<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kanokphorn Ch. on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kanokphorn Ch. on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kanokphornjanploy?source=rss-973d1786edff------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*f_Uqi38kMuft-54c</url>
            <title>Stories by Kanokphorn Ch. on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kanokphornjanploy?source=rss-973d1786edff------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 14:21:13 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kanokphornjanploy/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[เมื่อศิลปะไม่ใช่อาชญากรรมแต่กลับละเมิดสิทธิความเป็นส่วนตัว]]></title>
            <link>https://kanokphornjanploy.medium.com/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7-8fd285eb83aa?source=rss-973d1786edff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8fd285eb83aa</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kanokphorn Ch.]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Oct 2020 15:02:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-30T15:13:30.294Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ofr87d5CSJqt7JdTDA70fg.png" /></figure><p>จากการที่ผู้คนสามารถเข้าถึงเทคโนโลยีการสื่อสารและใช้ชีวิตบนโลกออนไลน์มากขึ้น การถ่ายภาพถือเป็นกิจกรรมหนึ่งที่สามารถสร้างการสื่อสารกับบุคคลอื่น รวมถึงเป็นการเก็บบันทึกเพื่อเป็นหลักฐานบางอย่างต่อทั้งความทรงจำ เก็บเป็นหมุดหมายเวลา หรือบางครั้งก็เป็นกิจกรรมที่สร้างความสนุก รื่นรมย์ จนนำไปสู่การสร้างสรรค์งานศิลปะผ่านภาพถ่าย กลายเป็นงานศิลปะอีกแขนงหนึ่งที่เรียกว่า Street photography หรือที่เราคุ้นหูกันว่า ภาพสตรีท</p><p>การถ่ายภาพอย่าง Street photography ที่กำลังเป็นที่นิยมในสังคมไทยตอนนี้ ผู้คนหันมาทดลองถ่ายรูปบนพื้นที่สาธารณะ บนฟุตบาท ข้างถนน ขนส่ง คมนาคมสาธารณะ ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่แน่นอนว่าต้องเป็นเมืองที่ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอย่างกรุงเทพฯ แน่นอน ที่กลายเป็นพื้นที่ทดลองถ่ายภาพสตรีท บางคนถ่ายเพื่อสร้างพื้นที่ตีความใหม่ ความหมายใหม่ขึ้นมาในภาพถ่ายนั้น ๆ</p><p>“แอบถ่าย” คือคำที่ถูกใช้เรียกการกระทำของช่างภาพแนว street ท่านหนึ่งหลังเกิดกระแสดราม่าในช่วงเดือนสิงหาคม และผู้ใช้อินเตอร์เน็ตในสังคมออนไลน์หลายคนออกมาแสดงความไม่พอใจในวิธีการถ่ายภาพของเขาที่ออกไปถ่ายภาพผู้คนบนท้องถนนและไม่ได้มีการขออนุญาตคนที่ถูกถ่ายและมีการนำเอาคลิปที่เกิดการปะทะกันเล็กน้อยกับชายที่เป็นวินมอเตอร์ไซค์มาลงใน YouTube โดยช่างภาพเองให้เหตุผลว่าในแง่กฎหมายแล้วนั้นเขาไม่ได้ทำอะไรผิดดังนั้นเขาจึงทำสิ่งที่ทำอยู่ได้และมีการออกมายืนยันสิทธิในการแสดงออกของตนเองอีกด้วยซ้ำผ่านการใช้วาทกรรมศิลปะไม่ใช่อาชญากรรม ซึ่งยิ่งทำให้เกิดความไม่พอใจแก่ชาวเน็ตอย่างมากโดยทางชาวเน็ตมองว่าการกระทำของช่างภาพคนนี้ที่ไปถ่ายภาพผู้คนในที่สาธารณะและไม่ได้ขออนุญาตเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลและสมควรที่จะถูกดำเนินคดี และจากประเด็นดราม่านี้เองทำให้เกิดข้อถกเถียงในเรื่องความเป็นส่วนตัวกับประโยชน์สาธารณะ</p><p><strong>คำถามคือแล้วทำไมการถ่ายภาพสตรีทจึงเป็นปัญหา?</strong></p><p>ด้วยคำนิยามของ Street photo ที่มีความหลากหลาย อย่าง Visit Kulsiri หนึ่งในสมาชิกของกลุ่ม Street Photo Thailand (SPT) ได้ให้ความหมายของ Street photo ว่าคือ “ถ่ายภาพผู้คน(หรือไม่มีคน)ในที่สาธารณะ โดยไม่มีการโพสท่าหรือจัดฉาก ทุกสิ่งมันอยู่รอบ ๆ ตัวเรา เพียงแต่เราต้องสังเกต มองหามันให้เจอ และจับภาพไว้ให้ทัน”</p><p>หรืออย่าง Mrsung Sungkrit สมาชิกของ SPT ที่นิยามว่า<strong> “</strong>Street Photography คือการสะท้อนภาพของชีวิตจริง ไม่มีการเซ็ตจัดฉาก จากสถานที่จริง ที่ที่ทุกคนใช้ชีวิตร่วมกันเป็นประจำวัน หรือสัญจรไปมา ส่วนใหญ่จะเป็นที่สาธารณะ มีผู้คนอาศัยเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นหน้าห้างร้าน รถไฟฟ้าใต้ดิน หน้าสำนักงาน ภาพถ่ายส่วนใหญ่มักจะเป็นภาพที่ผู้คนไม่ทันได้สังเกต หรือมองเห็นไม่บ่อยนักในชีวิตประจำวัน รวมไปจนถึงรายละเอียดปลีกย่อยของผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน</p><p>ช่างภาพจะป็นคนกำหนดและให้ความสำคัญกับฉาก ช่วงเวลาและผู้คน จากประสบการณ์ความรู้สึกภายใต้จิตสำนึกของช่างภาพเอง ซึ้งเป็นการจับอารมณ์และหยุดเวลาบันทึกภาพผ่านชัตเตอร์ภายในเสี้ยววินาที กล้องเป็นเพียงส่วนขยายและหยุดเวลานัยน์ตาของช่างภาพ เพื่อบันทึกเก็บไว้เท่านั้นเอง”</p><blockquote>ด้วย concept หลัก ๆ ของ street photography นั้น ต้องเป็นการถ่ายในพื้นที่สาธารณะ ไม่มีการจัดฉาก เน้นสะท้อนภาพของชีวิตจริง จากสถานที่จริง การสร้างสรรค์ผลงานจึงจำเป็นต้องเจอกับผู้คนทั่วไป การถ่ายภาพที่ต้องปะทะหรือพบปะกับผู้คนจึงมีค่อนข้างสูง</blockquote><p>เกิดข้อถกเถียงระหว่าง เสรีภาพในการแสดงออก เพื่อการสร้างสรรค์ผลงาน กับ สิทธิในความเป็นส่วนบุคคล หรือความเป็น privacy ของแต่ละคน ปัญหามีอยู่ว่า มุมของคนถ่ายสตรีท ก็ต้องการจะถ่ายเพื่อสร้างสรรค์ผลงาน โดยวัตถุประสงค์ “ไม่จัดฉาก” <strong>การจะขอความยินยอม (consent) กับตัวแบบก่อน มันจึงขัดแย้งกับหลักการถ่ายภาพ street ของการถ่ายภาพในพื้นที่สาธารณะคือ คนที่ถูกถ่ายไม่ได้รับคำยินยอมก่อนจะถ่าย แต่ฝ่ายผู้ถ่ายก็จะอ้างว่าเป็นสิทธิในการแสดงออก สร้างสรรค์งานศิลปะ</strong></p><p>เสรีภาพในการแสดงออก ถูกรับรองในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (UDHR) บรรดาประเทศสมาชิกของ UN ได้ร่วมกันรับรอง เมื่อปีค.ศ. 1948 ถือเป็นมาตรฐานในการปฏิบัติต่อกันของมวลมนุษย์และของบรรดานานาชาติ ถึงแม้ว่า UDHR จะไม่ได้มีผลบังคับทางกฎหมายเช่นเดียวกับสนธิสัญญา อนุสัญญา หรือ ข้อตกลงระหว่างประเทศ แต่ UDHR ฉบับนี้นับเป็นกฎเกณฑ์จารีตประเพณีระหว่างประเทศ มีพลังสำคัญทางศีลธรรม จริยธรรม และมีอิทธิพลทางการเมืองไปทั่วโลก และถือเป็นหลักเกณฑ์สำคัญในการปฏิบัติเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนที่บรรดาประเทศทั่วโลกยอมรับ</p><p>โดยในข้อ 19 ได้บัญญัติว่า <strong>ทุกคนมีสิทธิในอิสรภาพแห่งความเห็นและการแสดงออก</strong> สิทธินี้รวมถึงอิสรภาพในการที่จะถือเอาความเห็นโดยปราศจากการแรกสอดและที่จะแสวงหา รับและแจกจ่ายข่าวสารและความคิดเห็นไม่ว่าโดยวิธีใด ๆ และโดยไม่คำนึงถึงเขตแดน</p><p>ไม่ได้มีแค่ UDHR ที่ไทยไปร่วมรับรองเท่านั้น ยังมีกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและการเมือง (ICCPR) ที่ไทยได้ไทยเข้าเป็นภาคีโดยการภาคยานุวัติไว้ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2539 เนื้อหาของ ICCPR ในเรื่องเสรีภาพในการแสดงออก ได้ปรากฎในข้อที่ 19 ว่า “บุคคลทุกคนมีสิทธิในเสรีภาพแห่งการแสดงออก สิทธินี้รวมถึงเสรีภาพที่จะแสวงหา รับและ เผยแพร่ข้อมูลข่าวสารและความคิดทุกประเภท โดยไม่คำนึงถึงพรมแดน ทั้งนี้ ไม่ว่าด้วยวาจาเป็นลายลักษณ์ อักษรหรือการตีพิมพ์ ในรูปของศิลปะ หรือโดยอาศัยสื่อประการอื่นตามที่ตนเลือก”</p><p>หากมองมายังกฎหมายไทย เสรีภาพการแสดงออกได้ถูกรับรองและถูกจำกัดโดยกฎหมายไปพร้อม ๆ กัน กฎหมายรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ ทั้งฉบับปีพ.ศ. 2540, 2550 และฉบับปี พ.ศ. 2559 ต่างก็รับรองให้ทุกคนมีเสรีภาพในการแสดงออกในลักษณะเดียวกัน กล่าวโดยเฉพาะ รัฐธรรมนูญฉบับปีพ.ศ. 2559 รับรองเสรีภาพการแสดงออกไว้ในมาตรา 34 และกำหนดไว้ด้วยว่า “เสรีภาพการแสดงออก จะถูกจำกัดได้ตามกฎหมายที่บัญญัติขึ้นเพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐ เพื่อคุ้มครองสิทธิหรือเสรีภาพของบุคคลอื่น เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือเพื่อป้องกันสุขภาพของประชาชน” อย่างไรก็ดีการจำกัดก็เพื่อเหตุผลทางความมั่นคงทางการเมือง ผลประโยชน์ทางการเมือง <strong>แต่กฎหมายเฉพาะที่พูดถึงการแสดงออกในรูปแบบการถ่ายรูปแบบสตรีทนั้นไม่เป็นความผิดทางกฎหมาย จนกว่าจะเผยแพร่ แล้วทำให้บุคคลอื่นเกิดความเสียหาย</strong></p><p>การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลนั้น ได้รับรองแบบกว้าง ๆ ไว้ในกฎหมายรัฐธรรมนูญของไทย ปี พ.ศ.2560 ได้รับรองไว้ในมาตรา 32 ว่า “บุคคลย่อมมีสิทธิในความเป็นอยู่ส่วนตัว เกียรติยศ ชื่อเสียง และครอบครัว การกระทำอันเป็นการละเมิดหรือกระทบต่อสิทธิของบุคคลตามวรรคหนึ่ง หรือการนำข้อมูลส่วนบุคคลไปใช้ประโยชน์ไม่ว่าในทางใด ๆ จะกระทำมิได้เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตาม บทบัญญัติแห่งกฎหมายที่ตราขึ้นเพียงเท่าที่จำเป็นเพื่อประโยชน์สาธารณะ”</p><p>กฎหมายเฉพาะ อย่างพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล นั้น มีเนื้อหาที่ต้องการจะคุ้มครองข้อมูลส่วนตัวของประชาชน แต่อย่างไรก็ดี ปัจจุบันยังไม่มีผลบังคับใช้<strong> </strong>คณะรัฐมนตรี (ครม.) ได้เห็นชอบการเลื่อนบังคับใช้บางมาตราใน พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ.2562 ออกไป 1 ปี เป็นวันที่ 27 พ.ค.2564 จากเดิมจะมีผลบังคับใช้ในวันที่ 27 พ.ค.63 นี้ ตามที่กระทรวงดีอีเอสเสนอ โดยสาเหตุที่ต้องเลื่อนการบังคับใช้กฎหมายออกไป เนื่องจากหลายภาคส่วน โดยเฉพาะกลุ่มสมาคมและภาคธุรกิจต่างๆได้ยื่นข้อร้องเรียนไปยังนายกรัฐมนตรี ถึงความไม่พร้อมในการดำเนินการตามกฎหมาย เนื่องจากในช่วงวิกฤติการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ทุกองค์กรได้รับผลกระทบ โดยเฉพาะภาคเอกชน</p><h3><strong>แล้วต่างประเทศล่ะ เขามีปรากฎการณ์อย่างไรบ้าง?</strong></h3><p>การถ่ายภาพในที่สาธารณะก็เป็นหนึ่งประเด็นที่ร้อนแรงในต่างประเทศเช่นกัน อีกทั้งแต่ละประเทศก็ได้มีวิธีการจัดการหรือมีกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพในพื้นที่สาธารณะต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับวิธีคิดเบื้องหลังของสังคมนั้น ๆ ในบทความนี้จะขอยกตัวอย่าง 3 ประเทศ ประกอบไปด้วย เยอรมนี ญี่ปุ่น และอเมริกา</p><p><strong>ประเทศเยอรมนี </strong>มักจะถูกเข้าใจว่ามีกฎหมายที่เข้มงวดและเน้นสิทธิส่วนบุคคลของผู้คน การถ่ายภาพในที่สาธารณะจึงได้กลายเป็นตัวอย่างหนึ่งที่ทำให้เราได้เห็นถึงข้อขัดแย้งนี้โดยมีนักเขียนท่านหนึ่งถึงกับบอกว่าสำหรับในประเทศเยอรมนีแล้วแม้แต่จะกล่าวอ้างในนามศิลปะแต่สิทธิส่วนบุคคลก็ไม่ควรที่จะถูกละเมิด หากจะกล่าวโดยสรุปถึง<strong>การถ่ายภาพในที่สาธารณะและการเผยแพร่ภาพถ่ายแล้วในเยอรมนีสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ข้อ ประกอบไปด้วยการถ่ายภาพในที่สาธารณะนั้นสามารถถ่ายได้และไม่จำเป็นต้องขอความยินยอมหากจะเป็นการถ่ายโดยบุคคลและใช้ส่วนบุคคลเท่านั้น (personal use only)</strong> แต่หากจะนำไปใช้กับองค์กรหรือหน่วยงานรัฐจำเป็นที่จะต้องขอความยินยอม การเผยแพร่ภาพถ่ายของบุคคลที่ถ่ายในที่สาธารณะจำเป็นต้องขอคำยินยอมแต่หากเป็นบุคคลสาธารณะนั้นไม่จำเป็นและได้รับการยกเว้น และในส่วนของการนำภาพถ่ายบุคคลที่ถ่ายในพื้นที่สาธารณะไปใช้ในเชิงพาณิชย์นั้นจำเป็นที่จะต้องขออนุญาตเสมอและต้องได้รับคำยินยอม</p><p>ในกรณีของการถ่ายภาพในที่สาธารณะของประเทศเยอรมนีที่มีข้อพิพาทและได้รับคำตัดสินจากศาลคืองานของช่างภาพที่ชื่อว่า Espen Eichhofer ที่เป็นช่างภาพถ่ายภาพประเภท street ได้จัดแสดงภาพถ่ายของเขาในแกลเลอรีที่ตั้งอยู่ในเมืองเบอร์ลิน หนึ่งในภาพถ่ายที่ถูกจัดแสดงอยู่มีภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินอยู่บนถนนและอยู่ในชุดลายเสือ โดยผู้หญิงคนที่อยู่ในภาพได้ฟ้อง Espen เพื่อให้นำภาพของเธอออกและชดใช้ค่าใช้จ่ายสำหรับการจัดการจ้างทนาย โดยศาลได้ตัดสินให้ Espen ผิดเพราะไม่ได้รับคำอนุญาตจากเจ้าของภาพและจำเป็นต้องจ่ายค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินคดี โดยในกรณีนี้เกิดขึ้นตามกฎหมายลิขสิทธิ์สำหรับงานศิลปะของเยอรมนีหรือ Kunsturhebergesetz อย่างไรก็ตามในกฎหมายนี้ก็คงยังมีข้อยกเว้นอยู่ตรงที่หากผู้คนในภาพเป็นเพียง “เครื่องประดับ” หรือส่วนประกอบที่ไม่ได้มีความสำคัญต่อภาพอย่างเช่นภาพของคนในถ่ายวิวทิวทัศน์จะได้รับการยกเว้น ในกรณีของเยอรมนีนี้จะเห็นได้ว่าสิทธิส่วนบุคคลหรือความเป็นส่วนตัวจะได้รับการให้ความสำคัญอย่างมาก แม้ว่าจะอ้างว่าเป็นงานศิลปะก็ตาม</p><p><strong>ประเทศสหรัฐอเมริกา </strong>การถ่ายภาพในที่สาธารณะนั้นก็ได้สะท้อนอุดมการณ์เบื้องหลังของประเทศเช่นกัน โดยประเทศสหรัฐอเมริกาถือว่าเป็นประเทศที่เป็นมิตรกับผู้ถ่ายภาพอย่างมาก โดยหากเปรียบเทียบกันในประเด็นเดียวกันกับประเทศอื่น ๆ สามข้อที่กล่าวมาข้างต้นจะพบว่า การถ่ายภาพบุคคลในที่สาธารณะนั้นไม่จำเป็นต้องขออนุญาต และการเผยแพร่นั้นก็ไม่จำเป็นเช่นกัน แต่ในส่วนของการใช้ภาพถ่ายที่ถ่ายในพื้นที่สาธารณะนั้นต้องดูไปในรายละเอียดของแต่ละรัฐ</p><p>โดยคำตัดสินของศาลก็ได้เป็นไปในแนวทางเดียวกันกับอุดมการณ์ดังกล่าว อย่างเช่นในกรณีของชายชาวยิวที่ชื่อว่า Erno Nussenzweig ที่ได้ฟ้องช่างภาพที่ชื่อว่า Philip-Lorca Dicorcia หลังจากที่เขาเห็นภาพของตนเองถูกจัดแสดงอยู่ในแกลเลอรี่โดยที่เขาไม่ยินยอม อย่างไรก็ตามศาลเห็นว่างานของ Dicorcia เป็นการแสดงออกทางศิลปะให้ Dicorcia ชนะคดีไป และในกรณีของช่างภาพ Thomas Hoepker ที่ได้ถ่ายภาพของ Barbara Kruger และหลังจากนั้น Babara Kruger ได้ใช้ภาพของเธอเองที่ถูกถ่ายโดย Hoepker เพื่อใช้ประกอบงานศิลปะโดยไม่ได้รับคำยินยอมจาก Hoepker ทำให้ Hoepker ผู้ที่เป็นช่างภาพฟ้อง Kruger ที่ได้นำภาพไปใช้ แต่ในกรณีนี้ศาลตัดสินให้ Kruger ชนะโดยให้เหตุผลว่าการใช้ภาพนั้นไม่ได้เป็นไปในเชิงพาณิชย์แต่เป็นการใช้ในฐานะศิลปะ และอีกหนึ่งตัวอย่างคือข้อพิพาทระหว่างนิตยสาร The New York Times กับนาย Clarence Arrington ในปีค.ศ. 1982 หลังจากที่เขาได้เห็นภาพถ่ายของตนเองขณะที่กำลังเดินอยู่บนถนนในเมืองนิวยอร์กลงบนหน้าปกของนิตยสารโดยไม่ได้มีการขออนุญาตเขาก่อน เขาจึงได้ทำการฟ้องร้องต่อศาล และศาลได้ติดสินว่า The New York Times ไม่ผิดโดยอ้างหลัก First Amendment ที่เน้นเสรีภาพในการแสดงออกที่อยู่เหนือสิทธิส่วนบุคคล จากทั้งสามกรณีจะเห็นได้ว่าศาลของประเทศสหรัฐอเมริกาได้ให้ความสำคัญกับสิทธิในการแสดงออกมากกว่าสิทธิส่วนบุคคล</p><p><strong>ประเทศญี่ปุ่น </strong>การถ่ายภาพมีข้อจำกัดที่ค่อนข้างมีลักษณะที่โดดเด่น ถ้าหากกล่าวโดยสรุปจะสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ข้อหลักคือ การถ่ายภาพของบุคคลในที่สาธารณะต้องได้รับคำยินยอม, การตีพิมพ์ภาพบุคคลที่ถ่ายในพื้นที่สาธารณะต้องได้รับคำยินยอมเช่นกัน และการใช้ภาพที่ถ่ายบุคคลในพื้นที่สาธารณะในเชิงพาณิชย์ต้องได้รับคำยินยอมเสมอ</p><p>ในกรณีข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพในที่สาธารณะของญี่ปุ่นนั้นอาจจะสามารถเห็นได้จากคำตัดสินของศาลโดยมีหนึ่งกรณีที่โด่งดังที่เกิดขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1969 ที่ศาลสูงสุดของญี่ปุ่น (supreme court of Japan Grand Bench) ได้ตัดสินกรณีที่ผู้ประท้วงถูกถ่ายภาพขณะที่ประท้วงโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐและผู้ประท้วงไม่ยินยอมให้ถ่าย โดยศาลสูงสุดได้ตัดสินให้การถ่ายภาพแม้จะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐแต่หากไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ถูกถ่ายและไม่มีเหตุผลที่ดีพอในการถ่ายให้ถือว่าขัดต่อหลักรัฐธรรมนูญและไม่อนุญาต และอีกหนึ่งกรณีของการถ่ายภาพในที่สาธารณะในกรณีของบุคคลที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ คือกรณีที่เกิดขึ้นในปีค.ศ. 2005 ที่มีการฟ้องร้องจากผู้ต้องหาที่ถูกถ่ายภาพโดยนิตยสารเล่มหนึ่ง โดยมีภาพของเขาที่ถูกตำรวจจับกุมและใส่กุญแจมือไขว้หลังอยู่โดยสารได้ตัดสินว่าภาพถ่ายที่ได้รับการตีพิมพ์อยู่ในพื้นที่ของนิตยสารนั้นมีความผิดเพราะทำให้บุคคลเสื่อมเสียเกียรติ (the picture taken is content that hurts the honorary feeling of the person) นี้คือกรณีหนึ่งที่ทำให้เห็นได้ว่าศาลยังยึดตามหลักการสิทธิส่วนบุคคลและมีความพยายามในการที่จะปกป้องสิทธิส่วนบุคคลอยู่</p><p>จากปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้น สะท้อนความท้าทายที่วงการถ่ายภาพสตรีทเผชิญอยู่ และต้องมาหาทางออกร่วมกันว่าจะมีแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นนี้อย่างไร และจะมีทางออกหรือบรรทัดฐานใหม่เพื่อสร้างให้งานภาพถ่ายแบบ street นั้นเคารพสิทธิความเป็นส่วนตัวของผู้คนได้อย่างไร</p><p><strong>แหล่งที่มา</strong></p><p><a href="https://themomentum.co/thailand-personal-data-protection-act/">https://themomentum.co/thailand-personal-data-protection-act/</a></p><p><a href="http://www.streetviewphotography.net/b-spvsdp/">http://www.streetviewphotography.net/b-spvsdp/</a></p><p><a href="https://law.photography/law/street-photography-laws-in-japan">https://law.photography/law/street-photography-laws-in-japan</a></p><p><a href="https://streetbounty.com/should-street-photography-be-illegal/">https://streetbounty.com/should-street-photography-be-illegal/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8fd285eb83aa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เมื่อพื้นที่สีเขียวในเขตเมือง ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณ — Prachatham]]></title>
            <link>https://kanokphornjanploy.medium.com/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%95%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%93-prachatham-ad6d08027515?source=rss-973d1786edff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad6d08027515</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kanokphorn Ch.]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 15:20:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T15:22:48.226Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Rzi8-UYhrZcLM6AN5TvvqA.png" /><figcaption>ต้นฉำฉาสองฝั่งถนนสายเชียงใหม่-สันกำแพง เมื่อ พ.ศ.2515 โดย บุญเสริม สาตราภัย</figcaption></figure><h3>เมื่อพื้นที่สีเขียวในเขตเมือง ไม่ได้วัดกันที่ปริมาณ — Prachatham</h3><p>หลังจากสถานการณ์ Covid-19 ที่บีบบังคับให้ช่วงที่ผ่านมาทุกคนต้องหาความสุขจากการอยู่ในบ้าน หลายคนเลือกที่จะใช้ ‘ต้นไม้’ ในการสร้างบรรยากาศในการต้องอยู่ต้องใช้ชีวิตประจำวันอยู่บ้าน อีกทั้งเกิดแนวโน้มในความต้องการหวนกลับคืนธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ความเขียวของพืชพันธุ์ แม้จะต้องอาศัยอยู่ในพื้นที่เมืองก็ตาม เราจึงไม่สามารถปฏิเสธความเป็นมนุษย์ที่ต้องพึ่งพิงอยู่กับธรรมชาติได้ แม้จะเป็นเพียงภาพ ‘ความเขียว’ ในเมืองก็ตาม</p><p>จังหวัดเชียงใหม่ เป็นพื้นที่ที่มีการเจริญเติบโตและขยายตัวมากขึ้น จนกินอาณาบริเวณถึงเมืองในเขตพื้นที่เกษตรกรรม เนื่องจากผู้คนจากต่างถิ่นอพยพเข้ามาอยู่เมืองเชียงใหม่สูงมาก เพราะต้องการเข้ามาหางานทํา เมื่อมีคนมากขึ้น ประกอบกับเป็นแหล่งท่องเที่ยวด้วย จึงทําให้พื้นที่ของการประกอบการ พื้นที่อยู่อาศัย พื้นที่ของการลงทุน ขยายตัวตามไปด้วย</p><blockquote>ยกตัวอย่างพื้นที่อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ที่ขยายไปจากเขตเมือง ได้มีการเปลี่ยนพื้นที่ที่มีลักษณะเป็นที่นาเป็นหมู่บ้านจัดสรร มีการขยายถนน ฯลฯ ซึ่งการขยายตัวของสิ่งเหล่านี้โดยปราศจากการออกแบบรองรับที่ดี ทําให้เกิดทําลายพื้นที่สีเขียว ที่เป็นพื้นที่ทำการเกษตรและทรัพยากรป่า รวมถึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทําให้เมืองเชียงใหม่ที่เคยมีภาพของเมืองน่าอยู่ มีมลภาวะทางอากาศเพิ่มมากขึ้นทุก ๆ ปี</blockquote><p>สภาพการณ์ดังกล่าวทําให้กลุ่มประชาชนหลายกลุ่มพยายามผลักดันพื้นที่สีเขียวในเขตเมือง และพื้นที่ ชานเมืองขึ้นมา อาทิเช่น <a href="https://www.facebook.com/Rakchiangmainetwork/">กลุ่มเครือข่ายชุมชนเมืองรักษ์เชียงใหม่</a>ได้นําเสนอให้เทศบาลฟื้นฟูสวนสาธารณะที่ถูกทิ้งร้างให้กลับมาใช้ประโยชน์ และเป็นปอดของคนในเมือง <a href="https://web.facebook.com/%E0%B8%AA%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-116228149815098/">สภาลมหายใจ</a> ที่ร่วมผลักดันการแก้ปัญหาในทุกระดับ ทั้งระยะเฉพาะหน้า ระยะกลาง ระยะยาว ในเรื่องปัญหามลพิษฝุ่นควัน มุ่งไปสู่เป้าหมายให้เราทุกคนในสังคมมีอากาศสะอาดทุกฤดูกาล <a href="https://web.facebook.com/GREENERY.BEAUTY.SCENT/?_rdc=1&amp;_rdr">เครือข่ายเชียงใหม่ เขียว สวย หอม</a> ที่ทำงานขับเคลื่อน สนับสนุนการรักษาต้นไม้ใหญ่ในเมืองไว้ อีกทั้งกลุ่มคนรุ่นใหม่อย่าง<a href="https://web.facebook.com/%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B9%8C-108556020926817/">กลุ่มกรีนเรนเจอร์</a> คือกลุ่มเยาวชนที่ใช้เวลาว่างในการทำกิจกรรมเพื่อสิ่งแวดล้อมทุกรูปแบบภายในตัวเมืองเชียงใหม่ ไม่ว่าจะเป็นการปลูกผักสวนครัว ปลูกต้นไม้ ซ่อมแซมต้นไม้ จัดสวนผักให้กับชุมชน บริการส่งผักอินทรีย์ เป็นพี่เลี้ยงให้กับทุกคนที่อยากปลูกผัก จัดกิจกรรมอบรมการทำเกษตรอินทรีย์ ฯลฯ</p><p>นอกจากนี้ยังมีกลุ่มประชาชนในเขตพื้นที่ชานเมือง อย่างเครือข่ายอําเภอสันกําแพงที่เริ่มตระหนักว่าพื้นที่เมืองกําลังจะรุกล้ำพื้นที่สีเขียวอย่างไม่มีขีดจํากัด เช่น การขยาย ถนนในเขตสันกําแพง ที่มีการตัดต้นไม้จามจุรีที่มีอายุไม่ต่ำกว่า 50 ปี ในขณะที่ชาวบ้านพยายามจะอนุรักษ์ต้นไม้ และพื้นที่สีเขียวเอาไว้ ด้วยเหตุผลสําคัญคือต้องการรักษาปอดของเมือง และทําให้เมืองมีความชุ่มชื้น และต่อสู้กับภาวะโลกร้อนได้</p><p><a href="https://mgronline.com/greeninnovation/detail/9620000039120">พื้นที่สีเขียวในเขตเมืองของไทย มีมากพอหรือยัง?</a></p><p>จากเว็บไซต์ mgronline.com ได้แสดงแผนที่พื้นที่สีเขียวในเขตเมืองของประเทศ พบว่าพื้นที่สีเขียวในเขตเมืองยังมีปริมาณต่ำกว่าเกณฑ์ขององค์กรอนามัยโลก หรือ WTO ที่ระบุว่า ค่าเฉลี่ยอัตราพื้นที่สีเขียวต่อจำนวนประชากรควรอยู่ที่ 9 ตารางเมตรต่อคนหรือมากกว่า แต่มาตรฐานของประเทศไทย อยู่ที่ 16 ตารางเมตรต่อคน ในขณะที่ประเทศสิงค์โปร มีพื้นที่สีเขียวเฉลี่ย 66 ตารางเมตรต่อคน</p><p>ในปี 2562 สำนักงานสถิติแห่งชาติพบว่า <a href="http://chiangmai.old.nso.go.th/nso/project/searchkey/searchword_result.jsp">จังหวัดเชียงใหม่เป็นจังหวัดที่มีประชากรทั้งหมด 1,679,797 คน</a> เมื่อเทียบอัตราส่วนพื้นที่สีเขียวต่อ 1 คนแล้ว หากแบ่งเป็นตามลักษณะของพื้นที่สีเขียวจะได้ดังนี้</p><ol><li>พื้นที่สีเขียวเพื่อการบริการสาธารณะ 6.88 ตารางเมตร/คน</li><li>พื้นที่สีเขียวเพื่ออรรถประโยชน์ 2.53 ตารางเมตร/คน</li><li>พื้นที่สีเขียวริ้วยาวตามแนวสาธารณูปการ 1.63 ตารางเมตร/คน</li><li>พื้นที่สีเขียวเพื่อเศรษฐกิจชุมชน 10.78 ตารางเมตร/คน</li><li>พื้นที่สีเขียวธรรมชาติ<strong> </strong>3.41 ตารางเมตร/คน</li><li>พื้นที่สีเขียวรอการพัฒนา 3.97 ตารางเมตร/คน</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rc1YOY9ty5Y_ksMgNECbQA.png" /><figcaption>ภาพ: อัตราส่วนพื้นที่สีเขียวในเขตเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ปี 2562</figcaption></figure><p>แต่อย่างไรก็ดี เราไม่ควรจะให้ความสำคัญเฉพาะ ‘ปริมาณ’ ของพื้นที่สีเขียวที่ต่ำกว่ามาตรฐานเท่านั้น แต่มองให้ลึกแล้ว พื้นที่สีเขียวที่เรามีอยู่นั้น ต้องมีการจัดการที่ดีด้วยจึงจะสร้างพื้นที่สีเขียวที่มี ‘คุณภาพ’ ได้</p><p>ยุทธศาสตร์การจัดการพื้นที่สีเขียวในจังหวัดเชียงใหม่นั้น มีหลายภาคส่วนได้ร่วมกันแก้ไขปัญหา ไม่ว่าจะเป็นองค์กรเอกชน เครือข่ายภาคประชาสังคม รวมถึงหน่วยงานรัฐท้องถิ่น ได้แก่ องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) และ เทศบาลนครเชียงใหม่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kEEnleM-tK2F8jPkAWJ7EA.jpeg" /></figure><p>ประชาธรรมได้มีโอกาสเข้าไปร่วมสนับสนุนโครงการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ “ทักษะหัวหน้างานรุกขกรรม เพื่อการดูแลต้นไม้ใหญ่ในเขตเมือง” เมื่อวันที่ 9–11 ก.ย. 2563 ที่ผ่านมา ซึ่งร่วมจัดโดยหลายภาคส่วน อาทิ โครงการเขียว สวย หอม, สภาลมหายใจ, องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.), คณะสงฆ์จังหวัดเชียงใหม่ และอีกหลายเครือข่าย เพื่อสร้างรุกขกรหรือนักศัลยกรรมต้นไม้ใหญ่ให้มีมากขึ้น รวมถึงสร้างองค์ความรู้ในการจัดการดูแลต้นไม้อย่างถูกต้อง ในสถานการณ์ที่พื้นที่สีเขียวของเรามีปริมาณมากแต่กลับไร้คุณภาพในการจัดการดูแล</p><p>ลักขณา ศรีหงส์ ผู้ประสานงานโครงการเขียว สวย หอม ได้เล่าถึงความสำคัญในการจัดโครงการอบรมนี้ขึ้น เนื่องจากเธอมองว่า เชียงใหม่มีต้นทุนที่ดีอยู่แล้วเรื่องทรัพยากร ดินน้ำป่า ในป่าก็มีการจัดการที่แตกต่างกันกับในเมือง ปัจจัยสำคัญคือการบริหารจัดการ การจัดการพื้นที่สีเขียวอย่างมีคุณภาพคืออะไร แต่ละพื้นที่ก็มีผู้มีอำนาจดูแลจัดการอยู่ หากว่ามีการบริหารจัดการที่ดีก็จะเป็นปัจจัยในการเพิ่มพื้นที่สีเขียวให้กับเมืองเชียงใหม่ได้ หากเราเพิ่มมิติการจัดการที่เหมาะสมเข้าไป เช่น คนที่ดูแลพื้นที่สีเขียวมีองค์ความรู้ว่าต้นไม้ชนิดนี้ควรปลูกแบบไหน พื้นที่ใด ใช้พืชพันธุ์แบบใด ดูแลจัดการยังไง พอปลูกแล้วก็ต้องมีการจัดการ ตัดแต่งสม่ำเสมอ เพราะจะสามารถลดต้นทุนได้มากพอสมควรในการจัดการต้นไม้ โดยเฉพาะต้นไม้ใหญ่</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q1AWet2dGl3sHsVZ1zW4VQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WbD8J1hPFYC4sPt4ttNYZQ.jpeg" /><figcaption>ภาพบรรยากาศส่วนหนึ่งของกิจกรรมโครงการฝึกอบรมเชิงปฏิบัติการ “ทักษะหัวหน้างานรุกขกรรม เพื่อการดูแลต้นไม้ใหญ่ในเขตเมือง” เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2563</figcaption></figure><p><strong>เราถามถึงจากการทำงานของเขียวสวยหอม ระดับของการจัดการพื้นที่สีเขียวของหน่วยงานต่าง ๆ เป็นอย่างไรบ้าง </strong>เธอมองว่าเรามีเครือข่ายต้นไม้ในเมือง ท้องถิ่นที่ขยับนำไปคือ กทม. เราจะสังเกตว่าหลัง ๆ พื้นที่ในกทม.มีการจัดการ หน่วยงานราชการที่ขยับเรื่องนี้ไปแล้วก็จะมีกรมป่าไม้ การไฟฟ้า จะมีการอบรมบุคลากรของเขา รวมถึงกรมทางหลวง จะเกี่ยวข้องโดยตรงกับการจัดการต้นไม้ในพื้นที่สาธารณะ อีกส่วนนึงมีภาคเอกชน ที่เปิดบริษัทตัดแต่งต้นไม้แล้ว ทีนี้เราจะทำอย่างไรให้หน่วยงานต่าง ๆ ทำงานอย่างแพร่หลายมากขึ้น ควรจะมีการทำนโยบายของหน่วยงานต่าง ๆ</p><p><strong>แล้วภาคประชาชนควรทำอะไรได้บ้าง กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ </strong>คนที่ประกอบอาชีพรุกขกรมีอยู่น้อยมาก ค่าใช้จ่ายในการตัดแต่งต้นไม้นั้นสูง ควรมีคนทำอาชีพนี้มากขึ้น ควรสร้างทักษะอาชีพของเขาให้มากขึ้น มีอาชีพมากขึ้น การสร้างคนเพื่อทำหน้าที่ในการดูแลจัดการ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4PVldiKf36g9thWew66HvA.jpeg" /><figcaption>กฤษดา กาวีวน — เจ้าหน้าที่ขับรถจักรกลเบา องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ (อบจ.)</figcaption></figure><p>กฤษดา เป็นเจ้าหน้าภาคปฏิบัติการของ องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่หรือ อบจ. ได้เล่าการขอบเขตของการทำงานของอบจ.ในเรื่องการจัดการดูแลต้นไม้</p><p>ในส่วนการทำงานของอบจ. จะครอบคลุมทั้งหมดของตัวจังหวัด ถนนทุกสาย ทางเส้นสันกำแพงก็อยู่เขตที่ดูแลอยู่ ส่วนใหญ่การจะตัด ดูแล ของชาวบ้านนั้นต้องทำหนังสือยื่นมาให้อบจ. ต้องทำให้หนังสือยื่นท้องถิ่นก่อน แล้วท้องถิ่นก็ไปประเมินว่าตนสามารถทำได้หรือไม่ หากเกินกำลังจะสามารถส่งเรื่องมายังอบจ.ได้ ส่วนพื้นที่สาธารณะ อบจ.มีขอบเขตในการดูแลจัดการต้นไม้ทั้งหมด แต่อย่างไรก็ดี ก็ต้องมีการส่งเรื่องมาให้อบจ.ก่อนเสมอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pkzjioDgWG2QSJojnVj_jw.jpeg" /><figcaption>คชาชาญ ชัยธีระสุเวท — เจ้าหน้าที่ฝ่ายโสตสาธารณะและผังเมือง เทศบาลนครเชียงใหม่</figcaption></figure><p>ต่อมา เราได้พูดคุยกับคชาชาญ เจ้าหน้าที่ฝ่ายโสตสาธารณะและผังเมือง เทศบาลนครเชียงใหม่ ทำหน้าที่ดูแลตัดแต่งกิ่งต้นไม้ในเขตภูมิทัศน์เมืองและดูแลเช่น ไม้ดั้งเดิมที่เขามีอยู่แล้ว ดูเรื่องการตัดแต่งทรงหุ้ม ถนนห้วยแก้วตั้งแต่ถนนดอยสุเทพ</p><p>“การตกแต่งดูแลต้นไม้ จริง ๆ แล้ว มันมีระยะของมันอยู่ แต่ที่เราประสบปัญหาคือ บุคลากรส่วนใหญ่ที่ทำงานเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ คนที่อยู่ปัจจุบันเริ่มเกษียณแล้ว หน้างานก็มีเท่าเดิม แต่ว่าบุคลากรเรามีน้อยลง ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ส่วนโสตมี 2 คน สวนสาธารณะในพื้นที่เชียงใหม่ จะมีการแบ่งหน้าที่กันของแต่ละทีม ของเทศบาลเมืองจะมีบริษัทย่อยเข้ามาดูแลในส่วนสวนสาธารณะ เนื่องจากบุคลากรเรามีไม่เพียงพอ และในรอบคูเมืองจะเป็นบริษัทย่อยเหมือนกัน”</p><p>“เราจะทำงานทั้งแบบไปตรวจตราต้นไม้และทำงานในเชิงมีการยื่นหนังสือให้ไปตัดแต่งให้ (ทั้งเชิงรุกและรับ) ในแต่ละปีเรามีการวางแผนกิจกรรมที่จะทำไว้ แต่ก็มีปัญหาในเรื่องมีงานฉุกเฉินแทรกเข้ามาด้วย</p><p>เราถามต่อมาอะไรคือความสำคัญที่สุดในการดูแลต้นไม้ คชาชาญตอบว่าการตัดแต่งต้นไม้เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไปหลังจากนั้น น่าจะสำคัญที่สุดในการทำงานของเขา และงานหลัก ๆ ที่ทำอยู่นั้นส่วนใหญ่ก็เป็นการตัดแต่งต้นไม้และไม้พุ่ม จึงเป็นเหตุผลว่าต้องมีองค์ความรู้ในการจัดการดูแลต้นไม้</p><p>อย่างไรก็ดีภาคประชาสังคมหลายเครือข่าย รวมถึงนักวิชาการ ผู้เชี่ยวชาญในด้านการจัดการต้นไม้ ได้ร่วมกันผลักดันพื้นที่สีเขียวในเขตเมืองเชียงใหม่เช่นกัน อย่างธราดล ทันด่วนก็ได้เข้ามาร่วมอบรมให้กับรุกขกรในครั้งนี้ด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ee2yftRVWqJZDSoxsaIxhg.jpeg" /><figcaption>ธราดล ทันด่วน — ผู้ชำนาญด้านการดูแลต้นไม้ในเขตเมือง</figcaption></figure><p>ผู้เชี่ยวชาญในการดูแลต้นไม้อย่าง ธราดล ทันด่วน ก็ได้มองว่าการจัดการต้นไม้นั้น เราต้องเริ่มต้นตั้งแต่กรอบคิด เทคนิคภาคปฏิบัติ องค์ความรู้ที่ต้องศึกษา พัฒนา เนื่องจากบริบทอื่นแตกต่างจากเรามาก สถาบันการศึกษาต้องเคลื่อนเร็วกว่านี้</p><p>ระดับต้นน้ำ เรามีต้นไม้ที่มีอัตลักษณ์แต่ละชุมชน เรายังไม่ได้หยิบทรัพยากรออกมานำเสนอและใช้ประโยชน์กันมันได้มากพอ แต่ละภูมิภาคไม่เหมือนกัน แม้แต่ภูมิภาคเดียวกันก็ตาม ต้นไม้จะมีลักษณะที่โดดเด่น มีอัตลักษณ์ ต้นน้ำ เป็นหน้าที่ของกรมอุทยาน ต้องนำเสนอและดูแลรักษาอย่างไร ส่วนกลางน้ำ เราปลูกไม่รอบคอบ คิดจะปลูกก็ปลูก เช่น ต้นไม้ที่อยู่ในกรุงเทพ ในป่าเบญจพรรณ 5 เดือน แต่เอามาปลูกในพื้นที่ชื้น จึงทำให้มันเจริญเติบโตเร็วมากเกินไป ส่วนปลายน้ำต้องให้การศึกษา เรื่องการดูแลให้ถูกต้อง การแก้โดยใช้รุกขกรรมมันก็เป็นปลายน้ำ เป็นการไปแก้ไขปัญหาเดิม ๆ ปลายเหตุ</p><p><strong>เราถามต่อไปว่า หากจะแก้ปัญหาเดิมแล้ว ข้อจำกัดในการแก้ไขปัญหาในเมืองจะเป็นอย่างไร </strong>หากอยากได้ป่าในเมือง ต้องสร้างเกาะใดเกาะหนึ่ง หลังจากนั้นสร้างทางเชื่อม ให้มันค่อย ๆ กระจายออกไป เช่น ในคูเมือง เอาถนนเส้นหนึ่งให้สวย หรือถนนที่เชื่อมกับสนามบิน สร้างต้นไม้ที่มีการจัดการที่ดี แล้วค่อย ๆ เชื่อมไปกับทางอื่น ๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lPKj21Sv23Dg3QiM4bBIPw.jpeg" /><figcaption>วรงค์ วงศ์ลังกา — อาจารย์ภูมิสถาปัตย์ คณะสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่</figcaption></figure><p>วรงค์ วงศ์ลังกา เป็นหนึ่งในผู้ที่มีบทบาทในการเข้ามาผลักดันประเด็นการจัดการต้นไม้ในเขตเมือง จากการศึกษาและประสบการณ์การเข้ามาคลุกคลีกับประเด็นต้นไม้ประกอบกับความสนใจส่วนตัว ทำให้เขาย้ำปัญหาสำคัญของการจัดการดูแลพื้นที่สีเขียวในเมืองว่า<strong> “พื้นที่สีเขียวในเมืองแบบไม่จัดการจะให้พื้นที่สีเขียวที่ดีไม่ได้”</strong> เมืองที่แบบมีต้นไม้เยอะแล้วปล่อยให้มันโตเป็นอิสระ ไม่สามารถจะให้คุณภาพพื้นที่สีเขียวที่ดีได้ บ้านนอกมีต้นไม้ มีป่ารอบ พื้นที่แบบนั้นไม่ได้มีความหนาแน่นการอยู่อาศัยแบบในเมือง ในเมืองเป็นพื้นที่วิกฤติ เราอยู่อาศัยกันอย่างหนาแน่น และเราปรับพื้นที่ใต้ต้นไม้ให้เหมาะสมกับการอยู่อาศัยของมนุษย์ให้กลายเป็นลานจอดรถ เป็นทางเดิน ประกอบกับดินที่อยู่ในเมืองไม่มีระบบนิเวศแบบเดิมแล้ว มีปริมาณไส้เดือนที่น้อย ระบบซึมน้ำ อากาศในดินมันน้อย</p><p>เขาได้เล่าให้เราเห็นภาพวิวัฒนาการการปลูกต้นไม้ในเขตเมืองของเชียงใหม่ เรามีการรณรงค์การปลูกต้นไม้ในสภาวะ ปรากฎการณ์ในตอนแรกชาวต่างชาติเริ่มเข้ามา เส้นท่าแพ เต็มไปด้วยต้นมะฮอกกานี แต่เดิมเราปลูกไปตามความเชื่อ ต่อมาในปีพ.ศ. 2525–2530 มีสถานการณ์มลพิษทางอากาศ กระแสมลพิษในปีพ.ศ. 2550 พูดถึงเรื่องโลกร้อน ก็มีการปลูกต้นไม้กันอีก จึงมีการสะสมของการปลูกต้นไม้อย่างต่อเนื่อง</p><blockquote>แต่ต้องย้ำเลยว่าถ้าต้นไม้หากไม่ได้รับการดูแลที่ดี มันจะให้คุณภาพที่ดีไม่ได้ นี่คือสถานการณ์ของไทยในปัจจุบัน ไม่มีทิศทาง และการวางแผนที่ดี ยกตัวอย่างในพื้นที่สี่เหลี่ยมคูเมืองเชียงใหม่ ปลูกต้นไม้ง่าย แต่ในพื้นที่ที่ไม่มีต้นไม้ก็ไม่มีการปลูกเลย อย่างเช่นกลางเมืองเชียงใหม่ หากเอากล้องความร้อนส่องดูจะเห็นได้ชัดเลย เพราะแผนวิธีคิดแบบนี้ มันต้องพึ่งพานักวิชาการในการสร้างองค์ความรู้ที่ดีให้เกิดขึ้น</blockquote><p>กระบวนการปลูกต้นไม่ในเมือง มันต่างจากการปลูกต้นไม้ในพื้นที่ทั่วไป หากปล่อยให้มันทำงานด้วยวิธีคิดชุดเดิม ก็จะได้ผลลัพธ์เดิม ๆ และอีกส่วนหนึ่งที่เขาได้ศึกษาเรื่องของภูมิทัศน์วัฒนธรรม ในประเด็นของต้นไม้กับความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ในพื้นที่คูเมืองเชียงใหม่ สำรวจวัดทุกวัน ศาลทุกศาล สิ่งเหล่านี้มันปกปักรักษาต้นไม้ เมืองนอก ตะวันตกใช้ระเบียบในการห้ามตัด ห้ามตอกตะปู เพื่อมาปกปักรักษาต้นไม่ แต่พอเราสั่งห้ามแบบนั้นจะไม่ได้ผล เราจะสั่งเกตได้ว่าต้นไม้ที่เทศบาลปลูกจะมีคนมาตอกป้ายปะยาง 24 ชั่วโมง เอาถุงขยะไปทิ้งใต้โคลน เอาถุงน้ำที่กินไม่หมดไปห้อย แต่ถ้าเป็นต้นไม้ที่มันมีผีอยู่ จะไม่กล้าทำ วัฒนธรรมเราปกปักรักษาต้นไม้แบบนั้น มิติของการรักต้นไม้ของล้านนามันกว้างมาก</p><p>และเราเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกี่ยวพันกับต้นไม้ เชียงใหม่ ไม่ใช่พื้นที่ธรรมดา เขามองว่ามันไม่ใช่ทุกที่ในโลกที่จะเอาอะไรมาปลูกมันก็เกิด อย่างโกศลมาจากประเทศอินเดีย และสถาพแวดล้อมของเรามันแวดล้อมไปด้วยต้นไม้ เรากิน landscape ของเรา แกงแคหนึ่งถ้วย ใช้ผักจำนวน 21 ชนิด เปลี่ยนไปตามฤดูกาลด้วย มันไหลเวียนอยู่ในร่างกายเรา ความพิเศษนี้มันทำให้เราเปราะบาง หมายความว่า ถ้าเราปลูกโดยไม่คิด เอาอะไรไม่รู้มาปลูก เชียงใหม่จะเปลี่ยนไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Sz-geOprAU68preS0v5mYw@2x.jpeg" /></figure><p><strong>แล้ววิธีคิดที่ดีคืออะไร</strong> วิธีคิดที่มันค้ำยันกันอย่างแรกคือวัฒนธรรมกับต้นไม้ มันเชื่อมโยงกันอยู่ เขาศึกษาในลายดอกในวัดที่พูดถึงดอกไม้ มีอยู่ 25 ชนิด ศึกษาต้นไม้ในวรรณคดีล้านนาที่พูดถึงสี่เหลี่ยมคูเมืองเชียงใหม่ พูดถึงต้นไม่อยู่สี่ร้อยกว่าครั้ง มี 51 ชนิด โคลงบทเดียวของดอยสุเทพมีต้นไม้อยู่ 21 ชนิด เขาจึงรู้สึกว่ามันเลี่ยงไม่ได้เลยที่เราจะเกี่ยวพันกับต้นไม้</p><p><strong>เราถามถึงช่องว่างมันเกิดขึ้นเพราะอะไร และถ้าจะไปข้างหน้ามันจะต้องทำอย่างไรบ้าง </strong>มันเกิดจากเราไม่ใช้ประโยชน์มัน ยูเนสโกบอกว่าการอนุรักษ์ใดก็ตามถ้าไม่ยืนอยู่บนฐานของการได้ประโยชน์ของคนในพื้นที่ การอนุรักษ์นั้นไม่สำเร็จ ยกตัวอย่างเทศกาลปีใหม่เมืองหรือสงกรานต์ที่เต็มไปด้วยการอนุรักษ์วัฒนธรรม การดำหัว กลายเป็นวันสาดน้ำกัน ทำให้หลงลืมไป มันมีกระแสมากมายที่ทำให้เราต้องหลงลืมมันไป</p><blockquote>ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการเชื่อม plug มันไม่ใช่เพียงแค่การทำให้คนรู้จัก แต่ต้องทำให้เห็นประโยชน์ ว่ามีแล้วมันได้อะไร</blockquote><p>ปัจจุบันนี้ภาครัฐ กำลังแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุ เนื่องจากเกิดการปลูกที่ไม่ดีตั้งแต่เริ่ม รุ่นก่อน ๆ แล้วเอาคนรุ่นปัจจุบันไปตามแก้ไขปัญหาที่มันเกิดขึ้น แต่องค์ความรู้ปัจจุบันมันสามารถย้ายต้นไม้ได้แล้ว ไม่ให้มันไม่ตายก็ได้ เช่น กรณีต้นชมภูพันทิพย์ ที่ตัดเพราะมันรบกวนเสาไฟฟ้า ก็เกิดคำถามว่าจะไปปลูกทำไม ในเมืองพันธุกรรมมันมีลักษณะที่สูงอยู่แล้ว เราไม่มี guideline การปลูกต้นไม้ในเมือง เราใช้ทั่วประเทศเลย มันจึงเกิดปัญหา จึงมองว่า<strong>การเชื่อมโยงระหว่างคนรู้กับคนทำ มันควรจะเกิดขึ้น</strong></p><p>ท้ายสุดแล้ว หลายภาคส่วนมองเห็นว่าการจะมีพื้นที่สีเขียวที่ดีได้นั้น ต้องเกิดจากการจัดการที่ดี องค์ความรู้ที่มีเฉพาะทางตามบริบทของพื้นที่นั้น ๆ แต่อย่างไรก็ดี ต้องมีการร่วมมือกันทุกภาคส่วน เพื่อให้เกิดความเข้าใจปัญหาร่วมกันอย่างเป็นระบบ ดังนั้นการสื่อสารระหว่างกันจึงจะช่วยสร้างความตระหนักรู้และร่วมกันแก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป</p><p>#พื้นที่สีเขียวในเมือง</p><p>#พื้นที่สีเขียวในเมืองเชียงใหม่</p><p>#การจัดการพื้นที่สีเขียวในเมืองเชียงใหม่</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad6d08027515" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ครบรอบสองปี เขื่อนลาวแตก — เล่าความฝันที่ล่มสลายของคนลาวที่เชื่อมร้อยสู่คนอย่างเรา ๆ…]]></title>
            <link>https://kanokphornjanploy.medium.com/%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%B5-%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B8%81-%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%9D%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2-%E0%B9%86-bf13377e0def?source=rss-973d1786edff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bf13377e0def</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kanokphorn Ch.]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 25 Jul 2020 12:07:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-07-25T16:52:41.840Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>ครบรอบสองปี เขื่อนลาวแตก — เล่าความฝันที่ล่มสลายของคนลาวสู่คนอย่างเรา ๆ ผ่านภาพถ่ายบนผืนผ้า</h3><p>“Cost of lives, cost of living / ฆ่าครองชีพ” นิทรรศการภาพถ่ายบนผืนผ้ายาวกว่า 13 เมตร ในรูปแบบงานบุญผะเหวด ของวิศรุต แสนคำ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rAu4Sf74YHxhTwxcRiYADA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VKkIVW3H93wxojgoCh_gvg.png" /></figure><p>เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ที่ผ่านมา วิศรุต แสนคำ ช่างภาพกลุ่มเรียลเฟรม ได้จัดทำนิทรรศการภาพถ่ายชื่อว่า “Cost of lives, cost of living / ฆ่าครองชีพ” ในงานเสวนาพูดคุยในหัวข้อ “ซ่อมเขื่อน ไม่ซ่อมคน? ชีวิตหลังเขื่อนเซเปียน-เซน้ำน้อยแตก ในความรู้ (สึก) ของคนเคยไป”</p><p>เนื่องด้วยโอกาสที่ครบรอบสองปี (วันที่ 23 กรกฎาคม) <strong>เขื่อนเซเปียน-เซน้ำน้อยแตก</strong> ซึ่งร่วมกับเครือข่ายประชาชนจับตาการลงทุนในเขื่อนลาว (Laos Dam Investment Monitor: LDIM) โดยการสนับสนุนของชมรมนักข่าวสิ่งแวดล้อม สมาคมนักข่าว นักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย</p><p>นิทรรศการภาพถ่ายยาวกว่า 13 เมตร แบ่งชุดภาพออกเป็น 3 เซต ได้แก่ Invisible grid, Present reading และ Drowned dreams</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Kyhgqm3iIq5iBP1jbtqpKg.jpeg" /><figcaption>ส่วนหนึ่งในนิทรรศการภาพถ่าย “Cost a lives, cost of living / ฆ่าครองชีพ” (ทิวทัศน์นี้ได้คร่าชีวิตกว่า 71 ชีวิตและผู้คนกว่า 7,000 คนต้องถูกโยกย้ายออกจากบ้าน)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6M2Qinf16fPywuCQjB6lUw.jpeg" /></figure><blockquote>“การใช้ไฟฟ้าควรถูกมองว่าเป็นเหมือนปลาหมึก เหมือนกับที่เราตั้งคำถามกับที่มาของปลาหมึกว่ามันมีที่มาจากไหน เกิดจากการขูดรีดแรงงานรึเปล่า มันเป็นเรื่องต้นทุนความเสียหายที่มองไม่เห็น ทำให้ต้องคำนึงถึงแหล่งที่มา ความสัมพันธ์ของสิ่งนั้น ๆ เพราะผมอยากจะสื่อสารกับคนที่ใช้ไฟฟ้าว่าควรมีการคำนึงถึงอะไรบ้าง เหมือนกับก่อนที่เราซื้ออาหารทะเลกิน ว่ามันมีที่มาที่ไปอย่างไร” <em>วิศรุตกล่าว</em></blockquote><p><strong>เล่าประสบการณ์จากการไปถ่ายภาพในพื้นที่เขื่อนแตก เมื่อสองปีที่แล้ว</strong></p><p>“หากคิดถึงการที่ได้ไปลงพื้นที่เมื่อสองปีที่แล้ว ผมมักนึกถึง “ช้าง” เด็กในชุมชน เขาอายุ 12 ปี อยู่บ้านหินลาด เป็นเด็กคนหนึ่งที่บ้านถูกน้ำท่วม เขาต้องย้ายจากโรงเรียนที่ใกล้บ้าน ไปเรียนโรงเรียนแห่งใหม่ที่ต้องปั่นจักรยานไปในเช้าของทุกวันใช้เวลากว่า 4 ชั่วโมง ผมก็ได้มีโอกาสขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่ง และได้พูดคุยด้วยเสมอ”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*s9LIQs2hlZEcdEnDtku9JA.jpeg" /><figcaption>ภาพของ “ช้าง” ที่ได้รับผลกระทบจากเขื่อนเซเปียน-เซน้ำน้อยแตก ช้างต้องเดินทางไปเรียนในโรงเรียนที่ไกลกว่าเดิมใช้เวลากว่า 4 ชั่วโมงในการเดินทางด้วยการปั่นจักรยาน /ธีระพงษ์ สีทาโส</figcaption></figure><p>การอยู่กับช้างทำให้เขามองเห็นถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นจากเขื่อนแตกอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เขาเกิดคำถามกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นและอยู่เพื่อมองหาคำตอบต่อไป</p><p>“ผมได้อยู่ต่อคนเดียวในพื้นที่ เนื่องจากเรามีคำถามมากมายในหัว ที่ยังไม่รู้และอยากจะหาคำตอบ ทั้งในแง่ของภาพถ่ายด้วย เหมือนกับงานมันยังไม่เสร็จ อยากทำให้มันเสร็จ อีกทั้งเป็นช่วงปีใหม่พอดี อยากรู้ว่าช่วงปีใหม่ในพื้นที่จะเป็นบรรยากาศอย่างไรบ้าง”</p><p>“ตอนแรก ผมก็อยากจะถ่ายภาพเล่าบรรยากาศตอนช่วงปีใหม่ของที่นั่น เพื่อสื่อสารว่าชาวบ้านก็มีความสุขได้ มีความทุกข์ได้ เหมือนกันกับมนุษย์ทุกคนบนโลก แต่ชาวบ้านบอกกับผมว่า “อย่าถ่ายเลย เดี๋ยวถูกมองว่าไม่ดี” มันก็สะท้อนความเข้าใจของชาวว่า การที่เป็นเหยื่อก็ควรจะถูกมองเป็นเหยื่อตลอดเวลา”</p><p>วิศรุตพูดพร้อมทิ้งท้ายว่า “ซ่อมเขื่อนได้ แต่ผมไม่รู้ว่าจะซ่อมคนได้หรือไม่”</p><p><strong>คิดอย่างไรจึงจัดนิทรรศการภาพถ่ายในรูปแบบนี้?</strong></p><p>“ผมเบื่อการเอารูปไปติดผนัง เบื่อรูปถ่ายสารคดีที่ไม่เหมาะกับการไปติดผนัง บางคนก็แก้ไขโดยการทำให้ภาพถ่ายมี aesthetic มากขึ้น เช่น ทำให้ภาพให้ดูเป็นสีพาสเทล เหมาะแก่การตกแต่ง เพราะอย่างภาพที่เราถ่าย มันเป็นเรื่องความเสียหาย ผลกระทบต่าง ๆ มันคงไม่มีใครอยากเอาไปติดผนังบ้านตัวเอง”</p><p>วิศรุตเล่าว่าเขาอยากลองจัดแสดงภาพถ่ายเพื่อมองหา visual ใหม่ ๆ ที่สามารถเข้าถึงผู้คนได้ง่ายมากขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oN8YzSz1XXVmmwj9NWN3FA.png" /><figcaption>ภาพตอนร่างรูปแบบการวาง layout ก่อนเริ่มลงมือทำจริง</figcaption></figure><blockquote>“อยากจะบอกข้อความที่อยากจะบอก คือ ไฟฟ้ามันเป็นเรื่องของทุกคน และฟอร์มแบบเดิมมันไม่ตอบอะไรเลย ไม่สื่อสารอะไร อย่างผ้าแห่บุญผะเหวด มันเป็นวัฒนธรรมร่วมกันระหว่างคนอีสานกับคนลาว มันแห่ได้ แห่เพื่อเอาไปติดผนังวัด อย่างรูปแบบนี้ก็อยากจะเอามันไปลงถนนก็ได้ มันจึงเหมาะสมกับข้อความและเรื่องที่อยากจะพูด”</blockquote><p><strong>ในฐานะช่างภาพ มีความคิดเห็นอย่างไรกับใช้ภาพทำงานเพื่อสื่อสาร?</strong></p><p>วิศรุตมองว่าเขาใช้ภาพถ่ายในเชิงเป็นเครื่องมือในการสื่อสารมากกว่า ไม่ได้ยึดติดกับการใช้ภาพถ่ายขนาดนั้น แต่มันเป็นเครื่องมือที่เขาถนัดที่สุดแล้วในตอนนี้</p><p>เขาเปรียบภาพถ่ายเหมือนกับดนตรี เป็นเสมือนเครื่องมือหนึ่งในการแสดงออกบางอย่างที่นำไปสู่เนื้อหาสาระหรือประเด็นปัญหานั้น ๆ ที่อยากจะสื่อสาร แปลว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในการสื่อสารคือ message ที่อยากจะเล่ามากกว่า</p><p>อย่างนิทรรศการภาพถ่ายนี้ก็มีคำถามว่าจะเราสื่อสารกับคนทั่วไปยังไงให้เข้าใจและตระหนักถึงการใช้ไฟฟ้าที่มันสัมพันธ์กันกับผู้คนในประเทศลาว</p><p><em>“ผมไม่สามารถไปสื่อสารหรือเรียกร้องกับกลุ่มผู้มีความเกี่ยวข้องโดยตรงอย่างบริษัทลงทุน ธนาคารได้ แต่ผมสามารถที่จะสื่อสารกับคนทั่วไปที่บริโภคใช้ไฟฟ้า ผมจึงอยากสื่อสารให้มันง่ายที่สุด อย่างไฟฟ้าคือปลาหมึก มันฟังง่ายและติดหูดี (easy and catchy) ด้วย”</em></p><p>สุดท้ายแล้วเราย่อมต้องทำงานกับความคิดเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อนำไปสู่กระบวนการในการสื่อสารที่เหมาะสมและมีประสิทธิภาพมากพอที่จะเล่าเรื่องนั้น ๆ ต่อไปได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ro32lcyV1-uM29Qurc7yfw.jpeg" /></figure><p>งาน Cost of lives, cost of living / ฆ่าครองชีพ ยังคงจัดแสดงไปจนถึงวันที่ 5 สิงหาคมนี้ ณ ร้าน <a href="https://www.facebook.com/Dialogue.bkk/">Dialogue coffee and gallery</a> ชั้นสอง เปิดตั้งแต่ 11.00-22.00 น.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bf13377e0def" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สิทธิชุมชนสำคัญอย่างไรในอนาคต?]]></title>
            <link>https://kanokphornjanploy.medium.com/%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%8A%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%95-f0055d38ea4?source=rss-973d1786edff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f0055d38ea4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kanokphorn Ch.]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Jul 2020 16:06:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-07-06T16:13:34.912Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*fndd8wUlLKh9ts7vm-fm8w.jpeg" /></figure><p>งานเขียนชิ้นนี้มีจุดเริ่มต้นจากการที่ผู้เขียนได้มีโอกาสไปฝึกฝน แสวงหาประสบการณ์วิชาชีพทางด้านกฎหมาย จนได้มองเห็นถึงปัญหาและผลกระทบที่เกิดขึ้นในสังคม เป็นเนื้อร้ายที่เกิดขึ้นในสังคม โดยที่คนไทยส่วนใหญ่ไม่เคยสนใจปัญหาเหล่านี้ โดยเฉพาะเรื่องปัญหาความขัดแย้งอำนาจของเจ้าหน้าที่รัฐ และการเรียกร้องสิทธิของกลุ่มชาวบ้านที่ได้รับการเดือดร้อนจากการใช้อำนาจของเจ้าหน้าที่รัฐ</p><p>เมื่อตอนผู้เขียนศึกษาอยู่ในชั้นปีที่3 ปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้มีโอกาสไปฝึกงานภาคฤดูร้อน ณ <a href="https://www.facebook.com/CPCR.Page/">ศูนย์พัฒนาและฟื้นฟูสิทธิชุมชนท้องถิ่น</a> จังหวัดเชียงใหม่ หรือที่คนทั่วไปมักรู้จักในนามว่า “ศูนย์พี่แย้” เป็นสำนักงานกฎหมายที่ทำงานเกี่ยวกับการสนับสนุนในการสร้างความเข้มแข็งภายในชุมชน ทั้งชุมชนพื้นเมืองและชุมชนท้องถิ่น ให้ความช่วยเหลือในการเรียกร้องสิทธิต่าง ๆ ของชาวบ้าน ทั้งพื้นที่ในจังหวัดเชียงใหม่และจังหวัดใกล้เคียงในภาคเหนือ กลุ่มคนที่เข้าไปให้ความช่วยเหลือส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนที่ประกอบด้วยชนเผ่า หรือกลุ่มชาติพันธุ์ มีความเป็นพหุวัฒนธรรม จึงเกิดปัญหาความขัดแย้งระหว่างกฎหมายของรัฐกับจารีตประเพณีท้องถิ่น ในหลาย ๆ พื้นที่</p><blockquote>ปัญหาเหล่านั้นเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับชุมชนท้องถิ่น โดยปัญหาที่พบบ่อยที่สุดคือ ปัญหาความขัดแย้งระหว่างรัฐกับชุมชนในเขตป่าเรื่องที่ดินทำกินและอยู่อาศัย จากการที่รัฐประกาศเขตอุทยานตามนโยบาย หรือจากการที่ไม่สามารถขอออกโฉนดที่ดินได้ ต่อมาเกิดเป็นคดีความที่รัฐฟ้องว่าชุมชนท้องถิ่นนั้น ๆ ในข้อหาบุกรุกเขตป่า เกิดเป็นคดีความมากมายในชั้นศาล</blockquote><p>ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายอย่างไร้ประสิทธิภาพ เกิดผลกระทบกับชุมชนที่อยู่มาก่อนประกาศเขตป่า ไร้ที่อยู่อาศัยและที่ดินทำกิน จนต้องอพยพ ย้ายถิ่นฐานมาตั้งถิ่นฐานใหม่บนที่ราบ ซึ่งย่อมเกิดผลกระทบจากชุมชนสู่ปัญหาการว่างงานและปัญหาทางเศรษฐกิจและสังคมอื่น ๆ</p><p>การแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ เห็นว่าควรมีการให้ชุมชนท้องถิ่นนั้น ๆ มีสิทธิในการจัดการทรัพยากรร่วมกัน โดยไม่ต้องให้เป็นหน้าที่ของรัฐในการจัดการ จะได้รับประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย โดยรัฐก็จะไม่เสียงบประมาณมากมายในการดำเนินการจัดการดูแลทรัพยากรป่าไม้ และชุมชนในนั้นก็จะมีที่อยู่อาศัยและที่ทำกินโดยไม่ต้องย้ายถิ่นฐานของตนที่อยู่มากแต่ดั้งเดิมไปยังที่อื่น ส่งผลดีต่อระบบเศรษฐกิจ มีการปลูกผลผลิตอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งเป็นการส่งเสริมให้ชุมชนเป็นชุมชนที่เข้มแข็ง นำมาซึ่งความเข้มแข็งของประชาชนในระดับชาติ ดังนั้น ผู้เขียนจึงอยากให้ “สิทธิชุมชน” นั้นเป็นกฎหมายที่สามารถบังคับใช้ได้จริงในระดับพระราชบัญญัติ ไม่ใช่เป็นเพียงสิทธิที่อยู่ภายในรัฐธรรมนูญ</p><p>“สิทธิชุมชน” เกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 โดยถูกเรียกว่ารัฐธรรมนูญฉบับประชาชน ซึ่งหมายถึงว่ามีประชาชนเข้าไปมีส่วนร่วมอย่างกว้างขวางในกระบวนการของการจัดทำมากกว่ารัฐธรรมนูญฉบับอื่น ๆการก่อตัวของสิทธิชุมชนในช่วงแรกได้เกิดขึ้นและขยายตัวนับแต่ช่วงปี 2525[1] โดยแนวคิดที่เป็นปฏิกิริยาต่อการพัฒนาประเทศสู่ความทันสมัย มีการเร่งรัดพัฒนาภาคอุตสาหกรรมด้วยการใช้ทรัพยากรธรรมชาติมาสนับสนุนอย่างเต็มที่ จากก่อนหน้านี้ชุมชนต่างอยู่ร่วมกันและช่วยกันจัดการทรัพยากร กล่าวคือ ทุกคนเป็นเจ้าของร่วมกัน ร่วมกันใช้และร่วมกันรักษา เป็นสิ่งที่เป็นความคิดพื้นฐานและซึมซับกันอยู่ภายในชุมชน</p><p>แต่ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มีแนวคิดในเรื่องกรรมสิทธิ์ การเป็นเจ้าของทรัพย์สินของเอกชนมีสิทธิเด็ดขาดในทรัพย์สินที่ตนเป็นเจ้ากรรมสิทธิ์ ตามมาตรา 1336<a href="#_ftn1">[2]</a> มีการให้คำนิยามของคำว่า สาธารณสมบัติของแผ่นดินที่เป็นที่ดินของรัฐ ตามมาตรา 1304<a href="#_ftn2">[3]</a> เป็นระบบสิทธิเชิงเดี่ยว กล่าวคือ ที่ดินใด ๆ นั้น จะต้องมีผู้เป็นเจ้าของซึ่งอาจเป็นได้ทั้งเอกชน หรือรัฐ ในทางใดทางหนึ่งเท่านั้น จากกรอบความคิดที่เคยมีอยู่ว่า ทุกคนมีหน้าที่ช่วยกันดูแลรักษาทรัพย์สินของแผ่นดินเนื่องจากประชาชนทุกคนคิดว่าทรัพย์สินนั้น ๆเป็นของเจ้าของร่วมกัน กลับกลายเป็น รัฐเป็นเจ้าของเด็ดขาด ทำให้ประชาชนคิดว่ารัฐเป็นผู้ดูแลรักษาทรัพย์สินเหล่านั้นเท่านั้น เช่น ตู้โทรศัพท์สาธารณะ สวนสาธารณะ ซึ่งทุกคนใช้ร่วมกันก็จริง แต่จิตสำนึกในการดูแลรักษาร่วมกันแทบจะมีน้อยมาก</p><p>จะเห็นได้ว่า เมื่อกฎหมายได้บัญญัติให้ทรัพย์สินต่าง ๆ ต้องมีเจ้าของ มีการขีดเส้นแบ่งว่า ทรัพย์สินนั้นเป็นของใคร ของเอกชน หรือของรัฐ เป็นระบบสิทธิเชิงเดี่ยว จนท้ายสุดเกิดเป็นผลกระทบต่อประชาชนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ขัดแย้งกับประเทศที่มีความหลากหมายทางวัฒนธรรมอย่างประเทศไทย โดยเฉพาะเรื่องการจัดการดูแลป่าไม้ ที่เป็นเรื่องของทุกคน ไม่ใช่เพียงแค่รัฐหรือคนใดคนหนึ่งแต่ เรื่องของสิทธิชุมชน เป็นการให้สิทธิในทรัพย์สินที่เป็นระบบเชิงซ้อนกล่าวโดยง่ายคือ ให้รัฐเป็นเจ้าของ ส่วนในด้านการจัดการและควบคุมให้เป็นของชุมชน และบุคคลสามารถใช้ประโยชน์ได้ตามที่ได้รับอนุญาตจากชุมชนเท่านั้น</p><blockquote>สิทธิชุมชนนี้เอง ตั้งอยู่บนฐานความคิดเรื่อง “พหุนิยมทางกฎหมาย” ซึ่งเป็นแนวคิดที่ยอมรับกฎเกณฑ์อย่างอื่นนอกจากกฎเกณฑ์ของรัฐ ไม่ว่าจะเป็นจารีตประเพณี หรือ กฎเกณฑ์ทางศาสนา เมื่อประเทศไทย เป็นประเทศที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมเป็นอย่างมาก มีทั้งชนเผ่าและชนพื้นเมืองมีหลากหลายศาสนา เกิดสภาพที่มีกฎเกณฑ์หลายชุดซึ่งมีผลใช้บังคับในสังคม คนไม่ทำตามกฎหมายของรัฐ แต่คนทำตามจารีตประเพณีหรือกฎเกณฑ์ที่ดำรงอยู่ก่อนการเข้ามาของกฎหมายจากภายนอกยังคงมีผลผูกพันให้ประชาชนทำตาม</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*UEmMpgmGa3EvX_Z-Z5nVdw.jpeg" /></figure><p>ต่อมาเมื่อมีการบัญญัติกฎหมายโดยรัฐที่มีเนื้อหาครอบคลุมในแทบทุกด้านของความสัมพันธ์ระหว่างประชาชน เช่น กฎหมายครอบครัว กฎหมายมรดก เป็นต้น ทำให้ประชาชนทุกคนที่อยู่ดินแดนของรัฐไทยต้องปฏิบัติตาม แม้จะขัดแย้งกับจารีตประเพณีหรือวัฒนธรรมของตนก็ตาม เนื่องจากการบังคับใช้กฎหมายของรัฐอย่างสม่ำเสมอโดยหน่วยงานรัฐก็อาจมีผลทำให้จารีตประเพณีไม่ได้รับการปฏิบัติตามอีกต่อไป</p><p>เช่น ในจารีตประเพณีของชาวมุสลิม การมากู้ยืมเงินกัน จะไม่มีการคิดอัตราดอกเบี้ยเหมือนกับกฎหมายของรัฐ<a href="#_ftn1">[4]</a> หรือว่าจะเป็นกรณีของจารีตประเพณีคนภาคเหนือ โดยส่วนใหญ่เมื่อพ่อแม่เสียชีวิตแล้ว จะมอบมรดกให้แก่บุตรที่ทำหน้าที่ดูแลพ่อแม่ในยามแก่เฒ่า ขณะที่บุตรอื่นที่ไม่ได้ดูแลพ่อแม่อาจไม่ได้รับหรือได้รับน้อยกว่า จะเห็นได้ว่าขัดกับกฎหมายของรัฐอย่างเห็นได้ชัด ผลกระทบต่อมาก็จะเกิดความขัดแย้งกันระหว่างชุมชนและรัฐ</p><blockquote>ผู้เขียนจึงเห็นว่า การยอมรับกฎเกณฑ์อย่างอื่นนอกจากกฎเกณฑ์ของรัฐ ข้อพิพาทต่าง ๆ สามารถนำหลักจารีตประเพณีมาใช้บังคับได้ในแต่ละชุมชนนั้น ๆ ซึ่ง ผู้เขียนเชื่อว่าสามารถเป็นสิ่งที่ช่วยระงับข้อพิพาทได้อย่างสันติและมีประสิทธิภาพ ลดความขัดแย้งที่เกิดขึ้นจากจารีตประเพณีที่แตกต่างจากกฎหมายที่ออกโดยรัฐได้อย่างมีประสิทธิภาพ ยกตัวอย่างในประเทศมาเลเซียซึ่งเป็นประเทศที่มีความเป็นพหุวัฒนธรรมประเทศหนึ่งที่นอกจากจะมีกฎหมายที่ออกโดยรัฐแล้ว ยังมีการนำหลักเกณฑ์อย่างอื่นมาใช้บังคับด้วย ซึ่งเรียกว่า Adat<a href="#_ftn1">[5]</a></blockquote><p>ผู้เขียนจะยกตัวอย่างในคดีที่เกิดขึ้นในอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ โดยชาวบ้านได้รับผลกระทบจากคำสั่งของคณะรักษาคามสงบแห่งชาติที่ 64/2557 และแผนแม่บททวงคืนผืนป่าในพื้นที่ตำบลม่อนปิ่น อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่<a href="#_ftn1"><strong>[6]</strong></a> ชาวบ้านถูกฟ้องในข้อหาบุกรุกป่าและต่อสู้ขัดขวางทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เป็นการปะทะกันระหว่างชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ป่าไม้</p><p>โดยศูนย์พิทักษ์และฟื้นฟูสิทธิชุมชนท้องถิ่นและมูลนิธิผสานวัฒนธรรมมีความเห็นว่า “นโยบายทวงคืนผืนป่าของรัฐส่งผลกระทบต่อวิถีการดำรงชีวิตของชาวบ้านอย่างรุนแรง เนื่องจากพื้นที่ที่ชาวบ้านได้ทำกินอยู่เป็นพื้นที่ทำกินมาแต่ดั้งเดิม การดำเนินคดีข้อหาบุกรุกป่าตามฟ้องจึงไม่สมเหตุสมผลและทำให้ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อน นโยบายดังกล่าวเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนของประชาชนทางด้านสิทธิเศรษฐกิจสังคมและวัฒนธรรมแม้จะอ้างถึงการรักษาทรัพยากรธรรมชาติของประเทศก็ตาม ไม่สมควรที่จะส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวบ้านในการทำมาหากิน”<a href="#_ftn1"><strong>[7]</strong></a></p><p>จากคดีดังกล่าว การออกกฎหมายที่ขัดกับหลักจารีตประเพณี วัฒนธรรมและความเป็นอยู่ของชุมชนนั้น ๆ โดยละเลยถึงลักษณะเฉพาะของแต่ละสังคม ทำให้เกิดความขัดแย้งที่ขยายตัวมากขึ้น และอาจจะเกิดความรุนแรงตามมาได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*1CJ6NO1UNrklPe7NE67djQ.jpeg" /></figure><p>ปัญหาทั้งหมดที่กล่าวมานี้ นำไปสู่การสนับสนุนให้เกิดกฎหมายสิทธิชุมชน อย่างเป็นรูปธรรมที่สามารถจะใช้บังคับได้ โดยไม่ได้มีเพียงแค่การรับรองสิทธิในรัฐธรรมนูญเท่านั้น แต่ต้องการให้มีการจัดการทรัพยากรโดยชุมชนอย่างแท้จริง รัฐยังคงเป็นเจ้าของ แต่สิทธิในการจัดการทรัพยากรต่าง ๆ นั้นเป็นของชุมชนนั้น ๆ ในการจัดการ โดยอาจจะมีเงื่อนไขในการได้มาซึ่งสิทธิจัดการทรัพยากร เช่น การทำให้รัฐเห็นว่า ชุมชนนั้น ๆ เป็นชุมชนที่เข้มแข็ง มีผู้นำและผู้ตามที่มีประสิทธิภาพ</p><p><strong>อ้างอิง</strong></p><p><a href="#_ftnref1"><strong>[1]</strong></a>ศยามล ไกรยูรวงศ์ และ กฤษฏา บุญชัย, .”พัฒนาต่อสู้เรียกร้องภูมิปัญญาท้องถิ่นในประเทศไทย”, ในสารัตถะแห่งชุมชน (เครือข่ายสิทธิภูมิปัญญาไทย, บปป.) หน้า 86</p><p><a href="#_ftnref1"><strong>[2]</strong></a>ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336 ภายในบังคับแห่งกฎหมาย เจ้าของทรัพย์สินมีสิทธิใช้สอยและจำหน่ายทรัพย์สินของตนและได้ซึ่งดอกผลแห่งทรัพย์สินนั้น กับทั้งมีสิทธิติดตามและเอาคืนซึ่งทรัพย์สินของตนจากบุคคลผู้ไม่มีสิทธิจะยึดถือไว้ และมีสิทธิขัดขวางมิให้ผู้อื่นสอดเข้าเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินนั้นโดยมิชอบด้วยกฎหมาย</p><p><a href="#_ftnref2"><strong>[3]</strong></a>ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1304 สาธารณสมบัติของแผ่นดินนั้น รวมทรัพย์สินทุกชนิดของ แผ่นดินซึ่งใช้เพื่อสาธารณประโยชน์ หรือสงวนไว้เพื่อประโยชน์ร่วมกัน เช่น</p><p>(1) ที่ดินรกร้างว่างเปล่า และที่ดินซึ่งมีผู้เวนคืนหรือทอดทิ้งหรือกลับมา เป็นของแผ่นดินโดยประการอื่น ตามกฎหมายที่ดิน</p><p>(2) ทรัพย์สินสำหรับพลเมืองใช้ร่วมกัน เป็นต้นว่า ที่ชายตลิ่ง ทางน้ำ ทางหลวง ทะเลสาบ</p><p>(3) ทรัพย์สินใช้เพื่อประโยชน์ของแผ่นดินโดยเฉพาะ เป็นต้นว่า ป้อม และโรงทหาร สำนักราชการบ้านเมือง เรือรบ อาวุธยุทธภัณฑ์</p><p><a href="#_ftnref1"><strong>[4]</strong></a>สมชาติ มิตรอารีย์, “<a href="http://halbiz.blogspot.com/2013/06/blog-post.html">การเงินอิสลาม…เรื่องไม่ยาก</a>”, 25 มิถุนายน 2556, เว็บไซต์ : <a href="http://halbiz.blogspot.com/2013/06/blog-post.html">http://halbiz.blogspot.com/2013/06/blog-post.html</a></p><p><a href="#_ftnref1"><strong>[5]</strong></a>เป็นคำในภาษามาเลย์ซึ่งสามารถแปลได้หลายความหมาย เช่น กฎหมายจารีตประเพณี (customary law), จารีตประเพณี(custom), ความประพฤติที่เหมาะสม (proper behavior) เป็นต้น แต่ในที่นี้จะแปลว่ากฎหมายจารีตประเพณีอันเป็นถ้อยคำที่มีความหมายใกล้เคียงมากที่สุด</p><p><a href="#_ftnref1"><strong>[6]</strong></a>คดีศาลปกครอง คดีหมายเลขดำที่ สว.20/2558</p><p><a href="#_ftnref1"><strong>[7]</strong></a>ใบแจ้งข่าว, คดีบุกรุกป่าห้วยนกกก, 3 สิงหาคม 2559, เว็บไซต์ :https://voicefromthais.wordpress.com/2016/08/03/cpcr-ศาลจังหวัดฝาง-นัดสืบพยาน/</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f0055d38ea4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[รวมนวัตกรรมหยุดการกลั่นแกล้งทั่วมุมโลก]]></title>
            <link>https://medium.com/sysi/%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-72b242845c44?source=rss-973d1786edff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72b242845c44</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kanokphorn Ch.]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Jun 2020 12:03:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-19T15:04:25.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>นวัตกรรมสังคมที่แก้ไขปัญหา Bullying และ Cyberbullying ที่เราหามาเป็นแรงบันดาลใจ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vJc4oh2T51-bYfB7EtPyAw.png" /></figure><p>วันนี้เป็นวันหยุดการกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์ (Stop Cyberbullying Day) ประจำปี 2020</p><p>ปัญหานี้เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นทั่วโลก จึงอยากพาทัวร์ว่ามุมต่าง ๆ ในโลกแก้ไขปัญหาการกลั่นแกล้งกันอย่างไรบ้างจาก<a href="https://medium.com/one-future/innovations-dismantling-the-bullying-culture-dc5a4de31843">บทความ</a>นี้ มาดูกันเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v0jumfdLZlMe9fIzj2CLLw.png" /></figure><h4><a href="https://www.meetwo.co.uk/">MeeTwo (UK)</a></h4><p>แอปพลิเคชันสัญชาติอังกฤษ ที่ชื่อว่า MeeTwo สร้างขึ้นมาสำหรับวัยรุ่น โดยวัยรุ่นที่ใช้แอปนี้สามารถเล่าเรื่องราวที่โดนกลั่นแกล้ง รังแก หรือปัญหาต่าง ๆ แล้วขอคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญ โดยไม่จำเป็นต้องระบุชื่อ หรือใครที่ผ่านพ้นปัญหามาแล้ว อยากแชร์วิธีการของตัวเอง ก็สามารถทำได้</p><p>แอปพลิเคชันนี้ใช้ในประเทศอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็กำลังหวังว่าจะเข้าถึงเด็กวัยรุ่นในชุมชนทั่วโลกมากขึ้น</p><p><a href="https://www.meetwo.co.uk/">MeeTwo</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uwpcIWTOOsbRN7jxw1mb2w.png" /></figure><h4><a href="https://rootsofempathy.org/">Roots of Empathy (Canada)</a></h4><p>ที่ประเทศแคนาดามีหลักสูตร “ปลูกความเห็นอกเห็นใจ” พัฒนาเด็กประถมที่อารมณ์ร้ายและมักกลั่นแกล้งผู้อื่น โดยคุณครูจะพาเด็กทารกน่ารัก ๆ มาสร้างการเรียนรู้ให้พวกเขา ทำให้พวกเขามีความเห็นอกเห็นใจ แคร์ผู้อื่น รู้จักแบ่งปัน และไม่แบ่งแยก</p><p>ปัจจุบันหลักสูตรนี้ถูกเผยแพร่ไปแล้วกว่า 11 ประเทศ และยังพัฒนาสังคมต่อไป โดยมีคำขวัญว่า “เปลี่ยนแปลงโลก จากเด็ก โดยเด็ก” (Changing the world, child by child)</p><p><a href="https://rootsofempathy.org/">Home</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7EXVjXDLK0D3TZIM7Te8nw.png" /></figure><h4><a href="https://www.projectrockit.com.au/">PROJECT ROCKIT Online (Australia)</a></h4><p>โปรเจค ร็อคคิท ที่ประเทศออสเตรเลีย เป็นการเคลื่อนไหวของคนรุ่นใหม่เพื่อคนรุ่นใหม่อย่างแท้จริง โปรเจคนี้กระตุ้นให้คนรุ่นใหม่กล้าลุกขึ้นมาต่อต้านการเกลียดชัง ด้วยการจัดกิจกรรมออนไลน์สะท้อนและแก้ไขปัญหาการกลั่นแกล้ง ปัญหาการเกลียดชัง และส่งเสริมให้เกิดความเป็นผู้นำในสังคม</p><p>โปรเจคนี้ได้รับการประเมินจาก University of New South Wales แล้วพบว่าคนรุ่นใหม่ที่เข้าร่วมโปรเจคนี้กว่า 96% มีความกล้าออกมาต่อต้านการกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์มากขึ้น</p><p><a href="https://www.projectrockit.com.au/">PROJECT ROCKIT - tackling bullying in school, online and beyond</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oS2MmoeeJwcUq7S0XTCgfg.png" /></figure><h4><a href="https://mrnamvn.wixsite.com/everydaykindness">Everyday Kindness Project (Vietnam)</a></h4><p>โครงการต่อเนื่อง 5 สัปดาห์ที่ชวนนักเรียนในเวียดนามแสดงความอ่อนโยน เอื้อเฟื้อ มีน้ำใจในทุก ๆ ที่ไม่ว่าจะเป็นบ้าน โรงเรียน ที่สาธารณะ ฯลฯ แล้วแบ่งปันเรื่องราวของพวกเขาออกไปในรูปแบบภาพถ่าย, วิดีโอ หรือเรื่องเล่า ฯลฯ ให้คนที่บ้านได้รับรู้เรื่องราวว่าเขาได้พัฒนาตัวเองอย่างไรบ้างนอกเหนือไปจากวิชาการ</p><p>นวัตกรรมนี้มีนักเรียนในเวียดนามกว่า 11,000 คนสนใจและเข้าร่วมแบ่งปันความอ่อนโยน</p><p><a href="https://mrnamvn.wixsite.com/everydaykindness">HOME | everydaykindness</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cnmD9OlWMNcykvsksNej7Q.png" /></figure><h4><a href="http://chalkpeace.redelephantfoundation.org/">ChalkPeace (India)</a></h4><p>นวัตกรรมนี้เริ่มต้นที่เมืองเชนไน ประเทศอินเดีย เป็นหลักสูตรการเรียนรู้สันติภาพที่ผสานเกม ความคิด และศิลปะ มุ่งพัฒนาทัศนคติของเด็ก ๆ หลักสูตรนี้มีแนวคิดหลักที่ว่า “สันติภาพสร้างได้จากภายใน” ความเห็นอกเห็นใจ การเคารพความหลากหลาย ความเชื่อใจ และการยอมรับผู้อื่นล้วนมาจากภายใน</p><p><a href="http://chalkpeace.redelephantfoundation.org/">ChalkPeace</a></p><p>ใครเห็นนวัตกรรมสัญชาติไทยที่น่าสนใจ มาบอกเราหน่อยนะ</p><p>หรือไปพูดคุยกันที่ <a href="https://www.facebook.com/sysi.thailand">SYSI : Society of Young Social Innovators</a></p><ul><li><a href="https://www.facebook.com/sysi.thailand">Log into Facebook</a></li><li><a href="https://sysi.or.th/">หน้าหลัก * Home</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72b242845c44" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/sysi/%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81-72b242845c44">รวมนวัตกรรมหยุดการกลั่นแกล้งทั่วมุมโลก</a> was originally published in <a href="https://medium.com/sysi">SYSI</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>