<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Jakub Żulczyk on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Jakub Żulczyk on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@jakubzulczyk?source=rss-d1764cbaf3c2------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*mpRkmZzQCRWX1x3T.jpeg</url>
            <title>Stories by Jakub Żulczyk on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@jakubzulczyk?source=rss-d1764cbaf3c2------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 09:12:45 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@jakubzulczyk/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Mamy PROBLEM]]></title>
            <link>https://medium.com/@jakubzulczyk/mamy-problem-1de569f08647?source=rss-d1764cbaf3c2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1de569f08647</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jakub Żulczyk]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Jan 2015 11:31:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-01-14T11:31:50.231Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Może to, o czym napiszę, wynika z faktu, że w wieku lat dziesięciu, gdy statystyczna osoba jest jeszcze na etapie bajek/słuchowisk i szeroko pojętego filmu animowanego, dzięki kolekcji kaset starszej kuzynki usłyszałem zespoły Dezerter i Conflict. Przeżycie formatywne nazywają się formatywnymi, gdyż nieodwracalnie zmieniają kształt człowieka, wycinają go z bezkształtnej masy. Od tamtej pory przesłuchałem, obejrzałem i przeczytałem wiele, ale najbardziej działa na mnie kultura, której naturalną pozycją jest stanie naprzeciw. To, co chropowate, subwersywne, stworzone obok, stawia mnie do pionu, prostuje mi kręgosłup. To, co konfrontacyjne, idące z zaciśniętymi pięściami sprawia, że od razu sam zaciskam swoje, że zaciągam się świeżym powietrzem, które nagle wpada przez wybitą szybę. Nie chcę mówić tutaj o autentyczności, bo “autentyczność” i “prawdziwość” to terminy — pułapki, dzisiaj semantycznie pustawe, bo autentyczne i prawdziwe w dzisiejszych czasach jest wszystko, co można nam sprzedać, kapusta na bazarze, kisiel w torebkach czy buty Adidasa.<br>Takich momentów “postawienia do pionu” było już w moim życiu kilka. Cofnijmy się znowu w czasie — w szkole średniej to samo, co za wielkiego młodu dał mi Dezerter, poczułem słuchając pierwszej płyty warszawskiego, rapowego zespołu Molesta. Dziś pierwszą płytę zespołu Molesta znają i lubią wszyscy, podejrzewam, że niedługo prezydent przypnie im jakiś order; jednak wtedy, gdy materiał o nazwie “Skandal” ukazał się na kasecie, zespołu Molesta nie lubił prawie nikt. Poza zadeklarowanymi hip-hopowcami większość moich rówieśników uważała ich za polski oddział czeczeńskiej mafii, natomiast redaktor Wojewódzki na łamach pisma “Brum” głośno myślał, czy autorzy “Skandalu” nie ukradną mu samochodu. Mi Molesta spodobała się od początku — ta płyta brzmiała, i brzmi do dzisiaj, jak potajemnie puszczony gryps, jak raport, jak odbita na powielaczu, podziemna ulotka. W tekstach Vienia i Włodiego jest coś z pamiętnika, ale też coś z manifestu; nie pokoleniowego, bo żadnego pokolenia nie ma i nie było, własnego, prywatnego manifestu chłopaków bez perspektyw, dla których stukanie zioła na przystankach i berek z policją to nie wybór, tylko jedyna możliwa perspektywa.<br>Być może dlatego stoimy teraz z Adą w zatęchłej piwnicy krakowskiego klubu na Kazimierzu, stłoczeni wśród poddenerwowanych, młodszych od nas o dekadę ludzi, palących papierosa za papierosem pomimo braku jakiejkolwiek wentylacji i obserwujemy na scenie paru przebranych za hiphopowców młodych ludzi, których na szczęście nie słychać, widać tylko ich ruch sceniczny, który już dawno został opisany znanym cytatem o rezusach z filmu “Chłopaki nie płaczą”. Stoimy tak i obserwując ten słaby support czekamy na koncert polskiego zespołu Problem, pisane PR8BL3M, który nie wydał jeszcze nawet regularnej płyty, tylko EPkę oraz nieoficjalny mixtape “Art Brut”, na którym Oskar, rapująca połowa duetu, mówi swoje pod pocięte fragmenty polskich hitów z lat osiemdziesiątych. Nazwa materiału jest bardziej niż adekwatna.”Art Brut” to z jednej strony bastardyzacja, muzyczny wandalizm, z drugiej — wysmakowany, doskonale przygotowany na każdym poziomie projekt. A przede wszystkim słowa. Tych Oskar ma w zanadrzu aż nadto. To one są tym, co sprawia, że Problem wybija szybę, że do środka wpada świeże powietrze.<br>Problem ma w swoim repertuarze piosenkę, w której Oskar wciela się w jadącego na Stadion XX-lecia Ryszarda Siwca. Ma również piosenkę, w której wciela się w zwinięty w rurkę, stuzłotowy banknot. Ma piosenkę o dwóch opryszkach z osiedla, których nie da się przesłuchać, bo jeden się sepleni, a drugi jąka, i piosenkę w której opowieść o porannym kacu zmienia się w spokojną relację z prywatnej apokalipsy. A nad tym wszystkim, poza świetną muzyką, góruje postać Oskara, łobuza i poety, osiedlowego cwaniaka i antysystemowego wyrzutka, wnikliwego reportera i rubasznego wodzireja jednocześnie. Jego rap płynie jak fala brudnej, powodziowej wody. Jego słowo i majacząca na scenie klubu w Krakowie krępa postura sprawiają, że młodzież przestaje na chwilę palić papierosy, tylko wywrzaskuje wyrwane z nieprzerwanego potoku fragmenty tekstów. Dla polskiego hip-hopu, który w swojej całości dawno temu przestał być interesujący i cierpi na ból nijakiej nadprodukcji, Problem jest jak wybawienie. Ale muzyka Problemu w swojej ekspresji wychodzi daleko poza hip-hop. W ich działaniu, celowej anonimowości (jak narazie powstały dwa teledyski grupy, w żadnym nie widać twarzy artystów, Oskara oraz odpowiedzialnego za muzykę DJ`a Steeza) jest punkrockowa przewrotność, oraz spójna, artystyczna strategia. Nie jest to zespół, który zagra na festiwalu Męskie Granie, z którym wywiad ukaże się za chwilę w piśmie Zwierciadło, i który włączy do swojego repertuaru na zasadzie ciekawostki jadąca rano do pracy klasa średnia. Za dużo tu wulgarności, ale też poetyckich przewrotek i niemalże ekshibicjonistycznych wyznań. Oskar nie przejmuje się tematem swojego opisu — brudem, narkotykami, patologią, oszustwem, seksem. One po prostu są obok, on tylko wzrusza ramionami i od niechcenia pokazuje je palcem. Wydumane, publicystyczne tematy 90% polskiej kultury lądują mu pod stopami jak podarte, zgniecione kartki ze starych gazet.<br>I może dlatego w piwnicy krakowskiego klubu, pod koniec koncertu Problemu, pomimo braku wentylacji, jest pełno świeżego powietrza. I może dlatego wiem, że stoję przed zespołem, na który czekałem lat, i który cieszy mnie jak niespodziewany prezent.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1de569f08647" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Przezroczysty proszek ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jakubzulczyk/przezroczysty-proszek-c760178bba35?source=rss-d1764cbaf3c2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c760178bba35</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jakub Żulczyk]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Dec 2013 17:55:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2013-12-09T18:01:22.926Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>czyli o tym, jak od mniej więcej od dwóch lat słucham nowej płyty Sokoła i Marysi Starosty </h4><p>Jest listopad 2013. Warszawa, studio nagraniowe Sound &amp; More, gdzieś koło dwunastej. Studio mieści się w nowoczesnym kompleksie sportowym — baseny, korty tenisowe, siłownia. Restauracja serwująca zestawy śniadaniowe za czterdzieści złotych. W niej jeszcze nie do końca rozbudzeni kelnerzy, rodziny z nadpobudliwymi dziećmi oraz zasapani faceci po czterdziestce, taszczący sportowy osprzęt w torbach Louis Vitton, w niemej asyście wyfiokowanych i rozciągniętych dziewcząt, z ustami wielkości małych poduszek.</p><p>Siedzimy przy stoliku z Marysią i kombinujemy wspólnie nad tekstem refrenu piosenki “Reszta życia”. Wojtek jest na górze, w studio, i dopilnowuje miksu płyty. Męczę się. Czuję się, jakby ktoś posadził mnie i kazał rozwiązać zadanie z algebry. Nie mam żadnego doświadczenia w pisaniu tekstów piosenek, to bardzo drobiazgowe i matematyczne zajęcie, wymaga słuchu, umiejętności liczenia rytmu, wrodzonej oszczędności; od dwóch godzin próbuję wpaść na odpowiedni wariant dwóch zdań. Marysia mówi — “to zabrzmi, jakby nie było po polsku”. “To jest za długie, za koślawe”. “To za banalne”. “Wyobraź sobie melodię”. “Nie jestem w stanie wyobrazić sobie melodii” — odpowiadam. “Już nie gadaj, Żulczyk, umiesz” — Marysia macha ręką. Jeszcze raz, włączam na słuchawkach, z laptopa piosenkę z nagranym rapem Wojtka. Usłyszycie ją za parę dni. Prawdopodobnie jest to najbardziej afirmatywny kawałek Sokoła od czasu “Damy radę”. Oparta na orkiestrowym samplu muzyka jedzie do przodu jak rozpędzony pociąg, brzmi jak wschód słońca oglądany w dziesięciokrotnym przyśpieszeniu. W dwóch zwrotkach Wojtek zdąży zarapować o uzależnieniu od smartfonów, umieraniu na raka, egzystencjalnych frustracjach skoszarowanej w blokach niższej klasy średniej oraz tym nieprzyjemnym momencie, gdy już w trakcie człowiek zda sobie sprawę, że skończył się papier toaletowy.</p><p>W końcu wydaje mi się, że mam. Zapisuję. Maryśka śpiewa. Wchodzimy na górę. Wojtek czyta. Mówi, że to, co napisałem, jest do dupy. Ostateczną wersję napiszemy w końcu we trójkę. Usłyszycie ją zapewne za parę dni. Mój wkład w ten kawałek jest bardziej niż skromny, ale jestem z niego dumny; “Reszta życia” to piosenka, która ma siłę przekonać kogoś, że samobójstwo to jednak nie najlepszy pomysł.</p><p>Trudno pisać mi cokolwiek obiektywnego o płycie, której proces powstawania obserwowałem od samego początku, i której autorami jest dwójka moich bardzo bliskich przyjaciół. Wojtka i Marysię znam już parę ładnych lat. Wiemy o sobie bardzo dużo. Spędziliśmy ze sobą masę czasu. Razem pracowaliśmy, jedliśmy, piliśmy alkohol, mieliśmy kaca. Byliśmy przy sobie i w trudniejszych, i w tych lepszych momentach. Z Wojtkiem wymyśliliśmy trzy wideoklipy, jeden spot społeczny, mieliśmy bardzo przyjemną pracę w radiu i trochę mniej przyjemną w telewizji muzycznej. Oboje są, i zawsze będą mi bliscy jak własna rodzina. Ten kontekst jest potrzebny, aby wytłumaczyć, że pisząc o ich nowej płycie podejmuję się trochę niemożliwego zadania. To jak trochę jak napisać psychologiczną sylwetkę swojego rodzeństwa. Przy “Czarnej, białej magii” byłem od samego początku jej powstawania. Znam tę płytę tak dobrze, jak zna się dzieci przyjaciół.</p><p>Na planie klipu “Wyblakłe myśli” skoczyliśmy z Wojtkiem na chwilę do Galerii Mokotów. Szukając przez pół godziny miejsca parkingowego, słuchając kawałka “Na wiatr” — minorowego, ciężkiego, powoli sunącego numeru opartego na orientalnym samplu. Atmosfera tego kawałka to atmosfera pięciu minut przed atakiem terrorystycznym. W tekście, porównywanie słów do wystrzeliwanych w górę naboi sąsiadują z linijką o “chujach wbitych w gębę przez pół Polski.” Mówię Wojtkowi, że ta płyta jest jednocześnie najbardziej liryczną, i najbardziej chamską jaką nagrał. Są tu linijki, które pokazują ewidentnie, że jest pierwszej lidze polskich tekściarzy. Jest koszarowe chamstwo. Żarty. Przewrotki. Zaprzeczenia. Wzbudzanie wątpliwości. Robienie ze słuchacza głupka po to, by wylać mu na głowę kubeł zimnej wody.</p><p>Pierwszym utworem, jaki usłyszałem z tej płyty, były chyba “Wyblakłe myśli”. Niedługo zobaczycie do niego teledysk. Włączałem go swoim przyjaciołom pisarzom, Łukaszowi Orbitowskiemu, Szczepanowi Twardochowi. Praktycznie pozbawiony perkusji, zimny, obcy podkład, oparty na partii kontrabasu. Nokturnalna, w praktyce w ogóle nie hip-hopowa muzyka, taktująca opowiadany przez Wojtka koszmar, wyblakłą opowieść z dawnych lat, w której miłość, nienawiść, wóda i ludzkie tragedie szarzeją, obserwowane przez szybę, z oddali, przez obojętnego już narratora, opowiadającego to, co już niebyłe, zapomniane, niepotrzebne. Bohaterowie utworu są jak duchy, nawiedzające opuszczone podwórko. Przypominają niewyraźne cienie. Ich dawne grzechy i dramaty są już tylko ledwo słyszalnym echem. Wszystko obserwuje wyblakły plakat, scalający w kupę poszatkowaną pamięć bohatera, ewidentnie ostatniego, który cokolwiek pamięta. Orbitowski i Twardoch skwitowali “Wyblakłe myśli” krótko — jest czego zazdrościć. Też tak uważam. Najlepsze hip-hopowe numery są jak dobre opowiadania, i taka też jest ta historia alkoholowo-miłosnego trójkąta ze śródmiejskiego podwórka. Po jej wysłuchaniu napisałem do Wojtka SMS-a : “Witamy w klubie”.</p><p>“Czarna biała magia” to płyta o obserwowaniu świata z daleka, z ostrością widzenia kogoś, kto już dawno stracił nadzieję. Kto już nie pogardza, bo na pogardę nie ma już siły, a może wie, że pogarda jako emocja zamazuje obraz, oddala od obiektu obserwacji. Może to płyta o depresji, a może — po prostu — o byciu dorosłym człowiekiem. O zaakceptowaniu zmęczenia, rezygnacji, samotności i ludzkiego kurewstwa jako prezentów. O dorosłości jako o honorowej rundzie. To ta dorosłość każe unieważniać minione tragedie, jak toksyczny związek przedstawiony w piosence o wdzięcznym tytule “Spierdalaj”. Ta dorosłość każe patrzeć na swoje życie jak na korytarz pełen pozamykanych już na stałe drzwi, jak w “Spalonych mostach”, na związki jak na powolny spacer na Golgotę, w którym główną wartością jest przede wszystkim wzajemne towarzystwo, jak w “Kilka kroków jeszcze”. Ale ta strata nadziei, ten cynizm, ta wyblakłość, nie oznacza rezygnacji. W świecie w którym jedyne, co czujemy to to, że wymyka nam się grunt pod nogami jedyne, co może nas uratować, to my sami. O tym mówi “Nie padnę”, piosenka, której refren będziecie wywrzaskiwać niedługo na koncertach, swoiste “Apage Satanas”, deklaracja wewnętrznej niepodległości. Swoją drogą, jeśli ktoś za pierwszym razem zrozumie o co chodzi z zawartą w tekście aluzją do jedzenia jajek na twardo, powinien dostać od Sokoła odręcznie sygnowane pół litra wódki. Ja nie zgadłem.</p><p>Wydaje mi się, że głównym powodem, dla których ludzie słuchają hip-hopu jest to, że szukają w nim poczucia siły; chcą, aby ta muzyka wyprostowała ich, podniosła im głowę do góry. Z pozoru trudno szukać tej siły na nowej płycie Wojtka i Marysi, być może najbardziej bezwzględnej w opisie rzeczywistości, pozbawionej upiększeń, czarno-białej płycie jaką wypuścił polski hip-hop. Ale paradoksalnie, ona tam jest. Ta siła bierze się z wewnętrznego okrzepnięcia, z wyciągnięcia wniosków z każdego upadku i zebranego razu, z przebijającego przez całą płytę zaakceptowania faktu, że nie mamy prawa od świata niczego wymagać. Zdanie sobie sprawy z tego faktu jest definicją dorosłości. “Czarna biała magia” to muzyka dla dorosłych ludzi.</p><p>Więc, moi przyjaciele nagrali płytę. Smutną i zabawną, popieprzoną i przebojową, gorzką, smutną, mocną jak spirytus. Być może będziecie nią rozczarowani. A może nie będziecie się mogli oderwać. Ja sam słuchałem jej w dosyć krytycznych momentach mojego życia — w takim, kiedy wydawało mi się, że zesrało mi się wszystko, i w takim, który przyszedł trochę później, kiedy zorientowałem się, że po prostu mi się wydawało. Jest to bardzo dobry soundtrack do takich momentów, a, jak mówi Wojtek we wspomnianym “Spierdalaj”, chyba każdy ma to przeżyć.</p><p>Tak czy siak, nie mogę się doczekać, aż jej posłuchacie.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c760178bba35" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>