<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kaan Yildiz on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kaan Yildiz on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kaanyildiz?source=rss-239a42a8807b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*whF0xLaSg2bk0jpVFZmQrA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Kaan Yildiz on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz?source=rss-239a42a8807b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 11:08:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kaanyildiz/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Gladyatörün İncisi]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/gladyat%C3%B6r%C3%BCn-i%CC%87ncisi-334b53a75e1c?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/334b53a75e1c</guid>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <category><![CDATA[qatar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Aug 2025 14:54:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-24T15:25:53.816Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Gladyatörün İncisi</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7CZHmZbofWXHMmS3HkC4OQ@2x.jpeg" /></figure><p>Katar Ulusal Müzesi’nin mağazasındaki vitrinde yer alan kitapçığın, kapağını süsleyen arkeolojik sit alanı gözüme ilişmişti. Arapça kelimeler çevrildiği an, bilgiler ortaya dökülmüştü. 1700&#39;lerden 1811&#39;e kadar olan süreçte, günümüz Kuveyt topraklarından gelen Utub tüccarlarına ev sahipliği yapmış burası. İlk kez MS 9. yüzyılda, sahile çok yakın bir mesafede kurulup iç yerleşimlerle simbiyotik bir ilişki güçlendirmeye başlamış Al Zubarah. Refahının zirvesindeyken, Hint Okyanusu, Arabistan ve Batı Asya ile yüksek değere sahip emtiaların ticareti yapılıyormuş ve önemli bir kısmını inci ihracatı oluşturmaktaymış. UNESCO miras listesindeki bu arkeolojik sit alanı, artık sadece tarih sayfalarını süslüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*Jw1pJUcEcJX9y7qPXhGBlw@2x.jpeg" /></figure><p>Çöl gülünü, açtıracak tohumlar 1848&#39;de Şeyh Mohammed bin Thani ve onunla bir olan ittifaklarının, günümüzün uçurtma sörfçülerinin popüler sahil beldesi Fuwarait’den Doha şehrine gelmesiyle ekilmişti. İnci ticaretinin en önemli noktası haline gelen Souq Waqif, artık onun avucunun içindeydi. Körfezden çıkarılan kıymetler, Art Nouveau akımıyla birlikte 1880&#39;lerden 1910&#39;lara kadar olan süre zarfında kendi zirvelerini görmüşlerdi. Yüzük ve broş sanatçılarından Rene Lalique, inci taraklı toka ustası Lucien Gaillard ve gerdanlıklarıyla tanınmış Henri Vever, sanatlarını icra ederken Kıta Avrupası’nda ön plana çıkıyordu. 20&#39;li yıllarla 2. Dünya Savaşı arasında, Art Deco tarzı benimsenmiş mücevherler, Cartier tarafından vitrinlerde sosyeteye ve de eski aristokrasiye sunuluyordu. Elizabeth Taylor’ın taktığı meşhur küpelerin incileri, körfezden çıkarılmasının akabinde Bulgari’nin elinde işleme maruz kalmıştı. Galler Prenses’i Diana’nın üvey annesi Raine, Kontes Spencer’ın tiarası, Katar Ulusal Müzesi’nde veya bilinen adıyla Desert Rose içerisinde sergileniyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*Kbjlyk-O1Vge2q_T1UBlFA@2x.jpeg" /><figcaption>İllüstratör: Beril Akşit</figcaption></figure><p>Sene 2004, inci ticaretinin yerini çoktan petrol ve doğal gaz almıştı. Sırada, çöl ateşini hıza dönüştürmek vardı. MotoGP taraftarlarını kendinden geçiren incileri kumlara çıkarmak işten bile değildi. Kükreyen motorlar, 1000 işçinin bir yıldan kısa bir sürede çölün ortasına kurdukları Lusail pistindeki sahneye çıkıyorlardı. Elektronik aksamların giderek karmaşık haller almasıyla, daha öncesinde görülmemiş güçleri üretebilen 4 zamanlı 990 cc’lik motosikletler, gladyatörlerin emrindeydi. 1588 yılında, İngiliz deniz kuvvetleri tarafından bozguna uğratılan İspanyollar, Hint Okyanusu ve körfez üzerindeki kontrolünü kaybetmişti. Parrilla de salida (durağan başlangıç cepleri) arasındaki ön çizgide, sıralama turlarında elde ettikleri derecelerle Carlos Checa ve Sete Gibernau yer alacaktı. Sanki, British East India Company’den rövanş alsınlar diye İspanyol kralı tarafından tembihlenmişlerdi. Pole pozisyonundan başlayan Checa, son 3 tur kala düşmeseydi, belkide podyuma çıkan 3 İspanyol boğası görecekti Katar Şeyhi Khalifa ibn Hamad Al Thani. Galip gelen gladyatörün adı Sete Gibernau’ydu. 2 zamanlı motosiklet üreten Bultaco markasının ve de montaj yapan Montesa Honda’nın kurucusu Paco Bulto’nun torunuydu. Otoriteyi sağlayacak yeni bir “viceroy” (vali), Lusail pistine atanmıştı. Yüzyıllardır, Katalan burjuvazisini temsil eden bir aileden geliyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0JCtZHUCLdX0yNuwilgyUQ@2x.jpeg" /></figure><p>Sene 2025, “majlis” geleneğinin, modernize edildiği bir salonda ağırlanıyordum. Füzyon mutfağından çıkmış kanepeler ve kokteyller havada uçuyordu. Valentino Rossi’nin göz bebeği Franco Morbidelli, adaleli ve çevik bedeniyle içeriye teşrif ediyordu. Gözleri ve kulakları etrafını saran gürültüyü algılıyor, benim gibi ateşli taraftarların karşısında oturmuş sorulan sorularla jonglörlük yapıyordu. Sıra bana gelmişti. İnsanlar, İstanbul’dan kalkıp geldiğimi duyduklarında, surat ifadelerindeki şaşkınlığı gizlemiyorlardı. Franco’ya en çok hangi pistte doruklara çıkmanın onu cezbettiğini sormuştum. Avrupa’dan olur muhtemelen diye düşündüğüm sırada beni yanıltmıştı. Bir zamanlar, Casey Stoner’ın hükmettiği Phillip Island’a, oyunu kullanmıştı. Hangi pilot okyanusa karşı 350 km/h süratle gitmek istemez ki zaten? Vefasını ortaya koyarak, yaşadığı San Marino’daki Misano Marco Simoncelli pistinin de evi olduğunu hatırlatıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kSQLJgMDhPnMOwwOmWVWrA@2x.jpeg" /></figure><p>Sempozyum sona ermiş, ağırlandığımız salonun kapısından çıkan bendeniz, istihkakını arayan kumrularla göz göze geliyordu. Paddock dışında fundalık görmek için bile, kilometrelerce yol yapmanız gerekiyordu. Eski zamanlarda, bugün Falcon Souq içerisinde tutulan doğanların ataları, Lusail’de özgürce kanat çırpıyorlardı. Pistin çevresi hariç, neredeyse her yapı yukarıya doğru dikey gidiyordu. Tavanındaysa, yakıcı Basra güneşi sonsuz mavi gökyüzünde tutuşmuş yanıyordu. Kızgın güneş asfaltı daha da ısıtıyor, rüzgar çaktırmadan esiyor, pistin üzerine doğru kumları üflüyordu. Nemle birleşen ince kum tabakası, virajda 55 derece yatan bir pilotun asfaltı kavramasını güçleştiriyordu. Kum, lastiklerin kauçuklarını aşındırdığından dolayı, Michelin markası teknik ekibe özel seçenekler sunuyordu. Biri güçlendirilmiş asimetrik yumuşak (sağda daha güçlü) ve diğeri simetrik orta olmak üzere iki arka lastik ile üç simetrik ön lastik (yumuşak, orta ve sert), sadece lastiklere adanmış kocaman bir çadırda işlem görüyordu. Fabio Di Giannantonio’nun garajına giden koridorda, kameraların flaşları takım sorumluları tarafından söndürülmüştü. Gizlilikle yürütülen ve de sızdırılmaması gereken bir film şeridinin içine girmiştik. Labirentin sonuna gelindiğinde titizlikle işlenmiş inciler (motosikletler), serap görmediysem bana göz kırpıyorlardı. Bu sporu muhteşem kılan ve daha da sürdürülebilir olmasını sağlayan mühendislerle tanışmak onur verici bir deneyimdi. Kuru ağırlığı 157 kilo olmasına karşın, 1000 cc kapasitesiyle en az 250 hp güç üreten motosikletlere hayatımda bu kadar fazla yakınlaşmamıştım. Güneş’in batmasıyla birlikte paddock nefes almaya başlıyor, akşamki antrenman seansı öncesinde gidilecek son bir durak kalıyordu. Pilotların bedeniyle bütün olması hayati önem taşıyan elbiseler, çıkıyordu karşımıza. Çarpışmanın ardından pist yüzeyinde veya çakıla kaydıklarında, yaralanma riskini azaltmaya yardımcı olmak için, deri ve sentetik malzemelerin bir kombinasyonundan yapılıyorlar. İtalyan rehberimiz, elbiselerin ayrıca yerleşik hava yastıkları ve sırt korumasına sahip olduğundan bahsediyordu. 2027 yılında MotoGP, yeni bir çağa adım atıyor. Daha güvenli hale getirmek adına Formual 1&#39;e uygulanan düzenlemelere benzer kurallar hayata geçirilecek. İzin verilen maksimum motor boyutu 1000 cc seviyeden, 850 cc’ye azaltılması planlanıyor. Düzlüklerde, aerodinamik kanatların yardımıyla çıkılan en yüksek hızları düşürecek bir hamle bu. Dolayısıyla, yarışları daha güvenli bir hale getireceği, verimliliği yükselterek kat edilecek kilometre sayısını arttırması ön görülüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xM58yRo5TKSdoxYsfn7s_A@2x.jpeg" /></figure><p>Körfez incileri, Avrupalı soylular arasında da popülerdi. Katar Ulusal Müzesi’nde gördüğüm 7&#39;li dizi kolye, kökenleri 1200&#39;lü yılların Bohemya’sına dayanan tanınmış bir aile olan Kinskys’e aitti. MotoGP gridi de, aslında o gerdanlık gibidir, her bir dizideki inciler gladyatörüyle bütünleşmiş motosikletleri temsil eder. Yeni inciler gelir eski inciler parlatılır. Takımlar, yıllık bütçelerinden en az 80 milyon dolar parayı feragat ederek heyecana ortak olur. Nasıl ki gerdanlığın değeri, dizilere dizilen incilerin sayısına bağlı olarak artıyorsa, gridin değeri de, start-finish düzlüğüne dizilen takımların sayısına bağlı olarak artıyor. Alçalmış güneş artık batmak istiyordu. Havaya baktığımda, çöl sıcağıyla yoğrulmuş parçalı bulutların arasından, tribünlere doğru kızıl ışın huzmeleri iniyordu. Potansiyel bir tahribatla dans etmek; Brad Pitt’in, Hitting the Apex belgeselini anlatırken sarf ettiği kelimeler, yarışa 10 dakika kala, güvenlik aracına baktığım sırada aklıma gelmişti. Garajların içinden, pilotlar kendilerini göstermeye başlıyordu. Dürbünümle, Johann Zarco’nun Honda RC213V’sini, mercek altına almıştım. Bir takım mühendisi, motosikleti bacaklarının arasına alıp dengede tutuyor, diğeri ise krank mili marş makinesini kullanarak Honda’sına yeniden hayat veriyordu. Kükreyen motorlar bir bir garajlarından ayrılıyor, pitte ilerlerken çıkardıkları sesleri, her insan hayatında bir kez duysa keşke dedirten cinste. Ana tribünden izlemek yerine, farklı açıdan sinematik görüntüleri yakalamak adına yarışı, geniş virajın karşısındaki çim tepesinden takip edecektim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*XSFZt2D4qMUR_zaDvy4TNw@2x.jpeg" /></figure><p>Organizasyon yönetimi 2008 sezonu öncesi, gladyatörlerin çöl sıcaklarından solmamaları adına yarışların gece düzenlenmesi gerektiği kanısına varmıştı. Daytona International Speedway’i de aydınlatmış ABD şirketi Musco Lighting, yarış haftasına 175 gün kala, 1.300 saatten fazla zaman harcayarak pisti ışıklandırmıştı. Direklerin üstündeki devasa ampullere göz gezdiriyordum. Michael Mann’in yarattığı Heat filmindeki havalimanı sahnesinde, Al Pacino’nun gözlerini alan ışıklar, benimkileride almaya başlıyordu. Doha’dan Moskova’ya kadar uzanan bir caddeyi aydınlatmaya yeterli olacak güçte ışık, Lusail pistine hayat veriyordu. Arap Çöllerindeki 118.4 kilometre sürecek yarış artık başlıyordu. Asfaltta en hızlı çizgiyi bulmak her zaman risklidir. İlk viraja girilirken, yatırdıkları incilerden çıkan ses, şu anda tekrardan kulağımda yankılanıyor. Pilotlara, en keskin virajda, 64 derecelik açıya kadar eğilme şansı tanıyan motosikletleri, birbirine hiç benzemeyen pistlerin üstünde dizginlemek, ustalık gerektirir. Bir an için çocukluk anılarım, aklımın ucundan geçiyordu. Casey Stoner, 2006 sezonunda ilk defa sahne alacağı Kaliforniya’nın Laguna Seca pistinde, ikonik “Corckscrew” virajının üstesinden nasıl geleceğini daha piste çıkmadan öğrendiği haberi paddock alanında yayılmıştı. Stoner, pisti baştan aşağı yürüyerek veya bir scooter’a binerek öğrenmek yerine, PlayStation’da bir turu sanal olarak atarak incelemeyi tercih etmişti. Alışılmışın dışındaki yaklaşıma rağmen, ilk serbest antrenman seansında, son derece deneyimli olan ev sahipleri Nicky Hayden ve Colin Edwards’ın hemen arkasında yer almıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*uUi31-HJitoiMCHkvWx3kQ@2x.jpeg" /><figcaption>22 tur süren mücadeleyi, albüm içerisinden titizlikle seçtiğim fotoğraflarla betimlemeyi manidar buluyorum.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*t615mnzS8WfevHDn5YKAdQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*7WBeKe88lzxqAsTX_zgdcA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/306/1*_wMLR7kC5BIUaFOTI89_Tg@2x.jpeg" /></figure><p>Sempozyumda, bu seneye dair kurduğu iddialı cümleleri boşa çıkarmak istemiyordu Morbidelli. Rüştünü ispat edercesine, ilk 10 tur boyunca liderliğini kaptırmamıştı. Kıyasıya süren rekabetin kaderini, lastik basıncı kuralı değiştirecekti ne yazık ki. Tech3 KTM pilotu Maverick Vinales yarışta herkesi şok edecek bir ikincilik yaşamıştı. Ancak, lastiğinin basınç seviyesi, kurallar çerçevesinde olmadığından ötürü 16 saniyelik bir ceza, İspanyol’u revize edilmiş sonuçlarla 14. sıraya düşürüyordu. Böylelikle, VR46 pilotu Franco Morbidelli’yi ilk üç yarış sonunda ikinci bir grand prix podyumuna yükseltiyordu. Odasına astığı Valentino Rossi posterleriyle büyüyen Marc Marquez, bu sene artık eski kahramanının tahtına oturacağı sinyallerini veriyor, Pecco Bagnaia’ya 4.535s fark atarak bir kez daha podyumun en üst basamağına çıkıyordu. İlerleyen zamanlarda vereceği bir demeçte, şampiyonluk sayısından çok, tarihte en fazla yarış kazanan ‘Doktor’ Rossi’yi geçmenin kolay olmayacağı kanaatindeydi: “Agostini ve Valentino’nun kaç zaferi olduğunu bilmiyordum… 89&#39;a ulaşmak mı? Bunu zor olarak görüyorum. Yedi MotoGP dünya şampiyonluğuna ulaşmak mı? Daha kolay olduğunu tahayyül edebiliyorum,” diye itiraf etmişti Marquez, Agostini’nin 68 zaferini geride bıraktıktan sonra. Epik şiirlerle ölümsüzleşen, muharebe sahalarının usta öğretmeni Rodrigo Diaz gibi, “Campeador” unvanını taşıması gerektiğini düşünüyordum. Nedenini soracak olursanız, aktif pilotlar içerisinde İspanya’nın en çok saygı toplayan gladyatörü de ondan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*imKwthgRzjaxx9vW63AB0g@2x.jpeg" /></figure><p>Yarış sırasında, değinilmesi gereken mühim, üzücü bir kaza yaşanmıştı. Çimlerin üstünde kurulmuş LED ekrana bakarken, bu sezon ilk defa start alan son şampiyon Jorge Martin’’den, 14. turda viraja girmeden evvel çıkan kıvılcımlara şahit oluyordum. Hamad General Hastanesine kaldırılan 27 yaşındaki Aprilia pilotunun ekibi, yarış sonrasında göğüs travması geçirdiğini, sağ arka kaburgalarını kırdığını duyuracaktı. 33 sene evvel 4 Haziran günü, Martin gibi 27. yaşından gün almaya başlayan Mick Doohan, motor yarışlarının ‘katedrali’ olarak bilinen Hollanda’daki Assen pistine, sezonun sekizinci turuna gelmişti. Sıralama turlarındaki düşüşün ardından motosikletinin altında sıkışıp kalarak, pistin karşısına sürüklendiği sırada, kendini kurtarmaya çalışırken sağ bacağını kırmıştı. İlk bakışta ciddi görünmeyen bir kaza olarak nitelendirilmiş ve kırığın sıfırlandırılması için operasyona tabi tutulmuştu. Doktorlar, ameliyat sonrası oluşan enfeksiyonun ardından, tek çözümün sağ bacağını kesmekten yana olacağı görüşündeydi. Hastanede istenmeyen MotoGP tarihinin en kıymetli doktoru Claudio Costa, özel bir jet ayarlamıştı bile. Uydu takımı Gresini Racing’in rahmetli patronu Fausto Gresini, kendisi hakkında bir keresinde şu sözleri sarf etmişti: “Dr. Costa’nın gözleri X-ışını gibidir, ilk bakışta tespiti koyar.” Tedavi etmek adına, Doohan’ı Bologna’daki evine kaçırmıştı. Pilotların ‘Koruyucu Meleği’, her iki bacağını birbirine bağlamıştı. Sağlıklı olan bacak, son teknoloji bir cerrahi teknikle, kangren belirtileri göstermeye başlayan diğer bacağını besleyebilir ve yenileyebilirdi. İki hafta sonra olumlu sonuçlar neticesinde bacaklar birbirinden ayrılıyordu artık. Sırada yoğunlaştırılmış bir rehabilitasyon süreci, efsanevi pilotu bekliyordu. Kazadan sadece iki buçuk ay geçtikten sonra 21 Ağustos günü, Brezilya Grand Prix’sinde, taraftarlar hayretler içerisinde motosikletinin gazını kökleyişine şahit oluyorlardı. Her sene yüzlerce kaza meydana geliyor ve her ne kadar güvenlik önlemleri arttırılsa da bu sporun doğasında yara almak var. Onlar, kendi zamanlarının gladyatörleridir. Hiç kimse onlara rüyalarını yaşayamayacaklarını söyleyemez. Utanç içerisinde yaşamaktansa fedakarlığı göze alırlar. 76 yıldır bu sorumluluğun bilincindeler. Gerilim hattında, kendisine acıyıp korkan, muharebeden zaferle ayrılamaz. Herhangi bir Pazar günü ya kazanacaksın ya da kaybedeceksin. Mesele şu ki, bir savaşçı gibi kazanabilir veya kaybedebilir misin?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Jb-WyVaSNnqwsbc2y7yi4g@2x.jpeg" /></figure><p>Kaynakça</p><p>Müze: Katar Ulusal Müzesi</p><p>Kitap: Moto E Moto 1999–2000</p><p>Kitap: Al Zubarah Archaeological Site</p><p>https://whc.unesco.org/en/list/1402/</p><p>motogp.com</p><p>crash.net</p><p>pirelli.com</p><p>motorsport.com</p><p>Hitting the Apex/Brad Pitt/A Mark Neale Film</p><p>Any Given Sunday/An Oliver Stone Film</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=334b53a75e1c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Zamanlar Endüstriye Hükmeden Playboylar / 3. Bölüm]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/bir-zamanlar-end%C3%BCstriye-h%C3%BCkmeden-playboylar-3-b%C3%B6l%C3%BCm-4845ebc0e96e?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4845ebc0e96e</guid>
            <category><![CDATA[italy]]></category>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <category><![CDATA[olympics]]></category>
            <category><![CDATA[skiing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Sep 2024 10:07:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-30T10:09:48.358Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir Zamanlar Endüstriye Hükmeden Playboylar / 3. Bölüm</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/446/0*SdnflV_jn4COzJh3.jpeg" /></figure><p>Yamaçların altında renkli playboy imajıyla dikkat çekerken, yamaçların üstünde ise balerin gibi zarif, şık, fazlasıyla riskli ve saldırgan tarzıyla kayak sporunun popülerliğini arttıran kişisi olmuştu. 90’lı ve 2000’li yıllarda doğanların çoğu, Tomba’nın İtalyan kayak sporu açısından ne kadar önemli olduğundan bihaberdir. Bolonya’lı meşhur bir tekstil tüccarının oğlu olarak İtalya’nın San Lazzaro di Savena adlı komününde, Noel gününe yakın bir zamanda doğan Alberto, 7 yaşına geldiği sırada 1956 Kış Olimpiyatlarının yapıldığı Cortina’da babasının arkadaşından kayak dersleri almaya başlamıştı. Kara karşı olan hissiyatı inanılmazdı. Seneler ilerliyor, yediği “vitelloni” (dana etleri), onu daha da güçlendiriyor, saatte 120, 140 kilometre hızla slalom yapıyordu. 1.82 boyunda ve 90 kg ağırlığındaki bulk yapısı, kastan ziyade çevikliğe öncelik veren daha ince, daha teknik ve de geleneksel kayakçılara kıyasla tezat oluşturuyordu. Tomba, parkurda hızlanıp doğru bir çizgiden kopmamaya çalışıyordu. 1980&#39;lerin başlarında kazulet kapıların yerini alan yaylı esnek kayak kapılarının piyasaya sürülmesini avantajına çevirmeyi başarmıştı. 1988 Calgary Kış Olimpiyatları’nda dev slalom yarışında, bir eşek arısının renklerini barındıran Lange marka kayak ayakkabılarıyla gözler önüne çıkıyordu. Son Dünya şampiyonu Frank Wörndl ve İsveç’in gelmiş geçmiş en büyük sporcusu kabul edilen Ingemar Stenmark’ın önünde, saniyenin binde 6’sı ile kazanan “Tomba La Bomba”, slalom yarışını da kazanmasıyla 21 yaşında kayağın yeni Mesih’i olduğunu kanıtlamıştı. İtalya’daki yarışlarda, kayak pistlerini adeta futbol maçlarındaki atmosfere dönüştürüyor, San Siro’yu bile doldurabilecek kadar taraftar hep bir ağızdan tezahürat ediyordu. 4 yıllık Olimpiyat arasında, Val d’Isère’de köprücük kemiğinin kırılmasıyla birlikte kilosunu ve konsantrasyonunu kontrol edemiyordu. Yazın Adriyatik kıyılarında bulunan Riccione’de, yakıcı Akdeniz güneşi maviyi yakıp tutuşturuyordu. Plajda herkesin önünde egzersiz yapan Alberto’nun, sıkı bir diyete başvurması gerektiği bir bakışla anlaşılıyordu. Dağlarda tekrardan kendisini bulmalıydı. Bunun üzerine son çare olan babası Franco devreye girmişti. Oğlunu takım arkadaşlarından ayırarak yalnız başına bedenini terbiye etmesi adına İtalya Kayak Federasyonu’nun iznini alabilmişti. Zaten ne zaman birlikte kaysalar, yamaçlarda arkadaşlarını rezil rüsva ediyordu. Pistte devamlı yoğun antrenmanlara maruz kalan Tomba, yarışta iyi bir çıkış yapabilmesi ve de temposunu koruması gerekiyordu. Anaerobik enerji sisteminden daha verimli faydalanması için patlayıcı gücünü arttırıyordu. Chicago Tribune gazetesine verdiği bir röportajda, 3000 metrenin üstündeyken hoş bir kızla tanışmanın zor olduğunu belirten Tomba, futbolcuların ve golfçülerin şehir hayatında yer aldıklarından ötürü bu konuda daha şanslı olduklarını dile getiriyordu. Buna rağmen, yarış dönemlerinde kazansa da kaybetse de her zaman parti verdiğini hatırlatıyor. Olimpiyatlara hazırlandığı süreç sırasında parti planlarını değiştirerek, normalde saat sabahın beşine kadar 3 kadınla vakit geçirmek yerine, sabahın üçüne kadar 5 kadınla vakit geçirdiğini şaka yaparak, kötü çocuk imajını bir kez daha tazeliyordu. Çalışmalarının meyvesini alan Tomba, Albertville’de dev slalom da unvanını korumuş, ancak slalomda saniyenin yüzde 28’i ile altın madalyayı kıl payıyla kaybetmişti. Alberto, son Olimpiyat madalyasını ise 1994 Lillehammer’da, saniyenin yüzde 15’i ile birinciliği yine çok az bir farkla kaçırarak slalomda gümüş madalyaya razı olmuştu. Taklit edilemeyen bir kariyerin dışında, özel hayatının medya tarafından irdelenmesiyle her zaman bir şekilde gündemde kalıyordu. İtalya güzellik kraliçesi olan Martina Colombari ile olan ilişkisi kamuoyunun ilgisini zaten ateşlemeye yetiyordu. İngiliz paparazziler Prenses Diana’yı nasıl rahat bırakmıyorlarsa, İtalya’da da aynı tarife Tomba için uygulanıyordu. Restoran çıkışlarında, spor pantolonuyla kibar bir havayla bindiği Ferrari’siyle veya gece kulübünü terk ettiği sırada koluna taktığı bir modelle görüntüleniyordu. İtalya onu o kadar çok sahiplenmişti ki, nefes alması günden güne güçleşiyordu. Daha nice zaferlere ulaşabilecekken, 31 yaşında kayağı bırakma kararı almıştı. Emekli olduktan sonra içindeki Olimpik ruhu koruyan Tomba, 2006 Torino Olimpiyatlarında meşaleyi taşıyarak onore edilmişti. Aynı zamanda, kış oyunlarında Sky kanalı adına yorumculuk yapıyordu. Dünyanın en önemli kar amacı gütmeyen spor organizasyonu olan Laureus’un da kurucu ortaklarından biri olmuştu. Laureus, sporun gücünü kullanarak dünyanın dört bir tarafında yer alan çocukların ve de gençlerin hayatlarına yön veriyor. Her sene sporun ihtişamını ve mükemmeliyetçi yapısını spor ödülleri ile gözler önüne sererek topluma ilham kaynağı olmayı da eksik etmiyor. Sivil hayatında ise bir somelyere dönüştüğü söyleniyor. Somelyer şarap hakkında eğitimi olan kimselere deniyor. Şarabı tadıp, hangi yemekle uyum sağlayacağını söylüyor, içkinin hangi koşullarda saklanacağını biliyor. Şarap tadımlarına, sektörle ilgili gezilere ve de faaliyetlere katılarak kendisini geliştiriyor. Kendisinin ne kadar büyük bir isim olduğu şu örnekten de anlaşılabiliyor. İtalya’nın devlete ait bayrak taşıyıcı havayolu şirketi ve SkyTeam’in küresel havayolu ittifakı ITA Airways’in dar gövdeli Airbus uçağı, Eindhoven’dan ayrılmadan önce 12 Mart 2022 tarihinde kameralar tarafından görüntüleri Getty Images’a servis edilmişti. İtalyan bayrağındaki beyazın anlamı Alplerdir, ülkesinin bayrağını göklerde dalgalandırmış olan Alberto Tomba ismi, uçağın üzerine kazınmış bir biçimde yerini alıyor. Olimpiyatlarda, dev slalomda unvanını koruyabilen tarihteki tek isim… Madalya koleksiyonu o kadar zengin ki, uzun yıllar daha onun elde ettiği podyum sayısına hiçbir İtalyan ulaşamayacak gibi sanki. Tomba La Bomba, kayak sporuyla eş anlamlı olsa da, hayatında unutamayacağı üç şeyin arasında olmadığını dile getirmekten kaçınmıyor: “Ferrari, discoteca e gnocca…”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4845ebc0e96e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Zamanlar Endüstriye Hükmeden Playboylar / 2. Bölüm]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/bir-zamanlar-end%C3%BCstriye-h%C3%BCkmeden-playboylar-2-b%C3%B6l%C3%BCm-733fbcc0a8ce?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/733fbcc0a8ce</guid>
            <category><![CDATA[motogp]]></category>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <category><![CDATA[motorsport]]></category>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <category><![CDATA[england]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Sep 2024 10:04:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-17T14:53:57.580Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir Zamanlar Endüstriye Hükmeden Playboylar / 2. Bölüm</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*h1oblCEVEV9Cv-ZQ.jpeg" /></figure><p>İşte yüksek konsept bir Grand Prix filmi başlıyor; takım mühendisleri, takım şefi ve de bir motosiklet sürücüsü, ibresi saatte 290 kilometreyi görebilen sanat eserlerinin yanında bir sigara molası veriyorlardı. Pistte en hızlı olmanın yolunu, asfaltta en hızlı çizgiyi bulmaktan geçtiğini ve de nasıl daha hızlı gidebileceğinin muhakemesini yapıyorlardı. 500cc kategorisinde yarışan bir pilotun kalbindeki ateşin, her şeyi riske atabilecek kadar yanması gerektirdiğinin de farkındalardı. Garajdan çıkan Barry, seleye oturduğu sırada sanki altında bir playboy modelini bacaklarıyla kıstırıyormuşçasına motosikletini kontrol altında tutuyordu. Ateşi, hıza dönüştürmek için motorda hava ve yakıt yanar yanmaz pitten ayrılıyordu. Sıralama turlarında zaman en büyük düşmandır. Nice zaferler almak, yıllar boyunca tepede yalnız kalabilmek adına yapılması gerekenler listesi çıkıyordu karşısına: Frene, virajı geniş açıyla almadan önce olabildiğince geç basmalıydı. Virajı alırken, “apex” yani virajın kenarına en yakın olduğu noktaya nişan almalıydı. Sonrasındaysa hemen hızlanmalıydı. Bir sonra ki dönemeçe girmeden, aşağı yukarı kaç metre kaldığını tahayyül ettikten sonra hızını azaltıp, olabildiğince yere yakın eğilmeliydi. Bu hareketler silsilesine her saniye, her viraj ve her tur harfiyen uymalıydı. Motorun üstünden düşmeden devamlı hızlanmalı ve muharebede yer alan bir süvari gibi savaşmalıydı. Nerede olursa olsun, sigarasını tüttürmeyi ihmal etmiyordu. Padok kızlarıyla cilveleştiği sırada kaşla göz arasında, pol pozisyonundan bulanıklaşan düzlüğe bir bakış fırlatmıştı. Döner valf indüksiyonlu, 498cc’lik iki zamanlı, kare su soğutmalı dört motorla çalışan Suzuki RG500&#39;ünün üstünde, artık konsantre olması gerekiyordu. Yarışın başlangıcına kadar, kaskının çene kısmında sigara içebilmesini sağlayacak bir delik bile açılmıştı. 1975 senesinde geri dönüş sinyalleri veren Giacomo Agostini, artık 33 yaşındaydı ve bayrağı devredecek gladyatörleri arıyordu. Grand Prix tarihinin en efsanevi pilotu, Assen’de 24&#39;lük biyonik adam ile kozlarını paylaşacaktı. Mart ayında, Daytona’da antrenman turlarında, saate 280 kilometre hızla giderken arka tekerleğinin patlamasıyla birlikte hayatı film şeridi gibi gözlerinin önünden geçiyordu. “Highside” meydana geldiği an yukarıya doğru havalanıyor, ardından yere çakılıyor ve 250 metre boyunca asfaltta yuvarlanıyordu. “Sağ bacağım vücuduma 90 derece açıyla kıvrılmıştı, bu yüzden kırıldığını biliyordum. Kolumu ve omzumu kırdığımı da biliyordum. Eldivenimi çıkarmaya çalışıyordum ve bileğim, çıktığı yerden 7 santim yukarıya doğru bükülüyordu. Köprücük kemiğim boğazıma batıyordu, bu da başka bir kırık kemikti. Göğsüm çok ağrıyordu ve çok iyi nefes alamıyordum. Akciğerimi delmiş olabileceğimi düşündüm.” Gelmiş geçmiş en hızlı kazaya karışan Sheene, durumun ne kadar vahim olduğunu kısaca şu sözlerle dile getirmişti: “Bir yarış atı olsaydım, beni çoktan vurmuşlardı.” Vücudunda çok fazla metal olduğu için havaalanlarında metal dedektörlerini çalıştırıyor, ancak zihinsel kararlılığı asla sarsılmıyordu. Motivasyonunu nasıl sağladığının ardında yatan nedenlerden birini de söylemekten çekinmiyordu. “Rehabilitasyon sürecinin en sevdiğim kısmı, mümkün olduğunca fazla kadınla yatmaya çalışmaktı.” MotoGP kariyerinde 67 kez kemikleri kırıldığı için yakınları ona, “Biyonik Barry” diye hitap ediyorlardı. Hollanda’daki Agostini — Sheene kapışması, son 27 yılın damalı bayrağa en yakın biten yarışı olarak tarih sayfalarını süsleyecekti. İlk turlarda Giacomo’nun arkasında, hatta bir kaç motosiklet gerisinden takip ediyordu. Paçayı bir türlü kurtaramayan Agostini, strese giriyor ve egzoz borularıyla viraj kaldırımlarını dövüyordu. Akıl hastası gibi virajlarda kompakt motorunu zorlayarak takibi bırakmayan Barry, hâlâ rakibinin yakınına yaklaşamıyordu. Pistte son 7.705 metre kala, elinde ne kadar beygir gücü varsa, kullanmaktan çekinmiyordu. Ön tekerleği, Agostini’nin Yamaha’sının önüne geçememişti, ta ki damalı bayrağı kadar. Yoksa boynundaki Aziz Christopher, nehirdeki Barry Steven Frank Sheene’i sağ salim karşıdan karşıya mı geçiriyordu? Assen’de elde ettiği birincilik, premier sınıfta kazandığı 19 zaferden ilkiydi. Suzuki takımından senede $100.000 maaş alıyor, yarış başınaysa ekstradan $6000 kazanıyordu. Sponsorluk ve reklam anlaşmalarıyla birlikte toplamda en az $500.000 parayı kasasına koyuyor, her hangi bir pilotun ulaşamadığı geliri elde ediyordu. Venezuela veya İsveç Grand Prix’leri fark etmeksizin, padokta kendilerini kollarına bırakacak ahu bakışlı dilberler Barry’i bekliyordu. Günlük hayatında bisikletiyle antrenman yapmadığı zamanlarda, ayaklarını yerden bir Rolls Royce kesiyordu. 20. yüzyıla, geometrik saç stilleriyle yön vermiş Vidal Sassoon’dan başka hiç kimse, saçlarına makas darbesi atamıyordu. ’76 ve ’77 yıllarında iki kez üst üste şampiyon olduğu 500cc kategorisinde aldığı kupaları, Surrey’de bulunan 1460&#39;dan kalma malikanesine götürmüştü. Başarılarına kayıtsız kalmayan Kraliçe Elizabeth, 1978 senesinin son gününde, Britanya İmparatorluk Nişanı ile Barry’i onore etmiş ve de dikkatli sürmesini dile getirmişti. Belki de sadece pistlerde dikkatli olması adına bu sözler söylenmiyordu. Çalkantılı hayatıyla limitleri zorlayan Formula 1&#39;in göz alıcı pilotu James Hunt ile birlikte çıktığı reklamlar ve Playboy tavşanlarıyla yaptığı partiler gündemdeydi. Ünü stratosfer seviyesine çıkan Sheene, Playboy Kulübü’nün tavşanı Stephanie McLean ile aşk yaşıyor, paparazzilerin kamera lenslerinden düşmüyorlardı. Motorsporları onur listesinin başını çeken isimlerden Sir Stirling Moss’un şu ifadeleri unutulmazdır aslında. “Benim zamanımda yarış biter bitmez anında pitten kaçar, kızları kovalamaya giderdik. Bugünlerde ise çıkıp, Vodafone’a ne kadar minnet duyduklarını anlatıyorlar.” Emekliliğe ayrıldıktan sonra, metalle dolu hırpalanmış bacakları D vitamini alsın diye artık Gold Coast’a taşınmak istiyordu. Birleşik Krallık’dan çıkmış her hangi bir pilot, 1977 yılından beridir MotoGP’de tacı başına takamıyor. Gladyatör olarak yaptığı fedakarlıklar, sonsuzlukta yankılanacak.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=733fbcc0a8ce" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Zamanlar Endüstriye Hükmeden Playboylar / 1. Bölüm]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/bir-zamanlar-end%C3%BCstriye-h%C3%BCkmeden-playboylar-1-b%C3%B6l%C3%BCm-a9a3ab6bb695?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a9a3ab6bb695</guid>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <category><![CDATA[playboy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 27 Sep 2024 10:02:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-30T10:24:45.100Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir Zamanlar Endüstriye Hükmeden Playboylar / 1. Bölüm</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/738/0*4S5c_G9v-3YdIVp5.jpeg" /></figure><p>Zamanında tekstil sektöründe bereketli işlere imza atıldığı, keşişlerin Gladbach’ı manasına gelen Mönchengladbach, Ramonask Katedrali ve Benedict Manastırısı çevresinde bulunan ruhsuz göletlerde, cirit atan siyah burunlu yaban domuzlara ev sahipliği yapıyordu. Bir “Hochburg”, yani siyasi, ekonomik, din ve sosyokültürel açıdan haykıran bir yer değildi. Prusya’nın Latince karşılığı olan Borussia sadece Dortmund takımını süslemiyordu. Hollywood’da 60&#39;lı yılların ortalarına doğru, adeta bir Rönesans döneminin başlangıcıysa, Borussia Mönchengladbach için de dönüm noktasıydı. Tarih 4 Ağustos 1963, ligin açılış haftasında Kuzey Ren-Vestfalya eyaletindeki Oberhausen’da, genç bir adam altın suyuna batırılmış yeleleriyle ışık saçarak, santra çizgisinin etrafını arşınlıyordu. 47 numara ayağına gelen topla, kendinden önce başkalarını düşünerek “altruist” bir oyun kurma çabasındaydı. Yüksek dribling ve pas verme kabiliyeti sayesinde, oyunun temposunu ve tonunu ayarlayabileceği emarelerini daha 19 yaşındayken gösteriyordu. Nasıl ki sinema stüdyoları yeni lezzetlere kapılarını açtıysa, Avrupa futbolu da sanatını icra edecek yıldızları teşvik etmeye hazırdı. Orta sahayı biraz geçtikten sonra, çapraz yönde bulunan takım arkadaşına yönlendirdiği diyagonal paslar adeta bir gökkuşağını andırıyordu. Sanki o top, havada ivmesini ağır çekimle kazanıyor, doruk noktasına ulaştıktan sonra düşerken bir anda şiddetini arttırıyordu. Hücum oyunu tıkandığı zamansa, ipleri tamamen eline alarak Latin futbolcular gibi, “rambazamba” patırtısıyla stoperlere hayatı zindan ediyordu. Mönchengladbach şehri, meşin yuvarlakla anılmasını, adanmış bir hayatın eş anlamlısı olan Hennes Weisweiler’e borçludur. Günter, kendisini kısaca şu sözlerle anlatıyordu: “Her şeyden önce beni o yarattı.” Nasıl ki, ‘69’da düşük bütçeli bir yapım olmasına karşın Easy Rider, sinema kültürünü değiştirdiyse, ekonomik bir takım olan Borussia’da Alman futbolunu sallıyordu. 20. yüzyıl Alman futbolunun en mütevazi ve de en iyi sağ beki Berti Vogts, fiziğini kullanmaktan çekinmiyor, tükenmeyen enerjisiyle kanatlara katiyen geçit vermiyordu. İki sezon önce Nürnberg ile şampiyonluğu göğüsleyen sol bek Ludwig Müller ise takıma tam zamanında kazandırılmıştı. Takımın nüvesinde yer alan bir diğer futbolcu Herbert Laumen ise Netzer’den aldığı pasları gole çeviriyordu. Son üç sezondur alınan üçüncülük, 50’lik Hennes’i daha da öfkelendiriyor, Günter’e baskı yaparak, ona gerçekleşmesi güç olan dileklerini iletiyordu. Batı Almanya futbolunda, 60’larda istikrarını koruyup hanedanlığını ilan eden bir ekip daha henüz çıkmamıştı. İlk şampiyonlukla birlikte, başarılarının tesadüfi olmadığını göstermek için yanıp tutuşan Weisweiler, artık pişmiş olan eski bir öğrencisine şans vermek istiyordu. Lig’de gol krallığı adına Gerd Müller’le kıyasıya rekabet içine girecek Jupp Heynckes transferi bitirilmişti. Artık, 70&#39;li yılların kader ağları örülmüştü. Bayern Münih ile olan kapışma, yıldan yıla kızışıyordu. Sahanın dışında da gürültülü bir hayatı tercih eden Netzer, işlettiği diskotek Lovers Lane’de kokteyleri karıştırıyordu. Adeta, “Playboy Mansion” partilerinde boy gösteren modellerin, Alman versiyonlarıyla günün stresini atıyordu. Evinin kapısının önüne çektiği Porsche’la film yıldızlarını aratmayacak pozlar veriyordu. Dük edasıyla kullandığı free-kick ve corner atışları klas ve bir o kadar da artistikti. Alman milli takımlarından, Wolfang Overath’dan daha az koştuğu için mi Dünya Kupalarından aforoz edilmişti? Euro 72 öncesi bir eleştirmen can havliyle yakınıyordu: “O, ustura motoruna sahip bir Rolls-Royce.” Sadece 37 kez milli formayı terletmesine rağmen, o yaz Avrupa’ya “maestro” kimmiş gösteriyordu. David Beckham daha vitamin bile değilken, Günter Theodor Netzer 1973 yazında Real Madrid ile anlaşmaya varan tarihteki ilk Alman futbolcu olmuştu. İspanyolca tedrisatı almamış tek oyuncu olduğu için ilk sezonunda beklentileri karşılayamıyordu. İspanyollar, Netzer’in attığı uzun paslara nazaran kısa paslarla topun hemen ayaklarına gelmesini istiyordu. Kanattan bindirme yaparak kendilerini riske atmıyorlardı anlaşılan. Sonraki sezon, Bayern’den getirilen sözde komunist Paul Breitner, sanılanın aksine fiziksel olan Primera Division’da defans hattını toparlayıp Günter’in stresini azaltıyordu. İki sezon üst üste ligi alarak Franco rejimini onore ediyorlardı sanki. Futbolu bıraktıktan sonra Hamburger SV kulübünün genel menajerliği koltuğuna oturmuştu artık. Zürih’deki evinde, Robert Evans misali telefonla yöneticilik yapıyordu. Ernst Happel’i teknik direktörlük dümenine geçiren Netzer, ekibinin 83&#39;te favori Juventus’u yıkıp Avrupa’nın bir numaralı kupasını müzesine götürmesinde öncü olmuştu. Saha dışındaysa reklam ajansı ve televizyon medya haklarıyla ilgili bir işletme yürütüyordu. Geriye dönüp baktığımızda Netzer, Gladbach’lı takım arkadaşları lisedeki ergenler gibi otobüsteyken, bazen deplasmanlara Ferrari ile gidiyordu. Kariyerinde, 20&#39;den fazla farklı modele sahip olmuştu. Ancak Madrid’de işler elinde olmadan değişiyor, yabancı olduğu için arabasını ithal etmesine devlet babadan izin çıkmıyordu. Gerçi Playboy olduğu için pek de umurunda değildi zaten. Efsane başkan Santiago Bernabéu’nun yaşlı sürücüsü, üç gün içinde Ferrari’sini bir kağnı gibi Gladbach’a götürmüştü.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a9a3ab6bb695" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Jingoizme Alet Edilen Oyunlar]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/jingoizme-alet-edilen-oyunlar-459275f25e4e?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/459275f25e4e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 Jun 2024 12:17:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-05T10:39:40.899Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1cZydx0iiHzIojYwdFwM3Q@2x.jpeg" /></figure><p>Olimpiyad nezdinde her devlet aslında 4 yılda bir yargılanır. Kimin zeytin dalı ile onore edileceğini “küreselciler” karar alır. Sonuç olarak menfaatleriyle çatışma yaşadıkları her hangi bir devleti, organizasyondan aforoz edebilme yetkisine sahiptirler. Tokyo 1964’de olduğu gibi, Olimpiyatlar Oyunlarında aslında politik açıdan hangi devletin sözde sütten çıkmış ak kaşık olduğu da gösterilir. İnsan haklarının hiçe sayıldığı ve de ırkçılığın boy gösterdiği Güney Afrika’da, ilk defa bu oyunlarda sporcuların sahne almasına izin verilmemişti. Barcelona’ya kadar süren bir cezaydı onlar adına. 1964 Oyunlarına geri dönecek olursak, yapıldığı yerle ilişkilendirildiği zaman aklınıza, Nagazaki ve Hiroşima’ya atılan atom bombası mı geliyor? Sözde, bu faciayı hatırlatmak adına, komitenin almış olduğu karar ile Hiroşima’da felaket günü doğan bir kişinin Olimpiyat ateşini yakması ne kadar da manidar. Öte yandan gözler Siyonistlere ve Birleşik Devletler’e çevrildiğinde ise, dış siyasette oynadıkları saldırgan rolü hiçe saymak, Uluslararası Olimpiyat Komitesine yakışık alır bir tutum mudur? Euroleague ve UEFA müsabakalarında, Macabbi Tel Aviv’in boy göstermesine izin veriliyorsa eğer acilen CSKA Moscow’un da oyunda kendisini gösterebilmesi adına karar mercileri tarafından onaylanmalıdır. Organizasyonlar, şaşalı günlerine geri dönmek ve de sporun güzelliğini gelecek nesillere taşımak istiyorsa eğer, mediokrasi, idiokrasi ve de jingoizm kavramlarını kendi lügatının uzağında konumlandırmalıdır. IOC, yayın hakları adına $8 milyar dolar ödeyen yayıncı kuruluşuna ve sponsorlardan gelen paraya muhtaç olduğu için sözde Olimpik ruhu siyasete alet etmiştir. Oyunlarda ve profesyonel spor müsabakalarında yer alan Rus ve Belaruslu sporculara karşı uygulanan haksız yaptırımlara karşı yönlü bir araştırma yapmak sporun geleceği adına hayatidir. Politik tasarımın nasıl yapıldığını biraz daha derinlemesine incelemek gerekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/332/1*ScisaFgNrgUUE1Nuo5veDA@2x.jpeg" /></figure><p>1894 yılında, komitenin aldığı kararlar arasında Olimpiyatlara herkesin katılabileceği yönünde karar alınmıştır. Birleşmiş Milletler Genel Kurul Başkanı, Olimpiyat Ateşkesinin gözetilmesiyle ilgili şu şekilde bir beyannamesi olmuştur: “MÖ 8. yüzyılda doğan antik Yunan geleneği “ekecheira” yani Olimpiyat Ateşkesi, Oyunların kutsal bir ilkesi olarak varlık gösteriyor. 1992 senesiyle birlikte Uluslararası Olimpiyat Komitesi tüm ulusları ateşkese uymaya tekrardan çağırmıştır. Olimpiyat hareketi, başta gençler olmak üzere sporun eğitici değeri aracılığıyla tüm insanlık için barışçıl bir geleceğe katkıda bulunmayı amaçlıyor. Oyunlar, barışı teşvik etmenin bir yolu olarak dünyanın her yerinden sporcuları en büyük uluslararası spor etkinliklerinde bir araya getirecek. Uluslar ve halklar arasında karşılıklı anlayış ve iyi niyet, aynı zamanda Birleşmiş Milletler’in kurucu değerlerinin de bir parçası olan hedeflerdir.” Bu açıklama da ne kadar manidar ve komik değil mi? Yoksa, hangi devletin siyasi açıdan güçlü olduğunun bir ispatı mıdır?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/330/1*So30Hk7T6di-KFCzuWqSzw@2x.jpeg" /></figure><p>1894 senesinden bu zamanlara kadar, IOC Başkanları’nın hangi ülkelerden seçildiği de tartışmaları güçlendirebilecek yöndedir: Demetrius Vikelas (Yunanistan) 1894–1896, Baron Pierre de Coubertin (Fransa) 1896–1925, Henri de Baillet-Latour (Belçika) 1925–1942, Sigfrid Edström (İsveç) 1946–1952, Avery Brundage (ABD) 1952–1972, Lord Killanin (İrlanda) 1972–1980, Juan Antonio Samaranch (İspanya) 1980–2001, Jacque Rogge (Belçika) 2001–2012, Thomas Bach (Almanya) 2013-… Görüldüğü üzere başkanlık koltuğuna, Doğu Bloku ülkelerinden, Asya’dan veya Güney Amerika’dan her hangi bir spor yöneticisi seçilmemiştir. “Diversity” kavramının moda olduğu bir dünyada, seçilecek Japon bir beyefendinin de, zihnini küreselcilere biat etmiş bir şekilde programladığı gözler önüne sergilenecektir buna hiç kuşku yok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*J5H5D2Wm4dnL5nVA4iPurw@2x.jpeg" /></figure><p>Günümüzde artık boykot etmek demode olmuştur. Hazır konusu açılmışken biraz daha tarih sayfalarını karıştıralım. Eskiden ülkeler, bir duruşu olduğunu göstermekten çekinmezdi. Şu andaki gibi bireysel bir dünyada yaşanmıyordu. Ya hep ya hiç veya birimiz hepimiz için mottosuyla hareket edilirdi. 1979 senesinde SSCB’nin Afganistan’ı işgal etmesiyle birlikte 1980 Moskova Oyunlarını Batı kanadından 64 devlet boykot etme kararı almıştı. Los Angeles 1984&#39;de, bu sefer Doğu Almanya, Küba ve SSCB’nin aralarında bulunduğu 13 ülke boy göstermemişti. Olimpiyatlarda yapılan ilk boykotun nedeni, günümüzde yaşanan olaylar ile az da olsa benzerlik gösteriyor. 1956 yılında İsviçre, Hollanda ve İspanya Macaristan topraklarında gerçekleşen Rus işgaline karşı bir duruş sergilemişti. Orta Doğu’da Süveyş Bunalımı olarak tanımlanan Araplar ile İsrailliler arasında çıkan savaş Asya’dan bile tepki toplamıştı. Mısır, Lübnan, Irak ve Kamboçya hükümetleri Oyunları boykot etme kararı almıştı. Paranın, Olimpiyat Komitesi adına ne kadar hayati olduğuna değinmekte de yarar vardır. Yönetim, özellikle 70&#39;li yılların sonlarından 80&#39;li yılların ortalarına kadar olan süre zarfında, kurulu akıldışı yönetmek üzerine ant içmişti sanki. Yayıncı kuruluşun 79&#39;da komiteye ödediği rakam 25 milyon dolardı. O dönem için fena gözükmeyen bu rakamı affetmeyen yozlaşmış yöneticiler de hali hazırda mevcuttu. Ellerinde bulunan çeki bankada bozdurup yatırım yapmak yerine, 1 aya yakın süren tatillere çıkıyorlardı. Oyunlar, finansal anlamda çok büyük bir yük oluyordu. Oyunlar Komitesi, tüm mekanların inşasından, sporcu ve antrenörler için konaklama düzenlemelerinden, akreditasyon, lojistik, yayın, güvenlik, sağlık hizmetleri, teknoloji, bilet, ulaşım, iletişim, finans, risk yönetimi, devlet ilişkileri, operasyonlar ve spor müsabakalarından nihai olarak sorumludur. Sponsorların yetersiz olduğu bir sistemde, yukarıda sayılan dişlilerin çarktaki düzeni sağlanamamasından ötürü çöküş başlaması da kaçınılmaz olacaktır. Film ve belgesellerin konu edindiği Soğuk Savaş’ın, zirveyi gördüğü bir zamanda Moskova Oyunları’nın geleceğini tahmin etmek güçtü. 861 milyon ruble (1.3 milyar dolar) bir maliyet çıkması resmiyete kavuşmuş, ancak resmi olmayan bütçe 9 milyar doları geçiyordu. Boykotlar ve yozlaşmış bir yönetim anlayışıyla birlikte tanıtımın yetersiz oluşu, sponsorları isteksizleştirmişti. Oyunların kapanış gününde, ileride adını altın harflerle kazıyacak yeni bir başkan sahne alıyordu. Juan Antonio Samaranch, o yıl aynı Yaz Oyunları gibi, Lake Placid’de düzenlenen Kış Oyunlarından da gelen yetersiz gelir sonucunda, iflas bayrağı çekmeye ramak kalmış bir kurumun başına kondurulmuştu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*JrXnWn12xrylk7pepKySUw@2x.jpeg" /></figure><p>Eskiden, Olimpiyat Komitesi’ne talip olacak dev sponsorluk anlaşmalarının tam tersine yaşanmış anlaşmalar da gündem olurdu. Adidas’ın kurucusu Horst Dassler, yönetimin tutumu hakkında 83 senesinde Yeni Delhi’de düzenlenen 86. IOC Genel Toplantısı’nda çarpıcı sözler sarf ediyordu. Olympia pazarlama programının nasıl daha fazla ileri yönde yol kat edebileceğini dair düşüncelerini kısa bir video ile 78 IOC üyesine anlatmıştır. “Siz, Uluslararası Olimpiyat Komitesi, dünyada en değerli ve en çok rağbet gören emtiaya sahipsiniz. Ancak, Olimpiyat halkaları var olan en yarar sağlanmamış ticari markadır. Dünyada hiçbir büyük şirket, böyle bir durumu hoş görmez.” Bu sözleri söyleyen kişinin firmasının, Orta Amerika’daki fabrikalarında (Maquila’larında) çalışan binlerce işçiye, spor ayakkabılarının satış fiyatı neyse onun üzerinden sadece 0,5% ile 2% arasında kalan bir payı ödenmiştir. Maquila ismi İspanyolcada, değirmenlerde çalışan işçilerin aldığı ücreti belirtmek adına kullanılırmış. Tarihinde, işçi maaşlarını çok az bir seviyede tutan Adidas firması, elde ettiği gelirinin çok büyük bir kısmını reklam ve sponsorluk anlaşmalarına harcamıştır. Horst Dassler, ve diğer spor tröstleri nasıl daha fazla kâr sağlayacağını, ruhunu şeytana satarak öğrenmiştir. Ancak, babalara pek de aldırış etmeyen IOC, hatalarını tekrarlamaya devam eder. 1988 Seul Olimpiyatları’nda şimdikinin aksine müsabakalarda zaman ölçümünün yapılması adına IOC, Swiss Timing’e ciddi miktarda bir parayı feda eder. 80&#39;li yıllarda gelir-gider bilançosunda verimli bir sonuç alamayan IOC, bundan mütevellit küreselcilerin maşası olmaya karar verir. Barcelona Oyunlarıyla birlikte Kuzey Amerika ve Avrupa’daki gazetelerde, medyada ve bankalarda söz sahibi olan lobilere karşı teslim bayrağını çekmeye başlar. Fransızca, İngilizce, Rusça, İspanyolca, Almanca ve Arapça dillerinin geçerli olduğu IOC oturumlarında, televizyon yayın haklarının ve sponsorlardan alınacak tatminkar bir gelirin nasıl elde edileceği konuşuluyordu. IOC üyeleri aslında kendi ülkelerini temsil etmezler. Baktığınız zaman, bu konuda tartışmaya açıktır. Üyeler IOC’yi, kendi ülkelerinde temsil etmektedirler. Ülkelerden normal şartlarda bir üye seçilir. Ancak ev sahipliği onuruna erişmiş ülkeler iki üye bulundurabilir. Aslında yine küresel anlamda güçlü ülkelerin temsilcileri son söz sahibidir diye bir yorumda bulunmak yanlış olmaz. 12 Aralık 1995, Oyunlar adına bir milattır. NBC yayıncı kuruluşunun, Atina Olimpiyatlarıyla birlikte gelecekteki üç oyuna, yayın hakları adına 2,3 milyar doları gözden çıkarmayı kabul ediyordu. Yeni bir küresel pazarlama modeli sayesinde artık şirketler, spor endüstrisini kendi ürünlerine yönelik dağıtım kanalları açmak adına kullanmaya başlıyordu. Çekiciliği arttırarak büyümeyi hedefleyen Komite ve şirketler, yeni bir pazarlama stratejisi ile birlikte The Olympic Partners oluşumu ortaya çıkarmıştı. İnanılmaz bir rekabetin içerisinde kalan bir çok marka, elemeleri geçemeyip Olimpiyat biletini alamayan bir çok sporcu gibi saf dışı kalıyordu. American Express ve Motorola’nın ciddiye almamasından mütevellit sahnede ışıklar VISA ve Samsung’u parlatmıştı. Görsel imgelerin aktarımını televizyonla dış pazarlara aktararak, dünyayı gittikçe küçültmek hedefleniyordu. Günümüze kadar ulaşmış Global IOC Olimpik Partner sponsorlarından bazı sektörleri kimlerin temsil ettiğini incelemek önem taşımaktadır. Alkolsüz içecekte Coca-Cola, perakende yiyecek hizmetlerinde McDonald’s, kişisel bakım ve ev ürünlerinde Procter &amp; Gamble, tüketici ödeme sistemlerinde ise VISA dünyaya yansıtılıyor. Gördüğünüz üzere, toplumları kimliksizleştiren ve kendilerine bağımlı yapmaya çalışan markalar karşımıza çıkıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/248/1*KdjbSpFdquu_Gh8m5HCt9g@2x.jpeg" /></figure><p>Futboldan bir örnek verilirse siz okuyucular adına daha ilgi çekici olabilir. 2024 Paris’in meşale taşıyıcılarından Didier Drogba, Fransa’da yetişmesine rağmen sanki Fildişi Sahilleri ürünü gibi devamlı olarak medya tarafından gündeme getirilmiştir. 2005 yılında Dünya Kupası finallerine katılma hakkı kazandığı sırada, soyunma odasında konuşan Drogba, “Fildişi Sahilleri olarak hedefimize ulaşabileceğimizi kanıtlamış olduk. Kutlamalar ile umuyoruz ki herkes bir araya gelecektir.” Takım arkadaşları ile diz çöken Drogba, “Size silahlarınızı bırakmanız ve demokratik bir seçim yapmanız adına yalvarıyorum”, dedi ve savaş ağaları çatışmaların durması adına hemfikir olmuştu. Yıllardır süren katliam ve intikam saldırıları geride bıraktığı binlerce ölü ve yaralı ile sona ermişti. Drogba artık “Afrika’nın kralı” olmuştu. Kendi isminin verildiği şehirden tutun, bira ve yerel bir dans türüne bile ismi verilmişti. İstediği zaman başkan olabileceği de cabası. Ortalama yaşam süresinin 47 olduğu Fildişi Sahilleri’nde, Didier başkanla görüşmeler yaparak arkasına aldığı Nike, Samsung ve Pepsi markalarının gücü ile insanı yardımlarını sürdürüyor. Ancak, bu işte bir bit yeniği var. Bu tip firmalar babasının hayrına Afrika’ya yardım yapmıyor ne yazık ki. Kendi ürünlerini satabilmek adına Drogba gibilerini kullanarak neoliberalizmi destekliyor. Didier üzerinden politikaya ve spor kültürüne yön veriliyor. Öte yandan, Batı medeniyetlerinde genel olarak sporcular, devletin ve sivil toplum kuruluşlarının yol göstermesi ile belirli yardımlarda bulunuyor. Ancak, Afrika’da politikacılar ve yerel yönetimler ciddiye alınmayarak, bu gibi markalar kendi çıkarlarını göz önüne alarak bir yol izliyor. Afrikalı ulusların parası ile eğitim, sağlık, iş ve altyapı konusunda yüksek ve verimsiz harcamalar yapılarak, Afrika’nın Batı bankalarına karşı borç yükü daha da arttırılıyor. Fildişi Sahilleri gibi ülkeleri hastalıklı, gelişmemiş ve yozlaşmış olarak göstermek her zaman Batı’nın işine geliyor. Çıkarlarıyla uyuşmayan devletlerin federasyonlarına kamuoyunda ellerinde bulundurdukları medya ile karalama kampanyası yaparlar. Eskiden olduğu gibi boykot ederek tarafını göstermek yerine, kuklaları haline gelen IOC’yi ve önde gelen federasyonları öncelikle manipüle ederler. Onlara hizmet eden sisteme karşı gelenleri “cancelation” yani iptal etme politikasını benimseyerek saf dışı bırakırlar. Oyunlar ve diğer büyük spor organizasyonlarında da olduğu gibi güç, Siyonist ve Evangelist lobilerin elindedir. Yayıncı kuruluşunun ve de sponsorlarının önemli bir kısmının, yeryüzünü tasarlayan lobilere hizmet eden markalar olduğu göz ardı edilemez. Jingoizmi yücelten Amerika Birleşik Devletleri’nin, ezici küresel gücünü gösterebilmesi adına NBA yıldızlarını Olimpiyat Oyunlarında kullanması etkili bir yoldur. NBA, sporda gövde gösterisi yaparak, devletin siyasi çıkarlarını gözeten bir kuruluştur. IOC, şu şekilde bir beyanname yayınlamıştır: Savaşı destekleyen her hangi bir atlet veya destek veren ekip müsabakalara katılım sağlayamayacaktır. Zamanında Adana İncirlik Üssü’nde yer alan askerleri motive etmeye gelen isimlerden Ray Allen, yine aklıma gelen ve aslında jingoizm kavramını ateşleyenler arasındadır. Parkede savaş gazilerini onore eden NBA organizasyonu içerisinde yer alan oyuncuların da o halde men edilmesi tartışılmayacak bir karar olacaktır. Bu örneklemde, Amerikan Basketbol takımının aklanması trajik bir durumdur. Her kıtada terör eylemleri gerçekleştiren Birleşik Devletler’e bağlı birimlerin, onore edildiği sırada televizyonlara servis edilen maçlar, dünyanın dört bir tarafından yer alan bilinçsiz tüketicinin bilinçaltına yerleştirilir. Olimpiyat Oyunları’nı daha fazla heyecanlı kılmak ve izlenme oranlarını yükseltmek adına sporcular ve de organizasyon, gücü elinde tutan kimseler tarafından adeta “The Game” filmindeki gibi, bazı oyunlarla sınanır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/321/1*JmREJLZIQSz6hBYY23twFw@2x.jpeg" /></figure><p>Amerikan Basketbol Olimpiyat Takımı’na bir gün WADA yetkilileri doping kontrolü yapmak ister. Takım yöneticileri ise haydi sıkıysa yapın da bakalım neler oluyor diye bir tehdit savurur. Dopingle mücadelenin en büyük önceliği olduğunu ve sporcuların sağlığı üzerinde yapabileceği zararlı etkileri hakkında çalışmalar yaptığını belirten IOC, nedense test yapmak konusunda tereddüt eder. Devletler aynı uyuşturucuya uyguladıkları formülü doping içinde uygularlar, hem yasaklarlar hem de teşvik ederler. Dikkatlerin üzerlerine çekilmesi adına çok da pazarlanabilir olmayan bazı yıldız atletler, kurban olarak seçilebiliyor tartışması hakimdir. Justin Gatlin, Ben Johnson, Marion Jones, gibi daha nice isimler bu listede yerini alabilir. Tyson Gay, Adidas markasının atletizmdeki bir numaralı yüzüydü. İlginç bir şekilde, kariyerinin ikinci baharında bir yıl süreyle verilen doping cezası, diğer üç büyük isim gibi gündeme çok fazla getirilmiyor ve de getirilmeyecek. Markaların harcanabilir olmayan süper yıldızlarını korumak adına gündemi, seçilmiş kişilerle oyalarlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/318/1*gPHC0y4OCpAV2z5qC9rWkw@2x.jpeg" /></figure><p>Rus sporcularının yerden yere vurulmasından mütevellit, Akademi 30 milyon kişinin önünde Icarus’u en iyi belgesel yapımı ödülüyle taçlandırmıştır. Bu belgeselle birlikte dopingi, sanki sadece Rus atletler yapıyormuş algısı yaratılmıştır. Her ülkede sistematik bir biçimde doping yapılmaktadır. Bazılarında bu oran tarihsel bir süreçte azalmış veya çoğalmıştır. Bu zamana kadar Doğu Bloğu ve Rusya’dan çıkan sporcuların doping yaptıkları için başarıya ulaşılıyormuş algısı Hollywood’da bile işlenmiştir. Öncelikle Batı’nın Rusya’yı yerden yere niye vurduğunu ve konuyu daha iyi özümsemek adına tarihteki en başarılı spor sistemlerine sahip Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’ne değinmek gerekiyor. Tıp ilminde “Yeni Birey” olarak adlandırılan bir biçim, ütopik ve pragmatik anlam taşıyarak bütün alanların ve çabaların birleşimi ile, insanlığı daha iyi, daha sağlıklı, daha fit, daha aklı başında ve daha ayık hale getirmek hedeflenmişti. Lenin’in çabası modern teknolojiyi kullanarak sıradan vatandaşların hayatlarını geliştirmekti. Ortaya çıkan yeni Sovyet bireyi, komünist ruhu ile fiziksel mükemmeliyetçiliği ve ihtişamı birleştirmeye odaklanıyordu. Sovyet boksörler, halterciler, jimnastikçiler, güreşçiler ve atletizm sporcuları 1952 ile 1988 arasındaki Yaz Olimpiyat Oyunlarını adeta hükmetmişti. Kış Olimpiyatlarında ve Dünya şampiyonalarında, 1954 ile 1991 yılları arasında 20&#39;den fazla, bayraklarını göndere çektirmişlerdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*b8f6-vhayO3C0HdXPSU7fg@2x.jpeg" /></figure><p>Her katılım seviyesinde profesyonellere emanet olan sistem, üst düzey antrenörler yetiştiriyordu. Bir kişinin 5 yıllık bir spor üniversitesi programına girme hakkı kazanabilmesi ve antrenör olabilmesi adına hem akademik hem de fiziksel yeterlilik sınavlarından başarılı sonuçlar elde etmesi gerekmekteydi. Bu programlar içerisinde, antrenörler ana bir spor dalında eğitim görmesi ve daha sonrasında 5 aşamalı bir eleme sisteminden geçirilmesi zorunluluğu ile belirli bir spor branşında antrenör olabilme imkanına sahipti. 1991&#39;de SSCB yıkıldıktan sonra, bu program Rusya tarafından halen 117 spor branşında uygulanmaktadır. Rusya Federasyonu içerisinde bu müfredat ve spor branşına yönelik özel eğitim, 13 spor üniversitesi tarafından özümsenmişti. Özel spor okulları, yetenekli atletler için kurulmuştu. Bu okullar, sendikalar ve devletin eğitim departmanları tarafından finanse ediliyordu. Fiziksel kültür ve spor, 1930 yılından beridir yer alıyor. Sovyetler Birliği içerisindeki fiziksel kültür içeriği, farklı ülkelerin çeşitli aktivitelerini kendi kullanabileceği bir şekilde seçmesi ve sistemine adapte edebilmesinden meydana gelmektedir. Almanya’dan ve İskandinavya ülkelerinden jimnastiği alıp, diğer Olimpik branşları ise İngiltere, Amerika, Batı Avrupa ve İskandinavya’dan kendi spor sistemine model olarak alarak Sovyet ideolojisi ve şartları ile değişime uğruyordu. 1920 ve 1940 yılları arasında ilk defa Sovyet sporcular adına ücretsiz sağlık sistemi sunulmuştu. 1946 senesinde ilk defa spor klinikleri kuruluyordu. Spor kliniklerinde çalışan doktorlar, sporcuların hem antrenman rejimlerini hem de sürantrenmandan doğan erken semptomları belirliyordu. Bütün yılı kapsayan ve bilimsel antrenman metodları içeriyordu. Örneğin, 50&#39;li yılların sonuna gelindiğinde araştırmacılar, futbol oyuncularının müsabaka programı doğrultusunda antrenman sistemini değiştirmeyi başarmıştı. Buna ek olarak, kısa mesafe koşucularının derecelerini de üst seviyeye çekmelerine katkıda bulunuyorlardı. 1970 ve 1990 yılları arasında, bilimsel gruplar, spor takımlarına danışmanlık yapmaları için oluşturuluyordu. Boks ve güreş takımları, kırk uzman tarafından eğitim bilimi, ilaç, psikoloji, fizyoloji, biyomekanik, biyokimya ve mühendislik alanlarında hizmet görüyordu. Bireysel sporcular adına 4 ile 8 yıllık planlamalar yapılıyordu. Anlaşıldığı üzere Rusya ve Belaruslu atletlerin, sadece performans arttırıcı maddelerin yardımıyla bu başarıları elde etmediği sonucuna varılabilir. Sadece şirketlerin üst düzey yöneticilerinin değil, siyasetçilerin de etkin olduğu 20. Yüzyılda, Doğu Bloğunda yerini almış ve şu anda plütokrasi ile yönetilen devletlerin, zamanında spora sunduğu katkıların ve başarıların karalanması en hayati gayelerdendir. Küreselciler, işbirliğine açık olmayan dünya düzenlerini, tehdit edecek olan unsurları artık sistemden silmeyi çabalamaktadırlar. Dünya’da 1991 senesinden itibaren gittikçe zayıflatılmaya çalışılan Rusya, komite ve federasyonların haricinde, Batı medyası ve sinema sektörünün de katkılarıyla büyük çapta bir propagandaya maruz bırakılmaktadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/326/1*5eHugYm5nFcVM2c7NOzbXw@2x.jpeg" /></figure><p>KAYNAKÇA</p><p>IOC.org</p><p>Olimpiyat Kitabı, Ahmet Çakır</p><p>Olimpiyatların Yükselişi, Michael Payne, çeviri: Can Evren Topaktaş-Çetin Soy, NTV Yayınları, İstanbul-2014</p><p>(<a href="https://documents.un.org/doc/undoc/gen/n22/224/73/pdf/n2222473.pdf?token=qgNHE7TtWsAmvc1KWn&amp;fe=true">https://documents.un.org/doc/undoc/gen/n22/224/73/pdf/n2222473.pdf?token=qgNHE7TtWsAmvc1KWn&amp;fe=true</a>)</p><p>Fifth Edition — Principles and Practice of Sport Management — Lisa P. Masteralexis, JD — Carol A. Barr, PhD — Mary A. Hums, PhD / Jones&amp;Bartlett Learning</p><p>The Black Migrant Athlete: Media, Race, and the Diaspora in Sports, Munene Mwaniki</p><p>“Futbolistas” Futbol ve Latin Amerika, Dario Azzellini, Stefan Thimmel, çeviri: Serra Bucak, Otonom Yayıncılık, İstanbul-2008</p><p>Sovyet Spor Sisteminin de anlatıldığı ismini açıklamayacağım özel bir kitap</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=459275f25e4e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kuman-Kıpçaklar]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/kuman-k%C4%B1p%C3%A7aklar-a57bdf606e11?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a57bdf606e11</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 May 2024 14:15:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-06T22:45:22.183Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kuman - Kıpçaklar</h3><p>İl Tutmuş Bilge Kağan yazıtında, en eski Uygar Kağanlığı döneminden gelen ve de öfkeli anlamını taşıyan “Kıpçak” adı, 11. yüzyılda bir kavimle birleşmeye gitmişti. Sarımtırak anlamını taşıyan “Kuman” ismiyle, birlik oluşturmaya karar veren Kıpçaklar, bir zamanlar dünya siyasetine yön vermiştir. Bedenlerini oluşturan çizgilerde ve çehrelerine bakılacak olduğu takdirde, Moğollara benzer bir yapıyı taşımadıkları, hatta beyaz ırkın seçkin vasıflarına sahip oldukları tasvir edilmişti. Ten renkleri beyaz, saç renkleriyse sarışın, kızıl veya kumral olduğu, gözlerinin içiyse mavi ya da yeşil olduğu betimlemesi yapılır hep. Özellikle Moğol istilasına kadar olan süreçte, Kafkaslar’ın güneyindeki bozkırları kontrol eden Kuman — Kıpçaklar, Rus ve Bizans tarihine önemli bir iz bırakmıştır. Batı Sibirya bozkırlarından Doğu Avrupa’ya kadar olan çok geniş bir alana hakimdiler. Habitatlarına, İslam kaynaklarında Deşt-i Kıpçak, Batı kaynaklarında ise Comania diye anılır. Özellikle 11. yüzyılda, ülkeleri 5 parça halindeydi; Aral, Yayık-Volga, Don-Donets, Aşağı Dnyeper, Tuna.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4r77-z5Edv6qnYbpeYdcTg@2x.jpeg" /><figcaption>Macaristan’da Kumanlara ait buluntu yerleri</figcaption></figure><p>Deşt-i Kıpçak’ın tarıma elverişli bozkır alanlarında, sarışın ve renkli gözlü Türkler ziraat ve çiftçilikle uğraşırmış. Geçim kaynaklarından toprağı, sebzecilik, meyvecilik ve hububat ile değerlendirmeye çalışırlarmış. Bu alanda Hazarların mirasına konan Kıpçaklar, Kıtayların baskısı ve kısıtlı bir yaşam alanı sonucunda, aşağı Volga Havzası’nı ve Volga ile Dnepr arasında kalan bozkır alanları ihlak ederek bu faaliyetleri özellikle Kırım’ın güney sahillerinde bahçeciliğe yönelimleri de kolaylıkla gerçekleşmiştir. Avrupa’da Macaristan’a göç eden Kıpçakların, zirai konularda örnek alındığı tarih sayfalarına not edilmiştir. Deşt-i Kıpçak alanında, ihraç edilen ürünlerin genel olarak hayvancılık, ziraat ve avcılıkla ilgili olduğu görülmektedir. Bunları örneklendirmek gerektiği takdirde şu mallar ortaya konulmaktadır. Bugday (buğday), teri (deri), bal (bal), chaten (keten), arpa (arpa), catlauc (fındık), tari (darı), caman (kimyon), balaux (balmumu), börü (kurt pöstekisi), cumis (gümüş), bager (bakır), savsar (sansar kürkü), tein (sincap kürkü), chrsak (tilki kürkü), eltiri (kuzu kürkü), choy suruchi (koyun derisi), Balaban (şahin, doğan), baluç (balık), chis (samur) ve cager (şarap) gibi eşyaları saymak mümkündür. Özellikle farklı çeşitlere sahip kürkün önemli bir ihracat malı olduğu sonucuna varılmaktadır. İthal edilen ürünlerin bir kısmının transit ticaret yoluyle Deşt-i Kıpçak alanına getirildikten sonra başka devletlere nakledilirdi. Mamuh (pamuk), acitas (şap), şabur (sarısabır), corgasin (kurşun), temir (demir), nac (ipekli kumaş), yalmas (elmas), charabar (kehribar), samurut (zümrüt), ingcu (inci), fil tisi (fil dişi), raxiana (rezene-reçine), grandul (karanfil), castana (kestane), brinc (pirinç), noghuc (nohut), ghorma (hurma), nardan (nar), ingir (incir), sarmisoc (sarımsak), maajun (macun-ilaç), badem (badem), caun (kavun), zeytinyağ (zeytin yağı), ypar (misk), chageth (kağıt), chonasuj (civa), last (ham ipek), ypac (ipek), ymsiri (mumya), catifa (kadife), choux (keçe-kilim), ketanj (keten) ve yung (yün) sahaya getirilen mallar arasındadır. Ekonominin mihenk taşlarından bir kaçını demircilik, balıkçılık, dericilik ve silah imalatçılığı oluşturduğu kayda geçirilmiştir. 9. ve 10. yüzyıllarda Hazar ve Guzların yaşadığı Deşt-i Kıpçak sahasında, doğal şartların elverişli olmasıyla birlikte, yüz binlerce büyük ve küçük baş hayvanın yaşadığı bilinmektedir. Kıpçaklar ekonomik açıdan verim alması adına koyunculuk ile uğraşarak hayvanın etinden, sütünden, yününden ve derisinden faydalanırlarmış. İnek ve öküzünse yine etinden ve sütünden yararlanıp, yük taşımak için de gücünü kullanırlarmış. Aynı zamanda deve besleyip hayvandan yine yük taşımak için faydalanıp, binit olarak kullanmayı da ihmal etmezlermiş. Hazarların zengin hayvancılık kültürünü esas alan Kıpçakların, at sürülerine diğer Türk illerindeki gibi yılkı diye hitap ettikleri kuşaktan kuşağa aktarılmıştır. Normal yaşamda vazgeçilmez olan atın sütünden kımız üretilip içtikleri bilinmektedir. Sadece bununla kalmayıp, spor ve festivallerde de atlarla boy gösterilirmiş. Aynı zamanda atlar, avcılıkta da kullanılırmış. Hatta, sadece at üstündeyken avlanırlar, ayı, yaban domuzu ve geyiğe gürz veya baltayı saplarlarmış. Avrupalıların aksine, avlarda köpekleri pis saydıkları için kullanmazlarmış. Ancak, kızıl kuşla (şahin) ile avlanma yöntemleri diğer halkları şaşkınlık içerisinde bırakmıştır. Bozkırların efendileri, ok atmada çok yüksek bir beceriye sahiptiler. Okların ucunda oltaya benzeyen başlığı vardı, böğründe deliği olduğu için ucundan ıslık gibi ses çıkarırdı. Kuşu gözünden nişan alarak toprağa indirirlerdi. Kıpçaklarda mutfakta yemek yeme adabı, Avrupalılara göre daha üstünmüş. Kullandıkları çoğu mutfak eşyasından bi haber olan Avrupalılar genellikle elle yemek yiyormuş. İlk defa kaşıkla yemek yiyenler Avrupalılardı, ancak 12. – 15. yüzyıllar öncesine kadar çatal kıtada bilinmiyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nh-oBI5aR9n0J87udlsc2A@2x.jpeg" /><figcaption>Macaristan’da Kumanlara ait pişmiş toprak dekor ve küp</figcaption></figure><p>1245–1247 seneleri arasında Deşt-i Kıpçak’ta yer alan “Derme Evler” olarak ifade edilen çadırları bir seyyah şu şekilde tasvir etmektedir: “Onlar ince çubuklardan örülen ve direklerden yapılmış yukarıya doğru gittikçe daralan çadır biçiminde evleri vardır. En üstte ve tam ortasında yuvarlak bir delik açılmıştır. Bu bacadan içeriye ışık girer, aynı zamanda duman çıkardı. Ateş yeri veya ocak, her zaman çadırın ortasında bulunurdu. Kışın evin içinde, yerde tezek yakılırdı. Duvarları ile çatısı, keçe ile kaplanmıştır. Kapıları da keçe ile örtülmüştür. İçinde oturanların zengin veya yoksul olmalarına göre çadırlar küçük veya büyük olabilirdi. Bu yurtlardan bazıları hemen çözülür ve sonra da kurulurdu. Göçlerde de bunlar, yüklü hayvanlarıyla taşınırdı. “Araba çadırları” ise çözülüp kurulmazlardı. Bundan dolayı da araba üzerinde taşınırlardı. Küçük çadır arabalarını bir öküz bile çekebilirdi. Daha büyüklerini ise, çadırın büyüklüğüne göre üç-dört veya daha fazla öküz çekerdi. Nereye gitmek istiyorlarsa, ister savaşa, ister başka bir yere olsun, her zaman kendi yurtlarıyla birlikte giderlerdi.” Çadırlar sanatsal süslemeler taşırdı. Kapılara göz kamaştırıcı bir deri asılarak, boyayla boyanan keçenin üstüne ağaç, kuş, üzüm ve de dört ayaklı canlıların resimleriyle güzel bir betimleme yapılırdı. Kafesli pencerelere sahip bu yurtların içerisini dışarıdan seyreden hiç kimse göremezmiş. Ancak, içeridekiler dışarıyı pencere kelimesi yerine kullanılan tünglüke bakarak rahatlıkla seyredermiş. Kıpçakların sanat ve mimarlık anlayışını anlamak adına kullandıkları malzemelere göz atmak önem taşımaktadır. Kerpiç malzemesiyle ev yaptıkları, çatıyı örtmek için “tacta” keresteden faydalandıkları bulunmuştur. Evin zeminini tahta döşeme yani “tacta canga” ile kaplandığı biliniyor. Yurtta yemek pişirilmesi adına kurulan ocaktan çıkan ateşin, dumanını damdan dışarıya aktaran bacaya ise “sufra ul cutra” denilirmiş.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*7WMc9N7WqFPKsGs0LYHDSA@2x.jpeg" /><figcaption>Sultan Kalavun Külliyesi</figcaption></figure><p>13. yüzyılda, Türkistan’da Moğollar ile değişen siyasi hayat ve idari düzen nedeniyle, Suriye ve Mısır’a paralı asker olarak getirilen Kıpçaklar zamanla yönetime hükmederek Mısır Türk Sultanlığını kurmuşlardır. Bayındırlık adına hayati eserlere imza atıldığı görülmektedir. Kahire’ye önemli izler bırakan bazı yapıların Memlükler döneminden günümüze kadar ulaşmıştır. Çok yüksek kubbeleriyle göz kamaştıran türbeler Türk sanatıyla yoğrulmuştur. Camilerde Türk üslubundan nasibini almış, mihrabın etrafını saran süslemeler örnek vermek açısından görülmektedir. Genel olarak inşaa edilen yapıların ön cepheleri, Anadolu Selçuklulardan esinlenerek şekil almıştır. 1222 yılında gözlerini açan, Mısır Memlük Devleti’nin yedinci hükümdarı olan Sultan Kalavun’dan sonra inşaa edilen eserler varlıklarını koruyabilmiştir. “El-Mukattan” dağında bulunan dayanıklı kesme taşlar, aynı zamanda Kuzey Mısır’dan getirilen granit ve porfir taşlarının sert ve sağlam oluşu, bu yapıların hala hayatta kalmasını mümkün kılmıştır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/204/1*aKIs8sWWzab02EhOk9wNRQ@2x.jpeg" /><figcaption>Sultan Hasan Camii</figcaption></figure><p>Kıpçaklarda, aile içerisinde babanın oğluna yardımcı olması gibi bir durum söz konusu değildi. Töre, Avrupa topraklarındaki gibi uygulanmıyor, haysiyetli olan bir baba, ölümle burun buruna gelmiş oğluna yardımcı olmuyordu. Gerçi aileye mensup olmayan bir kişi hayati durumlarda kalan bir çocuğa yardım eli uzatabilirdi. Disiplinli ve zor koşullarda geçirilen eğitimler sonucunda gençler, Deşt-i Kıpçak’ta yaşamlarını daha rahat sürdürebiliyorlardı. Badirelere ve düşmana karşı direnebilmeyi öğreniyorlardı. Şan ve şöhret, bozkırlarda da kendisini yumruk yumruğa yapılan dövüşlerle ortaya çıkarıyordu. Sahada öncelikle çocuklar boy gösteriyor, burunlarını kanatana kadar kıran kırana kavga ediyorlar, ardından sahneyi gençlere bırakıyorlardı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*CAymUQhOzeEoIPbYz5Mn-g@2x.jpeg" /><figcaption>Kumanlara ait Savaş Eşyaları</figcaption></figure><p>Kumanlar, uzunluğu bir veya bir buçuk metre kadar olan ve havadayken ıslık çalan oklarını düşman üzerine yağdırırlardı. Kütlesi ağır olan okları kullanmak adına kuvvetli olmak gerekirdi. Düşmana isabet ettiği takdirde bu ok, zırhlı elbiseyi tanımaz, delik deşik ederdi. Savaş taktiği içerisinde, hasıma (düşman) karşı mızraklardan faydalanılırdı. Sonrasındaysa, düşmanı yormak ve dikkat dağıtmak adına öteye doğru koşmaya başlarlardı. Onları takip eden hasımlara karşı havayı yaran kuşlar gibi, sırtlarının yerine yüzlerini dönerler, düşmanlarıyla yüz yüze boğuşurlardı. At sırtındaki süvariler, “Eloi, Billo” (Allah bizimledir) diye hep bir ağızdan bağırarak düşmanın üzerine eğri kılıçlarıyla (Şaşka) saldırırlardı. Merhamet duygusu olmadan yürekli veya ödlek fark etmeksizin bütün bir orduyu dehşet saçarak öldürmeye çalışırlardı. “Turan Taktiği” olarak bilinen bu muharebe taktiği, Hun Devleti dönemlerinden beri bilinmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wXHNeXW4AlbBoWcyhRgo9A@2x.jpeg" /><figcaption>Kumanlara ait Savaş Aletleri</figcaption></figure><p>13. yüzyılda bozkırlarda yaşamını sürdüren Kıpçaklar, dünyaya gözlerini kapatanlar adına mezarların üstüne “balbal” yaparlarmış. Gelenekler içerisinde önemli bir yer tutan “balbal”ların kafalarında serpuşlar, kulaklarında küpeler, ellerinde silahlar varmış. Dikkat çekici diğer bir unsur da kemerlermiş. Dört köşeli madeni levhacıklardan meydana getirilen kuşaklarda ufak eşya (kav muska-çakmak) taşınması adına bir kese bağlanmıştır. Doğu yönüne doğru bakan balbalların bir eline testiye benzer bir kap yapıldığı da tarih sayfalarında geçmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/240/1*c1wDC_Ec8dvlaIbc-NhoBQ@2x.jpeg" /><figcaption>Kuman-Kıpçak Balbalları</figcaption></figure><p>Romen Kıpçaklarının devlet büyükleri ve soylu ailelerin adları arasında Akbaş, Akkuş, Bozdoğan, Bilik, Berenday, Barak, Bars, Baybars, Buğa, Belçir, Kara, Kazan, Şişman, Temirtaş, Tok, Ötemiş isimleri geçmektedir. Romanya’da yer alan birçok köyün adı da bu gibi şahıs adlarından esinlenerek konulmuştur. Günümüzde Romanya’da yaşayan sarı saçlı, mavi ve yeşil gözleri ile diğer cemiyetlerden ayrılan Çangoların, Kumanlardan geldiği teorisi ileri sürülmektedir. 1130&#39;lu yıllarda varlık kazanan Romen devletinin, Kuman-Kıpçak unsurlarından oluştuğu ve Basar-aba tarafından kurulduğu tarihçiler tarafından belirtilmektedir. Volga nehrinden sonra Avrupa’nın en uzun ikinci nehri olan Tuna’nın, Karadeniz’e döküldüğü sahaya Basarabya denir.</p><p>KAYNAKÇA</p><p>“Türk Dünyası Kültür Atlası”, Cilt 1, Türk Kültürüne Hizmet Vakfı, İstanbul, 2007</p><p>Adçı, Murad; “Kıpçak Bozkırının Yavşanı”, Ankara, 2005</p><p>Gülensoy, Tuncer; “MÖ 4500 - MS XIII. Yüzyıllar Arasında Barbar Türkler-Dil, Din, Kültür, Bilim, Sanat ve Uygarlık-”, Akçağ Yayınları, Ankara, 2011</p><p>Gökbel, Ahmet; “Kıpçak Türkleri”, Ötüken Neşriyat Yayınevi, İstanbul, 2000</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a57bdf606e11" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Serie A Benlik Arayışında]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/ruhunu-satan-serie-a-3e3adfb3fdd5?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3e3adfb3fdd5</guid>
            <category><![CDATA[italy]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <category><![CDATA[futbol]]></category>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Feb 2024 12:44:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-23T13:28:49.490Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Serie A Benlik Arayışında</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*ci2VNu9LowwPQyg4JWWksA@2x.jpeg" /></figure><p>Roma’da, bir parkta başından vurularak can veren Lazio Ultras grubunun lideri Fabrizio Piscitelli, vermiş olduğu bir röportajda, “ultra” kelimesi ile giriş yapmıştı. Latince’de daha da ötesine gitmeyi ifade eden sözcük, çizmenin ruhunu yeniden bulmaya çalıştığı ilginç bir tarihsel süreçte kendisini konumlandırmaya çalışıyordu. Savaş sonrası, siyasi görüşlerin artık ikinci plana atılarak kabuk değiştiren şehirler, varlığını topa calcio yani tekme atarak duyuruyordu. Taraftarın kendi kültürel kimliğini şekillendiren mahalle veya ilçenin, yaşadıkları ülkenin veya şehrin fark etmeksizin ne kadar üstünde olduğunu “campanilismo” ile açıklıyordu. La Gazetta dello Sport yazarı Pierluigi Spagnolo, 1968 senesinden beridir faaliyette olan ultraları net bir dille açıklamıştı: “Tutkularını haftanın yedi günü yaşayan insanlar. Ait oldukları grup onların hayatı, dayanağı, sosyal çevresi.” Atomize olmuş bir toplumun karşısında durmayı esas alıyorlardı aslında. Stadın kale arkalarında yer alan Curva’da, bir inşaat işçisiyle doktorun yan yana, sisteme ve statüye karşı gelerek ayakta durur. Bireyi, mükemmellik peşinde koşturduktan sonra burjuva karşısında güçten düşmesine engel olmaktır mesele. Son 20 senedir, İtalya Cumhuriyet Senatosu Üyesi Claudio Lottito’nun hükmettiği kulüp, ezeli rakibi Giallorossi gibi Amerikalı milyarderin eline bakmıyor. Gök mavisi rengiyle bütünleşmiş taraftarın, Anne Frank’in resmini hakaret ve tehdit maksadıyla kullanması zaten bu işi neredeyse imkansız kılıyor. Hollywood tarihine adını altın harflerle kazımış olan Dino de Laurentiis’in yeğeni Aurelio’nun SSC Napoli’si ve Kuzey Amerika’da en çok adından söz ettiren televizyon kuruluşlarından Mediacom’un yaratıcısı Rocco Commisso’nun ACF Fiorentina’sının son yıllarda yaşadıkları başarılar, acaba Serie A küllerinden mi doğuyor dedirtiyor. Jose Mourinho ile 60 yıldan fazladır Avrupa’da kupa yüzü görmemiş AS Roma, Konferas Liginde 2 sene önce mutlu sona ulaşmış, Mayıs ayında Avrupa Ligi’nde final oynamıştı. Geçtiğimiz sene Şampiyonlar Ligi yarı finalinde, Paolo Maldini’nin vesile olduğu, Bakire Meryem’in Duomo’nun tepesinde yer alan heykeli Madonnina’dan adını alan Derby Della Madonnina’yı tatmıştık. Gelen başarıların arkasında, Serie A’nın benliğini kaybetmeye göze alacak değişimler yatıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/211/1*hP11KAr5Kmvv6rnuNK4H5w@2x.jpeg" /></figure><p>İtalyan Hükümeti 59 milyona biraz daha yük olmaya karar verdi ve sadece 15.000 kişinin faydalanacağı “Decreto Crescita” yani büyüme kararnamesini yürürlüğe sokmuştu. Örneğin, €10 milyon brüt maaş alan bir antrenörün eskiden net kazancı €5.5 milyona tekabül ediyordu. Artık, vergi indirimiyle birlikte banka hesabına €7.5 milyon aktarılıyor. Takımlar, Avrupa Birliği vatandaşı olmayan sadece bir oyuncuyla anlaşabiliyor. Diğer bir oyuncuyla anlaşmak istendiği takdirde, takımdan Avrupa Birliği vatandaşlığına sahip olmayan bir oyuncunun ayrılması gerekiyor. Buna karşılık Bundesliga, Eredivisie, Liga Portugal ve Jupiler Pro League’de Avrupa Birliği vatandaşı olmayan oyuncularla sözleşme imzalarken her hangi bir limit kıstası bulunmuyor. La Liga’da bu rakam 3, Ligue 1&#39;de 4 (Afrikalı oyuncular yabancı statüsünde yer almıyor), Türkiye Süper Lig’de ve Yunanistan’da ise bu 7 rakamını görüyor. Buna rağmen 2023&#39;de İtalyanların sayısı sadece 36.5% oranında kaldı. Halbuki, 2006 yılı verilerine göre, ligin 70%’ini gladyatörler oluşturuyordu. Calcio’nun La Masiası Trigoria’da ve diğer kulüplerde, “Catenaccio” ve Arrigo Sacchi’nin taktiksel zekası ile yoğrulmuş antrenörlerin yetiştirdiği çocuklar nerede? AS Roma’nın eski sportif direktörü bir röportajında güzel bir noktaya değiniyor. Tiago Pinto, “Futbol artık kısa vadeli oynanıyor. 3 yıldan fazlasını gören teknik adam sayısı Premier Lig’de 5, La Liga’da 4, Serie A’da ise sadece 2.” Antrenörlerin ve yöneticilerin sürekli değiştiği bir ortamda yerli oyuncuların istikrarlı bir şekilde takımlarda kendisine yer bulması bir hayli güç. Vergi indirimiyle farklı kıtalardan, özellikle Afrika’dan transfer edilen oyuncuların sayısındaki artış, problemin cevabına ışık tutan nedenler arasında gösteriliyor. Dünya, artık “Modus Operandi” yani eski futbol sistemi ile yürümüyor. Yüklü bonservis fiyatlarıyla alınan bu kadar oyuncunun bir kaç sene içinde Serie A’ya nasıl bir faturası olacağı merakla bekleniyor. Satılması hiç kolay olmayacak yıldız futbolcuların haricinde, istikrarlı bir biçimde Avrupa kupalarına katılamayan kulüplerin, bankalara olan €1,552 milyarlık borç yükünü hafifletmesi şu anda bir hayalden ibaret. Kadrolarda yer alan futbolcuların €5,042 milyarlık tutarı, kıyamet gününün geleceğine çanak tutuyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/1*Q_YisyD6j22HMXxLSdxFwQ@2x.jpeg" /></figure><p>Yabancı özel gruplar, özellikle İngiltere, Fransa, Belçika, Portekiz ve İtalya liglerine konsantre olma eğiliminde olup, kulüplerin 52%’sine hükmediyor. FC Internazionale Milano hariç 20 Serie A kulübünden 8&#39;i, Kuzey Amerikalı özel sermaye gruplarının eline düşmüş durumda. Sponsorluk anlaşmalarının 90%’ı da yabancı şirketlere teslim bayrağı çekmiş vaziyette. Peki Amerikalı milyarderler Serie A’da ne görüyor ki, yatırım hacimlerini daha da büyütüyorlar? Baktığımız zaman, İtalyan ligi diğer dört büyük lig ile benzer yerel medya hakları değerini taşıyor. Fakat rakamlar göz önünde bulundurulduğu zaman, ligin yerel medya hakları anlaşmasına göre sadece $2.7 milyar değerinde olduğu saptanıyor. Premier Lig’in $6.5 milyar ve La Liga’nın $4.95 milyarlık değerinin yanında Serie A, yatırımcılara neden bu kadar cezbedici geldiği sorusunu sormamak mümkün değil. Amerikalıların ligdeki en değerli takımları çok güçlü birer marka olarak gördüğü ve alt sıralarda yer alan takımların büyüme potansiyelinin farkında olduğu için bu denli bir yatırıma gidiyor. Ancak, parayı sadece medya hacminden kazanılamaz. Birleşik Devletlerde bile, 10 yıl öncesinde yaklaşık 100 milyon evin, uydu veya kablolu televizyon kanallarına aboneliği mevcuttu. Günümüzdeyse bu sayı 70 milyon civarında ve her geçen süre daha da düşüyor. Avrupa’da en çok reklam geliri elde eden 20 kulüpten sadece iki takım yerel televizyon haklarından daha az gelir elde etti. Geçtiğimiz senenin lig şampiyonu SSC Napoli ve Şampiyonlar Ligi finalisti FC Internazionale Milano’nun reklam gelirleri, 2023 yılında ne yazık ki yerel televizyon gelirlerinin elde ettiği rakamlara ulaşamadı. Moda’nın en önde gelen şehrinin bir numaraya yerleşen temsilcisi ile Moncler işbirliğinden doğan ceketler, parkalar, boğazlı kazaklar, polo tişörtler ve bereler, Amerikan spor liglerindeki mağazalarda görülemeyecek türden havalı ve ağır. Anlaşma her iki taraf açısından da prestijli olsa da, borç batağında olan bir kulüp adına öncelikli pazarlama hamlelerinden olması şaşırtıcı. SSC Napoli’nin diğer takımlara oranla yerel taraftar kitlesine, uluslararasına kıyasla çok daha fazla sahip olduğu için bu durum daha rahat açıklanabilir, fakat aynı sözleri Milano’nun diğer devi için söylemek söz konusu olamaz. Bunun nedeni ise takımın, Zhang Jindong tarafından kontrol ediliyor olmasında yatıyor. Çinli iş adamının hükümetine sonuna kadar biat etme zorunluluğundan dolayı, yatırımına koronadan beridir temkinli yaklaşıyor. Dikkatli olmadığı müddetçe, diğer kulüplerde olduğu gibi küreselciler tarafından kendisine sonu hiç hoş olmayan bir senaryo yazılabilir. Ezeli rakipleri AC Milan ise Amerikalı sahipleri sayesinde reklam gelirlerini €43 milyon arttırmayı başardı. İtalya’da ortalama bir stadyum 68 yaşındadır. 20. yüzyılın sonlarından itibaren, yenilenen stadyumlarıyla kendi ortalamasını düşüren İngiltere’de 35, Almanya’da ise 38 yaşında olması gözlerden kaçmıyor. Santiago Bernabeu, Camp Nou ve White Hart Lane gibi mega projelere, rastgele milyar dolara yakın ya da geçen paralar dökülmedi. İtalya’da sadece Udinese, Juventus, Sassuolo, Frosinone ve Atalanta kendi stadyumlarının sahibi konumunda yer alıyor. İtalya’nın iş hacminin en fazla olduğu şehri Milano’yu ele alalım. Temsilcilerinin kullandığı San Siro 1920&#39;li yıllardan beridir hizmet ediyor. Yerel belediyeler diğer stadyumları elinde bulundurmasıyla bu işi biraz daha çıkmaza götürüyor. Son olarak FIFA 1990 adına stadyumlar inşa veya restore edilmişti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/340/1*dwKkcRCJYUt3EBHdLCl0Jg@2x.jpeg" /></figure><p>Yatırımcılar daha fazla gelir edilmesi için stadyumların yeniden inşa edilmesi konusunda hem fikir. Ayrıca bunun gerçekleşmesi için yüksek güvenlikli ve korunaklı olmaları gerektiğini düşünüyorlar. Zaten bu tutumdan yola çıkılarak, taraftarın kendisini onların tanımıyla bir seyirciye, taraftarın bakış açısına göre ise bir müşteriye dönüştürme çabası tahayyül edilebiliyor. Şu anda elde olan 12 adet yeni stadyum projesi ilk safhasını daha geçemedi. Eğer ki projeler planlandığı gibi gittiği takdirde, $1.8 milyar yatırımlara yansıyıp, +2.7 milyon biletin satılması ön görülüyor. Buna ek olarak stadyumlarda 10.000 kişiye istihdam sağlanacak. Floransa, Milano ve Roma şehirlerinde diğerlerine kıyasla daha sağlam adımlar atılıyor. Ancak Amerikan patronların, İtalya’da kamu onayları ve yatırımlara ilişkin karar alma süreçlerinin diğer pazarlara göre daha uzun sürebileceğini ve daha fazla paydaşı kapsayabileceğini dikkate alması gerekiyor. “Dirigisme”, liberaller tarafından kamu mülkiyetçiliğine karşı çıkmış bir terimdir. Devlet tekelinin kaldırılmasını hedefleyerek, kontrolü özel sektörde yer alan yukarıdaki küreselcilere vermekten yanadır. Alman spor adamlarının 2000’li yıllarda ortaya attığı “Flaneurisierung” isminin de, gündem ile tanışmaması adına bir neden yok aslında. Asgari ücretle evlerini geçindirmeye çalışan aileleri hiçe sayarak, toplumun orta ve üst tabakasına hitap eden stadyumlar inşaa etmenin hedeflendiğini söyler. İtalyan taraftarının “doxa” yani genel inanışını ve yazılı olmayan kurallarını çiğneyebilecek bir yasa getirilmeye kalkışıldığı takdirde, kültürel kimliğin parçalanması mümkündür. Geleneksel toplumsal bağların stadyumlardan kopartılma çabalarıyla birlikte, sadece kâra dayalı bir sistem getirilmek istenmektedir. Şehirlere ayna tutan Curva sud gibi taraftar gruplarını ortadan kaldırarak futbolu soylulaştırmaktır mesele. Uzak diyarlardan gelen elitler, yerel olarak tanınan ve hesap sorulabilen politikacıları, bir takım vaatlerle yönlendirirler. Zamanla küresel sermayenin çıkarlarıyla doğru orantılı politikalar sergilenir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/270/1*ikuqzOPQSmKj5PzbiODFzA@2x.jpeg" /></figure><p>Latin Amerika’da hodperest liderlerin, stadyumları birer propaganda aracına çevirdikleri Soğuk Savaş döneminde, Q’aras diye adlandırılan beyaz sömürgecilere biat etmeyenlerde vardı. Bir zamanlar önce, Arjantin’deki askeri diktatörlüğün lideri General Videla döneminde, 1978 Dünya Kupası’nı kazandıran filozof César Luis Menotti’nin, futbol hakkındaki görüşleri manidardır doğrusu. “Ütopyaların dünyası öldü. Bir çıkar toplumunda yaşıyoruz ve futbolda büyük pazarların dünyasına mahkum edilmiş durumda. Endüstri ülkelerinde insanların hayalleri çalınıyor. Futbol işçi sınıfının değerlerini içerir… Bu değerler, ki insana bir çıkış yolu gösterir, onu heveslendirir, onurlu, adil ve sevinçli yaşamasını sağlar. İşçi kendisinin olan bir şey için heyecan duyuyordu, kolektif bir karakteri olan bir kutlama için heyecanlanıyordu, üstelik de resmi propaganda kültürünün baskısı olmadan, iktidarın zehri olmadan… Ne zaman ki futbol bir tüketim aracı oldu, ki bu endüstri çağına tekabül eder, kapitalist bir ürün olarak aşağılandı, alınabildi ve satılabildi; işte o vakit tüm asıl değerleri şiddetle değişti. Gözler hep sonuçtadır; puan hesabıyla galibiyet uğruna oyuncular birer askere dönüştürülmüştür, oyuncu sadece tabeladaki yer için veya zafer için bir alettir.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3e3adfb3fdd5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yüzyılın Artistik Suçu]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/y%C3%BCzy%C4%B1l%C4%B1n-artistik-su%C3%A7u-29453a35fb9e?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/29453a35fb9e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Aug 2023 15:00:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-07T15:12:48.330Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yüzyılın Artistik Suçu</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*uR_YmJ7SyFAL0S3cwEnPaQ@2x.jpeg" /></figure><p>Tarih 7 Ağustos 1974, New York’un o yaz sıcağının vermiş olduğu nem ve bunaltıcı hava eşliğinde işine gidenler, yerin 415 metre üstünde sanat için yapılan bir fedakarlığa tanık oluyordu. İkiz Kulelerin inşaasına başlandığı andan beridir, Fransız ip cambazı Phillipe Petit, işte mukadderat budur diyerek hedefini tahayyül ediyordu. İnşaat mühendisliğini okuduğu zamanlarda, tam tamına 6 yıl sürecek hazırlıklara başlamıştı. 1973 Sydney Harbour Bridge yürüyüşü yoksa sadece bir provadan mı ibaretti? Petit, İkiz Kuleleri namütenahi bir aşka ve de takıntıya dönüştürüyordu. En yakın arkadaşları ve kız arkadaşı kaygı ve korkuyu derinden hissediyordu, ya başarısız olursa diye. Haziran 1971 yılında, Notre Dame katedralinin iki kulesi arasında başlayan bu silsile, insan sınırının gerçekten de olmadığını kanıtlar nitelikte. Ödüllü bir belgesele ve filme konu olan Phillipe Petit, bugün bir çok sanatçının aksine topluma gelecek adına umut vermeye devam ediyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=29453a35fb9e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[365 Days Until Paris 2024]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/365-days-until-paris-2024-c959a1e5d08a?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c959a1e5d08a</guid>
            <category><![CDATA[olympics]]></category>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Jul 2023 18:22:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-06T13:07:31.533Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>365 Days Until Paris 2024</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/273/1*Bkzxi8E10CeeYEPN6E7dXg@2x.jpeg" /></figure><p>It’s been 100 years since Paris hosted the Olympic Games. The eight time Olympic champion Usain Bolt presented peace-themed Olympic Torch in front of the Eiffel Tower. “With one year to go, the emotions start to build and all you can think about is the Olympic Games. It’s great to be part of this countdown event,” said Tony Estanguet. He is a 3 time canoe slalom Olympic gold medalist and also he is the president of Paris 2024. The IOC approved four new sports branches which are breakdancing, sport climbing, skateboarding and surfing. 329 events in 32 sports are going to take a part in the next summer. Also, the executive board acquired full gender parity. Same number of female and male athletes are going to participate in the Games. Therefore, the Summer Olympics are one of the most effective organizations for empowering girls and women. Gender equality term will be one of the keys to success in Paris 2024. In the near future, women are going to play a big role in management, leadership and decision-making bodies within the Olympic Movement. Tony Estanguet and his “l’equipe” have improved a programme for the Olympic Games that provides balance between genders for “prime time” sessions in television. Their aim is to support women’s sport and they want to increase public interest, especially young girls.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/306/1*Sm4FhUv_iWD2j-XfcJ6EHg@2x.jpeg" /></figure><p>Turkish women had accomplished some notable achievements in Olympic Games. Hulya Senyurt was the first and the youngest Olympic medalist. She won a bronze medal in judo branch in Barcelona. Hamide Bickin Tosun is the only female athlete who won a medal in taekwondo branch. She reached a bronze medal in -57kg competition in Sydney 2000. Our Olympic history had sparkled with Nurcan Taylan’s success in Athens 2004. She is the first Turkish women athlete who won a gold medal. Also, she holds the world record. She lifted 121 kg in women’s 48 kg clean and jerk in 2010. In Beijing, Azize Tanrikulu is the only female athlete who won a medal. She won a silver medal in taekwondo branch. In London, there is only one women medalist who’s name is Nur Tatar Askari, won the silver medal in taekwondo branch. Asli Cakir Alptekin and Gamze Bulut who were the first two finisher in 1500m, used performance-enhancing drugs. Therefore, they disqualified in this race, because of the banned substances. In Rio Olympics, Nur Tatar Askari is the only female athlete who won a medal. She won a bronze medal in taekwondo branch. After 17 years in Tokyo, Busenaz Surmeneli reshaped our sports history. She won a gold medal in welterweight division. In addition, Busenaz Cakiroglu reached the silver medal in the ring. In wrestling bout, Yasemin Adar won her first Olympic bronze medal. Hatice Kubra Ilgun and Merve Coban also reached their first Olympic bronze medals in -57kg taekwondo and -61kg karate competitions respectively.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/211/1*dyyAWfcCL0XBmaUStk7ejQ@2x.jpeg" /></figure><p>In Turkey, our female Olympic athletes haven’t got big sponsorship deals with brands and marketing agencies. On the other hand, lots of female athletes who compete in professional volleyball and basketball leagues, can earn a big amount of money. Especially, in volleyball, the marketing structure of teams are successful than other women’s professional leagues in Turkey. Also, female Olympians have supported by the national governing bodies of sport. However, athlete and national governing bodies programs are insufficient for the long-term success. Turkish Olympians sometimes don’t have the opportunity to be regarded and publicised as a hero. For instance, US $93 million of the United States Olympic and Paralympic Committee’s budget went to Team USA media &amp; promotion which was positively impact female and male athletes’ personal branding and sponsorship opportunities. In my opinion, these may not be the biggest issue for Turkish women athletes right now. There should be a better path towards Olympic Games.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/306/1*jO9BRrajoULzNhNL2Mt6VQ@2x.jpeg" /></figure><p>Turkey needs a sports reformation urgently. In 1953, Soviet people introduced the system of Soviet sports and modern training methods of gymnastics to their Chinese counterparts. In the late 1970s, sport was also used to strengten relations between allies. After the 1980s, elite sport was an effective way to boost China’s new image on the international stage. The success of Chinese athletes in the 1984 Olympic Games, raised the hopes of both government and the people that China would become a great country again in the near future. US estimated that China spent from $400 million to $500 million to train athletes in the four years leading up to the 2008 Olympic Games. Nowadays, in China, at least 6 million young athletes are trained at sport schools, with those at the highest levels subsidized by the state. So, they created sports research centres. They were required to link their research directly to training athletes to win gold medals. Since 2008, their athletes have not been easy to deal with in the pool. Right now, Chinese swimmers and divers are dominating the World Aquatics Championship in Fukuoka. This system is also very beneficial for the commercialization of sport in the world. Right now, China is the number one country of sporting goods industry. As a result, it was very helpful for the reformation of Chinese government. Our sport system should be controlled by qualified paid professionals at all participation levels. This system can raise advanced coaches for the success of Turkey in the Olympic Games. The Turkish programme, both in and out of school, should take this system as a model with Turkish ideology and conditions. There is a big improvement in Olympic sport programmes in Turkey. However, in interscholastic events, there are not enough competitive rivalries. Therefore, lots of girls haven’t got a chance to go beyond in amateurism.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c959a1e5d08a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Zamanlar Alaçatı’da]]></title>
            <link>https://medium.com/@kaanyildiz/bir-zamanlar-ala%C3%A7at%C4%B1da-5ba04b7afb9a?source=rss-239a42a8807b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ba04b7afb9a</guid>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kaan Yildiz]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 21 Jul 2023 13:04:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-09T15:20:00.921Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Bir Zamanlar Alaçatı’da</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/285/1*N7weU2waAxcEDnSm_9FQKw@2x.jpeg" /></figure><p>PWA World Tour, her yıl çeşitli ülkelerde rüzgar sörfü organizasyonları düzenliyor. Farklı rüzgar sörfü kategorilerini barındıran profesyonel rüzgar sörfçüleri birliği, slalom, wave ve freestyle olmak üzere 3 kategoriyi barındırıyor. Küresel anlamda başarıya kavuşmasında emeği geçen sporcuların başında gelen Robby Naish, Björn Dunkerbeck, Antoine Albeau ve de Jason Polakow, akıl almaz yeteneklerini, bilimsel araştırmalar sonucunda elde edilen mühendislik harikası ekipmanları ile bir araya getirerek rüzgar sörfünü ekstrem sporlar içerisinde söz sahibi olmasını sağlamıştı. Slalom yarışları, 1980’li yıllardan 2010’lu yılların ortalarına kadar Dünya çapında dikkatleri üzerine çekmesine rağmen, birkaç sene önce popüler olan kitesurf tarafından ağır bir darbe aldı. PWA ise bunun üzerine foil adı verilen yeni bir kategori ile tüketicinin dikkatini çekmeye çalışıyor. Foil dışında, 2007 yılından beridir, Namibya’da düzenlenen Lüderitz Speed Challenge organizasyonu, saatte 100 küsür km hızları gören sörfçülere ev sahipliği yapıyor. Normal yarışlar dışında yer alan bu tarz organizasyonlar, su üzerinde herhangi bir limit tanımayan slalom sörfçülerinin saygınlığını daha da arttırıyor. Rüzgar sörfü, günümüzde moda olan “old school” tatları sevenler için kitesurfden bir kaç adım öne çıkıyor aslında. Fiziksel gücün ve de tekniğin kitesurfe göre kıyaslanmayacak kadar üst seviyede olması da aşikar. Sene 2012, Yunan göçmeni bir ailenin oğlu olarak çocukluğunu Utah’da geçiren, ardından ‘85 gibi Maui’ye taşınan Micah Buzianis’le sohbet ediyordum. Rüzgar sörfü sayesinde meydana gelmiş özellikle sırt, ön kol ve dış kolundaki kaslarının ihtişamı hala aklımın bir köşesinde. Björn Dunkerbeck, Pascal Toselli ve de Antoine Albeau gibi tanıştığım babalar, göl,deniz ve okyanuslarda bilmem kaç knotla suyu yara yara gittikleri için kas lifleri artık demire dönüşmüş durumda.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/450/1*LeS3D1tKnh_eigzqU26mbw@2x.jpeg" /></figure><p>Rüzgar sörfüyle elde edeceğiniz bu kas gruplarının dayanıklılığını fitness ile maalesef elde edemiyorsunuz. Fitness ile elde edilmiş kas, doğa anaya karşı çok fazla direnç gösterilerek elde edilmiş kasın yerini tutamıyor. Fitness, suya daha formda çıkmanız adına destekleyici bir fiziksel aktivite olmalıdır. Ancak günümüzdeki insanların birçoğu artık her konuda olduğu gibi işin daha da kolayına kaçmak istiyor ve maçası yemiyor. PWA World Tour, Alaçatı’da, slalom, wave ve freestyle kategorilerinden yalnızca slalom yarışlarını düzenliyordu. İlk olarak 2006’da başlayan Alaçatı etabına aralıksız 10 sene boyunca devam edildi. Alaçatı’da en son, 17 Ağustos – 22 Ağustos 2015’te gerçekleşen PWA organizasyonu Alaçatı’nın popülerliğine de büyük katkı sağlıyordu. Sorularımı yanıtlayan PWA menajeri Richard Page, güvenlik ve istikrarsızlık sorununun bu tür organizasyonları doğrudan veya dolaylı olarak etkilediğini, dünyanın belirli ülkelerine seyahat etmenin güvenli olup olmadığının her zaman tartışıldığını belirterek Türkiye’de ortaya çıkan durumun sponsorları isteksizleştirdiğini söylüyor: “Bu durum turizmde kayda değer bir düşüşe neden oldu ve Türk piyasasının bazı alanlarında özgüven eksikliği yarattı. Ayrıca bu sorunlar organizasyonu gerçekleştirmek için sponsorları büyük miktarda para taahhüt etmeleri konusunda isteksizleştirdi.” Çok başarılı bir organizasyona sahip olduklarını dile getiren PWA World Tour menajeri Richard Page, rüzgar sörfünün Türkiye’nin inanılmaz plajlarını, doğal kaynaklarını ve tabii ki spor yapma şartlarını ve kültürünün tanıtımının yapılması için iyi bir pazarlama aracı olduğunu söylüyor: “Alaçatı, PWA yarışlarına ev sahipliği yaparak windsurf ile eş anlamlı bir hale gelmesi ile dünya standartlarında olan konumu ve şartlarıyla tüketicinin aklında bir güvenilirlik algısı yarattı. İnsanları sadece bu yarışa getirmekle kalmayıp, adeta bir miras yaratarak tüketicinin kararlarını uzun bir zaman dilimi sonrasında bile etkilemeyi başardı.” Richard Page, gelecekte her zaman PWA yarışlarını Türkiye’ye getirmek için çalıştıklarını ve halihazırda bir kaç olasılığı değerlendirdiklerini fakat bu aşamada daha fazlasını açıklayamayacağını belirtiyor. Çeşme Belediyesi Etkinlik ve Organizasyon Sorumlusu Burak Önal ile konuştuğumuz zaman, terör olaylarının ve risklerin PWA yarışlarını durdurduğu konusunda Richard Page ile hemfikir olmakla birlikte, yarışların Çeşme’nin tanıtımına önemli bir katkısı olduğunu dile getirmişti. Genel olarak bu organizasyonun yapıldığı yıllar ve yapılmadığı yıllara bakıldığı zaman Çeşme’nin turizmi için çok fazla bir şeyin değişmediğini ifade eden Önal, windsurf dünyası için Alaçatı’nın bu şekilde reklamının yapılmasının faydalı olduğunu söylüyor. Burak Önal, Alaçatı’nın PWA World Tour takviminde yer alması için herhangi bir organizasyon girişiminin bulunmadığını belirtmişti. Richard Page, PWA’in Türk rüzgar sörfçüleri ile iyi bir ilişkisinin olduğunu ve özellikle kadınlarda çok başarılı bazı Türk rüzgar sörfçülerinin bulunduğuna dikkat çekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/450/1*5WfPD82OKGawN38AY721nw@2x.jpeg" /></figure><p>PWA World Tour’un Alaçatı’da gerçekleştirdiği son yarışta erkeklerden 64 sporcu, kadınlardan ise 31 sporcu katılmıştı. Yarışlara kadınlardan 10, erkeklerden ise 13 Türk sporcu katılmış, kadınlardan ilk 10 sıra içerisinde 3 Türk sporcu kendisine yer bulmuştu. Çağla Kubat 3’üncü, Fulya Ünlü 5’inci, Lena Erdil ise 6’ncı. sırada yer alma başarısını göstermişti. Erkeklerde ise 10’unculuk derecesiyle Bora Kozanoğlu en başarılı Türk sporcu olmuştu. 2018 yılında, Richard Page ile istişarede bulunduğumda doğrusu ben de kendisi gibi duruma iyimser yaklaşıyordum. Ancak, rüzgar sörfü gibi ekstrem sporlar şuanda Türkiye’de kurdan dolayı zaten çok lüks bir spor dalı haline geldi. World Tour’da, 52 erkeğin olduğu slalom kategorisinde, artık Türklerden herhangi bir katılım gerçekleşmiyor. Bir zamanlar önce yurtdışındaki yarışlarda, Ertuğrul İçingir, Bora Kozanoğlu ve Enes Yılmazer gibi abiler ellerinden geleni ardına koymayarak yelkenlerinin üstündeki TUR yazısının hakkını sonuna kadar vermişlerdi. Şimdi aklıma Alaçatı’dan ufak bir anı daha geldi. Elemelerin olduğu yarışları mendirekten takip ediyoruz. İzmir’de diş muayenehanesi olan doktorumuz Erkan Morgan’da seride boy gösteriyor. Öyle bir seriye düşmüş ki hani futbolda ölüm grubu diyorlar ya aynı hesap. Neyse yarış bitti. Erkan Morgan mendireğin dibine geldi ve şaşkınlığını gizleyemediği için arkadaşlarına haykırdı: “Bir bakıyorum yanımda Dunkerbeck, diğer tarafımdaysa Antoine, n’oluyo lan…” Farz edin ki Michael Phelps ile aynı havuzda yüzüyorsunuz. İşte benzer hissiyatlar, sörfçüler adına Ege’nin o mavi bayraklı sularında yaşanıyordu. Euro’nun, Olimpik branş olan RS:X’in ve de sörfün MotoGP’si olan slalomun ülkemizdeki kaderini belirleyeceği asla aklıma gelmezdi. Galatasaray’da sörf yaparken, plane olduktan sonra tam jibe atacağım zamanlarda, devamlı yelkeni yırtardım ama hiç dert etmezdim. Ya kendim tamir ederdim ya da sanayiye götürür diktirirdim. Boardu parçaladığım zamansa epoksi ile operasyon yapardım. Hiç bir çözüm üretilmediği takdirde yeni malzemeler anında elime geçerdi. Bir de efendim şunu da unutmamak gerekiyor. Slalom yarışlarında, rüzgarın seyrine göre farklı litrelerde üretilmiş boardları ve metrekaresi her birinden farklı yelkenleri kullanmanız gerekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/509/1*MDAlVtRvdyKCsI4NPlcVZw@2x.jpeg" /></figure><p>Tabii Euro o zamanlar 2 knot civarlarında esiyordu. Şimdi fini kırarım diye sörf yapmaktan korkuyorum. Halbuki birazcık eli ayağı tutan adam fini kırmaz zaten. Lafı uzatmadan, ekipman satın alacak adam azsa, PWA organizasyonuna yön veren rüzgar sörfü markaları, ne yapsın Türkiye’yi. Yok iç politikadaki istikrarsızlıkmış, yok güvenlikmiş, hikaye anlatmasınlar bize. Organizasyonun yapıldığı yıllarda ülkece çok istikrarlıydık ya sanki. Türkiye’de rüzgar sörfü tüketicileri adına gelişmeler yaşansaydı, 2018 yılından beri bu yarışlar zaten Alaçatı’da düzenlenirdi. Ülkemizde milli bir sörf markası yaratmak adına yatırım yapan birisi sanki büyük paralar kazanabilir gibi. Ancak, bu işin outlet tarafında olmayı kabul ettiği sürece bu işe girişimlerde bulunması akıllıca olur. 40 senedir bu işi yapan adamlara yetişmek pek de mümkün gözükmüyor, eğer o mühendisleri buraya getirtmediğiniz sürece. Sosyal demografinin en sağlıklı incelenebildiği İstanbul’dan başlamak, birinci adım olmalıdır. Farkındalık yaratmak adına başka bir şehir düşünülemez zaten. Spor İstanbul gibi kurumlar, her ne kadar sahillerimiz betonla doldurulmuş olsa da, belediyenin kontrolünde olan plajlarda milli marka olarak çıkarılacak bu ürünün tanıtılmasında önemli bir rol üstlenecektir. Bu sayede daha fazla rüzgar sörfü yapmaya istekli sporcu adayları da gün yüzüne çıkabilir. Sonuçta, ekstrem sporlar gibi yapılan rekreasyon aktiviteler, insanın fiziksel ve ruhsal bütünlüğünün korunmasına yardımcı oluyor. Hayatta etkin olmak adına, boş zamanlarınızda değerlendirebileceğiniz faaliyetleri kendi yaşam biçiminize göre uygulayabilirsiniz. Özellikle rüzgar sörfü, yaşadığımız şu musibetin içinde mutluluğu ve özgürlük hissini arayanlar içinse hayati önem arz ediyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ba04b7afb9a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>