When I was studying industrial design, I never imagined I would spend years designing for screens. The rise of digital transformation pushed many product designers (myself included) into UX and Human-Centered Design practices. I spent over a decade improving efficiency, speed, and profitability through seamless multi-channel experiences, cleaner UX flows, and more efficient interactions between humans and digital tools.

We constantly build new apps, websites, blueprints… with the purpose of “connecting” to other people, communities and services. Yet, the time we spend in these personalized digital places keeps separating us from the real world outside.

As Isabella Tree, the author of Wilding, writes:

“We’re hardwired to want to connect with living things, and the more urban we become, the more keenly we feel the need to get out into living nature again.” — Isabella Tree

We have mastered designing for the digital, but we have forgotten how to design for the living.

Who is “Nature”?

We talk about nature as if it’s “out there”.

A weekend destination, a holiday escape, a background image of our lives…

But nature is not a location. It’s a fabric of living systems constantly touching, shaping, feeding, and breathing us.

In my own life-centered design teachings, I keep repeating that “everything is interconnected”. Systems thinking taught me how to follow the tracks, to see how every design decision has ecological ripples, social consequences, and emotional afterlives.

Nature is not a thing. It’s a Who: many living worlds intertwined and inter-dependent on each other for health, wellbeing, and survival.

“Nature is not a thing. It’s a Who.”

Here are some examples you can instantly recognize:

• The ocean whose currents determine whether your coastal city thrives or floods, holding the memory of thousands of years of evolutionary data in its depths.
• The soil beneath your feet, growing every meal you eat while hosting more living organisms in a single handful than there are people on Earth.
• The air you inhale into your lungs 20,000 times a day, carrying oxygen from the chemical conversation between trees, sun and water.
• Urban ecologies: the dandelion breaking through concrete pavements to feed the first bee of spring, the swifts nesting in your building’s corner whose migration connects three continents, the mycelium network beneath the park that’s trading nutrients (and maybe some urban gossip between trees).

All these examples remind us that nature is not merely a scenery. It is intelligence, rhythm, movement, and relationship happening all around us, all the time.

And there is also us, humans.

Our bodies contain more non-human cells than human ones. Right now, trillions of bacteria in your gut are producing neurotransmitters that influence your mood. Your immune system is having conversations with microbes you’ll never see. Your circadian rhythm is syncing with the sun whether you notice it or not. (Probably you notice less if you marry your bedtime with screentime or if you spend a dark gray Berlin winter like me)

We are not separate machines operating in nature. We are ecosystems, breathing and thinking and feeling through countless relationships with other living things.

When we live with this truth, we can design with intention. Not just for efficiency, but for care, rhythm, nourishment, and the relationships that actually keep us alive.

Human–Nature Interaction Design shall not be considered as “environmental design” or sustainability.

It is the practice of designing with living systems.

Because we are part of them. And we need each other.

To thrive and flourish together.

I am the happiest when I’m in nature.

And inevitably, a question pops up: Why can’t I have this more often? Why we spend so much of our lives inside buildings, behind screens of every size, when everything in me comes alive the moment I step in nature?

The giraffes walk away in their unhurried grace… So slow that they seem like a scene rendered in real-life slow motion. I think of the ancient wisdom of Lao Tzu:

“Nature doesn’t hurry, yet everything is accomplished.” -Lao Tzu

Once, a student of mine asked whether I teach Life-Centered Design simply because I love being in nature. We were talking about hiking on the mountains, diving in the sea. At the time, the question felt almost too simple. As if the answer needed to be more intellectual, more sophisticated. Yet, the truth is: Yes, that is precisely what pulls me to more sustainable design practices.

Nature makes us feel peaceful because it reminds us who we are at our essence. And yet, we have spent decades busying ourselves with its destruction, for our own convenience, speed, growth, and profit.

Sitting here among the bushes of this wilderness I adore, a heartfelt desire rises clearly: I want people to love this as much as I do. To feel connected to these systems of life. To sense that they belong to something larger, older, wiser.

We need to repair the broken relationship between humans and the natural world.

So I keep asking myself:

How can design help restore that relationship?

How might we craft interactions that make people fall in love with the Earth again?

How can we shift from Human-Centered to Life-Centered Design — where creativity is intertwined with living systems?

For years, I designed for human needs inside corporate environments. Efficiency, usability, growth was the main focus. Human-centered design has given me gave me tools and skillsets I value deeply: empathy, collaboration, strategy, the ability to bring ideas to life.

But somewhere along the way, I realized that I was listening to humans mostly through screens. I was detached from ‘The Real World’. Entire days passing without me noticing the light shifting from sunrise to sunset… I was deprioritizing listening to the quiet intelligence of natural ecosystems, even though I find joy in them.

Recently, I started to ponder on:

What if the next meaningful chapter of design is not about refining digital interactions but restoring our interactions with life itself? And what if that is where our collective happiness lies?

I started noticing how alive I felt when I stepped away from screens: walking barefoot along the coast, mushroom foraging with friends, watching little birds visit my balcony, or feeling awe, respect, and a bit of fear while hiking in places where humans seem so small.

What if the next meaningful chapter of design is not about refining digital interactions but restoring our interactions with life itself?

These experiences are the tracks of a meaningful goal:

I no longer want to spend my days designing interfaces between humans and machines. I don’t want to pretend I’m fascinated by designing AI-driven agent-to-agent experiences. I want to be out there designing for the interaction between humans, nature, communities, where we originally belong.

This is the beginning of a new series where I’ll be talking about life-centered design in the quest to restore human-nature relationships.

In the following posts, I intend to share:

• Early methods and principles for human–nature interaction design
• Stories from communities and brands that respect the natural ecosystems
• My little experiments and design concepts explorations
• Examples of products and experiences designed with nature
• Insights from my teaching and facilitation work

I’m an explorer following what gives me joy and what feels meaningful, sensing the quiet rise of a new design practice. And I’ll use this space to re-learn design through the lens of nature. By thinking out loud, by experimenting, and by who knows what else.

See you in the next article!

LinkedIn’de yakın zamanda karşılaştığım, iş dünyasındaki kadınların anne olmalarıyla ilgili bir tartışma, beni 20 yıl öncesine, ders çalışmaktan sıkılmış, hayallere dalan o genç kızın odasına yeniden götürdü. Nil’in belki de o zamanlarda anlamını tam olarak kavrayamadan söylediğimiz o eğlenceli ve motive edici şarkısını, şu anda iş yaşamında başarılı bir kariyer inşa eden bir kadın olarak tekrar dinledim. Ve Nil’in, neden çocuk sahibi olmak ve kariyer yapmak arasındaki toplumsal gerilimi anlatan bir şarkı yazma ihtiyacı duyduğunu anladım.

Hayalleri gerçeğe dönüştürmek için sadece istemenin ve çalışkan olmanın yetmediğini, bunların ötesinde doğru koşulların (devlet, organizasyon, iş arkadaşları ve sosyal çevre gibi faktörlerin) sağlanmasının şart olduğunu gördüm.

Toplumsal cinsiyet kalıplarını ve tabularını yıkmayı hedefleyen eşitlikçi ve özgürlükçü düşüncelerle genç kızlara umut olan bu şarkının, hayalleri gerçeğe dönüştürmek için sadece istemenin ve çalışkan olmanın yetmediğini, bunların ötesinde doğru koşulların (devlet, organizasyon, iş arkadaşları ve sosyal çevre gibi faktörlerin) sağlanmasının şart olduğunu gördüm.

Anne olmadığım halde çevremde annelik yolculuğuna başlayan birçok yakın arkadaşım ve iş arkadaşım var. Üstelik hepsi de danışmanlık firmaları, teknoloji şirketleri gibi yüksek performans odaklı iş kültürünün olduğu yerlerde çalışıyorlar. Onların deneyimlerini yakından gözlemledikçe, kişisel ve profesyonel hayatlarını anne olmanın getirdiği beceriler ve niteliklerle daha da geliştirdiklerine tanık oluyorum.

Ama bu yazıyı yazmamı tetikleyen asıl sebep başka.

LinkedIn’de bu konuyla ilgili bir paylaşım gördüm: iş alım sürecinde hamile olduğunu öğrenen ve bunun iş alımının önünde bir engel oluşturacağını düşünen bir kadının hikayesi. Bu “bir kadının hikayesi” aslında ülkemizdeki ve diğer erkek egemen toplumlardaki tüm kadınların hamilelikle kurdukları kaygılı ilişkilerini dile getirmeye yetiyor.

Hikayenin geri kalanı bu iki kişi için mutlu sonla devam etmiş olsa da, paylaşım aldığı 700'den fazla yorumla kadınların desteğini, erkeklerin eleştirilerini sergilediği açık arena bir tartışma platformuna dönüşüyor. Yorumda bulunan erkeklerin çoğu kadınları pozitif ayrımcılıkla eleştirirken, kadınlar da “Ne yapalım, doğurmayalım mı, çalışmayalım mı?” şeklinde savunmaya geçme eğilimindeler.

Peki, olay gerçekten sadece kadın-erkek kutuplaşmasından mı ibaret?

Bizi böyle bir tartışmaya sürükleyen, problem olarak gördüğümüz durumun kökeninde yatan asıl sebep ya da sebepler neler? Neden bazı ülkelerde anneler (ve babalar) 2 yıl ebeveyn izni kullanırken, bazı ülkelerde kadınlar hamile olduklarını öğrendiklerinde, sevinemeden işlerini kaybetme kaygısı içine düşüyorlar?

İki cinsiyetin tartışmasının derinlerinde, aslında yüzümüze sessizce çığlık atan sistemsel bir boşluk mu var?

Öncelikle, kadınların iş dünyasındaki sorumluluklarını bir erkek çalışanın “omuzlarına bırakıp” “umursamadan”, hatta “sorumsuzca” anneliklerinin tadını çıkarmaya gitmeleri gibi örneklerin yanı sıra, anne olarak yaşamda ve iş hayatında başarısını sürdüren kadınların hikayelerini dinlemek, bana ve herkese daha yapıcı bir ilham oluyor. Benzer pozitif hikayelerin daha sık paylaşılması ve görünürlüklerinin artması, işverenlerin kadınlar konusundaki negatif önyargılarını kırmaya yardımcı olabilir. Olumsuz örnekler ise, hayal kuran bir kız çocuğunun, kuracağı başarılı bir geleceğin, iş hayatında değer yaratma hayalinin ve potansiyelinin daha başlamadan yok olmasına yol açabilir.

Örneğin, çalıştığım şirkette son 1.5 yıl içinde doğum iznine ayrılan ve anne olarak geri dönen 3 ekip arkadaşım oldu. Anne olma süreci, onların performansını düşürmek yerine yeni edindikleri kimlikleriyle daha iyi bir lider ve yönetici olmalarını sağladı.

Bahsettiğim artırılmış beceri ve nitelikler, iş hayatında başarılı ve ilham verici bir lider olmayı sağlayan özelliklerin çoğunu içeriyor: Multitasking (çoklu görev yapabilme), zaman yönetimi ve öncelik belirleme, sabır, empati, çatışma çözme, uyum sağlama, iletişim, direnç, görev dağıtma, başkalarının gelişmesine katkı sağlama ve problem çözme becerileri bunlardan bazıları. Bu özellikler, çocuk yetiştirme deneyimleri sırasında daha da gelişmekte olup ve kişilerin profesyonel ortamlarda lider ve yönetici olarak etkinliğini artırmaya da katkıda bulunur.

Başka bir perspektiften bakarsak, bir şirketi başarılı ve “tercih edilen bir çalışma yeri” haline getiren faktörler iş yerindeki kültür, iyi çalışan ilişkileri, yöneticilerin tutumları, çalışanların kariyerlerini ve hayallerini destekleyen bir ortam, ve gerektiğinde çalışmaya ara verme olanağı sunan sosyal güvence desteğidir.

Çalışan refahını önemseyen ve “en iyi iş yerleri” olarak seçilen şirketleri incelediğimizde (çoğu dünya çapında lider olan şirketler), hemen hepsi olumlu bir iş kültürünün çalışanın refahını ve güvencesini artırdıkça, mutlu çalışan insanların performansının da doğrudan etkilendiğini kanıtlamıştır.

İş-yaşam dengesi, çalışan gelişimi (kişisel ve profesyonel gelişim fırsatları) ve olumlu bir iş kültürüne verilen önem, şirketlerin, çalışanlarının katkılarıyla, uzun vadede değer yaratımını da artırır.

Şirketler çalışanlarına çocuk sahibi olmama gibi bir kısıtlama getirselerdi, acaba yaratıcı ve inovatif olmaya devam edebilirler miydi?

Sadece çocuğu olmayan kadınları işe alan bir yönetim düşünün mesela. İşyerinde çeşitliliği sınırlayan, ayrımcılık iddiaları ile işyerinde olumsuz bir atmosfer yaratan ve toplumsal kapsayıcılık ile çeşitlilikten bir hayli uzak bir şirket, farklı bakış açılarını, tercihleri, ve yaşam deneyimlerini temsil etmedikçe, sürdürülebilir ve anlamlı değer yaratmaya da bir o kadar uzak kalacaktır.

Cinsiyetçi veya pozitif ayrımcılık olarak görülen tartışmalar, aslında sistematik bir değişim ihtiyacının habercisidir.

Son olarak, aramızda yaptığımız bu cinsiyetçi veya pozitif ayrımcılık olarak görülen tartışma, aslında sistematik bir değişim ihtiyacının habercisidir. Kapsayıcı olmayan, cinsiyetçi bakış açıları üzerinden basite indirgenen bir tartışma ortamı yerine, insanların istedikleri gibi insan olma deneyimini özgürce yaşayabileceği bir devlet sistemi gereklidir.

Devlet, karmaşık bir amaç ve işlevler sistemidir ve daha geniş bir perspektifle ele alınmalıdır.

Burada odaklandığım konu, aileler ve çocuk sahibi olmayı düşünen çalışanlar olsa da, genel olarak devletin şirketlere ve işverenlere (ve neticesinde tüm vatandaşlarına) sunduğu sosyal güvence sistemidir aslında insanlara seçimlerinde özgür olma hakkını tanıyan. Ne kadar tartışırsak tartışalım, devletin sağlaması gereken uygun sosyal destek koşulları olmadan, çözüm bulmak oldukça zor olacaktır.

Ne takım sosyal destek politikalarından bahsediyorum?

Birkaç örnek üzerinden ne demek istediğimi daha iyi açıklamaya çalışacağım: Mutluluk ve refah oranlarının yüksek olmasıyla bilinen İskandinavya ülkelerinden İsveç’e bakıldığında, İsveç’in aile dostu politikalarının, ailelere destek sağlama ve çocuk sahibi olmayı teşvik etme konularında başarılı bir örnek oluşturduğunu söyleyebiliriz.

2023 yılında İsveç’in doğurganlık oranı Avrupa Birliği ortalamasının üzerinde olup, yaklaşık olarak her kadın başına 1.8 çocuğa denk gelmektedir. Ayrıca İsveç’te kadınların işgücüne katılım oranına baktığımızda bu değerin de oldukça yüksek olduğunu görürüz. (2023 itibarıyla [İsveç’teki kadın işgücü katılım oranı %78](Kaynak: Age Platform Europe).

İş dünyası bağlamımıza geri dönecek olursak şüphesiz bu yüksek katılım, ülkenin ekonomik büyümesine önemli bir katkı sağlar. Bu koşulları elverişli kılan, geleneksel cinsiyet rollerine meydan okuyan bir toplum yapısının yanı sıra İsveç devletinin cinsiyet eşitsizliğini azaltmak için geliştirdiği politikalar olmuştur. İsveç, hem annelere hem de babalara oldukça cömert aile izinleri sunar (480 gün ücretli izin), bu da çocuk sahibi olmayı ve iş hayatını bir arada sürdürmeyi kolaylaştırır. Erkekler ve kadınlar arasındaki ev işlerinin ve çocuk bakımının daha eşit olarak paylaşılması, kadınların işgücüne katılımını artıran önemli unsurlardan biridir. Anlata anlata bitiremedim ama özetle işin kökeninde toplumsal değerler yatar.

Etkili politikaların genellikle sadece finansal teşvikleri değil, aynı zamanda iş-yaşam dengesini, cinsiyet eşitliğini ve aile planlaması gibi konuları da ele almasıdır.

Fransa, Kanada gibi ülkeler de hükümetlerin ve siyasetçilerin aileleri ve çocuk sahibi olmayı teşvik eden sosyal güvenlik sistemlerini oluşturmadaki rolünün sosyal refahı ve ülke gelişimini artıran olumlu etkisini kanıtlamıştır. Altını çizmemiz gereken önemli konulardan biri, etkili politikaların genellikle sadece finansal teşvikleri değil, aynı zamanda iş-yaşam dengesini, cinsiyet eşitliğini ve aile planlaması gibi konuları da ele almasıdır.

Sistemik bir bakış ve değişim zamanı

LinkedIn gibi platformlarda paylaşılan görüş ve tartışmaların bu kadar derin bir konuya bir çözüm önermesini beklemesem de, kadınların toplum içindeki rolü ve değer yaratımı gibi konuların daha sistemik bir açıdan ele alınma zamanı geldiğini düşünüyorum.

Kadınların doğurganlığını sadece bir performans metriği olarak tartışma konusu haline getiren değil de, buzdağının görmediğimiz yerlerini keşfeden bir tutum takınıp, toplumsal cinsiyet rollerinin ve bu rolleri şekillendiren politikaların altında yatanları incelemeliyiz.

Bu bağlamda, değişimin önce inanç sistemlerimizde ve toplumsal cinsiyet algımızda başlaması gerektiğine inanıyorum. Çünkü her şeyin ötesinde, cinsiyetinden ve cinsel yöneliminden bağımsız olarak her birey, iş gücü (workforce) ve şirket varlığı (company asset) olarak tanımlanmasının öncesinde birer insandır. Dolayısıyla aile kurma (ya da kurmama) deneyimi de insani bir seçim, hak ve özgürlüktür.

Allowing us to pass our very personal experiences (memories, skills, beliefs, values, and interests) to another person through a repaired artifact. By repairing a loved garment, we express our emotions and thoughts, in the form of ‘style’. Once expressed, it is ready to travel across communities and be attributed a new meaning, often by transcending its earliest (and original) one.

You have just read a repair statement I wrote for a course I was attending,Out of Fashion, on sustainable and ethical fashion. The course introduces 360 degrees of knowledge in the fashion industry; learning from circular business models to innovative materials, from ethical labor conditions to sustainable communication. Yet, one module took me by surprise with the values it disseminates that are so intrinsic to our long-time history of being human: Repair.

If it’s broken, fix it and make it better.”

The lecturer of the Repair module was a renowned design critic, curator, and educator, Alice Twemlow. Her endeavors in researching the material manifestations and the meanings of designed objects when they become trash illuminated some already blossomed ideas in my mind. She introduced us to the Repair Manifesto written in 2009 by the Amsterdam-based collective Platform21. It simply says: If it’s broken, fix it and make it better.” It is a straightforward yet optimistic and creative call-to-action for everyone to engage in repair practice regardless of skill level. It also indicates the responsibility of design practitioners to produce things that consumers or users can easily repair.

If repair is such a shortcut toward sustainability why do many people still hesitate to engage with it?

Alongside being surrounded by products of which business models are based on selling more, what would be the main reasons that very little amount of people actually practice it?

Following my curiosity, I got in touch with my friend from design school, Nazlı Terzioğlu Özkan who has become a dedicated Ph.D. trying to understand the motivations and barriers of people when engaging with repair activities.

After conducting participatory research with a selected number of product owners (as participants to repair research activities) she identified 19 factors that influence people’s motivation related to product repair. She suggests a very interesting model showing that each factor corresponds to different aspects of the repair as technical aspects, users’ emotions, and the value of the product. It was insightful to see some of these factors represent both a motivation and a barrier at the same time. You can imagine that the next question to ask is: How might we amplify the motivations and reduce the barriers to engaging more people in repair activities? Of course, she come up with some informed ideas that could change users’ repair behavior and tested them. (Learn more about Nazlı’s research on Repair motivation and barriers model)

How might we amplify the motivations and reduce the barriers to engaging more people in repair activities?

Going back to my personal area of focus, repairing our clothes, I should thank Rhea Muthane who introduced me to the art of creative repair and visible mending. I was always interested in social and more sustainable ways of personal styling. Organizing style safari’s into my grandmother’s closet, organizing clothing swap parties with friends, and learning to use a sewing machine to repair and modify my clothes were my highly enjoyed favorite activities.

The creative repair workshops had started as online gatherings with a group of participants with various levels of ‘needlecraft skillset’ from no-skills to all-skills. It was the beginning of the pandemic and we were all feeling the shift that was about to happen in our lives. It was getting harder navigating the ambiguity, cutting off our social habits, and even losing our loved ones.

Creative repair has become a practice that helped us build community by getting connected beyond borders, timezones, and languages. Each time we welcomed new participants, we discovered new stories, and new loved garments ready to be creatively repaired. Our online community was getting bigger and bigger.

This year, for the first time I had the chance to facilitate a physical workshop thanks to a community project we got involved together with Chiara Lattuada from Connecting Cultures. We were one of the 28 profit and non-profit organizations selected through the Call for Partners “Future Days for the Adriano Community Center” to create a community program on the theme “Cure as Culture. Culture as a cure “. We were very proud and happy to participate in this urban redevelopment project carried out in Milan by Proges a social cooperative.

The Adriano Community Center is created aiming a unique integration model between a space dedicated to a nursing home for the elderly (RSA) and an open place of culture, sociality, and innovation, as part of the Lacittàintorno program of Cariplo Foundation.

In our 3 weeks workshop consisting of 3 gatherings, we welcomed participants from different age groups, different cultures, and also members of the Afghan community residing at the nursing home. Each of them would bring a garment to repair that could be a t-shirt with coffee stains, a shirt with some missing buttons, a jumper with a hole, or simply an old garment that feel bored with.

During the workshops I had an interesting observation as a researcher: There is a gap between creativity and implementation.

Going back to the motivations and barriers model of my friend Nazlı, I observed that elder participants had good technical skills yet felt a lack of ideas, considering themselves not creative. Whereas, younger ones were full of interesting ideas but lack confidence in realizing them in practice.

As a facilitator, I tried to break their personal biases and encouraged them to share ideas and exchange skills. For the ones who were convinced to be not creative: “Anyone can be creative, think of yourself as a 5-year-old. “ was the mindset. I was also trying to show them some stimuli that could help them think differently. For those who think to not have any technical skills, I simply encouraged them to try: “No one knew it until they tried it for the first time. Today is your first time.”

The key was changing their fixed mindset and encouraging them to help each other.

After many creative repair workshops we organized, now I can clearly see the values we cultivate through repair: Belonging to a community, cultural exchange, mindfulness, creativity, and creating a legacy for future generations.

It is so heart-warming to witness friendships growing among strangers, cultural exchange through stories and handcrafts, teaching each other new skills, and at the end of the day, occupying our hands while calming our minds, warming our hearts.

For some, good coffee represents the coffee moments that accompany their rituals, while for others, it is the very coffee that one can feel the characteristic flavor they are used to.

But what about considering not only what makes the coffee ‘good’ but also ‘kind’?

Coffee is literally a juice. It turns into a beverage by roasting, grinding and brewing the seeds of a sweet and pulpy fruit similar to cherry. Just as the taste of a fruit changes according to its variety and the conditions of the region where it grows, coffee too gets its share from the soil, height and vegetation around it. So it has its own unique character and story. The coffee we are accustomed to, which we define as good for having always the same taste, is actually over-roasted. That destroys its unique aroma like a person with no history… If you are hearing this for the first time, don’t panic. The growing number of 3rd generation coffee makers embrace the diversity, story, and originality of our cup of coffee starting by valorizing the people behind it.

MY LOVE STORY WITH COFFEE

In fact, for many years, I was one of those who thought that coffee is a jar of Nescafe. It looked like pellets of fish food to me, but for the high-achiever stressed adults who had to stay up late for work. Growing up in Turkey, I was also familiar with the Turkish Coffee but I used to drink it exclusively if there was someone who could read my cup (You know all that fortune telling that a young lady desires for). The arrival of 2nd generation coffeeshops such as Starbucks coincided with my university years which caused me to get fat by consuming more sugar than caffeine without any idea about what I was drinking. When I moved to Italy after university, not being able to adapt to Italians who drink espresso like shots, my love affair with coffee had ended before it even started.

Just when I was about to give up on coffee, I had the chance to do a project with Lavazza, the world famous Italian coffee brand. They were launching a new specialty coffee line and wanted to understand the ‘specialty coffee’ ecosystem to know more about how to engage with the different actors in the coffee community. As an omnipresent design researcher, I went to the World of Coffee fair held in Berlin that year, which was of course the first place where I expected to find some real coffee nerds.

The moment I walked in, I found myself in this whole new world, a new planet of which ‘cultural keystone species’ was coffee. I first felt shy looking at all the cool coffee people. But I was there for a mission and a good researcher should be everything but shy. So, I followed a guy with a beautiful flower tattoo on his forearm with cute little coffee beans around it. Mesmerized by the tattoo, I made circles around him till we made an eye contact. With a gentle smile he let me into that exotic world of coffee which in that moment I couldn’t even imagine that it would become my life-long passion.

Chatting with him gave me confidence and I found out that the flower on his arm was actually the coffee flower resembling extremely a beautiful jasmine.

After saluting him, I moved towards where there was about to start the Barista Competition. The more I watch all the ‘performances’ and the ‘magic’ that baristas were doing I had a new perspective about coffee, how it can be positioned as a gastronomic experience beyond the limits of creativity.

Finally, I joined a coffee tasting experience called ‘cupping’ where different coffee beans are being tasted without brewing to discover their aroma profiles. It was really surprising to experience that every coffee bean has its own unique and unexpected flavor.

I continued walking around, meeting new people from farmers to roasters, from coffee entrepreneurs to espresso machine producers. I realized that everyone is so approachable, sharing a common passion, each with his/her unique personal story. I have known a lot of people who are trying to make the conditions of coffee workers and the coffee supply chain more ethical and sustainable. That moment my ‘good coffee’ definition has evolved and got a new meaning, a new trait.

Good coffee is delicious, surprising and kind. Kind to the people and planet.

From that moment, every sip of coffee would be a thank you, reminding me of everyone who worked hard to serve that coffee from the bean to the cup.

THANK YOU

When I started this article I wanted to write a love letter to coffee; how much it makes me happy, how much I appreciate every sip of a ‘good’ cup of coffee. However, I realized that it is a whole team of people to whom I need to deliver this love letter. My everyday joy wouldn’t exist without them.

So here it begins my extended thank you list without taking for granted even a single player in the team:

I’ll start by being a little animist and naturalist.

Let’s thank the soil, the sun, the sky and the rain that allowed the coffee trees to grow and blossom.

Then let’s thank the coffee farmers and their families, who hand picked the coffee cherries one by one with care and resilience (Think of the photograph of that beautiful smiling girl you saw at Starbucks, hugging a basket of red coffee cherries, and thank her too).

Likewise, say thanks to the coffee producers and his employees who patiently carried out the long and demanding process in which those cherries were dried in the sun (or soaked in water) and separated from the beans.

Let’s don’t forget to thank the local communities of the region, as well. Over generations, they passed and sustained the indigenous knowledge of typical fermentation and separation methods and preserved the diversity of the land.

Volunteer coffee experts should not be forgotten, either, training the farmers to grow and collect coffee fruit in better quality.

And let’s thank the buyers and roasters of ‘green coffee’ (*unroasted, raw coffee) who declared the ‘fair trade’ as an indispensable principle, supporting the labor rights for the workers of the coffee supply chain.

Also, let’s thank the Specialty Coffee Association, which brings together all the actors in the global coffee ecosystem (coffee farmers, buyers, baristas, roasters and other members) to make the coffee industry more sustainable, ethical and transparent.

Thanks to everyone who contributes to the specialty coffee ecosystem by becoming a unifying and inclusive power in the coffee industry, making the entire value chain transparent, sustainable and ethical.

And finally, let’s thank our coffeeshop who brews the coffee ​​in his small business established believing in these values.

I almost forgot to thank you, who is reading this article and hopefully sipping that kind of ‘good and kind’ coffee.

I am drinking mine now.

Cheers friends!

Kullanıcı deneyimini iyileştirmeye yönelik araştırma ve geliştirme çalışmalarının iş dünyasındaki önemini anlayan şirketler, stratejik karar verme süreçlerine her geçen gün daha fazla tasarımcı dahil etmeye başladılar. Bunun bir sonucu olarak, tasarım, teknoloji ve iş dünyasında gittikçe daha sık duymaya başladığımız ’servis tasarımı’ ve ‘tasarım odaklı düşünme’ teknikleri gibi yeni terimler hayatımıza girdi. Ancak, tam olarak anlıyor muyuz servis tasarımcılarının ne iş yaptığını? Eskiden ürün, grafik, mobilya tasarımcısı olup da şimdi ‘kullanıcı deneyimi’ tasarlayan benim gibi servis tasarımcılarının korkulu rüyası haline gelen o meşhur ve samimi soru ile başlayalım o zaman: “Tamam da, tam olarak ne demek bu servis tasarımı?”

Tasarım dünyasından olmayan birçok tanıdığımın, servis tasarımcısının ne iş yaptığını, daha da ötesi servis tasarımının bu dünyaya ne gibi bir katkısı olduğunu anlamakta güçlük çektiğini gözlemliyorum. Bu sebepten olsa gerek, ne zaman birisi bana ne iş yaptığımı soracak olsa, nereden anlatmaya başlasam diye bir mücadele içinde buluyorum kendimi. Ama biliyorum ki, kompleks bir kavramı, bir çocuğun bile anlayabileceği basitlikte anlatabilmek de işimin önemli bir parçası.

Genel bir tanım yapmak gerekirse, biz servis tasarımcılarının, gerçek dünyanın sorunlarına çözüm arayan ve bu arayışı, tasarım sürecinde kullanılan yaratıcı düşünme tekniklerini servis sektörüne uygulayarak gerçekleştiren kreatif düşünürler olduğumuzu söyleyebiliriz. Amacımız, servis sektöründe olan şirketlere ‘human-centric’ yani insan odaklı servisler geliştirmelerine yardım etmek. Dolayısıyla, bunu ancak o servisi kullanan ve kullanacak olan müşterilerinin, yani sen ben gibi insanların gerçek ihtiyaç ve sorunlarını anlayarak yapabiliriz.

İyi tasarlanan bir servis, o servisi kullanan insanların hayatlarını kolaylaştırarak servisle olan etkileşimlerini keyifli, ve aynı zamanda sıkıntılı bir durumu tolere edilir bir hale getirme gücüne sahiptir. İşte bu güç, sonucunda herkesin ulaşmak için canla başla çalıştığı müşteri memnuniyetini gözle görülür bir şekilde artırmaktadır. En basitinden toplu taşıma kullanan milyonlarca insanın işe gidiş-geliş deneyimini iyileştirdiğinizi düşünün, ya da hastaneye check-up yaptırmaya giden yaşlı bir çiftin hastanedeki sürecini daha kolay ve akıcı bir hale getirdiğinizi. İşte, servis tasarımcıları günlük hayatta kendimizi içinde bulduğumuz servislerle olan etkileşimlerimiz sırasında yaşadığımız sıkıntıları azaltmayı, hatta daha da keyifli bir hale getirmeyi hedeflerler.

Servis tasarımı tanımını nasıl daha kolayca anlaşılabilir bir hale getirebilirim diye düşünürken, geçenlerde uçakta tanıştığım İspanyol bir doktor bana işimi nasıl herkesin anında kendisiyle bağlantı kurabileceği bir şekilde anlatmam konusunda yepyeni bir perspektif kazandırdı. Sohbetimiz klasik sorularla başladı. Karşılıklı şakalar yapıldı, şekerler takas edildi ve sonunda konu “Ne işle meşgulsünüz?” konusuna geldi. Ben hemen gerildim tabi, şimdi uzun süre işimin ne olduğunu anlatmaya çalışacağım, ayaküstü sanat ve tasarım tarihi dersi vereceğim ve İspanyol doktor yanımda muhtelemen uyuyakalacak… Neyse ki açılışı o yaptı ve doktor olduğunu, katıldığı tıbbi bir konferans sonrası İspanya’ya dönmekte olduğunu söyledi. Hangi alanda uzman olduğunu sorduğumda ise verdiği cevap çok ilginçti: “Benim işim, insan vücudunda yolunda gitmeyen, onlara rahatsızlık veren problemleri saptamak. Bunu da muayene esnasında hastalarımın şikayetlerini, hayatlarını yakından anlamaya çalışarak, onları dikkatlice dinleyerek yapıyorum.”

Doktor olmayan birine bu kadar güzel bir basitlikte yaptığı işi anlatabilmesinden oldukça etkilenen ben, acaba daha nasıl anlatmaya devam edecek merakıyla bana son zamanlarda hastalarıyla yaşadığı enteresan bir olay varsa anlatmasını rica ettim. Bunun üzerine, kronik baş ağrısından şikayetçi olan bir hastasından bahsetmeye başladı. Anlattığına göre bu hastası, her türlü kontrolü yaptırmış olmasına rağmen, hiçbir doktor, hiçbir hastane problemine bir tanı koyamamış, testlere göre vücudunda hiçbir anormallik tespit edilmemiş. İspanyol doktor hastayı detaylıca dinledikten sonra test sonuçlarını incelemiş ve demiş ki: “Anladım… Bana biraz hayatınızdan bahsedebilir misiniz peki? Aile sahibi misiniz? Nasıl bir işle uğraşıyorsunuz? Kendinizi işte ve evde nasıl hissediyorsunuz?” Hasta cevap olarak her şeyin yolunda olduğunu, mutlu ve sakin bir hayat sürdüğünü söylemiş. Bunun üzerine doktor, biraz da arkadaş çevresini anlatmasını istemiş. “Evet, birkaç arkadaşım var ama asıl komşularımla çok samimiyiz, sık sık görüşürüz. Bu arada, bir komşum var, son zamanlarda beni çok rahatsız ediyor. Çünkü oğulları bateri çalmaya başladı ve her gün gece geç saatlere kadar gürültü yapıyor.” Ve anlamışlar ki, hasta gürültüden dolayı yeterli uyku uyuyamadığı için her sabah yorgun, bitkin ve baş ağrısı çekerek uyanıyormuş. Oldukça sıradan gibi görünen bu olay; karşımızdakini dinleyip, kim olduğunu, ne yaptığını anlamaya çalışınca, yaşadıkları problemlerin de gerçek sebeplerini tespit edebilmemizi sağlıyor. Bu yüzden, bu mütevazı anekdotun problem tespiti ve çözümü için iyi bir dinleyici olma, ve problemlerin gerçek sebeplerini anlayabilme konusunda çok etkili bir örnek olduğunu düşünüyorum. Servis tasarımı araştırma sürecinde tam olarak yaptığımız da bu aslında: Sorun çözebilme becerisi, doğru problemi tespit edebilmekle başlar.

Anlatma sırası bana gelince, hayatımda ilk defa ‘tasarım’ sözcüğünü kullanmadan ne iş yaptığımı anlatmayı denemeye karar verdim. Şirketlere, müşteri memnuniyetlerini artırmak amaçlı araştırma ve stratejik danışmanlık yaptığımı, bunu da insanların gerçek ihtiyaç ve problemlerini çözmeye odaklanarak gerçekleştirdiğimi söyledim. Ve şöyle devam ettim: “Aslında siz ve ben, çok benzer bir yaklaşıma sahibiz. Siz hastalarınızın şikayetlerini dinliyorsunuz, bense insanların bir servisi ya da ürünü kullanırken yaşadıkları deneyimleri dinleyip, onlar için neyin gerçekten önemli olduğunu, kullanım sürecinde bir sorun ya da sıkıntı yaşıyorlarsa bunun gerçek sebebinin ne olabileceğini, ve yaşadıkları sorunları çözmek adına içinde bulundukları şartlara uygun ne gibi yaratıcı ve etkili çözümler getirebilirim, bunu düşünüyorum.” Bunu söyledikten sonra, doktorun gözlerinde yakaladığım ışıltıdan anladım ki beni çok iyi anladı. Ve bu ışıltıyı; süslü tasarım terimleri arasında kaybolmadan, tasarım tarihine giriş dersi vermeden, basit ve öz bir şekilde iki meslek dalının ortak noktalarını birbiriyle ilişkilendirerek yakaladım.

Biz hararetli ve heyecanlı sohbetimize devam ederken, konuşmalarımıza kulak kabartan yan koltuktaki bayan da kendisinin çevirmen ve editör olduğunu, konuştuklarımızın oldukça ilgisini çektiğini söyleyerek muhabbetimize dahil oldu. Ben de zaten İspanyolca yazılmış bir kitabın düzeltmelerini yaptığını gördüğümü ve kitabın kime ait olduğunu merak ettiğimi sordum kendisine. Kitabın Perulu bir yazara ait olduğunu ve kendisinin bazı Latin Amerika İspanyolcası ile yazılmış kelimeleri ve deyişleri İspanya İspanyolcasına çevirdiğini, aksi takdirde İspanyolca bilen birinin yazarın ne demek istediğini anlayamayacağını söyledi. Bunun üzerine de kendi mesleğini şöyle tarif etti: “Ben yazılmış kitapları, gelecekteki okuyucuları tarafından anlaşılabilecek hale getiriyorum.” Bunun üzerine ben, tekrar bir aydınlanma yaşadım ve dedim ki: “Aslına bakarsanız, ne kadar farklı meslek dallarıyla uğraşıyor gibi görünsek de yaptığımız işler aynı amaca hizmet ediyor. Biz, insanların problemlerini anlamaya, ihtiyaçlarına yönelik hizmet sunmaya ve onların daha iyi deneyimler yaşamasını sağlamaya çalışıyoruz: Daha iyi bir hasta deneyimi, daha iyi bir okuma deneyimi ve daha iyi bir kullanıcı deneyimi! Her zaman ve her yerde, insan odaklı deneyimler.”

İşte servis tasarımının temelinde yatan düşünce de bu: Dünyayı herkes için nasıl daha güzel yaşanılabilir bir hale getirebiliriz? Küçük bir adım gibi görünse de, günlük hayattaki servislerle olan etkileşimlerimizi iyileştirmeye yönelik yapılan çalışmalar, uzun vadede daha mutlu ve kalkınmış bir toplum, daha sürdürülebilir bir gelecek tasarlamamızı sağlayacaktır.

Facebook | Twitter | Instagram | Slack | Kodcular | Editör | Sponsor

Servis Tasarımı Üzerine was originally published in Türkçe Yayın on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.