<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by İrfan Karaduman on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by İrfan Karaduman on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@irfankaraduman?source=rss-5bd5bf4c6b62------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*or2DwIDXlVhZ75yE6wI9Uw.jpeg</url>
            <title>Stories by İrfan Karaduman on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@irfankaraduman?source=rss-5bd5bf4c6b62------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 01:26:15 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@irfankaraduman/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Sonatype Nexus Repository- Gradle Entegrasyonu]]></title>
            <link>https://medium.com/@irfankaraduman/sonatype-nexus-repository-gradle-entegrasyonu-351243025794?source=rss-5bd5bf4c6b62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/351243025794</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İrfan Karaduman]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Jan 2026 15:00:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-08T20:24:16.183Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Özellikle CI/CD süreçlerinin yaygınlaştığı günümüzde, bağımlılıkların güvenli, tutarlı ve izlenebilir biçimde yönetilmesi kritik önem taşımaktadır. Bu ihtiyacı karşılayan repository yöneticileri, yazılım artifact’ları için merkezi bir kontrol noktası oluşturarak build sürelerinin kısalmasını, sürüm tutarlılığını ve otomasyon süreçlerinin sağlıklı şekilde işlemesini mümkün kılar.</p><h3>Nexus Repository Nedir?</h3><p><strong>Nexus Repository</strong>, yazılım geliştirme sürecinde kullanılan tüm bileşenleri (kütüphaneler, paketler, build çıktıları, container imajları vb.) merkezi olarak saklayan ve yöneten <strong>evrensel bir repository yöneticisidir</strong>.<br> Kurum içindeki tüm yazılım bileşenleri için tek, kontrollü bir <strong>“kayıt sistemi” (single source of truth)</strong> görevi görür.</p><p>Nexus Repository’nin Başlıca Kullanım Alanları</p><ul><li>Dış (Maven Central, npm, PyPI, NuGet vb.) ve iç paketleri tek noktadan yönetme</li><li><strong>Uzak depolardaki bileşenleri proxy’leyip cache’leyerek</strong> build sürelerini kısaltma ve ağ bağımlılığını azaltma Bir geliştirici bir paketi ilk kez çektiğinde Nexus bu paketi cache’ler; sonraki tüm geliştiriciler paketi çok daha hızlı şekilde Nexus üzerinden indirir.</li><li><strong>Erişim kontrolleri ve politikalarla güvenliği artırma</strong>, riskli veya onaylanmamış bileşenleri engelleme</li><li><strong>CI/CD boru hatlarıyla entegre olarak</strong> artifact yaşam döngüsünü otomatikleştirme</li></ul><p>Bu yazıda, <strong>Sonatype Nexus Repository</strong> ile <strong>Gradle kullanılarak derlenen örnek bir proje</strong> üzerinde entegrasyonun nasıl yapılacağını adım adım ele alacağız.</p><ol><li><strong>Maven Proxy Repository’lerinin Oluşturulması</strong></li></ol><p>Nexus Repository arayüzünden:</p><p><strong>Administrator → Repository → Create Repository</strong> adımlarını izleyerek, projede kullanılan repository’leri <strong>proxy repository</strong> olarak tanımlıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/729/1*IvFra8C-UrqLDGW5AecqsQ.png" /></figure><p>Maven kütüphanesi olması nedeniyle, format olarak maven2 seçiyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/781/1*23rL_MJY_CCVkkyq4buxKw.png" /></figure><p>Proxy url kısmına <strong>Google’ın Android ve Google</strong> servislerine ait kütüphanelerin yayınladığı maven repository adresini tanımlıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sksF77dCGzpjw1p41VCVhg.png" /></figure><p>Aynı şekilde, Maven central kütüphanelerinin bulunduğu repository adresini tanımlıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XKkdNctKG_rdHnByzAbvPA.png" /></figure><p><strong>Proxy Repository</strong></p><ul><li>Uzak bir repository’ye (ör. Maven Central, nuget.org, Anaconda, Docker Hub) bağlı çalışır.</li><li>İstenen bileşen önce local cache’te aranır; yoksa uzak repodan çekilip proxy’de saklanır.</li><li>Aynı bileşen tekrar istendiğinde artık yerelden servis edilir (daha hızlı ve daha az ağ trafiği).</li></ul><p><strong>Group Repository</strong></p><ul><li>Birden fazla proxy ve/veya hosted repository’yi tek bir URL altında birleştirir.</li><li>Geliştirici tarafında tek kaynak tanımlanır; arka planda tüm üye repolar taranır.</li></ul><p><strong>2- Proxy Repository’lerin Group Repository Altında Birleştirilmesi</strong></p><p>Bu repository’leri ayrı ayrı <strong>maven2 (proxy)</strong> tipinde oluşturduk.<br> Şimdi ise bunları tek bir repository altında toplamak için <strong>repository type olarak </strong><strong>maven2 (group)</strong> yöntemini kullanacağız.</p><p>Oluşturmuş olduğumuz proxy repository’leri <strong>Members</strong> kısmına ekleyerek kaydediyoruz. Böylelikle iki repository’yi tek bir repository üzerinden kullanabiliyor olacağız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NiZF2cOMnX13M78Hf-1jpw.png" /></figure><p><strong>Repository</strong> sekmesine gelerek oluşturduğumuz group repository için <strong>Copy</strong> butonuyla repository URL’ini kopyalıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y4wUVYP3fPBSNPAv587Znw.png" /></figure><p><strong>3 - Repository’nin Gradle Build dosyasına entegrasyonu</strong></p><p>Tanımladığımız repository’yi projeye entegre etmemiz gerekiyor. Projedeki <strong>settings.gradle.kts</strong> dosyasına, kopyalamış olduğumuz repository URL’ini ekliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/753/1*RG09KeY-7LYCkGq5sbw6Aw.png" /></figure><p>Sonrasında gradle build --info komutu ile build işlemini tetiklediğimizde, info çıktılarında tanımladığımız repository URL’i üzerinden kütüphanelerin çekildiğini görüyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CYATUbvqk84NgjCoqlI85Q.png" /></figure><p>Nexus Repository arayüzünde de çekilen paketleri görüntüleyebiliyoruz.<br>Cache’de tutulan bu paketler, sonraki build işlemlerinde hız kazandıracaktır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/678/1*omk6UCkTt7VUL2ZaKQiLYw.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=351243025794" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tenable Nessus İle Openshift Compliance Auditing Taraması]]></title>
            <link>https://medium.com/@irfankaraduman/tenable-scanner-i%CC%87le-openshift-compliance-auditing-taramas%C4%B1-d56b1a2b485b?source=rss-5bd5bf4c6b62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d56b1a2b485b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[İrfan Karaduman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Oct 2025 00:12:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-17T06:41:03.041Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y07Ihihw89JClptuvHL57Q.png" /></figure><p>Günümüzde kurumlar için <strong>bilgi güvenliği</strong>, <strong>yasal uyumluluk</strong> ve <strong>operasyonel şeffaflık</strong> artık bir tercih değil, bir gereklilik haline geldi. Bu noktada <strong>compliance auditing (uyumluluk denetimi)</strong>, sistemlerin ve süreçlerin belirlenen güvenlik standartlarına, politika ve regülasyonlara uygun şekilde çalıştığından emin olmanın en etkili yollarından biridir.</p><p>Bu yazıda, <strong>OpenShift Container Platform</strong> üzerinde <strong>Tenable Nessus</strong> aracı kullanılarak gerçekleştirilen <strong>compliance auditing taraması</strong> sürecini adım adım ele alacağız. Amacımız, konteyner tabanlı bir ortamda güvenlik ve uyumluluk kontrollerinin nasıl sağlandığını göstermek ve bu sürecin kurumsal güvenliğe katkılarını incelemektir.</p><p><a href="https://docs.tenable.com/integrations/OpenShift/Content/ConfigureOpenShift.htm">https://docs.tenable.com/integrations/OpenShift/Content/ConfigureOpenShift.htm</a></p><h3><strong>Openshift Tarafındaki Adımlar:</strong></h3><p><strong><em>1- Service Account Oluşturulması:</em></strong></p><p>-OpenShift web console arayüzüne giriş yapılır.<br> <strong>User Management &gt; Service Accounts</strong> bölümünden aşağıdaki örneğe benzer bir YAML dosyası tanımlanarak bir <em>Service Account</em> oluşturulur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SFZbMYCYsV0MgeqYOpRaeQ.png" /></figure><p><strong><em>2- Secret Oluşturulması:</em></strong></p><ul><li><strong>Workloads &gt; Secrets</strong> kısmında oluşturmuş olduğumuz service account için bir <strong>secret </strong>oluşturmamız gerekir. Bu secret içerisinde token barındırır. Bu tokenı ilerleyen adımlarda Nessus tarafında credential tanımlarken kullanacağız.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mmyCpNVcazOdXoEVXOPHFg.png" /></figure><p><strong><em>3- Secret Token’in Alınması:</em></strong></p><p>Openshift terminalinde aşağıdaki komutlar çalıştırılır;</p><p><strong>$ oc describe sa &lt;service-account-name&gt;</strong> İle Nessus için tanımladığımız Service Account’u görüntüleriz. Çıktıda bu account’a bağlı olan token adı yansımaktadır.</p><p><strong>$ oc describe secret &lt;service-account-name&gt;-token </strong>Bu komut ile service account’un token bilgisi listelenir. Token bilgisi not edilir. Örnek ekran görünütüsü aşağıdaki gibidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9IMF24DEdl8DMlahitPUEA.png" /></figure><p>Bu token’ı ayrıca web console üzerinde de alabiliriz:</p><p><strong>Secrets &gt; Oluşturulan secret seçilir. &gt; token</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*52K19Vbf6l5Q3m_Wwb6jvA.png" /></figure><p><strong><em>4- Role oluşturma:</em></strong><br>- Openshift tarafında son adım olarak <strong>User Management &gt; Roles</strong> kısmından görselde gözüken yetkilerle role oluşturulur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/790/1*Hsjs2ZxlOmqN4RmDE6CdYw.png" /></figure><p>-Daha sonra oluşturulan bu rol, Nessus için oluşturulan <em>Service Account</em>’a <strong>Role Binding</strong> yöntemiyle atanır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/763/1*FT3Kr1RN8XKPlSWmh1XiMw.png" /></figure><h3><strong>Nessus Tarafındaki Adımlar:</strong></h3><ul><li>Nessus Scanner’ın <strong>8834</strong> portundaki arayüzüne giriş yapılır.</li><li><strong>New Scan &gt; Policy Compliance Auditing</strong> seçilerek yeni bir tarama oluşturulur.</li><li><strong>Target</strong> kısmına, <strong>Red Hat OpenShift Container Platform API hostname’i</strong> girilir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/985/1*Sy5aCXPBQ_AUJSF-QNr5Mw.png" /></figure><ul><li><strong>Credentials</strong> bölümünde, OpenShift tarafında alınan <strong>Secret Token</strong> ve <strong>port bilgisi</strong> tanımlanır. OpenShift tarafında SSL yapılandırılmışsa, bağlantı <strong>HTTPS</strong> olarak seçilir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*410YAdBB8LXG5EmeCdyiGA.png" /></figure><ul><li><strong>Compliance</strong> sekmesinde, Tenable tarafından OpenShift için sağlanan <strong>compliance dosyaları</strong> seçilir. Tüm yapılandırmalar tamamlandıktan sonra tarama başlatılır.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0w7E-vuPCZRYDYCmnCQqFA.png" /></figure><p>-Tarama sonucunda uyumluluk durumlarına göre sonuçlar listelenir. <strong>Passed </strong>olanlar uyumlu olurken, uyumsuz olanlar <strong>Failed</strong> olarak yansımaktadır. Ek olarak, <strong>Warning</strong> olanlar ile uyumluluğun sağlanabilmesi için öneri veya uyarı niteliğindeki kontroller listelenir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DJx6pMW3R6VbmOsZZ60yDQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OIyBxfiGCZAIg6PB6UbX0A.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d56b1a2b485b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Fortigate Üzerinde İnterface Oluşturma ve Oluşturulan İnterface Üzerinden İnternete Çıkış Kuralı…]]></title>
            <link>https://medium.com/@irfankaraduman/fortigate-%C3%BCzerinde-i%CC%87nterface-olu%C5%9Fturma-ve-olu%C5%9Fturulan-i%CC%87nterface-%C3%BCzerinden-i%CC%87nternete-%C3%A7%C4%B1k%C4%B1%C5%9F-kural%C4%B1-fb54c90b853c?source=rss-5bd5bf4c6b62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fb54c90b853c</guid>
            <category><![CDATA[fortigate]]></category>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <category><![CDATA[network-security]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrfan Karaduman]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Apr 2024 14:18:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-02T14:18:32.510Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Fortigate Üzerinde İnterface Oluşturma ve Oluşturulan İnterface Üzerinden İnternete Çıkış Kuralı Yazma</h3><p>Bu yazımda firewall cihazlarında önemli konulardan olan <strong>Fortigate üzerinde interface oluşturma</strong>, <strong>firewall üzerinden DHCP dağıtılması </strong>ve <strong>internete çıkış firewall policy yazma</strong> gibi konuları ele alacağım.</p><p>Bu çalışmada sanal bir Windows 10 cihazı kullanılmıştır.</p><p>Firewall’larda “interface”, genellikle farklı ağ segmentleri arasında iletişimi sağlayan fiziksel veya sanal bir bağlantı noktasını ifade eder. Bu, firewall’un birden fazla ağ arasında trafiği kontrol etmesini ve yönlendirmesini sağlar.</p><p>Bir önceki yazımda yapıldığı gibi cihazın CLI kısmından interface tanımlayıp, portlarını açılmasını sağlanabilir fakat bu ilk kurulum için gerekli bir durumdu. Fortigate’in GUI ara yüzünde işlem yapmak daha pratiktir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aeRmhT1iR3B4_rEKoL7aGA.png" /></figure><p>Görselde gözüktüğü üzere <strong>Network &gt; İnterfaces</strong> bölümünde cihazda bulunan portlar görüntülenmektedir. Örnek olarak port1&#39;in ayrıntılarını bu görselle birlikte inceleyebiliyoruz.</p><p><strong>Port2</strong> üzerinden bir interface oluşturmak istersek bu porta tıklandığında bizi Edit Interface ekranı karşılar. Bu alanda;</p><ul><li>İnterface’lere <strong>Alias (Takma Ad)</strong> verilebilir.</li><li>Rolu tanımlanabilir (LAN,WAN vs.).</li><li><strong>Static IP </strong>veya <strong>DHCP</strong> tanımlanabilir.</li><li><strong>Administrator Access </strong>verilebilir (PİNG,SSH,HTTP vs.).</li><li>DHCP Server kısmında <strong>Address Range</strong> aralığı tanımlanabilir. Bu şekilde DHCP’nin istediğimiz skalada ip adres dağıtmasını belirleyebiliriz.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vizKnmV2XW_8RFXbqwL4yA.png" /></figure><p>Yukardaki görselde bu alanlar görünmektedir.</p><h4>Port konfigürasyonu:</h4><p>Bu alanda sırasıyla şu işlemleri gerçekleştiriyoruz;</p><blockquote><em>1-Takma ad oluşturarak, Role’u </em><strong><em>LAN</em></strong><em> seçiyoruz. LAN seçmemizin sebebi yakın bir alandan network sistemi kurulmuş gibi düşündüğümüz için.</em></blockquote><blockquote><em>2-IP adres ve subnet mask tanımlıyoruz.</em><strong><em>(172.22.15.1/24 </em></strong><em>şeklinde bir ip bloğu tercih ettim.)</em></blockquote><blockquote><em>3-</em><strong><em>PING</em></strong><em> portunu açıyoruz. Bu şekilde bilgisayar ve fortigate arasındaki bağlantıyı kontrol edebiliriz.</em></blockquote><blockquote><em>4-DHCP Address Range belirliyoruz.(</em><strong><em>172.22.15.50–172.22.15.200</em></strong><em> aralığı tercih edildi.)</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XGFg0odmLunGWWY4jp600g.png" /></figure><h4>LAN Segmentasyonu:</h4><p>Diğer aşamada VMware üzerinde Fortigate cihazımızı ve Windows 10 makinamıza ortak bir LAN segmenti oluşturarak ikisi içinde aynı portun seçildiğinden emin olmalıyız. Bunun amacı iki cihazı da aynı network yapısı altında buluşturmaktır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/892/1*NevkabQa31ISK33-LVk2Yg.png" /></figure><p>Network yapıları aynı olan bu iki cihazımızda belirlemiş olduğumuz DHCP Addressing Range üzerinden IP alıp almadığını <strong>CMD</strong> ara yüzünde <strong>ipconfig </strong>komutuyla kontrol ettiğimizde, belirlemiş olduğumuz aralıkta firewall cihazımız IP dağıttığını görebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*gO9jGdePSO3mCYMjXl9JiQ.png" /></figure><p>Peki bu cihazımızı ping 8.8.8.8 komutuyla google’a ping atmayı denediğimizde sonuç ne olur ? Görüldüğü üzere ping atamıyoruz ve ilk gittiği adres cihazın Gateway adresi (Network bloğunun ilk ip adresi yani 172.22.15.1) diğer bi adıyla internete çıkış adresimiz diyebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/682/1*-kKtOpjcPkxLTrSJsDRzQQ.png" /></figure><p>Bunun ilk nedeni firewall cihazında <strong>Static Route</strong> belirlenmemesinden dolayıdır. Yani firewall cihazın internete çıkış yapabilmesi için gateway adresine uğramasını static route atayarak sağlayabiliriz. Bunu Network &gt; Static Routes &gt; Create New adımlarıyla gerçekleştiriyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*62RUaDwVf4ju9OCwBlNMoQ.png" /></figure><p>Ardından sağ üst kısımda bulunan “&gt;_” işaretine tıkladığımızda bizi cihazın CLI paneli karşılıyor. CLI komut satırına <strong>exe ping 8.8.8.8</strong> komutuyla <strong>google.com’a</strong> ping atmayı denediğimizde başarılı şekilde paketin ulaştığını görebiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NL7jSmJrbUHtVUqf92HoLA.png" /></figure><p>Bu işlemlere rağmen Windows makinemizde ping atmayı denediğimizde paket doğru şekilde ulaşmıyor. Buradaki ikincil sebebimizi firewall policy (kural) belirtilmediğinden dolayıdır. Firewall’larda olmazsa olmaz kuraldır. Bu nedenle kural olmadan internete çıkış sağlayamayız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uGi0TWXq3AiCat44JdY-RQ.png" /></figure><h4><strong>Firewall Policy Yazma:</strong></h4><p>Sırasıyla;</p><blockquote><em>1- İlk olarak kural adı olarak </em><strong><em>“InterneteCikis”</em></strong><em> verildi.</em></blockquote><blockquote><em>2-</em><strong><em>Incoming interface</em></strong><em> olarak server olarak adlandırşmış olduğumuz </em><strong><em>port2</em></strong><em> seçilir çünkü bu porttan internete çıkış yapmayı hedefliyoruz.</em></blockquote><blockquote><em>3-</em><strong><em>Outcoming interface</em></strong><em> ise internete çıkış portumuz olduğu için static route’da belirtmiş olduğumuz </em><strong><em>192.168.1.1&#39;li</em></strong><em> blok olan </em><strong><em>port1</em></strong><em> seçilir.</em></blockquote><blockquote><em>4-source,destination,schedule,service kısımları </em><strong><em>ALL</em></strong><em> şeklinde seçilir. (Bu alanları başka blog yazılarımda ayrıntılı şekilde ele almayı planlıyorum.)</em></blockquote><blockquote><em>5-Son olarak</em><strong><em> NAT protokolünü </em></strong><em>açıyoruz internete çıkış yapabilmemiz için gereken bir protokoldür. İçerde bulunan lokal IP adresimizi internete çıkış yapmamızı sağlayan farklı bir IP adresine dönüştürmeyi sağlar.</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/683/1*atZHYBOJcktMRwKOEZG8ZA.png" /></figure><p>Bu işlemler sonucu makinemiz internete çıkış yapabilmektedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fb54c90b853c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[VMware Üzerinde Fortigate Kurulumu]]></title>
            <link>https://medium.com/@irfankaraduman/vmware-%C3%BCzerinde-fortigate-kurulumu-42e1382d1e93?source=rss-5bd5bf4c6b62------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/42e1382d1e93</guid>
            <category><![CDATA[vmware]]></category>
            <category><![CDATA[fortigate]]></category>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[İrfan Karaduman]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Mar 2024 13:59:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-23T13:59:22.592Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Fortigate Nedir ?</p><p>Fortigate, ağ güvenliği cihazları üreten ve geliştiren bir firma olan Fortinet firmasının firewall ürünüdür. Birçok firmanın tercih ettiği bu ürün ülkemizde de bir çok alanda tercih edilmektedir.</p><p>VMware bilindiği üzere bir tür sanallaştırma uygulamasıdır. Bu kurulumda sanal bir fortigate cihazını bu uygulama üzerinde kurulumunu gerçekleştireceğiz.</p><p>Bu kurulumda <strong>VMware workstation Pro</strong> ve<strong> Fortigate 7.0.10</strong> sürümü tercih edilmiştir.</p><h4>1.Adım: Fortigate Cihazını VMware üzerine tanımlama</h4><p>İlk olarak yüklemiş olduğumuz <strong>Fortios 7.0.10</strong> dosyasında bulunan <strong>Fortigate-VM64.ovf</strong> uzantılı uygulamaya tıklıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HSNvq1SPA_nmkte10wPgxA.png" /><figcaption>Görsel 1. Fortigate VMware Dosyası</figcaption></figure><p>Tıkladıktan sonra VMware uygulaması açılır, gerekli izinleri onaylandığı ekrandan sonra Fortigate sanal makinesinin adlandırıldığı ekrana ulaşılır. Ardından<strong> import</strong> seçeneği seçilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/908/1*sFznnY91CYhRcri4kgmKsw.png" /><figcaption>Görsel 1.1 Sanal Makine İsimlendirme</figcaption></figure><p>Kurmuş olduğumuz Fortigate cihazımızı<strong> </strong>VMware’in Library kısmında eklenmiş bulunmakta.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/923/1*aS1qHVkJAzaVWOFMDAx0uw.png" /><figcaption>Görsel 1.2 Cihazın VMware Library’e Eklenmesi</figcaption></figure><h4>2.Adım: Network Adapter Ayarı ve Cihaza Şifre Verilmesi</h4><p>Bu aşamada ilk olarak birinci <strong>Network Adapter’ün</strong> “Connect at power on” seçeneği kapalı hale getiriyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/870/1*XSUXYa-BPR_bSZ1gGqIOSw.png" /><figcaption>Görsel 2. Network Adapter Kapatılması</figcaption></figure><p>Ardından cihaza giriş yapıyoruz. Giriş yaptığımızda bizi bir <strong><em>CLI ekranı</em></strong> karşılıyor buraya sistem başlatıldığında <strong>login</strong> seçeneği karşımıza geliyor, buraya <strong>admin</strong> yazıyoruz ardından <strong>enter </strong>diyerek password istediğinde tekrar <strong>enter</strong> diyerek yeni şifre oluşturma seçeneği geliyor, cihazımıza şifre belirleyerek cihazın arayüzüne erişiyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/966/1*WbKgPLanFljP5qGqGJh9bA.png" /><figcaption>Görsel 2.2 Cihaza Şifre Verilmesi</figcaption></figure><p>Giriş yapmış olduğumuz cihaza alttaki komutları yazıyoruz;</p><blockquote><em>config system ntp <br>set ntpsync disable <br>end</em></blockquote><p>Burda yapmış olduğumuz şey NTP(Network Time Protocol)’in senkronunu <strong>disable</strong> moda getirmek. Daha sonra cihazın kapatmış olduğumuz N<strong>etwork Adapter’ü </strong>tekrar açıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/553/1*76spkQRJR7N_9CL2lE68ZA.png" /><figcaption>Görsel 2.2 NTPsync Disable Moda Alınması</figcaption></figure><h4>3.Adım: Cihaza IP Adresi Tanımlanması</h4><p>Cihazımızın bir ip adresi olmadığı için bu cihaza ip adresi tanımlamalıyız. Bunuda öncelikle cmd komut satırına ipconfig diyerek bizim ip bloğumuzu öğrenerek yapıyoruz. Bulunduğumuz ip bloğundan cihaza bir ip adresi tanımlaması yapıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/574/1*7cwfBclD5eUPAi9IOKfnzw.png" /><figcaption>Görsel 3. IP Adres ve Subnetmask Verilmesi</figcaption></figure><blockquote><em>config system interface<br>edit port1<br>set mode static<br>set ip 192.168.1.x 255.255.255.0(subnet mask)<br>set allowaccess https ping ssh<br>end</em></blockquote><p>Yazmış olduğumuz bu komutta ilk olarak <strong>interface</strong> konfigürasyon moduna alıyoruz, değişiklik yapacağımız<strong> port1 </strong>seçilerek modunu <strong>static ip</strong> olarak getiriyoruz.</p><p>Son olarak ip bloğumuzdan bir static ip ve subnet mask tanımlıyoruz, <strong>https ping ssh</strong> portlarına erişim veriyoruz. Bu portlar cihazımıza bağlantı izinlerini oluşturuyor.</p><p>Açmış olduğumuz ping portuyla cihazı ana bilgisayarımızda ping atarak bağlantıyı test ediyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*W851ycQIiui2csWqTGha_w.png" /><figcaption>Görsel 3.2 Ping Testi</figcaption></figure><p>En son olarak tanımlamış olduğumuz ip adresi ile Fortigate’in GUI arayüzüne ulaşılır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JCPQYk7Wt3MtKjyDjlk3aw.png" /><figcaption>Görsel 3.3 Fortigate Arayüzü</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=42e1382d1e93" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>