<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Birisii on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Birisii on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@iremavsar04?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*NtK8SaC5zWMH3ejf_548sQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Birisii on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@iremavsar04?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:21:04 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@iremavsar04/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Ayna]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ayna-c8b61167a8c4?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c8b61167a8c4</guid>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Aug 2024 19:30:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-24T19:30:17.316Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*vLhdtzX1K9CSWUf0" /><figcaption>Photo by Tuva Mathilde Løland on Unsplash</figcaption></figure><p>Sesimi duyan var mı?</p><p>Bedenimi gören?</p><p>Yakıldım</p><p>Küllerim göğe serpildi</p><p>Hissettiniz mi?</p><p>Ağır bir koku sardı etrafı</p><p>Dokunabildiniz mi bana?</p><p>Değebileniniz oldu mu ruhuma?</p><p>Çok mu sevdiniz beni?</p><p>O yüzden böyle oldu değil mi?</p><p>O yüzden uçuyorum artık dünyadan</p><p>Ve o yüzden kayboluşum yeniden doğuşum oluyor</p><p>Ağlıyor musunuz?</p><p>Göz yaşlarınız bir gösteri peşinde sanırım</p><p>Ne çok ironik</p><p>Oysa benimkiler görülmedi bile</p><p>Görmezden gelindi çoğu kez</p><p>Örselendi</p><p>Hiçlik denizine bırakıldı öylece</p><p>Su acıları iyileştirirdi değil mi?</p><p>Yıkar, akıtır ve tıkardı</p><p>Siz iyi bilirsiniz</p><p>Sonuçta yaralısınız</p><p>Pardon!</p><p>Yaraladınız</p><p>Eskiden böyle değildi aslında</p><p>Yalan!</p><p>Eskiden beri bu böyleydi</p><p>Kendini kandırır insan haberiniz yok mu?</p><p>Yalanlar inanmak için söylenir</p><p>En çok da kendine peşi sıra dizilir</p><p>Aynaya bakın</p><p>O zaman göreceksiniz</p><p>Gösteri bitti herhalde</p><p>Çeşmeler duruldu</p><p>Sesler kesildi</p><p>Ve vicdanın kapısı bir daha açılmamak üzere kilitlendi</p><p>Belki bir gün yeniden açılır değil mi?</p><p>Sonuçta insan yeniden sevebilirdi</p><p>Yanlışlar çizilir, baştan denenirdi</p><p>Aynaya baktım</p><p>Gördüm</p><p>Küllerim tekrardan birleşmişti</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c8b61167a8c4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ayna-c8b61167a8c4">Ayna</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tuz Buz]]></title>
            <link>https://medium.com/@iremavsar04/tuz-buz-6f002dbb2392?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f002dbb2392</guid>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Aug 2024 08:54:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-01T08:54:22.916Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*c8oc8RqLvl8l4AAZ" /><figcaption>Photo by Bernd 📷 Dittrich on Unsplash</figcaption></figure><p>Ah gönlüm, neden kanıyorsun hemen her şeye?</p><p>İnançtan yoksun olmak çok mu zor bu devirde?</p><p>Herkes gülümser herkese aslında</p><p>Herkes iltifatlar yağdırır birbirine</p><p>Sen, kanma onlara!</p><p>Sen, kanma onların anlamsız sözlerine</p><p>Çıkar…</p><p>Hepsinin ardında zalimlik kokan bir çıkar var sen göremesen de</p><p>Biliyorum, arıyorsun</p><p>Bulmak istiyorsun onu</p><p>Dağlara tırmanıyorsun</p><p>Kuşlarla dans ediyorsun</p><p>Gölgelerle savaşıyorsun</p><p>Her yerde, her sözde, her bakışta onu buldum sanıyorsun</p><p>Ama sonra…</p><p>Sonra kalbin tuzla buz oluyor</p><p>Rüzgarın seni itmesine gerek kalmadan ateşlere yürüyorsun</p><p>Tekinsizlik kokuyor etraf</p><p>Ağlıyorsun…</p><p>Hataların bir bir diziliyor karşına</p><p>Bu sefer son diyorsun</p><p>Bu sefer son</p><p>Akıllandım…</p><p>Ama yanılıyorsun</p><p>Yine ve yine yanılıyorsun</p><p>Aynı şey tekrar gerçekleşene kadar sadece bir hayale kapılıyorsun</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f002dbb2392" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sobe]]></title>
            <link>https://medium.com/@iremavsar04/sobe-a80e539df3d9?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a80e539df3d9</guid>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Jul 2024 16:22:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-28T16:22:22.234Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*RqkSOAe_LEvfCQZX" /><figcaption>Photo by Ben Hershey on Unsplash</figcaption></figure><p>Beni hiç bırakmazsın sanırdım, yanılmışım. İşler yolunda gitmemeye başladığı an beni gözden çıkardın ve bunu hiç de hissettirmeden yaptın.</p><p>Uzaklaştığımızın farkındaydım aslında. Ama bunun olağan bir şey olduğunu, her ilişkide insanların uzaklaşıp, yakınlaşabileceğini biliyordum. Bu yüzden de yanlış giden bir şeylerin olduğunu hiç düşünmedim. Aramıza insanlar girdi, olur dedim. Aramıza duygular girdi, olur dedim. Aramıza mesafeler girdi, olur dedim. Giren şeylerin elbet bir gün çıkacağını düşledim. Hiç de düşlediğim gibi olmadı. Hep başka şeyler için aramızda yer açtın. Önüm, arkam, sağım, solum hep başkalarıyla doldu.</p><p>Gözümü açtığımda artık seni hiç göremediğimi fark ettim. Seni bulmaya çalıştığımda sen ve tabii ki ilişkimiz dışında her şeyi ve herkesi buldum. Bir tek seni sobeleyemedim. Oysa ben, bu oyunu sadece seni bulduğumda oynamayı severdim.</p><p>İçimden bir ses çanağı çömleği patlat, oyunu kaybet ama onu bul, diyor. En azından son kez olsun gözlerine bak, anlatacaklarını anlat ve ebelik görevinden böyle ayrıl, diye sesleniyor. Yapsam mı ki? Seni bulamadığım halde adını haykırsam mı? Çanak çömlek patlasın ve biz son kez buluşalım mı?</p><p>Haberin olsun <strong><em>“ Çanak çömlek patladı!”</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a80e539df3d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Özgür Ruhun Köprüsü]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%B6zg%C3%BCr-ruhun-k%C3%B6pr%C3%BCs%C3%BC-da62a7ae98a5?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/da62a7ae98a5</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[mi̇t]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 Jun 2024 14:01:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-05T14:01:46.438Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*qMyttSUMZxto8PKb" /><figcaption>Photo by Vladislav Vasilev on Unsplash</figcaption></figure><p>Güneş en tepede olduğu vakte doğru ilerlerken Bormos, bir ağacın altında kıvrılmış bir haldeydi. Gün doğumunda kalkıp tarla işleriyle uğraşmasından mütevellit yorgun düşmüştü. Birkaç haftadır aralıksız bir şekilde sabahları erkenden kalkıp eşi Bendis ile beraber yıldızlar görülebilir oluncaya kadar çalışıyordu. Günler meşakkatli geçse de kendine işlerin sonunda kavuşacağı mükafatı hatırlatarak yoluna devam etmeye çabalıyordu.</p><p>Eşi Bendis, çocuklara bakmak ve birkaç işini halletmek için eve gitmişti. O da eşinin gitmesinin ardından soluklanabilmek için kendini ağacın altına atmıştı. Yorgunluğun ve sıcak esen rüzgarın verdiği mayışmışlıkla uykuya dalması uzun sürmedi.<br>Bir süre geçtikten sonra, ilk başta uzaklardan gelen ama git gide de yaklaşan bir adamın sesini duymaya başladı. Ses, hem öfke hem de hüzün tınıları barındırıyordu, bazen avazı çıktığı kadar bağırıyor bazense ağlamaklı bir hâle dönüşüyordu. <br><em>“Niye yaptın, niye bunu onlara yaşattın?”</em> diyordu ses. Kim, kime ne yapmıştı ki bu adam bu kadar çok bağırıyordu? Bormos giderek büyük bir meraka düştü. Ses yaklaştıkça sesin sahibinin komşusu İkaros olduğunu anladı.</p><p>Bormos, İkaros’un kime böyle bağırıp çağırdığını görebilmek maksadıyla geldiği yönü inceledi ama İkaros’tan başka kimseyi görmedi. <br>Bulunduğu yeri ona gösterebilme amacıyla ayağa kalktı, el kol işaretleri yapıp “İkaros, İkaros!” diyerek bağırmaya başladı. O böyle bağıradururken İkaros sanki uçuyormuşçasına bir hızla soluğu onun yanında aldı. Nasıl bu kadar hızlı bir şekilde yanına geldiğine bir anlam veremese de buna çok fazla takılmadı.</p><p>İkaros’a doğru baktığında yüzünün bembeyaz, gözlerinin her an yerinden çıkacakmışçasına kocaman, dişlerinin ise bir köpeğinki kadar sipsivri olduğunu fark etti.</p><p>İkaros’un sesi, Bormos’un yanına geldiğinde daha da hiddetlendi. Bormos, İkaros’a kime bu kadar çok öfkelendiğini sormaya çalışsa da İkaros sanki onu duymuyordu. Tek dediği şey “Neden yaptın? Neden onların böyle bir şey yaşamasına göz yumdun?” du. Bormos, İkaros’un bu halinden korkmaya başladı. Normalde çok sakin olan bu adamın şu anda böyle olmasına bir anlam veremedi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*L1-YX6RRHVckExbkk-BQbw.png" /></figure><p>İkaros bir süre daha aynı cümleleri yineledi. Ardından sustu ve gözlerini Bormos’unkilerle buluşturdu. Gözbebekleri kocaman, içi de alevlerle çevrili gibiydi. Bedeni sanki giderek üstüne doğru geliyordu. <br><em>“Bunu neden aileme yaptın Bormos? Nasıl onları görmezden geldin? Nasıl yanlarında olmak varken onlara karşı durdun? Sen alçak, açgözlü, bencil herifin tekisin! Seni kardeş, bir dost bilirdim, meğer düşmanmışsın.” </em><br>Bormos ne olduğunu anlamadı. İkaros’un sözleri tekrar tekrar kulaklarında çınlıyordu. Korkudan titremeye başladı. Kendini açıklamak için ağzını açıp bir iki çift laf etmeye çabalasa da sanki dudaklarını birbirine dikmişlerdi ve bu yüzden de konuşmak şöyle dursun küçük bir ses bile çıkaramıyordu. Birden bedeninin alevlerle çevrili ellerle tutulup sarsıldığını hissetti. Bu dokunuş önce bedeninin gerilmesine sonra da daha da titremesine sebep oldu. Kulaklarında kendi ismi çınlıyordu.</p><p>“Bormos, Bormos, Bormos! Kendine gelsene be adam!”</p><p>Bendis, birkaç dakikadır eşi Bormos’un kendine gelmesini bekliyordu. Eşinin kendinden geçmişçesine sarsılan bedenini ağacın altında görünce korkudan küçük dilini yutacak hale gelmiş ve onu uyandırabilmek için elinden gelen her şeyi yapmıştı.</p><p>Bormos bir süre daha öyle kaldı ardından da İkaros’un adını haykırarak uyandı. Eşi Bendis’i karşısında görünce bulunduğu duruma bir anlam veremedi.</p><p>“Sonunda kendine gelebildin. İyi misin? İkaros da ne demek oluyor?” diye sordu Bendis.</p><p>Bormos hâlâ tam olarak kendinde değildi. Eşinin soruları ve hâlâ kulaklarında yankılanan İkaros’un sesi ona boğuluyormuş gibi hissettirdi. Önce yattığı yerden doğruldu sonra da derin derin nefesler almaya başladı. Gördüğü rüyanın etkisini kontrol altına almaya çalışarak eşine doğru döndü.</p><p>“İkaros’u gördüm. Çok... Çok gerçekçiydi. Gerçekçiliğinden onun aramızdan ayrılmış olduğunu bile unuttum. Sanki hâlâ sesi ve nefesi yanı başımda gibi.” dedi Bormos ve bedenini silkeledi.</p><p>İkaros vefat edeli birkaç ay olmuştu. Çıkan fırtınada düşen bir ağacın altında kalmış ve daha oracıkta son nefesini vermişti.</p><p>“İkaros’un özgür ruhu gelmiş sana. Ne dedi? Ne istedi senden? İyi miydi, yoksa kötü mü? Söylesene be adam! Meraktan çatlatma beni.” deyip heyecanlı gözlerle gelecek cevapları bekledi Bendis.</p><p>Bormos ne diyeceğini bilemedi. Yalan söylese ayrı dert, doğru söylese apayrı bir dertti. Ağzının ucuyla bir iki şey geveleyip konuyu kapattı ama aklında hep aynı sahne dönüyordu. İkaros’un hınç dolu sözlerinin onda bıraktığı tesir hemen geçecek gibi değildi. Bir tarafı gidip doğruyu söylemek istese de duymazlıktan gelip gördüklerini unutmaya karar verdi ama tabii ki unutmak hiç de kolay değildi.</p><p>Her gece “Aynı rüyayı ya yine görürsem?!” diyerek yarım yamalak bir uyku çekiyor, gündüzleri uykusuzluğun verdiği yorgunlukla yapması gereken işleri halledemiyordu. Üstüne bir de İkaros’un eşi Egina’yı ve çocuklarının o hâlini gördükçe daha da çok üzülüyor ve vicdanının sesi giderek yüzeye çıkıyordu. Bu böyle bir süre devam etse de bir yerde artık dayanamayacağını biliyordu. Buna bir çözüm bulmalı, gerekirse de doğruları tek tek açıklamalıydı.</p><p>İkaros ölmeden önce Bormos’un ve çoğu köylünün İkaros’a borcu vardı. Ölümünün ardından eşi Egina borçlulardan borçlarını geri ödemelerini istese de kimse ödemedi, daha doğrusu <em>ödenmiş borcun bir daha ödenmeyeceğini</em> söylediler. Durum yargıya taşındı. Borçlular mahkemenin olduğu günün öncesi toplanıp ağız birliği yapacakları üzerine yemin ettiler, içlerinde Bormos da vardı. Eğer onlarla birlik olmasaydı köyde adının çıkacağını ve ailesiyle birlikte dışlanacağını biliyordu. Tabii bir de parasının cebinde kalması daha cazip geldi. Yaptığı şeyden utansa da bu onu durdurmaya yetmedi.</p><p>Mahkeme günü birlik edip Egina’yı yalancı çıkardılar. Karşılığında bir şey istemeyerek de koca yürekli olduklarına dair insanların gözünü boyayıp alkış topladılar. Egina’ya gelirsek herkesin gözünde yalancı durumuna düştü. İnsanlar, eşinin ölümünün onu kötü etkilediğini bu yüzden de çocuklarına bakabilmek için bu tarz yollara başvurduğunu düşündüler. Ondan tamamen uzaklaşmasalar da aralarına mesafe koymayı ihmal etmediler. <br>Egina ve çocuklar oturdukları evi satıp daha küçük bir eve taşındılar. Oradan kalan parayla ve birkaç komşunun yardımıyla hayatlarını idame ettiriyorlardı. Bendis de bazen onlara yemek götürüyordu. Eşinin gördüğü rüyadan sonra bu yemek götürme işini daha da arttırmıştı.</p><p>Bir gün, yemek götürmüş dönerken yolda kadınların konuşmalarına kulak misafiri oldu. Eşlerinin rüyalarında İkaros’u gördüklerinden bahsediyorlardı. Hemen eve gidip duyduklarından Bormos’a bahsetti. Bormos önce korktu, sonrasında ise yalnız olmadığını öğrenmenin rahatlığını yaşadı. Sonuçta başkaları da varsa bu iş daha kolay sonuca bağlanabilirdi.</p><p>O akşam Bendis’le beraber Bendis’in konuşmalarına kulak misafiri olduğu kadınlardan birinin evine misafirliğe gittiler. Kadının kocası Akis ve Bormos bahçe tarafına geçip konuyu birbirlerine açtılar. Akis Bormos’a diğerlerinin de daha bir çözüm bulamadığını söyledi. Şu anlık herkes susacak ve yoluna bakacak, daha sonra ise elbet bir çözüm yolu bulunacaktı. <br>Günler günleri kovalıyorken havalar iyice bozmaya başladı. Her biten fırtınanın ardından yenisi hızla yerini aldı. Tarlalar sular içinde kaldı, mahsul toplanamadan bozuldu. Herkes hayretler içerisindeydi. Bu ayda böyle bir şeyin olması hiç de normal değildi. Üstüne üstlük bir de bu rüya görme olayı kulaktan kulağa herkese dolaşmaya başladı. Akis ve diğerleri yaşananları lehlerini çevirebileceklerini düşündüler ve durumu köy meydanında ahaliyle paylaşmaya karar verdiler.</p><p>Bir ikindi vakti herkesi meydanda topladılar ve konuyu anlatmaya başladılar. Akis “Kardeşlerim, sizleri burada toplamamızın nedeniyle alakalı az çok bir fikriniz vardır. Bizler birkaç ay önce rüyamızda İkaros’un özgür ruhunu gördük. Ruhu bizlere musallat oldu. Sizleri korkutmamak için durumu hemen sizinle paylaşmadık. İkaros hiç iyi değildi. Sözleri fazlasıyla can acıtıcıydı. Eşine ve çocuklarına iyi bakmadığımızı bu yüzden de bizlere kötülük yapacağını söyledi. Bizler o günden beri eşi Egina’ya ve çocuklarına elimizden geldiğince yardım ediyoruz. İsterseniz ona da sorun, bizi yalancı çıkaracağını düşünmüyoruz.” diyerek bedenini Egina’ya doğru çevirdi. Egina başını aşağı yukarı sallayarak doğru olduğunu belirtti. Bu yardımların altından bir şey çıkacağını biliyordu.</p><p>“İşte! Siz de duydunuz Egina da bizleri doğruladı. Bizler ona yardım ettik ama İkaros hala bizim rüyalarımıza gelip bizleri yeterli yardımda bulunmadığımıza dair suçluyor. O, açgözlü biri. Onu yaşarken böyle bilmezdik ama gördük ki özgür ruhu hiç de beden ruhuyla bir değil. Ben durumu çözebilmek için araştırmalar yaptım. Başka köylerden bizler gibi bu tarz şeyler yaşayan insanlarla konuştum ve onlardan bir çözüm yolu buldum.” dedi.</p><p>Ahali meraklı gözlerle konuşmanın devamını bekliyordu. Akis konuşmasına devam etti. “Söyleyeceklerimi beğenmeyeceğinizi biliyorum. Sizlerin karşısına böyle bir cevapla gelmek istemezdim ama tek çarenin bu olduğunu lütfen unutmayın. Beden, diğer dünyayla bu dünya arasında bir köprüdür. Özgür ruh ölünün bedeni sayesinde buraya geçebilir. İşte bu yüzden bedenden kurtulmalıyız.” Ahali Akis’in dediklerini duyunca şaşkına döndü. Her taraftan konuşmalar yükseldi. Bir taraf bedenin nasıl yok olacağını, başka bir taraf bunun ölüye saygısızlık olduğunu, diğer bir taraf ise bunun işe yarayıp yaramayacağını soruyordu.</p><p>Akis herkesten sessiz olmasını, soruların cevaplanacak olacağını söyledi. “Şaşkınlığınızı anlıyorum. Bunu ilk kez duyduğumda ben de sizler gibiydim. Başka bir çözüm yolu aradım ama ne yazık ki yok. Köyümüzün yeniden bereketli günlere dönebilmesi için İkaros’un bedenini yakmalıyız. Her şey bizler için...”</p><p>Egina, eşinin bedeninin yakılmak istendiğini duyunca çığlık atıp bağırmaya başladı. Köylüler onu sakinleştirmeye çalıştılar. Akis’in ve diğerlerinin ne yapmaya çalıştığını şimdi anlamıştı. O yardımlar insanları yanlarına çekebilmek içindi. Anladıklarını diğerlerine anlatmaya çalışsa da kimse onu can kulağıyla dinlemedi. Bormos’a doğru baktı. En azından bu sefer doğruyu söyler ve yanında olur diye düşündü ama Bormos sadece gözlerini kaçırmakla yetindi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*wCKm7CurXskGKqlWH_YEIA.png" /></figure><p>Köylüler başta ne yapılacağından emin olamasalar da Akis’in duygu yüklü sözlerinden sonra bir sonuca vardılar. Yarın öğle vakti İkaros’un bedeni yakılacak ve böylelikle de özgür ruhu sonsuza kadar diğer dünyada kalacaktı.</p><p>Bormos olacaklardan dolayı suçluluk duyuyordu. Yeniden İkaros’a ve ailesine ihanet etmek kalbine dokunmuştu. Egina’nın gözlerindeki kederi görmemek için oradan uzaklaştı ve yarın öğleye kadar kimsenin yanına çıkmadı.</p><p>Yarın zaman geldiğinde tüm ahali mezarlıkta toplanmıştı. Herkes biraz korku ve biraz umutla olacakları bekliyordu. Egina’nın gözleri ağlamaktan şişmiş, çocuklar ise her şeyden habersiz etrafı incelemekteydi. Akis ve diğerleri İkaros’un mezarının başına geldiler. Önce Akis yapacakları şeyin önemiyle ilgili bir konuşma yaptı ardından da diğerleri mezarı kazıp İkaros’un bedenini dışarı çıkardı. Önceden toplanan çalı çırpıyı bedenin etrafına dizdiler. Egina gördüklerine dayanamayıp bayıldı. Kadınlar onu ve çocukları oradan uzaklaştırdı. Bormos uzaktan olanı biteni izliyordu. İçi sızlasa da bir şey yapamazdı.</p><p>Akis ilk ateşi atan oldu. Ardından da diğerleri daha da harladı. İkaros’un bedeni alevler içerisindeydi.</p><p>Artık özgür ruhun köprüsü sonsuza kadar yıkılmıştı.</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/d7e333049c6e">Şevval Aydoğan</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=da62a7ae98a5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%B6zg%C3%BCr-ruhun-k%C3%B6pr%C3%BCs%C3%BC-da62a7ae98a5">Özgür Ruhun Köprüsü</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaz Yağmuru]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/yaz-ya%C4%9Fmuru-7c0544b0aa22?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7c0544b0aa22</guid>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[ayrılık]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Feb 2024 14:01:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-17T14:01:31.636Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bir ayrılık ve umut hikayesinin devamı -2</h4><blockquote>Bu yazıyı okumadan önce <a href="https://medium.com/turkiye-yazar/balkon-sohbeti-1c1841ce68e0">Balkon Sohbeti</a> adlı yazıma bakmanızı öneririm. Şimdiden iyi okumalar.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mkzHxCXefn6fdobDrjt4DA.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@joelholland?utm_content=creditCopyText&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=unsplash">Joel Holland</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/aerial-photography-of-flowers-at-daytime-TRhGEGdw-YY?utm_content=creditCopyText&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=unsplash">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Son balkon sohbetimizi hala çok iyi hatırlıyorum. Zaten senin benden habersiz benden gidişini unutmak nasıl mümkün olabilir ki?</p><p>O gün, senin evden gidişinin akşamı seni aradım. Açmadın. Dedim <em>“Belki işi vardır, görünce geri döner.” </em>Ama dönmedin. Ben seni bekledim, sen hiç dönmedin. Sonraki gün kapına geldim, zilini çaldım ama sen evde yoktun. Orada da bekledim. Üst komşun beni görünce dünden beri seni görmediğini söyledi. Eve döndüm. Yine bekledim, yine aradım, yine evine gittim… Herkese seni sordum ama kimseden bir haber alamadım. Sadece en son ev sahibin evden çıktığını haber verdi. Sen, buradan gitmiş miydin gerçekten? Benden habersiz, hiçbir şey söylemeden, öylece gitmiş miydin?</p><p>İlk zamanlar inkar ettim.<em> “Yapmaz, belki bir şey oldu o yüzden haber edemedi.”</em> dedim. Sonra sinirlenmeye başladım. Günler geçti ve hiçbir şey olmadı. Ben bekledim ama senden bir haber gelmedi. Nefret etmeye, seni hatırlatacak bir şey gördükçe krizler geçirmeye başladım. O çiçek var ya o çiçek, yüzüne bile bakmadım. Evin güneş görmeyen bir tarafına koydum ve hiç ilgilenmedim. Onu görmek, son gecemizi hatırlamak, beni çileden çıkartıyordu.</p><p>Bir gün seni unutmaya karar verdim. Adını; seni yazdığım günlükten sildim, sayfaları yırttım, hiç yoklarmış gibi yaptım. Herkese gülücükler dağıttım, “iyiyim” dedim. Arkadaşlarımla kafelere gittim, sokaklarda şarkılar söyledim, dans ettim. Sonra gün geldi ve evden içeri girdiğim gibi hıçkırıklarla baş başa kaldım. Gözyaşlarım o kadar çok aktı ve o kadar çok aktı ki ben içlerinde boğulduğumu sandım. Ben, seni unutmaya çabaladıkça daha çok hatırladım. Hatıralarım sen, hayallerim sen, rüyalarım sen… Her bir tarafımda sen oldun. Sensizlikte hayat bulmaya çalıştım. Ne hayatı bulabildim ne de kendimi. Her gün daha da yarım kaldım.</p><p>Sonra günler günleri kovaladı. Sen hep zihnimin bir tarafında kaldın öylece. Her çalan telefona sen diye baktım, her çalan kapıyı sen diye açtım. Ne telefonlar ne de kapıların ardı bir türlü seni bulamadı. Ben hep bekledim. Her gece kendime sorular sordum. <em>“Neden gitti? Neden haber vermedi? Benim yanlışım neydi?” </em>Düşünmekten uyuyamadım, uyuyamadığımdan düşüncelere daldım. Eninde sonunda bir şeyler dank etti.</p><p>Ben, seninle hiç susmadım. Ben, seninle birlikte gerçekten hiç konuşmadım. Senin neyi izlediğini görmedim, neyi duyduğunu dinlemedim. Ben seni anlamayı denemedim. Evet, ben seni sevdim ama sevdiğimi hiç göstermedim. Paylaşılmayan sevgi gerçek midir? Söylenmeyen sözler, harekete geçmeyen davranışlar, anlatılmayan duygular… Ben birini sevdim ama nasıl doğru sevilir bilemedim.</p><p>Seninle ilk tanışmamızı hatırlıyor musun? Bir yaz günüydü. Öğle vakti sokağın birinde ikimiz de öylece yürüyorduk. Sonra birden yaz yağmuru değdi bedenlerimize. Etrafımızdakiler ve ben hemen çatıların altına, ağaçların diplerine, mağazaların köşelerine sindik. İşte tam o an fark ettim seni. Kaçmayı değil de kalmayı seçmiştin o zamanlar. Yağmur anca beş dakika sürmüştü ama ben, tüm gün senin o hallerini izlemiş gibiydim. Sen, bana yaz yağmuruyla geldin. Gelişin ani, gidişin hızlı, arkanda bıraktığın ise acıklı bir fırtınaydı. Dünyamı yeşerten de tepetaklak eden de yine sendin.</p><p>Çiçeklerime seni anlatıyordum biliyor musun? Benim için aldığın menekşeler o kadar çok anlam yüklüydü ki… Her gece uyumadan önce kokusunu içime çekiyordum. Onlar başucumda durduğu sürece kendimi çok rahat hissediyordum. En güzide yerime teşrif ettiğin gece çok heyecanlıydım. Dışarıdan umursamaz gözüksem de emin ol içimde bir hız treni son sürat aşağıya doğru iniyordu. Bir ara bayılmaktan bile korktum. Biliyorum, bunları duysan çok şaşırırdın. Keşke daha önce seninle paylaşabilseydim. Belki o zaman gitmezdin.</p><p>Günler günleri kovaladı ve ben keşkelerimle bir başıma kaldım. Her geçen gün o yapmadığım şeylerin acısı daha da ağırlaştı. İşten ayrıldım, daha doğrusu kovulmama ramak kala kendim çıkmayı tercih ettim. O patron bozuntusunun beni aşağılayarak<em> “Kovuldun!”</em> demesini duymak istemedim. Bir de onunla ilgili çok da iyi olmayan düşüncelerimi yüzüne karşı söyledim. Duyduğundaki yüz ifadesini görmen gerekiyordu. O kadar çok şaşırdı ki! Benden böyle bir şey hiç beklemiyordu. Ama iyi oldu, bana çektirdiği günlerin bir bedeli olmalıydı. Bir de onlar için keşke diyemezdim.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></a></figure><p>Bir süre kimseyle görüşmeden evde oturdum. Bazı akşamlar ev sahibim kapımı çaldı. Kirayı yatırmadığım için beni uyarmaya geldiğini sandım. Ama işler hiç de benim düşündüğüm gibi olmadı. Her defasında elinde fırından yeni çıkmış kekle karşımda durup iyi olup olmadığımı sordu. Bir kez olsun kirayı geciktirmemle alakalı bir şeyden söz etmedi. Hala birilerini önemseyen insanların var olması güzeldi.</p><p>Bir gün yine elinde kekle beraber karşımda dururken onu içeriye davet ettim. Ev çok düzenli değildi ama onun bunu takacağını düşünmüyordum. Konuya nasıl girmem gerektiğini tam olarak bilemediğimden ilk başta sessiz kalmayı tercih ettim. Gözlerim yaramazlık yapmış bir çocuk misali halı desenlerini inceliyordu. Bana utanmamı, kirayı dert etmememi ve seninle ayrıldığımız için üzüldüğünü söyledi. Belli ki senden haberi vardı. İçim titredi. Başka birine senden bahsetme düşüncesi hiç de iyi hissettirmedi. Gözlerim dolmuş bir şekilde yüzümü ona doğru çevirdim ve<em> “Gitti…” </em>dedim. O gece bana öyle bir sarıldı ki kimsesiz kalan ruhum biraz olsun elinden tutulmuş hissetti. Biz başka bir şey konuşmadık ama sessizliğimiz birbirine çok şey anlattı.</p><p>O günün üzerinden haftalar geçti. Bir sabah ağabeyimden gelen bir mesajla uyandım. Ağabeyim beni yanına çağırıyordu. İşten ayrıldığımı ve evden hiç çıkmadığımı öğrendiğini, beni merak ettiğini, bana yeni bir iş bulduğunu, bu yüzden de yanına gelmem gerektiğini söylüyordu. Ağabeyimle çok yakın değildik. Aslında büyüdükçe birbirimizden uzaklaştık desem daha doğru olur. İşi için ülke değiştirmek zorunda kalınca aramızdaki bağlar biraz sarsıldı ama yine de onun varlığı her zaman bana güç verdi. Bu mesajı atmadan önce birkaç hafta boyunca beni aramıştı ama ben açmadım, kimseyle konuşmak istemiyordum.</p><p>Bir süre yeni bir yere gitmenin ve yeni bir işe başlamanın nasıl olacağını düşündüm. Değişim belki iyi gelirdi. Seni unutmam ya da en azından daha az hatırlamam için bana yardım edebilirdi. Bu evde ve şehirde kalmak her geçen gün beni boğuyordu. Kabul ettim. Ev sahibime buradan ayrılacağımı, para kazandığım an borcumu ödeyeceğimi ve yanımda olduğu için ona müteşekkir olduğumu söyledim. Benim için çok sevindi ve kendime iyi bakmamı tembih etti.</p><p>Kısa süre içerisinde eşyalarımı topladım. Zaten çok fazla da şeye sahip değildim. Uzun süredir temizlik yapmadığımdan ev berbat haldeydi. Etrafı temizlerken onunla karşılaştım. Onunla… Gitmeden önce bana verdiğin daha tohum olan çiçekle… Evin güneş görmeyen tarafına koyduğumdan ve yüzüne bile bakmadığımdan hiç iyi halde değildi. Ne çiçeği olduğunu da öğrenemedim zaten. Öğrensem iyi olur muydu orası da muallaktı tabii.</p><p>Ağabeyim benim için uçak biletimi aldı. Bir gece vakti sessiz sedasız ayrıldım bu şehirden. Her şeyi geride bırakmak belki de en iyisiydi. Ama unuttuğum tek bir şey vardı ki o da nereye gidersem gideyim anılarımız benimle beraber geliyordu. Hafızam her an aynı sahneyi döndürüp duruyordu ve ben düşünmemeye çalıştıkça o ana daha çok saplanıyordum. Hollanda’nın bilmediğim sokaklarında senin hayaletinle dolaşıyordum.</p><p>Seni araştırdım. Nerede olabileceğini bulmaya çalıştım. Aramalarım bir geri dönüt vermedi. Bende bıraktım, bırakmak için uğraştım. Vazgeçmek değil benimkisi, sadece kalbimi daha da acıtmamak, acıtmamak için çabalamak. Zaten bunu da başardığım söylenemez. Gözlerim her bir yanda senin silüetini arıyor. Kulaklarım her duyduğu sesi senin sesine benzetiyor. Ben bırakmaya çalışsam da onlar sana daha çok bağlanıyor.</p><p>Şimdi bir çiçek tarlasındayım. Binlercesinin içinde sadece birini arıyorum. Hangisi onu da bilmiyorum ya. Yine de onlarla olmaktan, kokularını içime çekip aralarında uyumaktan hoşnutluk duyuyorum. Belki bir gün rüyama gelir ve ismini fısıldarsın kulağıma. En azından onu bulmuş olurum, seni bulamasam da…</p><blockquote>Bu şarkıyı dinlemek isterseniz diye <a href="https://youtu.be/lHxp4bkNSIQ?si=zRDt-UqYBJbMQI_5">buraya</a> bırakıyorum. Diğer yazılarımda görüşmek üzere. Hoş kalın, hoşça kalın ve benimle kalın…</blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/b67c1b1432d7">Berfin Yeşilyurt</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7c0544b0aa22" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/yaz-ya%C4%9Fmuru-7c0544b0aa22">Yaz Yağmuru</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Neden?]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/neden-be48edcac4be?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/be48edcac4be</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[neden]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Feb 2024 14:01:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-08T14:01:42.748Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Yaptığımız seçimlerin, verdiğimiz kararların nedenleri ve belki de neden psikoloji?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*cGNqVDjnZYlWNdE2" /><figcaption>Photo by Evan Dennis on Unsplash</figcaption></figure><p>Bu hayatta şu yaşımıza kadar hep seçimler yaptık. Hep bir şeylere karar verdik, bir şeylerin peşine takıldık, bir şeyler için ağladık, düştük, yaralandık ve hep sebebini araştırdık.</p><p>İlk başta her şey daha kolaydı. Güneş’in ne renk olacağını seçmiştim mesela. En sevdiğim oyuncağı, öğretmenime götüreceğim çiçeği, okuyacağım kitabı, ağaç kapmacada duracağım ağacı, sabah okula giderken eteğimin altına giyeceğim çorabı, yanıma alacağım boya kalemini, saçıma takacağım tokayı… Sonra her şey daha zor bir hal almaya başladı. Kendi düşüncelerim, başkalarının düşünceleri, gerçekler ve hayaller hep birbiriyle çarpıştı. Mesela, sadece sen istiyorsun diye biriyle arkadaş olamayacağını fark ettim.</p><p>Ne kadar iyi birisi olursan ol, ne kadar çok seversen sev, görülmediğin takdirde hiçbiri bir işe yaramıyor. Tabii büyüdükçe görmek isteyenin gözleri kapalıyken bile seni görebileceğini öğreniyorsun. Ama öğrenmek bir şeyleri değiştiriyor mu orası ayrı. Burada değişimin hangi konuda olmasını istediğine göre de durum yine değişiyor. Benim baktığım taraftan öğrenmek sadece öğrenmek olarak kalıyor. Bunu biliyor olmak istediğim kişiyle arkadaş olmama yetmiyor.</p><p>Seçimler zorlaştıkça nedenler ve sonuçlar daha çok düşünülür oluyor. Neden bunu istediğini daha çok sorguluyor insan ve sonucunda neler olabileceğini. Belki de hepsi korkudandır. Çünkü insan büyüdükçe yanlış yapmaktan daha çok korkuyor. Hep doğruyu seçen, mükemmel olan, kazanan olan olmak istiyor. Bu yüzden de seçim yapmakta, karar almakta zorlanıyor ve ikilemde kalıyor.</p><p>Bir kişinin hayatında karar verdiği en büyük seçimlerinden biri mesleğidir. Yaşamının geri kalanını ne yaparak idame ettireceğine karar vermek çok da kolay bir şey değil. Büyümek denilen şey burada da kendini en ön safta gösteriyor. Küçükken bize sorulan <em>“Büyüdüğünde ne olacaksın?”</em> sorusuna verilen cevap ne kadar çabuk ve kolayken belli bir yaşa gelindiğinde verilen cevap hiç de öncekilere benzemiyor. Çünkü düşünüyorsun. Birçok etkeni düşünmek zorunda kalıyorsun. Senin isteklerin, ailenin istekleri, alacağın maaş, statün, eğitim koşulların… O kadar çok şey var ki! Hepsi birbirinin üzerine binip kocaman bir dağ yaratıyor ve sen daha o dağı gördüğün an yoruluyorsun.</p><p>Kendi seçimimden örnek vermem gerekirse bende olaylar yukarıda bahsettiklerimin yoğunluğu kadar olmadı. Biraz daha değişik seyir aldı. Ben psikoloji birinci sınıf öğrencisiyim. Psikoloji okumaya ortaokula başladığım yıllarda karar verdim. Bu karar verme işi kimilerine göre baya erken bir zaman ve geçen yıllara binaen değişmesi muhtemel. Ama bende olaylar öyle olmadı. Verdiğim karardan şaşmadım. Kim ne zaman o soruyu sorsa cevabım hep aynı oldu. Buraya kadar her şey güzel. En azından kafa karıştırıcı değil. Ama bundan sonrası hiç de beklenildiği gibi değil. Psikoloji okumaya hak kazanıp üzerine de bir sene hazırlık okuduktan sonra büyük bir <strong><em>“NEDEN?” </em></strong>sorusuyla baş başa kaldım. Neden psikoloji? Neden psikoloji okumak istedim? Ya yıllarca istediğim şey hiç de bana göre bir şey değilse, aradığımı bulamazsam? Daha ne aradığımı bile bilmiyorken…</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*lp6mcmFum9sb5f3w" /></a></figure><p>Aylarım bunu düşünmekle geçti. Geçmişi düşünüp neden buna karar verdiğimi bulmaya çalıştım. O yıllarda psikolojiyi nereden duyduğumu gram hatırlamıyorum. Tanıdığım bir psikolog, psikoloji okuyan biri ya da psikoloğa giden biri yoktu. O yıllarda ailemdeki çoğu kişinin de bildiğini düşünmüyorum. Tek hatırladığım yoğun bir insanları anlama isteğiydi. Çoğu psikoloji öğrencisinde olduğu gibi.</p><p>Bu <strong>“neden”</strong> sorusu okula başladığımda da devam etti, hâlâ da devam ediyor. Okumaya başlayınca bir şeyler rayına oturur diye düşünmüştüm ama daha çok rayından çıktı. O kadar çok <em>neden, neden, neden</em> deyip durdum ki kendime bulunduğum yerde ne hissettiğimden bile bihaber oldum. Sonra <em>“Acaba psikoloji okumasaydım ne okuyabilirdim?” </em>sorusunu düşünmeye başladım.</p><p>Bir gün berbat geçen bir final sınavından sonra arkadaşımın isteği üzerine bir kahveciye gittik. Orada bu düşüncelerimi onunla da paylaştım. Bana <strong><em>“Küçük sen nedenini biliyordu, şu an büyük sen hatırlamasan da…”</em></strong> dedi. Biriyle paylaşmak baya iyi hissettirdi ve ufkumu açtı. Ona buradan da teşekkürlerimi sunuyorum. Aramızda yaptığımız konuşma bana dilimden düşürmediğim, her daim kullandığım sözümü aslında şu sıralar hiç de kullanmadığımı, dilimden düşürdüğümü ya da çok fazla kullandığım için bendeki anlamının etkisini yitirdiğini fark ettirdi ve böylelikle de bir şeyler dank etti.</p><p><strong><em>“Yolun sonunu değil, yolu sevmek.”</em></strong> Bu cümle benim için çok önemli. Çoğu zaman etrafımdaki insanlara verdiğim bir cevap. Bu sefer kendime söyledim. “Neden?” sorusuna o kadar çok odaklandım ki yaşadıklarıma dönüp de bakamadım. Sanki bir orman yolculuğunda çamura battım ve etrafımdaki geleni geçeni bile fark etmedim. Nerede olduğuma, ne yaptığıma, en önemlisi de ne hissettiğime baktığımda her şeyin daha iyi bir hal aldığını yeniden anladım. Zamana bırakmak ve yaşadığın şeylerin farkına varmak… Şu an yaptığım daha doğrusu yapacağım şey bu.</p><p>Tamamen aramayı bırakmış değilim. Hala bazen kendimi onu düşünürken buluyorum. Ama beni bataklığına çekmesine izin vermiyorum. Yaşayalım ve görelim. Belki bir gün yeniden karşılaşırız birbirimizle.</p><p>Şimdilik hoş kalın, hoşça kalın ve benimle kalın. Diğer yazılarda görüşmek üzere, sevgilerle…</p><blockquote><strong>NOT: Berbat geçen final sınavımdan geçmişim :)</strong></blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/932d448d71ac">sıla</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=be48edcac4be" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/neden-be48edcac4be">Neden?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Köhne Masallar]]></title>
            <link>https://medium.com/@iremavsar04/k%C3%B6hne-masallar-521af9d02620?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/521af9d02620</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Feb 2024 00:11:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-04T00:11:14.327Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*AdnUBAsdzQa0YCes" /><figcaption>Photo by Artem Sapegin on Unsplash</figcaption></figure><p>Gözlerinden akanlar birikmişlerin çilesi<br>Elimi uzatsam silinecekler belki<br>Ama ben korkuyorum...</p><p>Dokunursam izim kalır<br>Dokunursam izi kalır<br>Gün gelir kalanlar canımızı acıtır</p><p>Tek bir söz her şeyi değiştirir belki <br>Tek bir soru her şeyi açıklatır bize<br>Ama istek?<br>O olmayınca hiçbiri gerçeğe değmiyor</p><p>Yalan yuvası her taraf</p><p>Yazılanlar, çizilenler, oynananlar…</p><p>Hepsi hiçlik kusuyor etraflarına</p><p>Ya sen?</p><p>Sen neredesin onların bulunduğu dünyada?</p><p>Beni sorma!</p><p>Acıyarak bakma bana!</p><p>Durum vahimmiş gibi davranma!</p><p>Ben iyiyim</p><p>En azından köhne masallarda</p><p>Bak, dokundum sana bu sefer</p><p>Artık dayanamadım</p><p>Zaten acıyorken her bir yanım</p><p>Ve aramız biraz limoniyken</p><p>İzim de izin de kalsın tam burada</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=521af9d02620" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nefes]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/nefes-1b0cd4b91ae9?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b0cd4b91ae9</guid>
            <category><![CDATA[nefes]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Nov 2023 14:02:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-18T14:02:17.367Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Nefes al, nefes ver ve…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*VxufbH3V6Z8BfCBm" /><figcaption>Photo by Jeremy Bishop on Unsplash</figcaption></figure><p><em>Nefes alamıyorum...</em> <br>Sınıftayım. Hoca derse ara vereli daha beş dakika oluyor ve ben nefes alamıyorum.</p><p>İlk başta olan bitenin farkına varamıyorum. Her şey doğru bir sıralamada gidiyor. Nefes alıyorum, nefes veriyorum, nefes alıyorum, nefes veriyorum, nefes alıyorum... Sonra birkaç saniye aldıklarımı tutuyorum. Yaptığım şeyde bir anormallik yok. Her zaman yaptığım şeyler. Hatta artık farkına bile varmıyorum. Birkaç defa aynı şey tekrarlanıyor. Yine yanlış bir şey yok. Ama sonra bir hareketlenme oluyor. Bedenim art arda titremeye başlıyor. Kalbim sanki bir maraton koşusundaymışçasına hızlı hızlı atıyor. Alnımın kenarlarında hafiften ter damlacıkları oluşuyor. <em>“Yanlış giden bir şeyler var!”</em> sinyalleri hoparlörlerden bas bas bağırıyor.</p><p>İşte tam o an idrak ediyorum. Ben, nefes alamıyorum. Çırpınıyorum, kendimi olabildiğince zorluyorum. Bir yandan sakin kalmam gerektiğini kendime hatırlatıyorum ama olmuyor. Ne nefes alabiliyorum ne de sakinliğimi koruyabiliyorum. Sanki bir denizaltındayım ve içeride bulunan oksijen seviyesi sıfıra inmiş.</p><p>Ben, korkuyorum. Saniyeler geçiyor ama hiçbir şey düzelmiyor. Ben nefes almaya çalıştıkça daha çok boğuluyorum. Burun deliklerimden içeriye giren şey bir zehir... Beni öksürtüyor, hıçkırıklara boğuyor, daha da sersemletiyor.</p><p>Dışarı çıkmalıyım. Burada kaldıkça her şey daha da kötüye gidiyor. Ayağa kalkıyorum. Adımlarımı dışarıya doğru arşınlamaya çabalıyorum. Daha çok bir yaprak misali etrafta savruluyorum. Bedenimin çarptığı iki kişi, bir sıranın yanından geçerken düşürdüğüm su şişesi, kalemlik, etrafa saçılan kağıtlar ve ardımdan gelen <em>“Dikkat etsene!”</em> sözleri... Hiçbirini fark etmiyorum. Söylenenler sadece birer uğultudan ibaret. Dışarının hengamesi içerimin hengamesiyle karşılaştırılınca koca bir sessizlik sadece.</p><p>Sonunda kapıya varıyorum. Çıkmak için dışarıya adımımı attığımda birine omzum çarpıyor. Göz göze geliyoruz. Diğerleri gibi önüme bakmam gerektiğiyle ilgili bir şeyler söylemeyi hedeflese de o halimi görünce dudakları şaşkınlığını belirtmek istercesine açılıyor ve duraksıyor. Birkaç saniye öyle kalsa da kendini hemen toparlıyor ve <em>“İyi misin?”</em> diye soruyor.</p><p>Başım kendiliğinden <em>“Hayır.”</em> dermişçesine iki yana sallanıyor. Hemen ardından da dudaklarımdan <em>“Nefes alamıyorum.” </em>cümlesi dökülüyor.</p><p>O an yeniden fark ediyorum. Zaman geçiyor, ben hala buradayım ve hala nefes alamıyorum. Hemen gitmeliyim. Hemen burayı terk etmeli ve oksijeni daha çok hissedebileceğim bir yere çıkmalıyım. Önüme dönüyorum, hoca bize doğru geliyor. Onu görünce daha da kötü oluyorum. Zaman daraldı, zaman yok oldu, zaman bitti. Ellerim benden habersiz göğsüme doğru gidiyor. Bir nevi <em>“Bir şey yap, harekete geç!”</em> demek istiyor. İyi bir şeyler olsun isterken kalbim atış hızını daha da arttırıyor. Her şey çok kötü. Boncuk boncuk terliyorum. Ellerim bu sefer de boynuma uzanıyor. <em>“Nefes alamıyorum...” </em>diyorum bir anda. Kesik kesik konuşmaya başlıyorum.</p><p><em>“Nefes alamıyorum. Nefes yok. Oksijen sıfır. Boğuluyorum. Nefes yok, alamıyorum.” </em>Sesim yükseliyor. Öğrenciler beni izlemeye başlıyor. Hoca sakin olmam gerektiğiyle ilgili bir şeyler geveliyor. Sinirleniyorum.</p><p><em>“Nefes yok! Bakın, içime çekemiyorum. Yok işte! Öleceğim. Nefessizlikten burada öleceğim. Lütfen... Lütfen bana da bırakın. Alamıyorum, bana kalmadı. Nefes alamıyorum.”</em> Ağlamaya başlıyorum. Gözyaşlarım görüşümü bulanıklaştırıyor. Kendimi daha önce hiç olmadığım kadar berbat hissediyorum. Çok fazla insan var, çok kalabalık. Hepsi etrafımı sarmış durumda. Daralıyorum. Herkes oldukça şaşkın. Yaptığım hareketler ve söylediğim sözler hepsinin kafasını karıştırmış. Ne yapacaklarını bilemez halde bana doğru bakıyorlar.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*xa8g2v6LPK8EPrWL.png" /></a></figure><p>Omzumun çarptığı kişi yeniden bana doğru yaklaşıyor. Bana bir şeyler anlatmaya çabalıyor ama duyamıyorum. Kulaklarımda büyük bir uğultu var. Sesim titreyerek bir kez daha <em>“Nefes alamıyorum. Burası... Burası çok kalabalık.”</em> diyorum. Etrafına bakınıyor ve yine bir şeyler söylüyor. İnsanlar yavaş yavaş geri çekiliyor.</p><p>Başım dönüyor. Yerimde durmak imkansız. Yer ayaklarımın altından kayıp kayıp eski haline geri dönüyor. Her şey çok kötü. İnsanlar bir şeyler anlatıyor, duyamıyorum. Ses bana ulaşamadan yok oluyor. Omzumun çarptığı kişi eliyle bir yönü gösteriyor ve ardından da bir şeyler anlatıyor. Neye tamam dediğimi bilmeden gözlerimi kapatıp açıyorum. Kolumu tutup o yöne doğru çekeliyor beni. Ona uyuyorum ve kendimi terasta buluyorum. Ardından da dudaklarından bu cümleler dökülüyor.</p><p><em>“Burada... Burada çok insan yok. Oksijen daha fazla. İstediğin kadar içine çekebilirsin. Hadi beraber yapalım. Bir, iki, üç nefes alıyoruz. Bir, iki, üç nefes veriyoruz. Hadi! Bunu yapabilirsin. Benim yaptığım gibi yapacaksın sadece.”</em></p><p>Söylediklerini uygulamaya çalışıyorum. İlk başta olmuyor. Denedikçe daha da kötü hissediyorum. Devam etmem için yapabileceğime dair telkinlerde bulunuyor. Bir süre daha deniyorum. Zamanla alabilmeye başlıyorum ama aldıklarım bana yetmiyor. Nefese o kadar çok açım ki gözüm dönüyor. Art arda çekiyorum içime. Her an yeniden alamayacak korkusuyla hepsini bünyemde toplamak istiyorum.</p><p><em>“Sakin ol lütfen. Hepimize yetecek kadar oksijen var burada. Şu an nefes alabiliyorsun. Bir süre sonra da alabileceksin. Sadece sakinleşmeye çalışmalısın.”</em> diyor bana.</p><p><em>“Nefes alabiliyorum. Nefes alacağım. Nefes...”</em> demeye kalamadan bedenimi yeniden bir titreme dalgası sarıyor. Her şey giderek daha da kötü oluyor. Hiçbir şeyin iyileştiği yok. Yere çöküyorum. O da yanıma oturuyor. Birkaç dakika bir şey yapmıyor sonra elleriyle beni sarsıyor. Hemen ardından da cebinden bir çakmak, çantasından ise bir kağıt parçası çıkartıyor. Gözümün önünde kağıdı yakmaya başlıyor. Onu izliyorum. Alevler giderek artıyor. Elini yakacak!</p><p><em>“Elini yakacaksın. Ne yapmaya çalışıyorsun? Hemen söndür şunu!”</em> diyorum. Sözlerimin ardından yanan kağıdı yere atıyor ve ayakkabısının tabanıyla söndürüp yüzüme bakıyor.</p><p><em>“Birkaç dakikadır sorunsuz bir şekilde nefes alabildin. Bence devamında da alacaksın. Sadece odağını alabilip alabilememe düşüncesinden çıkartmalısın. Her şey odakla ilgilidir, unutma bunu. Kendine iyi bak.” </em>diyor ve omzumu sıkıp yanımdan ayrılıyor. Bense yerde külleri kalmış olan kağıt parçalarına bakakalıyorum.</p><p>Bazen her birimiz nefes alamadığımızı hissederiz. Aldıklarımız bize bir türlü yetmez. Çektikçe çekeriz içimize ama yine de az gelir. Bir daha yeniden nefes alamayacağımızı hatta nefessizlikten öleceğimizi bile düşünürüz. İşte öyle anlar her birimizin berbat hissetmenin en son noktasında olduğunu gösterir. Bir şeyler vardır ve o şeyler bizim hava yollarımızı tıkar. Almayı denediğimiz her an yenileri dizilir karşımıza. Bu şeyin hiç bitmeyeceğine, bir daha eskisi gibi olamayacağımıza dair kötü düşünceler sarar etrafımızı.</p><p>Dediğim gibi, işte öyle anlar herkesin başına geliyor. Ben yaşadım, siz de yaşıyorsunuz biliyorum. O anlardan kurtulmak için ya da en azından bize hissettirdiklerini biraz olsun azaltmak için kendimce bulduğum bir fikrim var: Odağını değiştirmek. Neyi daha çok düşünür ve neye daha çok odaklanırsak bizi içine çekme oranı o kadar çok artar. Tabii ki yaşanılan durumdan kaçın demiyorum. Sonuna kadar yaşayın, hissedin, içinde bulunun ama zamanı geldiğinde de oradan ayrılmayı bilin. Acıya ne kadar çok gömülürsek bizi sarıp sarmalaması da o kadar çok artış gösterir. Suya dalmak güzeldir ama nefes almak için yüzeye çıkmak gerektiğini de unutmamak gerekir. Bu yüzden baktığınız yer gömüldüğünüz yer olmasın.</p><p>Şimdilik hoş kalın, hoşça kalın ve benimle kalın. Diğer yazılarda görüşmek üzere, sevgilerle…</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/42d4916137ae">Buse Özcan</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b0cd4b91ae9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/nefes-1b0cd4b91ae9">Nefes</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Balkon Sohbeti]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/balkon-sohbeti-1c1841ce68e0?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c1841ce68e0</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[ayrılık]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Sep 2023 14:01:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-09T14:01:54.447Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bir ayrılık ve umut hikayesi…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C8t9TBNjZZtyc87yrsRNRQ.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@zyan_bmo?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Zyanya BMO</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/YWYzaelsNqo?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Son balkon sohbetimizi hala çok iyi hatırlıyorum. Sen, son olduğunu bilmeden yine bana çocuksu bir heyecanla bir şeyler anlatıyordun; bense her zamanki gibi kendimden geçmiş bir şekilde seni dinliyordum.</p><p>Sözlerin sanki bir şarkı gibiydi benim için. Her notan gülümseme sebebiydi. Öyle güzel anlatıyordun ki bölmeye kıyamıyordum seni. Zaten bana bu yüzden de az kızmadın. <em>“Senin de ağzından kelimeleri kerpetenle alıyoruz. Hayır yani susunca ne oluyor ki anlamıyorum? Hem sıkılmıyor musun? İnsan sus sus patlar en sonunda.”</em> diyemedim ki, <em>“Yanlış notaya basar da tüm şarkıyı mahvederim.” </em>diye. Korkumu bakışlarımın ve senin deyiminle anlamlı sırıtışlarımın ardına sakladım.</p><p>Bir gece, yine oturmuş sen anlatırken ben de seni dinlerken bulup söylemiştin bu sözü.<em> “Sırıtma anlamlı anlamlı! Başkalarının gözerinde, bakışlarında olur bu anlam denilen şey; seninse gülüşlerinde var. Ne saklıyorsun onların ardında bir türlü bulamıyorum. Hüzün mü, korku mu, yoksa heyecan mı bilemiyorum. Sahi, ne gizli orada?”</em> Tabii ki sorunun cevabı yine anlamlı sırıtışlarımdan biri olmuştu. Sen de ilk başta sinirli bir bakış göndersen de sonrasında üzerime gitmeyip yine çiçeklerini anlatmaya başlamıştın.</p><p>O son balkon sohbetimizde de çiçeklerin büyük bir alan kaplamıştı, tabii bu sefer bunda benim epey büyük bir payım vardı. Kapıyı açmış, beni elimde koca bir saksıyla görünce çok şaşırmış ve de fazlasıyla mutlu olmuştun. Bana daha önce hiç öyle sarıldığını hatırlamıyorum. Sana daha önce çiçek aldığım çok olmuştu ama bu sarılış ve neşe hepsinden daha da farklıydı. Belki sen de olacaklarla ilgili bilmeden bir şeyler hissettin.</p><p>Saksıyı hemen elimden aldın ve hızlı adımlarla balkona çıkardın. Balkonun çok büyük değildi ama senin için evinin en güzide yeriydi. Buraya ilk kez geldiğimde bana <em>“Şanslısın, herkes buraya gelme şerefine layık olamaz.”</em> demiştin. Şanslıymışım ki daha sonrasında sadece senin değil, benim de en güzide yerim oldu.</p><p>Hemen bir yer ayarladın ona. Sonra da <em>“Ayy, ne iyi oldu. Ben de bizimkilere yeni arkadaş alacaktım. Bir arkadaşlarına sabah veda ettiler de. Zaten son zamanlarda kendileri bana küsmüştü. Sabah bir baktım tamamen gitmiş. Ayrılığımız zor olsa da başardık bir şekil. Bu arada ne çiçeği bu? Açınca anlarım ama daha tohum, büyüyüp açana kadar ben meraktan çatlarım. Evet, nedir bu arkadaşın ismi?”</em> Tabii ki ne olduğunu söylemedim. Çok uğraşmış; beni küsmekle, bir daha konuşmamakla tehdit etmiştin. Ama ikimiz de biliyorduk ki sen konuşmadan duramazdın. Öyle de oldu zaten. Birkaç dakikalık sessizlikten sonra ayağa kalktın, mutfağa gittin ve her zamanki kahvelerimizle beraber geri döndün. <em>“Söylemezsen söyleme. Bu gece olmazsa başka sefere ben elbet öğrenirim.”</em> Başka gecemiz olmadı. Umarım öğrenmişsindir.</p><p>Kahvelerimizi yudumlarken bana patronunun gıcıklıklarından bahsetmiştin. Yaptığın işi onun bir türlü beğenmediğini, onun yüzünden aynı şeyi kırk kez yeniden yazmak zorunda kaldığını, bu gidişle istifa edeceğini anlatmıştın. Bunaldığın, sinirlendiğin, her an bir delilik yapacağın her halinden belliydi ama yapmamalıydın. Zaten bu işi zor bulmuştun, bırakma gibi bir lüksün yoktu. Yoksa evden atılırdın ve en güzide yerin de yok olurdu. Bunu sen de çok iyi biliyordun. Bu yüzden de kendini durdurmak için elinden gelen her şeyi yapardın.</p><p>Bir süre daha bana sinirli sinirli olanları anlattın. Sonra aniden durdun ve elinde fincanlarla yeniden mutfağa gittin. Yeni kahveler ve birkaç dilim kekle beraber geri döndün.<em> “Anlatmak acıktırıyor insanı. Tabii sen bilmezsin sessizliğin bekçisi!” </em>Benimle uğraşmak en büyük hobindi. Son günlerde suskunluğuma kafayı takmıştın ama yine de çok üzerime gitmedin. Gözlerini yeryüzüne çevirdin ve bahçedeki ağaçları izledin. Senin için yeryüzü, gökyüzünden daha güzeldi. Göğü sevenlere bir türlü anlam veremezdin. Senin için gökyüzünü sevenler yere ayaklarını sağlam basamayanlardı. Sana göre insanlar, bir şeyleri başarmak istiyorsa bir ağaç misali köklerini yere salmalıydı. Yıldızlardan medet umanlar sadece hayalperestlerden ibaretti.</p><p>Ben göğü sevenlerdendim. Ayın evrelerinden en çok dolunayı; takımyıldızlarından Çoban Takımyıldızı’nı, içlerinden de en parlak olan Arcturus’u severdim. Sen bunları bilmezdin. Aslında, benimle ilgili olan çoğu şeyi bilmezdin. Yine de sana her daim yakın hissederdim. Aramızda çözemediğim bir bağ vardı.</p><p>Bir süre sen yeryüzünü izlemiştin, bense gökyüzünü. Sonra, gözüme balkon duvarlarından birinin boyanmaya başladığı çarpmıştı. Hemen hissettin ve<em> “Boyamaya yeni başladım. Biraz etrafa renk gelsin istedim. Daha bitmedi ama belki sen geri kalanını boyamamda bana yardım edersin.” </em>dedin. Kafamı olur niyetiyle salladım ama aslında bu tepkimin altında büyük bir iç çekiş vardı. Fark etmedin, tek başına uğraşmayacağının mutluluğuna kapılmıştın.</p><p>Bir süre daha çiçeklerden, işten, aşağı sokaktaki pastanenin ay çöreklerinden ve her gün giriş kapısında karşılaştığın sokak kedisinden bahsettin. Senin yanında zamanın nasıl geçtiğini hiç anlayamıyordum. Sabahın ilk ışıkları doğmak üzereydi. Artık gitmem gerekiyordu. Ayağa kalktım, tam kapıya doğru yürüyecektim ki lamba patladı. Karanlık şimdiden aramıza girmişti. <em>“Bunun böyle yapacağı belliydi. Kaç gündür gidip geliyordu, sonunda patladı. Ben zaten tedarikimi yapmıştım. Bugünkü alışverişimde yeni lamba da aldım. Kısa süre içerisinde değiştiririm.”</em> dedin. Kafamı salladım ve balkondan çıktım. Sen de benim ardımdan geldin. Elimi kapının kulpuna uzatmak o kadar zordu ki ama uzattım. Açtım ve sana doğru döndüm.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*Kvi48C6Cwb1UQM7R.png" /></a></figure><p>O gün ilk kez bana <em>“İstersen, kalabilirsin.”</em> dedin. Gerçekten anlamış mıydın? Çünkü bunun başka bir açıklaması olamazdı. O kadar gecenin içinden bu anı bulmak sadece işimi zorlaştırıyordu. Sorunun ardından küçük bir sırıtış dudaklarımda yerini buldu. Seni kendime doğru çektim ve sarıldım. Tam şu an, bu anın içinde kalabilirdik. Benim gıkım çıkmazdı. Yine de her şeye rağmen gitmeliydim. Kulağına eğildim ve <em>“Hoşça kal…” </em>dedim, sonra da oradan ayrıldım.</p><p>Benim gidişimin ardından ne oldu, ne hissettin bilmiyorum. Bana çok kızdın mı? Hayal kırıklığı yaşadın mı? Boyamana yardım etmedim diye bana küstün mü? Hiçbirini bilmiyorum ama gitmeliydim ve de yaptım.</p><p>Kendimi tanımıyordum. Sağlıklı duygular içerisinde değildim. Hayatla ve kendimle olan düşüncelerim hala yerine oturmamıştı. Kendimi bulmadan seninle bir maceraya başlamak sadece ikimizi yaralardı. Seni üzmek, en son isteyeceğim şeydi. Benimle uğraşmak zorunda değildin. Evet biliyorum, benim için elinden gelen her şeyi yapardın ama buna hakkım yoktu. Sen benim psikoloğum, bakıcım ya da yardımcım değildin. Olmamalıydın da zaten. Eğer bir şeyler başlasaydı kendimi hep eksik, hep bir yük gibi hissedecektim. Ne seni ne de kendimi zorlamak istemedim. Yolumu bulmadan seninle olamazdım. Bu yüzden gittim, belki de senin deyiminle kaçtım.</p><p>Şu an her şey eskisinden biraz olsun daha iyi. Doğru yolu tam bulamasam da yeni sokaklara girip denemekten korkmamaya başladım. Yeni bakış açılarıyla tanıştım ve onları hayatıma kattım. Artık eskisinden daha sağlıklı düşünüyorum. Hala bazen kendimi tanıyamadığım anlarım oluyor ama bunun olmasından utanç duymuyorum. Öğrenmenin hiçbir zaman bitmediğini çok iyi anladım.</p><p>Şimdi en güzide yerindeyim. Sen yoksun. Çiçeklerin yok. Boya yarım kalmış. Geç de olsa sana yardım ettim ve bugün geri kalanını tamamladım. Diğer duvarlara ağaçlar ve yıldızlar çizdim. Parıldasınlar diye pirinç ışıklar taktım. Her yere <em>“o”</em> çiçeği koydum. Acaba ne olduğunu bulabildin mi? Sana sarı laleler almıştım. O zamanlar ayrılığımın habercisiydi, şu an ise umudumun habercisi. O kadar çok aldım ki evin her yerinde onlar var. Bir gün buradan geçerken belki görürsün ve gelirsin diye yaptım. Gelir misin? Yeniden dener misin? Ben buradayım ve her geçen gün seni bir umutla bekliyorum.</p><blockquote>https://open.spotify.com/track/6m3ObG4d6M92hJWYplJfnb?si=LGDadJlhTdegJq612UaZcQ&amp;utm_source=copy-link</blockquote><blockquote>Bir küçük teşekkürüm var. Sevgili diş perim, namıdiğer <a href="https://medium.com/@kendinedoktor">https://medium.com/@kendinedoktor</a>, bu teşekkür sana. Benimle paylaştığın şarkı sayesinde bu hikaye ortaya çıktı. Yazarken sadece bu şarkıyı dinledim. Seni kalbinin en dip noktasından öpüyorum. İyi ki varsın…</blockquote><p>Bu da benden size hediye olan bir şarkı. Atmasaydım hikaye eksik kalırdı. Diğer yazılarımda görüşmek üzere. Hoş kalın, hoşça kalın ve benimle kalın…</p><blockquote><a href="https://open.spotify.com/track/4vjz7w27dNpI7rHJ64uA3g?si=brYypRPARdmFLAZF8uHS3g&amp;utm_source=copy-link">https://open.spotify.com/track/4vjz7w27dNpI7rHJ64uA3g?si=brYypRPARdmFLAZF8uHS3g&amp;utm_source=copy-link</a></blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/42d4916137ae">Buse Özcan</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c1841ce68e0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/balkon-sohbeti-1c1841ce68e0">Balkon Sohbeti</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nefes Almak İstiyorum]]></title>
            <link>https://medium.com/@iremavsar04/nefes-almak-i%CC%87stiyorum-4b840a529acc?source=rss-c7e60dfe3561------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4b840a529acc</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[nefes]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Birisii]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Aug 2023 18:11:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-28T18:30:14.371Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LY1pajGoTsGiFWbUU9ZNPQ.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@paititi?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Guillaume Galtier</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/3YrppYQPoCI?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Bazen bazı anlar gelir bana</p><p>Ben kaçtıkça daha çok dolanır ayağıma</p><p>Bir kurtulsam onlardan</p><p>Sanki nefes alacağım</p><p>Bazen bazı havalar sarar bedenimi</p><p>Bir soğukluk ya da bir ürperti</p><p>Hissettiklerimden en çok hangisi yakar ki beni?</p><p>Bazen bazı kişiler çıkar karşıma</p><p>Kafamı karıştırırlar her baktıklarında</p><p>Doğrular yanlış, yanlışlar doğru oluverir bir anda</p><p>Bazen…</p><p>Bazen hiç sebep yokken koca bir nefes çekerim içime</p><p>Sanki hiç yaşamıyormuşum gibi</p><p>Sanki boğuluyorken son anda yüzeye çıkmışım gibi</p><p>Sanki bir anlığına her şey durmuş da hayat yeniden canlanmış gibi</p><p>Nefes almak istiyorum</p><p>Zamanın kölesi değil, yoldaşı olmak istiyorum</p><p>Biliyorum, hayat kısa ve ben günbegün ölümüme yaklaşıyorum</p><p>Dünya sırtımda ve yuvarlanıp gidiyorum</p><p>Nefes almak istiyorum</p><p>Bazen fark ediyorum</p><p>Aldıklarımı vermiyorum</p><p>Tutuyorum, saklıyorum, kaçırıyorum</p><p>Acaba ben kimden kaçıyorum?</p><p>Kimin peşine takılıyorum?</p><p>Koşuyorum</p><p>Yıldızlarımı tek tek yakıyorum</p><p>Yolumu aydınlık, gönlümü serin tutuyorum</p><p>Biliyorum, gökkuşağının ardı bir yıldız tarlası</p><p>Hayallerim de onun başlangıç noktası</p><p>Gün gelecek ben oraya varacağım</p><p>Gün gelecek ben oradan geçeceğim</p><p>Ve gün gelecek</p><p>Ben de nefes alacağım</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4b840a529acc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>