<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by ipek on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by ipek on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ipek1?source=rss-c99b36f4cef2------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Stories by ipek on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ipek1?source=rss-c99b36f4cef2------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 02:02:17 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ipek1/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[“Petal”: Ariana Grande’nin Sabrının Taştığı An]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/petal-ariana-grandenin-sabr%C4%B1n%C4%B1n-ta%C5%9Ft%C4%B1%C4%9F%C4%B1-an-cdd081cd37d9?source=rss-c99b36f4cef2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cdd081cd37d9</guid>
            <category><![CDATA[popüler-kültür]]></category>
            <category><![CDATA[toplumsal-sorunlar]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ipek]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 Aug 2026 17:06:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-25T17:06:49.181Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>31 Temmuz’da Ariana Grande’nin 2.5 yıldır süren sessizliği en sonunda bozuldu ve mayıs ayında “Hate That I Made You Love Me” parçası yayınlanan albümü “Petal” dinleyici ile buluştu. Ama esas sansasyon yaratan, albüme de adını veren “Petal” şarkısı ve özellikle de beraberinde yayınlanan klibi oldu. Christian Breslauer’ın yönettiği, yedi dakikaya yaklaşan bu kısa film formatındaki klip, aylardır fiziksel görünümüyle ilgili yoğun eleştiriler toplayan Ariana Grande’den adeta bir cevap niteliğinde oldu.</p><p>Şarkının klibinde Pepper adında genç bir kadının üst üste bir ajansta audition’a girip, her seferinde farklı bir gerekçe ile reddedilmesini izliyoruz. Beraberinde aynı kendisi gibi “ideal görünüme sahip” birçok kadın da bekleme odasında reddedilmekten bıkmış şekilde kendi sıralarını bekliyorlar. Nihayetinde Pepper’ın sabrı taşıyor ve jüriye motorlu testereyle saldırıyor. Esas tepki toplayan da zaten klibin sonundaki bu vahşet sahnesi.</p><p>Klipte aslında Ariana Grande’nin kariyerinin başından beri taşıdığı ve göğüs gerdiği travmaları açıkça görebiliyoruz. 16 yaşından itibaren Hollywood tarafından sahneye hazırlanan, süslenip püslenen ve istedikleri gibi rötüşlenen Ariana Grande, aslında dış görünümü üzerinden yargılanmaya daha ilk Nickelodeon yıllarında başladı. Genç yaşta canlandırdığı Cat Valentine karakteri, yıllar sonra yeniden gündeme geldi ve izleyiciler, o dönemki bazı sahnelerin genç bir kızı bilinçli olarak çocuksulaştırıp cinselleştirdiğini fark etti. Yani bedeni üzerinden yargılanmak onun için çok erken yaşta başlamış bir gerçeklikti.</p><p>2017’de Manchester’da kendi konseri sırasında gerçekleşen bombalı saldırıda 22 hayranı hayatını kaybetti. Ardından 2018 Eylül ayında eski sevgilisi Mac Miller madde kullanımı sonucu hayatını kaybetti — üstelik bu, ikilinin ayrılığından sadece birkaç ay sonra gerçekleşmişti, bu da kamuoyunun ölümü doğrudan Ariana’ya bağlamasına zemin hazırladı. Bir yandan konserindeki saldırının travmasını henüz atlatamamışken, bir yandan da linçlenip Mac Miller’ın ölümünden sorumlu tutuldu; üstelik yasını toplumun gözü önünde, dışarıdan çizilen bir kalıbın içinde tutmak zorunda kaldı. İnsanlar ondan aynı anda hem yaşanan olaylara saygıyla yas tutmasını, hem kendini toparlamasını, hem de “eski haline” dönmesini bekledi — birbiriyle çelişen taleplerdi bunlar. Yani acısı bile kamusaldı; yası bile bir performansa dönüşmek zorunda kaldı. İlginç olan şu ki, 2023&#39;te paylaştığı bir TikTok videosunda, kamuoyunun “sağlıklı ve güzel eski hali” olarak gördüğü o görüntüsünün aslında tam da Manchester saldırısı ve Mac Miller’ın ölümünün ardından, hayatının en kötü dönemine denk geldiğini ve antidepresan kullanıp kötü beslendiği bir zaman olduğunu söyledi. Yani kamuoyunun ideal bulduğu beden, aslında yasın ve travmanın bedeniydi.</p><p>Nitekim Aralık 2025&#39;te verdiği bir röportajda duygusal bir anda, 16–17 yaşından beri kamuoyunun gözü önünde adeta incelenen bir örnek gibi yaşadığını, kendisiyle ilgili her türlü eleştiriyi duyduğunu ve bir sorunu düzelttiğinde bile bu kez başka bir gerekçeyle yine “yanlış” bulunduğunu anlattı. Aslında “Petal” klibinde kullanılan “sıkıcı”, “yeterince güzel değil”, “fazla çabalıyor”, “otantik değil — eskisi gibi ol” eleştirileri de kariyeri boyunca aldığı eleştirilerin bir özeti değil mi? Hepsi Ariana Grande’nin kariyerinde bir dönemi temsil ediyor ve her bir dönemde yoğun eleştiri aldı. Bunlardan sonra kilosuyla ilgili gelen yorumlarda, sağlıklı görünmediği gerekçesiyle “eski haline dönmesi” istendi. Bu anlamda “Petal” klibi gelen tepkilere bir cevap niteliğinde. Dış görünümünden, olaylara verdiği tepki ve hatta tuttuğu yas bile toplum tarafından eleştirilirken, Ariana Grande en sonunda bu sessizliğini testere ile kesti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NF3I8XhBD1AayymmPajxIg.jpeg" /><figcaption><a href="https://unsplash.com/illustrations/abstract-head-illustration-with-color-blocks-cf_bq1xp6wk?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Illustration</a> by <a href="https://unsplash.com/@deep_erudite/illustrations?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Deep</a> on <a href="https://unsplash.com/illustrations?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Klibin sonunda artık dayanamayan Pepper aslında Ariana Grande’nin ta kendisi. “Petal” albümü ve klibi ile herkesin bir pop yıldızı olarak, bir kadın olarak, bir insan olarak kendinden beklediği her şeyi bir kenara itti ve tam tersini yapmayı seçti. İnsanları şaşırtarak aslında artık yeter dedi. Finaldeki motorlu testere patlaması da bu yüzden sadece bir şok unsuru değil; yıllarca ifade edilmesine izin verilmeyen öfkenin görsel karşılığı. Bekleme odasında sırasını bekleyen, Pepper gibi “ideal görünüme” sahip diğer kadınların varlığı da önemli bir detay: bu, meselenin tek bir kadının bedeniyle ilgili bireysel bir sorun olmadığını, sistemik bir değerlendirme mekanizması olduğunu gösteriyor. Herkes aynı kalıba sokuluyor, herkes aynı çelişkili ölçütle yargılanıyor — sadece sıradaki isim değişiyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cdd081cd37d9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/petal-ariana-grandenin-sabr%C4%B1n%C4%B1n-ta%C5%9Ft%C4%B1%C4%9F%C4%B1-an-cdd081cd37d9">“Petal”: Ariana Grande’nin Sabrının Taştığı An</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Wrong Kind Of Sick — The Shame Of Mental Illness]]></title>
            <link>https://medium.com/integrative-wellness-journal-iwj/the-wrong-kind-of-sick-the-shame-of-mental-illness-62eb2b6d1a4f?source=rss-c99b36f4cef2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62eb2b6d1a4f</guid>
            <category><![CDATA[mental-health-awareness]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[society]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ipek]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Jul 2026 16:59:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-01T16:59:40.080Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Why is it that thyroid disease can be openly discussed, while depression or anxiety is often whispered, if mentioned at all? Why, in an age of unprecedented access to information, is it still so difficult to accept that the brain is simply an organ? So difficult, in fact, that many people don’t even know whether psychiatrists hold medical degrees or not.</blockquote><p>The answer to these questions does not lie in individual preferences, but in collective perception. Mental illnesses are still not fully accepted as <em>real</em> illnesses. Physical illnesses are mostly seen as something outside of our control — something that happens to us. Mental illnesses, however, are often associated with personality, willpower, or moral strength. They are perceived not as illnesses, but as weaknesses.</p><p>A person struggling with addiction might be told to “just have some self-control”.<br>Someone with depression might hear the words “don’t be so emotional”.<br>A person with anxiety is often advised to “stop overthinking”.</p><p>But no one tells a patient with kidney failure to “just drink more water”.</p><p>Perhaps, the difference lies in visibility. Physical illnesses can be measured, scanned, and documented. They show up in lab results, medical imaging, and numbers. They have clear causes, processes, and treatment plans. Mental health conditions, on the other hand, lack that kind of legibility. They are experienced internally. A person can keep going to work, keep smiling, keep maintaining relationships — and because they’re <em>managing</em>, they don’t count as sick. But functioning is not the same as being well. It just means you have not yet fully collapsed.</p><p>Even the language we use gives it away. For physical illnesses, we tend to reach for passive constructions: <em>it came on suddenly, it caught me off guard, I came down with it.</em> The person is acted upon; the illness arrives from outside. For mental illness, the language turns active — and often accusatory: <em>obsessive, unstable, couldn’t cope, fell apart. </em>The illness stops being something that happened to you and starts being something that is a part of your character.</p><p>This is why, when people hide a psychological condition, they aren’t hiding an illness. They’re hiding what feels like a character flaw. So much so that confidentiality and secrecy around treatment have become the norm. In some cases, more effort goes into keeping it off record, than into the treatment itself.</p><p>There’s also what we might call the <em>illusion of control</em>. Society tends to believe mental illness is something a person could manage if they really wanted to. But depression, anxiety, bipolar disorder, addiction: these are rooted in brain chemistry, the nervous system, hormones. The brain is an organ. It’s just treated like a different kind of organ — one that, when it breaks down, is expected not to be repaired but to be concealed.</p><p>I think it is safe to say that modern life generates chronic stress for almost everyone. Work, relationships, financial pressure, and uncertainty — it all builds up. That stress can trigger migraines, weaken the immune system, contribute to heart disease. And when it does, we adjust: we slow down, we set limits, and sometimes change jobs entirely. Nobody calls that weakness. They call it taking care of yourself.</p><p>But when the same stress leads to a mental breakdown, the interpretation changes. Someone who leaves a high-pressure job after a nervous breakdown is more likely to be described as someone who just <em>couldn’t handle it</em> rather than someone who listened to their body. The same cause, producing different outcomes, gets weighted differently. When it damages the body, it’s legitimate. But when it damages the mind — well, that’s just suspicious.</p><p>Because modern society does not prioritize well-being; it prioritizes functionality. If you are productive, there is no problem. If you are working, your illness is invalid. If you can still smile, that means you are exaggerating. Mental illness only becomes visible when productivity collapses. As long as everything looks fine, silence is preferred — because silence preserves order.</p><p>Perhaps the real question is not why people are afraid of mental illness, but why they are more afraid of being <em>seen</em> as mentally ill. In a world that rewards productivity over well-being, visibility becomes dangerous. To be unwell is tolerable — as long as you remain functional.</p><p>Until mental health is treated with the same legitimacy as physical health, people will continue to hide not because they are ashamed of being sick, but because they are afraid of what society does to those who admit it.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62eb2b6d1a4f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/integrative-wellness-journal-iwj/the-wrong-kind-of-sick-the-shame-of-mental-illness-62eb2b6d1a4f">The Wrong Kind Of Sick — The Shame Of Mental Illness</a> was originally published in <a href="https://medium.com/integrative-wellness-journal-iwj">Integrative Wellness Journal (IWJ)</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Neden Hasta Olmaktan Değil De, Bilinmesinden Korkuyoruz]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/neden-hasta-olmaktan-de%C4%9Fil-de-bilinmesinden-korkuyoruz-a1b2635383e8?source=rss-c99b36f4cef2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a1b2635383e8</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[ruh-sağlığı]]></category>
            <category><![CDATA[toplumsal-sorunlar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ipek]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Jun 2026 17:57:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-27T17:57:16.970Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>İnsanlar psikolojik rahatsızlıklarını neden saklıyor?</h4><p>Neden bir tiroid hastalığı rahatlıkla dile getirilebilirken, depresyon ya da anksiyete çoğu zaman fısıltıyla bile anılmıyor? Neden bilgiye erişimin bu kadar kolay olduğu bir çağda, beynin de bir organ olduğunu kabullenmek hâlâ bu kadar zor? Öyle ki pek çok insan, psikiyatristlerin tıp fakültesi mezunu olduğunu dahi bilmiyor.</p><p>Bu soruların cevabı bireysel tercihlerde değil; kolektif bir kabulde saklı. Ruhsal rahatsızlıklar, hâlâ tam anlamıyla “gerçek” hastalıklar olarak görülmüyor. Fiziksel hastalıklar kontrolümüz dışında kabul edilir; başımıza gelir, bizi bulur. Ruhsal olanlarsa çoğu zaman kişinin karakteriyle, iradesiyle ya da ahlaki gücüyle ilişkilendirilir. Hasta olmak değil, “yetersiz” olmak gibi algılanır.</p><p>Bir bağımlıya “biraz iradeli ol” denebilir.<br>Depresyon yaşayan birine “bu kadar duygusal olma” denebilir.<br>Anksiyetesi olan birine “kafana takma” tavsiye edilebilir.</p><p>Ama kimse böbrek rahatsızlığı olan birine “biraz su içsen toparlarsın” demez.</p><p>Bu farkın temelinde görünürlük yatar. Fiziksel hastalıklar ölçülebilir, görüntülenebilir, raporlanabilir. Tahlilde çıkar, filmde görünür, sayılarla ifade edilir. Bir nedeni, bir süreci ve genellikle net bir tedavi planı vardır. Ruhsal rahatsızlıklar ise görünmezdir. İçeride yaşanır. Kişi çalışmaya devam edebilir, gülümseyebilir; sosyal ilişkilerini bile sürdürebilir. Bu yüzden “idare edebiliyorsa” hasta sayılmaz. Oysa işlevsel olmak, sağlıklı olmak değildir; sadece henüz tamamen çökmemiş olma durumudur.</p><p>Kullandığımız dil de bu algının bir göstergesi. Fiziksel hastalıklar için pasif bir dil kullanırız: “yakalandı”, “başa geldi”, “hastalığa tutuldu”. Kişi edilgendir; hastalık dışarıdan gelmiştir. Ruhsal rahatsızlıklarda ise dil aktiftir ve çoğu zaman suçlayıcıdır: “takıntılı”, “melankolik”, “problemli”, “dayanamadı”. Hastalık, kişinin karakterinin bir parçasıymış gibi sunulur.</p><p>Bu nedenle insanlar psikolojik rahatsızlıklarını saklarken aslında hastalıklarını değil, bir ayıbı gizlemeye çalışırlar. Öyle büyük bir ayıp ki, pek çok yerde bu hastalıkların kayıtlara geçmemesi için alınan önlemler, verilen mücadeleler sıradanlaşmıştır. Artık tedaviye değil, tedavinin gizliliğine ve mahremiyetine yatırım yapılır.</p><p>Burada devreye “kontrol yanılgısı” da giriyor. Toplum, ruhsal hastalıkların kişinin kontrolünde olduğuna inanır. Çünkü belirtileri kan tahlilinde çıkmaz, röntgende görünmez. Oysa depresyon, anksiyete, bipolar bozukluk ya da bağımlılık; beynin kimyasıyla, sinir sistemiyle, hormonlarla doğrudan ilişkilidir. Beyin de bir organdır, ancak diğerlerinden farklı muamele görür. Bozulduğunda onarılması değil, gizlenmesi beklenir.</p><p>Modern yaşamda stres, neredeyse herkes için süreklidir. İş hayatı, ilişkiler, gelecek kaygısı, ekonomik belirsizlik; hepsi kronik stres üretir. Bu stres migrene yol açabilir, bağışıklık sistemini zayıflatabilir, kalp hastalıklarını tetikleyebilir. Bunlar yaşandığında insanlar önlem alıp yaşam tarzını düzenler, gerektiğinde temposunu düşürür hatta belki iş değiştirir. Kimse buna “kaçmak” demez. Aksine, “kendine iyi baktı” denir.</p><p>Ancak aynı stres, ruhsal bir çöküşe yol açtığında tablo değişir. İş yerindeki baskı nedeniyle sinir krizi geçirip o işi bırakan biri, çoğu zaman “dayanamadı”, “zayıftı”, “güçlü olamadı” diye etiketlenir. Aynı neden, farklı sonuçlar doğurduğunda farklı anlamlar yüklenir. Bedene zarar verdiğinde meşru, ruha zarar verdiğinde şüphelidir. Çünkü modern toplum, insanları iyi hissetmeye değil; işlevsel olmaya zorlar. Çalışıyorsan sorun yoktur. Üretiyorsan hastalığın geçersizdir. Gülüyorsan abartıyorsundur. Ruhsal rahatsızlık ancak üretkenlik aksadığında görünür olur. İnsanlar konuşursa, düzen bozulur. Herkesin “iyiymiş gibi” yapması, düzenin devamı için daha konforludur.</p><p>Belki de asıl soru şudur:</p><p>İnsanlar neden hasta olmaktan değil de, hasta olduklarının bilinmesinden korkuyor?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a1b2635383e8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/neden-hasta-olmaktan-de%C4%9Fil-de-bilinmesinden-korkuyoruz-a1b2635383e8">Neden Hasta Olmaktan Değil De, Bilinmesinden Korkuyoruz</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cancel Culture Neden Bizde İşlemedi?]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/cancel-culture-neden-bizde-i%CC%87%C5%9Flemedi-bafc47ad1627?source=rss-c99b36f4cef2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bafc47ad1627</guid>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[toplumsal-sorunlar]]></category>
            <category><![CDATA[popüler-kültür]]></category>
            <category><![CDATA[sosyal-medya]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ipek]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 11 Jun 2026 07:22:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-28T16:01:28.827Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kanye West İstanbul’a geldi ve sosyal medya, haftalar öncesinden ikiye bölündü. Bir tarafta sanatçıya tepki vardı: antisemitik açıklamalar, ırkçı ifadeler, eşi Bianca Censori’nin giyiminden davranışlarına her şeyini kontrol ettiğine dair söylemler. Diğer tarafta satışa sunulduğu gün tükenen biletler ve dolup taşan Atatürk Olimpiyat Stadyumu. Peki Kanye West konseri neden doldu taştı? Toplum gerçekten sanatı ve sanatçıyı mı ayırt ediyor, yoksa bu sadece bir şeylerden geri kalma korkusu, yani İngilizce tabiri ile <em>FOMO (fear of missing out)</em> mu? Amerika’da en ünlü Hollywood yıldızlarını bile tahtlarına çıkardığı gibi indiren <em>cancel culture</em> neden bizim ülkemizde işlemedi?</p><p>Kanye West, 12 yıllık aradan sonra Avrupa sahnesine dönmeye karar verdi. 2026 yazı için İngiltere, Fransa, İspanya, Hollanda ve Türkiye dahil yedi Avrupa konseri duyurdu. Ama dönüş o kadar da kolay olmadı. İngiltere, antisemitik açıklamalarını gerekçe göstererek Kanye’ye giriş yasağı koydu; “varlığı kamu yararına uygun değil” denildi ve Wireless Festival tamamen iptal edildi. Fransa İçişleri Bakanı Marsilya konserini engellemeye çalıştı, konser ertelendi. Güney Kore’de organizatörler Heil Hitler şarkısının çıkmasının hemen ardından konseri iptal etti. Avustralya giriş izni vermedi. Peki İstanbul? İstanbul, tüm bu yasak ve iptallerin gölgesinde Kanye’nin Avrupa turnesinin açılış durağı oldu. Ve biletler, satışa sunulduğu gün tükendi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oMJzUj4wRRncvQggL3qOYg.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@actionvance?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">ActionVance</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/crowd-facing-lighted-stage-eXVd7gDPO9A?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Sosyal medyada bir sanatçıya tepki göstermek, bugünün en ucuz ahlaki jestlerden biri. Klavye başında herkes cesur — bunu hepimiz biliyoruz. Bedeli yok, riski yok, kaybedilen bir şey yok. Belki de Kanye West, İstanbul’da yapacağı o ihtişamlı konserin haberini vermese, herkes Kanye hakkında yer yer çıkan olumsuz haberlere tepkisini koymaya devam edecekti. Ama ilginç olan, konsere giden insanlar gururla deneyimlerini sosyal medyalarında paylaştılar. Dijital platformda, değerlerini yanlış buldukları insanları kınayarak övgü toplayan bu kitle, konser videosu paylaştıklarında da çekecekleri tepkinin farkında değiller miydi?</p><p>İşte burda şöyle bir iddia çıktı ortaya: “Biz sanatı ve sanatçıyı ayrı görüyoruz”. Kulağa mantıklı geliyor — hatta entelektüel bile. Ama gerçekten böyle bilinçli bir ayrım mı yapıldı, yoksa bu sadece bir gerekçe miydi? Bu sanırım şu anda sonuca ulaştırılamayacak kadar geniş bir konu. Zamanında çok kötü anılmış birçok sanatçının eserlerini görmeye gidiyoruz veya dinliyoruz. Açık antisemitizmiyle bilinen 19. yüzyıl sanatçısı Wagner’in operaları bugün hâlâ dünyanın en prestijli sahnelerinde. Ama bunlar ölü sanatçılar olduğu için belki de vicdanımız daha rahat oluyor. Ancak şu an sanatından ayırmadığımız Kanye, ülkemizdeki izdihamdan, su gibi akan bilet paralarından besleniyor. Buna ek olarak 2025 yılında “Heil Hitler” adında bir şarkı çıkaran bir sanatçıyı, bu sanattan ayırt etmek ne kadar mümkün? Bu ayrımın işleyebilmesi için en azından sanatın o ideolojiden bağımsız olması gerekmez mi?</p><p>O zaman sebebi gerçekten konser salonunu doldurup taşıran bu kitlenin sanatı ve sanatçıyı birbirinden ayırması mı? Arkasında başka sebepler olabilir. Öncelikle <em>FOMO</em> duygusu kesinlikle elle tutulur sebeplerden bir tanesi. Her şeye rağmen Kanye gibi hem şarkıları hem performansıyla kendine ün yapmış bir sanatçının yıllar sonra konser yapması belki de birçok kişi için tarihi bir andı. Ve insanlar bilet alma kararını alırken, aslında tarihin hangi tarafında yer almak istediklerine de karar verdiler. Ama maalesef ki Kanye West konseri sırasında “ben evde çay içiyordum” demek, o tarihi andan bahsederken çok iyi bir hikaye gibi gelmiyor kulağa. Ve insanlar tercihlerini yaptılar. Olağanüstü bir deneyim olduğuna şüphe yok. Çok da keyif almıştır herkes. Ama yine de, tavrımızı koruyamaz mıydık?</p><p>Peki başka? Sadece bir şeylerden geri kalma korkusu bu konser salonu doldurup taşırmış olabilir mi? <em>Cancel culture</em> konusu burada devreye giriyor. Amerika’da işe yarar gibi görünen bu kültürün aslında çok önemli bazı koşulları var. Öncelikle hayran kitlesinden gerçekten büyük bir tepki gelecek ki, buna göre medya da gerekli tavrı alsın. En önemlisi ise markaların, çoğu zaman kendi çıkarları doğrultusunda, kişiyle aralarına mesafe koyması. Gerekli koordinasyona bakıldığında, bir açıdan darbeye benziyor, ama bir kişiye karşı. Sanırım bizde bunlar eksik kaldı. Yani toplumca koordineli bir tavır sergileyemedik. Herkeste “ben gitmezsem ne fark eder, zaten dolacak” mantığı işledi. ”Sadece benim almadığım biletle mi batacak adam” dendi. Boykotlar ancak koordineli olunca işe yarıyor — bireysel tepkiler bunu başaramaz.</p><p>Belki de herkesin kendine en dürüst olduğu an, bilet satışının açıldığı andı. O ana kadar herkesin bir duruşu vardı, ama satış başladığı anda herkes sınavını verdi. Kınayanlar oldu, gidenler oldu ve hem kınayıp hem gidenler de oldu. Kınamanın sesi ne kadar yüksek olursa olsun, kalabalığın sesi her zaman daha gürültülü çıkıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bafc47ad1627" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/cancel-culture-neden-bizde-i%CC%87%C5%9Flemedi-bafc47ad1627">Cancel Culture Neden Bizde İşlemedi?</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>