<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Jiraporn Noosawas on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Jiraporn Noosawas on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*Xy8KRJwdbXoYPLoJ</url>
            <title>Stories by Jiraporn Noosawas on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:20:30 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@jirapornnoosawas/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[การทำ Infographics เพื่อประกอบการนำเสนอ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%B3-infographics-%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%AD-81e9faed79b1?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/81e9faed79b1</guid>
            <category><![CDATA[infographics]]></category>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[การนำเสนอ]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Feb 2024 09:44:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-12T09:44:06.991Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>ผู้เขียน จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lhfWNNlQWem-JiP8meqfCg.png" /></figure><p>การนำเสนออินโฟกราฟิก (Infographics) เป็นศาสตร์และศิลป์ของการสื่อสารยุคใหม่ ในการจัดกระทำกับข้อมูลจำนวนมากที่มีความสลับซับซ้อน มานำเสนอให้เข้าใจง่ายมากขึ้นด้วยภาพกราฟิกที่สวยงาม ทำให้มีการอธิบายชุดข้อมูลความรู้ที่ยากให้เกิดความชัดเจนและรวดเร็วมากยิ่งขึ้นในภาพเดียว อินโฟกราฟิกจึงถูกนำไปใช้อย่างกว้างขวางมากขึ้นในยุคปัจจุบัน ดังนั้นนอกจากการนำเสนอด้วยโปรแกรม MS PowerPoint แล้ว ผู้นำเสนอควรใช้อินโฟกราฟิกในการนำเสนอข้อมูลที่มีจำนวนมากและมีความสลับซับซ้อน ด้วยการย่อยข้อมูลลงมาให้สั้น กระชับ ง่ายต่อการชม ด้วยการใช้อินโฟกราฟิกเทมเพลทในโปรแกรม MS PowerPoint ช่วยเล่าเรื่อง เพื่อให้การนำเสนอมีคุณภาพยิ่งขึ้น</p><p><strong>1. ความหมายของอินโฟกราฟิก</strong></p><p>มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน (ม.ป.ป.) กล่าวว่า อินโฟกราฟิก หมายถึง การนำข้อมูลหรือความรู้มาสรุปเป็นสารสนเทศในลักษณะของข้อมูลภาพ ภายในภาพนั้นอาจประกอบด้วย สัญลักษณ์ กราฟ แผนภูมิ ไดอะแกรม แผนที่ เป็นต้น ที่ออกแบบเป็นภาพนิ่งหรือภาพเคลื่อนไหว เข้าใจง่าย รวดเร็ว และชัดเจน เปรียบเสมือนการสรุปข้อมูลลงในภาพ สื่อให้เข้าใจความหมายทั้งหมดได้</p><p>มีเดียไทยแลนด์ (Mediathailand, 2564) กล่าวว่า อินโฟกราฟิก เป็นการนำข้อมูลจำนวนมาก ๆ มาประมวลผล หรือแปลความหมาย หรืออธิบายความหมาย ด้วยการสรุป ถ่ายทอดเป็นแผนภาพ บนจินตนาการ และความคิดสร้างสรรที่มุ่งเน้นให้เข้าใจง่าย และตรงความหมายมากที่สุด โดยมาจากการรวมคำหลักที่มีความหมายเฉพาะ 2 คำ คือ คำว่า Information และ Graphic(s) เข้าด้วยกัน</p><p>Information หมายถึง สารสนเทศหรือข้อมูลที่ถูกประมวลผลและจัดรูปแบบที่ระบบได้ออกแบบไว้แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ในรูปของลักษณะข่าวสาร ข้อมูลความรู้ ข้อมูลสถิติ การรายงานผล จดหมายแจ้งเตือน จดหมายแจ้งข่าว</p><p>ส่วน Graphic(s) หมายถึง วัตถุที่แสดงด้วยเส้น ภาพวาด สัญลักษณ์ ภาพถ่าย กราฟ แผนภูมิ ลวดลาย หรืออื่น ๆ เพื่อให้สามารถสื่อความหมายของข้อมูลผ่านมุมมองต่าง ๆ ได้ถูกต้องตรงตามที่ผู้รับสารต้องการ</p><blockquote>ดังนั้น เมื่อรวมทั้งสองคำเข้าด้วยกัน อินโฟกราฟิก (Infographics) จึงหมายถึง สื่อที่มีรายละเอียดของข้อมูลหรือความรู้ มาสรุปเป็นสารสนเทศในรูปของข้อความและกราฟิก ที่ออกแบบเพื่อให้ผู้ดูหรือผู้รับสารเข้าใจง่าย ชัดเจนตรงกัน อินโฟกราฟิก จึงเป็นเสมือน “แผนภาพข้อมูลเพื่อการสื่อสาร” หรืออาจกล่าวได้ว่า Infographics เป็นกระบวนการหรือวิธีการที่จะนำเสนอข้อมูลต่าง ๆ ที่มีความหลากหลาย ซับซ้อนให้สามารถสื่อสารถึงผู้รับสารได้โดยง่ายและตรงกันผ่านภาพ เพราะธรรมชาติของคนส่วนใหญ่ชอบดูภาพมากกว่าอ่านตัวหนังสือ ประการสำคัญภาพสามารถสื่อสารหรืออธิบายเรื่องราวได้ดีกว่าข้อความ นอกจากนี้แผนภาพที่สร้างขึ้นยังมีพลังที่สร้างความน่าเชื่อถือแก่ผู้นำเสนอหรือองค์กรที่ใช้ Infographics นี้ด้วย</blockquote><p><strong>2. เทคนิคสร้างงานนำเสนอให้น่าสนใจด้วยอินโฟกราฟิก</strong></p><p>ปัจจุบันนี้ใคร ๆ ก็ต้องรู้จักอินโฟกราฟิก ไม่ว่าจะทำสื่ออะไร โปสเตอร์ เว็บไซต์ หรือ PowerPoint นำเสนองาน ก็หันมาใช้วิธีการนำเสนอแบบ Infographic ซึ่งสิ่งสำคัญของอินโฟกราฟิกที่จะมาประยุกต์ใช้ในงานนำเสนอได้มีดังนี้ (สรุปความจาก อินโฟกราฟิกไทยแลนด์ (Infographic Thailand), 2565 ; ไนน์เอ็กซ์เปิร์ตโนเลจโพไวเดอร์ (9 Expert Knowledge Provider), 2565; มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน, (ม.ป.ป.))</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aBMmzF6Y_stw2koenIgBrA.png" /></figure><p><strong>1)เทคนิคการเล่าเรื่องแนว Infographic </strong>ในการออกแบบอินโฟกราฟิกนั้นไม่มีรูปแบบที่ตายตัวเพราะขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์ของผู้ออกแบบ แต่ก็อาจจะใช้หลักการวางรูปแบบโดยดูจากเนื้อหาข้อมูลที่เราต้องการนำเสนอว่า มีรูปแบบข้อมูลในหมวดหมู่ใด ลักษณะใด จากนั้นนำมาร่าง โดยดูจากการจำแนกรูปแบบ (Layout) ดังนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F2QYBBrVgkbW7-QlXzgusg.png" /></figure><p><strong>1.1)</strong> <strong>รูปแบบ Listed</strong> <strong>การนำเสนอข้อมูลแบบมีหัวข้อย่อย </strong>รูปแบบนี้เหมาะกับการเล่าเรื่องที่มีหัวข้อหลักเพียงหัวข้อเดียว แต่มีหลายหัวข้อย่อย และเรื่องไม่ควรยาวมากนัก มักจะใช้ตัวเลขนำในเฮดไลน์ เช่น “5 วิธี” ดูแลหุ่นสวย หรือ “4 เทคนิค” พิชิตใจนายจ้าง การนำเสนอแบบเป็นข้อ ๆ แบบนี้เหมาะกับเรื่องที่ไม่ยาวนัก และไม่ควรเป็นเรื่องที่เครียดมากเกินไป ดังภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jBZHWfrivQXlJTZWNFh9Jg.png" /></figure><p><strong>1.2)</strong> <strong>รูปแบบ Comparison การนำเสนอข้อมูลแบบเปรียบเทียบข้อมูล</strong> รูปแบบนี้มีลักษณะการแบ่งข้อมูลตามแนวตั้งเพื่อทำให้การเปรียบเทียบเห็นชัดเจนขึ้น เราใช้รูปแบบนี้เมื่อต้องการบอกให้ผู้อ่านทราบถึงความแตกต่างหรือความเหมือนกันระหว่างของสองสิ่ง ยิ่งถ้าเรามีข้อมูลย่อยที่เปรียบเทียบกันได้หลายข้อก็จะยิ่งดี โดยใช้การจัดวางที่เหมือนกันทั้งสองฝั่ง ทำให้เห็นความต่างที่ชัดเจนขึ้น ใช้คู่สีตรงข้ามเป็นตัวแบ่งฝั่ง ทำให้ดูง่ายขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k_7DZ0VH8YaIRJ1GqjgGAw.png" /></figure><p><strong>1.3)</strong> <strong>รูปแบบ</strong> <strong>Structure การนำเสนอข้อมูลแบบอธิบายส่วนประกอบ</strong> รูปแบบนี้เหมาะกับการแสดงให้เห็นส่วนประกอบของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เป็นการนำเสนอข้อมูลที่เกี่ยวกับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง โดยให้เห็นโครงสร้างภายในของสิ่งนั้น ว่ามีอะไรบ้างเป็นส่วนประกอบ เช่น ภาพเหมือนสแกนเข้าไปภายใน หรือการแยกแต่ละส่วนออกห่างกัน ไม่ซ้อนกัน เพื่อให้อ่านง่าย ดูง่าย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ogVcDweNV_6RIQYPUfuk-Q.png" /></figure><p><strong>1.4)</strong> <strong>รูปแบบ</strong> <strong>Timeline การนำเสนอข้อมูลแบบบอกประวัติความเป็นมา</strong> รูปแบบนี้เหมาะสำหรับใช้เล่าประวัติความเป็นมาของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง โดยใช้เส้นแทนระยะเวลา สามารถใช้ได้กับทุกอย่าง เช่น ประวัติคน ประวัติบริษัท ประวัติสถานที่ และการเดินทางของบางสิ่ง มีลักษณะโครงสร้างที่เราใช้ในการอธิบายเหตุการณ์ต่าง ๆ การแสดงข้อมูลที่มีการเรียงตามลำดับเวลา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bql3GVZyf6EhAD1Kzsw-9g.png" /></figure><p><strong>1.5)</strong> <strong>รูปแบบ Road Map การนำเสนอข้อมูลแบบอธิบายขั้นตอนการทำงาน</strong> รูปแบบนี้มีลักษณะโครงสร้างที่เราใช้ในการอธิบายกระบวนการหรือบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ เป็นการอธิบายทีละขั้นตอน เหมาะกับการอธิบายขั้นตอนการทำงานหรือการเดินทาง เช่น ขั้นตอนการทำงานจากเริ่มต้นจนสุดกระบวนการ (โดยจำลองการดำเนินการตามขั้นตอน เปรียบเสมือนรถที่วิ่งไปยังจุดหมาย) ขั้นตอนการรับพนักงานเข้าทำงาน การเดินทางของเด็กนักเรียนสู่การเป็นนิสิต</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ae9PBRIu7lrVJrxsZ_Ue5w.png" /></figure><p><strong>1.6) รูปแบบ Flow Chart การนำเสนอข้อมูลแบบอธิบายลำดับขั้นตอน</strong> รูปแบบนี้มีลักษณะโครงสร้างมีตัวเลือกเป็นคำตอบแตกแขนงออกมาไปเรื่อย ๆ ไปจนถึงคำตอบสุดท้าย ที่สำคัญคือ ต้องทำให้ดูง่าย ไม่ยุ่งเหยิงซับซ้อน เพื่อที่ผู้รับสารจะได้ไม่สับสน เหมาะกับการนำเสนอเป็นลำดับขั้น ให้ผู้อ่านได้ทราบคำตอบที่ต้องการ โดยการอ่านไล่ลงไปเรื่อย ๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*w86DXT6FdhDl8y_d7W5bGQ.png" /></figure><p><strong>1.7)</strong> <strong>รูปแบบ Visualized Article การนำเสนอข้อมูลแบบบทความ</strong> รูปแบบนี้เหมาะสำหรับการนำบทความ งานเขียนมาเล่าเป็นภาพอินโฟกราฟิก โดยใช้หลักการสรุปบทความให้สั้นลง และเลือกประเด็นสำคัญก่อนนำเสนอ รูปแบบนี้จะต้องใช้การนำเสนอที่เหมาะสมกับข้อมูลแต่ละชนิด เช่น ถ้ามีตัวเลขก็ควรนำเสนอผ่านกราฟแบบต่าง ๆ หรือตัวหนังสือก็สามารถสื่อสารผ่านภาพประกอบ หรือไอคอน (Icon) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sh_Z3vyn1GIplMkSmKzmTg.png" /></figure><p><strong>1.8)</strong> <strong>รูปแบบ Useful Bait การนำเสนอข้อมูลแบบอธิบายวิธีการทำ</strong> รูปแบบนี้เป็นโครงสร้างที่เหมาะสมกับเนื้อหาที่มีลักษณะเป็นการอธิบายวิธีการ หรือขั้นตอนการทำงานอย่างใดอย่างหนึ่ง มีหัวข้อหลัก กระบวนการรองแยกย่อยออกมาเรื่อย ๆ เป็นรูปแบบทั่วไปที่คนนิยมใช้ เน้นการเข้าใจง่าย เข้าใจทันที</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Sb4AMJELiwCsdIL0iqfekA.png" /></figure><p><strong>1.9)</strong> <strong>รูปแบบ Number Porn การนำเสนอข้อมูลแบบข้อมูลที่เป็นตัวเลข</strong> รูปแบบนี้เป็นโครงสร้างที่ใช้นำเสนอข้อมูลที่มีข้อมูลตัวเลขและกราฟ ที่มีความน่าสนใจ แต่ตัวเลขเหล่านั้นต้องมีความน่าสนใจมากพอที่คนจะอ่าน และควรเลือกสไตล์กราฟฟิกแบบเดียวกันทั้งภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1EGyO3SRt4Wow-KmcbdGTg.png" /></figure><p><strong>2.</strong> <strong>การใช้ภาพแทนข้อความ</strong></p><p>การใช้ภาพแทนข้อความเป็นส่วนสำคัญมากในงานออกแบบอินโฟกราฟิก โดยการใช้แผนภูมิหรือกราฟเพื่ออธิบายความสัมพันธ์ของตัวเลขหรือสิ่งของต่าง ๆ เป็นสิ่งที่เหมาะสมแล้ว เพียงแต่ว่าในการนำเสนอให้น่าสนใจมากขึ้น อาจจะปรับเปลี่ยนรูปแบบกราฟจากเดิม เช่น กราฟแท่ง อาจจะแทนด้วยรูปภาพบางอย่างที่ทำให้คนเข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ของกราฟ และเข้าใจสินค้าเราไปด้วย</p><p>ในขณะที่เรากำลังโชว์ยอดขายรองเท้าแต่ละรุ่น แทนที่จะใส่เป็นกราฟแท่ง ก็ใส่เป็นรูปรองเท้าแต่ละรุ่นนั้นเรียงต่อกัน โดยกำหนดอัตราส่วนใหัชัดเจน เช่น ภาพรองเท้า 1 คู่ แทนจำนวนรองเท้า 1,000 คู่ที่ขายได้ ก็จะทำให้งานนำเสนอเราน่าสนใจยิ่งขึ้น พิกโตแกรม คือ ไอคอน, สัญลักษณ์ ที่ใช้แทนข้อความ โดยหลักการในการใช้ภาพนั้น ควรเป็นภาพสัญลักษณ์ที่เป็นสากล ทุกคนรู้จักกันทั่วไป จึงจะสามารถทำให้คนดูเข้าใจข้อมูลจากภาพนั้น ๆ แทนการอ่านข้อความ การใช้พิกโตแกรมนั้น เหมาะกับการเล่าข้อมูลเรื่องราวต่าง ๆ อย่างตรงไปตรงมา</p><p>นำประเด็นสำคัญ (Keyword) มาทำเป็นพิกโตแกรม ก็จะสามารถเรียกความสนใจจากคนดูได้ ถ้าเปรียบเทียบกับการมีแค่ตัวหนังสือ (ไนน์เอ็กซ์เปิร์ตโนเลจโพไวเดอร์ (9 Expert Knowledge Provider), 2565)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kN9wMSNGULZYtN-QVOnxfg.png" /></figure><p><strong>3)</strong> <strong>การเลือกใช้ตัวอักษร(ฟอนต์) </strong><br> นอกจากภาพแล้ว ตัวอักษรก็เป็นอีกสื่อกลางในการสื่อความหมาย การขยายความของภาพหลักหรือสนับสนุนกราฟิกและภาพประกอบให้มีความชัดเจน การเลือกใช้ตัวอักษรที่ดี จะส่งเสริมความน่าสนใจ ความกระหายอยากรู้ การสร้างสรรข้อความตัวอักษรด้านศิลปะ ไม่ว่าจะรูปแบบตัวอักษร สี ขนาด จะมีอิทธิพลสำคัญต่อการเข้าถึงของผู้รับสาร มีข้อแนะนำดังนี้ (มีเดียไทยแลนด์ (Mediathailand), 2564)</p><p><strong>3.1) ควรเว้นระยะบรรทัดให้พอเหมาะ</strong> ถ้าข้อความที่มีหลายบรรทัด การเว้นบรรทัดให้พอเหมาะพอดีส่งผลให้การอ่านมีความราบรื่น แต่ถ้าไปบีบ บรรทัด หรือขยายระยะระหว่างบรรทัดให้กว้างขึ้น อาจจะเป็นอุปสรรคต่อการมอง การอ่านได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JgibzwxTBVNyoQ8jCMWR5A.png" /></figure><p><strong>3.2) ควรรักษาความสมดุลของตัวอักษร</strong> ไม่ควรเปลี่ยนรูปทรงของข้อความจนผิดเพี้ยน รูปทรงดั้งเดิม ผู้รับสารจะเข้าถึงข้อมูลได้ง่ายและรวดเร็วกว่า การบิดเบือนตัวข้อความอาจสร้างความเมื่อยล้า สายตาของผู้รับสาร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JBJcRszsNANk9kEUfx0fMQ.png" /></figure><p><strong>3.3) การทำสีสันให้ดึงดูด ต้องคำนึงถึงความสามารถในการอ่านด้วย</strong> ความเหมาะสมในการใช้สีตัวอักษรกับฉากหลัง ต้องระวังด้านการกลมกลืน ซึ่งส่งผลเป็นอุปสรรคสำคัญในการอ่านของผู้รับสาร วิธีการที่ดีที่สุดมีพลังดึงดูดมากขึ้นก็คือ การเลือกสีสันให้คนอ่านสามารถอ่านได้ง่าย โดยเลือกสีตัวอักษรและฉากหลังให้ตัดกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pfop6D_9hvLH_yGx9QZhRw.png" /></figure><p><strong>3.4) ควรเลือก Font ให้ดี</strong> การเลือกใช้ฟอนต์ในงานอินโฟกราฟิก ควรเป็นอักษรที่อ่านง่าย การใช้อักษรลวดลายอาจใช้ได้กับข้อความสั้น ๆ แต่ถ้าเป็นข้อความที่ยาว ๆ นั่นก็เป็นอีกหายนะของการสื่อสาร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q1mieppI230G8OycL1PJ3Q.png" /></figure><p><strong>3.5) บรรทัดค้างต้นย่อหน้าและบรรทัดแรกของย่อหน้าที่ถูกแยกออกไปอยู่คนละหน้า</strong> คำบรรยายแม้เป็นสิ่งจำเป็นในการอธิบายความหมาย แต่ถ้าขาดความสนใจของการจัดวางข้อความในแต่ละบรรทัด อาจจะมี “ติ่ง” ข้อความหลุดออกมาเสมอ ส่งผลให้ผู้เรียนหรือผู้รับสาร เกิดสะดุดในการเข้าถึง จนไปถึงการทำลายเนื้อหา อีกประการการจัดวางบรรทัดข้อความ คำที่ต่อเนื่องกันต้องไม่ตกค้างบรรทัด ซึ่งข้อความที่แยกไปขึ้นบรรทัดใหม่ บางครั้งคำนั้นอาจกลายเป็นอีกคำที่มีความหมายที่เปลี่ยนไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*Ysj9Nohwo0wM430Jx6VY4A.png" /></figure><p><strong>3.6) อย่าใช้ Font หลายตระกูล </strong>นักออกแบบมือใหม่ไฟแรงที่แสดงพลังในการใช้ฟอนต์มากแบบในข้อความเพียงประโยคเดียว อาจจะเป็นหายนะของอินโฟกราฟิกชิ้นนั้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H8T28G5SPaqtd7Tycyk4bg.png" /></figure><p><strong>3.7) อย่าใช้แบบอักษรที่ไม่เข้าพวก</strong> แม้ว่าการเลือกใช้ฟอนต์ต่างแบบบ้างจะสร้างสีสัน และความแตกต่างไม่ว่าจะเป็นการแยกหัวเรื่องกับเนื้อหาต่างกัน แต่ต้องระมัดระวังในการเลือก อาทิ ขนาด ความหนาบาง หรือรูปแบบ เพราะบางที การเลือกอาจส่งผลให้หัวเรื่องดูด้อยกว่าที่ควรเป็น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5ezkiESkFpq0Mfd9azV_5A.png" /></figure><p><strong>3.8) การเลือกฟอนต์ให้เข้ากับธีมของเรื่อง</strong> จะเป็นการส่งเสริมให้เรื่องมีความน่าสนใจมากยิ่งขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/851/1*pabffxTRZCcUvrtcSt6Elg.png" /></figure><p><strong>3.9) การใช้ฟอนต์ลวดลาย</strong> อินโฟกราฟิกควรมุ่งเน้นในการทำความเข้าใจอย่างตรงไปตรงมาและรวดเร็ว การใช้ฟอนต์ลวดลายอาจทำให้การเข้าถึงข้อมูลต้องเกิดอุปสรรค แม้ว่าจะดูสวยงามก็ตาม ดังนั้นพยายามหลีกเลี่ยงการใช้ฟอนต์ลวดลายที่อ่านยากด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1014/1*Cl2LmgN64Er6nREbXvG3Gw.png" /></figure><p><strong>3.10) การเน้นข้อความสำคัญควรเลือกประเภทเดียว</strong> การเน้นข้อความสำคัญอาจเน้นที่ตัวหนา หรือตัวพิมพ์ หรือตัวเอียง หรือขีดเส้นใต้ข้อความได้ แต่ควรเลือกเพียงประเภทเดียว อย่าใช้หลายประเภท ที่สำคัญไม่ควรเลือกใช้รูปแบบการขีดเส้นกลางข้อความ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/966/1*2-K1HoJftFt4gcecHxNRMg.png" /></figure><p><strong>3.11) หัวข้อเรื่องควรเป็นตัวพิมพ์ใหญ่</strong> เพื่อเพิ่มความน่าสนใจ การใช้ตัวอักษรพิมพ์ใหญ่เพื่อเป็นการเน้นส่วนหัวเรื่องถือว่าเป็นรูปแบบสากล แต่การเน้นหัวเรื่องด้วยรูปแบบตัวเอียงหรือตีเส้นใต้ หรือตัวใหญ่ภายในเนื้อหา จะสร้างความลำบากในการอ่าน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zHpkN99iOT3YGPDu4g37-Q.png" /></figure><p><strong>3.12) อย่าวางแนวตัวอักษรหลากแบบ</strong> การจัดวางตำแหน่งแนวข้อความ ไม่ว่าจะชิดซ้าย ชิดขวา วางกลาง ก็เป็นการจัดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ควรเลือกใช้เพียงแบบใดแบบหนึ่ง ส่วนจัดวางตำแหน่งข้อความแบบการกระจายข้อความต้องเลือกใช้เฉพาะที่จำเป็นจริง ๆ เพราะการกระทำด้วยวิธีการนี้ จะส่งผลให้ข้อความบางข้อความแยกห่างจนอาจจะทำให้ความหมายเปลี่ยน รวมถึงช่องว่างที่เกิดขึ้นอาจส่งผลต่อการสื่อสารได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vl1FHqTJJT1hEL8yBOz8Pg.png" /></figure><p><strong>3.13) ปรับแต่งช่วยการวางแนวอักษร </strong>แต่การจัดวางตำแหน่งข้อความโดยอัตโนมัติ ต้องตรวจสอบให้ดี เพราะในบางลักษณะของการจัดท้ายย่อหน้าจะมีสภาพที่มีขอบขาดแบบผ้าขี้ริ้วหรือที่เรียกว่า “Rags” วิธีที่ดีที่สุดคือ ผู้พัฒนาต้องช่วยจัดข้อความเองด้วยจะทำให้ข้อความดูดีขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S0ypYZ2wbCYbBlLFpqv8sw.png" /></figure><p><strong>3.14) ระวังการใช้อักษรเทคนิค</strong> สื่อสารตรง ๆ ผ่านข้อความปกติ หลีกเลี่ยงการใช้หรือควรระวังการใช้ “WordArt” การใช้เอฟเฟกต์นูนหรือเงา ซึ่งเอฟเฟกต์นูนและเงานั้นอาจจะไปรบกวนข้อความในอีกบรรทัดหนึ่งก็ได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P_V7DPo2V0e5KKJwmaTTYQ.png" /></figure><p><strong>สรุป</strong></p><p>การนำเสนอเป็นศาสตร์ของการสื่อสารที่มีความสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งในทุกวงการ เพราะการนำเสนอเป็นหนึ่งในทักษะการสื่อสารที่สำคัญอย่างยิ่งในการทำงาน การที่จะนำเสนอได้ดีนั้นผู้นำเสนอจะต้องได้รับการฝึกฝนจนเกิดทักษะ จึงจะทำให้ผู้นำเสนอเกิดความมั่นใจและสามารถนำเสนอได้อย่างเป็นธรรมชาติ โดยเริ่มตั้งแต่การเตรียมตัวเพื่อการนำเสนอ ซึ่งประกอบด้วย การวางแผนการนำเสนอ การเตรียมเนื้อหาเพื่อการนำเสนอ การเตรียมสื่อเพื่อประกอบการนำเสนอ และการฝึกซ้อมการนำเสนอ</p><p>นอกจากนี้ เราทราบว่ามนุษย์จะสามารถรับรู้สาระเรื่องราวได้ดีที่สุดผ่านการได้ยินและประทับใจสิ่งที่ได้เห็น ดังนั้นการนำเสนองานด้วยสื่อจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากสื่อเปรียบเสมือนสะพานเชื่อมเนื้อหาสาระของงานไปยังผู้รับสาร ช่วยให้การถ่ายทอดเนื้อหาสาระทำได้รวดเร็ว ผู้รับสารสามารถจดจำเนื้อหาสาระได้นานและเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น ปัจจุบันสื่อนำเสนอต่าง ๆ มักจะอยู่ในรูปของสื่อดิจิทัลที่สร้างด้วยโปรแกรมในกลุ่ม Presentation เช่น Microsoft PowerPoint เป็นต้น นอกจากนั้นการนำเสนอด้วยอินโฟกราฟิกก็เป็นศาสตร์และศิลป์ของการสื่อสารยุคใหม่ ในการจัดกระทำกับข้อมูลจำนวนมากที่มีความสลับซับซ้อน มานำเสนอให้เข้าใจง่ายมากขึ้นด้วยภาพกราฟิกที่สวยงาม ทำให้มีการอธิบายชุดข้อมูลความรู้ที่ยากให้เกิดความชัดเจนและรวดเร็วมากยิ่งขึ้นในภาพเดียว ดังนั้นนอกจากการนำเสนอด้วยโปรแกรม MS PowerPoint แล้ว ผู้นำเสนอควรใช้อินโฟกราฟิกในการนำเสนอข้อมูล เพื่อให้การนำเสนอมีคุณภาพยิ่งขึ้น</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><p>ไนน์เอ็กซ์เปิร์ตโนเลจโพไวเดอร์ (9 Expert Knowledge Provider). (2565). <em>เทคนิคสร้างงานนำเสนอให้น่าสนใจด้วย Infographic</em>. สืบค้น 24 กุมภาพันธ์ 2565. <a href="https://www.9experttraining.com/articles/">https://www.9experttraining.com/articles/</a></p><p>มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน. (ม.ป.ป.). คู่มือการออกแบบสื่อ<a href="https://www.mediathailand.org/2012/05/blog-post.html">https://www.mediathailand.org/2012/05/blog-post.html</a></p><p>มีเดียไทยแลนด์ (Mediathailand). (2564). <em>infographics.</em>สืบค้น 24 กุมภาพันธ์ 2565. <a href="https://www.mediathailand.org/2021/04/infographics-1_91.html">https://www.mediathailand.org/2021/04/infographics-1_91.html</a></p><p>อินโฟกราฟิกไทยแลนด์ (Infographic Thailand). (2565). <em>ออกแบบ Infographic ด้วย 9 Layout</em>.สืบค้น 26 เมษายน 2565. <a href="http://infographic.in.th/infographic/">http://infographic.in.th/infographic/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=81e9faed79b1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เทคนิคการนำเสนอข้อมูลผ่านสื่อ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%84%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%A5%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD-03e9096e1c28?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/03e9096e1c28</guid>
            <category><![CDATA[ppt]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[การนำเสนอข้อมูล]]></category>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Feb 2024 09:13:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-12T09:13:04.688Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/339/1*HGSHVADcFZl3anjWJ5KH7Q.png" /></figure><p><em>ผู้เขียน จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/458/1*lL0cep9X_qNJP7iOYnecMA.png" /></figure><p>ภาพแสดงการรับรู้และการจำของมนุษย์ ท่ี่มา: (Mediathailand, 2558)</p><p>เป็นที่ทราบกันดีว่ามนุษย์สามารถรับรู้สาระเรื่องราวได้ดีที่สุดผ่านระบบประสาททางตา (75%) รองลงมาก็คือทางการได้ยินผ่านหู (13%) แต่คนเราจะจำได้เพียง 30% ของสิ่งที่ได้เห็น และจำเพียง 20% ของสิ่งที่ได้ยิน แต่ถ้าหากตั้งใจรับทั้งการได้ยินและประทับใจสิ่งที่ได้เห็น มนุษย์จะจำได้สูงถึง 70% เลยทีเดียว ดังนั้น หากเราสามารถสร้างสรรกระบวนการนำเสนอที่ดี ผ่านการรับรู้ด้วยตาและหู (Audio and Visual) ก็ถือเป็นกระบวนการการถ่ายทอดหรือการสื่อสารผ่านพลังของการนำเสนอที่มีประสิทธิภาพ (Mediathailand, 2558)</p><p>ดังนั้น การนำเสนองานด้วยสื่อจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากสื่อเปรียบเสมือนสะพานเชื่อมเนื้อหาสาระของงานไปยังผู้รับสาร ช่วยให้การถ่ายทอดเนื้อหาสาระทำได้รวดเร็ว ผู้รับสารสามารถจดจำเนื้อหาสาระได้นานและเข้าใจได้ดียิ่งขึ้น ปัจจุบันสื่อนำเสนอต่าง ๆ มักจะอยู่ในรูปของสื่อดิจิทัลที่สร้างด้วยโปรแกรมในกลุ่ม Presentation เช่น Microsoft PowerPoint เป็นต้น</p><p><strong>การทำ PPT เพื่อประกอบการนำเสนอ</strong></p><p><strong>1. คุณค่าของสื่อนำเสนอ</strong> ดังคำโบราณที่ว่า “สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น…” และ “ภาพ 1 ภาพมีค่ามากกว่าคำพูดพันคำ” นับเป็นสิ่งยืนยันได้ว่า “สื่อนำเสนอ” เป็นเครื่องมือช่วยให้การนำเสนอรายงานเกิดผลสัมฤทธิ์ได้ดีอย่างแน่นอน เพราะสื่อนำเสนอที่พัฒนาขึ้นด้วยโปรแกรม Presentation สามารถนำเสนอได้ทั้งข้อความ ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว ไดอะแกรม เสียง และวิดีทัศน์ ช่วยให้การถ่ายทอดข้อความและเนื้อหาเป็นไปอย่างแจ่มแจ้งและรวดเร็ว อีกทั้งมีความน่าสนใจ ด้วยเทคนิคการนำเสนอหลากหลายรูปแบบ เช่น Slide Transition, Animation เป็นต้น (บุญเลิศ อรุณพิบูลย์, ม.ป.ป.)</p><blockquote>สรุปได้ว่า “<strong>คุณค่าสื่อนำเสนอ</strong>” มีดังนี้ (1) ช่วยในการถ่ายทอดของผู้นำเสนอ (2) ช่วยในการเรียนรู้ (3) ช่วยให้สามารถจดจำเนื้อหาได้เร็ว และนาน (4) สามารถสรุปประเด็นสำคัญ และนำเสนอด้วยสื่อที่ตรงกับกลุ่มผู้ฟังได้มากที่สุด (5) สามารถเตรียมได้ก่อนล่วงหน้า (6) มีมาตรฐานเดียวกันไม่ว่าใครจะนำไปใช้ก็จะให้ความรู้เหมือนกัน (7) ใช้ระยะเวลาน้อยในการถ่ายทอด (8) ผู้นำเสนอมีความมั่นใจในการถ่ายทอดเนื้อหาสาระนั้น (9) สามารถใช้กี่ครั้งกี่หนก็ได้ (10) ช่วยให้มีความเพลิดเพลิน มีชีวิตชีวา</blockquote><p><strong>2. แนวทางการออกแบบสไลด์บน Microsoft PowerPoint</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c7gL8FGyESddtuZ_pOtNSQ.png" /></figure><p>สื่อนำเสนอที่ดีควรมีความโดดเด่น น่าสนใจ การออกแบบ “สื่อนำเสนอ” จะต้องเน้นแนวคิด “หนึ่งสไลด์ ต่อหนึ่งความคิด” มีการสรุปประเด็นหรือสาระสำคัญ โดยมีแนวทางหลักในการออกแบบสไลด์เพื่อการนำเสนออยู่ 3 ประการ ดังนี้</p><p><strong>1)สื่อความหมายได้รวดเร็ว</strong> <br> สื่อนำเสนอที่ดีต้องสามารถสื่อความหมายให้ผู้รับสารได้อย่างรวดเร็ว การออกแบบสื่อนำเสนอในประเด็นนี้ ผู้ออกแบบจะต้องทราบกลุ่มเป้าหมาย เนื้อหาสาระที่ต้องการนำเสนอ สถานที่ และเวลาที่ต้องการนำเสนอเพื่อประกอบการออกแบบสื่อ เช่น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8RaNACFKHuOuoOuNn_cpQw.png" /></figure><p><strong>2) เนื้อหาเป็นลำดับ</strong> <br>สื่อนำเสนอที่ดีควรมีการจัดลำดับเนื้อหาเป็นลำดับ มีระเบียบ ดูง่าย ไม่สับสน โดยต้องทำให้ผู้รับสารทราบว่าข่าวสารข้อมูลใดที่ต้องอ่านก่อน และอันดับต่อไปต้องอ่านข้อความใดตามลำดับ โดยปกติคนไทยมักจะอ่านจากข้างบนซ้ายก่อน ควรมีช่องว่างระหว่างอักขระหรือระหว่างภาพที่เหมาะสม สิ่งที่จะช่วยให้การออกแบบสื่อนำเสนอที่ต้องการจัดลำดับเนื้อหาให้เป็นระเบียบและดูง่าย คือ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4jSF4PszMAhFovQHOvtDlA.png" /></figure><p><strong>3) สื่อนำเสนอต้องสะดุดตาและน่าสนใจ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QCKzYo73Ep183PVFchu-pg.png" /></figure><p><strong>3. เทคนิคการสร้างสื่อด้วย Microsoft PowerPoint ให้น่าสนใจ</strong></p><p>ปัจจุบันในเกือบทุกวงการต่างยอมรับกันโดยทั่วไปแล้วถึงพลังของการนำเสนอ ว่าสามารถสร้างมูลค่า สร้างความเข้าใจได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวดเร็ว สิ่งที่สำคัญของการนำเสนอ นอกจากผู้นำเสนอที่มีความสามารถแล้ว สื่อสำหรับประกอบการนำเสนอ ก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง ที่เปรียบเสมือนสะพานเชื่อมเนื้อหา ของผู้บรรยายไปสู่ผู้รับสาร ดังนั้นสื่อนำเสนอจึงมีบทบาทสำคัญอย่างมาก สื่อนำเสนอที่ดี จะช่วยให้การถ่ายทอดเนื้อหาสาระทำได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น ผู้รับสารจะสามารถจดจำเนื้อหาสาระได้นานและเข้าใจในเนื้อหาได้ดีมากขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y5WKD-5y0gtmkf_XOolOvw.png" /></figure><p>โปรแกรม Microsoft PowerPoint นับเป็นโปรแกรมสำหรับนำเสนอที่มีผู้ใช้กันมากที่สุดโปรแกรมหนึ่ง ด้วยรูปแบบและวิธีการนำเสนอผ่านกระบวนการพื้นฐาน สามารถสร้างสรรกระบวนการถ่ายทอดเรื่องราว หรือนำเสนองาน ด้วยคุณลักษณะของโปรแกรมสร้างความสนใจในการนำเสนอด้วยองค์ประกอบที่หลากหลายไม่ว่าจะเป็น ภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว หรือใส่เสียง แม้กระทั่งวิดีทัศน์ลงไปในแต่ละเฟรมของ PowerPoint ได้ง่าย</p><blockquote>การสร้างสื่อ MS PowerPoint ให้น่าสนใจแม้ว่าไม่ใช่เรื่องยาก แต่การสร้างให้ดูดี มีความน่าสนใจ ผู้สร้างหรือผู้พัฒนาสื่อไสลด์ PowerPoint ควรใส่ใจในหลักการต่อไปนี้ (Mediathailand, 2562)</blockquote><p><strong>1)นำเสนออย่างมีพลัง </strong><br> สไลด์ในแต่ละเฟรม ต้องมีความสมบูรณ์ เพียบพร้อมด้วยความหมาย ความชัดเจน ทั้งข้อความ สื่อประกอบ รวมถึงคำบรรยายระหว่างที่ดำเนินการนำเสนอต้องชัดเจน เข้าใจง่าย ซึ่ง ใน 1 เฟรมสไลด์ ควรมี 1 สาระเนื้อหา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DxtyGEjTsjrAyTar_9_M3g.png" /></figure><p><strong>2) นำเสนอเนื้อหา อย่างกระชับ </strong><br> สไลด์ทั้งหมดของการนำเสนอ หากไม่ใช่เป็นวิชาการเฉพาะเรื่อง หรือการบรรยายทางวิชาการจริงๆ ไม่ควรนำทฤษฎี หรืออ้างอิงกฏระเบียบ หรือข้อมูลที่สลับซับซ้อน หากคิดว่าสิ่งนั้นสำคัญต่อการศึกษาเรียนรู้ ก็นำใส่ไว้ในเอกสารประกอบการบรรยาย</p><p><strong>3) เริ่มต้นและจบอย่างประทับใจ </strong><br> ในการสร้างสไลด์ทุกครั้ง ผู้บรรยายหรือนำเสนอควรมีส่วนหรือเป็นผู้สร้างสไลด์ด้วยตัวท่านเอง เพื่อที่จะได้นำสิ่งที่ท่านต้องการให้รู้ สิ่งที่เป็น Highlight ของเรื่องนำมาเป็นกระบวนการหรือโครงสร้างหลักของสไลด์เพื่อการนำเสนอ ซึ่งจะส่งเสริมให้เรื่องที่นำเสนอ น่าติดตาม และส่งผลให้การนำเสนอนั้นประสบผลสำเร็จ</p><p><strong>4) ใช้ข้อความและภาพประกอบให้ตรงกับสาระ </strong><br> จากการที่สื่อสไลด์ MS PowerPoint เป็นสื่อที่เน้นการใช้ข้อความและภาพเป็นสื่อหลักในการถ่ายทอดเนื้อหา หากทั้ง 2 ส่วนนี้ต่างสนับสนุนกันและกัน ก็จะเป็นส่วนส่งเสริมให้สื่อนี้มีพลังต่อการสื่อสารสูงสุด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1022/1*AwYG8D-LNURfEHsD3_Q6jA.png" /></figure><p><strong>5) เลือกใช้หน้าแม่แบบที่เหมาะสมเพิ่มพลังในการนำเสนอ </strong><br> เสน่ห์ประการหนึ่งของ MS PowerPoint ก็คือ ฉากหลัง หากเลือกใช้อย่างเหมาะสม ก็จะช่วยสร้างบรรยากาศการนำเสนอให้น่าสนใจ นอกจากนี้ การเลือกหน้าแม่แบบตรงตามสาระเนื้อหา จะเป็นส่วนช่วยให้การนำเข้าสู่เนื้อหาง่ายขึ้น แสดงถึงความเป็นมืออาชีพ</p><p><strong>6) จัดลำดับความสำคัญของเนื้อหา </strong><br> ก่อนลงมือสร้างสไลด์เฟรมแรก ควรพิจารณาก่อนว่า “สาระหลัก” อยู่ที่ใด ส่วนใดคือหัวเรื่องหลัก ส่วนใดคือหัวเรื่องรอง แล้วจัดแยก และจัดลำดับเนื้อหาออกเป็นหัวข้อต่าง ๆ จะช่วยให้ท่านคุมการนำเสนอเนื้อหาที่อยู่ในประเด็นได้ครบถ้วน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WF2K8eWomO2cT30ZwKAkEg.png" /></figure><p><strong>7) สี เรื่องง่าย ๆ ที่ควรระวัง </strong><br> ความสมดุลของสีในเฟรมสไลด์ นับเป็นหัวใจสำคัญอีกประการของการสร้างสื่อ ซึ่งในเฟรมไสลด์จะมีฉากหลังและตัวอักษรหรือข้อความเป็นส่วนประกอบสำคัญ หลักการง่าย ๆ ของการกำหนดสภาพแวดล้อมของสไลด์ที่ดี ก็คือ สีฉากหลังต้องตรงข้ามกับตัวอักษรข้อความเสมอ เรามาดูหลักการให้ท่านเลือกใช้ ดังภาพ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cfQrELra1JaQYnRxk7S46Q.png" /></figure><p>จากภาพจะพบว่า “สีฉากหลังสีเข้ม” นั้น เป็นวิธีการที่ในแวดวงประชาสัมพันธ์ใช้มากที่สุด เพราะจะได้ใช้ตัวอักษรสีสว่างได้หลากหลายสี ส่วน “สีฉากหลังสีสว่าง” แม้จะใช้สีตัวอักษรได้น้อยกว่า แต่ส่วนดีก็มีนั่นคือ เพิ่มมิติทางการมองเห็นได้ชัดเจนมากกว่า</p><p><strong>8) ขนาดฟอนต์มิติต่อการมองเห็น </strong><br> ให้ความสำคัญต่อขนาดของฟอนต์ที่ปรากฏบนจอ เพราะการแสดงสไลด์ด้วยฟอนต์ขนาดเล็กเกินไปเท่ากับสไลด์แผ่นนั้นไม่ได้มีการนำเสนอหรือขาดคุณค่าไปเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1Hn5y4cLXoqHilrQS7hb5w.png" /></figure><p><strong>9) แบบของฟอนต์มิติต่อการมองเห็น</strong><br> นอกจากขนาดของตัวอักษรแล้ว รูปแบบของฟอนต์หรือตัวอักษร ก็นับเป็นอีกปัจจัยสำคัญต่อการสื่อสาร เพราะแม้ว่าข้อความอาจจะดูดีบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่เมื่อส่งผ่านไปยังเครื่องโปรเจคเตอร์ อาจจะมีบางฟอนต์ที่จะส่งผลต่อความคมชัดในระยะทางที่เท่ากัน อาทิ ฟอนต์ Angsana UPC ที่สำคัญไม่ควรใช้ฟอนต์หลายแบบในสไลด์ชุดเดียวกัน แนะนำไม่ควรเกิน 2 แบบ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T_evXA1XnWHkswWRVpxsXw.png" /></figure><p><strong>10) ควรสลับสีระหว่างบรรทัดหัวข้อ </strong><br> แม้ว่า MS PowerPoint จะให้ Bullet เพื่อใช้แสดงความเป็นหัวข้อไว้ก็ตาม แต่เมื่อดูในภาพรวมแล้ว ก็ยังอาจสร้างความสับสนให้กับผู้รับสารได้ ลองเปลี่ยนวิธีการด้วยการใช้สลับเป็นสี จะช่วยให้การอ่านของผู้รับสารดูสบายตามากขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v3a0fyO1v8jWy25Zlllivg.png" /></figure><p><strong>11) ภาพประกอบที่ดี ตรงเนื้อหา มีคุณค่าต่อสไลด์ </strong><br> รูปภาพหรือกราฟิกที่เลือกใช้ หากเป็นภาพที่สามารถอธิบายความหมายของเนื้อหาในไสลด์ หรือเรื่องราวที่กำลังนำเสนอได้จะเป็นส่วนเพิ่มความเข้าใจในมุมมองของผู้รับฟังให้มีความเข้าใจที่ตรงกันได้อย่างรวดเร็ว และมีพลังต่อการนำเสนอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kA2wzeEPMByAiG8UVzd9pg.png" /></figure><p><strong>12) ภาพประกอบที่สมดุลมีคุณค่าต่อสไลด์ </strong><br> ถึงแม้ว่า MS PowerPoint จะอนุญาตให้ท่านปรับแก้ไขขนาดของภาพ ไม่ว่าจะเป็นการตัดส่วนของภาพที่ไม่ต้องการออกไป (Crop) หรือการปรับเปลี่ยนขนาด (Resize) ได้โดยอิสระ แต่ท่านต้องให้ความสำคัญต่อความสมดุลของภาพ เพราะภาพที่ท่านนำมาประกอบอาจขาดพลัง หรือกลายเป็นภาพที่ไร้ความหมายไป</p><p><strong>13) ตารางหรือกราฟกับสีฉากหลัง</strong></p><p>การนำเสนอในบางเรื่องที่ต้องนำกราฟหรือตารางข้อมูลมาแสดง แม้ว่าจะสำคัญก็ตาม แต่ควรหลีกเลี่ยงการใช้ตารางข้อมูลที่มีบรรทัดมาก ๆ รวมถึงการใช้ตัวอักษรสีบนพื้นฉากหลังสีขาว เพราะสีขาวเมื่อฉายผ่าน Projector แล้ว จะส่งผลให้ตัวอักษรสีดูฟุ้ง ทำให้ผู้รับสารไม่สามารถอ่านได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d5a34sw9TDJRdP_hM_ZXoA.png" /></figure><p>หลีกเลี่ยงข้อมูลที่มาก ลองปรับปรุงข้อมูลในตารางหรือแผนภูมิให้ดูมีมิติ ด้วยสีสันหรือปรับเสริมด้วย Animation เพื่อเพิ่มความน่าสนใจ ลองทำเป็นกราฟ 3 มิติ แบบนี้ นอกจากจะมีสีสันสวยงาม ความเป็นมิติยังช่วยเน้นความน่าสนใจด้วย หากแต่งเติมเพิ่มการเคลื่อนไหวด้วยก็จะเป็นส่วนตรึงความรู้สึก เพิ่มความจำให้กับผู้รับสารด้วย</p><p><strong>14) การใช้สื่อต้องคำนึงถึงความสามารถในการแสดงผล</strong></p><p>โปรแกรม MS PowerPoint มีความยืดหยุ่นต่อการนำเสนอสูง รองรับการนำสื่อต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นภาพนิ่ง กราฟิก ภาพเคลื่อนไหว ภาพยนตร์ (วิดีโอ) ได้ แต่การเลือกใช้งานต้องคำนึงถึงความสามารถในการแสดงผลของเครื่องคอมพิวเตอร์ และการเข้ากันได้ต่อการแสดงผลบนจอภาพผ่านเครื่อง Projector ด้วย เพราะมีหลายงานที่แสดงผลได้ดีบนคอมพิวเตอร์ แต่ไม่สามารถแสดลผลผ่านจอ Projector ได้ หรือไม่สามารถแสดงผลต่างเครื่องคอมพิวเตอร์ได้</p><p><strong>15) เก็บภาพฉากหลัง ฟอนต์พิเศษ และองค์ประกอบเฉพาะไปกับสไลด์</strong></p><p>หากสไลด์ MS PowerPoint ของท่าน มีองค์ประกอบพิเศษเพิ่มเติม ไม่ว่าจะเป็นไฟล์ภาพ เคลื่อนไหว ไฟล์วิดีโอ ควรนำไปพร้อมกับไฟล์นำเสนอด้วย ที่สำคัญต้องนำไปลองทดสอบกับเครื่องที่ใช้ในการนำเสนอบนเวทีก่อนแสดงจริง แต่ต้องยอมรับว่าเป็นวิธีการที่ค่อนข้างเสี่ยง ดังนั้นท่านควรนำเครื่องคอมพิวเตอร์ Notebook ของท่านไปด้วยจะปลอดภัยที่สุด<br> ในส่วนของฟอนต์ ขอแนะนำให้ใช้ฟอนต์มาตรฐานสากลเป็นสิ่งปลอดภัยมากที่สุด แม้ว่าฟอนต์ที่ท่านสร้างในเฟรมสไลด์จะสวยงาม แต่หากใช้ข้ามเครื่องจะไม่เจอฟอนต์ที่ท่านใช้ ระบบจะนำฟอนต์ระบบ ไม่ว่าจะเป็นฟอนต์ System หรือ Tahoma มาให้แทน ผลก็คืออาจทำให้ฟอนต์แตกต่างไปและตกบรรทัด</p><p><strong>16) สีเพี้ยนเชิงเทคนิคจากเครื่องฉาย </strong><br> แม้ว่ารายละเอียดของสีที่ท่านออกแบบบนเครื่องคอมพิวเตอร์จะลงตัวดูดี แต่ในความเป็นจริงพบว่าเมื่อฉายสู่จอผ่านเครื่อง Projector โดยเฉพาะประเภท DLP (Digital Light Processing) ซึ่งเป็นเรื่องเชิงเทคนิคที่ไม่สามารถควบคุมหรือแก้ไขได้ ส่งผลให้สีบางสีอาจผิดเพี้ยนไปจากที่ออกแบบไว้ โดยเฉพาะสีเขียว ฟ้า สีเหลือง สีชมพู และม่วง ดังนั้นควรหลีกเลี่ยงการใช้สีดังกล่าวกับฟอนต์ แต่ถ้าจำเป็นต้องใช้ ก็ไม่ควรใช้สีเหล่านั้นใกล้กัน ควรสลับสีตรงข้าม อาทิ สีแดง น้ำเงิน เป็นต้น และในส่วนของภาพประกอบที่นำมาใช้ในสไลด์ แม้ว่าอาจจะไม่สามารถแก้ไขได้ แต่เมื่อปรากฏบนจอ ก็ยังพอสื่อความหมายได้</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><p>บุญเลิศ อรุณพิบูลย์. (ม.ป.ป.). <em>เทคนิคการสร้างสื่อและนำเสนอผลงานด้วย Microsoft Office PowerPoint 2007</em>. สืบค้น 1 พฤศจิกายน 2565. <a href="http://hsmi.psu.ac.th/upload/forum/powerpoint2007.pdf">http://hsmi.psu.ac.th/ upload/forum/powerpoint2007.pdf</a></p><p>มีเดียไทยแลนด์ (Mediathailand). (2558). <em>1.1 ความหมายของการนำเสนอ 1.2 องค์ ประกอบของการนำเสนอ(Presenting)1.3 ลักษณะและรูปแบบการนำเสนอ 1.4 การนำเสนอที่ดี . </em>สืบค้น 24 กุมภาพันธ์ 2565.<a href="https://www.mediathailand.org/2015/01/2222.html">https://www.mediathailand.org/2015 /01/2222.html</a></p><p>— — — — — -. (2562). <em>แนวทางการออกแบบสไลด์บน Microsoft PowerPoint. </em>สืบค้น 24 กุมภาพันธ์2565.<a href="https://www.mediathailand.org/2019/08/microsoft-powerpoint.html">https://www.mediathailand.org/2019/08/microsoft-powerpoint.html</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=03e9096e1c28" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การนำเสนอ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%AD-de6d10d1d435?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/de6d10d1d435</guid>
            <category><![CDATA[การนำเสนอ]]></category>
            <category><![CDATA[การวางแผน]]></category>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 11 Aug 2023 05:54:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-11T06:06:01.639Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ตอนที่ 2 การเตรียมตัวเพื่อการนำเสนอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g1Im83QBxkUV37b42F3bFg.png" /></figure><blockquote>ผู้เขียน จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</blockquote><p>ผู้เขียนได้สังเคราะห์แนวคิดของนักวิชาการ 5 ท่าน ประกอบด้วย มุนเตอร์ (2549, น.150–163) สมิต (2551) มอร์แกน (Morgan, 2004, p.15 อ้างถึงใน อัปสร เสถียรทิพย์ และลักษมี คงลาภ, 2558) IT Learning and Development, Penn State University (2017 อ้างถึงใน กุลธิดา ธรรมวิภัชน์, 2562, น. 86–87) และวาสิตา บุสาธร (2563, น.238–241) เกี่ยวกับการเตรียมตัวเพื่อการนำเสนองาน ได้ดังนี้</p><p><strong>4.1 การวางแผนการนำเสนอ</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9rKk9g2GSCdZ2Wlmv0Gy1Q.png" /></figure><blockquote><strong>4.1.1 วิเคราะห์ผู้รับสาร </strong>เป็นขั้นตอนแรกที่ต้องทำการศึกษาภูมิหลัง ค่านิยม และความสนใจของกลุ่มผู้รับสาร ทั้งนี้เพื่อให้ผู้นำเสนอพอจะคาดเดาได้ว่า ผู้รับสารมีความคาดหวังอะไรจากการรับฟังการนำเสนอครั้งนั้น ๆ</blockquote><blockquote><strong>4.1.2 เลือกประเด็นการนำเสนอ</strong> ผู้นำเสนอควรเลือกหัวข้อที่ผู้รับสารและผู้นำเสนอมีความสนใจร่วมกัน การเลือกดังกล่าวจะทำให้การเตรียมการนำเสนอมีความง่ายดาย ไม่ซับซ้อนยุ่งยาก เพราะเป็นสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายมีประสบการณ์เกี่ยวข้องกันอยู่ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม</blockquote><blockquote><strong>4.1.3 กำหนดวัตถุประสงค์ของการนำเสนอ</strong> โดยการเขียนออกมา 1 ข้อความสั้น ๆ ว่าในการนำเสนอครั้งนี้ต้องการให้เกิดผลอย่างไร ทั้งนี้ผู้นำเสนอควรพิจารณาวัตถุประสงค์ควบคู่ไปกับระดับเนื้อหา ระยะเวลา และพื้นฐานความรู้ของผู้รับสารด้วย</blockquote><p><strong>4.2</strong> <strong>การเตรียมเนื้อหาเพื่อการนำเสนอ</strong></p><p>การเตรียมเนื้อหาเพื่อการนำเสนอเป็นขั้นตอนที่สำคัญ ควรพิจารณาจำนวนข้อมูลที่สามารถนำเสนอให้อยู่ในระยะเวลาที่กำหนด พยายามอย่าวางแผนให้การนำเสนอแต่ละครั้งมีเนื้อหาที่ง่ายเกินไปหรือยากเกินไป ทั้งนี้ควรนำเสนอด้วยข้อมูลและข้อเท็จจริง อาจยกคำกล่าวของผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนั้น ๆ มาใช้ เชื่อมโยงเรื่องราวกับประสบการณ์ส่วนตัวของผู้นำเสนอกับของผู้รับสาร และนำเสนออย่างมีชีวิตชีวา โดยเนื้อหานั้นต้องจัดทำขึ้นอย่างระมัดระวังด้วยการนำข้อมูลจากการวิเคราะห์ผู้รับสารมาพิจารณาว่า “ผู้รับสารต้องการรู้อะไร” “ต้องการรู้ปัญหาใด” “ต้องการรู้ข้อมูลใด” เพื่อนำไปพิจารณาประกอบการวิเคราะห์และการตัดสินใจในเรื่องใด จะต้องคำนึงถึงผู้รับสารเป็นหลัก ด้วยการกล่าวนำให้น่าสนใจ เร้าความรู้สึกใคร่รู้ และมีเนื้อเรื่องที่เป็นประโยชน์ ในการรับรู้และการพิจารณา ซึ่งดำเนินเรื่องต้องชวนติดตามและเข้าใจง่าย ด้วยการปรับวิธีการนำเสนอข้อมูลให้สะดวกแก่การทำความเข้าใจและเปรียบเทียบเป็นภาพ แผนภูมิ ตาราง กราฟ แทนการพรรณนาเป็นตัวอักษร หรือข้อความยืดยาว</p><p>ผู้นำเสนอควรเขียนโครงร่างเนื้อหาโดยแบ่งเนื้อหาออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ การเปิด (หรือการเกริ่นนำ) เนื้อหา และการปิด (หรือการสรุป)<strong> </strong>โดยให้เริ่มจากการร่างส่วนเนื้อหาก่อนเพื่อให้เห็นภาพทั้งหมด จากนั้นจึงค่อยออกแบบการเปิด (หรือการเกริ่นนำ) และปิด (หรือการสรุป) โดยวางรูปแบบการนำเสนอในช่วงต้นให้ตื่นเต้นเพื่อดึงดูดใจ ช่วงกลางให้เนื้อหากลมกลืนกับที่เกริ่นนำ และช่วงจบแบบจับใจผู้ฟัง (ต้น — ตื่นเต้น กลาง — กลมกลืน จบ — จับใจ) ดังนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arPA5t_b2wn2af7ri0-08g.png" /></figure><p><strong>1)</strong> <strong>การเปิด (หรือการเกริ่นนำ)</strong></p><p>ในส่วนของการเปิดนั้นจะเป็นการเกริ่นนำ ซึ่งไม่ควรจะมีความยาวเกินกว่า 10% ของเนื้อหาทั้งหมด หน้าที่ของการเกริ่นนำ คือ การดึงดูดหรือเร้าความสนใจให้ผู้รับสารเกิดสมาธิ ตั้งใจรับการนำเสนอ พร้อมทั้งให้เหตุผลถึงความจำเป็นที่ผู้รับสารต้องรับฟังสาร สร้างบรรยากาศ และอารมณ์ร่วมที่เหมาะสม สร้างความน่าเชื่อถือในตัวผู้พูด แนะนำประเด็นสำคัญของการนำเสนอ สรุปลำดับและประเด็นของการนำเสนอในภาพรวม โดยทั่วไปการขึ้นต้นให้ตื่นเต้น เร้าใจ อาจใช้การตั้งคำถามหรือนำข้อความสำคัญมากล่าวนำเข้าสู่เรื่องอันเป็นตัวเนื้อหาสาระ การเปิดเป็นการดึงดูดความสนใจจากผู้รับสารและทำให้ผู้รับสารสนใจติดตามเนื้อหา การเปิดที่ดีจะสร้างความน่าเชื่อถือให้กับผู้นำเสนอ ผู้พูดที่ไม่มีประสบการณ์มักจะเริ่มต้นด้วยการกล่าวคำ ขอโทษในเรื่องที่แสดงถึงความไม่มั่นใจและไม่พร้อม เช่น ขอโทษที่มาสาย งานยังไม่เรียบร้อย ไม่เคยนำเสนอมาก่อน หรือรู้สึกตื่นเต้นมาก ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นที่ไม่ดี เพราะผู้รับสารจะตัดสินผู้นำเสนอตั้งแต่การเริ่มต้นการนำเสนอ ถ้าเริ่มต้นไม่ดีจะเป็นการลดความน่าเชื่อถือของผู้นำเสนอ</p><p><strong>การกล่าวเปิดที่ดี</strong> นั้น ควรคำนึงถึงสิ่งต่อไปนี้</p><blockquote>(1) สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้รับสาร</blockquote><blockquote>(2) กล่าวถึงประเด็นสำคัญเป็นหลักแต่สามารถเสนอภาพรวมของเนื้อหาทั้งหมด</blockquote><blockquote>(3) ชี้ให้เห็นถึงประโยชน์ที่ผู้รับสารจะได้รับจากการนำเสนอ</blockquote><blockquote>(4) ทำให้ผู้รับสารเกิดความเชื่อถือและมั่นใจผู้นำเสนอ</blockquote><p>สำหรับ <strong>วิธีการเปิด</strong> (หรือการเกริ่นนำ) นั้น ผู้นำเสนอควรเลือกใช้ให้เหมาะสมกับหัวข้อและโอกาส เหมาะสมกับกลุ่มผู้รับสาร หลีกเลี่ยงคำพูดที่มีการกีดกันทางเพศ การเหยียดสีผิว หรือคำพูดที่ตลกขบขันเกี่ยวกับความพิการ รูปร่างหน้าตาหรือข้อบกพร่องต่าง ๆ ของผู้อื่น ซึ่งมีหลายวิธี เช่น</p><blockquote>(1) ใช้การเล่าเรื่อง</blockquote><blockquote>(2) ใช้วิดีโอสั้น ๆ</blockquote><blockquote>(3) ใช้รูปภาพที่น่าสนใจ กลอน คำคม</blockquote><blockquote>(4) ใช้สถิติที่น่าทึ่ง เช่น “จากผู้ใช้ 5,000 คน พบว่า …”</blockquote><blockquote>(5) ใช้ประโยคกินใจหรือน่าประหลาดใจมาเกริ่นนำ เช่น “คุณเชื่อไหมว่า ครึ่งหนึ่งของการโทรศัพท์เพื่อติดต่อธุรกิจไม่ไปถึงคนที่ตั้งใจจะโทรไปหา”</blockquote><blockquote>(6) ใช้คำถามชวนคิด เช่น ใช้คำถามเชิงโวหาร แต่การเริ่มต้นด้วยคำถาม ผู้นำเสนอต้องมั่นใจในการตอบสนองของผู้รับสารว่า จะเป็นไปตามความเหมาะสม หรือหากมีคำถามที่เกินกว่าความคาดหวัง ผู้นำเสนอจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้</blockquote><blockquote>(7) ใช้มุกตลกขบขันเพื่อเรียกความสนใจของผู้รับสาร</blockquote><blockquote>(8) การกล่าวถึงโอกาสในการพูดก็ได้ เช่น “ในโอกาสฉลองครบรอบ 15 ปี ของบริษัทในครั้งนี้…”</blockquote><p>นอกจากนี้ยังควรใช้<strong>ช่วงการเปิดตัว</strong>ในการกล่าวถึงสิ่งต่าง ๆ ต่อไปนี้</p><blockquote>(1) ระบุวัตถุประสงค์ของการนำเสนองาน</blockquote><blockquote>(2) สร้างความน่าเชื่อถือ โดยการถามตัวเองว่า “ผลงานที่ผ่านมาของเราชิ้นไหนที่จะทำให้ผู้รับสารประทับใจ” จากนั้นก็ให้เน้นที่ผลงานนั้น ๆ หรือหากอยู่ในสถานการณ์ที่เหมาะสม ก็อาจให้ผู้อื่นที่มีอำนาจหน้าที่หรือความน่าเชื่อถือเป็นคนกล่าวแนะนำการนำเสนองานให้คุณ</blockquote><blockquote>(3) อธิบายความสำคัญของหัวข้อที่จะนำเสนอต่อผู้รับสาร พร้อมทั้งอธิบายว่าเนื้อหาข้างในมีอะไรบ้าง</blockquote><blockquote>(4) ให้ผู้รับสารเห็นภาพคร่าว ๆ ถึงประเด็นหลักต่าง ๆ ที่จะได้กล่าวถึง</blockquote><h4><strong>2)</strong> <strong>เนื้อเรื่อง</strong></h4><p>เนื้อเรื่องหลักจะมีความยาวประมาณ 80% ของเนื้อหาทั้งหมด อยู่ในช่วงกลางของการนำเสนอเป็นช่วงที่เหมาะสำหรับการนำเสนอรายละเอียด ประกอบด้วย 3–5 ประเด็น คือ อย่างน้อยควรมี 3 ประเด็น และไม่ควรเกิน 5 ประเด็น หากมีเนื้อหามากเกินกว่า 5 ประเด็น จะทำให้ผู้ฟังจับใจความสำคัญไม่ได้ โดยจะต้องประมวลความคิด ด้วยการรวบรวมข้อมูล สถิติ หลักฐาน มีการคิดหาเหตุผล และจัดลำดับความคิด นำมาเรียบเรียงถ้อยคำ และเลือกใช้ถ้อยคำให้สื่อความหมายตรงตามวัตถุประสงค์อย่างเหมาะสม แต่ผู้นำเสนอควรระมัดระวังไม่ให้ผู้รับสารเกิดความเบื่อหน่าย จากภาพที่ 1 แสดงกราฟระดับความสนใจฟัง ผลการวิจัยทางจิตวิทยาในเรื่องระดับความสนใจของผู้ฟังกับระยะเวลาในการนำเสนองาน โดยศึกษาการนำเสนองานที่ใช้ระยะเวลาทั้งสิ้น 40 นาที พบว่า ช่วงเวลา 10 นาทีแรก ความสนใจของผู้ฟังจะอยู่ในระดับที่สูง หลังจากนั้นระดับความสนใจจะลดลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งประมาณ 30 นาที ระดับความสนใจจะอยู่ในระดับต่ำสุด และจะเริ่มสูงขึ้นอีกครั้งเมื่อใกล้เวลา 5 นาทีสุดท้าย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*atrNN3ODwhKSn4qfrCdA4A.png" /></figure><p>ภาพที่ 1 แสดงกราฟระดับความสนใจฟัง ที่มา: (Jay and Jay, 1996, p.24)</p><p>จาก<strong>ผลการศึกษ</strong>ามีประเด็นที่น่าสนใจ 4 ประเด็น คือ</p><blockquote>(1) ประเด็นแรก การนำเสนองานในระยะเวลาสั้น ๆ จะเป็นช่วงที่ผู้ฟังมีความสนใจอยู่ในระดับที่สูง</blockquote><blockquote>(2) ประเด็นที่สอง การนำเสนอประเด็นสำคัญเพื่อให้ผู้ฟังเกิดการจดจำควรนำเสนอในช่วงเริ่มต้น และช่วงสุดท้าย</blockquote><blockquote>(3) ประเด็นที่สาม หลังจาก 10 นาทีแรกระดับความสนใจของผู้ฟังจะลดลง ควรจะใช้สื่อหรือเทคนิค ต่าง ๆ ช่วยในการดึงความสนใจผู้ฟังกลับมา</blockquote><blockquote>(4) ประเด็นสุดท้าย ระดับความสนใจของผู้ฟังจะไม่เพิ่มขึ้นในช่วงท้ายของการนำเสนอ หากผู้ฟัง ไม่ทราบว่ากำลังจะถึงช่วงท้ายของการนำเสนอ</blockquote><p><strong>3)</strong> <strong>การปิด (หรือการสรุป)</strong></p><p>การปิดมีความสำคัญเท่ากับการเปิด ซึ่งถือเป็นโอกาสสุดท้ายที่ผู้นำเสนอจะสามารถสร้างความจดจำและความประทับใจให้เกิดขึ้นกับผู้รับสาร ผู้นำเสนอจำเป็นต้องวางแผนการพูด ควรกล่าวย้ำและทบทวนถึงวัตถุประสงค์ในการนำเสนอและสรุปประเด็นที่สำคัญ รวมทั้งแนวคิดหลัก ๆ ซึ่งเชื่อมโยงเนื้อหาทุกส่วนเข้าด้วยกัน ในส่วนคำสรุป ไม่ควรมีคำกล่าววกวน แต่จะต้องมีความสั้นกระชับ ระหว่าง 5% — 10% ของเนื้อหา เพราะการสรุปเป็นการประมวลความจากเนื้อหาให้หลอมรวมกัน เพื่อเน้นย้ำสาระของเรื่องที่นำเสนอ แต่ไม่ใช่การกล่าวซ้ำความในเนื้อเรื่อง การสรุปมีหลายแบบ เช่น กล่าวย้ำถึงใจความสำคัญของการนำเสนองานอีกครั้ง รวบรวมประเด็นที่คุณกล่าวเปิดมาเป็นความเห็นลงท้าย แนะนำการดำเนินการในขั้นต่อไป เสนอแนะความเห็นร่วมกัน สร้างคำมั่นสัญญาและการยอมรับ เป็นต้น จงใช้ช่วงปิดท้ายการนำเสนอนี้ เป็นจุดผลักดันประเด็นสำคัญของคุณให้ไปสู่ผลที่คุณได้เสนอไป ประเภทของประโยคที่ใช้สรุปปิดท้าย มีลักษณะคล้ายกับประเภทของประโยคที่ใช้ในการเกริ่นนำ เช่น ใช้การเล่าเรื่อง เริ่มต้นด้วยวิดีโอสั้น ๆ การตั้งคำถาม หรือการใช้สถิติ หรือแม้กระทั่งการแสดงความท้าทาย ดังเช่นที่ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ เคนเนดี้ ได้บอกกล่าวแก่ผู้รับสารด้วยสุนทรพจน์ในพิธีเข้ารับตำแหน่งว่า “จงอย่าถามว่าประเทศนี้ให้อะไรแก่ท่าน แต่จงถามว่าท่านได้ให้อะไรแก่ประเทศนี้” ซึ่งน้อยคนนักที่จะมีโอกาสในการขอร้องผู้รับสารให้กระทำสิ่งที่ท้าทายดังกล่าว แต่ก็เป็นหน้าที่ของผู้นำเสนอที่จะต้องพยายามอย่างที่สุดให้เกิดการกระทำจริง ๆ เพราะว่าผู้รับสารมักจะจดจำสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ยินในการนำเสนองานนั้น ๆ</p><p>นอกจากการจัดลำดับของเนื้อหาโดยแบ่งเป็น การเปิด (หรือการเกริ่นนำ) เนื้อหา และการปิด (หรือการสรุป)<strong> </strong>แล้ว ยังสามารถจัดลำดับเนื้อหาได้อีกหลายรูปแบบ โดยหากต้องการนำเสนอแบบให้ข้อมูล (Informative) ผู้นำเสนออาจเรียงลำดับข้อมูลตามลำดับเวลา ตามพื้นที่ ตามหัวข้อ หรือตามเหตุผล หากผู้นำเสนอต้องการโน้มน้าวใจผู้รับสารสามารถนำเสนอโดยระบุปัญหาที่เกิดขึ้น และนำเสนอทางแก้ปัญหา หรือนำเสนอด้วยการเริ่มจากเกณฑ์มาตรฐานที่ก่อให้เกิดความพึงพอใจ หรือการเปรียบเทียบ หรือการสร้างแรงจูงใจ รายละเอียดของ <strong>รูปแบบการจัดลำดับเนื้อหา </strong>มีดังนี้</p><blockquote><strong>(1)</strong> <strong>การจัดตามลำดับเวลา</strong> (Chronological) หรือความต่อเนื่องกันตามลำดับเวลา หมายถึง การอธิบายถึงกระบวนการทำงาน เช่น ทำอย่างไรจึงสามารถลงชื่อเข้าใช้ระบบ e-mail ได้ หรืออธิบายเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นใช้แต่ละช่วงเวลา หรืออธิบายเหตุการณ์ในอดีต เช่น เรื่องของการเรียนรู้งานตั้งแต่เริ่มงานจนถึงปัจจุบัน</blockquote><blockquote><strong>(2)</strong> <strong>การจัดตามพื้นที่</strong> (Spatial) หรือการจัดเนื้อหาตามพื้นที่-เนื้อที่ หมายถึง การอธิบายส่วนประกอบต่าง ๆ ของโครงสร้างพื้นที่ทางกายภาพ เช่น การอธิบายหน่วยงานต่าง ๆ ในโรงงานตามแผนผัง หรือช่องทางสำหรับรวบรวมส่วนประกอบเล็ก ๆ ในโรงงานผลิต หรือการอธิบายธรรมชาติของประชากรตามหลักภูมิศาสตร์</blockquote><blockquote><strong>(3)</strong> <strong>การจัดลำดับตามตรรกะ</strong> (Topical) หรือการอธิบายตามลำดับ เช่น บอกเหตุผลที่ต้องมีการเปลี่ยนแปลง บอกประโยชน์ของสินค้าใหม่ วิธีการใหม่ หรือกฎระเบียบใหม่ เมื่อลูกค้าต้องการเลือกสินค้า</blockquote><blockquote><strong>(4)</strong> <strong>การจัดตามเหตุและผล</strong> (Cause and Effect) หรือการจัดลำดับจากเหตุไปยังผล โดยอธิบายความสัมพันธ์ระหว่าง 2 เหตุการณ์ เน้นไปที่เหตุการณ์ที่เป็นสาเหตุแล้วนำเสนอผลที่ตามมา เช่น หัวข้อคือ “การลดภาวะโลกร้อน” การนำเสนอเริ่มจากสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะโลกร้อน แล้วจึงอธิบายผลของภาวะโลกร้อนหรืออาจเริ่มจากผลกระทบของภาวะโลกร้อนแล้วจึงบอกสาเหตุ</blockquote><blockquote><strong>(5)</strong> <strong>การจัดตามผลและเหตุ</strong> (Effect and Cause) หรือการจัดลำดับเนื้อหาจากผลไปยังเหตุ อธิบายความสัมพันธ์ระหว่าง 2 เหตุการณ์ เน้นไปที่เหตุการณ์ที่เป็นผลก่อนระบุสาเหตุ เช่น การอธิบายให้เห็นตัวเลขการขาดทุนของบริษัท และผลกระทบที่ตามมา แล้วค่อยอธิบายสาเหตุปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในบริษัท</blockquote><blockquote><strong>(6)</strong> <strong>การจัดตามปัญหาและวิธีแก้ไข</strong> (Problem and Solution) ชี้ให้เห็นปัญหาของสถานการณ์ในปัจจุบัน และวิธีแก้ไขปัญหา การอธิบายในลักษณะนี้ใช้ได้ดีกับผู้รับสารที่ไม่ตระหนักถึงความจำเป็นในการเปลี่ยนแปลง แต่เป็นวิธีที่ไม่น่าสนใจสำหรับผู้รับสารที่ตระหนักถึงปัญหานั้น ๆ ดีอยู่แล้ว</blockquote><blockquote><strong>(7)</strong> <strong>กฎเกณฑ์และความพึงพอใจ</strong> (Criteria and Satisfaction) เป็นการอธิบายโดยสร้างกฎเกณฑ์ (Criteria) ที่ผู้รับสารน่าจะยอมรับ “สิ่งเหล่านี้ เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับคุณ” โดยแสดงให้เห็นว่า ความคิดหรือสินค้าของผู้นำเสนอตรงกับเกณฑ์นั้น ๆ เช่น “สินค้าของเรามีคุณสมบัติเหล่านั้น” และเปลี่ยนแปลงลำดับการนำเสนอให้เหมาะสมกับผู้รับสารและหัวข้อการนำเสนอ</blockquote><blockquote><strong>(8)</strong> <strong>เปรียบเทียบข้อดี</strong> (Comparative Advantages) ควรใช้เมื่อผู้รับสารนึกถึงความคิดหรือสินค้าคู่แข่ง โดยต้องแสดงสิ่งที่จำเป็นสำหรับผู้รับสาร และแสดงให้เห็นว่าสินค้า/ความคิดที่นำเสนอเหนือกว่าสินค้าของที่อื่น/คนอื่น โดยนำเนื้อหาที่เปรียบเทียบมาเทียบเคียงกัน (Side-by-Side)</blockquote><blockquote><strong>(9)</strong> <strong>ลำดับการจูงใจ</strong> (Motivated Sequence) เป็นการสร้างความมีส่วนร่วมของผู้รับสาร และความน่าสนใจของเนื้อหาโดยขั้นตอนต่อไปนี้</blockquote><blockquote><strong>(9.1) ดึงความสนใจ</strong> (Attention) เกริ่นถึงปัญหาด้วยวิธีที่น่าสนใจ เช่น การโฆษณาขายสินค้าทางโทรทัศน์</blockquote><blockquote><strong>(9.2) ความจำเป็น</strong> (Need) ปัญหานี้เป็นปัญหาที่สำคัญ และส่งผลกระทบต่อผู้รับสารทางใดทางหนึ่ง</blockquote><blockquote><strong>(9.3) ความพึงพอใจ</strong> (Satisfaction) นำเสนอวิธีแก้ปัญหา</blockquote><blockquote><strong>(9.4) แสดงให้เห็นภาพ</strong> (Visualization) ให้ผู้รับสารเห็นภาพความสำเร็จ หรือล้มเหลวที่จะเกิดขึ้น</blockquote><blockquote><strong>(9.5) การปฏิบัติ</strong> (Action) สรุปโดยอธิบายว่าผู้รับสารควรปฏิบัติตนอย่างไร วิธีนี้ใช้ได้ดีกับเรื่องที่สามารถแสดงให้เห็นเป็นรูปธรรมได้ง่าย เช่น “หากท่านสั่งซื้อสินค้าตอนนี้ ท่านจะได้รับของสมนาคุณมูลค่า…” และลงท้ายด้วยคำว่า “แต่เดี๋ยวก่อน หากท่านโทรมาภายใน 5 นาที ท่านจะได้รับ….” เป็นต้น สำหรับในองค์กร การสรุปจบการนำเสนออาจเป็นการกระตุ้นให้ผู้รับสารทำตามเป้าหมายที่กำหนดไว้โดยมีกำหนดเวลาที่แน่นอน</blockquote><p><strong>4.3</strong> <strong>การเตรียมสื่อเพื่อประกอบการนำเสนอ</strong></p><p>การนำเสนองานโดยการพูดหรือบรรยายให้ผู้รับสารฟังแต่เพียงอย่างเดียว บางครั้งอาจจะไม่สามารถสื่อความหมายได้ตรงตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ ซึ่งอาจเป็นเพราะ “ความยากของเนื้อหาที่นำเสนอ” หรือ “ความสามารถในการอธิบายของผู้นำเสนอไม่ดีพอ” ดังนั้นการแก้ไขปัญหาดังกล่าวได้ ก็ด้วยการใช้สื่อประกอบในการนำเสนอ สื่อที่ใช้ประกอบในการนำเสนอ เช่น ภาพถ่าย แผนภูมิ แผนภาพ คลิปภาพ คลิปเสียง เป็นต้น จากเทคโนโลยีที่พัฒนาก้าวไกลในปัจจุบันทำให้สื่อที่ใช้ใน การนำเสนอมีลูกเล่น มีความน่าสนใจมากขึ้น ประกอบกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในการออกแบบสื่อสามารถใช้งานได้ง่ายและสะดวกสบายมากกว่าแต่ก่อน ผู้นำเสนอบางคนจึงให้ความสำคัญในการเตรียมสื่อมากกว่าการเตรียมเนื้อหา ประกอบกับความเชื่อว่าหากนำเสนอด้วยสื่อที่ดูดี เทคนิคหลากหลาย จะทำให้การนำเสนอสามารถดึงดูดความสนใจของผู้รับสารได้ ความเชื่อดังกล่าวมีความถูกต้อง แต่ไม่ถูกทั้งหมด เพราะหากผู้นำเสนอนำเสนอด้วยสื่อที่สวยงาม โดยไม่มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องที่นำเสนอ ก็จะไม่สามารถดึงดูดความสนใจของผู้รับสารได้ ดังนั้นการใช้สื่อในการนำเสนอ พึงระลึกเสมอว่าให้สื่อเป็นพระรองที่ช่วยเสริมความเข้าใจในเนื้อหา ผู้นำเสนอจะต้องเป็นตัวเอกในการนำเสนอ</p><p>การสร้างสื่อทางสายตาที่มีประสิทธิผล<strong> </strong>คนส่วนใหญ่จะตอบสนองได้ดีกับสื่อที่รับรู้ได้ทางสายตามากกว่าสื่อที่เป็นคำพูดเพียงอย่างเดียว โดยได้มีการวิจัยพบว่า คนจำนวน 75% สนใจสิ่งต่าง ๆ จากการมองเห็น นอกจากนั้นแล้ว รูปภาพยังใช้ได้ผลในการสื่อสารข้อมูลได้มากกว่าการพูดเพียงอย่างเดียวถึง 3 เท่า และคำพูดและรูปภาพรวมกันจะใช้ได้ผลมากกว่าการใช้คำพูดอย่างเดียวถึง 6 เท่า คุณสามารถใช้สื่อทางสายตาเพื่อช่วยให้ผู้รับสารของคุณคงความสนใจ จดจำข้อเท็จจริง และเข้าใจแนวคิดหรือรูปร่างโครงสร้างต่าง ๆ ได้ดียิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม โปรดจำไว้ว่าเมื่อผู้รับสารของคุณกำลังมองมายังสื่อทางสายตาของคุณ พวกเขาจะไม่ได้มองมายังคุณ ดังนั้นพยายามใช้ให้น้อยที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น อย่างใช้สไลด์ที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือ เพื่อเป็นบทพูดให้กับผู้นำเสนอ โดยผู้นำเสนอนั้นควรจะทราบถึงรายละเอียดที่จะพูดอยู่ตลอดเนื้อหา สื่อทางสายตาที่ได้ผลนั้นประกอบไปด้วย 2 องค์ประกอบคือ “ความเรียบง่ายและความชัดเจน” ไม่มีอะไรที่จะไร้ประโยชน์ไปกว่าสไลด์ที่อัดแน่นไปด้วยกรอบนั้นกรอบนี้เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นกรอบของตัวหนังสือหรือกรอบของรูปภาพที่ซับซ้อน ด้วยเหตุผลนี้จึงควรใช้เฉพาะคำสำคัญ ๆ แทนที่จะใช้ประโยคยาว ๆ หรือย่อหน้า เมื่อคุณใช้รูปภาพต่าง ๆ ประกอบ ก็ให้ใช้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น รูปภาพที่ดีต้องสามารถอธิบายเนื้อหาภายในตัวมันเองได้ ท้ายสุดคือ ลองปรับการเลือกใช้สีและการเน้นที่จุดสำคัญ</p><p>การเตรียมสื่อเพื่อประกอบการนำเสนอ จะต้องพิจารณาความเหมาะสมหลายด้าน แม้ว่าในปัจจุบันจะมีเครื่องมือทันสมัยใช้เป็นเครื่องในการนำเสนอที่เร้าความสนใจ ด้วยรูปแบบ วิธีการ และสีสันงดงาม แต่ก็มีข้อจำกัดในบางสถานการณ์ ที่ขาดอุปกรณ์ และการใช้เครื่องมือเพียงครั้งเดียวก็อาจไม่คุ้มค่าเวลาและค่าใช้จ่ายในการจัดทำ จึงต้องพิจารณาถึงโสตทัศนอุปกรณ์อื่น ๆ อันเหมาะสมกับการนำเสนอในแต่ละกรณีด้วย</p><p><strong>4.4 การฝึกซ้อมการนำเสนอ</strong></p><p>การฝึกซ้อมการนำเสนอเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้เกิดความเคยชิน และมีความมั่นใจในการนำเสนอ การได้ฝึกฝนบ่อย ๆ ด้วยการฝึกซ้อมการนำเสนอในแต่ละสถานการณ์ก่อนหน้าเสนอจริงจะช่วยให้ลดความประหม่า เนื่องจากความกังวลว่าจะนำเสนออย่างไร เพราะได้ผ่านการทดลองนำเสนอมาแล้ว ผู้ประสบความสำเร็จในการนำเสนอส่วนใหญ่จะให้ความสำคัญกับการเตรียมความพร้อม ด้วยการฝึกซ้อมทุกครั้งก่อนนำเสนอ ซึ่งมีแนวทางการการฝึกซ้อมการนำเสนอดังนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F2zgnfmLVsiqCiQuDn0g1A.png" /></figure><blockquote>1) อ่านบทของคุณ แล้วปรับแก้บางจุดให้เหมาะสม โดยให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับช่วงการกล่าวเปิด และช่วงลงท้าย ซึ่งต้องมีความหนักแน่น</blockquote><blockquote>2) ซักซ้อมบทพูดของคุณ โดยบางครั้งอาจใช้เทปบันทึกไว้</blockquote><blockquote>3) กลับไปซักซ้อมจุดที่ยังไม่ราบรื่น จนกว่าจะดีขึ้น</blockquote><blockquote>4) สุดท้ายคือ การซ้อมใหญ่ที่เหมือนจริง ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง ถ้าหากเป็น การนำเสนองานที่มีความสำคัญมาก ๆ หากคุณต้องการซ้อมใหญ่ให้เหมือนจริง ให้ลองซ้อมในห้องประชุมหรือในห้องที่คุณจะนำเสนองานในวันจริง เพื่อที่คุณจะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศของห้อง ทางเข้าและออก และระดับของเสียงที่คุณจะใช้พูด เพื่อให้ได้ยินไปถึงผู้ฟังแถวหลังสุด และถ้าคุณโชคดี คุณอาจได้ทดลองกับระบบเครื่องเสียงและเครื่องฉายภาพต่าง ๆ ที่จะใช้ในวันจริง เพื่อให้การซ้อมใหญ่ที่เหมือนจริงเกิดประโยชน์สูงสุด คุณอาจพาเพื่อนร่วมงาน 2–3 คนมาด้วย โดยใช้พวกเขานั่งด้านหน้าบ้าง ตรงกลางบ้าง และด้านหลังบ้าง จากนั้นให้พวกเขาวิจารณ์การนำเสนองานของคุณ รวมทั้งคุณภาพของสื่อทางสายตาต่าง ๆ ว่าได้ผลดีหรือไม่ แล้วนำมาปรับแก้จุดอ่อนของการนำเสนอให้ดียิ่งขึ้น</blockquote><h4>เอกสารอ้างอิง</h4><p>กุลธิดา ธรรมวิภัชน์. (2562). รู้รอบด้านการนำเสนอ. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย</p><p>มุนเตอร์, เอ็ม. (2549). <em>การสื่อสารทางธุรกิจ</em> [Business Communication] (รุ่งกานต์ ชัยมงคล และสุนีย์รัตน์ลิมปนวิวิธ, ผู้แปลและเรียบเรียง). เอ็กซเปอร์เน็ต.</p><p>วาสิตา บุสาธร. (2563). <em>การสื่อสารเชิงกลยุทธ์</em> (พิมพ์ครั้งที่ 2 ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.</p><p>สมิต. (2551). <em>เทคนิคการนำเสนอ.</em> สืบค้น 1 ตุลาคม 2561. <a href="http://www.tpa.or.th/writer/">http://www.tpa.or.th/writer/</a> read_this_book_topic.php?bookID=667&amp;pageid=1&amp;read=true&amp;count=true</p><p>อัปสร เสถียรทิพย์ และลักษมี คงลาภ. (2558). <em>เทคนิคการนำเสนองานอย่างมีประสิทธิภาพ. </em>สืบค้น 3 ธันวาคม 2561.<a href="http://www.tistr.or.th/tistrblog/?p=2357">http://www.tistr.or.th/tistrblog/?p=2357</a></p><p>Jay, A. and Jay, R. (1996). <strong><em>Effective Presentation.</em></strong> Pitman.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=de6d10d1d435" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การนำเสนอ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%AD-296405348b57?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/296405348b57</guid>
            <category><![CDATA[การนำเสนอ]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จ]]></category>
            <category><![CDATA[presentations]]></category>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 11 Aug 2023 05:29:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-11T06:07:56.300Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>ตอนที่ 1 ความหมาย ลักษณะการนำเสนอที่ดีและองค์ประกอบของการนำเสนอ</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/314/1*qZUTXH7quSYkUj0DJZdabA.jpeg" /></figure><p>ผู้เขียน <em>จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา</em></p><p>การนำเสนอเป็นศาสตร์ของการสื่อสารที่มีความสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่งในทุกวงการ เพราะการนำเสนอเป็นหนึ่งในทักษะการสื่อสารที่สำคัญอย่างยิ่งในการทำงาน เมื่อมีคนถาม Warren Buffet มหาเศรษฐีนักลงทุนของสหรัฐอเมริกาว่า ถ้าให้แนะนำผู้ที่กำลังจะจบการศึกษาและเริ่มชีวิตการทำงาน ท่านจะแนะนำเขาว่าอย่าง่ไร Warren Buffet ตอบทันทีว่า</p><pre>“การพูดในที่สาธารณะเป็นทักษะที่จำเป็นอย่างยิ่ง มันอาจเป็นสินทรัพย์อันมีค่าหรืออาจเป็น<br> ภาระอันหนักอึ้ง แต่ที่สำคัญมันจะอยู่กันคุณอีก 50-60 ปี” <br>                              (Buffet, 2009 อ้างถึงใน วาสิตา บุสาธร, 2563, น.219)</pre><p>ดังนั้น การนำเสนอจึงเป็นหนึ่งในทักษะที่ทุกคนจะต้องฝึกฝนให้เกิดขึ้นแก่ตน เพราะเป็นทางนำมาซึ่งความสำเร็จในหน้าที่การงาน การที่จะนำเสนอได้ดีนั้น ผู้นำเสนอจะต้องได้รับการฝึกฝนจนเกิดทักษะ จึงจะทำให้ผู้นำเสนอเกิดความมั่นใจและเกิดคล่องแคล่ว สามารถนำเสนอได้อย่างเป็นธรรมชาติ ภายในบทนี้กล่าวถึงความหมายของการนำเสนอ ลักษณะของการนำเสนอที่ดี องค์ประกอบของการนำเสนอ การเตรียมตัวเพื่อการนำเสนอ และเทคนิคการนำเสนอข้อมูลผ่านสื่อ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นองค์ประกอบสำคัญที่จะทำให้การนำเสนอประสบผลสำเร็จ</p><ol><li><strong>ความหมายของการนำเสนอ</strong></li></ol><p>มีนักวิชาการหลายท่านได้ให้ความหมายของ “การนำเสนอ” ไว้ดังนี้</p><pre>พรีเซนเทชั่นเอ็กซ์ (PresentationX, 2558, น. 20) กล่าว่า การนำเสนอ ตรงกับคำภาษาอังกฤษว่า Presentation หมายถึง ศาสตร์ของการสื่อสารรูปแบบหนึ่งที่ต้องการสื่อสารให้ผู้ฟังได้เข้าใจและเห็นภาพตรงกันหรือเพื่อเปลี่ยนแปลงความคิด โน้มน้าวใจ หรือสร้างกำลังใจให้กับผู้ฟัง </pre><pre>มีเดียไทยแลนด์ (Mediathailand, 2558) กล่าวว่า การนำเสนอ เป็นการถ่ายทอดเนื้อหาสาระ (ข้อมูล ความรู้ ความคิดเห็น) ที่ผสมผสานกันระหว่างศิลปะการพูดกับการแสดงข้อมูลในรูปแบบต่าง ๆ ผ่านสื่อและอุปกรณ์ได้อย่างเหมาะสมไปสู่ผู้รับฟัง โดยใช้เทคนิคหรือวิธีการต่าง ๆ อันจะทำให้บรรลุผลสำเร็จตามจุดมุ่งหมายของการนำเสนอ </pre><pre>กุลธิดา  ธรรมวิภัชน์ (2562, น. 2) กล่าวว่า การนำเสนอ คือ กระบวนการสื่อสารถ่ายทอดข้อมูล ความรู้ ความคิดเห็น หรือความต้องการของตนไปสู่ผู้รับสาร โดยกำหนดวัตถุประสงค์ที่แน่ชัด เพื่อความเข้าใจ และจูงใจให้ผู้ฟังเชื่อและเกิดความเข้าใจในระยะเวลาอันจำกัด โดยใช้เทคนิคหรือวิธีต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุผลสำเร็จตามจุดมุ่งหมายของการนำเสนอ </pre><p>สรุปได้ว่า “การนำเสนอ” เป็นศาสตร์ของการสื่อสารรูปแบบหนึ่ง ในการถ่ายทอดความคิดหรือข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องหนึ่งเรื่องใดที่มีวัตถุประสงค์แน่ชัด ไปสู่กลุ่มผู้รับสาร เพื่อให้ผู้รับสารเกิดความเข้าใจและเห็นภาพตรงกัน โดยสามารถใช้การนำเสนอเพื่อชักจูงผู้ฟังให้ปฏิบัติตาม เพื่อบอกเล่าข้อมูลข่าวสาร เพื่อสร้างการยอมรับและการร่วมมือ โดยใช้เทคนิคหรือวิธีต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุผลสำเร็จตามจุดมุ่งหมายของการนำเสนอ</p><p><strong>2.</strong> <strong>ลักษณะของการนำเสนอที่ดี</strong></p><p>การนำเสนอที่มีคุณภาพจะต้องคำนึงถึงลักษณะของการนำเสนอ ที่จะช่วยให้บรรลุผลตามวัตถุประสงค์ของการนำเสนอด้วย โดยทั่วไปลักษณะของการนำเสนอที่ดีควรมีองค์ประกอบที่สำคัญดังต่อไปนี้ <strong>(</strong>สรุปความจาก มีเดียไทยแลนด์<strong> (</strong>Mediathailand), 2558 ; สมิต, 2551)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QEilewFLHX2D2hW2Hn6SiA.png" /></figure><p><strong>2.1 มีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจน</strong><br> วัตถุประสงค์ที่ชัดเจน กล่าวคือ ผู้นำเสนอต้องมีความต้องการที่แน่ชัดว่า “จะเสนอเพื่ออะไร” โดยไม่ต้องให้ผู้รับสารต้องถามว่า “ต้องการให้พิจารณาอะไร” ผู้รับสารต้องรับรู้ในสิ่งที่ผู้นำเสนอคาดหวังหรือในสิ่งที่ต้องการ ดังนั้นผู้นำเสนอต้องดำเนินการศึกษาวัตถุประสงค์ในการนำเสนอ ซึ่งจะช่วยให้ทราบได้ว่า ควรเตรียมเนื้อหาเรื่องราวไปในทิศทางไหน ด้วยกระบวนการนำเสนอใด จะช่วยทำให้การนำเสนอกระชับ ตรงประเด็น ไม่ทำให้ผู้รับสารรู้สึกเสียเวลาและรำคาญ หรือรู้สึกว่าผู้นำเสนอพูดออกนอกประเด็น</p><p><strong>2.2 มีการวางโครงเรื่องเนื้อหาและสื่ออย่างเป็นระบบ</strong><br> ก่อนดำเนินการนำเสนอต้องมีการวางกรอบของสาระเนื้อหา และกำหนดการใช้สื่อสนับสนุนการนำเสนอ เพื่อการสร้างโครงเรื่อง (Storyline) และสื่อนำเสนอ สำหรับใช้ในการนำเสนอให้น่าสนใจ</p><p><strong>2.3 มีรูปแบบการนำเสนอเหมาะสม</strong><br> เรื่องราวและสื่อนำเสนอต้องมีความกะทัดรัด ได้ใจความ เรียงลำดับไม่สับสน ใช้ภาษาในการนำเสนอที่เข้าใจง่าย ใช้ตาราง แผนภูมิ แผนภาพ ช่วยให้พิจารณาข้อมูลได้สะดวก ใช้สื่อหลักและสื่อสนับสนุนอื่น ๆ นำมาขยายความตามความจำเป็น ที่สำคัญควรเตรียมเนื้อหาให้เหมาะสมกับเวลาที่ได้รับและเผื่อเวลาไว้สำหรับการตอบคำถาม</p><p><strong>2.4 มีเนื้อหาสาระดี</strong><br> ข้อมูลเป็นปัจจุบัน ทันสมัย มีความน่าเชื่อถือ เที่ยงตรง ถูกต้อง เนื้อหามีความสมบูรณ์ครบถ้วน ตรงตามความต้องการของผู้รับสาร เป็นเนื้อหาที่ไม่กล่าวให้ร้ายหรือเสียดสีใคร (แม้จะเป็นเรื่องจริง) และมีเนื้อหาเพียงพอแก่การพิจารณา</p><p><strong>2.5 มีข้อเสนอหรือแนวคิดที่ดี</strong><br> ผู้นำเสนอควรให้แนวคิดหรือข้อเสนอที่เป็นจริง มีความสมเหตุสมผล เสนอแนะแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจน หรือข้อเปรียบเทียบทางเลือกที่เห็นได้ชัดเจนแก่ผู้รับสาร</p><p><strong>3. องค์ประกอบของการนำเสนอ</strong></p><p>ไพโรจน์ คชชา (2542 อ้างถึงใน มีเดียไทยแลนด์<strong> (</strong>Mediathailand), 2558) กล่าวว่า การนำเสนอเป็นศาสตร์ (วิธีการ) ของการสื่อสาร (Communication) ภายใต้องค์ประกอบ 3 ส่วน โดยเป็นกระบวนการถ่ายทอดหรือการส่งผ่าน สาร (Message) จากฝ่ายหนึ่ง ที่เรียกว่า ผู้ส่งสาร (Sender) ไปสู่อีกฝ่ายหนึ่ง ที่เรียกว่า ผู้รับสาร (Receiver) โดยผ่านตัวกลาง (Channel) หรือสื่อกลาง ส่วน กุลธิดา ธรรมวิภัชน์ (2562, น. 4–6) กล่าวว่า องค์ประกอบที่ดีของการนำเสนอมี 4 ประการ คือ ผู้นำเสนอ (Presenter) เนื้อหา (Content) สื่อ (Media) และผู้ฟัง (Audience) จึงสามารถสรุปองค์ประกอบของการนำเสนอได้ดังนี้</p><p><strong>3.1 ผู้นำเสนอหรือผู้ส่งสาร</strong> (Presenter or Sender) คือ ผู้ที่สามารถนำความรู้ ความคิดของตนถ่ายทอดให้ผู้อื่นเข้าใจได้อย่างชัดเจน รู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ และเป็นผู้แสวงหาความรู้ใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นอยู่เสมอ<strong> </strong>โดยสิ่งที่ผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ควรคำนึงถึงมี 3 ประการ ดังนี้</p><p><strong>3.1.1 การควบคุมตนเอง</strong> (Speaker Control) เป็นการเตรียมตนเองให้พร้อม เมื่อต้องปรากฏตัว ทั้งแนวคิดบุคลิกภายนอก ประกอบด้วยปัจจัยสำคัญดังนี้</p><blockquote><strong>1) การแต่งกาย</strong> ต้องเหมาะสมกับโอกาส สถานที่ (กาลเทศะ)</blockquote><blockquote><strong>2) การวางตัว</strong> บุคลิกที่เหมาะสมแก่บุคคลที่พบเห็น ได้แก่ การเดิน การนั่ง การเคลื่อนไหว ความพร้อม การใช้ภาษาพูดสุภาพ รักษาเวลา เป็นต้น</blockquote><blockquote><strong>3) ความน่าเชื่อถือ</strong> ต้องมีหลักฐานอ้างอิง ได้แก่ ประสบการณ์ส่วนบุคคล การยกตัวอย่าง สถิติ การใช้สื่อโสตทัศน์ที่เหมาะสม เป็นต้น</blockquote><p><strong>3.1.2 การควบคุมผู้ฟัง</strong> (Audience Control) คือ การให้เกียรติผู้ฟัง (ผู้รับสาร) รู้ความต้องการของผู้ฟัง พยายามสบตาผู้ฟัง สร้างความสนใจตลอดระยะเวลาที่นำเสนอ ศึกษาข้อมูลของผู้ฟังเบื้องต้นมาบ้าง เช่น จำนวน เพศ ระดับอายุ ระดับความรู้ ประสบการณ์ภูมิหลัง ความสนใจ วัฒนธรรม ในการนำเสนอควรเผื่อเวลาให้ผู้ฟังได้ซักถามในช่วงท้าย และควรยืนในตำแหน่งที่มองเห็นผู้ฟัง และผู้ฟังมองเห็นผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ได้ชัดเจน มีแสงสว่างเพียงพอ และไม่มีสิ่งรบกวน เช่น เสียง กลิ่น หรือสิ่งล่อตาต่าง ๆ</p><p><strong>3.1.3 การควบคุมโครงเรื่อง</strong> (Material Control) ผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ควรเตรียมโครงเรื่องและบทสรุป เพื่อให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ จากนั้นจึงเตรียมส่วนเนื้อเรื่องและบทนำ อาจจะประกอบด้วย บทนำ 10% เนื้อเรื่อง 80% และบทสรุป 5–10% โดยผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ควรทำความเข้าใจเนื้อหาที่จะนำเสนอให้มากที่สุด อาจกำหนดหัวข้อย่อยเพื่อช่วยในการขยายความ และสรุปจบในเวลาที่กำหนด</p><p><strong>3.2 สาร </strong>(Message) หมายถึง เรื่องราวที่มีความหมายหรือสิ่งต่าง ๆ ที่อาจอยู่ในรูปของข้อมูล ความรู้ ความคิด ความต้องการ อารมณ์ ซึ่งถ่ายทอดจากผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ไปยังผู้ฟัง (ผู้รับสาร) ให้ได้รับรู้ และแสดงออกมาโดยอาศัยภาษาหรือสัญลักษณ์ใด ๆ ที่สามารถทำให้เกิดการรับรู้ร่วมกันได้ ประกอบด้วย</p><p><strong>3.2.1 Message code</strong> หมายถึง รหัสสาร ที่ใช้สื่อสารจากผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ไปสู่ผู้ฟัง (ผู้รับสาร) ได้แก่ ภาษา สัญลักษณ์ หรือสัญญาณที่มนุษย์ใช้เพื่อแสดงออกแทนความรู้ ความคิด อารมณ์ หรือความรู้สึกต่าง ๆ</p><p><strong>3.2.2 Content</strong> หมายถึง บรรดาความรู้ ความคิด และประสบการณ์ ที่ผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ต้องการจะถ่ายทอด เพื่อการรับรู้ร่วมกัน แลกเปลี่ยนเพื่อความเข้าใจร่วมกันหรือโต้ตอบกัน</p><p><strong>3.2.3 Data</strong> หมายถึง ข้อมูล ข่าวสาร เอกสาร ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับบุคคล สิ่งของหรือเหตุการณ์ที่มีอยู่ในรูปของตัวเลข ภาษา ภาพ สัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่มีความหมายเฉพาะตัว ซึ่งยังไม่มีการประมวล</p><blockquote><strong>สารที่ดี</strong> ควรมีลักษณะเด่น ๆ ดังต่อไปนี้</blockquote><blockquote>(1) มีความชัดเจนทุกขั้นตอน ไม่กำกวม ไม่สับสน ไม่วกวน และไม่ออกนอกประเด็น</blockquote><blockquote>(2) มีความถูกต้องตามข้อเท็จจริง และมีตัวอย่าง หรือหลักฐานสนับสนุนเพียงพอ</blockquote><blockquote>(3) มีความเหมาะสมในการใช้ภาษาและท่วงทีลีลาต่าง ๆ ตามเงื่อนไขของเวลา โอกาส สถานที่ และกลุ่มผู้ฟัง</blockquote><blockquote>(4) มีลักษณะสร้างสรรค์ หรือใช้แนวความคิดแปลกใหม่ที่น่าสนใจและเป็นประโยชน์</blockquote><blockquote>(5) มีความสัมพันธ์กันในแต่ละตอน และมีความสั้นยาวพอเหมาะกับเวลาและวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้</blockquote><p><strong>3.3 สื่อ หรือ ช่องทาง</strong> (Media or Channel) หมายถึง สิ่งที่จะนำ “สาร” หรือข้อความไปสู่ผู้ฟัง (ผู้รับสาร) ตามทิศทางที่ผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) กำหนดไว้ โดยสื่อหรือช่องทางที่ดีควรอยู่ในสภาพที่จะนำสารไปสู่ผู้รับสารได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงเสมอ ได้แก่ อุปกรณ์ เครื่องมือ หรือสื่อวัสดุต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นโสตทัศนวัสดุ หรือนิทรรศการ หรือสื่อประเภทเอกสาร หรือ Handout ประกอบการบรรยายหรือนำเสนอ</p><p><strong>3.4 ผู้ฟัง หรือผู้รับสาร </strong>(Audience or Receiver) เป็นส่วนปลายทางในการรับรู้ข้อมูลจากผู้นำเสนอ (ผู้ส่งสาร) ผลที่เกิดจากการรับสารทางพฤติกรรม ก็คือ ความเข้าใจในสาระเนื้อหา การตรึงพฤติกรรมต่อการรับฟัง การแสดงออกทางอารมณ์ต่างๆ อาทิ หัวเราะ การปรบมือ การจดบันทึกสาระเนื้อหา</p><h4>เอกสารอ้างอิง</h4><p>กุลธิดา ธรรมวิภัชน์. (2562). รู้รอบด้านการนำเสนอ. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย</p><p>พรีเซนเทชั่นเอ็กซ์ (PresentationX). (2558). <em>ขายงานให้ได้ใจ ขายยังไงให้ได้งาน.</em> มติชน.</p><p>มีเดียไทยแลนด์ (Mediathailand). (2558). <em>1.1 ความหมายของการนำเสนอ. </em>สืบค้น 24 กุมภาพันธ์ 2565.https://www.mediathailand.org/2015/01/2222.html</p><p>วาสิตา บุสาธร. (2563). <em>การสื่อสารเชิงกลยุทธ์</em> (พิมพ์ครั้งที่ 2 ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.</p><p>สมิต. (2551). <em>เทคนิคการนำเสนอ.</em> สืบค้น 1 ตุลาคม 2561. <a href="http://www.tpa.or.th/writer/">http://www.tpa.or.th/writer/</a> read_this_book_topic.php?bookID=667&amp;pageid=1&amp;read=true&amp;count=true</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=296405348b57" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การสร้างสรรค์วัฒนธรรมเกี่ยวกับม้าใหม่โดยชาวอินเดียนแดงพื้นราบ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B9%8C%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A1%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%A2%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%94%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%9A-41a822fcadac?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/41a822fcadac</guid>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จ]]></category>
            <category><![CDATA[การเผยแพร่นวัตกรรม]]></category>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Dec 2022 08:11:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-26T08:11:21.515Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>(Re-Invention of Horse Culture by the Plains Indians)</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/191/1*YnnshFQuaf9wEdf6c12SEw.jpeg" /></figure><blockquote><em>ผู้แปล จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำสาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศาสตร์ ม.รภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา</em></blockquote><p>เมื่อนักล่าอาณานิคมชาวยุโรปได้เผชิญหน้ากับชาวอินเดียนแดงพื้นราบ ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำมิสซิสซิปปี ม้าเป็นปัจจัยสำคัญหลักของวัฒนธรรมอินเดียนแดง ชาวอินเดียนแดงฆ่าควายและต่อสู้กับอินเดียนแดงเผ่าอื่นๆ ขณะที่ตัวเองอยู่บนหลังม้า และใช้ประโยชน์จากม้าเพื่อเคลื่อนย้ายกระโจมจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง แต่ม้าไม่ใช่สัตว์ท้องถิ่นของชาวอินเดียนแดง</p><p>แน่นอนทีเดียวมันถูกนำมาให้ชาวอินเดียนแดงรู้จักโดยนักสำรวจชาวสเปนก่อนปี 1650 ภายในระยะหนึ่งหรือสองทศวรรษพ่อค้าขนสัตว์ชาวฝรั่งเศสก็พบว่าผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กชาวอินเดียนแดงขี่ม้าเป็น</p><p>ชาวอินเดียนแดงลอกเลียนแบบ อานม้า(saddles) โกลน(stirrups) สายหนังที่ยึดหลังอานไปทางหางม้า(crupper) และเชือกยาวสำหรับผูกม้าให้อยู่กับที่(lariat) มาจากนักสำรวจชาวสเปน ผู้ซึ่งลอกเลียนแบบนวัตกรรมเหล่านี้มาจากพวกมัวร์อีกที (มัวร์เป็นชาวอราบิคจากแอฟริกาเหนือ ผู้ซึ่งก่อนนั้นเคยครอบครองสเปนเป็นระยะเวลา 700 ปี)</p><p>ไม่นานนักชาวอินเดียนแดงก็ลอกเลียนแบบวัฒนธรรมเกี่ยวกับม้ามาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ชาวอินเดียนแดงติดต่อถึงกันได้อย่างกว้างขวางและวัฒนธรรมเกี่ยวกับม้าก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วทั่วทุกหนแห่งในทุ่งหญ้าของอเมริกา จากไอโอวาไปไอดาโฮ และจากมอนทานาไปเท็กซัส</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/271/1*I189CK9IZGj_cAVTC27WIw.jpeg" /></figure><p>แต่ลักษณะหนึ่งของวัฒนธรรมเกี่ยวกับม้า ที่เป็นการสร้างสรรค์ใหม่ คือ <strong>travois</strong> (พาหนะคล้ายเลื่อนของชาวอินเดียนแดงที่ใช้สัตว์ลาก) ก่อนที่ม้าจะเข้ามา ชาวอินเดียนแดงใช้หมาเป็นสัตว์ลาก กระโจมและสัมภาระถูกขนย้ายด้วย travios ชนิดที่เป็นโครงแคร่รูปสามเหลี่ยม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*UnXbL0Vx_oa5uKsDiYY79w.jpeg" /></figure><p>ดังนั้นเมื่อชาวอินเดียนแดงพบกับม้าครั้งแรก พวกเขาจึงเรียกมันว่า “หมา” ชาวอินเดียนแดงจำนวนมากในสหรัฐอเมริกายังคงพูดถึงม้าโดยใช้คำว่า“หมา”แทนอยู่ พวกเขาขยาย travois ให้ใหญ่ขึ้นและเทียมด้วยม้าแทน ต่อมาภายหลังพวกเขาก็เริ่มขี่บนหลังม้า</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>Rogers, E.M. (2003). <em>Diffusion of Innovations</em> (5 th ed.) New York: The Free Press.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=41a822fcadac" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การเดินทางด้วยม้าของ พอล รีเวียร์]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%9E%E0%B8%AD%E0%B8%A5-%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B9%8C-22e7334983f2?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/22e7334983f2</guid>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จ]]></category>
            <category><![CDATA[การเผยแพร่นวัตกรรม]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Dec 2022 07:59:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-26T07:59:00.400Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>(Paul Revere’s Ride)</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/272/1*C-IEcwGmly1fw3AVA_oBcw.jpeg" /></figure><p><em>แปลโดย จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำสาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ ม.รภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา</em></p><p>เด็กนักเรียนชาวอเมริกันทุกคนรู้จักโคลงที่มีชื่อสียงของ เฮนรี่ วอดส์เวิร์ธ ลองเฟลโล (Henry Wadsworth Longfellow) ที่เริ่มต้นด้วย</p><blockquote>“<em>ฟัง, เด็กๆ ของฉัน, แล้วเธอจะได้ยินเสียงการเดินทางด้วยม้ายามเที่ยงคืนของพอล รีเวียร์</em>”</blockquote><p>โคลงพูดถึงช่างเงินเมืองบอสตันเดินทางด้วยม้าตลอดทั้งคืนของคืนวันที่ 18–19 เมษายน ปี 1775 เพื่อเตือนชาวเมืองแมสซาจูเซ็ตว่า กองทหารอังกฤษกำลังเดินทางจากบอสตันเพื่อมาจับตัวผู้นำอาณานิคมที่อเมริกา (จอห์น แฮนคอค และแซมมวล อดัมส์)และจะยึดโกดังปืนและดินระเบิด ชาวอเมริกันผู้รักชาติได้พบกับผู้รุกรานในวันรุ่งขึ้นที่เมืองเล็กซิงตันและคอนคอร์ดและโจมตีพวกอังกฤษ ผลของการต่อสู้นี้นำไปสู่สงครามการปฏิวัติของชาวอเมริกัน (<em>The American Revolutionary War เป็นสงครามระหว่างอังกฤษซึ่งเป็นเมืองแม่ กับอาณานิคมอเมริกันในปี 1775–1783 ซึ่งผลคืออเมริกันได้รับเอกราช</em>)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/394/1*qxN8PJx2CU0ZU7OG7U8Dsw.jpeg" /></figure><p>เวลาตีหนึ่ง (1.00 น.) ของเช้าวันต่อมา (19 เมษายน) กองทหารอังกฤษเดินทางออกจากเมืองบอสตัน ต้องขอบคุณสำหรับการเดินทางด้วยม้าในเวลากลางคืนของรีเวียร์ ข่าวที่ว่ากองทหารอังกฤษกำลังเดินทางมาถึงลินคอล์น รัฐแมสซาจูเซ็ตนั้นมีการเตือนที่เมืองซัดเบอรี่เวลาตีสาม (3.00 น.) และข่าวนี้มาถึงเมืองแอนโดเวอร์ ซึ่งอยู่ห่าง 25 ไมล์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองบอสตันในเวลาตีห้า (5.00 น.) เวลา 9.00 น. การเตือนของรีเวียร์แพร่กระจายอย่างรวดเร็วถึงเมืองแอชบี้ รัฐแมสซาจูเซ็ต ซึ่งระยะทางประมาณ 45 ไมล์จากบอสตัน และกระตุ้นประชาชนครอบคลุมพื้นที่ 750 ตารางไมล์ ทหารกองหนุนชาวอเมริกันนับพันอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงมีการเตรียมการเพื่อปะทะกับกองทหารอังกฤษที่เมืองเล็กซิงตันและคอนคอร์ดในเวลาต่อมาของเช้าวันที่ 19 เมษายน และเข้าโจมตีกองทหารอังกฤษในเวลาบ่ายตอนที่กองทหารอังกฤษล่าถอยมาที่บอสตัน กองกำลังเสริมของอังกฤษยังมาไม่ถึงตามที่กำหนด ระหว่างที่กองทหารอังกฤษเดินทางกลับจึงถูกกวาดล้างทั้งหมด</p><p><strong>พอล รีเวียร์</strong> เดินทางด้วยม้าจากเมืองบอสตันช่วงเวลากลางคืนของคืนวันที่ 18–19 เมษายน เพื่อเตือนชาวอาณานิคมอเมริกันว่า กองทหารอังกฤษกำลังเดินทางมาจับตัวผู้นำการปฏิวัติของพวกเขาและยึดอาวุธ ดังนั้นทหารกองหนุนชาวอเมริกัน จึงมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นที่เมืองเล็กซิงตันและคอนคอร์ดในเช้าวันถัดมาทำให้รบชนะอังกฤษ</p><p>ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนักสำหรับนักเดินทางด้วยม้ายามค่ำคืนคนที่สอง<strong> วิลเลี่ยม ดาเวส </strong>ผู้ซึ่งทำให้มีการเตือนเพิ่มขึ้นเหมือนกัน แต่เขาไม่รู้ถึงความคิดผู้นำในเมืองแมสซาจูเซ็ต การแจ้งเตือนที่วอล์แธม ซึ่งเป็นเมืองในเส้นทางของดาเวสไม่ได้รับผลของการเตือนที่มีประสิทธิภาพนัก และทหารกองหนุนชาวอเมริกันของเมืองนั้นก็ไม่ได้ผนึกกำลังเพื่อต่อสู้ที่ใกล้ๆ เมืองเล็กซิงตัน</p><p>อะไรทำให้ผู้ขี่ม้ามาแจ้งข่าวคนอื่นๆ ไม่เป็นที่รู้จัก <strong>วิลเลี่ยม ดาเวส</strong> ขี่ม้าจากเมืองบอสตันมาตอนกลางคืนเพื่อกระจายข่าวการเตือนนี้เหมือนกัน แต่การเดินทางของดาเวสสัมพันธ์กับผลที่เกิดตามมาเพียงเล็กน้อยในการเพิ่มจำนวนของทหารกองหนุนชาวอเมริกัน ดาเวสไม่รู้จักโครงสร้างเครือข่ายของผู้นำความคิดต่อต้านอังกฤษในเมืองและหมู่บ้านเล็กๆ ของแมสซาจูเซ็ต</p><p><strong>วิลเลี่ยม ดาเวส</strong> เริ่มเดินทางจากเมืองบอสตันเวลาห้าทุ่ม (11.00 น.) ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับ <strong>พอล รีเวียร์ </strong>เดินทาง ด้วยความเร็วของม้าเท่ากันและด้วยเป้าหมายเดียวกัน แม้ว่าเส้นทางต่างกัน ทำไมดาเวสจึงทำให้การยกระดับการเตือนไม่ได้ผล?</p><p>รีเวียร์ไปแจ้งข่าวเตือนนี้กับผู้มีบทบาทสำคัญที่งานเลี้ยงน้ำชาของเมืองบอสตัน ซึ่งสมาชิกของสมาคมการปฏิวัติจำนวนมากอยู่ที่นั่นเพื่อวางแผนตัดขาดจากอำนาจการปกครองของอังกฤษ รีเวียร์รู้อย่างแน่ชัดว่าประตูบานไหนที่เขาควรเคาะระหว่างการเดินทางของเขาบนเจ้าม้าสีน้ำตาลสวยกลางคืนเดือนเมษายน ผลก็คือเขาสามารถปลุกบุคคลสำคัญผู้ซึ่งสามารถระดมกลุ่มคนที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อลงมือต่อต้านกองทหารอังกฤษ พวกเขาได้ยินเสียงเตือนโดยการยิงปืนสามครั้งติดต่อกันอย่างรวดเร็ว จากสัญญาณนี้กลายมาเป็นกองกำลังทหารกองหนุนจากบริเวณใกล้เคียง ผู้นำหมู่บ้างบางแห่งส่งคนขี่ม้าออกมากระจายข่าวการเตือนนี้ไปยังชุมชนอี่นๆ ระหว่างกลางคืนที่เขาเดินทางรีเวียร์ได้พบกับเด็กหนุ่มบนหลังม้าผู้ซึ่งกลับมาจากการปฏิบัติหน้าที่ รีเวียร์หว่านล้อมให้บุคคลเหล่านี้ช่วยกันกระจายข่าวเตือนนี้</p><p>ฉากนี้เป็นภาพเส้นกราฟการเผยแพร่รูปตัว S ซึ่งข่าวได้กระจายออกไปยังชาวอังกฤษใหม่(อเมริกัน)จำนวนมาก ในความเป็นจริงข่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วด้วยวิธีส่งผ่านแบบบอกปากต่อปาก วนไปลอบๆ และย้อนไปที่บอสตัน</p><p>จากการเปรียบเทียบพบว่า ดาเวสไม่รู้แนวความคิดดีเท่ากับรีเวียร์ ดังนั้นเขาจึงขี่ม้าไปยังชนบทของแมสซาจูเซ็ตในคืนวันที่ 18–19 เมษายน เขาสุ่มเคาะประตูบ้านชาวบ้าน เจ้าของบ้านเกือบทุกรายหันหลังและกลับไปนอนต่อ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/684/1*PSRGM2SFPYQ1gLlU3sfilg.jpeg" /></figure><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>Rogers, E.M. (2003). <em>Diffusion of Innovations</em> (5 th ed.) New York: The Free Press</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=22e7334983f2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ผังมโนทัศน์เพื่อสนับสนุนการเรียน]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%9C%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B9%82%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A8%E0%B8%99%E0%B9%8C%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99-817e538a6356?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/817e538a6356</guid>
            <category><![CDATA[concept-mapping]]></category>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[ราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[ผังมโนทัศน์]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 May 2022 04:19:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-26T04:19:35.964Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Concept Mapping for Foster Learning</strong></p><blockquote>❤ผศ.ดร.จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></blockquote><h4>บทนำ</h4><blockquote>ผังมโนทัศน์เพื่อสนับสนุนการเรียน (Concept Mapping for Foster Learning) มีนักวิจัยจำนวนมากสนับสนุนการใช้ผังมโนทัศน์ในฐานะกลยุทธ์การเรียนอย่างตื่นตัว โดยเน้นว่าผู้ที่สร้างผังมโนทัศน์จะเป็นผู้ประสบความสำเร็จมากที่สุด (Anderson-Inman and Zeitz, 1993 ; Novak, 1990, 2003 ; Lumer and Hesse, 2004) ซึ่งมีรายละเอียดวิธีการนำผังมโนทัศน์ไปใช้สนับสนุนการเรียนของผู้เรียนดังนี้</blockquote><p><strong>1) การสร้างผังมโนทัศน์เฉพาะบุคคล</strong></p><p>การสร้างผังมโนทัศน์เฉพาะบุคคล (Personal Concept Mapping) การสร้างผังมโนทัศน์ เป็นกระบวนการตื่นตัวที่ประสงค์จะประสานความเข้าใจของผู้เรียนเกี่ยวกับเนื้อหาที่เรียนอย่างเข้มแข็ง เพื่อให้ผู้เรียนได้รับสารสนเทศที่ละเอียดและสะท้อนให้เห็นถึงความรู้ความเข้าใจ กิจกรรมการสร้างผังมโนทัศน์ช่วยผู้เรียนให้เข้าใจถึงกระบวนการเชื่อมโยงส่วนประกอบของความรู้ใหม่เข้ากับความรู้ที่มีอยู่เดิมของตนเอง เพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดอย่างมีสติ</p><p>ดังนั้นผังมโนทัศน์จึงประกอบด้วยภาระงานที่เป็นการประสานผู้เรียนอยางตื่นตัวในการค้นหาความเชื่อมโยงระหว่างความเข้าใจที่มีอยู่เดิมของผู้เรียนกับความรู้ใหม่ เป็นภาระงานที่สนับสนุนการเรียนรู้อย่างมีความหมายและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับเนื้อหาวิชา (Cardellini, 2004 ; Novak, 2003) ในระหว่างกระบวนการสร้างผังมโนทัศน์อย่างตื่นตัว ผู้เรียนจะสามารถค้นพบสภาพที่แท้จริงของความรู้ของตนที่เป็นช่องโหว่ของความรู้ของพวกเขา ผังมโนทัศน์ก่อให้เกิดกิจกรรมการสำรวจความเข้าใจของผู้เรียนเกี่ยวกับการอธิบายของผู้สอน และมีการพิจารณาอย่างรอบคอบ เพื่อช่วยพัฒนา “เทคนิคการตรวจสอบอัตโนมัติ (Auto-Monitoring Techniques)” และ “การคิดอย่างมีวิจารณญาณ (Critical Thinking)” (Dabbagh, 2001) ผู้เรียนจะกลายเป็น “ผู้ที่ตระหนักรู้มากขึ้น เกี่ยวกับการกำกับกระบวนการเรียนรู้ที่จำเป็นที่สัมพันธ์กับความสามารถในการเรียนรู้ของตน” (Bruillard and Baroon, 2000: 333)</p><p><strong>2) การสร้างผังมโนทัศน์แบบร่วมมือ</strong></p><p>การสร้างผังมโนทัศน์แบบร่วมมือ (Collaborative Concept Mapping) ผังมโนทัศน์ในฐานะกลยุทธ์การเรียนรู้ที่ไม่ได้จำกัดการใช้เฉพาะบุคคล ตรงกันข้ามผังมโนทัศน์สามารถจะร่วมกันสร้างโดยผู้เรียนสองคนหรือมากกว่านั้นได้ ในภาวการณ์นี้ผังมโนทัศน์เป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการอำนวยความสะดวก และสนับสนุนการเรียนรู้แบบร่วมมือ (Cooperative Learning) และการเรียนรู้แบบร่วมมือกันเรียนรู้ (Collaborative Learning) (De Simone, Schmid, and McEwen, 2001 ; Mandl and Fischer, 2000 ; Novak, 2001) ผังมโนทัศน์แบบร่วมมือกันเรียนรู้สามารถนำมาใช้โดยผู้เรียน เพื่อให้ผังมโนทัศน์มีความละเอียด และความรู้ที่ได้รับมานั้นอยู่ในขอบเขตความรู้ที่ตรงประเด็น ผังมโนทัศน์อาจจะนำมาประยุกต์ใช้ในขั้นของกระบวนการแก้ปัญหา เพื่อให้เกิดความชัดเจนและความรู้ที่กล่าวถึงนั้นแจ่มแจ้ง ซึ่งจำเป็นต่อการแก้ปัญหาที่ตรงประเด็นและหาวิธีการแก้ไข (Novak, 2001)</p><p>ในบริบทนี้ผังมโนทัศน์จะทำหน้าที่เหมือนกับเป็น “การนิยามปัญหา (Problem Space)” จัดเตรียมเครื่องมือที่เหมาะสมเพื่อการสร้างและการประสานสารสนเทศร่วมกัน (Mandl and Fischer, 2000) กระบวนการที่มีจุดประสงค์เพื่อสร้างผังมโนทัศน์ร่วมกันและการแก้ปัญหานี้มีคุณภาพเช่นเดียวกับผลที่ได้จากการเรียนรู้แบบร่วมมือกันเรียนรู้ ซึ่งเป็นผลอย่างแน่นอนจากการประยุกต์เทคนิคผังมโนทัศน์ (Bruhn, et al., 2000) โดยสรุปแล้วผังมโนทัศน์ที่นำมาประยุกต์ใช้ในฐานะเครื่องมือสนับสนุนกระบวนการแก้ปัญหานั้น ก็เพื่อรวบรวมแนวทางแก้ไขและทางเลือกในการแก้ปัญหา ทำให้มองเห็นภาพที่เป็นไปได้ และแนวคิดที่ชัดเจน และกระตุ้นการเชื่อมโยงความคิดนำไปสู่แนวคิดใหม่ (Lanzing, 2004)</p><p>การอภิปรายของผู้เรียนเป็นจุดเริ่มต้นของภาระงานการสร้างผังมโนทัศน์แบบร่วมมือกันเรียนรู้ที่มีลักษณะเฉพาะดังนี้ (Boxtel, et al., 2002)</p><p>2.1) ผู้เรียนเข้าร่วมกลุ่มเพื่อการอภิปราย และสื่อสารถึงความคิดของพวกเขา โดยอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจความคิดและประสบการณ์ของพวกเขาเกี่ยวกับเนื้อหาสาระวิชา จากความคิดดังกล่าวจึงได้มาซึ่งแนวความคิดที่ชัดเจนมากขึ้น ทำให้ผู้เรียนตระหนักรู้ถึงช่องว่างความรู้ที่เป็นอยู่ของพวกเขา การจัดเตรียมมโนทัศน์สำหรับสร้างผังช่วยให้ผู้เรียนต้องเอาใจใส่กับส่วนประกอบหลักของขอบเขตความรู้นั้น</p><p>2.2) ผู้เรียนเข้าร่วมกลุ่มเพื่อเพิ่มเติมรายละเอียดเกี่ยวกับแนวความคิดของพวกเขา ด้วยความจำเป็นที่จะต้องกล่าวถึงความคิดของพวกเขาอย่างชัดเจน ทำให้ผู้เรียนได้รับรายละเอียด ประเด็นปัญหาและการวิพากษ์วิจารณ์ถึงแนวความคิดดังกล่าว ผังมโนทัศน์แบบร่วมมือกันเรียนรู้จะช่วยทำให้ทุกคนปรึกษาหารือกัน ด้วยการถาม การตอบคำถามและตัดสินความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน</p><p>2.3) ผู้เรียนเข้าร่วมกลุ่ม เพื่อจุดประสงค์ในการร่วมมือกันสร้างผังมโนทัศน์ ภาระงานสร้างผังมโนทัศน์แบบร่วมมือกันเรียนรู้มีการสร้างและยืนยันความเข้าใจร่วมกัน ผู้เรียนจำเป็นต้องร่วมกันให้ความหมายของภาระงาน มโนทัศน์ ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งเหล่านี้ และกลยุทธ์การใช้ ผู้เรียนทุกคนจำเป็นต้องช่วยกันตอบคำถาม ตัดสินข้อขัดแย้งและสร้างเหตุผลในขั้นของการสร้างความเข้าใจร่วมกันนี้</p><p><strong>3) ผังมโนทัศน์บางส่วน (หรือโครงร่าง)</strong></p><p>ผังมโนทัศน์บางส่วน (หรือโครงร่าง) (Partial or Skeleton Concept Mapping) วิธีการนี้จะจัดเตรียมมโนทัศน์และความสัมพันธ์บางส่วนให้ผู้เรียน และบางส่วนจะถูกจัดเป็นช่องว่าง ผังมโนทัศน์บางส่วนนี้สามารถใช้เป็นฐานการช่วยเหลือผู้เรียน (Scaffolding) ในการสร้างผังมโนทัศน์ด้วยตนเอง ด้วยการเติมมโนทัศน์หรือความสัมพันธ์ลงในช่องว่าง วิธีการนี้สันนิษฐานได้ว่า สามารถลดภาระของสมอง (Cognitive load) ลงได้ เมื่อเปรียบเทียบกับการสร้างผังมโนทัศน์จากการร่างเอง ตั้งแต่การจัดเตรียมโครงสร้างความรู้ของผู้เรียนตามที่ผู้สอนบรรยาย (Chang, Sung, and Chen, 2001)</p><p><strong>4) ผังมโนทัศน์ที่ใช้คอมพิวเตอร์เป็นฐานการสร้าง</strong></p><p>ผังมโนทัศน์ที่ใช้คอมพิวเตอร์เป็นฐานการสร้าง (Computer-Based Concept Mapping) ปัจจุบันนี้มีเครื่องมือประเภทโปรแกรมจำนวนมากที่สามารถจะนำมาใช้สร้างผังมโนทัศน์บนคอมพิวเตอร์ (Coffey, et al., 2003 ; Lanzing, 2004) เครื่องมือเหล่านี้มีข้อได้เปรียบที่หลากหลาย เมื่อเปรียบเทียบกับการสร้างผังมโนทัศน์ด้วยกระดาษและดินสอแบบดั้งเดิม (Lanzing, 2004 ; Plotnick, 2001) สำหรับผังมโนทัศน์ที่ใช้คอมพิวเตอร์เป็นฐานการสร้างนั้น ผังดังกล่าวได้รับประโยชน์อย่างมากที่สุด และสะดวกที่จะใช้เครื่องมือประเภทโปรแกรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการออกแบบเพื่อวัตถุประสงค์ในการสร้างผังมโนทัศน์ (Anderson-Inman and Zeitz, 1993)</p><p>การใช้ โปรแกรมสำหรับสร้างผังมโนทัศน์ (Concept Mapping Software) ทำให้ผังมโนทัศน์สามารถทำได้อย่างสะดวก ในการวาด ดัดแปลง แก้ไขและเปลี่ยนแปลงให้เหมาะสม จินตนาการ รูปภาพและทรัพยากรอื่น ๆ สามารถนำมารวมอยู่ในผังมโนทัศน์ และพื้นที่สำหรับการวาดผังไม่จำกัดขนาดบรรจุ เครื่องมือประเภทโปรแกรมเหล่านี้ทำให้ง่ายต่อการปรับปรุงโครงสร้างใหม่ของผังมโนทัศน์ด้วยการลากและปล่อย โปรแกรมจำนวนมากจัดเตรียมฟังก์ชั่นสำหรับการสร้างหรือการจัดการอย่างอัตโนมัติเพื่อสร้างผังมโนทัศน์ โดยการเลือกรูปแบบของผัง (Layout Styles) เช่น โครงสร้างตามลำดับขั้น โครงสร้างเว็บ เป็นต้น บางโปรแกรมสามารถทำคำอธิบายมโนทัศน์ (และการเชื่อมโยง) และตรวจสอบตัวสะกดให้เสร็จ แน่นอนทีเดียวผังมโนทัศน์ที่สร้างขึ้นนี้จะสามารถจัดเก็บข้อมูลไว้ในหน่วยความจำในรูปแบบดิจิตอล ซึ่งสะดวกต่อการค้นคืนและการนำมาใช้ใหม่ได้ง่าย และเป็นไปได้ในการส่งผังที่สร้างนี้ไปอยู่ในรูปแบบอิเล็กทรอนิกส์ต่าง ๆ มีความเป็นไปได้ในการใช้ผังมโนทัศน์ในฐานะเครื่องมือติดต่อสื่อสารมากขึ้น เครื่องมือประเภทโปรแกรมบางโปรแกรมจัดเตรียมความเป็นไปได้ในการวิเคราะห์หรือให้คะแนนผังมโนทัศน์อย่างอัตโนมัติตามลักษณะผังที่แตกต่างกัน ส่วนตัวอย่างโปรแกรมสำหรับสร้างผังมโนทัศน์นั้นผู้วิจัยขอแนะนำ 2 โปรแกรมเด่น ๆ ดังนี้</p><p>4.1) โปรแกรม Inspiration</p><p>โปรแกรม Inspiration เป็นหนึ่งในเครื่องมือสำหรับสร้างผังมโนทัศน์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด (ซึ่งปัจจุบันสามารถเข้าถึงได้ที่ <a href="http://www.inspiration.com)/">www.inspiration.com)</a> โปรแกรมนี้สามารถทำงานบนเวอร์ชั่นวินโดวส์ (Windows) แม็กอินทอช (Macintosh) และมือถือ (Handheld) ได้ มีเวอร์ชั่นโดยเฉพาะสำหรับเด็ก (K-5) เรียกว่า Kidspiration ฟังก์ชั่นหลักและลักษณะพิเศษของ Inspiration จะกล่าวถึงการจัดระบบมโนทัศน์ การระดมสมอง การทำให้มองเห็นภาพความคิด การวางแผนและจัดระบบแผนการ โปรแกรมนี้นำเสนอความสามารถด้านกราฟิกอย่างครอบคลุม มีการจัดเตรียมรูปร่าง สัญลักษณ์และภาพที่หลากหลาย ทำให้ผู้ใช้ง่ายต่อการเพิ่มหรือเชื่อมต่อทรัพยากรอื่น ๆ เช่น เว็บเพจหรือไฟล์ข้อมูล ทางเลือกพิเศษนี้ทำให้มองเห็นโครงร่างตามลำดับขั้นที่เป็นตัวแทนของผังมโนทัศน์ ผังมโนทัศน์ที่สร้างขึ้นนี้สามารถถ่ายโอนไปสู่โปรแกรมประมวลผลคำ (Word Processor) หรือส่งไปสู่รูปแบบภาพโดยเฉพาะ (Several Image Format) และรูปแบบข้อความหลายมิติ (ไฮเปอร์เท็ก) (Hypertext Format) ได้ กล่าวโดยสรุปโปรแกรมนี้เป็นโปรแกรมที่เป็นประโยชน์ต่อการสร้างผังมโนทัศน์ให้น่าสนใจ</p><p>4.2) โปรแกรม IHMC Cmap Tools</p><p>Cmap Tools (http://cmap.ihmc.us/) เป็นโปรแกรมที่ได้รับการพัฒนาโดย The Institute for Human and Machine Cognition (IHMC) (Canas, et al., 2004) โปรแกรมสร้างผังมโนทัศน์นี้สามารถสร้างผังแบบเฉพาะบุคคลหรือแบบร่วมมือกันได้ ผังมโนทัศน์ที่สร้างขึ้นสามารถแจกจ่ายและแบ่งปันกับคนอื่น ๆ ผู้ใช้สามารถเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับผังมโนทัศน์หรือสื่อประเภทอื่น ๆ เช่น ภาพ วีดิทัศน์และเว็บเพจ ทำให้ค้นหาเว็บที่มีสารสนเทศที่เกี่ยวข้องกับผังมโนทัศน์ได้ นอกจากนั้นยังสามารถร่วมมือกันสร้างผังมโนทัศน์ผ่านทางลักษณะพิเศษของการสื่อสารแบบประสานเวลาและไม่ประสานเวลา ทุกคนสามารถใช้โปรแกรมนี้ได้ฟรี โปรแกรมนี้อนุญาตให้ส่งผังมโนทัศน์ออกไปในรูปของไฟล์ภาพ รูปแบบโครงร่างเว็บเพจและไฟล์ XML ผังมโนทัศน์อาจจะได้รับการเปลี่ยนแปลงรูปแบบหรือถูกส่งออกจากบัญชีรายการหัวข้อในรูปแบบไฟล์ข้อความ โปรแกรมนี้สนับสนุนการนำเข้าผังมโนทัศน์ที่จัดเก็บข้อมูลไว้ในหน่วย ความจำรูปแบบอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน (เช่น รูปแบบโครงร่าง และรูปแบบ XML เป็นต้น)</p><p><strong>บทสรุป</strong></p><p>ผังมโนทัศน์เพื่อสนับสนุนการเรียน ผู้เรียนสามารถใช้ผังมโนทัศน์เป็นกลยุทธ์การเรียนอย่างตื่นตัว ซึ่งจะทำให้ผู้เรียนในฐานะผู้สร้างผังมโนทัศน์ประสบความสำเร็จต่อการเรียนมากที่สุด เนื่องจากผังมโนทัศน์ทำให้ผู้เรียนมองเห็นโครงสร้างของขอบเขตความรู้ชัดเจน จึงมีการนำมาประยุกต์ใช้เพื่อสนับสนุนการเรียนได้หลายแนวทาง เช่น (1) การสร้างผังมโนทัศน์เฉพาะบุคคล (2) การสร้างผังมโนทัศน์แบบร่วมมือ (3) ผังมโนทัศน์บางส่วน (หรือโครงร่าง) และ (4) ผังมโนทัศน์ที่ใช้คอมพิวเตอร์เป็นฐานการสร้าง</p><p><strong>บรรณานุกรม</strong></p><p>Anderson-Inman, L. and Zeitz, L. (1993). Computer-Based Concept Mapping. Active Studying for Active Learner. <em>The Computing Teacher</em>. 21 : 6–11.</p><p>Boxtel, et al . (2002) Collaborative Concept Mapping : Provoking and Supporting Meaning Discourse. <em>Theory into Practice</em>. 41 : 40–45. [Online]. Retrieved June 15, 2008, from: <a href="http://cdnet3.car.chula.ac.th/hwweda/detail.nsp">http://cdnet3.car.chula.ac.th/hwweda/detail.nsp</a></p><p>Bruhn, J., et al. (2000). Cooperative Learning with Mapping Techniques. In H. Mandl and F. Fisher (Eds.). <em>Making Knowledge Visible. Knowledge Management with Mapping Techniques.</em> (pp. 119–133). Gottingen : Hogrefe.</p><p>Bruillard, E. and Baron, G. L. (2000). Computer-Based Concept Mapping: A Review of a Cognitive Tool for Students. In D. Benzie and D. Passey (Eds.).<em> Proceedings of the Conference on Educational Uses of Information and Communication Technologies</em>. (pp. 331–338). Beijing : Publishing House of Electronics Industry.</p><p>Canas, A. J., et al. (2004). CmapTools: A Knowledge Modeling and Sharing Environment. In A. J. Canas, J. D. Novak, and F. M. Gonzalez (Eds.). <em>Concept Maps: Theory, Methodology, Technology. Proceedings of the First International Conference on Concept Mapping. Universidad Publica de Navarra, Pamplona</em>. [Online]. Retrieved June 15, 2008, from: <a href="http://cmc.ihmc.us/papers/cm2004%20283.pdf">http://cmc.ihmc.us/papers/cm2004-283.pdf</a>.</p><p>Cardellini, L. (2004). Conceiving of Concept Maps to Foster Meaningful Learning: An Interview with Joseph D. Novak. <em>Journal of Chemical Education</em>. 81 : 1303–1308.</p><p>Chang, K. E., Sung, Y. T., and Chen, S. F. (2001). Learning through Computer-Based Concept Mapping with Scafolding Aid. <em>Journal of Computer Assisted Learning</em>. 17 : 21–33.</p><p>Coffey, J. W., et al. (2003). <em>A Summary of Literature Pertaining to the Use of Concept Mapping Techniques and Technologies for Education and Performance Support</em>. [Online]. Retrieved June 15, 2008, from: <a href="http://www.ihmc.us/users/acanas/">http://www.ihmc.us/users/acanas/</a> Publications/ConceptMapLitReview/ IHMC%20Literature%20%Review%20on%20 Concept%20Mapping.pdf.</p><p>Dabbagh, N. (2001). Concept Mapping as a Mindtool for Critical Thinking. <em>Journal of Computing in Teacher Education</em>. 17, 16–24.</p><p>De Simone, C., Schmid, R. F., and McEwen, L. A. (2001). Supporting the Learning Process with Collaborative Concept Mapping Using Computer-Based Communication Tools and Processes. <em>Educational Research and Evaluation</em>. 7 : 263–283.</p><p>Lanzing, J. (2004). Everything You Always Wanted to Know about … Concept Mapping. In P.A.M. Kommers (Ed.). <em>Cognitive Support for Learning. Imaging the Unknown</em>. (pp.47–72). Amsterdam: IOS Press.</p><p>Lumer, J. and Hesse, M. (2004). Concept Mapping in the Teaching of Biology. In P.A.M. Kommers (Ed.). <em>Cognitive Support for Learning. Learning the Unknown</em>. (pp. 81–91). Amsterdam: IOS Press.</p><p>Mandl, H. and Fischer, F. (2000). Mapping Techniques and Concept Maps in Learning and Cooperating Precesses. In H. Mandl and F. Fisher (Eds.). <em>Making Knowledge Visible. Knowledge Management with Mapping Techniques</em>. (pp. 3–12). Gottingen : Hogrefe. Novak, J. D. (1990). Concept Maps and Vee Diagram: Two Metacognitive Tools to</p><p>Facilitate Meaningful Learning. <em>Instructional Science</em>. 19 : 39–52.</p><p>— — — — -. (2001). The Theory Underlying Concept Maps and How to Construct Them. [Online]. Retrieved June 15, 2008, from: <a href="http://www.cmap.coginst.uwf.edu/">http://www.cmap.coginst.uwf.edu/</a> info/ printer.html.</p><p>— — — — — . (2003). The Promise of New Ideas and New Technology for Improving Teaching and Learning. <em>Cell Biology Education</em>. 2, 122–132.</p><p>Plotnick, E. A. (2001). Graphical System for Understanding the Relationship between Concept. <em>Teacher Librarian</em>. 28 (April), 42–44. Retrieved June 15, 2008, from: <a href="http://car.chula.ac.th/curef-db/">http://car.chula.ac.th/curef-db/.</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=817e538a6356" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ชวนอ่านและวิจารณ์หนังสือต่าง ๆ]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B8%8A%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B9%8C%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87-%E0%B9%86-590f6c5b71fc?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/590f6c5b71fc</guid>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[ราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[บ้านสมเด็จ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Mar 2022 10:12:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-24T04:09:01.141Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ชวนอ่านหนังสือของส. ศิวรักษ์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/834/1*hwdgwodmyBRMr0JvTaf3MA.jpeg" /></figure><blockquote>จิราภรณ์ หนูสวัสดิ์ อาจารย์ประจำสาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา <a href="http://www.bsru.ac.th/"><em>www.bsru.ac.th</em></a></blockquote><p>ภายในหนังสือเล่มนี้ ได้คัดเอาข้อเขียน บทวิจารณ์ต่าง ๆ ของผู้เขียนที่ลงพิมพ์ในที่ต่าง ๆ มารวบรวมไว้ โดยแบ่งเป็นภาค ๆ ตามเนื้อหา มีทั้งหมด 6 ภาค ดังนี้</p><p>ภาคที่หนึ่ง “<strong>ชวนอ่าน</strong>” เป็นการชวนอ่านวรรณคดี 5 เรื่อง ได้แก่ สามก๊ก สังข์ทอง ขุนช้าง-ขุนแผน พระลอ และเชคสเปียร์ โดยผู้เขียน (<strong>ส. ศิวรักษ์</strong>) เห็นว่า คนไทยส่วนมากยังอ่านหนังสือกันน้อย แม้แต่หนังสือวรรณคดีของชาติตนเองก็ตาม ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ผู้เขียนจึงตั้งใจจะเชิญชวนผู้อ่านให้หันมาสนใจวรรณคดีไทย ด้วยการชักนำโดยพยายามกล่าวแต่สิ่งดีเป็นสำคัญ ซึ่งผิดกับการวิจารณ์หนังสือโดยทั่วไปที่พยายามมองหาทั้งแง่ดีและแง่เสีย ถึงแม้จะกล่าวแต่แง่ดี แต่ก็เป็นการวิจารณ์ที่ต่างไปจากการวิจารณ์วรรณคดีของผู้วิจารณ์ท่านอื่นๆ ดังที่ ปรานี เจียรดิษฐ์อาภรณ์ ได้วิจารณ์หนังสือเล่มนี้ไว้ว่า</p><blockquote>“ไม่ทำให้เกิดอคติก่อนอ่านหนังสือนั้น ๆ ทั้งไม่ป้อนเนื้อหาจนหมดรส แต่ได้นำวาระและแก่นของหนังสือออกมาเชิญชวนผู้อ่านที่อาจเคยอ่านหนังสือเรื่องนั้นแล้วในสมัยเด็กนักเรียน แต่ละเลยความสำคัญและรสต่าง ๆ อันได้จากหนังสือนั้น ด้วยเหตุผลว่า อ่านไม่จบ หรือความรู้ยังไม่แก่กล้าพอก็ตาม ให้หันมาลองอ่านดูอีกครั้ง”</blockquote><p>ยกตัวอย่างเรื่อง <strong>สังข์ทอง</strong> พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย นั้นผู้วิจารณ์ได้ให้แง่คิดว่า การที่มีพระอินทร์หรือเทวดาลงมาเกี่ยวพันกับชีวิตมนุษย์นั้น ท่านที่เป็นหัวสมัยอาจรังเกียจ เห็นเป็นเรื่องจักร ๆ วงศ์ ๆ เต็มไปด้วยอภินิหาร พระเอกไม่ต้องใช้สติปัญญาความคิดอ่านอันใดนัก ติดขัดเข้าก็ร่ายเวท เดี๋ยวก็ร้อนอาสน์ขึ้นไปถึงเบื้องบน พระอินทร์ต้องลงมาท้าพนันตีคลี พระสังข์ถูกถ่วงน้ำก็ไม่ตาย พญานาคมาช่วย นางยักษ์พันธุรัตเอาไปเลี้ยง เรื่องอย่างนี้ล้วนเป็นไปไม่ได้ในชีวิตจริง ๆ ซึ่งผู้วิจารณ์ชี้แจงว่า วิธีการอย่างนี้วรรณคดีที่สำคัญ ๆ ในโลกมีด้วยกันทั้งนั้น ซึ่งท่านมหากวีโฮเมอร์ใช้อยู่เสมอทั้งในเรื่อง <strong>อีเลียต</strong> และ <strong>โอเดซซิอัส</strong></p><p>ดังนั้นการศึกษาวรรณคดีโบราณ จะให้ได้รสชาติทางศิลปะเต็มที่ผู้อ่านต้องเปิดใจกว้าง อย่ามองโดยใช้ความคิดความอ่านในปัจจุบันเท่านั้นตัดสิน ต้องพยายามเข้าใจความคิดของคนโบราณด้วยเช่นกัน โดยค้นหาความไพเราะและความสนุกของเนื้อหา ตลอดจนความหมายของสิ่งแปลกประหลาดมหัศจรรย์เหล่านั้น เช่น</p><blockquote>“ถ้ามองในแง่ชีวิตสังคม เราจะเห็นได้ถึงลักษณะเมียน้อยเมียหลวงของสังคมไทยจากการกระทำของนางจันทาต่อนางจันท์เทวี และในเรื่องเมียน้อยเมียหลวงนี้เองก็ทำให้เห็นถึงความเชื่อในเรื่องเสน่ห์และอิทธิพลของหมอดู ความหูเบาของเจ้าใหญ่นายโต การเหยียดหยามผู้ไร้วาสนา ความเมตตากรุณาของตายายในชนบท และการที่ชาวชนบทกลัวอิทธิพลของข้าราชการ”</blockquote><p>ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนยังมีส่วนสำคัญต่อชีวิตประจำวันของคนไทยเรา ผู้เขียนเห็นว่าการศึกษาวรรณคดีน่าจะเน้นในแง่ของชีวิตของตัวละครกันให้มาก เพราะในเรื่องสังข์ทองนั้น ตัวละครก็มีชีวิตอย่างไทย ๆ เรานี่เอง</p><p>……………………………………………………………………………………….</p><p>ภาคที่สอง “<strong>วิจารณ์เอง</strong>” เป็นการวิจารณ์หนังสือเล่มต่าง ๆ ทั้งภาษาไทยและภาษาต่างประเทศ โดย ส. ศิวรักษ์ เป็นผู้วิจารณ์เอง มีทั้งหมด 17 เรื่อง ผู้เขียนเขียนได้อย่างสั้น กระชับ ใช้ถ้อยคำสำนวนที่เราผู้อ่านทั่ว ๆ ไป สามารถเข้าใจได้โดยง่าย อีกทั้งยังอ่านสนุก น่าติดตาม และได้ข้อเท็จจริง</p><p>ซึ่งผู้เขียนวิจารณ์โดยใช้ประสบการณ์ของตนเป็นหลัก เมื่อผู้เขียนเป็นผู้รู้กว้างจึงทำให้ผู้อ่านเห็นภาพตามได้อย่างง่ายดาย นอกจากนั้นยังทำให้ผู้อ่านเห็นแนวทางในการวิจารณ์หนังสือต่างๆ ด้วย</p><p>……………………………………………………………………………………….</p><p>ภาคที่สาม “<strong>แปลและเรียบเรียงบทวิจารณ์ของผู้อื่น</strong>” เป็นบทวิจารณ์หนังสือเช่นเดียวกับภาคที่สอง หากเป็นงานที่ ส. ศิวรักษ์ แปลและเรียบเรียงจากต้นฉบับของผู้อื่น มีทั้งหมด 28 เรื่อง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นงานวิจารณ์หนังสือภาษาต่างประเทศ</p><p>ซึ่งมีประโยชน์ต่อผู้อ่านเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะผู้อ่านที่ไม่สันทัดในภาษาอังกฤษ เพราะทำให้ผู้อ่านเห็นถึงแนวคิดและวิธีการวิจารณ์ของนักเขียนหรือนักวิจารณ์ชาวต่างชาติ ผ่านการแปลและเรียบเรียงโดยผู้รู้กว้าง ทำให้การอ่านไม่สะดุดและเข้าใจได้โดยง่าย</p><p>………………………………………………………………………………………</p><p>ภาคที่สี่ “<strong>อธิบายให้ผู้อื่นวิจารณ์</strong>” มีทั้งหมด 26 เรื่อง เป็นแถลงการณ์ของสำนักพิมพ์ ในการพิมพ์หนังสือแต่ละเล่ม ผู้เขียนแถลงถึงจุดประสงค์ในการพิมพ์หนังสือนั้น ๆ อุปสรรค ความยากลำบาก และวิธีดำเนินงานของสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ว่ามีความแตกต่างกัน โดยที่คนส่วนมากยังนำมาปะปนกัน</p><p>อ่านแล้วก็ยิ่งเห็นว่าผู้เขียนมีอุตสาหะวิริยะแรงกล้าในการทำงานด้วยอุดมคติ และเพื่อการอ่านการเขียนหนังสือโดยแท้จริง</p><p>………………………………………………………………………………………</p><p>ภาคที่ห้า “<strong>คำอธิบายในหนังสือแจกตามงานต่าง ๆ</strong>” มีทั้งหมด 14 เรื่อง ส่วนใหญ่เป็นคำอธิบายในหนังสือแจกงานศพ</p><p>ซึ่งผู้เขียนก็ได้เขียนถึงประวัติและคุณความดีผู้วายชนม์ และเหตุผลที่เลือกพิมพ์เรื่องต่างๆ ลงในหนังสือเล่มนั้นๆ แจกเพื่อเป็นกุศล</p><p>……………………………………………………………………………………..</p><p>ภาคที่หก “<strong>ภาคผนวก</strong>” มีทั้งหมด 2 เรื่อง คือ “หลักการวิจารณ์หนังสือ โดย ส. ศิวรักษ์” และ “วิจารณ์ชวนอ่านและวิจารณ์หนังสือต่าง ๆ โดย ปรานี เจียรดิษฐ์อาภรณ์”</p><p>ซึ่งเหตุแห่งการนำเสนอภาคผนวกนี้น่าเป็นการสรุปที่ทำให้ผู้อ่านหนังสือเล่มนี้ได้ทราบหลักการวิจารณ์หนังสือและแนวคิดในการวิจารณ์หนังสือของ ส. ศิวรักษ์ และเห็นภาพรวมของหนังสือเล่มนี้จากการวิจารณ์ของผู้วิจารณ์ท่านอื่น อันจะทำให้เข้าใจหนังสือเล่มนี้อย่างถ่องแท้มากขึ้น</p><p>ซึ่งหลักแห่งการตัดสินหรือวิจารณ์หนังสือใช้หลักการเช่นเดียวกันหลักแห่งการวิจารณ์คน วิจารณ์ผลงานการกระทำของมนุษย์และธรรมชาตินั่นเอง ซึ่งคนที่จะวิจารณ์ได้ยอมต้องมีทัศนะกว้างไกล มีความเห็นแก่ตัวน้อย มีวิชาความรู้มาก มีเหตุผลมาก มีรสนิยมดี ย่อมจะช่วยให้การวิจารณ์นั้นมีน้ำหนัก มีคุณค่ามากขึ้น</p><p>โดยผู้เขียนเห็นว่า การวิจารณ์หนังสือควรมีหลักกว้าง ๆ มิใช่ชนิดจับตัววางตายอย่างเลขคณิตหรือวิทยาศาสตร์ การวิจารณ์หนังสือที่ดีก็ควรอ่านงานเขียนที่ดีให้มาก ถ้ายังไม่แก่กล้าพอก็ต้องอาศัยนักวิจารณ์ชั้นดีท่านแนะนำให้เราก่อน และเราก็ควรอ่านหนังสือประเภทที่เราชอบก่อน เท่าที่สติปัญญาความสามารถเราจะอำนวยด้วย นอกจากนี้ผู้เขียนได้ยกตัวอย่างทฤษฎีแห่งการวิจารณ์หนังสือของ ไอ. เอ. ริชาดส์ ซึ่งเป็นทฤษฎีแห่งการวิจารณ์วรรณคดีไว้ดังนี้</p><blockquote>(1) เข้าใจให้ชัดด้วยภาษาของเราเอง</blockquote><blockquote>(2) ความรู้สึกของเราเป็นอย่างไร</blockquote><blockquote>(3) จินตนาภาพ</blockquote><blockquote>(4) สัมพันธ์กับชีวิตและเรื่องราวเพียงใด</blockquote><blockquote>(5) วลีที่ใช้กันเนือง ๆ</blockquote><blockquote>(6) สุนทรกถาหรือแสดงความอาลัยตามธรรมเนียม</blockquote><blockquote>(7) ใช้ภาษาต้องห้ามหรือเปล่า</blockquote><blockquote>(8) ตามกฎเกณฑ์เพียงไหน</blockquote><blockquote>(9) เทคนิคการใช้ถ้อยคำเป็นอย่างไร</blockquote><blockquote>(10) หลักวิจารณ์ทั่ว ๆ ไปที่มีอยู่ก่อน</blockquote><p>ข้าพเจ้าอยู่ในแวดวงบรรณารักษ์ เป็นผู้ที่ชอบการอ่านมาแต่เด็ก แต่ไม่สันทัดในการวิจารณ์หนังสือ ได้แต่อ่านเพียงอย่างเดียว เมื่อได้รับการทาบทามให้เขียนบทวิจารณ์หนังสือให้กับวารสารสารสนเทศหลายครั้งเข้า ก็ยังรู้สึกว่าบทวิจารณ์ของตนเองที่ผ่านมานั้นดูยังไม่เข้าทีสักเท่าใด</p><p>จนเมื่อถูกทวงถามถึงบทวิจารณ์หนังสือที่จะลงในวารสารฉบับนี้ขึ้นมา ก็รู้สึกกังวลว่าจะวิจารณ์หนังสือเล่มใดดี จนมาพบหนังสือ “ชวนอ่านและวิจารณ์หนังสือต่าง ๆ” ของ ส. ศิวรักษ์ เข้า จึงคิดว่าท่าจะดีเหมือนกัน ลองอ่านวิธีวิจารณ์หนังสือของนักวิจารณ์ที่เก่ง ๆ ดู เพื่อเป็นแนวทางในการวิจารณ์หนังสือของตนเองต่อไป</p><p>แม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะไม่มีข้อเขียนใหม่ ๆ เป็นพียงการรวบรวมบทวิจารณ์ต่างๆ มารวมกันไว้ในเล่มเดียวกัน แต่หนังสือเล่มนี้ก็ดีพอที่จะใช้ฝึกหัดวิจารณ์หนังสือ เพราะมีบทวิจารณ์อยู่มาก ซึ่งน่าจะทำให้นักวิจารณ์รุ่นใหม่ได้เห็นแบบอย่างและวิธีคิดนึกของผู้เก่งกล้าในเชิงวิจารณ์ และอาจสร้างแรงบันดาลใจให้กับนักอ่านอีกหลายคนในการที่จะไปค้นหาหนังสือที่ถูกวิจารณ์อยู่ในหนังสือเล่มนี้มาอ่านหรือถ้าเคยอ่านแล้วอาจอยากอ่านซ้ำอีกครั้ง เพื่อรับรู้รสวรรณกรรมนั้น ๆ ในแง่มุมที่ลึกซึ้งขึ้นหรือในมุมมองใหม่ๆ ดูบ้าง</p><p>ที่มา:</p><p>ส. ศิวรักษ์. (2557). <em>ชวนอ่านและวิจารณ์หนังสือต่าง ๆ</em> (พิมพ์ครั้งที่ 2 ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ : สยามปริทัศน์. 520 หน้า. ISBN: 978–974–315–882–7</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=590f6c5b71fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เหลียวมอง…ชุมชนบางไส้ไก่ (หมู่บ้านลาว) ตอนที่ 4 ปลาส้มบ้านลาว]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B9%84%E0%B8%81%E0%B9%88-%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-4-%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B8%A1%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7-bcd02c06925c?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bcd02c06925c</guid>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[ราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Mar 2022 09:44:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-24T04:07:05.029Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ประวัติที่มา ร่องรอยทางวัฒนธรรมฝั่งธนบุรี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*44JbTO-CqZSRMFw4mxBM1Q.jpeg" /></figure><blockquote>สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา <a href="http://www.bsru.ac.th/"><em>www.bsru.ac.th</em></a></blockquote><p><strong>ภูมิปัญญาทางด้านอาหารของชาวลาวเกี่ยวกับปลาส้ม</strong></p><p>จากคําบอกกล่าวกันมาว่า <strong>ในสมัยสมเด็จพระเจ้าเสือ</strong> ได้เคยออกกฎมณเฑียรบาล ให้ทําการอนุรักษ์ปลาตะเพียนไว้ในช่วงฤดูการวางไข่ของปลาตะเพียน เพราะว่าในช่วงเวลานั้นปลาตะเพียน จะมีเนื้อปลาที่อร่อย ส่วนการทําปลาส้มจะต้องทํากันในช่วงฤดูหนาวเท่านั้น เพราะว่าเนื้อปลาจะไม่มีกลิ่น</p><p>ชาวลาวเวียงจันทน์ได้มีการถนอมอาหารปลาตะเพียนที่มีก้างเป็นจํานวนมากด้วย “<strong>วิธีการทําปลาส้ม</strong>” ที่ใช้วิธีการหมักไว้เป็นเวลานานเพื่อที่จะให้ก้างปลานิ่มจนสามารถนํามารับประทานได้หมดทั้งตัว</p><p>ปัจจุบันคงเหลือบ้านที่ทําปลาส้มที่มีรสชาติดั้งเดิมซึ่งสืบสานต่อมาจากบรรพบุรุษมีอยู่ประมาณ ๒ — ๓ หลัง โดยจะทําปลาส้มไว้ทานกันเองในครอบครัวและเพื่อแจกจ่ายกันเฉพาะในหมู่ญาติโดยทํากันปีละหนึ่งครั้งเท่านั้น</p><p>ลักษณะของปลาส้มของหมู่บ้านลาว มีลักษณะคล้ายคลึงกับปลาส้มที่มีขายอยู่ที่ตลาดจังหวัดสระบุรี แต่รสชาติแตกต่างกัน ส่วนปลาส้มที่มีรสชาติเหมือนกันและมีลักษณะคล้ายคลึงกันนั้นจะเป็นปลาส้มของชาวอําเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ หรือที่เรียกกันว่า <strong>“ปลาส้มของกํานันจุล”</strong></p><p>จึงสันนิษฐานได้ว่า อาจจะเป็นกลุ่มชาวลาวเวียงจันทน์ที่อพยพมาในคราวเดียวกัน แต่ต้องแยกย้ายกระจัดกระจายกันไปตั้งถิ่นฐาน ตั้งบ้านเรือนอยู่นั่นเอง ซึ่งถือได้ว่าเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นทางด้านอาหารของชาวลาวที่เก่าแก่อีกอย่างหนึ่ง</p><p>เพื่อเป็นการอนุรักษ์ภูมิปัญญาศิลปวัฒนธรรม และงานฝีมืออันทรงคุณค่าและสามารถสร้างรายได้ให้กับครอบครัวโดยถือเป็นอาชีพหลักที่คงอยู่มาตั้งแต่ในอดีตจวบจนถึงปัจจุบันนี้ ซึ่งถือว่าเป็นการพัฒนาที่ยั่งยืน คณะกรรมการชุมชนและชาวชุมชนบางไส้ไก่บ้านสมเด็จ จึงเห็นควรให้มีการจัดตั้ง <strong>“ศูนย์การเรียนรู้ภูมิปัญญาชุมชน” </strong>ขึ้นที่ชุมชนบางไส้ไก่บ้านสมเด็จ หรือ หมู่บ้านลาว แห่งนี้</p><p>……………………………………………………………………………………..</p><p><strong>ประวัติผู้ทำปลาส้มบ้านลาว</strong></p><p><strong>นางคำจันทร์ อิ่มบุบผา</strong> เกิดเมื่อวันที่ 26 มกราคม 2505 ปัจจุบันอายุ 57 ปี เป็นจังหวัดร้อยเอ็ด และได้ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพกับพี่สาวซึ่งอยู่ในชุมชนลาว ในปี 2523 ในช่วงนั้นทำอาชีพพี่เลี้ยงแม่พิเศษและได้มาเป็นแม่บ้าน และได้มาพบรักกับนาย อุทิศ อิ่มบุบผา ซึ่งมีเชื้อเป็นลาวเวียงจันทน์ และมีอาชีพทำขลุ่ย ต่อมาแต่งงานในปี 2525 (และมีบุตรสาวรวมกัน 2 คน 1. น.ส.เต็มตา อิ่มบุบผา 2. น.ส.สุดารัตน์ อิ่มบุบผา) หลังจากแต่งงานได้เริ่มเป็นลูกมือทำขลุ่ยช่วยงานนายอุทิศ และได้ทำมาจนเป็นอาชีพจนถึงทุกวันนี้</p><p>ระหว่างที่อาศัยอยู่ที่บ้านสามี แม่สามีซึ่งมีเชื้อลาวเวียงจันทน์ได้สอนวิธีการทำปลาส้ม สูตรโบราณ แรก ๆ ก็ช่วยเป็นลูกมือ พอแม่สามีเริ่มอายุมากขึ้น จึงให้มาลงมือทำด้วยตนเอง เริ่มจากการทำเพื่อถวายในงานบุญต่าง ๆ ของชุมชน จากนั้นคนในหมู่บ้านเริ่มพูดถึงกันปากต่อปาก จึงเริ่มทำขายบ้างเป็นครั้งคราว จนปัจจุบันเริ่มมีคนรู้จักมากขึ้น จึงเริ่มทำขายเป็นอาชีพเสริม</p><p>…………………………………………………………………………………….</p><p><strong>ส่วนประกอบการทำปลาส้มบ้านลาว</strong></p><blockquote>1. เกลือ</blockquote><blockquote>2. ปลาตะเพียน</blockquote><blockquote>3. ข้าวเสาไห้ 100%</blockquote><blockquote>4. กระเทียมเก่า</blockquote><p><strong>ขั้นตอนการทำปลาส้มบ้านลาว</strong></p><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 1 </strong>ขอดเกล็ดปลา ควักไส้และพุงปลานำมาล้างน้ำ 3 ครั้ง จนตัวปลาซีด หลังจากนั้นนำมาใส่ตะแกรงเพื่อสะเด็ดน้ำ</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 2</strong> นำปลามากรีดตามแนวยาวของตัวปลา</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 3</strong> ใช้ไม้ทุบที่ตัวปลาให้ตัวปลาช้ำ เพื่อให้เกลือเข้าเนื้อง่าย</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 4 -5</strong> นำปลามาทาเกลือทั้งด้านในและด้านนอก และเรียงใส่กะละมังเป็นชั้น ๆ</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 6</strong> ปลาหมักเกลือทิ้งไว้ 4 ชั่วโมง หลังจากนั้นจะกลับปลาจากด้านล่างขึ้นด้านบน และหมักทิ้งไว้อีก 4 ชั่วโมง ซึ่งการหมักจะใช้เวลาอย่างประมาณ 8 ชั่วโมง</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 7</strong> ปลาที่หมักได้ที่แล้ว เนื้อปลาจะมีลักษณะแข็ง</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 8</strong> การปลาหมักแบบเปรี้ยว โดยใช้ข้าวกับกระเทียมในการหมัก</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 9</strong> หุงข้าวโดยวิธีเช็ดน้ำ</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 10</strong> เมื่อหุงข้าวได้ที่ นำกะเทียมมาปั่นให้ละเอียดหรือตำ จากนั้นนำข้าวกับกระเทียมคลุกให้เข้ากัน นำมาใส่ที่ท้องปลา</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 11</strong> นำปลาที่ใส่ข้าวแล้ว นำไปใส่ไว้ในไหโดยให้สลับข้าว 1 ชั้น ปลา 1 ชั้น เรียงต่อชั้น และเรียงปลาหัวทับหางไม่ให้มีช่องว่างจนเต็มไห</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 12</strong> ใช้กาบหมากปิดเป็นรูปกากบาท และใช้ไม้ไผ่ขัดเป็นรูปกากบาทอีกชั้นหนึ่ง ใช้ภาชนะที่พอดีกับปากไห ครอบอีก 1 ชั้น หมักทิ้งไว้นาน 13 วัน</blockquote><p>ระหว่างการหมักทุก 2–3 วันจะมีน้ำขึ้นมาให้เททิ้งและ ใช้น้ำสะอาดฉีดล้างบริเวณปากไห เพื่อป้องกันมดแมลง ประมาณวันที่ 10–11 จะเริ่มเป็นฝ้าไม่ค่อยมีน้ำขึ้นมา แสดงว่าปลาก็เริ่มได้ที่แล้ว ให้ทำการเปิดไห และชิมถ้ายังเปรี้ยวน้อยให้หมักต่อไปอีก 1–2 วัน</p><p><strong>ที่มา:</strong></p><p>คำจันทร์ อิ่มบุบผา และสุดารัตน์ อิ่มบุบผา. ผู้เชี่ยวชาญการทำปลาส้มหมู่บ้านลาว. (สัมภาษณ์, 2 พฤษภาคม 2562)</p><p>ดวงเดือน จุลกรานต์. (2559). <em>ศูนย์การเรียนรู้ชุมชนลาว (บางไส้ไก่บ้านสมเด็จฯ)</em> [เอกสารอัดสำเนา]. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bcd02c06925c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เหลียวมอง…ชุมชนบางไส้ไก่ (หมู่บ้านลาว) ตอนที่ 3 หัวโขนบ้านลาว]]></title>
            <link>https://medium.com/@jirapornnoosawas/%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B9%84%E0%B8%81%E0%B9%88-%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-3-%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%82%E0%B8%82%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7-9d2b0c556a19?source=rss-c98948d7a0e4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d2b0c556a19</guid>
            <category><![CDATA[bsru]]></category>
            <category><![CDATA[ราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jiraporn Noosawas]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Mar 2022 09:27:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-24T04:07:32.557Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ประวัติที่มา ร่องรอยทางวัฒนธรรมฝั่งธนบุรี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ElGKwUrnCwZgia7JJmZjHQ.jpeg" /></figure><blockquote>สาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา <a href="http://www.bsru.ac.th/"><em>www.bsru.ac.th</em></a></blockquote><p><strong>บ้านศิลปะไทย</strong></p><p>นอกจากชุมชนบางไส้ไก่บ้านสมเด็จ หรือ หมู่บ้านลาว มีการทําขลุ่ยที่มีชื่อเสียงแล้ว ยังมีการทําหัวโขน เครื่องประกอบการแสดงโขน เครื่องละคร ตุ๊กตากระดาษ ตุ๊กตาปูน เป็นต้น ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในนาม “บ้านศิลปะไทย” จนได้รับการคัดเลือกให้เป็นสินค้าหนึ่งตําบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ (OTOP)</p><p><strong>ประวัติหัวโขนบ้านศิลปะไทย</strong></p><p>บ้านศิลปะไทย (ชุมชนวัดบางไส้ไก่) ผู้ก่อตั้ง คือ “นายสุข เพไพ” ผู้มีผลงานดีเด่นแห่งประเทศไทย ด้านวัฒนธรรมภาคกลาง สาขาการช่างศิลปะและการช่างฝีมือ ประจำปี 2535 และ “นางเจริญ กิจราษฎร์” ผู้มี ผลงานดีเด่นด้านวัฒนธรรมภาคกลางสาขาศิลปะ ด้านอนุรักษ์ของไทย ของกรุงเทพมหานคร</p><p>ดำเนินกิจการขายหัวโขน และเครื่องละคร มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2505 ต่อมาในปี พ.ศ. 2507 หอการค้าไทย ได้ตั้งชื่อร้าน “ศิลปะไทย” เพื่อเข้าประกวดในงาน “สินค้าไทย” ซึ่งจัดขึ้นโดย “หอการค้า”</p><p>ปัจจุบัน ผู้ดูแลและสานต่อเจตนารมณ์ หัวโขนบ้านศิลปะไทย คือ นายจักรพันธ์ เพไพ หลานชายของ ปู่สุข และย่าเจริญ</p><p><strong>รางวัลเกียรติประวัติ บ้านศิลปะไทย</strong></p><blockquote>พ.ศ. 2507, พ.ศ. 2509, พ.ศ. 2511, และ พ.ศ. 2513 — ได้รับรางวัลด้านสินค้าดีมีคุณภาพจาก “หอการค้าไทย”</blockquote><blockquote>พ.ศ.2540 — ได้รับยกย่องให้เป็นของดีเขตธนบุรี</blockquote><blockquote>พ.ศ.2546, พ.ศ. 2547 — ได้รับรางวัลระดับ 5 ดาว จากงาน OTOP ตามโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ไทย</blockquote><blockquote>ปัจจุบัน — ถูกประกาศให้เป็น “ผลิตภัณฑ์ส่งออกที่ได้มาตรฐาน” จาก “สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม”</blockquote><p><strong>ขั้นตอนการทำหัวโขน</strong></p><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 1</strong> นำดินมาปั้นเป็นหน้าหุ่น เช่น ทศกัณฑ์ พระพิฆเนศ พ่อแก่ หนุมาน เป็นต้น เมื่อได้แบบที่ต้องการแล้ว ก็นำหุ่นดินที่ได้มาหล่อเป็นหุ่นถาวร</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 2</strong> นำกระดาษหนังสือพิมพ์มาเป็นฐานแปะบนหุ่นด้วยแป้งข้าวเจ้า เป็นชั้นที่ 1 ต่อมานำกระดาษถุงปูนซีเมนต์มาแปะบนหุ่นด้วยแป้งข้าวเจ้า เป็นชั้นที่ 2 และนำกระดาษขาว มาแปะบนหุ่นด้วยแป้งข้าวเจ้า เป็นชั้นสุดท้าย</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 3</strong> นำหุ่นที่แปะกระดาษเสร็จแล้วไปตากแดดประมาณ 1–2 วัน</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 4</strong> ผ่าเอากระดาษออกจากหุ่น ตกแต่งรอยผ่า ปิดรอยให้สนิท</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 5</strong> การตีลาย โดยนำปูนปั้นมากดลงบนหินสบู่ที่แกะลายไว้ เมื่อได้ลายให้นำไปตากแดดพอหมาดๆ เพื่อให้อยู่ตัว และนำไปประดับในตำแหน่งที่กำหนดไว้</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 6</strong> การปั้นหน้า โดยนำปูนปั้นตัดขอบ กันหน้า กันตา ปั้นหน้า ปั้นชั้น เพื่อให้เกิดความชัดเจนของรูปหน้า</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 7</strong> การติดลาย นำลายที่แกะแล้วมาติดตามจุดที่กำหนด อาจประดับตกแต่งด้วยเพชรให้เรียบร้อยในขั้นตอนนี้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับประเภทของหัวโขน หลังจากนั้นทาสีน้ำมัน นำไปตากแดดพอหมาดๆ เพื่อเตรียมตัวในการปิดทอง</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 8</strong> การปิดทอง โดยแผ่นนำทองวิทยาศาสตร์มาแปะลงบนใบหน้าของหัวโขนที่ทาสีน้ำมันไว้ให้ทั่ว หลังจากนั้นกระทุ้งทอง โดยใช้แปลงกับเศษทองที่เหลือกระทุ้งไปที่ลายตามซอกที่ยังไม่ติดทองและปัดให้เรียบ</blockquote><blockquote><strong>ขั้นตอนที่ 9</strong> การเขียนลาย โดยใช้สีอะคริลิคนำมาวาดลวดลายลงบนหัวโขน เป็นอันเสร็จขั้นตอน</blockquote><p><strong>ที่มา:</strong></p><p>จักรพันธ์ เพไพ และองอาจ เหลียงบำรุง. ผู้เชี่ยวชาญการทำหัวโขนหมู่บ้านลาว. (สัมภาษณ์, 3 พฤษภาคม 2562).</p><p>ดวงเดือน จุลกรานต์. (2559). <em>ศูนย์การเรียนรู้ชุมชนลาว (บางไส้ไก่บ้านสมเด็จฯ)</em> [เอกสารอัดสำเนา].ม.ป.ท.: ม.ป.พ.</p><p><em>บ้านศิลปะไทย</em>. (2554). สืบค้น 3 พฤษภาคม 2562, จาก http://www.thaiarthouse.com /about/index.php</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d2b0c556a19" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>