<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Jacqueline on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Jacqueline on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@j.blaak?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*zVqxVx-3aiVNIODP6c9zGQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Jacqueline on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:25:43 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@j.blaak/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Krachtbron]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/krachtbron-24f624ba48af?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/24f624ba48af</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Apr 2020 10:26:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-18T11:19:15.585Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Krachtbron</strong></p><p>Weet je, toen ik als leraar begon waren kinderen mijn krachtbron. Als ik de groei in hun ontwikkeling zag, voelde en hoorde in hun taal, motoriek, kennis, vaardigheden en het geloof in zichzelf, dan steeg mijn geloof in mijn eigen kunnen als leraar. En als ouders vertelden hoe graag hun kind naar school ging en hoe blij ze met me waren, dan blaakte ik van zelfvertrouwen.</p><p>Met dat zelfvertrouwen ontwikkelde ik vaardigheden om met middelen en aanpakken iets te doen waardoor leerlingen bleven groeien in hun ontwikkeling. En als een kind niet geloofde in zichzelf dan zocht ik naar dat ene knopje om aan te draaien, zodat ook dat kind ging geloven in zichzelf. Ik was onafhankelijk van de schoolleider, collega’s, gemeente en overheid. Ik paste dat wat me werd opgelegd dusdanig aan, dat ik er mee uit de voeten kon. En als het niets opleverde voor kinderen, dat deed ik het niet. Ik maakte zelf beslissingen. Ik vertrouwde op mijn eigen inschattingen van situaties en als ik iets niet wist of ik vond dat ik er niet vaardig in was, dan zocht ik die kennis in boeken, in opleidingen, cursussen en bij anderen en begon te oefenen. En de kinderen bevestigden mij in mijn gedrag. Groeiden zij? Dan ging ik door. Vertoonden ze afwijkend gedrag? Dan stelde ik mijn gedrag en handelen bij.</p><p><strong>Gebrek aan geloof in eigen kunnen</strong></p><p>Maar door verschillende ervaringen met hetzelfde patroon, raakte ik mijn geloof in eigen kunnen beetje bij beetje kwijt.</p><p>Het begon met het overnemen van een groep kinderen van een collega. Ik kende de groep niet goed, kon me niet voorbereiden op de planning, maar maakte me geen zorgen. Ik vertrouwde op mezelf. De kinderen waren nieuwsgierig naar mij en ik naar hen. Eerst maar eens elkaar ontmoeten, waarbij ik de planning even liet voor wat het was. In die ontmoeting raakte ik het geloof in eigen kunnen aan. Dat was heel waardevol. De verbinding was gelegd en er werd daarna keihard gewerkt. Voor één les had ik geen tijd meer om die af te maken. In de overdracht met mijn collega vertelde ik enthousiast over haar klas, de ontmoeting en het harde werken. Excuseerde me voor het niet af hebben van één les en stelde een idee voor hoe ze die toch nog kon afmaken. Het was niet nodig, ze zou zich er wel mee redden. Ze bedankte me hartelijk.</p><p>De andere dag moest ik bij mijn schoolleider komen. Mijn collega had geklaagd. Ik had me niet aan de planning gehouden en mijn “ontmoeting” met de klas hadden ervoor gezorgd dat kinderen ook graag met haar zo’n les wilden. Ze stelden haar vragen waar ze geen tijd voor had, omdat ik één les niet af afgemaakt.</p><p>Ik probeerde de schoolleider van mijn keuzes en beslissingen en aanpak te overtuigen. Maar het hielp niet. Ik kreeg geen verbinding, kon niet duidelijk maken wat het met mij deed. Ik kreeg een standje. Als ik een groep overnam dan moest ik me aan de geplande leerstof en me aan de manier van de desbetreffende collega houden.</p><p>Er brak iets in mij. Ik voelde dat mijn gedrag werd afgewezen, door mijn collega. Wat ik nog erger vond, was dat mijn gedrag ook door mijn schoolleider werd afgewezen. Ik miste dialoog.</p><p><strong>Leiderschap</strong></p><p>Ik heb leiders hoog staan. Ze staan voor mij hoog, omdat ik ze op een punt zie staan waarop ze hun wijsheid hebben ontwikkeld. Met hun gedrag kunnen zij door geloof in eigen kunnen, leraren kunnen laten groeien in hun geloof in eigen kunnen door ze in verbinding te laten met de kinderen als krachtbron.</p><p>Leiders hebben in mijn ogen de wijsheid om synergie, verbinding te zoeken door focus op ontwikkeling van medewerkers in verbinding met de krachtbron van het onderwijs. Kinderen.</p><p><strong>Afwijzen</strong></p><p>Mijn patroon bij afwijzing is, dat ik het gedrag van de ander ga afwijzen. Voor mijn collega betekende dat, dat ik de verbinding van onvoorwaardelijk vertrouwen verbrak. Voor de schoolleider betekende dat, dat ik me ging bewijzen en hem overlaadde met ideeen en kennis om hem in te laten zien hoe je medewerkers en het onderwijs tot ontwikkeling kunt krijgen. Dat mislukte. Ik werd in mijn ruimte beperkt, werd gewezen op de regels en afspraken in de CAO en hij zag me liever gaan dan blijven.</p><p><strong>Verbinding verbroken</strong></p><p>Ik werd hard. Wilde niet meer in verbinding raken. Ik trok me me terug in het team en trok me terug in mijn klas. In mijn klas kreeg ik de bevestiging die ik nodig had. Dat hield ik niet vol. Onderwijs is veel groter dan alleen de klas. Onderwijs maak je samen en dat lukt niet als je in je eentje in een klas aan het werk bent. Ik verbrak de verbinding met de klas en nam een andere rol. Een rol waar ik wel samen onderwijs kon maken én focus kon hebben op de ontwikkeling van collega’s zodat zij vanuit zelfvertrouwen kinderen konden laten groeien in hun ontwikkeling. Ook op de plek kwam ik weer in het patroon van afwijzen- verbinding verbreken en strijd. En verbrak de verbinding met de school, de leider en het team.</p><p><strong>Strijd</strong></p><p>Ik raakte op mijn nieuwe plek in een continue strijd tussen erkenning en afwijzing. Strijd in wel of niet durven aangaan en verbreken van verbindingen. Strijd om wie ik ben, geloof in eigen kunnen en anders denkenden. En die strijd maakt onzeker en dreef me steeds verder af van mijn krachtbron.</p><p><strong>Ontmoeting</strong></p><p>Mijn ogen werden ook geopend, in een digitale ontmoeting met Luc Stevens die mij weer wees op mijn krachtbron en die van iedere leraar, het kind.</p><p>Ik besefte me ineens, dat ik met mijn gedrag mijn collega en de schoolleider in hun ziel heb geraakt. In hun zijn. Hun pijn heb ik destijds niet gezien, niet gevoeld. Ik ben niet in dialoog gegaan, heb niet geluisterd naar hun pijn. Hun plek der moeite. Misschien wisten ze zelf niet meer hoe ze in verbinding konden komen met de krachtbron, omdat ze zich verloren hadden aan de leerstof, aan de schoolplannen, aan de resultaten, de regels en de afspraken.</p><p><strong>Dialoog</strong></p><p>We hebben elkaar nodig om samen verder te komen in onze eigen ontwikkeling, in het onderwijs. Door ons uit te spreken, te luisteren, te luisteren. Door elkaars pijn te zien en te erkennen. Door te stoppen met strijden tegen elkaar. Door uit te gaan van verscheidenheid, door elkaar daarin te erkennen en ontmoeten. Daar heb je soms onbekende, voorbijgangers voor nodig. Mensen die even in je leven, even op je pad komen en weer vertrekken als jij de volgende hobbel genomen hebt.</p><p>Door mezelf weer open te stellen in ontmoetingen met vreemden. Lukt het me steeds vaker om het terug kerende patroon van afwijzing- verbinding verbreken en strijd, te doorbreken. Door nieuwsgierig te zijn, in dialoog te gaan. Omdat ik bij vreemden niets te verliezen heb. Daar durf ik te zijn wie ik ben. Ik heb bij deze mensen niets te verliezen, omdat zij geen invloed kunnen uitoefenen op mijn beslissingen, taak/rol binnen het onderwijs.</p><p><strong>Geloof in eigen kunnen</strong></p><p>Door het patroon te doorbreken heb ik ontdekt, dat ik word bevestigd door anderen als ik mijn hart blijf volgen. Ik kan sturen op situaties die aanstaande zijn. Ik kan iets scheppen uit niets. Ik ben niet meer hard maar kan een directe stijl van leidinggeven hebben als de ontwikkeling van kinderen door gedrag van anderen wordt belemmerd.</p><p>Ik heb een gave voor synergie en het bouwen van bruggen om anderen te laten focussen op het geloof in eigen kunnen en het eigen kunnen van kinderen.</p><p>Door het patroon te doorbreken, geloof ik weer in mijn eigen kunnen. En als ik van anderen erkenning en waardering krijg omdat ik ze weer in verbinding met zichzelf heb gebracht en daarmee in verbinding met het geloof in eigen kunnen van het kind, dan word ik in mijn gedrag bevestigd.</p><p>En die gave deel ik graag met hen in het onderwijs die hun patroon willen doorbreken om weer in verbinding te komen met de krachtbron: Kinderen. Dat doe ik in de rol van beleidsondersteuner in het onderwijs en als zelfstandig ondernemer in het faciliteren en stimuleren van sociaal innoveren in het onderwijsproces.</p><p>Omdat iedere leerling een leraar en iedere leraar een leider nodig heeft, die het geloof in eigen kunnen weet te bewerkstelligen en zichzelf weet te bevestigen uit krachtbron, waarvoor je de rol als leraar of schoolleider hebt gekozen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*mGWnv3M32Efuric5yvM4WA@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=24f624ba48af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Taalinitiatief, een leeszaal waar je iets kunt leren in ruil voor tijd]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/taalinitiatief-een-leeszaal-waar-je-iets-kunt-leren-in-ruil-voor-tijd-5d6d0f2b53e?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5d6d0f2b53e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Jan 2020 14:41:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-22T14:41:47.572Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Taalinitiatief, een leeszaal waar je iets kunt leren in ruil voor tijd</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5d6d0f2b53e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dear mister President of the United States of America, Donald Trump.]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/dear-president-1817ffe7a09c?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1817ffe7a09c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 05 Jan 2020 15:56:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-05T15:57:46.236Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dear mister President of the United States of America, Donald Trump.</p><p>Thousands of miles away from you I know what I know about you through what you share on social media.</p><p>I read about an authority. A man who is driven by courage, pace and power. You tackle matters with courage and you take others with you. You are decisive and bring focus. You don’t make everyday choices. Set limits, confronted and not afraid of conflict.</p><p>You achieve results.</p><p>As a little girl I was worried about wars, poverty and inequality in the world. And now my worries become bigger.</p><p>Until I understood that it always has to do with the leadership style of one person. One person can change the world. I have therefore decided to enter education. To give children as early as possible insight into who they are, what they have to learn , what is possible to be a servant leader.</p><p>You are a world leader. An authority. That means that you are partly responsible for part and the whole of the world. I think you have self-knowledge, you know what drives you. But do you also know what your pitfalls are?</p><p>A world leader knows his strength but also his pitfalls. Do you have people around you who give you feedback on your behavior, your actions, your pitfalls? Do these people dare to hold up a mirror to you?</p><p>My very small contribution to the world is to leave a it a little better for others. And I want you advice you to listen to other perceptions, solutions.</p><p>You are one of those world leaders who influences the better back of the world later. You do this your way, but there are other ways that serve the same purpose.</p><p>With your motivation you divide the world into supporters and opponents and are ready to fight the position of America. You are alert and suspicious of the world leaders around you. ‘It is everyone for themselves and if you wait you could sometimes lose out.’ It leads to offensive, fast and impulsive thinking and acting. You have little shame or guilt about the consequences for other people. America is just a part of the world. It is not just America you have to protect . Just like everbody else , you have te protect te world.</p><p>It is not my intention to attack you at your position. On the contrary. I want to show you through my glasses that you are faster on your own but can move forward together. People who show you different perspectives. People who help you become an even more powerful leader. That feed you with solutions, strategies that can unite apparent contradictions in simple and clear win-win solutions for America ánd the World.</p><p>People who advise you not to use twitter for expressing your power, your desire for control. Sowing division. But let you use twitter to show the world that you strive for independence and freedom for every person.</p><p>It is up to you whether you let your self Be inspired by me. A mother, a teacher from the Netherlands . But I know that a problem from investigating the perceptions of different people can lead to better and more effective solutions. If you want to listen and trust other solutions.</p><p>I wish you advisors whom you trust. Advisors who did not vote for you. Why? They are not motivated by the same motives that you have. But their motivations are just as valuable. They are not out of your position. Do not want to be a world leader. But strive for freedom and inequality and are happy to help you with that.</p><p>Use your motivations, provide feedback on your pitfalls, grow in servant leadership and make use of perspectives that others have on the same goal. And create better solutions for complex problems.</p><p>The world benefits from it</p><p>Yours Sincerely Jacqueline</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1817ffe7a09c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[10 tips om je professionaliteit als leraar te verbeteren.]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/10-tips-om-je-professionaliteit-in-het-onderwijs-te-verbeteren-b88849432402?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b88849432402</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 25 Dec 2019 12:41:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-28T14:20:39.861Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/323/1*qNvBfDB1toBL7Ku6FTCLIA@2x.jpeg" /></figure><p>Het Roer Moet Om: ‘Het moet afgelopen zijn met het afschuiven van verantwoordelijkheden en wachten op oplossingen van een ander. De professional gaat het zelf doen.’</p><p>Een onderwijsprofessional die erkenning voor zijn belangrijke functie in de samenleving wil, zoekt dit niet alleen in financiële beloning. Zoekt dit niet bij anderen maar erkent vooral zichzelf als professional en verbetert zijn gedrag dat nodig is om professioneel te kunnen handelen.</p><p>10 tips om je professionaliteit te verbeteren;</p><p>1. Draag zelf inhoudelijke oplossingen aan, waardoor je je kerntaak kan uitvoeren. Klaag niet tegen collega’s maar gebruik samen de tijd voor het vinden van oplossingen.</p><p>2. Je durft beargumenteerd ‘Nee’ te zeggen als de opdracht niet bijdraagt aan de ontwikkeling van het kind of je vak.</p><p>3. Je kent je eigen drijfveren, weerstanden en talenten en (h)erkent deze bij je collega’s. Je gedrag leidt tot toename van welbevinden van jezelf en de ander. Hierdoor ontstaat teams die elkaars krachten benutten en niet over elkaars verschillen roddelen.</p><p>4. Je bent aanspreekbaar op je handelen en gedrag richting ouders, leerlingen, collega’s en vakinhoud en meld je een dag later niet ziek of dreigt met veranderen van baan, om je gelijk te krijgen.</p><p>5. Je erkent verschil in opvoedingsstijlen, perspectieven en referentiekaders van ouders en neemt altijd het initiatief om ouders te betrekken, ondersteunen bij de schoolse ontwikkeling van het kind.</p><p>6. Je neemt zelf initiatief om vaardig te worden en te blijven in je vak. Je zoekt kennis, deelt kennis binnen en buiten de school met de beroepsgroep. Ontwikkelt samen met anderen nieuwe kennis. Gebruikt daarbij onderzoek en wetenschap.</p><p>7. Je kent de context buiten de school, blijft bouwen aan een netwerk en betrekt deze bij het lesgeven, mede hierdoor stimuleer je de brede ontwikkeling van je leerlingen en jezelf.</p><p>8. Je neemt en legt verantwoordelijkheid af. Zodanig dat je autonoom handelen in balans is met samenwerken aan het verwezenlijken van collectieve ambities en de bedoeling van het onderwijs.</p><p>9. Je hebt een reflectieve onderzoekende en innovatieve houding zodat je in kunt spelen op snelle veranderingen in leerling-populatie en verwachtingen van de maatschappij.</p><p>10. Je bent intrinsiek gemotiveerd en zet je talent in. Je mindset gaat uit van Diversiteit en inclusie . Je bent een vakman/vrouw en straalt dit vol zelfvertrouwen uit!</p><p>Met welke tip ga jij beginnen? #onderwijs#leiderschap#professioneelhandelen</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b88849432402" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Van sturen naar professionele dialoog]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/lijden-of-leiden-dc02a3ef8b55?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc02a3ef8b55</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Dec 2019 18:27:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-12-22T10:31:31.089Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/338/1*0BD-KsDNyHY923m1UapLPg@2x.jpeg" /></figure><p>De paradijsvogel zat op een tak. Kijkend naar de klas. Jonge vogels, allemaal verschillend. Veel van wat ze buiten leerden, namen ze mee de boom in. Positief en negatief gedrag. Veel en weinig kennis. Gemotiveerd en ongemotiveerd.</p><p>De paradijsvogel had een eigenzinnige manier gevonden om deze jonge, verschillende, vogels aan het leren te krijgen. De paradijsvogel zag de jonge vogels groeien, dát maakte onderwijzen aantrekkelijk. Wat het aan resultaten zou opleveren was nog onbekend, de paradijsvogel vertrouwde erop dat dit goed kwam. “Wie tot ontwikkeling komt leert.” zong hij overal. De paradijsvogel deed niets liever dan deze jonge groep vogels leiden en begeleiden in hun ontwikkeling.</p><p>Jonge vogels motiveren en laten leren, op eigenzinnige, passende manieren. Met het doel kennis te delen, hun kleuren te behouden en zang te stimuleren. De paradijsvogel deed dit altijd op zijn eigenzinnige manier.</p><p>Maar die manier werd door De Kraai afgekeurd. ‘Chaos’ noemde De Kraai het. De paradijsvogel moest ervoor zorgen dat de jonge vogels netjes in rijen op een tak gingen zitten. Muisstil. Orde in de ‘chaos’.</p><p>Net zoals de andere vogels dat deden. De paradijsvogel werd gestuurd, verplicht gesteld de manier van De Kraai en de anderen te gebruiken.</p><p>De paradijsvogel probeerde het, keer op keer maar de manier van De Kraai werkte niet voor hem. Er over praten was voor de paradijsvogel geen optie, uit angst. Angst om niet begrepen te worden, omdat hij afweek van de norm en De Kraai de baas was.</p><p>De paradijsvogel klom op de hoogste tak en keek naar de klas. Wat zag de baas, dat de paradijsvogel niet zag? Was het chaos?</p><p>Een mus landde op een tak naast de paradijsvogel en vroeg hem waarom hij er zo lijdzaam bij zat. De paradijsvogel vertelde over zijn visie op het leren van de jonge vogels en de opgelegde visie van De Kraai. Hij vertelde over zijn angst. Over hoe hij langzaam zijn kleur verloor en zij niet prettig voelde.</p><p>De mus vroeg de paradijsvogel welke zorg De Kraai kon hebben. De paradijsvogel probeerde te kijken door de bril van De Kraai en ‘zag’ dat het hem te doen was om de aankomende resultaten, waar De Kraai eindverantwoordelijk voor was.</p><p>De Kraai was gericht op de resultaten en had er geen vertrouwen in, dat de onbekende, eigenzinnige manier van de paradijsvogel zou leiden tot hoge resultaten.</p><p>De mus adviseerde de paradijsvogel in dialoog te gaan met De Kraai en zei; ‘’Angst is een slechte raadgever. Angst is het stemmetje dat tettert in je oor. Jij kan dit niet! Pas op De Kraai weet het beter. Pas je aan! ‘’ De mus vroeg de Paradijsvogel te luisteren naar zijn hart en uit te spreken waar hij in geloofde.</p><p>De paradijsvogel deed wat de mus had gezegd. Hij vertelde De Kraai over de eigenzinnige visie en vroeg hem vertrouwen te hebben. Hij beloofde dat hier goede resultaten uit voort zouden komen.</p><p>De Kraai was verrast, had niet gezien dat er achter de zichtbare chaos, een visie zat. Een visie waar hij nieuwsgierig naar werd.</p><p>De paradijsvogel nodigde De Kraai uit, te kijken hoe de jonge vogels zich individueel en als groep ontwikkelden en naar welke resultaten dit zou leiden. De Kraai stelde vragen en luisterde, gaf tips en adviezen waar de visie van paradijsvogel nog beter van werd.</p><p>De mus keek van een afstandje, naar deze dialoog van twee verschillende professionals met hetzelfde doel.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc02a3ef8b55" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wat is het échte probleem van het lerarentekort?]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/wat-is-het-%C3%A9chte-probleem-van-het-lerarentekort-304dd5ddcd3?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/304dd5ddcd3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 Nov 2019 07:01:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-24T07:01:52.322Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/472/0*nXEcT9mDDaCVWbE-.jpg" /></figure><p><strong>Ik stop</strong></p><p>Vaak hoor ik van leerkrachten dat ze gestopt zijn met werken in het onderwijs door gebrek aan waardering van leidinggevende, bestuur en politiek. Ze voelen zich wel gewaardeerd door de leerlingen, ouders en de collega’s, maar toch houdt deze waardering hen niet in het onderwijs. Gek, als je bedenkt dat je voor kinderen, het onderwijs bent in gegaan. Achter waardering zit erkenning, dat je van betekenis bent met je kwaliteiten en drijfveren.</p><p><strong>Erkenning</strong></p><p>Erkenning geeft een positieve stimulans. Een complimenten stimuleren ons het beste uit onszelf te halen. Door erkenning hebben we oog voor de ander en kunnen we ook de ander erkenning teruggeven. Als we onszelf begrijpen, worden we door anderen begrepen en zijn we ook in staat om de ander beter te begrijpen en te waarderen. Persoonlijke ontwikkeling, antwoorden vinden op vragen ; Wie ben ik nu? Wat zijn mijn drijfveren? Hoe kan ik van toegevoegde waarde zijn?</p><p><strong>Gebrek aan erkenning</strong></p><p>Zonder erkenning raken we gefrustreerd, gaan we passief tegenwerken, behoeden we anderen niet voor fouten, laten we de boel stiekem in de soep lopen. Zijn we eigenlijk boos op degene die ons de erkenning niet geeft. We worden nukkig, gaan procederen, schrijven venijnige brieven, gaan in protest, weigeren werk, gaan demonstreren, en zoeken waardering in meer geld.</p><p><strong>Behoefte</strong></p><p>Een behoefte is dat wat je nodig hebt, wat je drijft. Als er in behoeften wordt voorzien ontstaan er positieve gevoelens Gezamenlijke behoeften zorgen voor samenwerking. Wordt er niet in behoeften voorzien, dan ontstaan er negatieve gevoelens.</p><p>In welke behoeften van leerkrachten, wordt niet meer voorzien?</p><p>Om de in de <strong>continuïteit</strong> van het onderwijs te kunnen voorzien is geld nodig. De omgeving ( politiek en gemeente en de maatschappij, vraagt van het onderwijs, dat er steeds veranderingen plaatsvinden. Om mee te kunnen gaan in veranderingen is geld nodig. Leerkrachten hebben geld nodig om in hun basisbehoefte te kunnen voorzien: Wonen, eten en drinken. Niet voor niets zijn Jan van der Ven en Thijs Roovers namens vele leerkrachten, de barricaden opgegaan, op zoek naar waardering.</p><p>De behoefte aan<strong> duidelijkheid</strong> kan vergeleken worden met de behoefte aan duidelijkheid over de richting die de het onderwijs opgaat. Op scholen zijn er verschillende visies op de richting van het onderwijs. Maar is de richting van het Nederlandse onderwijs wel duidelijke? OCW wil richting een slim, creatief en vaardig Nederland maar waarvoor? Leerkrachten zijn op zoek naar deze zingeving en willen van toegevoegde waarde zijn in de maatschappij, maar als je niet weet wat het bestaansrecht van het Nederlandse onderwijs is in deze eeuw, hoe kun je dan van toegevoegde waarde zijn?</p><p>Leerkrachten hebben <strong>aandacht</strong> nodig, ze zoeken een luisterend oor, willen gehoord worden of serieus genomen worden.</p><p>Leerkrachten hebben behoefte aan<strong> orde en structuur . </strong>De vele thema’s, passend onderwijs, opbrengstgericht werken, resultaatgericht werken, voor en vroegschoolse educatie, eindtoetsen. De vele informatiesystemen, methodieken, effectieve werkwijzen worden allemaal bedacht door anderen voor anderen. Het overzicht raakt kwijt en de rust om iets goed uit te werken of te onderzoeken ontbreekt.</p><p><strong>Veranderen</strong></p><p>Prikkels om te veranderen kunnen van binnen en buiten komen, behoeften veranderen. Maar op dit moment wordt er nauwelijks nog in de behoeften van de leerkrachten voorzien en ontvangen zij lange tijd prikkels om te veranderen van buiten af, hiermee komt creativiteit vast te zitten, durft men geen risico meer te nemen en ontstaan er negatieve gevoelens ten opzichte van het vak.</p><p><strong>Veranderen begint bij jezelf</strong></p><p>Je bent zelf verantwoordelijk voor het voorzien in je behoeften. Verantwoordelijkheid leren nemen is een basis voor iedereen die zich persoonlijk wil door ontwikkelen en effectief in het leven wil staan. Het vergroot je invloed, eigenwaarde en zelfvertrouwen.</p><p>Leerkrachten voelen zich verantwoordelijk voor de ontwikkeling van leerlingen en nemen hun verantwoordelijkheid in het geven van effectief onderwijs, dat doen schoolleiders, bestuurders en de politiek ook.</p><p><strong>Verantwoordelijk</strong></p><p>Je bent verantwoordelijk voor alles waar je invloed op hebt, dus ook op je eigen behoeften. Heb je behoefte aan continuïteit, aandacht, gewaardeerd voelen, orde en structuur, duidelijkheid en vertrouwen en krijg je die niet in je eigen school? Ga het gesprek aan over jouw behoeften of vertrek naar een andere school waar een schoolleider zit die wel in jouw behoeften kan voorzien en vind de erkenning in de leerlingen die je lesgeeft.</p><p>Nu hoor ik je denken; “En welke invloed heb ik dan op de politiek?” Veel meer dan je denkt! Kijk maar naar PO in actie en alle andere individuen die in samenwerking met anderen, hun verantwoordelijkheid nemen en zelf zaken veranderen in hun school of in het onderwijs.</p><p>Je kunt de verantwoordelijkheid voor het invullen van jouw behoeften niet bij een ander leggen, ook niet bij de politiek. Wat je wel kunt doen, is het gesprek aangaan over je behoeften en het ontbreken daarvan. Neem zelf de verantwoordelijkheid voor de invulling van je eigen behoeften. Je hebt altijd een keuze: Je vertrekt of je pakt je verantwoordelijkheid voor het vervullen van je eigen behoeften binnen de cirkel van je invloed.</p><p>PO in actie heeft zich hard gemaakt voor het vervullen van de behoefte gebaseerd op <strong>continuïteit </strong>en waardering uitgedrukt in geld.</p><p>Eva Naaikens en Martin Bootsma maken zich hard in het vervullen van de behoefte gericht op <strong>orde en structuur</strong>. Terug naar de kern van het lesgeven, rust en overzicht.</p><p>In Broedplaats010 verenigen zich leerkrachten, die hun toegevoegde waarde bundelen om het onderwijs mét de werkvloer te verbeteren.</p><p>Zelf maak ik me hard voor zingeving, duidelijkheid, orde en structuur in het Rotterdamse onderwijs en biedt een luisterend oor, aan leerkrachten op scholen die binnen mijn cirkel van invloed liggen en probeer deze cirkel te vergroten. Ik hoop dat ik leerkrachten kan ondersteunen in hun persoonlijke ontwikkeling en hun toegevoegde waarde in het onderwijs kan laten ervaren.</p><p>Allemaal mensen die de verantwoordelijkheid niet bij de politiek neer leggen, maar zelf hun verantwoordelijkheid nemen om in een behoefte te worden voorzien. Wat doe jij? Vertrek jij uit het onderwijs of neem je je verantwoordelijkheid?</p><p>En minister, als u uw verantwoordelijkheid neemt en begint met het formuleren van de zingeving van het Nederlandse onderwijs dan begrijpen we allemaal waarom OCW een slim, creatief en vaardig Nederland wil en worden we allemaal voorzien in een behoefte waar weer positieve gevoelens naar voren komen over het prachtige vak van de leerkracht.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=304dd5ddcd3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“ Iemand die met de vuist op tafel slaat.”]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/iemand-die-met-de-vuist-op-tafel-slaat-6600fa45545f?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6600fa45545f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Oct 2019 17:38:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-05T17:38:18.487Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“ Iemand die met de vuist op tafel slaat.”</p><p>Dat is wat er nodig is. Volgens het artikel in parool. https://www.parool.nl/cs-b477c8e1</p><p>Laat schoolbesturen, schoolleiders en leerkrachten in het onderwijs ook hand in eigen boezem steken. Er zijn mogelijkheden genoeg om te vernieuwen, als je maar durft, blijft monitoren en op tijd bijstelt. Wetenschap betrekt maar ook durft te ontwerpen en te onderzoeken.</p><p>Als je de gebaande paden en vastgeroeste mindsets durft. los te laten en gewoon begint. Zoek de kaders op, ga erover heen pas dan zal er wat gebeuren.</p><p>Dat kan alleen als er is iemand is, die richting aangeeft….. dan hoeven we niet meer naar elkaar te wijzen, maar weten we in het onderwijs wat ons te doen staat.</p><p>Staken heeft geen zin!</p><p>Time for a change !</p><p>Als ik minister was….</p><ul><li>dan sloeg ik zeker met vuist op tafel!</li><li>• dan zou ik richting aangeven door overal uit te dragen :</li></ul><p>“ We gaan naar inclusief onderwijs, dat betekent dat ik van het veld verwacht dat het leerstofjaarklassensysteem om wordt gebogen naar een systeem gericht op ontwikkeling en leren en daarvoor zijn andere organisatievormen nodig in de school. Jullie kunnen zelf bedenken hoe en wat, lukt dat niet dan kun je ondersteuning vragen.”</p><ul><li>dan zou ik , te beginnen in de G4 dat stimuleren door het aantal PO scholen in een wijk in kaart te brengen . Kleine scholen met dezelfde traditionele leerstofjaarklassensysteem en geloofszuil in dezelfde wijk moeten door besturen gesloten. of samengevoegd worden en ingericht worden om inclusief passend ontwikkelingsgericht onderwijs te bieden. Waarom? In tijden van chaos; terug naar de basis, richting geven.</li><li>• dan zou ik het bekostigingssysteem, dat wordt gebaseerd op het aantal leerlingen en de bijbehorende leraren meteen veranderen. Waarom? Zodat een school meer mensen in de school kan hebben om inclusief op ontwikkeling gericht onderwijs te kunnen bieden. Dan hoeft geen kind meer thuis te zitten.</li><li>• dan zou ik een leger aan proces veranderaars en implementatie experts koppelen aan scholen, die het leerstofjaarklassensysteem kunnen. loslaten en hen ondersteunen door onderzoek in deze transitie, door universiteiten aan deze scholen te koppelen. En laten monitoren door inspectie .</li><li>• dan zou ik het land door trekken en overal deze richting verkondigen en goede voorbeelden zichtbaar maken.</li><li>• dan zou ik al doende de wet-en regelgeving veranderen passend bij deze transitie.</li><li>• dan zou ik willen dat in het VO geïntegreerd vakonderwijs wordt geboden passend bij kernkwaliteiten en profielen van leerlingen die ze ,zonder afgerekend te worden op cijfers, in 4 jaar kunnen ontdekken en toepassen in het veld. Na 4 jaar kiezen gericht vakonderwijs .</li><li>• de leraar goed betalen en faciliteren om te kunnen samenwerken, persoonlijk en professioneel te kunnen ontwikkelen. Dat kan door minder lesgebonden uren. 50–50 % niet 65–35 % .</li></ul><p>Maar ja, ik ben geen minister…. ik geef alleen richting aan op plekken in het onderwijs waar ik kom, wie volgt komt vanzelf in actie. Arie Slob Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6600fa45545f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Op Facebook zag ik een blogje over een trotse moeder die haar kind, aan de hand van ontwikkeld…]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/richting-kansengelijkheid-62d1c69a1b2a?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62d1c69a1b2a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Mar 2019 10:25:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-02T10:43:37.029Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*DmHqPiiZ-uKLiVUwIqHRAw@2x.jpeg" /></figure><blockquote><strong>Hoe een keukentafel kan bijdragen aan kansen(on)gelijkheid .</strong></blockquote><p>Op Facebook zag ik een blogje over een trotse moeder die haar kind, aan de hand van ontwikkeld oefenmateriaal, helpt in het basisonderwijs. Door samen aan de keukentafel te oefenen met het door haar aangeschafte oefenmateriaal. Haar dochter is van een Cito D (IV) naar een A(I) voor rekenen gegaan. Prachtig!</p><p>Hoe doen die ouders dat toch?</p><p>Ook ik zag en hoorde van de leerkracht, dat mijn kind moeite had met rekenen. Met mijn onderwijsachtergrond wist ik hoe ik haar kon helpen én ik had de financiële mogelijkheden om het duurste oefenmateriaal aan te schaffen. Succes verzekerd! Ik ging aan de slag aan de keukentafel. Ja, vooral IK ging aan de slag.</p><p>Wat een desillusie was dat!</p><p>Met mijn goede bedoelde adviezen, ondersteuning, prachtige materialen en expertise kreeg ik onze dochter wel aan de keukentafel maar kreeg haar niet aan het oefenen. De leerkracht, de cijfers en ik zagen dat ze het moeilijk vond, ze had hulp nodig! Zelf dacht ze daar anders over. Oh ja, hulp wilde ze wel, op school. Thuis wilde ze spelen, lezen, filmpjes maken, haar talenten gebruiken, waar ze energie van kreeg. Wie ben ik om dat van haar af te pakken, door haar ongemotiveerd aan de keukentafel te zetten?</p><p>En hoe doen al die ouders dat, die niet in staat zijn om materiaal aan te schaffen, die niet in staat zijn te helpen, geen keukentafel hebben? Het maakt de kansenongelijkheid alleen maar groter.</p><p>Nadat ik een lezing had bijgewoond van Lector en pedagoog Mariette Lusse, wist ik dat ik dit nooit meer zou doen!</p><p>Mariette heeft mij geleerd, dat het voeren van de juiste gesprekken met mijn kind het rekenen, het leren, kan bevorderen. Niet de schoolse dure oefenmaterialen. Dat zou zelfs schade kunnen aanrichten in het zelfvertrouwen van mijn kind! Thuis ben ik ouder en niet het verlengstuk van de leerkracht. We hebben beide onze expertises en kunnen elkaar daarin versterken ten behoeve van het kind.</p><p>Maar de leerkracht heeft zijn handen vol in een klas vol kinderen. De extra instructie die hij gaf was niet voldoende, ze had meer tijd nodig. Het samenwerkingsverband werd ingeschakeld en ze kreeg één op één begeleiding. De aandacht, de tijd brachten mijn dochter naar grote hoogte én ze wilde er zelfs na na schooltijd best even voor blijven. Totdat het geld van het samenwerkingsverband op was….. toen zakten de resultaten weer.</p><p>Hoe kunnen we deze leerlingen én leerkrachten echt helpen, richting kansengelijkheid?</p><p>Door ouders te leren vooral ondersteunend te zijn, dialogen te laten voeren, zorgen voor de juiste omstandigheden om te kunnen leren, maar vooral om ouder te zijn, aan de keukentafel.</p><p>Samen met de leerkracht op zoek naar mensen die OP SCHOOL deze kinderen mét het dure oefenmateriaal kansen bieden. Van de keukentafel de school in, richting kansengelijkheid.</p><p>Samen met je kind of andere kinderen onder begeleiding van een expert (de leerkracht) dat oefenen, waar het kind beter ik wil worden. Mijn collega @Joris Spekle werkzaam bij CPS kan hier nog veel meer over vertellen.</p><p>Van kansenongelijkheid richting kansengelijkheid.#it takes a village to raise a child</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62d1c69a1b2a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Innovatief coachen.]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/innovatief-coachen-f1759f45f1a6?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f1759f45f1a6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Feb 2019 19:47:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-15T19:47:31.530Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Innovatief coachen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*4Xof4a6NHUiX3stVl9Td1Q@2x.jpeg" /></figure><p>•‘Er is nauwelijks tijd voor mij op de agenda.’</p><p>•’ De directeur draagt het belang van de vernieuwing niet uit.’</p><p>•’Leerkrachten reageren niet op mijn vragen in de mail.’</p><p>•’Leerkrachten betrekken mij niet bij hun vragen .’</p><ul><li>Hoe krijg ik mensen mee in het idee?</li></ul><p>Zomaar wat problemen, die op mij afgevuurd werden toen ik langs kwam voor een coachingsgesprek. Herkenbaar?</p><p>Vanzelfsprekend verwacht jij, de oplossingen van mij, omdat je jezelf hebt vastgezet met aannames en waarheden. Maar wat vast zit, kan weer losgemaakt worden.💪</p><p>De beste ideeën voor oplossingen zitten in jezelf en de ander. Je bent dat misschien vergeten. Jouw innovatiepotentieel wordt door mij geprikkeld.</p><p>Wat jij nodig hebt is iemand, die samen met jou, inzichten verkrijgt in het probleem dat opgelost dient te worden.</p><p>Wat ik daar voor nodig heb ben jij, degene die in verbinding staat met zichzelf en weet waar je naar toe wilt. Iemand met een visie.</p><p>Door je mee te nemen in het perspectief van de ander, zonder oordeel, herken je mogelijk de emotie die gevoeld wordt. Observeer , luister en ga in gesprek. Stel vragen, observeer en luister zonder oordeel. Bespreek je probleem met zoveel mogelijk mensen. Om zoveel mogelijk empatisch inzicht te krijgen in jouw probleem.</p><p>Je identificeert de behoefte en de motivatie en de besluitvormingsprocessen.</p><p>Het zal je inzichten opleveren, die je kunt definiëren met de vraag; ‘ Waar gaat het nu écht om?’</p><p>En dan begint het creëeren van ideeën. Zoveel mogelijk ideeën bedenken, om vanuit verschillende invalshoeken het probleem te bekijken.</p><p>Het beste idee ga je uitproberen. Werkt het? Top! Werkt het niet? Stel je idee bij en probeer het nog een keer.</p><p>Deze mensgerichte, instinctieve benadering om te verbeteren of te innoveren werkt probleemoplossend en geeft jou en mij energie!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f1759f45f1a6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hoe ik een bewuste innovator werd in het onderwijs.]]></title>
            <link>https://medium.com/@j.blaak/hoe-ik-een-bewuste-kantelaar-koploper-verbinder-werd-878e26ef7f51?source=rss-56fcf9d126f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/878e26ef7f51</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jacqueline]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Feb 2019 16:12:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-15T20:21:30.385Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Pas recent is bij mij mijn “ik ben”, op zijn plek gevallen. In dit artikel probeer ik dat proces te beschrijven, in de hoop dat het jou helpt je positie te kiezen in de onderwijstransitie die gaande is. Ervan uitgaande dat je vindt dat die gaande is.</p><p>Een jaar geleden was voor mij een kantelpunt. Ik ging, door mijn deelname aan Broedplaats010, mijn onbewuste bekwaamheden bewust inzetten. Jaren heb ik mezelf op de gebaande paden terug geduwd, omdat mijn omgeving daar om vroeg. Me aangepast zoals het hoorde. Maar dat wat je drijft kun je niet onderdrukken. Als ik weer eens met mijn kop boven het maisveld uitstak werd deze er meteen afgehakt. Als ik iets nieuws bedacht had, liep ik te hard voor de troepen uit. Als ik zag hoe iets effectiever of beter kon, was ik de betweter. Toch bleef ik erin geloven en paste niet de omgeving maar de situatie aan om toch te doen wat effectiever of beter was. De geïsoleerde positie was soms pittig.</p><p>Ik snapte er niets van, ik bedoelde het goed, zag niemand dan wat ik zag? Liep ik echt zo hard? Vond niemand dat het effectiever of beter kon? Mijn blik was zowel intern als extern gericht in het onderwijs en ik begreep maar niet hoe mijn collega’s alleen maar intern gericht bleven handelen. Zagen ze echt niet wat de veranderde omgeving van hen vroeg? Welke doelen de gemeente Rotterdam met het onderwijs wilde bereiken? Ik kreeg een beetje aversie tegen mijn eigen baan.</p><p>De kunst van het veranderen en innoveren zat in mijn vingers, heb vele ouders, leerlingen en leerkrachten ondersteund bij het maken van de juiste keuzes, maar ik werd niet meer geïnspireerd door de taken die ik deed. Terwijl ik in mijn hoofd duizenden ideeën had over duurzaam bouwen aan de toekomst van het Rotterdamse onderwijs.</p><p>Toen ik de mogelijkheid kreeg mee te doen aan Broedplaats010, een leergang voor leren en innoveren, was ik eerst een beetje huiverig. Weer een studie waar vooral kennis gedeeld zou worden door te mogen luisteren , waar je opdrachten moet verwerken volgens een vast format. Waar autonomie ver te zoeken was.</p><p>Mijn verbazing was dan ook groot dat dit een nieuwe aanpak was. Een opleiding waarin we meteen gingen innoveren en zelf kennis opzochten waar het ons aan ontbrak. Leren door te doen en te ervaren!</p><p>Toen ik daar kwam en had ik alleen maar mensen om me heen, die net als ik onbewuste innovators waren. Koplopers , kantelaars en verbinders en allemaal bij elkaar met één en hetzelfde doel: Bouwen aan beter en duurzaam onderwijs. Ik voelde me meteen als een vis in het water, de synergie, de flow waar ik in terecht kwam was van grote hoogte. Ik raakte geïnspireerd maar ook geëmotioneerd; waarom heb ik me toch altijd aangepast aan de norm? Dat wil ik van leerlingen niet maar deed het bij mezelf wel! Gelukkig stonden daar de coaches klaar en heb ik vele gesprekken gevoerd over mezelf. Wat een inzichten leverde dat op! Ik kantel nu , ben een koploper en verbind alles met elkaar om het onderwijs duurzaam te verbeteren en wat een energie geeft dat.</p><p>Het vuurtje in mij, ontvlamde toen ik een nieuwe functie creëerde en deze kreeg. Vanuit autonomie kon ik mijn competenties en netwerken vergroten om te werken aan mijn missie: De wereld, Rotterdam elke dag een beetje beter achterlaten dan hoe ik het heb aangetroffen in 1998 toen ik ging werken in het Rotterdamse onderwijs. Mijn doel geef ik vorm met mensen die in alle lagen van het onderwijs werkzaam zijn. Als we alle kinderen leren hoe zij met hun potentieel de wereld elke dag een beetje beter achter kunnen laten, kunnen we duurzaam bouwen aan een toekomst voor vele generaties.</p><p>Mijn eerste tip in jouw eigen ontdekkingsreis is:</p><p>Ga je verdiepen in jezelf. Waartoe ben jij het onderwijs is gegaan. Wat drijft jou? Welk hoger doel wil jij daarmee bereiken? Leef jij je mooiste leven? Geef jij onderwijs zoals je dat ooit bedacht had?</p><p>Luister naar je visionaire stem, die oplossingen ziet vanuit het hogere doel. Geloof in je eigen kracht en pas deze toe. Noteer wat je in beweging krijgt of wilt krijgen. Erken jezelf als innovator, dan draag je het ook uit.</p><p>Mijn tweede tip: Ben je iemand die ook van de gebaande paden gaat, blijf gaan! Zoek gelijkgestemden verbind je met hen en creëer een koplopers groep.</p><p>Mijn derde tip;</p><p>Zorg voor facilitering bijvoorbeeld via het LOF (leraar ontwikkel fonds ) om je idee te kunnen realiseren. Zoek mensen met een gedeelde visie, test je idee, stel bij en ga door. Vallen en opstaan hoort erbij, daar leer je het meeste van! Zoek de kennis die je nodig hebt en GO!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=878e26ef7f51" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>