<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Jokond Joko on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Jokond Joko on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@jokond?source=rss-c784541f3807------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*csW_RA-bfwYIoelnGW-smg.jpeg</url>
            <title>Stories by Jokond Joko on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@jokond?source=rss-c784541f3807------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 04:55:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@jokond/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölmeden İzle: Crooked House]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-crooked-house-3ac45353b9d1?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3ac45353b9d1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Jan 2018 18:58:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-29T18:58:27.860Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YYc-wTPBybvYUs-TE5RgxA.jpeg" /></figure><p><strong>Agatha Christie</strong>, polisiye edebiyat denince akla ilk gelen isimlerden birisi. Halen yazmış olduğu cinayet romanları dünyanın dört bir yanında peynir ekmek gibi satılıyor. <strong>Cinayet romanları kraliçesinin</strong>, edebiyat dünyasında kırmadığı rekor yok. Kitapları bütün dillere çevriliyor, satış rakamları inanılmaz. Tüm dünyada <strong>iki milyardan fazla</strong> Christie kitabının satıldığı tahmin ediliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/534/1*N3Zt9KWE7LDJW3_rO3FHBQ.png" /><figcaption>Agatha Christie</figcaption></figure><p>Kız kardeşi Madge’in <strong>yazamazsın iddiasını</strong> çürütmek için, sırf deneme amaçlı yazmış olduğu ilk polisiye romanının ardından yazarlık mesleğini seçen <strong>Christie</strong>, yazdığı birçok romanda kendisine has o üslubuyla İngiliz üst tabakasının entrika dolu hayatlarına çekti bizi ve <strong>cinayeti</strong> bir anlamda soyluların, aristokratların yaşam döngüsünün ayrılmaz bir parçası olarak kullandı.</p><p>Efsane yazarın, kitaplarında kullandığı iki temel karakter vardı: <strong>Miss Marple</strong> ve <strong>Hercule Poirot</strong>. Her iki karakterin de bugün dünyada milyonlarca hayranı var. Hatta Poirot, 1975 yılında Christie tarafından romanda öldürüldükten sonra <strong>New York Times</strong>’ta tam sayfa taziye ilanı yayınlanan <strong>ilk hayali karakterdir</strong>. Christie’nin belirli karakterlerle özdeşlemiş romancılarla aynı ortak sıkıntıyı da zaman zaman yaşadığını söylemek lazım. Poirot’nun varlığı o kadar güçlüydü ki bazı romanlarda hayali dedektif, <strong>eserin önüne geçiyordu</strong>. Christie, bu sıkıntıyı aşabilmek adına birkaç kitabında yeni dedektifler yaratmaya çalıştı ama okur kitlesi hiçbirinden tatmin olmadı.</p><p>Tecrübeli yazarın Poriot ve Miss Marple olmadan yazmasına rağmen en fazla yankı uyandıran eserlerinden birisi de <strong>Crooked House</strong> olmuştur. Türkçeye “<strong>Çarpık Evdeki Cesetler</strong>” adıyla çevrilen kitap, Agatha Christie’nin de içine en çok sinen, en beğendiği romanlarından birisidir. Kuşkusuz bu memnuniyetin arkasında, Poirot gibi <strong>baskın bir karakter</strong> olmadan da yazdığı romanla ses getirebilmenin keyfi yatıyordu Christie için.</p><p>Cinayet kraliçesinin yazmış olduğu eserlerin birçoğu, <strong>defalarca</strong> beyaz perdeye uyarlandı. Bugün hala romanları TV dizilerine dönüştürülüyor, <strong>yüksek bütçeli</strong> ve <strong>iddialı</strong> uyarlamaları sinemalarda endam ediyor. Crooked House, Poirot gibi bilindik ve baskın bir karaktere sahip olmadığından dolayı sinema sektörünün ilgisine yeteri kadar mazhar olamadı. Sayılı televizyon uyarlamaları dışında büyük ekrana yansımayan eser, <strong>2017</strong> yılında önemli bir prodüksiyon olarak seyircilere lanse edildi. Gillian Anderson, Christina Hendricks, Glenn Close, Terence Stamp, Julian Sands gibi önemli oyunculardan oluşan kadro; Fransız yönetmen <strong>Gilles Paquet-Brenner</strong>’e emanet edildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*KgLDKVeAQxzV35L7vYeJ3A.jpeg" /></figure><p>Herhangi bir merak duygusunu öldürmeden, filmin tadını kaçırmadan kısaca anlatılan öyküden bahsetmek gerekirse her şeyiyle <strong>klasik bir Agatha Christie</strong> şablonuyla karşı karşıya olduğumuzu belirtmek gerekiyor. Zengin ve kalabalık bir aile, yüzlerce odadan oluşan devasa bir köşk, aile üyeleri arasındaki <strong>entrikalar</strong>, mutsuzluklar. Ve bütün hikayenin ana eksenine oturtulan genç bir dedektifle ailenin genç ve güzel kızı arasındaki <strong>aşk</strong>. Ve elbette amansız ve zamansız bir <strong>ölüm</strong>.</p><p>Yönetmen Brenner, Christie’nin en ağır tempoya sahip romanlarından birisi olan Crooked House’u herhangi bir yapay ekleme yapmadan <strong>olduğu gibi</strong> perdeye aktarmış. Filmde oynayan hiçbir oyuncu sırıtmıyor, ağır ağır ilerleyen hikayenin o <strong>dingin yapısı</strong> filmde de muhafaza edilmiş. Bu yapısıyla filmin bir kısım seyirciye hitap etmeyeceğini söylemek lazım. Öte yandan dönemin atmosferine uygun mekan seçiminin<strong> titizlikle</strong> gözetildiği, müziklerin doğru ve etkili kullanıldığı ve en önemlisi diyalog ağırlıklı bir filmde izleyiciyi ayakta tutan <strong>birçok güzel sekans</strong> sayesinde karşımızda tek kelimeyle <strong>şık</strong> bir film var. Filmin her anı buram buram kalite kokuyor. Şüphesiz, kadroda yer alan güçlü oyuncuların oluşturduğu <strong>bütünlük</strong> de bu kaliteye hizmet ediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*tbAxi86JaRp9geGZSRqxUg.jpeg" /><figcaption>Filmin sanat yönetimi ayrı bir övgüyü hak ediyor.</figcaption></figure><p>Aynı dönemde sinemalara gelen şaşaalı <strong>Kenneth Branagh</strong> uyarlaması “<strong>Murder on the Orient Express”</strong>, ilginin aslan payını almış olduğundan dolayı bu nefis İngiliz tarzı uyarlama geri planda kaldı. Yeri gelmişken belirteyim, Branagh’ın uyarlaması ihtiva ettiği müthiş kadroya rağmen <strong>zayıf</strong> bir filmdi. Crooked House ise yönetmenine çok az alan tanıyan, manevra kabiliyeti düşük ve uyarlaması zor bir eser olmasına rağmen Brenner’ın <strong>kaliteli</strong> yönetimiyle gözümde bir üst sınıfta yer alıyor. Hikayenin altyapısında yatan ve finalde seyircinin yüzüne tokat gibi vurulan gizli gerçek gerçekten sarsıcı bir şekilde perdeye yansıyor. Bu anlamda, Agatha Christie sevenlerin zaten kaçırmaması gereken bir uyarlama olan Crooked House’u durağan ilerleyen ama adımlarını çok sağlam atan filmleri sıkıcı bulmayan bütün <strong>sinemasever</strong> dostlarıma tavsiye ediyorum.</p><p><strong>Tür: </strong>Polisiye, Suç, Gizem<strong><br>Puan: </strong>9/10</p><p><strong>IMDB Puanı: </strong>6.3<strong><br>IMDB Linki: </strong><a href="http://www.imdb.com/title/tt0084855">http:<strong>//</strong></a><a href="http://www.imdb.com/title/tt1869347">www.imdb.com/title/tt1869347</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3ac45353b9d1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-crooked-house-3ac45353b9d1">Ölmeden İzle: Crooked House</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Elia Kazan’ın İkircikli Hikayesi]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/elia-kazan%C4%B1n-i%CC%87kircikli-hikayesi-5570c8be50f4?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5570c8be50f4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Dec 2017 12:28:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-05T12:28:10.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*R7yFrdlkFPvk9GBwYYLyPg.jpeg" /></figure><p><strong>Elia Kazan</strong>, 2003 yılında ölene kadar toplam <strong>21 film</strong> yönetti. 94 yaşında hayata veda eden ve uzun yıllar boyunca sinema sektöründe var olan bir yönetmen için doğrusu <strong>düşük </strong>bir sayıydı. Fakat filmleri tek tek incelemeye başladığınızda, karşınızda <strong>bir efsanenin</strong> durduğunu net bir şekilde anlayabiliyorsunuz. Özellikle <strong>40&#39;lı yıllardan itibaren</strong> şekillenmeye ve kendine ait bir alt sinema kültürü oluşturmaya başlayan <strong>Kuzey Amerika sinema kimliği</strong> içinde Kazan’ın yönettiği filmler <strong>önemli bir yer</strong> tutuyor. Fakat bu yazının da ana konusu olan bambaşka bir mevzu, Elia Kazan’ı <strong>dünya sinema tarihinde</strong> bambaşka bir yere koydu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*HaE-tsLK8Y9I0xkK65BiRA.jpeg" /></figure><p><strong>Amerikan Aleyhtarı Etkinlikleri Soruşturma Komisyonu </strong>(isminde bile hayır yok) aracılığıyla <strong>McCarthy</strong> döneminde siyasi tarihe <strong>kara leke</strong> olarak geçen <strong>komünist avı</strong> sürecinde arkadaşlarını ispiyonlayan Kazan; <strong>Hollywood</strong>’da sol eğilimli veya liberal kişilerin McCarthy şurekası tarafından yaftalanarak sektörden <strong>el çektirilmesine</strong> sebep oldu. Kazan’ın verdiği bilgiler doğrultusunda <strong>birçok yönetmen, senarist ve oyuncu</strong> işsiz kaldı. Tarihin bu karanlık döneminde, ilk başlarda McCarthy’nin muhafazakar aile toplumunu koruyucu niteliğiyle ortaya çıkan bu cevval adımlarını zevkle ve şehvetle destekleyen toplum, McCarthy’nin zaman içinde <strong>sapıtarak ve vahşileşerek</strong> ülkenin savunma güvenliğini tehlikeye düşürecek kadar şirazeden çıktığını fark ettiğinde iş işten geçmişti. Bu eli kanlı senatör döneminde <strong>birçok akademisyen, yazar ve sanatçı</strong> ülkeyi terk etmek zorunda kaldı. Bu yolu seçmeyip kalanlar arasında baskılar yüzünden <strong>intihar edenler</strong> oldu ya da bu çok önemli sanat ve düşünce insanları <strong>idama kadar uzanan cezalarla</strong> karşı karşıya kaldılar. Siyaset hünerini tamamen nefret tohumundan besleyen, karşısına çıkan veya çıkması muhtemel bütün engelleri vatan haini, din düşmanı olarak nitelendiren ve bu suretle güç toplayan McCarthy, bugün hala Amerika’da <strong>büyük bir nefretle</strong> anılıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vIqBqG0IvIjs05j92oOXGg.jpeg" /></figure><p>1950&#39;leri kasıp kavuran bu komünist avının ardından, Elia Kazan film çekmeye devam etti, <strong>1976 yılında</strong> da faal yönetmenlik kariyerini sonlandırdı. <strong>Robert De Niro, James Dean, Marlon Brando</strong> gibi birçok efsane ismin mihenk taşı sayılan filmlerini yöneten Kazan, 2003 yılında hayata gözlerini yumduğunda ardında üç tane <strong>Oscar</strong> heykelciği bıraktı. Bu heykelciklerden sonuncusu, bugün hala tartışılmaya devam ediyor. 1948&#39;de <strong>“Gentleman’s Agreement”</strong> ve 1955&#39;te <strong>“On The Waterfront”</strong> ile <strong>“En İyi Yönetmen”</strong> ödülünü alan Kazan, 1999 yılında Akademi tarafından yaşam boyu onur ödülüne layık görüldü. Aslında ne olduysa ondan sonra oldu, ödülün verileceği akşama kadar tartışmalar aldı başını yürüdü. Ödül gecesi ise Oscar törenlerinde pek yaşanmayan bir hadise vuku buldu. <strong>Elia Kazan</strong>’ın ismi salonda anons edildiğinde birçok konuk yerinden kalkmaya bile tenezzül etmedi -ki onur ödüllerinde ayağa kalkıp alkışlamak bir gelenektir-, kameralara yansıyan bazı yüzlerde ifadesizlik net bir şekilde görülüyordu. Gecenin en çok öne çıkan adamı ise <strong>Nick Nolte </strong>oldu. Yerinde oturuyordu, alkışlamıyordu evet ama yüzünde yılların birikmiş nefreti de net bir şekilde seçilebiliyordu. Oscar tarihinin en şaibeli, en tartışmaya açık ödüllerinden biri Kazan’a verilirken, onu ilk tebrik edenler ise <strong>Robert De Niro</strong> ve <strong>Martin Scorsese</strong> oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/413/1*sClvrQxBOK6nJSUDD2XUnQ.jpeg" /><figcaption><strong>Nick Nolte, Elia Kazan’ı yerinde oturarak protesto ederken</strong></figcaption></figure><p>Aslında bu olayı esas alarak sormak lazım: <strong>“Bir sanatçıyı, sadece ortaya koyduğu sanat eserleri üzerinden değerlendirebilmek ne derece mümkündür?”</strong> Değerlendirmeye alınan sanatçının bugüne kadar ortaya koymuş olduğu bütün yapıtlar bir kenara karakteri, kişiliği, siyasi görüşü, hataları, sevapları ne kadar iz bırakır? Açıkçası sorunun cevabı, o gün Kazan ödülü havaya kaldırdığında salonda yankılanan iki farklı görüş ile ortaya çıkmış oldu. Bir tarafta her ne olursa olsun ben sanatını alkışlarım diyenler, diğer tarafta yarım asır önce yaptıklarını ve bir <strong>gammazı</strong> unutmamaya direnenler.</p><p>Yazının sonuna gelmişken ufak bir not: Tartışmalı Oscar ödülü söz konusu olunca, akla gelen isimlerden birisi de <strong>Roman Polanski</strong>. Bir yanda “<strong>Rosemary’s Baby</strong>”, <strong>“Chinatown”</strong>, <strong>“Tess”</strong>, <strong>“Repulsion”</strong>, <strong>“The Pianist”</strong> gibi filmlere imza atan büyük usta yönetmen; öbür tarafta ise 13 yaşındaki bir çocuğa, uyuşturucuyla uyutup tecavüz ettiği için Amerika’ya girişi yasaklanan bir sapık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x2GdXvz5Cl9Ck5qgd6gd3g.jpeg" /></figure><p>2003&#39;te <strong>“The Pianist”</strong> ile ödülü aldığında o sahneye çıkamamıştı, ardında da ciddi tartışmalar bırakmıştı. Tartışmaların büyük bir bölümü sanılanın aksine ödülün verilmesine değil, <strong>Polanski</strong>’nin o sahneye çıkamamasına yönelikti. Yönetmenin muhteşem kariyerine hayranlık duyan<strong> Akademi üyeleri</strong>, başta <strong>Scorsese</strong> olmak üzere ayağa kalktı ve isminin anons edilmesinden sonra uzunca bir süre alkışladı. Kimse 25 yıl önce işlenen <strong>tecavüzü </strong>protesto etmedi, ekranlara sessizce yerinde oturan bir oyuncu görüntüsü yansımadı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5570c8be50f4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/elia-kazan%C4%B1n-i%CC%87kircikli-hikayesi-5570c8be50f4">Elia Kazan’ın İkircikli Hikayesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölmeden İzle: Sonbahar Filmleri]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-sonbahar-filmleri-c306c64e323?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c306c64e323</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Nov 2017 12:41:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-10T12:41:37.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Malumunuz olduğu üzere yapraklar sararıp, dallarından düşmeye başladı. Sabah serinliği yerini yavaş yavaş şehirlerarası otobüs terminali kuru soğuğuna bırakıyor. Dumanı tüten sıcak bir kahve ve battaniye eşliğinde (mümkünse battaniyenin içinde bir tane de sevgili olsun) film izlemek için mükemmel bir zamandayız. Hal böyleyken gelin sonbahar konseptli filmlere biraz yakından bakalım.</blockquote><h4><strong>Sonbahar (2008)</strong></h4><p><strong>Özcan Alper’in</strong> ilk uzun metrajlı yönetmenlik denemesi olan<strong> Sonbahar</strong>, her şeyden önce bir <strong>Karadeniz</strong> filmi. <strong>Karadeniz’in</strong> asi ve hırçın deniz dalgaları eşliğinde, kasvetli bir sonbahar mevsiminde ağır ve hüzünlü bir hikayeyi anlatan bir başyapıt. Filmle ilgili çok sayıda şaşırtıcı ve dikkat çekici unsur var. Her şeyden önce <strong>Özcan Alper’in</strong> ilk filmini yöneten bir yönetmen olmasına rağmen sanki 40 yıldır bu sektörün önde gelen isimlerinden biriymiş gibi bir ustalıkla, maharetle bu filmi ortaya koyması takdire şayan. Oyunculuklar mükemmel, özellikle finaldeki hemşince ağıt olmak üzere filmde kullanılan ezgiler ve müzikler çok özel bir deneyim sunuyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/576/1*Evpiw9dBjw003sCV1Oarlg.jpeg" /></figure><p>Filmin anlattığı öykü ve baş karakteri <strong>Yusuf, </strong>elinizi uzatsanız dokunabileceğiniz bir gerçeklik içeriyor. Siyasi mahkum <strong>Yusuf</strong>, hapishanede yakalandığı hastalığın ilerlemesi sebebiyle tahliye edilir. <strong>Çamlıhemşin-Fırtına Vadisi’ndeki</strong> köyüne dönen <strong>Yusuf,</strong> şans eseri tanıştığı<strong> Gürcü </strong>konsomatris <strong>Elka’ya</strong> aşık olur. Film, eşsiz<strong> Karadeniz</strong> manzaraları eşliğinde alabildiğince gri bir sonbahar mevsiminde <strong>Yusuf’un</strong> memleketine dönüşüyle birlikte yaşadıklarını anlatıyor.</p><p>Eğer çok kırılgan bir ruh haliniz yoksa, ciddi anlamda bir bunalımın veya ruhsal hastalığın pençesinde değilseniz bu filmi mutlaka izlemenizi öneriyorum. <strong>Yusuf’un</strong> yaşadıkları temelde çok farklıymış gibi gözükse de -yönetmenin de kurmuş olduğu sağlam düzenek sayesinde- seyirciyle baş karakter arasında derin ve anlamlı bir köprü kurulabiliyor. <strong>Yusuf’un</strong> acılarına, üzüntülerine eşlik etmek için, akoru bozuk bir tulum üzerinden koca bir dünyayı özetleyen bu müthiş filmi kaçırmayın.</p><h4><strong>Sevmek Zamanı (1965)</strong></h4><p><strong>Metin Erksan, </strong>bundan 52 yıl önce çektiği bu muhteşem aşk filmini <strong>Türkiye’de </strong>tek bir sinema salonunda dahi gösterime sokamadı. Kapı kapı dolaştı, dilinden anlayan olmadı. Halbuki bahsini ettiğimiz <strong>Erksan, Türkiye’ye</strong> 1964 yılında <strong>Susuz Yaz </strong>filmiyle ilk uluslararası büyük ödülünü kazandırmış çok özel bir yönetmen.<strong> 1964 Berlin Film Festivali’nde Altın Ayı</strong> ödülünü havaya kaldıran bir yönetmenin kendi ülkesinde bir sonraki filmine salon bulamaması ne acıdır?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g75fSly4_neHw2_F_ie3xw.jpeg" /></figure><p>Türk sinemasının rahatlıkla ilk auteur yönetmeni olduğunu söyleyebileceğimiz<strong> Metin Erksan</strong>, sanat yaşamının belki de en <em>“auteur” </em>filmine<strong> Sevmek Zamanı</strong> ile imza atmıştır. Film, sonbahar mevsiminde <strong>İstanbul’da</strong> geçiyor. Filmin her anında mevsimin o kendine has hüzünbazlığını, solgunluğunu hissedebiliyorsunuz. <strong>Sait Faik’in </strong>hikayelerinde anlattığı <strong>İstanbul’un</strong> resmedilmiş hali de diyebiliriz bu film için. Konusu ise hala<strong> Türk </strong>sinemasında müstesnadır. Resimdeki bir surete aşık olan adam, resme konu olan kadının peşine düşer. Kadını bulduğunda bambaşka bir ikilem onu beklemektedir. Resimdeki kadının gerçeği, resmin yaşattığı aşka yetişememektedir. Çok az sayıda filmde rol alan büyük oyuncu <strong>Müşfik Kenter’in </strong>benzersiz performansıyla zenginleşen, harika bir sonbahar filmi <strong>Sevmek Zamanı.</strong></p><h4><strong>Ferris Bueller’s Day Off (1986)</strong></h4><p><strong>John Hughes,</strong> ABD yakın tarihinin en bilindik ve önemli figürlerinden biridir. Yönetmenlik bir yana, asıl yazarlık gücü ile ön plana çıkmış bir isimdir. Özellikle 80&#39;li yıllarda senaryosuna imza attığı gençlik filmleri çok büyük sükse yapmıştı.<strong> Sixteen Candles, The Breakfast Club, Weird Science, Pretty in Pink, She’s Having a Baby</strong> gibi filmler aracılığıyla, gençliği merkezine alan ve onlar üzerinden farklı dramatik kurgular ve alt türler eşliğinde dönemin ruhunu anlatan bir yapıt seçkisi ortaya çıkmış oldu. Yönetmenin bu dönemde ortaya koyduğu yapıtlar arasında<strong> Ferris Bueller’s Day Off’un</strong> da özel bir yeri var. Aynı zamanda senaryosunu da yazdığı bu gençlik filmi, sinema tarihinde güzide bir yere sahip. Özellikle <strong>Amerikalılar </strong>için bizdeki<strong> Kemal Sunal</strong> filmlerine benzer bir şekilde terapi niteliği taşıyor. Aradan geçen onca yıla rağmen hala bu filmin tutkunları, kült mertebesine ulaştırdıkları törenler eşliğinde bu filmi tekrar ve tekrar izlemeye devam ediyorlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*1IQ_5fwruiwn6IROyBw2ug.jpeg" /></figure><p>Film, her şeyiyle bir <em>“kendini iyi hisset”</em> filmi. Okulun popüler çocuğu <strong>Ferris Bueller’ın</strong> sevgilisi ve en yakın arkadaşı ile okuldan kaçmasını ve o gün içinde yaptıklarını anlatan film, eğlenceli ve keyifli birçok sahneye sahip. Öğretmenin yoklama sahnesi, restoran rezervasyonu, müdürün<strong> Ferris’in</strong> evine ziyareti gibi sahneleriyle hafızalara kazınan film, arka planına yerleştirdiği <em>“yaz bitti, sonbahar geldi ama hayat hala güzel”</em> temasıyla yazseverlere moral depoluyor, güç veriyor.</p><h4><strong>Höstsonaten (1978)</strong></h4><p>Sinema tarihinin en öğretici ve en değerli yönetmenlerinden birisi olan <strong>Ingmar Bergman’ın </strong>1978 yılında çektiği bu filmin <strong>Türkçe</strong> ismi <strong>Güz Sonatı. İsveçli </strong>yönetmenin piyanist bir anneyle kızının arasındaki ilişkiye odaklandığı bu başyapıtta, duygusal gerilimi iliklerimize kadar hissediyoruz. Genelde kapalı mekanda geçen ve diyaloglara bağlı yürüyen film, baskıcı bir anne karakteri üzerinden ebeveynlik kavramına eğiliyor ve size sürekli fikir cimnastiği yaptıracak şahane diyaloglarla dolu bir doksan dakika vaat ediyor. <strong>Ingrid ve Ingmar Bergman’ı</strong> ilk ve son kez bir projede buluşturan bu filmi birden çok katmanlı hikayelerden hoşlanan, izlediği filme aktif katılım göstermekten zevk alan sinemaseverler kaçırmasın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*D5OADMedwbZ9252JiCJlhA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c306c64e323" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-sonbahar-filmleri-c306c64e323">Ölmeden İzle: Sonbahar Filmleri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölmeden İzle: Election]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-election-4fbbb8d6be54?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4fbbb8d6be54</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Oct 2017 14:04:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-18T14:04:53.226Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Seçilmişlerin seçimi”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1yvF8VcEf-Ctvzf1Mt5MXQ.jpeg" /></figure><p><strong>Tür: Komedi <br>Puan: 8/10</strong></p><p><strong>IMDB Puanı: 7,3<br>IMDB Linki: </strong><a href="http://www.imdb.com/title/tt0126886/">http://www.imdb.com/title/tt0126886/</a></p><h4><strong>Neden İzlemeli?</strong></h4><p><strong>1999 yılında Election gösterime girdiğinde aslına bakarsanız pek de fazla yankı uyandırmadı. Gösterime girdiği yılın Amerikan ticari sinemasının altın yıllarından birisinin olması da etkili oldu elbette.</strong></p><p><strong>Gözlerin birçok gösterişli filme kaydığı o dönemde, ikinci uzun metrajıyla seyirci karşısına çıkan yönetmen Alexander Payne fazlaca bilinmeyen bir isimdi. Filmin kadrosunda yer alan oyuncuların büyük bir bölümü, daha sonraki yıllarda çıkışa geçseler de o dönemin şartlarına göre fazla bilindik değillerdi. Bir tek başrolde yer alan Matthew Broderick seyirci için tanıdık bir sima olarak ekrana yansıyordu. Filmin diğer önemli rollerini paylaşan Reese Witherspoon, Chris Klein gibi isimler ise beyazperdede bu film aracılığıyla yeni yeni seyirciyle buluşuyordu.</strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FtBgM_Kw6PSM%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DtBgM_Kw6PSM&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FtBgM_Kw6PSM%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/5d7e22d36c29362553606957bb6f3d37/href">https://medium.com/media/5d7e22d36c29362553606957bb6f3d37/href</a></iframe><p><strong>Filmin esas konusunu birkaç cümlede özetleyince de aslında seyircinin ilgisini cezbedecek, onu filmin içine alacak bir mevzu gözükmüyor. Broderick’in canlandırdığı Jim McAllister bir lisede öğretmenlik yapmaktadır. 30&#39;lu yaşlarında, evli ve mazbut bir adamdır. Öğretmenlik yaptığı okulda öğrenci başkanlığı için seçime gidilecektir. Okulun antipatik kızı Tracy Flick (Witherspoon) başkanlığın tek adayıdır. McAllister Tracy’den aşırı derecede rahatsızlık duymaktadır -ki bu konuda haksız sayılmaz- ve okulun başka bir öğrencisine öğüt verir. Okulda işlerin demokratik yoldan yürümesi için bir seçim ortamının olması gerektiğini ve Tracy’nin karşısına aday olarak çıkması gerektiğini söyler. Ve olaylar gelişir.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*p09Hf1XT0lMX9rDmtMfkMg.jpeg" /></figure><p><strong>O olayların geliştiği kısım var ya, işte orası çok eğlenceli. Sonraki filmleriyle mücevher gibi parlayacak olan Payne’in filmi özel hale getiren maharetli dokunuşları da bu andan itibaren başlıyor.</strong></p><p><strong>Filmin esas konu olarak belirlediği okul seçimi, bir yandan Amerikan kültürü içinde kalmaya gayret göstererek; ülke yönetimi, politik ilişkiler, siyasetin insanları yönlendirmesi, yozlaştırması gibi hususlarda bir mikro ölçekli örnekten genel yapıya müthiş salvolar gönderiyor.</strong></p><p><strong>Broderick’in canlandırdığı öğretmen karakteri üzerinden de; pop kültür çağında belirli etik kurallar çerçevesine sıkıştırılmış bir Amerikalının gelgitlerini, günün koşuluna ayak uydurmak istediğinde de karşı çıkmak istediğinde de nasıl komik durumlara düşebildiğini, çok güzel sergiliyor.</strong></p><p><strong>Payne’in maharetli dokunuşundan kastımız ise bu bahsini ettiğimiz göndermelerin hiçbirinin kör gözüm parmağına yapılmaması. Siz gerçekten sadece bir okul seçimine ve onun etrafında şekillenen komik ve absürt olaylara yoğunlaştığınızı düşünürken, şeytanın gizlediği her bir ayrıntı etrafınızı kaplamaya başlıyor.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/478/0*NROXXApLZszP4bTa.JPG" /></figure><p><strong>Filmin oyunculuk performansı hakkında da birkaç kelime etmek lazım. Filmin ana yıldızı, Reese Witherspoon. Senaryodaki antipatik, aşırı düzenci, kuralcı (bir anlamda Amerikan toplumundaki rahatsız edici muhafazakar yapıyı temsil ediyor) karakteri dört dörtlük oynamış. Filmde birden çok kısımda rol çalmayı başarıyor ve bütün dikkatleri üzerine çekiyor. Matthew Broderick ve Chris Klein başta olmak üzere diğer bütün oyuncular da vasatın üstünde bir performans ortaya koyuyor.</strong></p><p><strong>Alexander Payne’in filmini, daha sonra çektiği diğer iki filmle beraber bütünlük içinde de değerlendirmek mümkün.</strong></p><p><strong>Hem Election hem de ardından gelen About Schmidt ve Sideways aslında aynı hedefe yol alan filmler. Payne, 2000&#39;li yıllarla birlikte kurulan yeni dünya düzeninde çağdaş Amerikan toplumunda güçlenen bir simge haline gelen kadına dikkat çekiyor.</strong></p><blockquote><strong>Toplumun ataerkil yapısının artık kırıldığını ve erkeklerin öyle veya böyle kadınların kurduğu ve düzene koyduğu bir hayatın içinde artık asıl etken olmaktan uzak kaldığını ortaya koyuyor.</strong></blockquote><p><strong>Eğer daha önce yönetmenin bu bahsini ettiğim diğer filmlerini de izlemediyseniz işte size bulunmaz bir fırsat. Payne’i diğer isimlerden ayıran ve öne çıkaran ilk dönemine ait bu üç filmi kronolojik olarak izlemek kuşkusuz müthiş bir keyif olacaktır.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4fbbb8d6be54" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-election-4fbbb8d6be54">Ölmeden İzle: Election</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Apfelstrudel Talisca!]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/apfelstrudel-talisca-6e80fbc3f0b1?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6e80fbc3f0b1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Oct 2017 14:21:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-07T09:57:33.642Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Almanya’da yapılan ve her gittiğimde tadına bakmadan dönmediğim çok güzel bir tatlı var. Aslında malzeme olarak baktığınızda çok esaslı bir şeyle karşı karşıya değiliz ama işin lezzeti tatlının içine koyulan ürünlerden ziyade; o tatların bir araya gelişi ve sunumuyla ortaya çıkıyor.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*nIIW1GT1IXSAQcckOse8Rw.jpeg" /></figure><p><strong>Apfelstrudel </strong>yani elma tatlısı; bildiğimiz elmalı tartın üstünde gezdirilmiş sütlü, yoğun, sıcak bir kremayla ve yanında iki top vanilyalı dondurmayla servis ediliyor. Elmalı tartın pişirilme süresi, kremanın kıvamı ve şekeri, dondurmanın doygunluğu gibi tatlının başarılı olma kıstaslarını belirleyen çok sayıda etken var. Reklam yapmak gibi olmasın ama, <strong>Almanya’da </strong>bu tatlıyı açık ara iyi yapan yerlerden birisi <strong>Mövenpick</strong>. İşin sırrı da mutfakta. Tart hamurunu günlük taze açıyorlar, kaliteli krema ve dondurma kullanıyorlar. Yani işe yönelik bir özen ve hassasiyet söz konusu. Şimdi diyeceksiniz ki adam başlığa <strong>Talisca</strong> yazdı, futbol içerikli diye yazıyı açtım okumaya başladım ağzımın suyunu siliyorum şu an. Vallahi haklısınız ama <strong>Talisca’yı</strong> bu tatlıdan daha güzel bir metaforla anlatmanın mümkünatı yok.</p><p><strong>Talisca’nın Beşiktaş’ta </strong>geçirdiği süreci ve <strong>Benfica’dan</strong> geliş şeklini belirli bir düzleme oturttuğumuzda karşımızda son derece karmaşık bir oyuncu profilinin olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.</p><p>Çünkü <strong>Talisca’nın</strong> ne zaman iyi bir yanını görsek, mutlaka o iyi yanın bir kötü yansıması da oluyor. Aklımıza gelenleri yazalım.</p><ul><li>Ayaklarına son derece hakim ama uzun bacaklı olduğu için kapanan savunmalarda aralara giremiyor.</li><li>Son vuruşları hem darbeli hem akıl dolu ama her zaman daha zor olan tercihe veya köşeye yöneliyor.</li><li>Orta sahada aniden top kaptığında çok hızlı atağa kalkabiliyor ama atağı daha olgun hale getirecek kilit paslarda seçimleri yanlış.</li><li>Gol sezgisi birçok forvetten bile aşırı yüksek ama doğrudan forvet oynayamıyor, santrafor hiç oynayamıyor. Harika bir ofansif orta saha oyuncusu, forvet arkası ama topsuz oyunda sıfır etkiye sahip.</li></ul><p>Şimdi genel olarak baktığımızda, yazının başında örnek olarak verdiğimiz tatlı örneğinden yola çıkarsak karşımızda eşsiz bir lezzet vaat eden bir oyuncu/tatlı var ama ihtiva ettiği farklı özelliklerin/ürünlerin doğru oranda ve kararında kullanılması gerekiyor.</p><p><strong>Talisca, Benfica</strong> macerasını iki perdelik bir tiyatro oyunu gibi yaşadı. İlk dönemi oldukça gösterişliydi. <strong>Benfica</strong> kariyerinde attığı <strong>12 golün</strong> çoğuna forvet arkası ve hatta kimi zaman ikinci forvet gibi oynadığı maçlarda imza attı. Hoca değişikliğiyle birlikte <strong>Benfica’nın</strong> da oyun planı değişti ve<strong> Talisca </strong>yedeğe çekildi. Ortaya koyduğu spektaküler <em>“anlık”</em> performanslara rağmen maçın genelinde birçok teknik adam için baş ağrısı sebebiydi. Hücum presi, topsuz oyun, kilit pas, asiste yatkınlık gibi konularda düşük not alan <strong>Talisca </strong>kendisini <strong>Brezilya</strong> milli takımına kadar götüren gösterişli futbolunu kadroda kalıcı bir mevkiye dönüştüremedi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/682/1*TRmTkEJnY-KcewlxQ_j9rg.jpeg" /></figure><p><strong>Beşiktaş’a</strong> transfer olduğu dönemde de; bütün bu kuşkuları uyandırmasına rağmen, <strong>Şenol Güneş </strong>faktörüyle birlikte değerlendirilecek olması hanesine daha ilk günden artı yazılmasına sebep oldu. Özellikle ligin başında, ilk şampiyonlar ligi maçında, tapusuna sahip olan <strong>Benfica’ya </strong>son dakikada attığı golün <strong>Beşiktaş </strong>kariyerine olumlu anlamda muazzam bir katkı yarattığını düşünüyorum. Devamında, ayağında yaşadığı kırıktan dolayı bir süre takımdan ayrı kalması hem yakaladığı formu geriye götürdü hem de takımın kritik maçlarında gözler onun son vuruşlarını ve ani patlamalarını aradı. Sakatlıktan sonra takıma zımba gibi döndü ve özellikle ikinci <strong>Lyon</strong> maçında ortaya koyduğu oyun başta olmak üzere, birçok maçta seyirciyi coşturdu.</p><p>Şimdi<strong> Şenol Güneş, Talisca’dan </strong>daha lezzetli bir <em>“apfelstrudel” </em>yaratmaya çalışıyor. Çünkü şu anki <strong>Talisca’nın</strong> şekeri biraz fazla, dondurması kıvamlı değil ve elmalı tart tam anlamıyla ağızda dağılmıyor. <strong>Benfica </strong>değil, birçok başka takımda da oynasa<strong> Talisca</strong> bu haliyle, kadronun esas oyuncusu olmak konusunda sıkıntı yaşardı.<strong> Şenol Güneş</strong> ise onun eksik yanlarını başka oyunculara törpületerek onun saf ve kimsede olmayan özel yeteneklerinden <strong>“tulum”</strong> çıkarmaya çalışıyor. Bugünkü oyun düzeninde <strong>Oğuzhan </strong>ve <strong>Atiba’dan</strong> herhangi birinin sahada olmasının <strong>Talisca’nın</strong> performans devamlılığı hususunda hayati rolü var. <strong>Talisca’nın </strong>atak başlattığı birçok pozisyonda yılların kurt oyuncusu <strong>Atiba </strong>özellikle atağa çıkmıyor ve <strong>Brezilyalı </strong>haylazın iki üç adım gerisinde pozisyon gelişimini takip ediyor. Çünkü <strong>Talisca, </strong>bir anda muhteşem bir şut veya pas atabilecekken, felaket bir hata yapabilecek potansiyeli de içinde barındırıyor.</p><p><strong>Leipzig </strong>maçında erişebileceği bir topa geç hareketlenmesi yüzünden<strong> Caner </strong>faul yapıp sarı kart almasa, maçın kritik bir anında çıkarılması zor bir golü yiyebilirdik. Ama aynı <strong>Talisca</strong>, maçın ikinci golüne imza atarken atağın olgunlaşmasına sebep olan tek adamdı.</p><blockquote>Topla birlikte doğru hareketlenme, doğru oyun açılımı ve yapılan ortaya mükemmel koşu; kusursuz kafa vuruşu.</blockquote><p>Hakikaten oturup adam akıllı düşündüğünüzde tam bir teknik direktör açmazı. 4–1 biten lig maçının ardından,<strong> 1 gol 1 asistle</strong> oynamış <strong>Talisca. Şenol Güneş</strong> ile röportaj yapılıyor. Sakin sakin konuşuyor Hoca, <em>“iyiydik daha iyi olacağız”</em> falan derken “<em>Bir ara </em><strong><em>Talisca</em></strong><em> çok top kaybetti, oyun hakimiyeti rakibe geçti”</em> derken gözünden alev çıkıyor, sesi hiddetleniyor. Çünkü futbol sadece rakip kale önünde yapılan son vuruşla oynanan bir oyun değil. Sizin yaptığınız son vuruş sayısından daha azını rakibe tanımanız gereken bir oyun.</p><p><strong>Talisca’nın </strong>bugünden sonra çift yönlü bir orta saha oyuncusuna dönüşmesini mümkün görmüyorum. Onun biraz daha <strong>“Hausgemachter” </strong><em>(ev yapımı)</em> olmaya ihtiyacı var. <strong>Şenol Güneş’in</strong> etkisiyle bu yıl biraz daha oturaklı bir oyununu görebiliriz. Fakat asıl açılımı birkaç yıl sonra yapacak. Pozisyon zekasını köreltmediği sürece, biraz daha yaş ve tecrübe olarak olgunlaştığında modern futbolun mevki düzenindeki ezberi yıkacak bir potansiyeli var. Kendisinin de idolü olarak gördüğü <strong>Rivaldo’nun</strong> ortaya çıkışı da<em> -</em><strong><em>Talisca</em></strong><em> benzerinde- </em>oyun düzenindeki ezberleri kısmen de olsa bozmuştur. Aynı şeyin <strong>Talisca</strong> için de geçerli olması kimseyi şaşırtmasın. İşte biraz daha kıvam, biraz daha krema, biraz daha lezzette bitiyor olay.</p><p><em>Afiyet olsun.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6e80fbc3f0b1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/apfelstrudel-talisca-6e80fbc3f0b1">Apfelstrudel Talisca!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölmeden İzle: Once Upon A Time In The West]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-once-upon-a-time-in-the-west-d960a4570a52?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d960a4570a52</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Oct 2017 08:52:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-06T13:34:00.743Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UCs7HCI6QN-A0iJpT5rxFA.jpeg" /></figure><blockquote>“ There were three men in her life. One to take her… one to love her… and one to kill her.”</blockquote><p><strong>Tür: Drama <br>Puan: 10/10</strong></p><p><strong>IMDB Puanı: 8.6<br>IMDB Linki: </strong><a href="http://www.imdb.com/title/tt0064116/">http://www.imdb.com/title/tt0064116/</a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FYw-Av9BpC-w%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DYw-Av9BpC-w&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FYw-Av9BpC-w%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9ac2d9c02f6a30be5d27c3d0bfc3b3ec/href">https://medium.com/media/9ac2d9c02f6a30be5d27c3d0bfc3b3ec/href</a></iframe><p><strong>Neden İzlemeli?</strong></p><p>Filmin yönetmeni<strong> Sergio Leone</strong> ile ilgili yanlış bir algı var. Bu filmi çekene kadar yönetmenin çok sayıda ucuz, basit western filmi çektiği yönünde insanların kafasında yerleşmiş bir önyargıyı en baştan kırmak lazım. Sinemaya ismini altın harflerle yazdırmış efsane <strong>Sergio Leone’nin</strong> kariyeri boyunca<strong> yönetmenliğini yaptığı film sayısı 8&#39;dir.</strong> Bunlardan biri de belgesel. <strong>İtalyan </strong>yönetmenin çektiği bu az sayıdaki filme de<em> “ucuz, basit” </em>demek en hafif tabirle hakaret olur.</p><p><strong>2018&#39;de 50. yıldönümünü kutlayacak olan filmimiz</strong>, afişinden ve isminden de anlaşılacağı üzere tepeden tırnağa bir <strong>western filmi</strong>. Fakat kendi türü içinde, az sonra yazıda da bahsini edeceğimiz detaylardan dolayı, özel bir değerlendirmeyi hak eden nev-i şahsına münhasır bir başyapıt olmuştur<strong> Once Upon a Time In The West.</strong></p><p>Filmin çekim hikayesine başlamadan önce, <strong>Leone’nin Clint Eastwood</strong> ile çektiği filmlerin<strong> spagetti western </strong>alt türünde derin izler bıraktığını söylemek lazım.<strong> Western</strong> filmlerinde görmeye alışık olunmayacak derecede ağır tempolu sahneler, diyalogsuz uzun plan çekimler, filmin doğal akışına ters olan ama seyirciyi kalbinden vuran müzikler. <strong>Leone’nin</strong> daha az itibarla anılan önceki filmlerinin ardından <strong>Once Upon A Time In The West’in </strong>sözünü etttiğimiz bu ters akışla, türün sahip olduğu değerlerin doğasına aykırı yapısıyla, zıtlıklar üzerinden bir western operası yarattığını pekala söyleyebiliriz.</p><p>Filmin yönetmeni kadar, arka planda filme katkı sağlayan iki önemli isme dikkatinizi çekmek istiyorum. Bunlardan birisi <strong>İtalyan giallosu</strong> deyince akla ilk gelen <strong>Dario Argento </strong>diğeri ise <strong>Bernardo Bertolucci.</strong></p><p>Filmin senaryolaştırılan hikayesinin yazar kısmında bu üçlünün ismi yazar. Aslında işin içyüzü biraz daha farklı. Filmin başyapıt hale gelmesinde bu üç birbirinden farklı ama iz bırakıcı adamın ortak çalışması olduğunu çok net bir şekilde söyleyebiliriz. <strong>Argento ve Leone</strong> çok eski dostlukları sebebiyle bu filmde beraber çalışma fırsatı buluyorlar. <strong>Bertolucci’nin </strong>ekibe katılmasının öyküsü ise hayli enteresan.</p><p><strong>Bertolucci, 1966 yılında,</strong> daha kariyerinin başında toy bir yönetmen adayıyken, <strong>Paris’te </strong>çok az kişinin olduğu bir salonda<strong> Leone’nin</strong> unutulmaz filmi <strong>The Good The Bad and The Ugly’yi </strong>izler. Filmden çoke etkilenir ve <strong>Leone</strong> ile tanışmanın fırsatını kollar. <strong>Paris’te, </strong>68 ruhunun filizlendiği bir komünde, ayaküstü bir kokteylde <strong>Leone</strong> ile karşılaşır.</p><blockquote><em>Kısa bir tanışma faslından sonra direkt söze girer. </em>“Sevgili<strong> Sergio</strong>, son filminizi büyük bir zevkle izledim. Dikkat ettim, filmlerde atlı sahnelerde atları mümkün mertebe tam arkalarından ve kalça seviyesinde yakın plan çekiyorsunuz. Kalçadan bacaklara uzanan adaleli yapıyı seyirciye göstererek karakterlerin temsil ettiği arzuyu, iktidarı ve gücü seyirciye çok rahat geçiriyorsunuz. Bu yüzden sizi tebrik etmek isterim.”<em> Bu akıcı konuşmayı tepkisiz bir şekilde dinleyen</em><strong><em> Leone</em></strong><em>, yaklaşık 10 saniye süren bir ölüm sessizliğini şu cümleyle bozar: </em>“Mutlaka seninle bir film yapmalıyız.”</blockquote><p>Şüphesiz, bu ölümsüz başyapıtın özgün dramatik kurgusunun ve çekildiği döneme göre bir hayli radikal sayılabilecek yapısının oluşmasında; kafası tamamen farklı çalışan bu üç ismin bir araya gelmesinin çok büyük payı var. Tabi iş sadece kamera arkasında bitmiyor. Kameranın önünde bu üçlünün sunduğu öyküyü seyirciye doğru aktaracak iyi oyunculara ihtiyaç var.</p><p>Kadro, o günün şartlarında oluşabilecek en güçlü kadro. Futbolu sevenler için benzetmek gerekirse, <strong>1988 Hollanda Milli Takımı</strong> gibi bir oyuncu kadrosu. Atan var, tutan var, taşıyan var, işçisi var, yıldızı var. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000020/?ref_=ttfc_fc_cl_t2"><strong>Henry Fonda</strong></a><strong>, </strong><a href="http://www.imdb.com/name/nm0000314/?ref_=ttfc_fc_cl_t4"><strong>Charles Bronson</strong></a><strong>, </strong><a href="http://www.imdb.com/name/nm0001012/?ref_=ttfc_fc_cl_t1"><strong>Claudia Cardinale</strong></a> hemen bir çırpıda aklıma gelen muazzam isimler.</p><p>Konu oyunculardan açılmışken, filmle ilgili ilginç bir anekdot daha paylaşayım sizinle. Film, gösterime girdikten kısa bir süre sonra seyircilerin belirli bir kısmından çok ağır tepkiler alıyor. Tepkinin sebebi ise bir hayli ilginç.</p><p>Filmin bir sahnesinde, kasabanın merkezinden uzakta, <strong>McBain ailesine</strong> ait bir çiftlik evinin bahçesinde yemek hazırlıkları sürerken, uzaktan bir keskin nişancının aile üyelerini tek tek vurarak katlettiğine tanık oluruz. Nişancı; kadın, çocuk dinlemeden kadraja giren herkesi tek tek öldürür.</p><p>Filmi sinemada izleyen seyirci buz keser. <strong>1968 yılında </strong>beyazperdede savunmasız bir kadının, çocuğun bu şekilde katledilmesi görülmüş şey değildir. Ama seyirciyi daha büyük ve şiddetli bir şok beklemektedir. Aileyi öldüren adam,<strong> Amerika’nın </strong>milli halk kahramanı mavi gözlü <strong>(onların Cüneyt Arkın’ı)</strong>, yakışıklı artist <strong>Henry Fonda’nın</strong> ta kendisidir. Seyircilerin bir kısmı bu sahnenin ardından küfürlerle salonları terk eder.</p><p>Herkes şoktadır, her zaman <em>“iyi çocuk”</em> rollerinde sahnede boy gösteren<strong> Henry Fonda;</strong> 6 yaşındaki bir çocuğu bile gözünü kırpmadan vurabilen bir manyağı oynamaktadır. Film stüdyosuna yürüyüşler, tehdit ve hakaret mektupları, salonlarda çıkan arbedeler; o dönem çok konuşulmuştur.</p><p>Yine filmden, kısa birkaç hikaye ve bilgi aktarmaya devam edelim.</p><p>Kadronun içinde yer alan, filmde diyalog sahibi tek kadın oyuncu<strong> Claudia Cardinale</strong> o dönemin en güzel kadın oyuncularından biriydi. <strong>İtalyan</strong> afet, <strong>Leone’nin</strong> ısrarıyla filme dahil oldu. <strong>Cardinale’in</strong> filmde ilk gözüktüğü sahne, trenden iniş sahnesidir. Çekimden önceki gün Cardinale’e sahnenin son hali verilir. Bir de not iliştirilmiştir. Yönetmen<strong> Sergio Leone, Cardinale’den </strong>söz konusu sahnede altına iç çamaşırı giymemesini istemektedir. Güzel oyuncu, ertesi gün kafası karışık bir halde sete gider. Çekimden önce <strong>Leone’yi </strong>kenara çeker ve neden böyle bir şey istediğini sorar. <strong>Leone, Cardinale’e </strong>sahneyi nasıl çekeceğini anlatır. Trenden iniş anında <strong>Cardinale’i</strong>, kamera tam basamağın altından tepeye doğru bakacak şekilde, çekecektir. Anlık da olsa ekrana yansıyacak olan erotik görüntüyle<strong> Leone Cardinale’i </strong>filmdeki arzulanan temel öğe olarak seyirciye ilk sahneden tanıtmak istemektedir.</p><p><strong>Cardinale</strong> bu açıklamadan tatmin olmaz ve o sahneyi o şekilde çekmeyi reddeder. <strong>Cardinale </strong>yıllar sonra verdiği bir röportajda <strong>Leone’nin </strong>bu tuhaf talebini <em>“hınzırca ve çocukça”</em> olarak niteler. <em>(Yazar notu:</em><strong><em> Sergio </em></strong><em>abimiz mevzu uğruna çok kasmış ama </em><strong><em>Claudia </em></strong><em>ablamızı ikna edememiş.</em><strong><em> Leone’nin</em></strong><em> diğer filmlerinde de bu tür ufak tefek taşkınlıkları vardır.)</em></p><p>Filmdeki bir başka ilgi çekici oyuncu ise, <strong>Charles Bronson.</strong> Sinema tarihinin en tuhaf, en gizemli adamlarından birisidir. <strong>Once Upon A Time In The West’in </strong>setinde kimseyle iletişim kurmayan, sadece sahnesi geldiğinde çıkıp oynayan bir adamdan bahsediyoruz. Set çalışanları<strong> Bronson</strong> için hayalet oyuncu demişler. Hatta rivayete göre aktör öldükten sonra anısına bir belgesel yapmak istemişler. Bu filmden bir kişi de çıkıp <strong>Bronson</strong> ile ortak hatırasını paylaşamamış.</p><p>Oyunculuğun yanında filmde görüntü yönetimi de eşsiz. Özellikle geniş plan çekimlerde sürekli uçsuz bucaksız çöllerde, kavruk ve savruk western kasabalarında geçen bir hikayeyi, çoğu zaman <em>“usta bir ressamın elinden çıkmış bir yağlı boya tablosu estetiğinde”</em> seyirciye aktarabilmek büyük maharet ister.</p><p><strong>Once Upon A Time In The West,</strong> bütün bunların yanında çekildiği dönemin sinemasının sahip olduğu ve kalıplaştırdığı birçok kuralı yıkan, asi ve devrimci bir film olarak hatırlanacak. Üzerinden <strong>50 yıl</strong> geçse de eskimeyecek, <strong>Ennio Morricone’nin</strong> filme büyük değer katan eşsiz ezgileri kulağımızdan hiç gitmeyecek.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d960a4570a52" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-once-upon-a-time-in-the-west-d960a4570a52">Ölmeden İzle: Once Upon A Time In The West</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölmeden İzle: El Secreto De Sus Ojos]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-el-secreto-de-sus-ojos-c29d5760c243?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c29d5760c243</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Sep 2017 10:27:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-30T10:27:50.862Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“Bir insan ismini, sokağını, karısını ve hatta yüzünü bile değiştirebilir. Tek bir şeyden vazgeçemez. Tutkularından…”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8RfkFnOF984ixrud79FWsw.jpeg" /></figure><p><strong>Tür: Drama <br>Puan: 9/10</strong></p><p><strong>IMDB Puanı: 8.2 <br>IMDB Linki: </strong><a href="http://www.imdb.com/title/tt1305806"><strong>http://www.imdb.com/title/tt1305806</strong></a></p><p><strong>Neden İzlemeli?</strong></p><p><strong>Her filmin illa bir yerinde kusur vardır, bunda yok. Sinemada mükemmelliğin vücut bulmuş hali.</strong></p><p><strong>Kusursuz bir işçilikle bezeli; teknik açıdan zirveye ulaşan bir yönetmenlik, tıkır tıkır işleyen ve seyircinin içindeki merak duygusunu sürekli ayakta tutan akıcı bir senaryo, çarpıcı hikaye, sürükleyici anlatım, kaliteli oyunculuk, unutulmaz final. Bir insan bir filmden daha fazla ne isteyebilir?</strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FGcHkTSqeGoU%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DGcHkTSqeGoU&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FGcHkTSqeGoU%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/abbc5ed9fc2817cd183c24694bf847c1/href">https://medium.com/media/abbc5ed9fc2817cd183c24694bf847c1/href</a></iframe><p>Yönetmen<strong> Juan José Campanella,</strong> <strong>Arjantin</strong> sinemasının son dönemde yetiştirdiği en iyi oyunculardan biri olan <strong>Ricardo Darin</strong> üzerinden size hem <strong>Arjantin’in </strong>yakın dönem siyasi tarihine ve yaşananlara bakış atma fırsatı veriyor; hem de hiçbir şekilde gidişatını aksatmadan sonuna kadar merak edeceğiniz bir suç ve aşk hikayesinin peşine düşmenize izin veriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*bsiRAaWPrvydURbO4vwEJA.jpeg" /></figure><p>Genel olarak izlemeyenlerin filmden alacağı zevki düşürmemek adına filmin hikayesinden bahsetmeyeceğim. Fakat bu filmi çok özel bir yere koyan bazı unsurlar var, onlardan bahsetmek lazım. Gösterime girdiği yıl en iyi yabancı film <strong>Oscar </strong>ödülü başta olmak üzere birçok festivalde aday gösterilen, ayakta alkışlanan filmin sahip olduğu ve birçok filmde eksikliğini hissettiğimiz bir denge unsuru var. Hatta buna dozaj demek lazım. Hikayenin dramatik yapısı ve sarsıcı unsurları seyirciye aktarılırken, her şey olması gerektiği kadar veriliyor ve bu dozaj filmin sonuna kadar devam ediyor.</p><p>Filmin teknik işçiliğinin nirvanaya ulaştığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Seçilen kadrajlar, iki farklı zaman arasında gidip gelen bir film olmasına karşın; seyircide eğretilik oluşturabilecek hiçbir öğenin olmaması dikkat çekici. Şimdiden efsane haline gelen <strong>“tek plan çekim stadyum sekansı”</strong> başta olmak üzere, hep doğru zamanda doğru açıdan çekildiği hissedilen sahnelerle bezeli bir film var karşımızda.</p><p><strong>Ricardo Darin</strong> yine o ekrana çok yakışan siluetiyle rolünün hakkını fazlasıyla verirken, <strong>Guillermo Francella</strong> başta olmak üzere oyuncu kadrosunun tamamı, rollerinin altından başarıyla kalkıyor.</p><p><strong>El Secreto De Sus Ojos</strong> hangi türden hoşlanırsa hoşlansın, her sinemaseverin mutlaka izlemesi gereken müthiş bir deneyim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c29d5760c243" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-el-secreto-de-sus-ojos-c29d5760c243">Ölmeden İzle: El Secreto De Sus Ojos</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beşiktaş Kanatlandırır]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/be%C5%9Fikta%C5%9F-kanatland%C4%B1r%C4%B1r-74cd739b0f37?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/74cd739b0f37</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Sep 2017 17:31:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-27T17:49:58.713Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/1*BN9MO34xo2z5L3tC-5rRKA.jpeg" /></figure><blockquote>Siz o reklamlara inanmayın. Enerji içecekleri kanatlandırmaz. Nihayetinde her şey reklama dayalı. Size gösterilen şey ile karşılaştığınız şeylerin arasındaki farka biz; “hayatın sillesi” diyoruz. Gerçek hayatta sizi kanatlandıracak şey cesarettir, engellere karşı direnmektir.</blockquote><p>Hafta sonu oynanan <strong>Fenerbahçe </strong>maçında yaşananlardan sonra; <strong>Beşiktaş </strong>tarihine ve kırılganlığına uymayan bir tabloyla ilk defa karşılaşıyoruz.</p><p>Hayır; maçın içinde yaşanan hakem skandalından, tribünlerin centilmen olmayan ruhundan, her şeyi kazanmaya endekslemiş bir güruhun ilke ve değer kaygısı olmamasından bahsetmiyorum. <strong>Fenerbahçe</strong> maçının içinde yaşananların hiçbiri bizi şaşırtmadı. Bunları biz her sene “upgrade” edilmiş bir versiyon gibi tekrar tekrar izliyoruz zaten. Benim size bahsetmek niyetinde olduğum daha başka bir şey.</p><blockquote>Beşiktaş, saha içi ve dışı her türlü açıdan insana kendisini kötü hissettirecek bir derbi atmosferinden; hem fiziksel hem de mental açıdan dayak yiyerek çıktı. Ve aradan sadece 72 saat geçmişken bu takım, Vodafone Park çimlerinde ilk 45 dakikada taraftarına bir resital sundu.</blockquote><p>Günlük hayattan bir örnek vereyim. Diyelim ki sabah uyandınız, üstünüzü başınızı giyinip işyerine gittiniz. Her zamanki gibi, rutin işlerinize başlamışken, sabahın köründe patron odasına çağırıyor. Odaya giriyorsunuz, içeride kıyamet kopuyor. Sizin vazifeniz olmayan bir işin başarısızlık mesuliyeti üzerinize yıkılmış.</p><p>Tam derdinizi anlatacakken camdan bir bakıyorsunuz hırsızlar güpegündüz otoparktaki arabanızın parçalarını söküp götürüyor! Can havliyle polisi arıyorsunuz, telefona cevap veren yok. Siz arabanızın yanına koşarak giderken, patron güvenlikle haber gönderiyor. Toplantıyı terk ettiğiniz için kovuldunuz. <em>“Arabamın başına gelenleri onlar da gördü, halimi biliyorlar nasıl beni kovarlar?”</em> diye isyan ediyorsunuz ama, sizi dinleyen yok.</p><p>Kaldırıma oturup her yeri sökülmüş arabanıza bakarken, bir postacı yaklaşıp mektup uzatıyor. Mektubu açıyorsunuz, içinden bir mahkeme celbi çıkıyor. Hırsızlar az önce sizden çaldıkları araba parçalarını başka bir arabayla kaçırırken, trafik kazası yapmışlar. Yaşananlardan dolayı mahkeme sizi sorumlu tutmuş, çünkü hırsızlar sizin arabanızın parçalarını sökmese bu kaza olmayacakmış. Mahkeme o kadar adaletliymiş ki yarım saat içinde celp hazırlayıp size göndermiş! Ayağa kalkıyorsunuz kollarınızı iki yana açıp okkalı bir küfür savuruyorsunuz. Arabanızı hırsızlar söküp parçalarken aradığınızda gelmeyen polis hemen dibinizde bitiyor. Kamuya açık alanda huzuru bozmaktan, sizi karakola götürüyorlar.</p><p>Vallahi abartmadım. Bir daha okuyun, bir daha okuyun. Hafta sonu; <strong><em>Beşiktaş taraftarı, futbolcusu, malzemecisi, hocası</em></strong>; bunu yaşadı. Şimdi ben size bir gün içinde böyle felaket üstüne felaket yaşamış bir adam; 72 saat içinde toparlandı, akıl sağlığını korudu, dimdik ayakta kaldı ve İstanbul’da çok büyük bir toplantı salonunda dünyanın dört bir yanından gelen katılımcılara konferans verdi, ders verdi, toplantı bittiğinde ayakta alkışlandı desem ne dersiniz?</p><p><strong>Beşiktaş </strong>kanatlandı efendiler. İsteyeni de kanatlandırmaya hazır artık. Artık <strong><em>“kötü günler geride kaldı”.</em></strong> Yaşanan travma ve haksızlık seviyesi ne kadar yüksek olursa olsun bu takım çelik gibi sağlam. Biz bu ayakta kalma ruh halini, <strong><em>“9 kişi kalıp iki farklı geriye düşen takım santradan gole gittiğinde” </em></strong>anlamıştık. Bir takımda fiziksel, taktiksel eksiklikler olabilir. Bunları çalışarak kazanırsınız, düzeltirsiniz.</p><blockquote>Ama direniş ruhu başkadır. Bu gerçek anlamda bir aile olabilmekle ilgilidir.</blockquote><p>Biz hep geçmiş yıllarda naif bir giriş müziğiyle başlayan bir sezonda; deli, romantik, eksiği çok ama ruhu yüksek takımlarımızla mücadele etmeye çalışırdık. Çok eskiye gitmeyin, bundan 4 yıl önce <strong>Olimpiyat’ta Galatasaray</strong> ile oynarken <strong>Veli ile Sneijder</strong> arasında bir sürtüşme yaşandı. Pozisyonun devamında sınıfın sessiz, sakin ve çalışkan çocuğunu köşeye sıkıştıran zengin kolejli oğlanlar gibi aynı anda <strong>3–4 Galatasaraylı Veli’nin</strong> üstüne gittiler. Küfürler, iteklemeler, aşağılamalar. Yalnız kaldığını hisseden<strong> Veli,</strong> o güne kadar en ufak saha dışı tavrını görmediğimiz <strong>Veli; </strong>dayanamadı eliyle <strong>Sneijder’in</strong> yüzüne <strong><em>“dokundu”</em></strong>. Açın tekrar izleyin göreceksiniz, sadece dokundu. Ve kırmızı kartı gördü.</p><p>Şimdi konuyu daha fazla dağıtmadan sizi bir <strong>Yeşilçam </strong>filmine götürmek istiyorum.<strong> Ertem Eğilmez </strong>klasiği <strong>Aile Şerefi </strong>filmini unutmak ne mümkün? <strong>Şımarık zengin piçi Oktay </strong>ve güruhunun her türlü densizliğine çelik gibi bir iradeyle cevap veren, her yapılan ahlaksızlığa ve pisliğe karşı dimdik ayakta durabilen bir babanın ve ailesinin şeref hikayesidir o film.</p><p><strong>Zengin piçi Oktay’ın </strong>her türlü şerefsizliğine göz yuman ve onun kadar bu olayların yaşanmasından sorumlu olan <strong>babası</strong>; film boyunca bu kötü, ahlaksız çocuğunu korur, şımartır. Fakat <strong>Münir Özkul’un</strong> ve ailesinin bütün bu yaşananlara verdiği cevap nettir.</p><blockquote>Biz bir aileyiz, birbirimizi seviyoruz, birbirimize bağlıyız ve yıkılmayız!</blockquote><blockquote>Hafta sonu yaşanan onca travmadan sonra dosta, düşmana ilanımızdır. <strong>Oktay piçine ve ona sahip çıkan “güçlü babalara” selamlar olsun. Beşiktaş </strong>artık ne olursa olsun, her türlü saha içi ve dışı engellemeye rağmen ayakta kalabilen kocaman bir ailedir. <strong>Ağzından çıkan ilk laf “aşk” olan çocukların kurduğu aileler, ne yapsanız yıkılmaz.</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=74cd739b0f37" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/be%C5%9Fikta%C5%9F-kanatland%C4%B1r%C4%B1r-74cd739b0f37">Beşiktaş Kanatlandırır</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Respect Beşiktaş]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/respect-be%C5%9Fikta%C5%9F-d87c6bea3947?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d87c6bea3947</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Sep 2017 14:11:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-14T14:11:24.198Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Anneme Avrupa Fatihi olduğumu söylemeyin, o benim hala yenilip ezilmediğimi sanıyor!</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/906/1*ll9zrdeHu_Hk2uXzCEhZXA.jpeg" /></figure><p><strong>Kadıköy’de </strong>kalecisiz <strong>Beşiktaş,</strong> <strong>Koray’ın</strong> müthiş golüyle <strong>Fenerbahçe </strong>karşısında 4–3 öne geçtiğinde sessizliğe gömülen 55 bin taraftarın orta yerinde; sadece spiker <strong>Ercan Taner’in </strong>heyecanlı sesi duyuluyordu:</p><p><em>“Tarihi bir maç izliyoruz, tarihi!”</em></p><p>Evet, çok doğru. <strong>Beşiktaş’ın </strong>kalecisiz kalıp, 10 kişilik takımdan <strong>Pancu’ya </strong>eldiven giydirdiği, hakem eyyamının her türlüsünün yaşandığı bir derbide; o yılın en güçlü şampiyon adayına karşı <strong>Kadıköy’de 4 gol </strong>atıp galip gelmesi tarihi bir olaydı.</p><p>Üzerinden <strong>12 yıl </strong>geçti ama bugün hala unutulmayan maçlara yönelik her türlü sohbette kendisine yer bulur, tarihi maç dendiğinde akla gelenlerin başında yer alır bu karşılaşma.</p><p>Yalnız, o maçla ilgili biraz hafızaları tazelemekte yarar var. Özellikle maçın ilk 30 dakikasında <strong>Fenerbahçe, Beşiktaş</strong> kalesini ablukaya almıştı. Direkten dönen toplar, kurtarışlar, şansın yardım ettiği anlar…</p><p>Tam da bu boğucu baskının ortasında zorlanarak ilk atağını yapan <strong>Beşiktaş, Tümer’in </strong>şahsi becerisiyle kaleye çektiği ilk şutla golü bulmuştu. Maç boyunca <strong>Beşiktaş’ın</strong> neredeyse kaleye çektiği ve isabet bulan her şutu golle sonuçlandı.</p><blockquote>Beşiktaş’ı o maçta unutulmaz yapan; oyun anlayışı, felsefesi, kültürü değildi. Bülent Demirlek’in gaddar ve taraflı yönetimiyle aciz duruma düşürülmek istenen Beşiktaş’ın; ruhsal olarak şahlanışıydı akıllardan çıkmayacak olan.</blockquote><p>Ama oyunun özüne baktığınız zaman, daha fazla gol kaçıran, topa daha fazla hükmeden, oyununu kabul ettiren takım <strong>Fenerbahçe’ydi.</strong></p><p>Dün akşam <strong>Porto’da</strong> alınan galibiyeti bu açıdan değerlendirmekte büyük fayda var. Zira yapılan, ortaya koyulan iş; azımsanacak bir şey değil.</p><p><strong>Beşiktaş, Ercan Taner’in</strong> tabiri gibi <em>“tarihi”</em> maçlarından birini oynadı. Benim de içinde bulunduğum birçok kişinin kafasında oluşan kalıpları yıkıp geçti. Bambaşka bir anlayışla, gerçek anlamda geçiş yaptığı seviyeyi gözler önüne serdi. Peki nedir bu seviye? Biraz vaktiniz varsa, anlatayım.</p><p><strong>Şampiyonlar Ligi </strong>kuraları ilk çekildiğinde diğer takımların forumlarına göz gezdirmiştim. <strong>Porto’nun</strong> taraftar forumlarında dikkatimi çeken bir husus vardı. Daha önce karşılaştığımız, oynadığımız bir Avrupalı rakip olmasına rağmen taraftarın büyük bir kısmı <strong>Beşiktaş’ı</strong> tanımıyordu. Futbolu geniş anlamda takip eden, bizim maçlarımızı da izleyen ufak bir kitle dışında çoğunluk bizi bilmiyordu. <strong>3. torbadan</strong> gelen en zayıf takımlardan biri olduğumuzu söyleyip seviniyorlardı. Hem de kadromuzda iki önemli<strong> Portekiz </strong>futbolcusu varken, geçtiğimiz yıl <strong>Benfica</strong> ile ve bir önceki yıl <strong>Sporting </strong>ile enteresan maçlar oynamış olmamıza rağmen, neden bu adamların hafızasında bir iz bırakamamıştık?</p><p>Avrupa arenasında oynadığımız maçların önemi, sadece elde ettiğimiz maddi kazanç ve kupalarla ölçülemez. Orada daha başka bir şey var. Yıllar sonra <strong>Beşiktaş </strong>o ipin ucundan ilk defa tuttu, şimdi de ipi çekmeye başladı. <strong>Fikret Orman’ın</strong> dilinden düşürmediği dünya kulübü olabilmenin yolu tam da bu ipten geçiyor.</p><blockquote><strong>Porto’yu</strong> kendi sahasında kendi taraftarının önünde şans eseri bulduğunuz bir golle yenmenizin, <em>uzun vadede</em> <strong>Beşiktaş</strong> algısına ve markasına katabileceği hiçbir değeri yok. Ama<strong> Porto’yu</strong> dünkü maçta olduğu gibi bir futbolla yenerseniz, kazancınız sadece üç puan değildir. İşte bu yüzden biz;<em> “tarihi bir maç oynadık, tarihi.”</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UPIEKWhvQUOlbNVOFhOF7Q.jpeg" /></figure><p>Maç boyunca alışılagelmiş hücumcu kadromuzdan, kazanma amaçlı oyun anlayışından feragat etmedik. Soğukkanlıydık, serinkanlıydık, delikanlıydık. Maçın her anında rakipten daha hızlı düşündük, daha iyi uyguladık. Daha olgun oynadık. Baskıyı kaldırabildik, reaksiyonu hep doğru yerde ve zamanında verdik. Neredeyse 8 hücumcu kimliğe sahip futbolcuyla oynamamıza rağmen ciddi açıklar vermedik. <strong>Bireysel oyuna aşırı yatkın, Avrupa maçı görünce iştahlanıp, kendini ön plana çıkarmak isteyeceğini bekleyeceğiniz çok sayıda oyuncuyla, yüzde yüz takım oyunu oynadık.</strong></p><blockquote>Maç bitti, hakem son düdüğü çaldı. <strong>Beşiktaşlı </strong>futbolcular, teknik heyet sakin bir şekilde rakibin ve hakemin elini sıkıp soyunma odasına gitti. Kimse çılgınlar gibi sevinmedi, sahanın ortasında taklalar atılmadı, maç sonrası kimse hamaset içerikli açıklamalar yapmadı. İşte biz, tam da bu sebepler yüzünden tarihi bir maç oynadık.</blockquote><p>Size bir örnek vereyim. <strong>Manchester United</strong> ile bugüne kadar üç büyük takım da maç yapmıştır. <strong>Fenerbahçe</strong>, kırk yıl sonra <strong>Old Trafford’daki </strong>ilk galibiyet şiarıyla; <strong>90 dakika</strong> rakibine mahkum oynayıp, <strong>Boliç’in</strong> attığı ve rakibe çarpıp yön değişiren bir şutuyla gelen galibiyetini, övünerek hatırlar. Gidin Avrupa’da futbolu iyi takip edenlere sorun, o galibiyet hiçbirinde iz bırakmamıştır. Ha keza; <strong>Mustafa Denizli </strong>yönetimindeki <strong>Beşiktaş’ın,</strong> yine benzer gelişen bir maçla, <strong>Trafford’da Tello’nun</strong> tek golüyle aldığı bir galibiyet var. Bırakın <strong>İngilizleri,</strong> çoğu <strong>Beşiktaşlı</strong> bile bu maçı heyecan verici bulmaz. Ama <strong>Galatasaray’ın</strong> <strong>Manchester United</strong> ile 3–3 berabere kaldığı maç farklıdır. Çünkü orada şansa atılmış bir gol yok, ölümüne savunma yapan bir takım yok. 2–0 geriye düştükten sonra şahsiyetli bir oyun oynayan, maç berabere bitse bile <strong>İngilizler’in</strong> bir daha zihninden silinmeyecek anılar bırakan bir takım var.</p><p>Yani; Avrupa arenasında elde ettiğimiz puanlar, galibiyetler elbette önemli ama asıl olay <em>“respect” </em>meselesi. Dün akşam oynanan maçtan sonra <strong>Porto’lular</strong> artık <strong>Beşiktaş </strong>ismine saygı duyacak. Bunu skorla kazanmadık, oyun anlayışımızla kazandık. Bundan sonra grupta oynayacağımız beş maçı da eski günlerdeki gibi tek atak tek golle, dağınık oyunlarla, şansın yardımıyla kazanacağımıza, bu müthiş oyun anlayışıyla oynayıp kaybedelim; ben razıyım. <em>(Editörün notu: Neyse biz yine de çok şeyetmeyelim.)</em></p><p><strong>Şenol Güneş </strong>ve çocuklarının önünde saygıyla eğiliyorum, <strong>Türk</strong> futbolunun kendi içinde her açıdan çürüdüğü bir dönemde böyle bir <em>“karşı devrimi” </em>başarabildikleri için hepsine şükranlarımı sunuyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d87c6bea3947" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/respect-be%C5%9Fikta%C5%9F-d87c6bea3947">Respect Beşiktaş</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölmeden İzle: The Serpent and the Rainbow]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-the-serpent-and-the-rainbow-9b25dcd1db54?source=rss-c784541f3807------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b25dcd1db54</guid>
            <category><![CDATA[korku]]></category>
            <category><![CDATA[wes-craven]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Jokond Joko]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Sep 2017 15:52:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-30T10:47:26.431Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/757/1*VcFAIX-b55mSllCnXpYj3Q.jpeg" /></figure><p><strong>Tür: Gerilim, Korku<br>Puan: 7/10</strong></p><p><strong>IMDB Puanı: 6.4<br>IMDB Linki:</strong><a href="http://www.imdb.com/title/tt0096071"><strong> http://www.imdb.com/title/tt0096071</strong></a></p><p><strong>Neden İzlemeli?</strong></p><p>Korku ve gerilim sinemasının üstatlarından <strong>Wes Craven,</strong> yaratmış olduğu eserlerle korku sineması için zaten yeteri kadar önem taşıyor ama onun başardığı çok daha önemli bir husus var. <strong>Wes</strong> ustamız, birçok meslektaşının aksine <em>her dönemde</em> korku sinemasında çağdaş eserler vermeyi başarabildi. <strong>70&#39;ler, 80&#39;ler, 90&#39;lar </strong>ve <strong>2000&#39;ler </strong>korku sinemasına bakın, birbirinden çok farklı jenerasyonlara hitap edebilen ve dönemin öncüsü olmayı başarabilen filmlerin altında hep <strong>Wes Craven’ın</strong> imzası var.</p><p><strong>Öne çıkan filmleri:</strong></p><p><strong>The Last House on the Left (1972)<br>The Hills Have Eyes (1977)<br>A Nightmare on Elm Street (1984)<br>Deadly Friend (1986) (Bu da yine az bilinen ve dönemine göre son derece ayrıksı duran bir Craven filmidir. Senaryosu çok ciddi eksiklerle dolu, oyunculuklar zayıf ama “basketbol topu” başta olmak üzere sinema tarihine geçmiş birden fazla esaslı sahnesi var. Korku türüne ilgi duyanlar için güzel bir hazine.)<br>The People Under the Stairs (1991)<br>Scream (1996)<br>Red Eye (2005)</strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FLNRnOcW5yqs%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DLNRnOcW5yqs&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FLNRnOcW5yqs%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e0ffb20325fda66566fecdc8e33a19c7/href">https://medium.com/media/e0ffb20325fda66566fecdc8e33a19c7/href</a></iframe><p>Korku sineması için bu söylediğimiz şeyi gerçekleştirebilmek gerçekten çok ama çok zor bir zanaat. Sinema filmi üzerinden seyirciyi korkutucu bir atmosferin içine çekip, onu tedirgin edebilmek ayrı bir maharet.</p><blockquote>Bugün müteveffanın anısına, diğer filmlerine nazaran daha az bilinen bir filmini öneriyorum.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*g6YiVm7pCxAh4pH4qHW3jQ.jpeg" /></figure><p><strong>The Serpent and the Rainbow, </strong>tam anlamıyla bir piyasa filmi değil. Ürkütücülüğü, atmosferi tamamen bir yönetmen başarısı. Zira aynı konuyu başka yönetmenlere verseniz buradan size dram da çıkarır, yarı belgesel de. <strong>Craven </strong>üstadımız ise çekildiği dönem de göz önüne alındığında, <strong>Afrika’nın</strong> kendine has o mistik ve bilinmez havasında müthiş bir kara büyü öyküsü anlatıyor. Filmin başında yer alan hayal sekansı bugün hala birçok sinemaseverin zihninde önemli bir yer tutmakta. Zamanının önünde, hayli başarılı ve farklı bir korku filmi ile karşı karşıyayız. Yeni neslin <strong>Scream</strong> ile, seksenler ve doksanlar kuşağının <strong>Elm Sokağı </strong>serisi ile gönlünü kaptırdığı bu büyük korku dehasının en farklı işine muhakkak göz atmanızı tavsiye ederim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b25dcd1db54" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/%C3%B6lmeden-i%CC%87zle-the-serpent-and-the-rainbow-9b25dcd1db54">Ölmeden İzle: The Serpent and the Rainbow</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>