagenbewoners. Ook OCMW’s kunnen sinds 2015, opnieuw via een projectoproep <a href="#_ftn15">[15]</a>, genieten van subsidies om kwetsbare groepen (waaronder woonwagenbewoners) te helpen, maar ook in hier zijn de resultaten nihil.</p><blockquote>De gemeentes zijn terughoudend, willen geen opvang voorzien en zelfs het Gewest wil dus wel geld ter beschikking stellen, maar is wel niet bereid om terreinen te voorzien, waardoor de bal weer bij de lokale autoriteiten terechtkomt.</blockquote><p>De gemeentes zijn terughoudend, willen geen opvang voorzien en zelfs het Gewest wil dus wel geld ter beschikking stellen, maar is wel niet bereid om terreinen te voorzien, waardoor de bal weer bij de lokale autoriteiten terechtkomt. We draaien in cirkels rond. Een laatste element, de oprichting van een mobiele huisvestingscommissie in 2016, op initiatief van de kabinetten Fremault en Vervoort, die alle geïnteresseerden in de zaak samenbracht en die als doel had om potentiële terreinen te identificeren heeft geen zoden aan de dijk gebracht.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UFZD5mMLg1EGp4-wj-VZAA.png" /></figure><p>Het is moeilijk om erger te doen dan in Brussel. Maar ook Vlaanderen en Wallonië zijn zeker niet voorbeeldig — vergeet niet dat België in 2012<a href="#_ftn16">[16]</a> door het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) werd veroordeeld wegens schending van rechten die door het Europees Sociaal Handvest worden beschermd (recht op huisvesting, bescherming tegen armoede en sociale uitsluiting, recht op non-discriminatie…) — maar de zaken staan er niet helemaal hopeloos vast zoals in Brussel het geval is.</p><p>Wallonië heeft onlangs, zij het laat, lichte woningen (waaronder mobiele woningen) erkend en de laatste projectoproep die in 2019 aan de gemeenten is gedaan voor de ontwikkeling, aankoop of uitbreiding van opvangterreinen heeft negen laureaten opgeleverd (waaronder Charleroi) <a href="#_ftn17">[17]</a>. Deze projecten zijn een aanvulling op de bestaande projecten van de weinige gemeenten die al woonwagenbewoners opvangen op ingerichte terreinen. Er is duidelijk ruimte voor verbetering gezien het grondpotentieel (253 gemeenten) en er blijft de kwestie van de winter- of langetermijn opvang, die op dit moment volledig is verdwenen. De gesubsidieerde gemeenten zijn verplicht om tijdens de zomer opvang te voorzien, maar niet de rest van het jaar.</p><p>Uiteindelijk is het aan de Vlaamse kant dat men op zoek moet gaan naar residentiële woonwagenterreinen. De meest recente regionale gegevens spreken van 514 plaatsen voor langdurig verblijf en slechts 59 voor tijdelijk verblijf. <a href="#_ftn18">[18]</a> Deze cijfers blijven echter ver achter bij de regionale ambities van 2004, toen 750 nieuwe residentiële woonplaatsen en 500 plaatsen voor kort verblijf werden gepland. <a href="#_ftn19">[19]</a> De situatie is alarmerend voor de doortrekterreinen, waar het aantal beschikbare plaatsen zelfs sterk afneemt. <a href="#_ftn20">[20]</a> Net als in de andere twee regio’s zijn het de gemeenten die via de regionale fondsen ingerichte percelen ter beschikking moeten stellen, maar de financiële stimulans is niet voldoende om het verzet te overwinnen.</p><p>De situatie van woonwagenbewoners blijft in het hele land zeer ongemakkelijk. Vooroordelen zijn moeilijk om te buigen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mP6ohg2uh27o105BNRDVSw.png" /></figure><p>Brussel heeft niet dezelfde ruimtes als zijn buren, maar er zijn terreinen, zoals in andere grote steden (Gent, Antwerpen…) die zich wel al hebben geëngageerd om woonwagenbewoners te verwelkomen. De Brusselse woonwagenbewoners vormen een klein groep. Eén woonwagenterrein per gemeente — met ruimte voor 5 tot 7 caravans — zou voldoende zijn om aan de woonwensen te voldoen. Kleinere percelen vergemakkelijken ook een goed beheer van het terrein.</p><p>De ontwikkeling van een woonwagenterrein (aangepaste oppervlakte, toegang tot water en elektriciteit, sanitaire voorzieningen) kost weinig en genereert inkomsten voor de gemeente, aangezien elke bewoner betaalt voor zijn of haar perceel, wat niet het geval is met een perceel grond dat “slaapt”.</p><p>Als de financiële stimulansen niet voldoende zijn om de zaken in beweging te krijgen, moet het Gewest, als regulerende instantie, in staat zijn om quota op te stellen die de gemeenten moeten bereiken. Frankrijk doet dit al heel lang. <a href="#_ftn21">[21]</a></p><p>Maar het Gewest zou ook een voorbeeld moeten stellen. Het heeft zelf ook terreinen, waarvan het de toekomst aan het vastleggen is via de richtplannen van aanleg (PAD). Waarom voorzien we hier geen structurele plek voor woonwagenbewoners? We hebben het over tientallen hectaren die worden klaargestoomd voor private vastgoedontwikkeling, terwijl er slechts een paar kleine gebieden nodig zijn om in de behoeften van de woonwagenbewoners te voorzien.</p><p>Deze publicatie wordt uitgegeven met subsidies van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de huisvesting en van de Fédération Wallonie-Bruxelles</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a>GEURTS Koen, <em>Les gens du voyage à Bruxelles et la pénurie d’emplacements</em>, Asbl Foyer, 2015</p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> ‘voyageurs’ zijn Belgen die vroeger vaak als scharenslijpers rondtrokken en zich nu meer richten op bandenhandel of oud ijzer.</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a><em>Les Roma de Bruxelles. La situation à Bruxelles des Roma venant de l’Europe de l’Est. Leur vie. A</em>sbl Foyer, 2003–2004.</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> GEURTS Koen, <em>Les gens du voyage à Bruxelles et la pénurie d’emplacements</em>, Asbl Foyer, 2015, page 15.</p><p><a href="#_ftnref5">[5]</a>Klaverstraat of Dantestraat in Anderlecht bijvoorbeeld. Zie ook : <a href="https://www.unia.be/fr/articles/expulsion-des-gens-du-voyage-une-urgence-humanitaire">https://www.unia.be/fr/articles/expulsion-des-gens-du-voyage-une-urgence-humanitaire</a></p><p><a href="#_ftnref6">[6]</a>Gesprek met Koen Geurts, vzw Foyer, september 2019</p><p><a href="#_ftnref7">[7]</a>BERNARD N., MOONS N., <em>Les difficultés d’accès au logement des Roms et gens du voyage en Belgique</em>, Rights, Equality &amp; Citizenship Programme of the European Union, 9 pages.</p><p><a href="#_ftnref8">[8]</a>Zelfs wanneer het PRAS zou evolueren, dan zouden gemeenten nog een stedenbouwkundige vergunning kunnen weigeren met het argument van ‘harmonische ontwikkeling van de wijk’ bijvoorbeeld (gebruikt om hoogtes, dichtheid en wonintypes op te leggen).</p><p><a href="#_ftnref9">[9]</a>GEURTS Koen, op.cit., p.16</p><p><a href="#_ftnref10">[10]</a>Voor de mobiele installaties die gebruikt worden als woning legt het Gewest een jaarlijkse hernieuwing op van de stedenbouwkundige vergunning (Besluit van 29 januari 2004).</p><p><a href="#_ftnref11">[11]</a>Artikel 191 van de Brusselse Huisvestingscode.</p><p><a href="#_ftnref12">[12]</a>Zoals onlangs gelezen in de pers : <a href="https://www.lalibre.be/debats/opinions/non-les-gens-du-voyage-n-ont-pas-tous-des-dents-en-or-5e0f036bd8ad58130d097533">https://www.lalibre.be/debats/opinions/non-les-gens-du-voyage-n-ont-pas-tous-des-dents-en-or-5e0f036bd8ad58130d097533</a>, <a href="https://www.alterechos.be/mauvaise-presse-pour-les-gens-du-voyage/">https://www.alterechos.be/mauvaise-presse-pour-les-gens-du-voyage/</a></p><p><a href="#_ftnref13">[13]</a>VALLET Cédric, Gens du voyage : la colère du peuple oublié, Alter échos, n°470, janvier 2019.</p><p><a href="#_ftnref14">[14]</a><a href="https://rudivervoort.brussels/news/le-gouvernement-bruxellois-investit-15-millions-dans-les-communes-pour-le-sans-abrisme/">https://rudivervoort.brussels/news/le-gouvernement-bruxellois-investit-15-millions-dans-les-communes-pour-le-sans-abrisme/</a></p><p><a href="#_ftnref15">[15]</a>Vier doelpublieken zijn voorzien : migranten, thuislozen, Roma en woonwagenbewoners. De initiële enveloppe bedroeg 850.000€, waar in 2017 nog 500.000€ werd toegevoegd voor specifieke projecten voor Roma en woonwagenbewoners.</p><p><a href="#_ftnref16">[16]</a>De Internationale Federatie voor Mensenrechten en de Belgische Liga voor de Mensenrechten hadden in 2010 klacht ingediend voor schending van de rechten van de woonwagenbewoners. De veroordeling blijft symbolisch.</p><p><a href="#_ftnref17">[17]</a>Décret du 2 mai 2019 relatif à l’aide aux Gens du voyage modifiant la Deuxième partie, Livre 1er, Titre VII, du Code wallon de l’Action sociale et de la Santé et appel à projets lancée dans la foulée : <a href="http://cohesionsociale.wallonie.be/sites/default/files/Descriptif%20GDV%20-%20Aide%20exceptionnelle%20en%20infrastructures.pdf">http://cohesionsociale.wallonie.be/sites/default/files/Descriptif%20GDV%20-%20Aide%20exceptionnelle%20en%20infrastructures.pdf</a>. De oproep voorzag subsidies voor 10 projecten. De laureaten zijn : Charleroi, Mons, Lessines, Sambreville, Ramillies, Ottignies, Amay, Verviers en Bastogne.</p><p><a href="#_ftnref18">[18]</a><a href="https://www.wonenvlaanderen.be/sites/wvl/files/wysiwyg/residentiele_terreinen_meting_2019_2.pdf">https://www.wonenvlaanderen.be/sites/wvl/files/wysiwyg/residentiele_terreinen_meting_2019_2.pdf</a>, <a href="https://www.wonenvlaanderen.be/sites/wvl/files/wysiwyg/doortrekkersterreinen_meting_2019_aanpassing_november_voor_huizingen.pdf">https://www.wonenvlaanderen.be/sites/wvl/files/wysiwyg/doortrekkersterreinen_meting_2019_aanpassing_november_voor_huizingen.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref19">[19]</a>Zie hier voor de inhoud van de klacht van de Internationale Liga voor de Mensenrechten : <a href="https://rm.coe.int/n-62-2010-federation-internationale-des-droits-de-l-homme-fidh-c-belgi/168074a191">https://rm.coe.int/n-62-2010-federation-internationale-des-droits-de-l-homme-fidh-c-belgi/168074a191</a>.</p><p><a href="#_ftnref20">[20]</a>De gemeente Huizingen sloot vorig jaar een doortrekterrein met 15 plaatsen (geopend in 2005) en Antwerpen sloot in 2016 een doortrekterrein met 18 plaatsen.</p><p><a href="#_ftnref21">[21]</a>In Frankrijk legt de wet Besson aan gemeenten van meer dan 5.000 inwoners op om terreinen voor woonwagenbewoners in te richten. In 2015 was van de 42.000 voorziene standplaatsen de helft gerealiseerd. <a href="https://www.senat.fr/rap/r14-617/r14-617_mono.html#toc68">https://www.senat.fr/rap/r14-617/r14-617_mono.html#toc68</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=940cb5a8bce7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Coronacrisis en lockdown, huurders in nood: Doe meer en sneller!]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/coronacrisis-en-lockdown-huurders-in-nood-doe-meer-en-sneller-93f8cb1e6237?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/93f8cb1e6237</guid>
            <category><![CDATA[bbrow]]></category>
            <category><![CDATA[coronavirus]]></category>
            <category><![CDATA[huurder]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Apr 2020 05:54:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-22T07:31:43.773Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="https://medium.com/@inforbdh/confinement-locataires-en-d%C3%A9tresse-faire-plus-plus-vite-ae82e2f65576">Franstalige versie</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3QrXYEm3MIAb9HKpJq1yTw.png" /></figure><p>Afgelopen donderdag heeft de Brusselse regering bij monde van de staatssecretaris van huisvesting, Nawal Ben Hamou, een reeks maatregelen bekendgemaakt om de huurders te steunen die hard zijn getroffen door de effecten van de coronacrisis. De maatregelen hebben betrekking op de betaling van de huur, de opzegging en het einde van de huurovereenkomst en de bijzondere situatie van de studenten die noodgedwongen bij hun ouders moeten verblijven.</p><p>De Brusselse regering voorziet :</p><ol><li>Een premie om de privé-huurders die moeite hebben met het betalen van de huur vanwege de vermindering van hun inkomen ten gevolge van de coronamaatregelen te helpen. Deze premie moet nog concreet worden uitgewerkt.</li><li>Een bevriezing van de opzeggingstermijnen met ingang van 16 maart en tot het einde van de lockdownmaatregelen ;</li><li>Een vermindering van de opzegtermijn tot één maand voor studentenhuurovereenkomsten (in plaats van 2 maanden) en de huurovereenkomsten van korte duur voor een studentenwoning (in plaats van 3 maanden).</li></ol><p>Wij juichen deze initiatieven toe, hoewel ze laat genomen zijn. De huren van april zijn al betaald en de maand mei nadert snel, terwijl de premie nog altijd concreet moet gemaakt worden. Bovendien vinden we dat deze maatregelen niet ver genoeg gaan en dat ze helemaal niet anticiperen op de periode na de lockdownmaatregelen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NCJBp03doQkP-CXLmSQj4w.png" /></figure><p>Het is nu dat huurders hulp nodig hebben. Het principe van een premie is weliswaar door de Brusselse regering goedgekeurd, maar moet nog worden uitgewerkt. Bovendien zal de premie worden toegekend via een administratie waardoor de tijd die nodig is om de premie te verkrijgen, zal toenemen. Huurders kunnen niet wachten, er is iets anders nodig.</p><p><strong>We vragen daarom de Brusselse regering om de huurders toe te staan hun huurprijs nu al te verlagen, naar rato van het geleden inkomensverlies</strong>, en dat zolang de verplichting om thuis te blijven niet wordt opgeheven. Deze uitzonderlijke maar moedige maatregel, die in overeenstemming is met deze ongekende situatie, zal het nu al mogelijk maken om te anticiperen op de betalingsmoeilijkheden van de maand mei en eventueel de volgende maanden en voorkomen dat degenen die door overmacht niet in staat waren om de huur van de maand april te honoreren, in een schuldsituatie terechtkomen.</p><p><strong>De premie</strong> (zo spoedig mogelijk te concretiseren !) <strong>kan dan achteraf worden gebruikt ter compensatie van geheel of gedeeltelijk onbetaalde huurprijzen</strong>. We kunnen dus geen genoegen nemen met een forfaitaire premie van een té laag bedrag. <strong>De premie zal moeten zijn aangepast aan ieders situatie, aan zijn huur, aan het deel dat niet kon worden betaald</strong>. Als de regering een interventieplafond wil vastleggen, wat meer dan waarschijnlijk is, dan moet het minstens twee maanden huur zijn. We weten dat sommige van de huurders technisch werkloos zijn, wat hen een beetje beschermt (70% gegarandeerd inkomen), maar andere, meer precaire werknemers hebben nergens recht op en hebben hun inkomsten verloren.</p><p><strong>Wij roepen de politici ook op om deze financiële hulp toegankelijk te maken voor huurders zonder verblijfsvergunning.</strong> We vragen om solidariteit in plaats van uitsluiting, om vervelende administratieve dossiers te vermijden, om te accepteren dat sommige mensen niet voor alles bewijsstukken hebben, en om hun veiligheid te garanderen. Wij steunen ook de oproep tot regularisatie van immigranten zonder papieren, zoals in Portugal.</p><p><strong>Om de premie te financieren, moeten eigenaars van leegstaande gebouwen en meervoudige eigenaars bijdragen</strong>. Een praktische en eenvoudige oplossing, maar een oplossing die ongetwijfeld onvoldoende is in termen van middelen, zou zijn om geld te gebruiken dat al bestaat en dat op een uitzonderlijke en tijdelijke basis kan worden herbestemd. We denken aan de opbrengst van de boetes die worden opgelegd aan eigenaars van leegstaande gebouwen, die in principe worden doorgestort aan de gemeenten. De inkomsten uit het jaar 2020 zouden gemobiliseerd kunnen worden om het hoofd te bieden aan de precaire situatie van de huurders, zonder dat de begroting van de gemeenten in elkaar stort.</p><p><strong>Maar een eerlijker oplossing, die ook sociaal en symbolisch sterker is, zou zijn om een uitzonderlijke solidariteitsbelasting te heffen op meervoudige eigenaars (</strong>d.w.z. degenen die meer dan twee woningen verhuren (met uitzondering van SVK-verhuurders). Het bedrag van de belasting zou in verhouding kunnen staan tot het aantal verhuurde woningen. Het lijkt ons gerechtvaardigd dat degenen die hun vermogen laten groeien dankzij de huurders, in ruil daarvoor, hen kunnen helpen in tijden van crisis. We vragen de politici om de moed te hebben om hierover te debatteren.</p><p><strong>2. Beëindiging van de huur, de opzegging en uithuiszetting</strong></p><p>Het is terecht dat de Brusselse regering — en die van de andere twee gewesten overigens ook — vrij snel een essentiële maatregel heeft genomen om te voorkomen dat huurders in deze tijden van gezondheidscrisis op straat belanden: een moratorium op alle fysieke uitzettingen. Dit moratorium loopt in principe af op 3 mei aanstaande.</p><p>Afgelopen donderdag onthulde de staatssecretaris voor huisvesting een tweede maatregel ter ondersteuning van de huurders aan het einde van hun huurcontracten: de opschorting van de opzegtermijn, die van kracht wordt op 16 maart, voor de duur van lockdownmaatregelen.</p><p>Deze twee maatregelen waren noodzakelijk, aangezien het vrijwel onmogelijk is om tijdens de periode van lockdown een woning te vinden of te verhuizen. Beide maatregelen zullen echter eindigen met het einde van de beperkende maatregelen, waarschijnlijk op 3 mei.</p><p>Wij pleiten voor een verlenging van deze maatregelen. Er zijn minstens twee redenen:</p><p>- Het lijkt duidelijk dat de opheffing van de lockdownmaatregelen geleidelijk zal verlopen. Niet iedereen zal in staat zijn om van de ene op de andere dag weer aan het werk te gaan — en dus aan een volledige inkomen te komen.</p><p>- Een knelpunt in de dienstverlening op het vlak van huisvesting en het zoeken naar een woning — en dus een nog fellere concurrentie voor huurders die op zoek zijn naar betaalbare woningen — is te verwachten. Voor bescheiden huurders was deze zoektocht al bijzonder lang en moeizaam vóór de gezondheidscrisis en de lockdownmaatregelen; morgen zal dat waarschijnlijk nog meer het geval zijn.</p><p>Om de gevaren van verzadiging van de betaalbare huurmarkt (in termen van uitsluiting, discriminatie of misbruik van huurprijzen) te voorkomen, moet op langere termijn worden nagedacht over deze einde-van-huurmaatregelen. Wij stellen daarom een dubbele maatregel voor na de opheffing van de lockdownmaatregelen om de huurders in staat te stellen een nieuwe woning te vinden:</p><p><strong>1.het moratorium op uitzettingen moet worden verlengd met 6 maanden na 3 mei.</strong></p><p><strong>2.De verlenging van de huurovereenkomst voor buitengewone omstandigheden moet gemakkelijker worden gemaakt.</strong></p><p>Na afloop van de bevriezing van de opzeggingstermijnen vrezen wij dat veel huurders om alle bovengenoemde redenen niet voldoende tijd zullen hebben gehad om een aanvaardbare oplossing voor de herhuisvesting te vinden. Zij zouden gebruik moeten kunnen maken van een extra verlenging.</p><p>Die verlenging is voorzien in de Huisvestingscode, art. 250: “<strong> </strong><em>Wanneer een huurovereenkomst vervalt of eindigt ten gevolge van een opzegging, kan de huurder, die het bewijs van buitengewone omstandigheden levert, om een verlenging verzoeken. Deze verlenging wordt, op straffe van nietigheid, uiterlijk een maand voor de vervaldag van de huurovereenkomst aan de verhuurder gevraagd bij een ter post aangetekende brief. Bij gebrek aan overeenstemming tussen de partijen kan de rechter, rekening houdend met de belangen van de twee partijen, (…), de verlenging toestaan</em>.”</p><p>Omwille van de crisissituatie waarin we verkeren moet deze mogelijkheid worden versoepeld. Hoe kan dit gebeuren? Door aanpassing van de in de Huisvestingscode voorziene modaliteiten:</p><ul><li>De verhuurder kan zich niet verzetten tegen een vraag voor verlenging (en de vredesrechter moet dus niet tussenkomen).</li><li>De verlenging kan worden aangevraagd, ook wanneer de termijn van een maand is verstreken.</li><li>De verlenging zou tot 6 maanden kunnen duren (dezelfde duur als het moratorium op uithuiszettingen). Wij geloven immers dat het nog een tijdje zal duren voordat alles weer “normaal” is.</li></ul><p>Vlaanderen heeft voor deze oplossing gekozen, de huurder hoeft alleen maar een eenvoudige e-mail te sturen naar zijn verhuurder om deze verlenging te verkrijgen.</p><p>Wij steunen deze twee maatregelen in het kader van een geleidelijke opheffing van de lockdownmaatregelen en om te vermijden dat de periode na de beperkende maatregelen voor precaire huurders een zeer moeilijke fase wordt.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o_msh1cAcQ8xTcgVws5n9Q.png" /></figure><p>Lessen op universiteiten en hogescholen worden opgeschort tot het einde van het academisch jaar. Veel studenten zijn daarom teruggekeerd naar hun ouders en bewonen hun kot niet meer. De regering heeft met deze bijzondere omstandigheid rekening gehouden door de opzegtermijn te verkorten. Wij juichen dit initiatief toe, maar het houdt niet met alle situaties rekening.</p><p>We zien twee zwarte vlekken, die ook uitzonderlijke aanpassingen verdienen:</p><p>a.Ten eerste, studenten die hun kot voor volgend jaar willen behouden (zonder het te gebruiken april en augustus) en medehuurders waarbij een deel van de huisgenoten in de woning verblijft en een andere deel die heeft verlaten. In die situaties moet een verlaging van de huurprijs worden voorzien. Het is onaanvaardbaar dat de student zijn of haar aandeel/huur blijft betalen voor een woning die hij of zij niet meer bewoont. Aan de andere kant is het ook te verstaan dat de verhuurder alsnog een vergoeding ontvangt. <strong>Wij pleiten voor een 50% verlaging van de huurprijs</strong> (of het aandeel van de student in de medehuur). Op deze manier worden de inspanningen gelijk verdeeld tussen huurder en verhuurder.</p><p>b.Ten tweede, <strong>de studenten in universitaire residenties</strong> (die gevraagd worden het gebouw te verlaten voor de duur van de beperkende maatregelen). Wij vinden dat hier de inspanning volledig door de onderwijsinstellingen moet worden gedragen. <strong>Wij pleiten dus hier voor een totale schorsing van de huurprijzen</strong>, zoals in Frankrijk (waar studenten de maand april niet moeten betalen, tot nu toe).</p><p>Onze voorstelen, die dringend genomen moeten worden om het ergste te voorkomen, mogen ons niet het essentiële uit het oog doen verliezen. De ongelijkheden op het vlak van huisvesting waren er al, diepgeworteld, lang voor de coronacrisis, die als een versterker fungeerde. Laten we van het moment gebruik maken om ze radicaal te bestrijden : laten we een einde maken aan de vermarkting van de huisvesting, de ongezonde woningen, willekeurige en onredelijke huurprijzen, de privatisering van de sociale huisvesting… We zijn niet alleen, we hebben meer dan de helft van de mensen in Brussel aan onze zijde. Laten we meer eisen!</p><p>Deze publicatie wordt uitgegeven met subsidies van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de huisvesting en van de Fédération Wallonie-Bruxelles</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=93f8cb1e6237" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Huisvesting na de gevangenis]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/huisvesting-na-de-gevangenis-7ae1d1eb027a?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7ae1d1eb027a</guid>
            <category><![CDATA[bbrow]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[wonen]]></category>
            <category><![CDATA[gevangenis]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Apr 2020 12:58:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-01T12:58:50.356Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/bbrow_-_huisvesting_na_de_gevangenis.pdf">Printversie</a> / <a href="https://medium.com/@inforbdh/le-logement-%C3%A0-l%C3%A9preuve-de-la-prison-735b0791ce76">Franstalige versie</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e3Rdj4p0U0ttyHuINCgs5Q.png" /></figure><blockquote>Met dank aan <a href="http://caap.be/index.php/a-propos/presentation-caap">CAAP</a>, Rizome en <a href="https://www.1030.be/fr/vivre-ensemble-solidarite/prevention-securite/programme-de-prevention-urbaine/aide-aux-justiciables/construire-son-projet-de-reinsertion">RePR </a>voor hun waardevolle toelichtingen over dit onderwerp.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1DOG2XqX0mrTeMpUfjXzOA.png" /></figure><p>Een woning vinden in Brussel wanneer je beperkte middelen hebt, is altijd een uitdaging. Voor gedetineerden is het een bijna onmogelijke opgave. Wanneer ze de gevangenismuren verlaten, worden ze niet alleen met deze beproeving geconfronteerd (wanneer een terugkeer naar de familie onmogelijk of ongewenst is) maar ook met vele andere: de sociale banden herstellen, de administratie weer op orde brengen, de sociale rechten herstellen, een werkproject definiëren, zorg opvolgen, verslavingen beheren,… De sociale werkers zijn unaniem: het verlaten van de gevangenis is een cruciaal, destabiliserend moment, dat een nauwe en gedetailleerde begeleiding vereist, afhankelijk van de specifieke fragiliteit van elke gevangene. Die begeleiding is echter vaak slecht voorbereid of komt te laat. Het belangrijkste gevolg is een verhoogd risico om terug te keren naar de gevangenis..</p><p>Huisvesting speelt een centrale rol in de re-integratie: “<em>De verschillende studies over dit onderwerp, zowel nationaal als internationaal, tonen aan dat het hebben van huisvesting of in ieder geval vaneen onderkomen een sleutelfactor is, zowel in termen van effectieve sociale re-integratie als in het voorkomen van het risico op recidive</em>”.<a href="#_ftn1">[1]</a> Bovendien is het verlenen van voorwaardelijke invrijheidstelling of elektronisch toezicht vaak afhankelijk van het bestaan van een huisvestingsoplossing; dit is een van de essentiële onderdelen van re-integratieplannen (samen met werk-/opleidings- en psychosociale begeleidingsprojecten). Gevangenen worden daarom aangemoedigd om reeds voor hun vrijlating onderdak te vinden, maar de middelen die ze daarvoor ter beschikking hebben zijn schaars (beperkte toegang tot internet, weinig informatie over de opvangvoorzieningen, geen mogelijkheden tot bezoek van woningen). Zonder huisvesting is er geen vrijlating. Zonder vrijlating is het moeilijk om onderdak te vinden. Die tegenstelling is onoplosbaar. In België is het heropsluitingspercentage (voor het niet naleven van de voorwaarden voor vrijlating of voor het begaan van een nieuwe overtreding) hoog, bijna 50%!<a href="#_ftn2">[2]</a></p><p>Veel gevangenisverlaters hebben geen huisvesting of zelfs geen onderkomen. In Schaarbeek bijvoorbeeld schat het RePR<a href="#_ftn3">[3]</a> (Réseau de Prévention à la Récidive) dat meer dan 15% van de personen die door de dienst worden opgevolgd, bij vrijlating geen enkele huisvestingsoptie hebben. Mensen die dan gedwongen worden tot precaire oplossingen, noodopvang… en sommigen tot de straat.</p><p><em>« Si tu n’as pas de famille, d’endroit où aller, tu te retrouves à la rue, dans un squat, sans aucun filet de sécurité »</em><a href="#_ftn4">[4]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*346aAkMprefIq-DV9aJz3Q.png" /></figure><p>Ex-gedetineerden hebben vaak onvoldoende of helemaal geen middelen om toegang te krijgen tot huisvesting.</p><p>Wie recht heeft op het leefloon zal procedures van het OCMW moeten afhandelen en de beslissing van de sociale raad afwachten.<a href="#_ftn5">[5]</a> De aanvraag moet worden ingediend bij het OCMW van de gemeente waar de gevangene was ingeschreven. De procedures en termijn worden onvermijdelijk langer als de gedetineerde er niet gedomicilieerd was voor de opsluiting, of als de administratieve situatie niet op orde werd gehouden tijdens de periode van opsluiting (geen verlenging van de identiteitskaart, schrapping uit de gemeentelijke registers, enz…). Dit betekent dat de persoon die de gevangenis verlaat geen inkomen heeft voor de eerste maand van de vrijlating, of zelfs veel langer. Het is moeilijk om op zoek te gaan naar een woning als je geen financiële middelen hebt.</p><p>Het lot van de gevangenen die hun straf onder elektronisch toezicht<a href="#_ftn6">[6]</a> voortzetten is nauwelijks beter. Het is niet het OCMW dat hen een inkomen toekent — omdat ze nog steeds als gevangenen worden beschouwd<a href="#_ftn7">[7]</a> — maar ze kunnen wel een toelage krijgen van de FOD Justitie. Deze “vergoeding voor gevangenen onder elektronisch toezicht” is over het algemeen lager dan de bedragen van het leefloon.</p><p>Bovendien moeten velen van hen juridische kosten en/of schadevergoeding aan slachtoffers en/of strafrechtelijke boetes betalen. Die kosten komen bovenop de mogelijke schulden die vóór de opsluiting bestaan en de kosten die daaruit kunnen voortvloeien: gevangenen denken niet altijd aan het opzeggen van alle contracten wanneer ze de gevangenis ingaan (huur, energie, verzekering, telefoonabonnement,…) die blijven lopen. Als die kosten niet worden betaald, lopen ze het risico dat ze aanmanings- of deurwaarderskosten moeten betalen die exorbitante bedragen kunnen bereiken.<a href="#_ftn8">[8]</a> Een schuld die in de gevangenis moeilijk “af te lossen” is door gebrek aan inkomen.<a href="#_ftn9">[9]</a></p><p>Financiële onzekerheid en overmatige schuldenlast hebben zeker gevolgen voor een aanzienlijk deel van de gevangenen, met een grote impact op hun financiële middelen, maar ook op hun mogelijkheden tot herhuisvesting.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LVfbc9Gg7zIlSiy-6Yx8tQ.png" /></figure><p>In dergelijke omstandigheden is het gemakkelijk te begrijpen dat de huisvestingsmogelijkheden bij vrijlating uit de gevangenis beperkt zijn. De private huurmarkt is gewoonweg buiten bereik. Niet alle opvanghuizen zijn, bij gebrek aan beschikbare plaatsen of specifieke projecten, geschikt voor de gevangenen. Bovendien worden de dragers van elektronische banden over het algemeen niet toegelaten om technische redenen (voorwaarden inzake uren en plaats bijvoorbeeld), maar ook gezien de te beperkte middelen waarover dit specifieke publiek beschikt; de vergoeding van de FOD Justitie wordt als onvoldoende beschouwd zelfs om alleen nog maar de door de opvanghuizen gevraagde verblijfskosten te betalen. In Brussel zijn er slechts twee opvangcentra waar mensen die onder elektronisch toezicht staan terechtkunnen : La Source en Ilot. <a href="#_ftn10">[10]</a></p><p>Daarom is het niet verwonderlijk dat de niet-erkende opvangstructuren, met flexibelere praktijken, maar veel minder professioneel, soms als oplossing worden gebruikt, maar waardoor de opvolging van een re-integratieproject zeer hypothetisch wordt.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YGB-WFSlHmqxwsJloaCPRw.png" /></figure><p>Zijn speciale voorzieningen nodig voor de personen die de gevangenis verlaten? Moet de toegang tot bestaande voorzieningen worden verbeterd? Het debat is interessant, de meerderheid van de sociale actoren neigt naar de tweede optie. De verzadiging van de bestaande structuren maakt dat de sociale diensten die met de gevangenen werken, specifieke huisvestingsoplossingen overwegen. Vandaag de dag zijn ze echter op één hand te tellen.</p><p>In Brussel heeft de vzw Rizome (het resultaat van de fusie van het Office de réadaptation sociale (ORS) en de Service de réinsertion sociale (SRS) een specifiek huisvestingsproject ontwikkeld, overtuigd van het belang van huisvesting in het succes van een re-integratieproject.</p><p>Een eerste werkas is het aangaan van partnerschappen met sociale verhuurders (svk’s en OVM’s) om afwijkingen op de wachtlijst te bekomen voor personen die de gevangenis verlaten<a href="#_ftn11">[11]</a>, maar ook om personen die nog in de gevangenis zitten, in te schrijven. De knoop ligt op administratief vlak, aangezien de gedetineerden niet in staat zijn om alle documenten te verzamelen die nodig zijn voor inschrijving tijdens hun detentie.</p><p>Tweede as: Sinds 2017 beheert Rizome een “transitiewoning”, een proefproject geïnspireerd op de ervaringen van Quebec. Het huis beschikt over 4 kamers voor de opvang van de gevangenen en gemeenschappelijke ruimtes. Een particulier heeft zijn woning ter beschikking gesteld aan de vereniging en AIS Quartiers is verantwoordelijk voor het huurbeheer. Een transitieperiode (6 maanden huur, twee keer te verlengen) om alle noodzakelijke stappen voor het re-integratieproject uit te voeren die in de gevangenis niet te voorzien waren. Dankzij de medewerking van de gemeente en het OCMW worden de stappen met betrekking tot de domiciliëring, het statuut van alleenstaande en het verkrijgen van bijstand van het OCMW gefaciliteerd. Maar het is vooral de zoektocht naar duurzame huisvesting die ex-gedetineerden en maatschappelijk werkers bezighoudt. Bevoorrechte weg: de sociale verhuurkantoren. Wanneer de vzw de gedetineerden ontmoet en hen het project voorstelt, moeten zij zich inschrijven op de wachtlijsten van de svk’s (die voorlopige inschrijvingen voor gevangenen aanvaarden). Op die manier krijgen ze meestal na enkele maanden in het huis te hebben doorgebracht een svk-woning toegewezen. In Sint-Gillis is een tweede transitiewoning voor vrouwen geopend, het resultaat van samenwerking tussen de vzw Rizome, ISALA (die de prostituees ondersteunt), het project Bethleem (eigenaar van het gebouw) en het SVK van Sint-Gillis. Het project wordt ook ondersteund door het OCMW van Sint-Gillis.</p><p>In Schaarbeek ontwikkelt de gemeentelijke hulpdienst voor gedetineerden, het RePR, ook een woonproject. Het doel is om huisvesting aan te bieden zodra de gevangene uit de gevangenis wordt vrijgelaten, om de stabiliteit en veiligheid te garanderen die nodig zijn voor de uitvoering en het welslagen van het re-integratieplan voor de ex-gedetineerde. Ook hier bieden particuliere eigenaren woningen (individuele woningen) aan voor het project en het is ook het SVK (Quartiers in dit geval) die als tussenpersoon fungeert tussen de eigenaren en het RePR. Het OCMW is bij het project betrokken om de tijd die nodig is voor het verkrijgen van het leefloon of andere sociale bijstand te verkorten. Vandaag de dag betreft het project slechts één woning, en verdient het om te worden uitgebreid.</p><p>Net als bij de projecten om de toegang tot huisvesting voor daklozen te vergemakkelijken, fungeren de svk’s als essentiële partners<a href="#_ftn12">[12]</a>; hun associatieve banden brengen hen ertoe om bijzondere aandacht te besteden aan bijzonder kwetsbare groepen. <a href="#_ftn13">[13]</a> Anderzijds nemen zij niet alle risico’s van de huurleegstand op zich, die over het algemeen bovengemiddeld is gezien de procedures en de onzekerheid over de werkelijke datum van vrijlating. In de partnerschappen tussen de VZW Rizome en de svk’s wordt bepaald dat het Rizome is die de leegstand op zich neemt en, indien nodig, een maand huur voor de leegstand betaalt om een toegankelijke woning te behouden. Voor de financiering heeft de VZW een impulsfonds ontwikkeld, via steun die wordt ontvangen via diverse donaties en particuliere fondsen.<a href="#_ftn14">[14]</a></p><p>Bovendien heeft de Federatie Wallonië-Brussel in de loop van de vorige legislatuur beslist om een “maison de désistance” op te richten om een twintigtal ex-gevangenen te huisvesten. Het zou zijn deuren openen in Brussel (oorspronkelijk gepland voor 2019, maar het project lijkt veel vertraging op te lopen; de nieuwe minister die verantwoordelijk is voor de justitiehuizen zegt dat ze het concept steunt maar dat wel nog moet worden gedefinieerd…).<a href="#_ftn15">[15]</a> Doel: een dak en begeleiding bieden aan personen die de gevangenis verlaten, die hun straf hebben uitgezeten, om hun re-integratie te vergemakkelijken, door hen in staat te stellen zich gemakkelijker te concentreren op hun prioriteiten (het vinden van een baan, opleiding, huisvesting, sociale bijstand…).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-dwUYZ3gB5pIqkoEcVjGkA.png" /></figure><p>Hoewel het geschetste beeld vrij somber is, identificeren de actoren in het veld verschillende mogelijkheden tot verbetering. Het bevorderen van de toegang tot huisvesting betekent ook het bevorderen van de kansen op re-integratie en daarmee het beperken van de risico’s op recidive. <a href="#_ftn16">[16]</a></p><p>Allereerst is het van essentieel belang om de vrijlating uit de gevangenis reeds voor te bereiden in de gevangenis en te anticiperen op zoveel mogelijk stappen. De tijd die in de gevangenis wordt doorgebracht kan niet langer alleen maar verspilde tijd zijn. Het moet zinnig zijn, een impuls geven aan de re-integratie en niet, zoals nog te vaak het geval is, de marginalisering van een publiek dat voor de opsluiting vaak fragiel is, nog te accentueren. Om dit te bereiken zal het nodig zijn om de actieve diensten in de gevangenissen<a href="#_ftn17">[17]</a> te versterken en de toegang tot basisinformatie voor alle gevangenen te verbeteren.</p><p>Op het gebied van huisvesting omvat dit bijvoorbeeld de mogelijkheid om zich in te schrijven op wachtlijsten voor sociale huisvesting of svk tijdens de detentie. Er moet ook worden geanticipeerd op de stappen die moeten worden ondernomen met de OCMW’s, die een principiële beslissing kunnen nemen over de toekenning van sociale bijstand (leefloon of vooruitbetaling van een huurwaarborg bijvoorbeeld<a href="#_ftn18">[18]</a>) aan een gevangene aan het einde van zijn straf. Eenmaal vrijgekomen zou deze steun dan veel sneller worden toegekend.</p><p>Ten tweede moet het mogelijk zijn om de termijnen van de juridische procedures en die van de procedures en mogelijkheden voor toegang tot huisvesting aan te passen. Onzekerheid over de datum van vrijlating uit de gevangenis verzwakt zowel de gevangene als de structuur die klaar staat om hem te huisvesten. Het reserveren van een woning voor een gevangene die in afwachting is van de beslissing van de Strafuitvoeringsrechtbank (SURB) en de datum van zijn vrijlating houdt voor het opvangcentrum of het svk huurleegstand in. Omgekeerd, als de beoogde woning niet beschikbaar is op de dag van de vrijlating, zijn het de gevangenen die het risico lopen op straat of in een noodhuisvesting terecht te komen. Dezelfde problemen doen zich voor op andere gebieden — zoals de toegang tot opleidingen. De SURB past zich hieraan geleidelijk aan, bijvoorbeeld door “sine die”-vrijlatingsdata aan te geven. Wanneer de gevangene in staat is om een trainingsprogramma te starten, kan hij of zij worden vrijgelaten zonder dat hij of zij opnieuw via de SURB moet passeren. Een praktijk die ook naar huisvestingsoplossingen uitgebreid zou moeten worden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*euy_U9N59z8fGtjkqcM3sA.png" /></figure><p><em>“Om bij te dragen tot een succesvolle sociale re-integratie van gedetineerden zal de regering de diensten ter ondersteuning van personen in detentie versterken en projecten voortzetten die gericht zijn op het creëren van passende huisvestingsoplossingen om dakloosheid onder deze personen aan het einde van hun detentie te voorkomen</em>. <a href="http://www.parlement.brussels/texte-de-la-declaration-de-politique-generale-du-gouvernement-bruxellois/">DPR 2019–2024</a></p><p>In dit uittreksel uit de nieuwe gewestelijke beleidsverklaring toont het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, dat verantwoordelijk is voor de huisvesting, zich attent. Zij is zich bewust van de aard van het probleem en kondigt de eerste pistes aan om het op te lossen. Zullen er de komende jaren aangepaste huisvestingsoplossingen worden gerealiseerd? Zal het Gewest zichzelf de middelen geven om dit te doen? Wordt vervolgd.</p><p>Deze publicatie wordt uitgegeven met subsidies van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de huisvesting en van de Fédération Wallonie-Bruxelles</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> Cerema<em>, Organiser la sortie de détention : De la prison vers le logement</em>, mai 2017, p.5</p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> CAAP, <em>Sortir de prison… Vers une transition réussie ?</em>, mars 2017, pp.12–13</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a>De RéPR is een gemeentelijke dienst, uniek in Brussel, die gevangenen uit Schaarbeek en hun families ondersteunt. In 2017 volgde de dienst 228 personen, van wie 35 geen uitzicht hadden op huisvesting. Zie de presentatie van het RéPR-huisvestingsproject, p.3. In Frankrijk heeft de gevangenisadministratie het aandeel van de gevangenen die zonder huisvestingsoplossing vertrekken in 2015 op 17,5% becijferd. Cf. Cerema, op.cit, p.9.</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> Paroles de détenus, « Détention : les voix oubliées », Alter Médialab, n°7, novembre 2018, p.16</p><p><a href="#_ftnref5">[5]</a> De toekenning van het leefloon is afhankelijk van de aanvaarding van het dossier door de sociale raad, die pas plaatsvindt na het sociaal onderzoek en de voorlegging van het sociaal verslag aan de raad. Deze laatste heeft dan een termijn van 30 dagen om een beslissing te nemen.</p><p><a href="#_ftnref6">[6]</a> Ze zijn en zullen steeds talrijker worden in België, gezien de “populariteit” van de maatregel om de overbevolking van de gevangenissen te verlichten.</p><p><a href="#_ftnref7">[7]</a> Ze hangen af van de FOD Justitie en niet van de FOD Maatschappelijke Integratie</p><p><a href="#_ftnref8">[8]</a> Zo kunnen onbetaalde facturen van enkele tientallen euro’s veranderen in schulden van honderden of zelfs duizenden euro’s, als ze niet worden betaald.. Voir notamment : C. VALLET “La dette et le prisonnier : des difficultés qui s’additionnent, les échos de l’endettement, 2010. <a href="https://www.echosducredit.be/la-dette-et-le-prisonnier-des-difficultes-qui-sadditionnent/">En ligne </a>: et N. COBBAUT “Surendettés et en prison, double peine?”, <em>Alter échos</em>, 468, novembre 2018, pp.38–41</p><p><a href="#_ftnref9">[9]</a> In de gevangenis kan een deel van de gevangen werken voor een vergoeding tussen de 0.62 euro en 1.25 euro per uur. Cf. « Détention : les voix oubliées », Alter Médialab, n°7, novembre 2018, p.12</p><p><a href="#_ftnref10">[10]</a> In 2018 waren er in de 3 opvanghuizen van L’Ilot (2 in Brussel en 1 in Charleroi) 23 mannen met penitentair verlof en 4 met elektronische enkelband. Cf Ilot, <em>rapport d’activités 2018</em>, p.19. <a href="https://fr.calameo.com/read/0052369010e3c2f63c34a">En ligne</a></p><p>Het ontvangsthuis La Rive van de vzw La Source, die een beleid van zeer laagdrempelige toegang verdedigt, biedt plaats aan maximaal 2 personen met een elektronische enkelband op hetzelfde moment.</p><p><a href="#_ftnref11">[11]</a> En sinds 2018 via het project Bru4Home</p><p><a href="#_ftnref12">[12]</a> <em>Le logement à Bruxelles : Quel accès pour les sans-abris ?, </em>actes du colloque du 4 mai 2015, p.29</p><p><a href="#_ftnref13">[13]</a> Een nieuwe Waalse vzw, “le passage pour sortant de prison” (2017) wil woningen (openbaar of privé) capterenn om ze ter beschikking te stellen van de ex-gedetineerden. Ze werken met huren en onderverhuren in plaats van het pand toe te vertrouwen aan een svk.</p><p><a href="#_ftnref14">[14]</a> Rotary, Vivre Ensemble, Fondation Roi Baudouin.</p><p><a href="#_ftnref15">[15]</a> Parlement de la Communauté française<em>, Compte rendu intégral</em>, séances du mercredi 24 avril 2019 (matin et après-midi), <a href="http://archive.pfwb.be/1000000020c7038">en ligne</a></p><p><a href="https://plus.lesoir.be/272258/article/2020-01-11/la-ministre-valerie-glatigny-faire-du-sur-mesure-pour-les-jeunes-en-difficulte">La nouvelle ministre Glatigny semble également convaincue par le concept, mais, début 2020, elle n’évoque encore aucune piste concrète pour ce projet pilote</a></p><p><a href="#_ftnref16">[16]</a> Partagées notamment lors de la table-ronde autour de l‘accès au logement pour les détenus, organisée par la CAAP (concertation des associations actives en prison) dans le cadre des journées nationales de la prison, le 22/11/2019.</p><p><a href="#_ftnref17">[17]</a> M. BERTRAND et S. CLINAZ, <em>Offre de services faite aux personnes détenues dans les établissements pénitentiaires de Wallonie et de Bruxelles</em>, <a href="http://www.feditowallonne.be/File/Rapport_aide_aux_detenus_en_prison_CAAP_mars_2015.pdf">Analyse de la CAAP, 2013–2014</a></p><p><a href="#_ftnref18">[18]</a> De nieuwe Brusselse steunmaatregel voor de samenstelling van een huurwaarborg, BRUGAL, is niet van toepassing op huurcontracten met een looptijd van minder dan een jaar; deze is dus met name voor transitwoningen ontoegankelijk.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7ae1d1eb027a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Collaboratieve huisvesting, een anti-speculatief model ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/collaboratieve-huisvesting-een-anti-speculatief-model-625bb2646c?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/625bb2646c</guid>
            <category><![CDATA[anti-speculatief]]></category>
            <category><![CDATA[bbrow]]></category>
            <category><![CDATA[huisvesting]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[collaboratieve]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Dec 2019 12:21:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-20T12:42:58.843Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/collaboratieve_huisvesting_een_anti-speculatief_model.pdf">Printversie</a> / <a href="https://medium.com/@inforbdh/lhabitat-collaboratif-mod%C3%A8le-anti-sp%C3%A9culatif-9ca9876d564e">Franstalige versie</a></p><p><em>Na de uiteenzettingen over de mechanismen over de financialisering van de huisvesting in Brussel, stellen we een reflectieschema voor voor een “alternatieve” huisvesting die bestand is tegen speculatie en/of financialisering. Deze huisvestingsmodellen zijn niet nieuw in de zin dat er inspirerende modellen zijn…. sinds de oudheid! We zullen zien wat maakt dat deze modellen “werken”, wetende dat het succes van deze modellen niet gebaseerd moet zijn op één enkel mechanisme.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BNuIpYEJE_GQBae8OYFz8w.png" /></figure><blockquote>Pascale Thys, coördinatrice bij Habitat et Participation</blockquote><p>Als inleidende noot willen we signaleren dat we de term “ <strong>collaboratieve huisvesting</strong>” gebruiken, omdat het de term is die in de wetenschappelijke literatuur<a href="#_ftn1">[1]</a> naar voren lijkt te komen om verschillende benamingen zoals groepswonen — solidair wonen — participatieve huisvesting — enz… te overstijgen. Collaboratieve huisvesting verdedigt een model van wonen dat ver van vermarkting afstaat, door de betrokkenheid van bewoners bij elkaar centraal te stellen, een model waar menselijke verhoudingen voorrang krijgen boven de strikte behoefte aan huisvesting, een model waar solidariteit en de macht om (samen) te handelen voorrang krijgt boven het eenvoudige begrip van betaalbare huisvesting.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*o7bFga4q506ZYDukeQ-3xg.png" /></figure><h3>Wat betreft de huisvesting ….</h3><p>In het begin van de 19e eeuw was Robert Owen in Engeland de grondlegger van de <strong>coöperatieve beweging</strong> die zich in verschillende vormen over de hele wereld verspreidde. Het huisvestingsmodel is dan nauw verbonden met de werkgelegenheid en zal ook voorzien in vormen van coöperatieve huisvesting zoals Familistères. Verschillende principes zijn van toepassing, zoals “één man, één stem”, het feit dat je een coöperant bent en geen aandeelhouder, het bezit van coöperatieve aandelen in plaats van een eigendomsbewijs, enz.</p><p>Aan het einde van de 19e eeuw stelde Howard Ebenezer in Engeland een ander inspirerend concept voor, namelijk dat van de <strong>Garden City of tuinwijken</strong>, dat de voordelen van de stad en die van het platteland probeerde te combineren, zonder de schadelijke gevolgen ervan. Verschillende steden zijn erdoor geïnspireerd en steden met een sociale woningbouw nemen dit stedenbouwkundig plan over. Tuinwijken bieden een huisvestingsmodel waarbij bewoners lid zijn van hun woningcorporaties, een manier om hen enige beslissingsbevoegdheid te geven.</p><p>In de eerste decennia van de 20e eeuw ontwikkelden zich de <strong>New Communities</strong> in de Verenigde Staten (Alabama), die aanleiding gaven tot de eerste Community Land Trust. Een model dat de huisvestingsproblematiek in een 360°-benadering wil aanpakken, door middel van toegang tot land (CLT wordt ontwikkeld in zowel stedelijke als landelijke gebieden), waarbij de leden ook toegang krijgen tot gezondheidszorg en onderwijs. De CLT kan worden gedefinieerd volgens 4 componenten: het is in de eerste plaats een alternatief voor het particuliere eigendom van grond en de individuele toe-eigening van gronden in de vorm van een meerwaarde, een bron van inflatie van de vastgoedprijzen en ongelijke toegang tot huisvesting en grondgebied. <a href="#_ftn2">[2]</a> Ten tweede bestaat het uit drie belangrijke termen: het gaat om het onttrekken van de bodem — LAND — aan de banden van het privé-eigendom en het buiten de markt brengen ervan in handen van een entiteit die bestemd is om de permanente bewaarder ervan — TRUST — te zijn, die het zal beheren op een participatieve en niet-commerciële manier in het algemeen belang — de GEMEENSCHAP. Ten derde vereist dit de invoering van een reeks mechanismen tegen speculatie die specifiek zijn voor elke territoriale juridische realiteit (zoals het recht van voorkoop) — ten vierde, om het model verder te laten gaan dan het concept van toegang tot huisvesting, omdat CLT de ambitie heeft om het collectieve beheer van stedelijke en landelijke gebieden mogelijk te maken met het oog op de ontwikkeling van economische, culturele, sociale, agrarische en andere projecten.</p><h3><strong>Aan de financiële kant….</strong></h3><p>In de 17e eeuw bedacht een Italiaanse bankier, Lorenzo Tonti, een levensverzekeringssysteem waarbij mensen financieel bijdroegen aan een gemeenschappelijk fonds dat hen van een soort lijfrente voorzag. Dit idee vinden we terug in de vorm van de zogenaamde Afrikaanse “<strong>tontines</strong>”, met twee mogelijke formules: de roterende tontine en de accumulatietontine. Dit model ontwikkelt zich in verschillende vormen, afhankelijk van het land, om de toegang tot huisvesting voor minder welgestelde groepen aan te moedigen. Een manier om het gebruik van de bancaire en financiële markten, die hun criteria en beperkingen opleggen in het licht van de risico’s, te omzeilen.</p><p>Aan het eind van de 20e eeuw was <strong>microkrediet</strong> ook inspirerend, door ervaringen zoals de Grameen Bank van Muhammad Yunnus in Bangladesh. Ook al wordt deze ervaring vandaag betwist, het heeft de verdienste dat het laat zien dat toegang tot “alternatieve” financiering buiten het bancaire systeem mogelijk is binnen een gemeenschap. Dit kan een weg vooruit zijn voor mensen die buiten de bancaire kanalen blijven, zoals vrouwen of de armsten. Vandaag de dag bestaan er over de hele wereld meerdere actoren in microkrediet. Microkrediet is een instrument om sociale uitsluiting in Europese landen te bestrijden. Het speelt in op de risico’s van financialisering door met professionele ondersteuning leningen aan te bieden aan degenen die over het algemeen uitgesloten zijn. <a href="#_ftn3">[3]</a></p><p>Ten slotte wordt, in navolging van Aristoteles’ gedachte dat “privé-eigendom moet worden omgevormd tot een gemeenschappelijk gebruik”, een laatste inspirerend model voorgesteld: dat van de <strong>Commons</strong><a href="#_ftn4"><strong>[4]</strong></a>, een model dat nu in zwang is bij degenen die geloven dat bepaalde goederen niet kunnen worden gekocht of verkocht: DNA, land, kennis, enz. De logica hier is om te zeggen dat er “goederen” zijn die “prijsloos” zijn, in de letterlijke zin van het woord en in de metaforische zin van het woord.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/866/1*bWdE3sz2wjcKYJvqdk9HCQ.png" /></figure><p>Op basis van deze inspirerende modellen en de realiteit ter plaatse, stellen we voor om een analyserooster op te stellen om huisvestingsmodellen te identificeren die niet of niet erg speculatief (of niet of niet erg gefinancierd) zijn langs twee assen:</p><ul><li><strong>De marktregels</strong></li><li><strong>De meerwaarde</strong></li></ul><p>Wanneer huisvesting vandaag een marktgoed is, dan is dat ook omdat het door deze twee marktlogica’s wordt omgeven: die van het op de markt brengen als een goed (wonen — grond) en die van het genereren van winst (of meerwaarde). Het voorgestelde rooster gaat er daarom van uit dat sommige woningen ofwel buiten de markt staan, ofwel de marktregels op hun eigen manier heruitvinden om de perverse effecten van de markt tegen te gaan. In dezelfde geest stelt het rooster voor om rekening te houden met het feit dat er woningen zijn die de meerwaarde beperken of onderdrukken en andere die (wettelijke) formules bedenken om de meerwaarde op een andere manier te verdelen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*9wUE9ZBzSvp6td3m4XjS2Q.png" /></figure><p>Uit dit eerste schema, dit eerste rooster van modellen in spanning, stellen we voor om bepaalde vormen van collaboratieve huisvesting te positioneren, wetende dat dit op een enigszins willekeurige manier gebeurt en dat we collaboratieve huisvestingsmodellen kunnen vinden, waarschijnlijk in verschillende situaties.</p><p>We hebben ook de drie vormen van eigendom opnieuw in het model geïnjecteerd: usus — fructus en abususus (zie de analyse Eigendom: Een fundamenteel recht in volle herschikking).</p><p>Laten we nu overgaan tot de voorgestelde modellen voor meer duidelijkheid:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*78hnEzdaihklLRPROLT07Q.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/363/1*nVuGoFGD8pXZ8HxYnyiwOA.png" /></figure><p>Het kader linksboven. <strong>De Commons</strong> (vaak ter beschikking gestelde grond) <strong>en kraakpanden</strong> hebben gemeen dat ze zich buiten de markt bevinden: er is over het algemeen geen financiële uitwisseling tussen de partijen. Een eigenaar wordt niet erkend als rechthebbende op een vergoeding voor zijn onroerend goed en er is dus geen meerwaarde mogelijk. Alleen het gebruiksrecht van het goed wordt erkend door de actie van het kraken of bezetten van land dat als een Commons wordt beschouwd.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*6OR1nz69tE0HXNuZQ4kIKA.png" /></figure><p>Het kader rechtsboven. <strong>Coöperaties en sommige vormen van groepswonen</strong> (of participatieve of collaboratieve huisvesting) zijn binnen dit kader gesitueerd. Afhankelijk van de gekozen formules kunnen ze zich in andere kaders bevinden. Wij zijn er voorstander van dat deze huisvestingsmodellen een sterk collectief bestuur hebben dat gemeenschappelijke regels oplegt die bepaalde marktafwijkingen beperken. Collaboratieve huisvesting houdt meestal in dat nieuwe bewoners worden gecoöpteerd en dat een “normale” werking van de markt wordt omzeild. De nieuwe bewoner wordt gekozen op basis van zijn of haar vermogen om “de waarden van de groep te delen”, wat voorrang moeten hebben op het zoeken naar een mogelijke meerwaarde van de oude eigenaar. Coöperaties bieden niet aan om een onroerend goed te bezitten, maar om aandelen in coöperaties te verwerven, waardoor de regels van de aan- en verkoopmarkt opnieuw veranderen. Men kan dus in een woning wonen zonder dat men het aantal cooperatieve aandelen heeft verworven die (in min of meer) overeenkomen met de woning. De waarde van de aandelen kan worden aangepast in functie van de meerwaarde, maar dit is over het algemeen niet het primaire belang van de coöperanten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/363/1*YU1tBcTb4T9p25dtYjjmEA.png" /></figure><p>Het kader rechtsonder. Het stelt het model van <strong>de “Community Land Trust” </strong>voor, dat — wat de toegang tot eigendom betreft — modellen van onroerend goed in het reëel recht (en dus abusus) voorstelt, maar met gemeenschappelijke regels om de stijging van de prijs van huur- of koopwoningen te beperken. In dit geval, in België, houdt dit model een voorkooprecht in op het ogenblik van de wederverkoop en is het dan het collectief (in de vorm van een stichting) dat de wederverkoopprijs bepaalt en een deel van de meerwaarde in rekening brengt. De marktregels zijn gewijzigd: men kan niet tegen elke prijs verkopen en de meerwaarde wordt — na inning — gedeeld (tussen de eigenaar en het collectieve beheersorgaan, de “trust” dat zo nieuwe woningen of collectieve infrastructuur kan financieren).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/363/1*QKP1GHAaUF1d9WCwc3YP2g.png" /></figure><p>Het kader linksonder. Waarschijnlijk het moeilijkst voor te stellen, want hoe stel je een meerwaarde voor in een model buiten de markt. Als we in plaats van alleen maar aan “woning- en grondmarkt” te denken aan “financiële markt” (banksysteem) denken, zouden we kunnen beargumenteren dat een model van toegang tot huisvesting dat<strong> van tontines, microkredieten of spaargroepen</strong><a href="#_ftn5">[5]</a> is. Huisvesting is immers niet langer onderworpen aan de wetten van de bancaire markt, en toch kan er een meerwaarde ontstaan uit het bestaan van dit onroerend goed.</p><p>Opgemerkt moet worden dat het in België ontwikkelde model van de “Collectieve en Solidaire Spaargroepen”<a href="#_ftn6">[6]</a> het helaas niet mogelijk maakt om de financiële markten te verlaten, aangezien de bijeengelegde bedragen de huishoudens in staat stellen om te lenen bij het Brusselse of Waalse Woningfonds<a href="#_ftn7">[7]</a>, dat zelf het kapitaal zal lenen van traditionele banken. Het spaargeld van de gezinnen, geplaatst in een “gemeenschappelijke pot”, stelt elk gezin op zijn beurt in staat om het noodzakelijke voorschot (max. 10%) voor te financieren bij de ondertekening van de verkoopovereenkomst. Dit gebeurt met akkoord van het Woningfonds dat, na analyse van de individuele gezinssituatie, al dan niet een hypothecaire lening kan verstrekken die het bedrag van het voorschot ook omvat. Het Woningfonds betaalt dit bedrag terug aan de “gemeenschappelijke pot” op de dag dat de verkoopakte wordt ondertekend en een ander huishouden kan het vervolgens opnieuw gebruiken.</p><p>Dit is natuurlijk slechts een voorstel tot bezinning dat moet worden onderworpen aan de realiteit op het terrein, om bekritiseerd te worden door degenen die dit soort projecten uitvoeren.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/437/1*n-s56-KvfydJosEE4r59Sw.png" /></figure><p>Na meer dan 35 jaar van reflectie over dit type “collaboratieve” huisvesting<a href="#_ftn8">[8]</a>, zijn we ervan overtuigd dat als deze modellen werken, dit niet te wijten is aan de mechaniek die ze omringt. Het is dus niet het “eenvoudige” juridische statuut die het mogelijk maakt om elke afwijking te vermijden, of het nu gaat om stichtingen ter bescherming van het vermogen of om coöperatieve bedrijfsformules. Stichtingen kunnen ook een manier zijn om vermogen te vergaren door bepaalde belastingen te omzeilen; coöperaties zijn niet noodzakelijkerwijs modellen van voorbeeldig bestuur. Deze opmerking kan worden uitgebreid tot alle anti-speculatieve apparaten die door de een of de ander zijn ontworpen. Het is altijd mogelijk om deze apparaten te omzeilen voor iedereen die dat wil. <a href="#_ftn9">[9]</a>.</p><p>Als we dus zouden moeten identificeren wat een anti-speculatief of anti-financieringsmodel doet werken, zouden we de volgende elementen naar voren brengen en in deze volgorde:</p><p>1. In de eerste plaats moet er gewerkt worden aan <strong>het doel van de huisvesting</strong>, of het een non-profit karakter heeft en/of het beperkte belang dat het oplevert moet beschouwd worden als een “legitiem” belang in de ogen van individuen en/of gemeenschappen.</p><p>2. Het is daarbij absoluut noodzakelijk om een <strong>bestuursstructuur </strong>op te zetten die de woning overeenkomstig dit doel beheert (beheerders van groepswoningen, van Community Land Trust, van coöperaties, enz.) Het bestuur moet ervoor zorgen dat het doel in de loop der tijd behouden blijft.</p><p>3. En alleen dan kunnen <strong>anti-speculatieve maatregelen</strong> of juridische <strong>maatregelen tegen de financialisering</strong> effectief zijn. Deze maatregelen moeten ook kunnen worden uitgevoerd door de beheerders van de structuur om de samenhang van het systeem te behouden.</p><p>Deze publicatie wordt uitgegeven met subsidies van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de huisvesting en van de Fédération Wallonie-Bruxelles</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*I0JVXJ92m29RMkXfg_Be_Q.png" /></figure><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> Volgens Darinka Czischke van de Universiteit van Delft in Nederland</p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> Lees hierover het boek van John Emmeus Davis « Manuel d’anti-spéculation immobilière — Une introduction aux fiducies foncières communautaires » — Ecosociété — Québec — 2014</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a> Lees hierover het artikel van Financité : « Pourquoi et comment faire du crédit en Europe occidentale ? » — <a href="https://www.financite.be/sites/default/files/references/files/248.pdf">https://www.financite.be/sites/default/files/references/files/248.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> Commun, essai sur la révolution au XXIe siècle par Pierre Dardot et Christian Laval, éd. La Découverte, Paris, 2017</p><p><a href="#_ftnref5">[5]</a> Het Belgische model van spaargroepen laat jammer genoeg niet toe om helemaal te ontsnappen aan het bancair systeem, aangezien het gespaarde bedrag enkel dient als voorschot voor koopkosten (notaris, …)</p><p><a href="#_ftnref6">[6]</a> Om de werking van de Collectieve en Solidaire Spaargroepen beter te begrijpen, zie deze video : <a href="https://www.youtube.com/watch?v=oMm2qMsxrq0">https://www.youtube.com/watch?v=oMm2qMsxrq0</a></p><p><a href="#_ftnref7">[7]</a> Organismes subventionnés par les Régions qui octroient des prêts hypothécaires sociaux à des familles/personnes à revenus modestes.</p><p><a href="#_ftnref8">[8]</a> Bij Habitat et Participation, vzw volgens belgisch recht</p><p><a href="#_ftnref9">[9]</a> In België heeft een stad (Louvain-la-Neuve) zich volledig ontwikkeld volgens slecht één principe van de Community Land Trust, met name scheiding van grond en gebouw. Uiteindelijk resultaat : de woningen zonder grond worden verkocht aan prijzen van woningen elders met grond.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=625bb2646c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Huisvesting en het recht op de stad: een Europees perspectief]]></title>
            <link>https://medium.com/@infobbrow/huisvesting-en-het-recht-op-de-stad-een-europees-perspectief-c24877589cfe?source=rss-d7f560903c3e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c24877589cfe</guid>
            <category><![CDATA[wonen]]></category>
            <category><![CDATA[brussels]]></category>
            <category><![CDATA[recht]]></category>
            <category><![CDATA[bbrow]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[De analyses van de BBRoW]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Dec 2019 13:03:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-20T12:42:15.057Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8u8AI1hrQdUuvGZNo_TLZg.png" /></figure><p><a href="http://rbdh-bbrow.be/IMG/pdf/collaboratieve_huisvesting_een_anti-speculatief_model.pdf">Printversie </a>/ <a href="https://medium.com/@inforbdh/le-logement-et-le-droit-%C3%A0-la-ville-une-perspective-europ%C3%A9enne-5d2b704b5c4">Franstalige versie</a></p><blockquote>Alice Pittini, Housing Europe, de Europese Federatie van Openbare, Coöperatieve en Sociale Huisvesting<strong>.</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/196/1*Gtlagx4pp-N3Mjo4YdLqfQ.png" /></figure><p>De huisvestingscrisis in Europa, die reeds in de verslagen 2015 en 2017 van de “State of Housing in the EU”<a href="#_ftn1">[1]</a> werd geïdentificeerd, is in veel landen nog steeds een realiteit en de betaalbaarheid van huisvesting is momenteel een van de meest complexe beleidsuitdagingen waarmee samenlevingen in Europa worden geconfronteerd. We zullen leven in warmere, grotere en meer diverse steden, die gekenmerkt worden door tegenstrijdige ambities: aantrekkelijk zijn voor de meest bekwame werknemers, veerkrachtig worden tegen de klimaatverandering en voorzien in de behoeften van de mensen in nood, met name degenen die behoefte hebben aan betaalbare huisvesting. Dit zal gevolgen hebben voor het vermogen van steden en de Europese samenleving in het algemeen om veerkrachtig te zijn tegen externe en interne uitdagingen.</p><p>Steeds meer mensen die worden getroffen door het gebrek aan betaalbare woningen en de stijgende huurprijzen hebben hun ontevredenheid over de situatie met name in grote steden kenbaar gemaakt. Protesten en actiegroepen van burgers die zich inzetten voor de betaalbaarheid van huisvesting zorgen voor gemeenschappelijke krantenkoppen in vele delen van Europa ; voor het eerst in de geschiedenis werd een Europees burgerinitiatief gelanceerd waarin wordt gepleit voor meer betaalbare huisvesting.<a href="#_ftn2">[2]</a></p><p>Wat de afgelopen jaren ook duidelijk is geworden, is dat huisvesting is gebruikt als onderdeel van de bredere populistische, anti-immigratieagenda, waarbij veel politieke groepen voorstellen om de komst van nieuwe bevolkingen te koppelen aan de problemen rond het woningaanbod in heel Europa en tegelijkertijd de reeds bestaande tekorten en onderinvesteringen over het hoofd zien. Dit verhaal heeft helaas in sommige gevallen het huisvestingsbeleid gedwarsboomd.</p><p>In deze context is het geen verrassing dat de kwestie van betaalbaarheid van huisvesting nu meer dan ooit een ‘hot topic’ is en een onderwerp dat steeds meer aandacht krijgt van internationale organisaties en Europese instellingen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/714/1*3I8LUz8YAY2thxUAGsR1rQ.png" /></figure><p>Ondanks een lichte daling van het waargenomen percentage aan overbelasting door huisvestingskosten<a href="#_ftn3">[3]</a> in veel landen in de afgelopen twee jaar, blijft het aandeel van het beschikbare inkomen van huishoudens dat aan huisvestingskost wordt besteed, in een aantal lidstaten aanzienlijk — vooral in vergelijking met het niveau van vóór de crisis. <em>Wanneer de huisvestingskosten in aanmerking worden genomen, lopen 156 miljoen mensen een armoederisico</em><a href="#_ftn4">[4]</a>. Hoewel de bevolking van de EU als geheel er misschien niet veel moeite mee heeft om een dak boven haar hoofd te vinden, verhullen verzamelde gegevens vaak enorme kloven.</p><p>Ten eerste zijn er grote verschillen tussen de landen wat betreft de betaalbaarheid van de huisvesting. Dit komt tot uiting in een aantal verschillende indicatoren, maar het is bijzonder interessant om te kijken naar gegevens over de gepercipieerde last van de huisvestingskosten. De Scandinavische landen laten de meeste huishoudens zien (meer dan 63%) die van mening zijn dat hun huisvestingsbehoeften geen financiële last vormen. Maar in ‘mediterrane’ landen zoals Italië, Spanje, Griekenland, Kroatië en Cyprus zegt slechts vijf procent of minder van de huishoudens dat huisvesting geen financiële last vormt.<a href="#_ftn5">[5]</a> Niet verrassend is dat de landen waar mensen vaak een beter betaalbare huisvesting vinden, over het algemeen een groter aandeel sociale huisvesting, hogere overheidsuitgaven voor huisvestingsgerelateerde inkomenssteun en een hogere arbeidsparticipatie hebben. <a href="#_ftn6">[6]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7v-iq4RQnW6Egu800iPysQ.png" /></figure><p>Uit de gegevens blijkt ook dat er aanzienlijke verschillen bestaan tussen de verschillende huurmarkten. Het aantal mensen dat ‘markthuren’ betaalt is de afgelopen tien jaar sterk gestegen, terwijl het aantal mensen dat gebruik maakt van verminderde huur’ huisvesting, zoals sociale en betaalbare woningen, is gedaald. In de meeste landen worden huurders die tegen marktprijzen huren aanzienlijk meer overbelast door huisvestingskosten dan eigenaars met een hypotheek of een lening (EU-gemiddelde van 25,1% voor huurders die een marktconforme huur betalen, vergeleken met ongeveer 5% voor eigenaars).<a href="#_ftn7">[7]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W9ZghrXs3nPDDysf4f195Q.png" /></figure><p>Vanuit het oogpunt van sociale rechtvaardigheid blijven de huisvestingskosten huishoudens met lagere inkomens het hardst treffen. In 2017 besteedde 10,2% van de huishoudens in de EU meer dan 40% van hun beschikbaar inkomen aan huisvestingskosten, maar dit aandeel stijgt tot 37,8% van de gezinnen wanneer rekening wordt gehouden met huishoudens die een armoederisico lopen. In de overgrote meerderheid van de landen liggen de uitgaven van huishoudens met een lager inkomen aan huisvesting boven de drempel van een derde, die in de literatuur vaak wordt aangeduid als aanvaardbare of betaalbare huisvestingskost. Het EU-gemiddelde voor deze inkomenscategorie bedraagt 41,5%.<a href="#_ftn8">[8]</a></p><p>Hoewel de huisvestingskosten voor mensen met een laag inkomen en de meest kwetsbaren in onze samenlevingen nog steeds een zeer grote uitdaging vormen, draagt de huidige dynamiek op de huisvestings- en arbeidsmarkt ook voor de middenklasse bij tot een groter risico op uitsluiting van huisvesting, aangezien huisvesting een steeds groter deel van de budgetten van de middeninkomenshuishoudens voor zijn rekening neemt.<a href="#_ftn9">[9]</a> Tussen 1995 en 2015 is het aandeel van huisvesting in het budget van de middenklasse gestegen van een kwart tot bijna een derde. De uitgaven voor woningaankoop maakten het grootste deel van de stijging uit, hoewel ook de uitgaven voor huur en nutsvoorzieningen aanzienlijk zijn toegenomen.<a href="#_ftn10">[10]</a> Het belangrijkste is dat de prijsstijgingen van woningen in de grootstedelijke regio’s vaak hoger zijn dan de loonsverhogingen, waardoor jongeren en nieuwkomers in de steden het hardst worden getroffen.<a href="#_ftn11">[11]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lCKs9inE0d23oTdS0Q6jfA.png" /></figure><p>Als gevolg daarvan belemmeren de stijgende huizenprijzen ook de arbeidsmobiliteit naar de meest dynamische stedelijke gebieden en, meer in het algemeen, de opwaartse sociale mobiliteit. Ongelijkheid op het gebied van huisvesting kan zowel een symptoom als een oorzaak zijn van de bestaande inkomensongelijkheid: arme gezinnen kunnen zich geen betere woningen veroorloven en wonen in wijken die de ongelijkheid nog vergroten. <a href="#_ftn12">[12]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/730/1*n9VSFOPTtdYWkXyGwY1UZg.png" /></figure><p>Nationale cijfers kunnen ook de uitdagingen op het niveau van bepaalde steden verbergen. In heel Europa kan worden vastgesteld dat steden en stedelijke gebieden over het algemeen aanzienlijk hogere vastgoed- en huurprijzen hebben. Het is dan ook niet verrassend dat de SILC-cijfers laten zien dat de overbelasting van woningen het hoogst is in steden. In alle 28 hoofdsteden van de EU, op twee na, zijn de meeste mensen het niet eens met de stelling dat het vinden van goede huisvesting tegen redelijke prijzen gemakkelijk is.<a href="#_ftn13">[13]</a></p><p>De problemen met het gebrek aan betaalbare woningen in de steden zijn natuurlijk een weerspiegeling van bredere kwesties die verband houden met vraag en aanbod. Er zijn echter ook nieuwe fenomenen zoals de financialisering en de toename van de zogenaamde kortetermijnverhuur.<a href="#_ftn14">[14]</a> Steden hebben een beperkte bevoegdheid om de drang om te investeren in onroerend goed tegen te gaan — maar er zijn de laatste tijd wel enkele zinvolle initiatieven in dit verband genomen.</p><p>Een van de belangrijkste maatregelen die op lokaal niveau zijn genomen, is het aanbieden van sociale huisvesting en/of huisvesting tegen lage prijzen door de medewerking van de overheid en zonder winstzoekende actoren. In de meeste gevallen laten de gegevens een paradoxale situatie zien waarin hoofdsteden en grote steden het grootste aandeel sociale huisvesting hebben in vergelijking met de rest van het grondgebied — maar ze vertonen ook de tekenen van het meest dramatische tekort aan sociale huisvesting, zoals lange en steeds toenemende wachtlijsten en de toenemende uitsluiting van huisvesting.<a href="#_ftn15">[15]</a> Recente initiatieven op stadsniveau uit heel Europa hebben ook betrekking op een reeks maatregelen en beleidsinstrumenten: veranderingen in de planning en ruimtelijke ordening, investeringsprogramma’s voor sociale/betaalbare huisvesting, maatregelen om huurverhogingen in de hand te houden en programma’s voor buurtvernieuwing (via nieuwe partnerschappen op lokaal niveau).</p><p>De mate waarin steden actief zijn bij het aanpakken van woningtekorten varieert aanzienlijk. Vaak zijn er voorbeeldcases te vinden in een context waarin deconcentratie van bevoegdheden en competenties betekent dat het stadsbestuur een actieve rol kan spelen. Een gebrek aan beschikbare grond, NIMBYisme, bestaande problemen met ruimtelijke ongelijkheid en segregatie, in sommige gevallen een voorkeur van de lokale overheid om beschikbare grond te gebruiken voor lucratievere activiteiten en, uiteindelijk, een gebrek aan politieke wil staat vaak de uitvoering van het lokale huisvestingsbeleid in veel landen in de weg. Bovendien is het verkrijgen van toestemming van de lokale autoriteiten een belangrijke stap, maar het is niet de enige stap — financiering staat ook altijd op de agenda.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/884/1*Nn51Cb7MgMnDK1m9PUUO8Q.png" /></figure><p>Het stimuleren van overheidsinvesteringen om ervoor te zorgen dat mensen echt betaalbare woonmogelijkheden hebben, zou een belangrijke beleidsprioriteit moeten zijn. Helaas laten de gegevens over de overheidsuitgaven voor huisvesting de tegenovergestelde trend zien. De totale uitgaven voor de ontwikkeling van de huisvesting in de EU zijn met 44% gedaald, van 48,2 miljard euro in 2009 tot 27,5 miljard euro in 2015. In dezelfde periode zijn de uitgaven voor sociale uitkeringen zoals huisvestingstoelagen in de EU gestegen van 54,5 miljard euro tot 80,8 miljard euro<a href="#_ftn16">[16]</a>, wat erop wijst dat de terugtrekking van de staat uit de financiering van huisvesting misschien toch niet zo’n economisch verstandige keuze is.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*soALJ5ICcazSeiWyMGznsg.png" /></figure><p>In een studie uit 2018 van de High-Level Task Force (HLTF)<a href="#_ftn17">[17]</a>, in samenwerking met DG ECFIN en de European Long-Term Investors Association (ELTI), wordt geschat dat het gebrek aan investeringen in betaalbare huisvesting minimaal 57 miljard euro per jaar bedraagt. Hoewel nog steeds versnipperd, wijzen de gegevens die we uit een aantal geselecteerde landen hebben verzameld, op een potentieel van veel hogere investering in zowel nieuw aanbod als rehabilitatie om rekening te houden met de huidige en toekomstige behoeften.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bCr3OHRIuYDXiEDoIHdHGw.png" /></figure><p>De overheidsbegrotingen laten momenteel een beperkte capaciteit zien om de broodnodige huisvesting te ondersteunen. Vandaar de noodzaak om in toenemende mate particuliere investeringen aan te trekken in het aanbod van sociale en betaalbare huisvesting. Er zijn echter enkele beperkingen bij het werken in het kader van particuliere investeringen en PPP’s, met name wanneer het gaat om het verstrekken van huurprijzen die ver onder het marktniveau liggen. Deze beperkingen vloeien grotendeels voort uit arresten van het Hof van Justitie van de EU en de Europese Commissie betreffende illegale staatssteun voor “sociale” en “openbare” woningbouwcorporaties, waarvan werd geoordeeld dat zij te veel staatssteun hebben genoten. Het vinden van een evenwicht vereist zorgvuldige afweging van alle betrokken partijen en impliceert veranderingen in de manier waarop zij werken.</p><p>Om de investeringen van de particuliere sector in betaalbare huisvesting te stimuleren, hebben de regeringen verschillende vormen van steun bedacht om de kosten van betaalbare huisvesting te verlagen. Tegelijkertijd passen de aanbieders van sociale en betaalbare huisvesting zich aan de veranderende financieringscontext aan: de toename van particuliere financieringen is een algemene trend die al tientallen jaren — in verschillende mate — aan de gang is.</p><p>In dat opzicht neemt de rol van zowel de Europese Ontwikkelingsbank (CEB) als de Europese Investeringsbank (EIB) in de sociale en betaalbare woningsector aanzienlijk toe. Met name neemt de EIB een steeds grotere rol op zich bij het investeren in betaalbare huisvesting op zowel nationaal als lokaal niveau, en de afgelopen twee jaar hebben verschillende projecten EIB-financiering ontvangen, hetzij rechtstreeks aan sociale huisvestingsaanbieders, hetzij indirect via openbare banken en/of specifieke instrumenten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/813/1*Vrno1Ic5GytAVBemewwWgg.png" /></figure><p>De veranderende financieringscontext en strategieën die woningcorporaties opzetten om daarmee om te gaan, zijn slechts een deel van het verhaal. Het algemene woningaanbod evolueert om te reageren op een aantal uitdagingen, waaronder de veranderende sociaal-demografische context, nieuwe behoeften van verschillende bevolkingsgroepen, technologische ontwikkeling, milieu-uitdagingen — om er maar een paar te noemen.</p><p>De belangrijkste gebieden waar deze innovatie plaatsvindt, zijn het aanbieden van nieuwe diensten aan bewoners en lokale gemeenschappen, meer democratische en coöperatieve praktijken, nieuwe soorten huur- en contractvormen, innovatie in bouw- en renovatietechnieken, en organisatorische aspecten.</p><p>Een stap in de richting van een sterkere integratie tussen huisvesting en sociale diensten, zijn ondersteunde huisvestingsprogramma’s die huishoudens met economische en sociale problemen helpen om toegang te krijgen tot permanente huisvesting en deze te behouden, nu een realiteit in Frankrijk, Italië en Spanje. Bovendien zetten huisvestingsaanbieders steeds meer partnerschappen met diensten voor arbeidsvoorziening in om de bewoners te helpen aan het werk te gaan, zoals in het geval van het Franse <em>‘Pack Emploi-Logement’</em>. Mobiliteit en digitalisering zijn ook opgenomen in de traditionele openbare, coöperatieve en sociale huisvestingsmodellen met aanbieders die autodelingsplatformen of e-platformen opzetten om toegang te krijgen tot parkeerplaatsen in Oostenrijk en die in Noorwegen en Spanje opladers voor elektrische auto’s installeren. Tegelijkertijd verandert de ervaring met het woningaanbod: huurders hebben nu in veel gevallen de mogelijkheid van een ‘virtuele rondleiding’ door het pand of zelfs de mogelijkheid om sociale woningen te ruilen met slechts een app, zoals in het geval van het Nederlandse ‘<em>Huisjehuisje’</em>.</p><p>Dit zijn slechts enkele van de voorbeeldprojecten en -praktijken die in toenemende mate in heel Europa worden ontwikkeld. De sector zal echter verder moeten innoveren om duurzame en ‘toekomstbestendige’ huisvesting te creëren in het licht van een steeds veranderende context en de principes van ‘verantwoord wonen’ — dat wil zeggen huisvesting die bijdraagt aan de sociale, ecologische en economische ontwikkeling in welvarende buurten — moeten dit proces sturen.<a href="#_ftn18">[18]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/660/1*sVXi81sO1hh68zfdkBjFIA.png" /></figure><p>Huisvesting staat vaak hoog op de agenda van de nationale regeringen en is steeds belangrijker geworden voor de Europese beleidsmakers. In de eerste plaats omdat zowel de oorsprong als de oplossing van de wereldwijde financiële crisis van 2008 veel te maken had met huisvesting, maar ook omdat de Europese Unie nu een punt heeft bereikt waarop het hard nodig is om te laten zien dat het een positieve en tastbare invloed heeft op het leven van de mensen. In deze zoektocht naar legitimiteit is het ondersteunen van sociale infrastructuren zoals huisvesting een bijna voor de hand liggende mogelijkheid geworden om dit te doen. In dit opzicht hebben de Europese instellingen een aantal opties, hoewel de meest ‘eenvoudige’ optie is om geld uit de verschillende Europese structuurfondsen te besteden aan de levering en verbetering van betaalbare huisvesting.</p><p>Het lijdt geen twijfel dat de context en het “verhaal” met betrekking tot huisvesting op Europees niveau aanzienlijk zijn veranderd. Na de goedkeuring van de EU-pijler van sociale rechten in 2017 wordt in het Europees Semester steeds meer erkend dat de schaarste aan gepaste en betaalbare huisvesting een groeiend probleem is en wordt in 2019 voor het eerst een aantal lidstaten opgeroepen om meer te investeren in sociale huisvesting. De Europese Commissie heeft tijdens de informele bijeenkomst van de leiders van de EU-27 in mei 2019 in Sibiu specifiek verklaard dat “<em>we de toegang tot kwalitatief hoogstaande, energie-efficiënte en betaalbare huisvesting voor iedereen in Europa moeten ondersteunen, waarbij we de lidstaten moeten ondersteunen om te zorgen voor goed functionerende woningmarkten en een adequaat aanbod van sociale huisvesting</em>”.<a href="#_ftn19">[19]</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zv3HwCs9zBQtesDgrzXtkQ.png" /></figure><p>De EU kan echter veel doen. Een goed ontworpen en goed gefinancierd huisvestingsbeleid kan een essentieel onderdeel zijn van de veerkrachtstrategie van de EU en een manier voor steden om die schijnbaar tegenstrijdige uitdagingen aan te gaan. Het huisvestingsbeleid van de toekomst (of het nu op nationaal of lokaal niveau is) moet daarom worden gekenmerkt door stabiliteit, samenwerking en aanpassing aan de behoeften van de mensen. De EU moet de relevante bestuursniveaus helpen om de nodige middelen te verschaffen voor meer gemeenschapsgeleide, sociale, coöperatieve, sociale en openbare huisvesting.</p><p>Deze publicatie wordt uitgegeven met subsidies van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, Integratie via de huisvesting en van de Fédération Wallonie-Bruxelles</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> Zie Housing Europe (2017). The State of Housing in the EU 2017. Brussels: Housing Europe, the European</p><p>Federation of Public, Cooperative and Social Housing, <a href="http://www.housingeurope.eu/resource-1000/the-state-of-housing-in-the-eu-2017">http://www.housingeurope.eu/resource-1000/the-state-of-housing-in-the-eu-2017</a> ; en Housing Europe (2015). The State of Housing in the EU 2015. <a href="http://www.housingeurope.eu/resource-468/the-state-of-housing-in-the-eu-2015">http://www.housingeurope.eu/resource-468/the-state-of-housing-in-the-eu-2015</a></p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> <a href="https://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/initiatives/open/details/2019/000003">https://ec.europa.eu/citizens-initiative/public/initiatives/open/details/2019/000003</a></p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a> Eurostat definieert het percentage aan overbelasting door huisvestingkosten als ‘<em>het percentage van de bevolking dat leeft in een gezin waar de totale huisvestingskost meer dan 40% bedraagt van het totale beschikbare gezinsinkomen.</em>’</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> Europese Commissie (2018). DRAFT JOINT EMPLOYMENT REPORT FROM THE COMMISSION AND THE COUNCIL accompanying the Communication from the Commission on the Annual Growth Survey 2019 <a href="https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/file_import/2019-european-semester-draft-joint-employment-report_en_1.pdf">https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/file_import/2019-european-semester-draft-joint-employment-report_en_1.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref5">[5]</a> Gebaseerd op Eurostat, EU SILC: households’ judgement of their housing cost burden, <a href="https://ec.europa.eu/eurostat/web/microdata/european-union-statistics-on-income-and-living-conditions">https://ec.europa.eu/eurostat/web/microdata/european-union-statistics-on-income-and-living-conditions</a></p><p><a href="#_ftnref6">[6]</a> Zie Housing Europe (2017). The State of Housing in the EU 2019. Brussels: Housing Europe, the European</p><p>Federation of Public, Cooperative and Social Housing, <a href="http://www.housingeurope.eu/resource-1323/the-state-of-housing-in-the-eu-2019">http://www.housingeurope.eu/resource-1323/the-state-of-housing-in-the-eu-2019</a></p><p><a href="#_ftnref7">[7]</a> Gebaseerd op Eurostat, EU SILC: Housing overburden rate by tenure, <a href="https://ec.europa.eu/eurostat/web/microdata/european-union-statistics-on-income-and-living-conditions">https://ec.europa.eu/eurostat/web/microdata/european-union-statistics-on-income-and-living-conditions</a></p><p><a href="#_ftnref8">[8]</a> Gebaseerd op Eurostat, EU-SILC: Share of housing costs in disposable household income, <a href="https://ec.europa.eu/eurostat/web/microdata/european-union-statistics-on-income-and-living-conditions">https://ec.europa.eu/eurostat/web/microdata/european-union-statistics-on-income-and-living-conditions</a></p><p><a href="#_ftnref9">[9]</a> OECD (2019). Under Pressure: The Squeezed Middle Class, OECD Publishing, Paris, <a href="https://doi.org/10.1787/689afed1-en">https://doi.org/10.1787/689afed1-en</a></p><p><a href="#_ftnref10">[10]</a> Ibid</p><p><a href="#_ftnref11">[11]</a> Inchauste, Gabriela, et al (2018). Living and Leaving: Housing, Mobility and Welfare in the European Union. The World Bank, Washington DC. Available at <a href="http://pubdocs.worldbank.org/en/507021541611553122/Living-Leaving-web.pdf">http://pubdocs.worldbank.org/en/507021541611553122/Living-Leaving-web.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref12">[12]</a> Council of Europe Development Bank (2017). Housing inequality in Europe, CEB, Paris, France. Available at <a href="https://coebank.org/media/documents/Part_3-Inequality-Housing.pdf">https://coebank.org/media/documents/Part_3-Inequality-Housing.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref13">[13]</a> Eurostat (2016). Urban Europe — Statistics on cities, towns and suburbs, <a href="https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Urban_Europe_%E2%80%94_statistics_on_cities,_towns_and_suburbs">https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Urban_Europe_%E2%80%94_statistics_on_cities,_towns_and_suburbs</a></p><p><a href="#_ftnref14">[14]</a> Zie Europese Commissie (2019). The future of cities: opportunities, challenges and the way forward. Luxembourg: Publications Office of the European Union, 2019, <a href="https://urban.jrc.ec.europa.eu/thefutureofcities/">https://urban.jrc.ec.europa.eu/thefutureofcities/</a></p><p><a href="#_ftnref15">[15]</a> Zie Housing Europe (2017). The State of Housing in the EU 2019. Brussels: Housing Europe, the European</p><p>Federation of Public, Cooperative and Social Housing, <a href="http://www.housingeurope.eu/resource-1323/the-state-of-housing-in-the-eu-2019">http://www.housingeurope.eu/resource-1323/the-state-of-housing-in-the-eu-2019</a></p><p><a href="#_ftnref16">[16]</a> Eurostat, COFOG: Government expenditure by function <a href="https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Government_expenditure_by_function_%E2%80%93_COFOG">https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Government_expenditure_by_function_%E2%80%93_COFOG</a></p><p><a href="#_ftnref17">[17]</a> Lieve Fransen, Gino del Bufalo and Edoardo Reviglio (2018), Boosting Investment in Social Infrastructure in Europe. European Economy Discussion Paper 074, January 2018, Publications Office of the European Union, Luxemburg. Beschikbaar bij <a href="https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/economy-finance/dp074_en.pdf">https://ec.europa.eu/info/sites/info/files/economy-finance/dp074_en.pdf</a></p><p><a href="#_ftnref18">[18]</a> Zie <a href="http://www.responsiblehousing.eu/en/">http://www.responsiblehousing.eu/en/</a> voor meer details</p><p><a href="#_ftnref19">[19]</a> Europese Commissie (2019). Europe in May 2019 — preparing for a more united, stronger and more democratic Union in an increasingly uncertain world. European Commission’s contribution to the informal EU 27 leaders’ meeting in Sibiu (Romania) on 9 May 2019, <a href="https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/euco_sibiu_communication_en.pdf">https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/euco_sibiu_communication_en.pdf</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c24877589cfe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>