Ben…

Kerem Bulut — Mon, 09 Mar 2026 08:46:35 GMT

Kaşları çatık, ama bu öfke değil.
Bu, yıllardır taşıdığı bir ağırlığın çizgisi.
Sanki onun nefesi biraz daha derinlere iniyor,
sanki her susuşta bir savaşta daha kazanılır ya da yazılabilir - belli değil.Sakalı, rüzgârın ve o andan itibaren elinden çıkmış gibi.
Dağınık değil, kasıtlı da değil; sadece var.
Ele geçirilen o koyu atkı gibi — boyuna sarılmış,
ne soğuktan, ne de saklanmaktan;
sadece “ben buradayım ve bu kadarı yeter” der gibi. Çoğu zaman konuşmuyor.
Ama sustuğu bir an, yakındaki hava ağırlaşıyor.
Sözleri az, ama her biri bıçaklanıncaya kadar keskin.
Söz vermez, tehdit etmez; sadece bakarım.
Ve o bakış yeter.İçinde fırtına mı taşıyor, yoksa fırtınanın kendisi mi oldu,
kimse tam bilemez.
Ama şunu bilirsin:
o gözler bir kere sana ayrılır,
artık kaçış diye bir şey kalır.
Ya kalırsın, ya da kalbinin bir parçası orada, o kökü kalır.

Stories by Kerem Bulut on Medium

Ben…