<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by itgedeg on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by itgedeg on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@itgedeg?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*lrUM0rgAjZXwyuEJJscxoA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by itgedeg on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:22:25 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@itgedeg/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ii. Сахалтан, сахилтан, санваартан]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/%D1%81%D0%B0%D1%85%D0%B0%D0%BB%D1%82%D0%B0%D0%BD-%D1%81%D0%B0%D1%85%D0%B8%D0%BB%D1%82%D0%B0%D0%BD-%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B2%D0%B0%D0%B0%D1%80%D1%82%D0%B0%D0%BD-9cfa0d4c2f74?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9cfa0d4c2f74</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 May 2023 00:17:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-01T00:19:51.535Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xR5BQhYAEh-TqzlFg6dcoQ@2x.jpeg" /></figure><p>Сарнай сүмийн амьдралд зовох юмгүй хурдан шингэжээ. Хазааргүй зүрх, хязгааргүй хуял байтугай цаг тоолол хүртэл царцаж номхордог бурханы газар. Хүмүүн төрөлхтөн мичин төрлөөсөө ахихдаа амьдралын утгагүйд оноосон утга. Төрөлт, үржилт, үхлээс өшөө илүүд найдсан хүслийн гэрчлээс. Энд ертөнцийн гольдрол ер бусын өөр судасны чимээтэй ажээ.</p><p>Гэвч зуршил хүнийг бий болгодог гэдэг дээ. Зуршлаасаа зугтаж чаддаггүй л гэдэг. Сарнайгийн хамгийн анхны, хамгийн үнэнчээр өнө олон жил мөрдсөн зуршил нь дурлал байлаа. Дурлах зуршилтай, дурлалд дуршилтай түүний амьдрал дурлалдаа дуншсан дүрлэгэр үдшүүдээр дүүрэн. Түүний гэлэнмаа болсон нь ч зуршлаасаа зугтаж буй нэгэн жишээ нь гэлтэй.</p><p>Харин зуршил, дуршил, дурлал гурав Сарнайг хайж ядсангүй. Зам мөрийг нь шиншилж замын гийчнээс эрсэнгүй. Хамар хашаа, саахалт саднаар нь сураглаж удсангүй. Байгаа газрыг нь салхи ховлоо юу, сар заагаа юу, саадгүй түүн дээр иржээ.</p><p>Зуршлын авчирсан шинэхэн дуршил дурлалын үнэртэй, дулаахан өнгөтэй, яг Сарнай шиг дурдан өмсгөлтэй. Дээд уруул дээрээ багахан сахалтай. Дээд үеэсээ сахилтан гаралтай Санваартан хүү ажээ.</p><p>Зуршлын тохуу тоглоом хатуу. Хөтүү дуршлын наргиа харгиа. Гэхдээ дурласан Санваартан нь даанчиг зөөлхөн.</p><p>Сүмийн хаврын их цэвэрлэгээний үеэр Сарнай мушгисан алчуур өгөхдөө Санваартаны ханцуйгаа шуусан нүцгэн бугуйнд дөнгөж шүргэмээр алдсан юм. Тэгээд л нар хүртэл цөөхөн хүрдэг нандин арьсны тухай охины хурууных нь хээ хүртэл шүлэглэж, шүлэнгэт зүүдэнд нь шуудан зөөдөг болжээ. Даанч зөөлхөн. Зөөлхөөн, зөөлхөн.</p><p>Тийм зөөлхөн түүний араас гишгэсэн газарт нь унах гэж цэцэгс аниргүй амь тавьж хайрладаг болов уу? Дэндүү зөөлхөн түүний өмнөөс салхи сэвшээ дарж сэмээрхэн илбэдэг болов уу? Тэвчимгүй зөөлхөн түүний дороос хөрсөт дэлхий цөмөрч, дээрээс хурмаст тэнгэр хөмөрч там диваажин нэгдэн амьсгалынх нь хэмнэлд бурхад бугтай хурьцдаг болов уу? Сарнай Санваартаны тухай бодсоор үүрэглэж, зүүрмэглэсээр. Зүүнээс наран мандахад зүрх нь цохилж байвал зүгээр л түүнийг харна гэж бодохоос догдолж сэрнэ. Зуршил, дуршил, дурлал гурав!</p><p>holy terrain fka twigs</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9cfa0d4c2f74" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[i. Сарнай]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/i-%D1%81%D0%B0%D1%80%D0%BD%D0%B0%D0%B9-3efdf05e3d59?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3efdf05e3d59</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 May 2023 18:39:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-22T01:04:09.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0fhxIKUhuR-jVzWkHT0enA@2x.jpeg" /></figure><p>Сарнай хорь хүрдэг жилийнхээ хавар хэл, хөл, хэлүү гурвынхаа хөгжилтэй, хөгтэй, хөгийн паянд туйлдаж тардагтаа тулаад гэлэнмаа болохоор сэтгэл шулууджээ. Буурал хорвоогийн будант тавилангийн булингар бузарт туниж тунгалаг ариунд биеэ тушаахаар шийдэж цүнх юугаан баглав. Сүм хүртэлх зам дардан. Бурханы эмэгтэйн өмсгөл дурдан.</p><p>Түнэр шөнөөр гэрээсээ орголоо. Ор нь хүртэл орь дуу тавьдаг олон шөнүүдийн дурсамж ой тооноос нь очтон мандаж, духан дундуур нь гэгээ татуулан гийнах шиг болсон ч Сарнай эргэж харсангүй ээ. Сул асгарсан үсэнд нь сам орохооргүй ширэлджээ. Санчигных нь сувдан даруулга шигтгээ шүрээ гээжээ. Сураггүй замхарч буй түүнээс зураггүй үлдсэн жаазнууд нь цавчилчихвал л асгарчих нулимстай нүд шиг гөлийсөөр үлдэв.</p><p>ethel cain michelle pfeiffer</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3efdf05e3d59" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[notes app буюу хаана байна]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/notes-app-%D0%B1%D1%83%D1%8E%D1%83-%D1%85%D0%B0%D0%B0%D0%BD%D0%B0-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-fc04d8cc9fb2?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc04d8cc9fb2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Feb 2023 21:46:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-18T10:36:12.336Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fdU_J9pRdTw3Hz2F_PTlVw@2x.jpeg" /></figure><p>Чиний нэрэнд согтсон бэхний сараачсан агсралаас амь минь үнэртэх. Хатсан цустай дотуур хувцас савантай усанд дэвтэх. Ходоодоо хорстол шоколад идэх. Дүн шөнөөр хар хөлс цутгах. Нам гүм. Намуун, дөлгөөн. Дөлгөөн, намуун. Аанай намар намраас хаацайлж зүрхнийхээ ховдолд жоорлосон судрыг юу ч үгүй идсэн алаг даахайн атгын чинээ цогцос, олгойн чинээ арьс. Санах, дурсахын доголоон дунд. Би, чи.</p><p><em>Хууль журмыг чанд сахин хорин жил явлаа ч нэг л өдөр буруудаж, бурхны номыг хорин дөрвөн цаг тасралтгүй уншлаа ч нүдээ цавчих төдийд нүгэл хураагдах энэ орчлонд хоёр удаа амьдарлаа ч чухам юуны төлөө гэдгээ хэн бөгөөс үл мэднэ. Би хуй салхинд туугдах хамхуул мэт явж хэдэн ч оныг өнгөрөөв. Нүдээ нээсэн ч нойрноос сэрсэн нь үгүй. Магад одоо ч гэсэн зүүдэлж байвал духан дээр минь үнсээд өглөө болсныг дуулгаач! Хөшгөө нээхэд ургах наран ойн цоорхой руу зайчлан шургах хавирган сарыг хурц гэрлээрээ нэвт сүлбэх нь хоромхон ч болов үзэгдээсэй. Хүүхдүүд цонхны цаанаас нэрийг минь дуудан хашхиралдвал хөнжлөө хуу татаад л босож гараад гүйхсэн.</em></p><p>Бичил догдлолууд ба биелэгдэшгүй амлалтуудын хооронд хөврөх хоёрдугаар сараас мэндчилж байна.</p><p>Өнгөрөх өвөл даахиа үргээж дальгүй дэвэн одохын өлмийд бодол болох. Хэтэрхий чанга амьсгалдаг хүүхний хажууд мөдхөн хаах номын сангийн ширээнээс өгүүлрүүн. Өнөөдөр чухамхүү үүлэрхэг өдөр байлаа. Даарах дургүй ч бүрхэг тэнгэртээ хайртай зүрхэнд минь ертөнцөөс хаягласан хайрын захидал шиг л сайхан санагдав.</p><p>Үдэх зориггүй сэтгэлд минь бидний сүүлийн үнсэлтээс хойш цаг хугацаа өнгөрсөнгүй. Элин халин улирах өнөөдрүүд ирж буцах нь чамаар минь дүүрэн. Анх удаа чамайг өчигдөртөө багтааж бичихийг хүссэн минь. Хамтдаа үдсэн өдөр хоногууд өнө мөнхийн дүрээ зүрхэнд минь олоосой. Амирлаасай.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F3fJ_76FfM8o%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D3fJ_76FfM8o&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F3fJ_76FfM8o%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/ac45263fd88b9d4ec299f6eaa781f474/href">https://medium.com/media/ac45263fd88b9d4ec299f6eaa781f474/href</a></iframe><p>бодол хүршгүй холд.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc04d8cc9fb2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[brain fart go brrr]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/brain-fart-go-brrr-ac51bb07cd8c?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ac51bb07cd8c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Feb 2023 20:15:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-02T20:32:00.412Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Fq7TOhCY65-HELb9DntL1w@2x.jpeg" /></figure><blockquote>Хөл дороос нь тагтаа үргэхгүй</blockquote><p>Memories are strange.</p><p>I used to hate statements like this. Its vague nature with the main purpose of evoking some deep tangled emotions just felt lazy to me. The sorry lack of explanation further indicated lack of depth. Or so I thought. Дурлал хэцүү, хайр сайхан гэхчлэн иймэрхүү балай хэнд ч ойлгомжтой хонгио өгүүлбэрүүд. Яагаад чамд тэгэж санагдсаныг тэгээд тайлбарлаач дээ гэчихмээр. Тэгсэн чинь ойрын үед миний амьдрал ийм л хэдэн өгүүлбэр, таслал цэгүүдийн хооронд тав зургаахан үгийн хэлхээнд өрнөх болжээ. Хов хоосон хэрнээ дүв дүүрэн өдрүүд. Шүлгийн мөрүүд орж ирэх боловч бадаг гүйцээхгүй. Санаа алдахаас өөр аялах эгшиггүй. Аядуу тайван ч адгуу хүч зарахгүй л бол амьсгалахгүй юм шиг. Багалзуур хоолойн дээр хорвоо тулчихсан харин би юу юугүй хахаж цацаад цусаар бөөлжих гээд байгаа юм шиг. Ойлгогдож байна уу? Ямар ч оршилгүй бөөн өгүүлэл өрнөөд байна. Хэн ч тайлбарлаагүй баахан залхуу өгүүлбэрүүд урсаад байна.</p><p>Гэхдээ л үнэхээр дурсамж гээч хачин шүү. Болсон үйл явдлуудаас юу нь дурсагдан үлдэгддэг нь бүр гайхалтай. Ойрд нээх их нүүгэлтсэн хар ганцаардал дундаасаа зугтахдаа би аль дээр өнгөрсөн аар шаархан мөчүүд рүү тэмүүлдэг боллоо. Жишээ нь, бага байхад манайхан гэр бүлээрээ түрээсэлдэг байсан Яргайтын зуслангийн таазны модон дээрх хээ. Байшингийн булан. Бас таалагддаг хүүтэйгээ уулзсаны маргааш том өрөөний зурагтаар дуу сонсож байх үеийн цаг агаар. Жаргаж буй нарны тод шар, улбар өнгө. Тоглоомын талбайгаас цахиртах хүүхдүүдийн чимээ. Онгорхой тагтан дээрх найман сар. Эмээгийн зурагны өмнө асаасан зулын намираа. Ард нь цэнхэр фон янзалчихсан энэ зургийг хэзээ авхуулсан бол гэдэг бодлын босгон дээр тээглэсэн доголон нулимс. Нойтон мөр татуулан эрүүн дээр тогтсон хором. I just miss everything. Yet I am dying to live. Live for today and tomorrow. Make someone out of myself. And I feel guilty for reminiscing so much because it feels like a betrayal. Treason against myself.</p><p>Өөрийгөө яагаад ингэж шийтгэдгээ мэдэхгүй юм. Дурсах, дурлах, дуусах гурвыг яг ижилхнээр мэдэрдэг, мэлмэрэхээрээ баярладаг, баярлахаараа мэгшдэг зүрхээ би яах вэ? Яах вэ? Яалтай ч билээ.</p><p>Хэнд ч тайлбарлах албагүй сэтгэлээ сэтлэн байж тайлагнадаг өөртөө бухимдаж байна. Overall disdain and disinterest from everything. Failing to connect with anything. Empty. Uneasy. Queasy. Хэнд ч ийм гэдгээ мэдэгдэхийг хүсэхгүй байна.</p><p>Амьдралын абсурдыг ойлгох тухай. Ойлгоод ирэхээр ямар ч тайлбаргүй өгүүлбэрүүдээс өөр юм үлдэхээ больчихдог уу? Эсвэл огт ойлгохгүй байгаа болохоор уу?</p><p>Цөөн үгээр хэлэхэд (үнэндээ үүнээс илүү тайлбарлах үггүй) амьдрахыг хүсэж байна. Амьдрах юмсан. Амьдарч байгаа хэрнээ л <em>амьдрах юмсан.</em></p><blockquote>And the grass where you lay left a bed in your shape I looked over it and I ached</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ac51bb07cd8c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[дуртай, дургүй]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/%D0%B4%D1%83%D1%80%D1%82%D0%B0%D0%B9-%D0%B4%D1%83%D1%80%D0%B3%D2%AF%D0%B9-3a6f2624a53a?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a6f2624a53a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 24 Jan 2023 00:36:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-26T23:22:40.248Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0nqRu8bzY8weAQQBl5BgyQ@2x.jpeg" /></figure><p>Үнэндээ би дургүй.</p><p>Архины гашуун амтанд, тамхины эхүүн утаанд дургүй.</p><p>Гэхдээ л би одоо ч чамтай хувааж уусан дарсыг хайдаг. Лангуу хэсэж лаа шиг бөхөлздөг. Авдаг. Тамхины дэлгүүрээс чиний татдаг Марлборог л асуудаг. Таних, танихгүй түмэн шошгонд төөрдөггүй, улааныг нь сонгодог. Авдаг.</p><p>Авсан бүхнээсээ явсан чамайг нэхдэг. Дуурайж авсан гуталны өсгийн цуурайнаас бороотой зуны шөнүүдийг сурагладаг. Зүүрмэглэх хотын аниатай зовхин дээр зүлэг дэрлэж, шүлэг тэрлэж явсан үе рүү зөнгөөрөө тэмүүлдэг. Зурагнаас зураг руу үсчиж зулгарсан өвдөгнийхөө сорвийг тэмтэрдэг. Тайтгардаг, тайвширдаг.</p><p>Би дуртай.</p><p>Үзмэн ягаан өнгөнд дуртай. Яруу найрагт дуртай.</p><p>Хорвоо хүртэл харц хааж амьсгал дарсан харанхуйг хам хум үргээх хурын аянга шиг. Илбэ шиг, шид шиг, эргэж цахилсан цаг шиг, эхлэл рүү ухарсан зүү шиг. Миний мэддэг бүх үнсэлтийг чиний л уруул үгүйсгэдэг үнэн шиг. Мянга залбирсан ч маргааш дандаа ирдэг жам шиг. Мандах нарнаас хүртэл магадгүй чамайг харамладаг шиг. Мадаггүй хоргоддог шиг. Үүрээр харьсан өглөө шиг. Үлд гэж хэлээгүй чам шиг. Үзмэн ягаан өнгөнд дуртай.</p><p>Уншсан ном бүхнээс чиний үнэр сэнхийдэг болохоор. Угтаа үг бүрээс чиний нэр тодордог болохоор. Хэлд эвлэдэггүй сэтгэлийг хөлд оруулдаг тарни болохоор. Орчлонгийн тэнхлэгийг хөндлөн гулд хоёрхон мөрөнд туулдаг болохоор. Яруу найрагт дуртай.</p><p>Дургүй бүхэн дуртайд ууссан дундаас хайртай төрдөг бололтой.</p><p>Жаахан халамцаад эхлэхээр ертөнц тэр чигтээ үзмэн ягаан үзэгддэгт би хайртай. Улирах цагийн уртад угалзран суунагладаг утааг уугши минь хүртэл тас зуурдагт би хайртай. Учиглахаа тулвал юм бүхэн уул шугамандаа чам руу чиглэдэгт би хайртай.</p><p><em>Хайртай, хайртай, хайртай</em>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yJ2iLPyIKERSV5DYxUtjHQ@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a6f2624a53a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өөртэйгөө ярилцав.]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/%D3%A9%D3%A9%D1%80%D1%82%D1%8D%D0%B9%D0%B3%D3%A9%D3%A9-%D1%8F%D1%80%D0%B8%D0%BB%D1%86%D0%B0%D0%B2-31146519d48e?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/31146519d48e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Jan 2023 16:54:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-21T16:57:55.416Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/636/1*RwrxrQkKvrknFMQ-yB8Ptw@2x.jpeg" /></figure><p>Санахын өвчтэй зүрх бид хоёр сав саарал сар ширтэж суугаа сэрүүхэн орой.</p><p>Санаа алдахуй савссан уур амнаас халиад агаарт замхарна. Италид ирснээс хойш тохиосон хамгийн хүйтэн шөнийн цаг минутыг элдвийн үгс хэлхэн, үүлс сүлжиж суухын амгалан сайхан юм.</p><p>Алс өнгөрсөнд хоцорсон хүмүүсийн дүрийг дурсамжаа онгичин нэг нэгээр нь бодолдоо илбэх зуурт үүрийн дөрвөн цаг хэвийжээ. Бодоод байхад би эргэн тойрныхоо хүмүүст тийм ч ээлтэй нэгэн биш байсан бололтой. Өсөх насанд надад сэтгэлтэй гэсэн хүү бүрээс урваж шарваж, зугтсанаа аль хойно харамсаж харуулдах нь бүр уламжлал гэлтэй. Тогтсон найз нөхөд ч цөөн. Тэд минь тэвчингүй хүлцэнгүй тулдаа л өдий төдийг үзсэн гэмээр. Хайр үлгэж өссөн атлаа хайраа эргүүлж өгөхдөө тун маруухан хүн болж төлөвшжээ. Хэнийг ч санаж, түүнийг ч үгүйлж, энэнд ч гэмшиж байна гэхчлэн дөнгөж хориодхон насанд минь таарамгүй гашуудлын гарчигт ганьхралууд яасан ч олон юм. Өөрийгөө бол уйдаж байна л гэж таамаар.</p><p>Гэхдээ үлгэрийн далайн журам ёсноо өнгөрсөн баларсан бүхний өлмийд өөрт үлдэх сургааль бий гэдэг. Энэ их харамсал гэмшлээсээ би юуг сураа вэ? Эл хорвоогийн хөрс, хурмаст хоёрын хооронд хэчнээн нүгэлээр нүдээ хучаа вэ?</p><p>Арван жилд биологийн сонгоны багш намайг хайнга гэж загинадаг байж билээ. Энэ нь ч үнэн. Аливаа асуудлаас аль болох хурдан зугтах гэсэн хар багын харалган зангаас минь үүдэлтэй гэж би таадаг юм. Шалгалтан дээр хуулах, худлаа ярих гэхчлэн томчуудын хэлдгээр хямдхан үйлдлүүд. Шудрага байх тухай шалдар булдар зүйр үгс л жанжин шугамын минь тэргүүн оргил юм гэж үү?</p><p>Би уг нь хүн хүсэж буй юмныхаа үнийг заавал төлдөг гэж боддог. Тэгэхээр хэр үнэтэй амьдрал хүснэ төдий чинээг төлнө гэсэн үг. Гэсэн атлаа яагаад ийм арваадхан нүдний зайтай ахархан нүүдлүүд хийнэ вэ? Хүсдэг амьдрал, хүслийн оргилоо тийм сайн мэддэг байж харалган сохрын замаар юунд гэтэлнэ вэ? Саяхныг хүртэл би өөрийнхөө амьдралыг нэвт шувт мэддэг аясын салхи битгий хэл аянгат шуурганд ч бат зогсох хүн гэж итгэдэг байлаа. Гэтэл сэвшээ хүртэл амьсгал дарсан тогтуун ахуйд ганхаж найгах нь юуны учир вэ?</p><p>Хэзээ амьдралтайгаа нүүр тулах вэ? Хэзээ том болох вэ? Үүлсийн цаана үүлс л байдгийг, үнэний цаана үнэн л байдгийг хэзээ ойлгох вэ? Хэзээ өөртөө хариулах вэ?</p><p>Яавал би сайн хүн болох вэ? Сайхнаа ч хатлаа. Сайн л хүн байхыг хүсэж байна.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=31146519d48e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Тэр намайг үнсэнэ гэж итгээд уруулаа би будаагүй.]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/%D1%82%D2%AF%D2%AF%D0%BD%D0%B8%D0%B9%D0%B3-%D0%BD%D0%B0%D0%BC%D0%B0%D0%B9%D0%B3-%D2%AF%D0%BD%D1%81%D1%8D%D0%BD%D1%8D-%D0%B3%D1%8D%D0%B6-%D0%B8%D1%82%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D0%B4-%D1%83%D1%80%D1%83%D1%83%D0%BB%D0%B0%D0%B0-%D0%B1%D0%B8-%D0%B1%D1%83%D0%B4%D0%B0%D0%B0%D0%B3%D2%AF%D0%B9-9f5c3ca780?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f5c3ca780</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Jan 2023 01:03:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-22T00:56:10.072Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zfllv6GyZNZAkbhyMLTcXw@2x.jpeg" /></figure><blockquote>Тэр намайг үнсэнэ гэж итгээд уруулаа би будаагүй…</blockquote><p>Шалан дээр толины өмнө хамаг косметикоо тарааж хаяад хацраа ягааруулж, нүдээ алаглуулж, сормуусаа хүртэл согттол будаг шунх нүүрээрээ нэг нялахдаа уруулаа л би нүцгэнээр нь үлдээдэг байлаа. Тов тод улаан хүрэн хүрээлэгч, өнгөлөгч, гялтгануулагч бүв бүдэгхэн гэрэлд хэвтээстэй үлдэхдээ надад гомддог байсан болов уу?</p><p>Харц харцнаасаа хагацаж, уруул уруултайгаа учрахад миний хацар дээрх саа түүний хацар луу тэмүүлсээр наалдаж буйгаар би төсөөлдөг. Тэгээд сулхан гялалзах нь яг над руу даллаж байгаа юм шиг. Тэнгэрийн заадас, огторгуйн уудамд сүнсний минь нэг хэсэг саа хөлөглөн түүний гараг, хаант эзэмшлийн бүсэд аюулгүй газардсанаа дуулгах шиг. Санаа амран сэтгэлийн олс тайлагдах шиг. Алс холоос анивчих мичид хайртын минь хацарт шүлгийн мөрөөр мандах шиг… Миний үнэртэй ус түүнээс сулхан үнэртэхийн гайхамшгийг дурдаад ч хэрэггүй. Хэзээ ч түүндээ бичиж зориглоогүй хайрын захидал бодлоос минь ургах гэж яарахдаа, унах гэж үхэлдэхдээ дүрээ хувилж үнэр болоод хаягт эзнийхээ цамц, хүрэмнээс нь зүүгдчхээ юу гэмээр. Эвлүүлж чадаагүй үгс минь эв хаваа олоод түүн рүү нисчхэж гэмээр. Тэгэхэд дэндүү танил үнэрээс нь өөрийгөө олж унших хэчнээн яруу санагддаг байсан гээч? Тиймдээ ч түүнийг миний үнэрт дуртай гэх бүрт далнаас минь даль ургах шиг дэврүүн дулаан бие бүрхдэг байсан сан. Одоо оношилвол жаргал гээч нь юм болов уу даа.</p><p>Миний будаг, миний саа, миний үнэр, хувцас хунар түүнд яажшуухан зохихыг харахдаа би дуртай, хайртай байлаа.</p><p>Тэгээд ийм л юм бол яагаад уруулаа буддаггүй байсан юм? Хамгийн тод үлдэх нь уруулын будаг байхад? Нүүрээр нь нэг нялагдаад хөөрхөн харагддаг л байхдаа гэж үү?</p><p>Тийм. Хөөрхөн харагддаг юм байна билээ. (Халамцуудаа будагтайгаа мартчихсан) Асуудал түүний нүүр биш байсан хэрэг. Уруулын будагтай үнсэлцчихээр миний нүүр бас будаг болчихно шүү дээ. Тосон төлөвтэй юм хойно уруулын будаг арилна гэж мянган ажил. Сальфеткаар зүлгэхээр доод крем нь бас ховхорчихно оо. Тэгэхээр би нэг цов цоохор юм болчихдог юм байгаа биз дээ?</p><p>Цов цоохор төрхтэй түүнд харагдахыг хүсээгүй л хэрэг. Түүнд таалагдахаа больчихвий гэж айсан юм. Үнсэлцээд будаг нь замбараагаа алдахад л унтарчихаар сэтгэл байхвий гэхээс үнхэлцэг зүрх минь чичирсэн юм. Түүний хайранд цоохортчхоод байхад цоо ширтдэг харц нь царцчихвал яана?</p><p>Үнсүүлэх хүслийн нөгөө талд үнсээд холдоход нь үлдэх улаа бутарчихсан, будаг нь арилчихсан төрх минь зогсож байдаг байлаа. Өглөө тэр төрхөөрөө, тийм үнэнээрээ үзэгдэхийн айдас. Түүнийг цоохор алагт нь ч хайрлахаа мэддэгийн хэрээр намайг цоохортохын цагт тэр минь үнсэх гээд тонгойдог хэвээрээ байх эсэхийг мэдэхийг ч хүсээгүй хэрэг.</p><p>Өнөөдөр эргээд дурсахнээ жаахан тэнэг санагдаж л байна. Жижигхэн асуудал байж уу? Ганц будагнаасаа ч цэрвээгүй, би түүнд өөрийнхөө тухай ер нь огт яриагүй юм билээ. Асуухаар нь эвтэйхэн эргүүлчихнэ. Өөрийгөө нууц чигээр нь үлдээсэн гэж эго минь сэм баярлах ч, аминдаа шингэтэл хайрласан түүндээ намайг дурсах юм цөөн үлдээчихжээ. Хайрлах бол зориг юм. Хайрлуулах ч бас ялгаагүй зориг юм. Нүцгэн бие биш нүцгэн үнэнээ дэлгэхийн давааг давах учиртай. Үнэнийг нь үзсэн мөчөөс арай өөр хайр эхэлдэг байх. Эсвэл тэгээд л тэндээ дуусдаг байх. Ямартай ч тэр минь яах байсныг би таашгүйнээ…Магадгүй энэ нь ч дээр биз.</p><p>…Би түүнийг огт танихгүй хотын моддоос, салхинаас, мандах нар, навч, намар, намуухан орой, маргаашийн цаг агаар, мяралзах гол, мяндсан үүлс, маргадын өнгөт толгодоос, амьтай бүхний амьсгалаас, амьгүй болгоны аясаас үзэж байхад тэр миний хамгийн хайртай улаан уруулын будгийн хажуугаар мянгантаа зөрсөн ч мэдэхгүй. Мэдрэхгүй. Мэгдэхгүй. Чимээ эвдэн зүрх нь цээж дүүргэн чарлахгүй. Чинэрэхгүй. Чихэн дээр нь жингэнэхгүй. Заавал тэр өнгөний кодноос авна гэж зүтгэдэг зөрүүдийг минь ойлгохгүй.</p><p>Өнгөрсний блюз өр нимгэлэн эгшиглэх гагцхүү миний л сэтгэлд ийм чанга. Ув улаан уруул минь л тэмүүлээстэй. Түүнээс хойшхи үнсэлт бүр нэг л дутуу. Холдохын түүс болом. Давчдам. Тавгүй. Тухгүй. Улаан будаг хацрыг минь мянга цоохорлолоо ч түүний хацар дээр миний уруулны хээгээр дэлбээлэхгүй. Цоморлиг нээхгүй.</p><p>Одоо дахиад түүнтэй уулзахаар болвол, үнсэх итгэл төрвөл ув улаанаар уруулаа будаад хацар дээр нь биш цав цагаан цамцан дээр нь нялчих юмсан даа. Ув улаан нь бүдгэрлээ ч арилашгүй яв ягаанаар бидний тухай хүүрнэх толбо ч атугай үлдээх сэн. Үймрэх сэтгэлийн минь өрөөсөн одоо хүртэл хагдраагүй гээд худлаа ч хамаагүй тайтгарах сан.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2kFQaEZ9nnhZ-fNCYyq5lA@2x.jpeg" /></figure><p>(stacy greene, “lipstick” 1992)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f5c3ca780" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[may]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/may-59ac14245b62?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/59ac14245b62</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Mar 2022 18:52:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-14T18:54:33.870Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9iGlmnQ56o5rnHt6N9eNTA@2x.jpeg" /></figure><p>…Хуучлан хөөрөлдөх, холхид санаашрах хэн бүхний харцнаас нь гагцхүү хавар л харж болох хоосон гуниг, халуун баясал хослон гийдэг нь өнөөдөр илүү тодхноор үзэгдэх шиг… Хүмүүс гишгэлээд л, гишгэлээд л байна. Хэзээ ч юм хөвж орхисон утас шиг цаг хугацаа гэдэг хөвөгдөөд л, хөврөөд л байна… Ай даа, энэ таван сарууд. Ар араасаа айлчлах таван сарууд. Анзаарах ч үгүй амьдраад л, ажиллаад л, амьсгалаад л яваа нэгний эцсийн ч таван сар байж мэдэх энэ л нэгэн таван сар ч бас үнэндээ хүй орчлонгийн нүүрэнд түгээд мөхсөн түм түмэн эрхэс шиг л түрхэн зуурын өртөө. Хачин хэрэг шүү. Цоо шинэ юм оршдоггүй газрын хаврыг эхлэл гээд л байдаг нь… Гэтэл эхлэл гэдэг нь эрт өмнө нь төгсгөл байсны гэрчлэл биш гэж үү? Үүлсээ, үйлсээ өвөртөлсөөр өнгөрөгч жилийнхээ хуанлин хуудсанд хуучран мөнхрөх өгөр моддын, өвгөн сүнс өвлийн гэрээслэл. Ийм л дахиж нөмөрлөхгүй сүүдрийн хил хязгаарыг эмжээрлэх гэрэл шиг гэгэлгэн цагаар гуниглахгүй гээд ч яалаа? Баярлахгүй гээд ч яалаа?</p><p>2020</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=59ac14245b62" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[гашуун кофе, гаатай цай…]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/%D0%B3%D0%B0%D1%88%D1%83%D1%83%D0%BD-%D0%BA%D0%BE%D1%84%D0%B5-%D0%B3%D0%B0%D0%B0%D1%82%D0%B0%D0%B9-%D1%86%D0%B0%D0%B9-8c3ce162de12?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c3ce162de12</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Mar 2022 18:44:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-21T16:58:31.853Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*svxCig3OrIV-xZijftbbTQ@2x.jpeg" /></figure><p>Гашуун кофены гай. Гаатай цай. “Ганцхныг татчихвал батга дагахгүй дээ” гэдэг үлгэр. “Үлгэрийн үндэс нь үнэнд улбаатай, дахиж тамхи зуухгүй дээ” гэдэг онигоо. Гадаа улих нохдын гаслаанаар хань хийгээд ганц хоёр үг товших санаа өвөрлөсөн гурван <em>цаг</em>. Цэхийсэн цогцос авсаа сэндийчих <em>цаг</em>. Цэглэсэн шүлэг цаасаа цоолох <em>цаг</em>.</p><p>Эргэшгүй холхийг зорьсон зуныг би эрхгүй үгүйлэх юм. Нимбэгний үнэр. Намуухан хуурын эгшиг. Хураагаагүй хөнжил дээр туссан нар. Бөхөлзөх дөлийн намилзаа. Бэхийн татлаан. Биесийн шүргэлээн. Тэртээд уруул минь түүний нэрнээс өөр үг мэдэхээ байчхаад байлаа. Эрвээхийний далины дальдраан даанчиг богино амьтайг мартчхаад байлаа. Дааман дээр ухарч иддэггүйд тайтгаран мэхэт бэрсийн ухааныг тайлаагүй, дан цамцтай гүйж гарахдаа дахиад дах нөмрөхгүйгээ ухаараагүй байлаа.</p><p>Тэгэхэд тэнгэр тэвэрт минь багтдаг байжээ. Түгсэн мичид хайртын минь харцаар төөнөн түнэр үдшээр ч би гэрэлтдэг байж. Түүнээс зуурсан гараараа түүнийг зурдаг учраас, түүнийг үзсэн нүдээрээ тусгал юугаан тольддог учгаас диваажин хурмастад биш хүний ертөнцөд биелдэгт би эргэлздэггүй ч байж. Сайхаан, сайхан. Санаа бодол сартай сажилж, салхитай сонат шидэлцэнэ. Хорвоо өөрөө хайку, харин би бадаг нь юм шиг. Романы гол дүрүүд, Рахманиновын ноот цөм бид юм шиг. Атом молекул урвалдан, эс эд холбогдон, хүй орчлон хөврөлдөн, хөг аяз хослуулан эрин зуун элээсэн энэ гараг дээр, энд л түүнтэй учирсан нь угтаа хуувилдаан юм шиг. Үнэн гэдэг үг л юм хойно, амьдрал гэдэг бодь л юм хойно диваажингийн илтсээс хулгайлсан илбэ минь тэр гэдэгт итгэхгүй шалтгаан байгаагүй сан.</p><blockquote>“Парист зуу татна. Зөгий тэжээнэ. Берлиний гудмаар алхана. Байр хөлслөөд, ханан дээр нь мурал зурна. Заавал.”</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F1NGSEyHOl84%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D1NGSEyHOl84&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F1NGSEyHOl84%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/39b58a901a7b06f962505ee1acfeca47/href">https://medium.com/media/39b58a901a7b06f962505ee1acfeca47/href</a></iframe><p>Гашуун кофе. Гаатай цай. Ганц, хоёроор хувааж татсан тамхины иш. Түүний уруул, миний уруул. Тамгатай дэвтрийн мөр. Өр лүү шургасан жавар, өвөр хомроголох түймэр. Бал бурам, булш бунхан. Бурханы хөрөг, бумбын төөрөг. Тэр минь үлгэр шиг үлэмжийн яруу, түүнээс хагацах нь онигоо шиг үхээрийн шог санагддаг <em>үе</em>. Гай газраас бус түүний гараас гарахыг таагаагүй <em>үе</em>. Хэрээний өд цагаан, хараацайны сүүл бүтэн <em>үе</em>. Үлгэр үнэнд үндэстэй, онигоо оршихуйд оршилтойг ойлгоогүй <em>үе</em>. Тийм үеүд байсны учигт ийм цаг байх тухай…</p><p><em>… Дөрвөн цаг. Ноход анирлажээ.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*_-DYevdamtOmcy1aISNJiA@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c3ce162de12" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[хэн]]></title>
            <link>https://medium.com/@itgedeg/%D1%85%D1%8D%D0%BD-f8df728de8e6?source=rss-b84d6fcee626------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f8df728de8e6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[itgedeg]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Mar 2022 16:39:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-09T16:44:55.601Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qDFiDtyo16z_TNywSE2GJg@2x.jpeg" /></figure><p>Хэн нэгэн болохын тулд хэн нэгэн байснаа мартахын учиг. Хэзээ билээ хэний ч юм найз байв. Хаана ч байж мэднэ, хайр дуулах харь хүний хуруун хээг сонжиж явав. Хорвоо гэдэг уужим хэрнээ дэлгэчихвэл хорин алхам ч хүрдэггүй бачим газар. Хэн нэгний хэн нэгэн хэн ч биш болов. Хэн гэдгээ ч танихаа болив. Хавирга хооронд татсан хэцийг хөвсөөр, хөвсөөр хөнжил нэхэв. Хэл, хөл хоёроо хэлхэв. Хэлэхгүй, хөдлөхгүй. Одоо намайг хаанаас ч олохгүй. Одод хүртэл мэдэхгүй.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f8df728de8e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>