<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by H. Karagülleci on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by H. Karagülleci on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@karagulleci?source=rss-f5457001398a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*RoXNl6t0A86f9I9WkBJbsg.jpeg</url>
            <title>Stories by H. Karagülleci on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@karagulleci?source=rss-f5457001398a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 17:31:26 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@karagulleci/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hafızası olmayan sol kuru kütükten farksızdır]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/haf%C4%B1zas%C4%B1-olmayan-sol-kuru-k%C3%BCt%C3%BCkten-farks%C4%B1zd%C4%B1r-43d0de4a9d2a?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43d0de4a9d2a</guid>
            <category><![CDATA[ecevit]]></category>
            <category><![CDATA[sol]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Sep 2022 06:51:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-15T05:36:24.961Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Saatlerdir düşünüyorum, nasıl yazmak gerek diye. Alttan mı almak gerek, lise talebesinin parmak kaldırdığı gibi “yalnız, pardon…” demek mi gerek, ağzına geleni söylemek mi gerek, bilmiyorum.</p><p>Dümdüz söylemek gerek. Sövgüye filan lüzum yok; adını koymak yeter.</p><p>Ecevit’i CHP işbirlikçiliğine model göstereceksiniz ve komünist geçineceksiniz, öyle mi?</p><p>Solcu, hatta “komünist” geçinip CHP işbirlikçiliğine Ecevit’i rol modeli göstermek ahlaksızlıktır. Ahlaksızlığın daniskasıdır. Bu ahlaksızlık gün gelecek CHP işbirlikçiliğine bugün yaptığı gibi sadece gayriresmi, gönüllü danışman olmakla kalmayacak, resmi danışmanlık unvanı da alacak.</p><p>Hafızası olmayan sol kuru kütükten farksızdır. Biziz solun hafızası. Henüz ölmedik. Biraz daha var.</p><p>“Bedel ödemeyen konuşmasın” diye yorumlanabilecek lafları kullanmaktan hep kaçındım. Kimse bedel ödemek zorunda değil. Kimse ölmek, yaralanmak, sağlığını kaybetmek, en yakınlarını kaybetmek zorunda değil. Ama oturduğu yere paraşütle inmiş, kendinden öncesini yok sayan, ağzı laf yapan siyasi serserilere haddini bildirmek de solun görevi olmalı. Bu görevi yapmayan sol, sol olmaz.</p><p>Aman efendim, halk felaket yaşıyor, ev sahibi ev kirasını üç kat artırmak istedi, süt alamıyoruz birader, ne yapalım, mecburen işte… Öyle olunca, biz de, CHP’yi… Bunu alt kattaki kiracı söyler, köşedeki bakkal söyler, asgari ücretle çalışan Sadık amca söyler. Hatta bunu sen de söylersin; hatta daha da ileri gidersin ve dersin ki: “saksı koysalar ducenin karşısına, ona oy vereceğim.”</p><p>Ama sen bunu söylemekle kalmayıp işbirlikçiliğe akıl vermeye kalkarsan, bunu komünist sıfatıyla, bilimci sıfatıyla, bilmem ne sıfatıyla yaparsan, bu siyasetsizlik filan değildir. Dil sürçmesi değildir, haddini aşmak değildir.</p><p>Eğer derin bir ahlak sorunu yoksa, eğer CHP işbirlikçiliğine akıldaneliği kendine misyon sayan bir ikbal hesabı yoksa, sıfatı “komünist” olan kim yapabilir bunu?</p><p>Kim Ecevit, hangi namuslu “komünist” onu bir başka işbirlikçiliğe poster olsun diye önerebilir?</p><p>Boş verin ABD’deki günlerini, boş verin genel sekreterlik günlerini, boş verin çalışma bakanlığı günlerini, boş verin bütün bunları, gençliğine verin; ama en azından 1978 sıkıyönetiminden beri solun azılı düşmanı olan, sadece devrimci solu değil, kendisinin solundaki her şeyi, partisinin de solunu boğmayı gaye edinmiş bu adam; mülkünü Suud gericiliğine bağışlamış bu adam; ülke tarihinin gördüğü en azılı antikomünistlerden birini, salya sümük imamı yurtsever ilan eden bu adam; ağzından kuduz köpüğü saçarak solu yakan (retorik anlamda değil, kelimenin gerçek anlamıyla yakan) bu adam… Bu adam CHP işbirlikçiliğine model olsun, öyle mi?</p><p>Olursa olsun, sana ne? SA-NA-NE? SA-NA-NE?</p><p>(14 Eylül 2022)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43d0de4a9d2a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Satılmış beyinler alayı]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/sat%C4%B1lm%C4%B1%C5%9F-beyinler-alay%C4%B1-871a497be16?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/871a497be16</guid>
            <category><![CDATA[hariciye]]></category>
            <category><![CDATA[batıcılık]]></category>
            <category><![CDATA[diplomasi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Apr 2022 04:16:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-13T04:18:23.116Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Diplomasi Koridoru” diye bir site var. Çok eğlenceli, çok rahatlatıcı, çok aydınlatıcı. Herkese tavsiye ederim.</p><p>Eğlencesi, zibidiliği alımlı başlıklarla, (mesela) Kissinger imzalı spotlarla süsleme yeteneğinden kaynaklanıyor. İnanmadıysanız şu başlıktaki alıma bakın: “Ukrayna’da Rusya’nın bozduğu metronomla jeokültürel rekabetin göbeğinde küresel ritim tutturulur mu?” İnsanın dili tutuluyor da “tuttutturdulurtudurturtutur” filan diyeceği geliyor, hakikaten hayran kalıyor.</p><p>Rahatlatıcılığı, küfür diyetine girdiyseniz dilinizi çözdürmesinden, girmediyseniz de dilin bağını gevşetmesinden kaynaklanıyor. Mesela şöyle diyor: “Günümüzde de Batı ülkelerinin önde gelen medya kuruluşları (CNN INT.,BBC vb.) uluslararası alanda itibarı ve objektifliği en üstte olan kuruluşlar olarak kabul edilmektedir.” Şöyle bile diyor: “Putin rejimi Ukrayna’yı işgale giriştikten iki hafta sonra tüm önde gelen Batılı TV kanallarını acaba neden Rusya’dan çıkarmıştır?” Okurken geri zekalı yerine konulmak okura çok dokunmalı. Ha, bir de “Diplomasi Koridoru’nun tarafsız yazıları” diyor ki, insan ister istemez burada nakletmek istemediğim cümleler kurma ihtiyacı hissediyor.</p><p>Çok aydınlatıcı olması ise şundan: yan tarafına “İstanbul sözleşmesi yaşatır” spotu koyacak kadar “muhalif” geçinen bu çürümüşlük, bir hariciye klasiği; çünkü bu “tarafsız” zibidilerin muhalifliğinin tek ölçüsü, Batı siyasetine angajman. Hariciyeyi bilmiyorum, içinde hiç kuşkusuz nitelikli insanlar da vardır, bu yüzden bütün teşkilatı kapsayan bir tanım yapmayacağım; ama önemli bir bölümünün beyinlerinin zemberekle çalıştığı, seyre durdukça zevkten geberecek kadar batıcı olduğu apaçık anlaşılıyor.</p><p>Allı pullu bir teşkilatın önemli bölümünün zifiri cahil zibidilerden oluşması, hakikaten çok enteresan.</p><p>Yok öyle değil diyorsanız, dilim varmıyor söylemeye ama, beyinlerinin sadece gönüllü zemberek olmakla kalmayıp arpalarını da o taraflardan aldıklarını kabul etmek gerek.</p><p>Dün, takip ettiğim biri yazmıştı, ne yazık ki kim olduğunu şimdi hatırlamıyorum; aşağı yukarı şöyle bir ifade: “Almanya, Türkiye ve Pakistan’da ABD’den bile daha Amerikancılar var.” Doğru bu. Doğru olduğu için bu satılmışlık (aklını satmak etini satmaktan kötüdür) bizde daha çok makam mevki sahibi olur.</p><p>Keşanlı Ali Destanı’nda “İnsanın Ceddi Şarkısı” vardır, “Politikacı” söyler. Her boku yiyip de hesap soranı olmayan adam. Sonu şöyledir:</p><p>“Darwin bir şey demiş ya hani / İnsanın ceddi maymundur diye / Palavra / İnsan kedi sulbündendir / İnsanın ceddi kedi / Neden mi dersiniz / Dört ayak üstüne düştüğünden belli.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=871a497be16" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir tweetin ardından]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/bir-tweetin-ard%C4%B1ndan-63e685258a29?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/63e685258a29</guid>
            <category><![CDATA[devlet-kapitalizmi]]></category>
            <category><![CDATA[lenin]]></category>
            <category><![CDATA[sosyalizm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Mar 2022 12:08:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-01T05:54:54.546Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İki gün önce, geleceğine emin olduğum tepkilerle, “iptal kültürünün” sola da az çok nüfuz ettiğini ve aslında çoğu zaman derin bir cehaleti gizlediğini göstermek için şu tweeti attım:</p><blockquote>Sosyalizm, devlet kapitalisti bir tekelden başka bir şey değildir. Kapitalist tekelden farkı, tüm halkın yararına yönelik olmasıdır.</blockquote><p>Tweet yaklaşık 24 bin defa görüntülendi. 600’e yakın etkileşim aldı.</p><p>Sadece iki kişi, bu sözlerin gerçek sahibini bildiler. Bunlar, ne yazık ki, tweetin amacına ulaşmasını da engellediler; çünkü eminim ki, onlar yazmamış olsalardı, saldırgan cevapların ve yorumların sayısı katlanacaktı. (Bu iki istisnadan biri, Engels’e dayanarak bir eleştiri de getiriyordu; bu eleştiri bence yanlış, ama gene de derin, ciddi ve ciddiyetle tartışmak gerekir. Bunu daha sonra yapmaya çalışacağım.)</p><p>Bu sözlerin kime ait olduğunu, orijinal metni de aktararak, aşağıda yazacağım. Ama önce neler yazıldığına bakalım.</p><p>Tashihleri, biraz da kişisel bir tahammülsüzlük yüzünden düzelterek aktarıyorum; yoksa çok daha eğlenceli olabilirdi.</p><p>Bakınız:</p><blockquote>Tamamen yanlış. Tamamen yanlış!</blockquote><p>Öyle yanlışmış ki söylediğim, tekrar etmiş; öyle olunca benim yorum yapmam da imkânsızlaşıyor tabii.</p><blockquote>Anlattığının ismi sosyalizm değil, Stalinizm.</blockquote><p>Bu arkadaşın metodoloji çalışmaya ihtiyacı var. Bir şeyin ne olduğu, ne olmadığıyla açıklanmaz. O anki halet-i ruhiyesine göre birtakım aforizmalar üretmek de hiçbir şeyi açıklamaz.</p><blockquote>… “Tekelci devlet kapitalizmi” tarafı doğru, “tüm halkın yararına” tarafı yanlış. Bknz. “Sovyetler Birliği’nde Devlet Terörü ve Gulaglar. Gün Zileli”. … Gün Zileli’ye saygılarla…</blockquote><p>Yukarıdakine benzer bir yorum bu da; ama hiç değilse (benim görüşüme göre bütünüyle yanlış, bütünüyle saçma, bütünüyle tepetaklak olsa bile) belli, anarşist bir siyasi perspektifle yazılmış. Bu yüzden tartışmaya değer.</p><blockquote>Devlet kapitalizmi diye bir şey yok. Kapitalizm kapitalizmdir ve kapitalizmde devlet her zaman ana aktördür. Modern devletlere bakmak bile yeterli bunu görmek için. Kapitalizmin himayeci düzenlemeci ve serbest versiyonları olabilir sermaye birikiminin ihtiyaçlarına göre. Halkın yararı kısmını tam anlamadım. Halkı sınıf bilinci olmayan seçmenler olarak görüyorsanız bütün kapitalizmler halk içindir. Sevdiğim bir laf vardı: “Halk yönetiyorsa proletarya köledir.”</blockquote><p>Ben ne dediğini anlamadım. Daha doğrusu, “devlet kapitalizmi diye bir şey yok” aforizması baştan ayağa yanlış zaten de, neden söylediğini anlamadım.</p><blockquote>Saçmalık.</blockquote><p>Bu kadar! Özgüvene bakar mısınız!</p><blockquote>Teoriden yoksun, cahilce atılan cok zavallı bir tweet. Unf.</blockquote><p>“Unf”un ne anlama geldiğini bilmiyorum. Muhtemelen marksist teoriye derin vakfiyetinden ve hâkimiyetinden başka benim tamamen meçhulüm olan bir twitter terminolojisini de ustalıkla kullanıyor.</p><blockquote>Siz ideolojileri prompterdan mı okuyorsunuz?</blockquote><p>Gördünüz mü? Muazzam ideolojik birikimine dayanarak reddetmekle kalmıyor, arada ince bir espri de patlatıyor!</p><blockquote>Bu sosyalizm değil. Kapitalizm. İnanmasın insanlar böyle şeylere. Sosyalizm işçi sınıfının aşağıdan yukarı özgürleştirci eylemi ve devleti paramparça etmek bu eylemin asli amacı! Devlet kapitalizmini sosyalizm diye anlatmayı nereden çıkartıyorlar böyle, çok acayip.</blockquote><p>Bu hakikaten çok harika. Anarşistlerin tam tersi bir pozisyondan, benim şu “saçmalık” tweetimi yerin dibine sokuyor. Üstelik bunu yaparken geniş bir felsefe penceresinden özgürleştirici eylem dersi veriyor. Hakikaten, nereden çıkarıyoruz biz böyle, devlet kapitalizmini sosyalizm diye anlatmayı!</p><blockquote>Söylediklerinin tamamı yanlış dostum.</blockquote><p>Tanımıyorum arkadaşı. “Arkadaşım” üstenci değilse retorik bir ifade olsa gerek. Beni, daha doğrusu tweette aktardığım sözlerin sahibini doğru yola çekmeye çalışıyor. Böylece, bir önceki “acayiplikle” örtüşüyor.</p><blockquote>Ferdinand Lassalle.</blockquote><p>Sanırım, bu sözlerin Lassalle’a ait olduğunu veya ancak ona ait olabileceğini söylemek istiyor. Öyle olunca sosyalizm teorilerinin tarihi arka planına hâkimiyeti de ortaya çıkıyor.</p><blockquote>Sosyalizmin imkânsızlığı da hâlâ “devletli” olmasıdır. Devlet kimdir, kimlerden oluşur, artan bir nüfus karşısında bürokratik olmaması nasıl mümkündür, vs.</blockquote><p>Bunu bilhassa koydum. Çünkü ne demek istediğini anlamadıklarımdan biri. “Vs.”, söylenecek çok söz var ama zamanım yok anlamına mı geliyor, yoksa bu saçmalıklarla vakit kaybetmeye gerek yok demek mi oluyor?</p><blockquote>Koca külliyatı bir iki basit tespite indirgeyerek yorumlamaktan ne zaman vazgeçecek acaba bunlar! “Ali Tatilde” kitabı bütün Ali’lerin tatilde olduğunu söylemez. Bunlar: Her şeyi çok bilen ve cümlelerini — hiç imtina etmeden — bu budur, bu da budur şeklinde kuran insanlar topluluğu.</blockquote><p>Cin Ali demek istiyor galiba; ama belki de yaşı yetişmediği için sadece Ali kısmını hatırlamıştır. Peki ama, bu cümleyi neden sokuşturmuş oraya? Onun yerine pekâlâ başka ve daha belagatli bir şey konulabilirdi; mesela “zenginin horozu da yumurtlar” yahut “darı unundan baklava incir ağacından oklava olmaz” da diyebilirdi. Zorlanırsa bunlarla tweetin geri kalanı arasında Cin Ali’yle olduğundan daha fazla bir anlam ilişkisi de kurulabilirdi. Ama elbette ben “bunlar” sınıfından olduğum için doğrusunu o bilir.</p><blockquote>Sosyalizm sermayenin devletin elinde olması değil, devletin işçi sınıfının elinde olmasıdır.</blockquote><p>Allah allah. Böyle saçmalıklar nasıl üretiliyor, anlaşılır gibi değil. Şundan ne farkı var bu arkadaşın yazdığının: Faraza, ben diyorum ki, “kitap okunsun diye yazılır”; o diyor ki, “hayır öyle değil, kitapta resim de olur”.</p><blockquote>Cahil sosyalizmi.</blockquote><p>Gördünüz mü nasıl açığa çıktı tweette naklettiğim sözleri yazanın cehaleti!</p><blockquote>O zaman sosyalizm iradesel bir şey oluyor yani. Toplumsal zorunluluk değil.</blockquote><p>Bunu da anlamadım. Alay etmek için söylemiyorum; gerçekten ne ilgisi var? Ve evet, sosyalizm aynı zamanda “iradesel” bir şeydir, bunu anlamak çok mu güç? İşin felsefesine girmeyeceğim (bunca “derin” eleştiriler karşısında bir de felsefeye dalarsak işimiz var zaten); yalnız hiç mi sormazsınız kendinize: sosyalizmde irade ve zorunluluk karşı karşıya konulabilir mi? Geçiniz hepsini; plan neden var?</p><blockquote>Şu devirde halen şu tweetler dolaşsın dursun, sonra biz de “hocam sosyalizm devletçi ekonomi demek değil mi” diye soran öğrenciye 40 saat farklı ekollerden sosyalist düşünürler arasındaki farkları anlatmakla, “devletin sönümlenmesi” filan anlatmakla uğraşalım.</blockquote><p>Bu gerçekten çok önemli. Önemli, çünkü çok trajik. Kendisini o kadar değerli sayıyor, öylesine uzman yerine koyuyor ki (çünkü öğrencilerine anlatıyor), beni… affedersiniz, beni değil elbette; tweette yazdığım sözlerin sahibini tam da onların dimağını kirletmek, sosyalizm adına yalan yanlış teorileri geçirmeye kalkmakla suçluyor. Ve bunu yaparken, kendi bilgilerini üstün <strong>sayıyor</strong>, doğru anlattığını <strong>sanıyor</strong>, doğru bildiğine <strong>inanıyor</strong>. Dahası, sosyalizmin geleceğe yönelik bir vaat (“sönümlenme”) olmazdan evvel elle tutulur (ekmek, hürriyet, aç kalmama güvencesi, geleceğin belirsizliğinin yerine güvenin konulması, vb.) bir şey olması gerektiğini <strong>anlamıyor</strong>. Korkunç bir şey bu, tek kelimeyle korkunç; çünkü insanı afallatacak boyutta bir ben-bilirimcilik var altında, belki sosyalizmi bir eylem değil fikir cimnastiği veya zihinsel tatmin olarak görüyor, üstelik de <strong>bilmiyor</strong>.</p><blockquote>Bazı eksikliklere sahip olsa da dedikleri doğrudur.</blockquote><p>En azından eksikleri çıkartıldığında doğru olduğunu kabul ediyor. Eleştirmek değil hak vermek için söylüyorum bunu; çünkü bütün aforizmalar esasında eksiktir.</p><blockquote>“Sosyalizm devletin bir şeyler yapmasıdır.”</blockquote><p>Tırnak işaretlerini kendisi koymuş. Yani tweette yazdığım sözlerin kendince mealini veriyor. Dalga geçiyor. Dalga geçilecek kadar zavallı, cahilane bir şey sayıyor çünkü.</p><blockquote>Ahahah, Gün Zileli de ya la.</blockquote><p>Bunu anlamadım. Yani beni Gün Zileli sınıfından bir anarşist mi sayıyor? Yoksa kendisi anarşist de Gün Zileli gibi dev bir beynin beni zaten çoktan çürütmüş olduğunu mu söylemek istiyor?</p><blockquote>Sosyalizmde devlet olmaz, olsa sosyalizm olmaz. Sizin bahsettiğiniz, bürokratik işçi devletidir! Sovyetler’de olduğu gibi!</blockquote><p>Ne diyeceğimi bilmiyorum.</p><blockquote>Bence değil de tartışacak havamda değilim.</blockquote><p>Bir başka arkadaşın zamanı yoktu, bunun da havası yok, herhalde canı bir şeylere sıkkın. Yoksa, var ya… Bana da, hem kendim hem de tweetteki sözlerin gerçek sahibi adına, bu arkadaşların iki kısa cümleyi okumalarına sebep olarak değerli zamanlarından ve keyiflerinden çaldığımız için özür dilemek düşüyor.</p><p>Bütün bu arkadaşlar, ne yazık ki bu sözlerin gerçek sahibi olan kişiye yöneltemezler eleştirilerini, çünkü malûm, insan fani; ancak değerlendirmelerini biz henüz hayattaki faniler için yaparlarsa aydınlanmış oluruz.</p><p>* * *</p><p>Tartıştırmak istediğim şey ukalalık değil. Hatta tam tersine, belki artık son düzlükten aşağı inmeye başladığım için, yaşı benden çok daha genç olan insanların ukalalığı keyif de veriyor. Tartıştırmak istediğim şey, kendi bildiğini doğru sanmak, bunu inanç haline getirmek, kendi doğrularından başka geri kalan her şeyi reddetmeyi kendinde hak bilmek. Bu, bana kalırsa, son zamanların moda deyimiyle “iptal kültürünün” bir parçası; aynı zamanda bu kültürün yarattığı bir kişilik erozyonu; zira anlama çabasının yerini insanların kendi mutlak inançları alıyor. Bu inanç, tartışmadan, anlamadan, bilmeden, ama kendini tartışmaya, anlamaya, öğrenmeye gerek duymayacak kadar bilgili sayarak başkalarını aşağılıyor.</p><p>* * *</p><p>Alıntıladığım sözlerin orijinali şudur:</p><p>“… социализм есть не что иное, как государственно-капиталистическая монополия, обращенная на пользу всего народа и постольку переставшая быть капиталистической монополией.”</p><p>“… sosyalizm, tüm halkın yararına yönelik ve ve o ölçüde de kapitalist bir tekel olmaktan çıkan, devlet kapitalisti bir tekelden başka bir şey değildir.”</p><p>Bu sözler, Lenin’in “Yaklaşan Felaket…” (Ekim 1917) başlığını taşıyan ünlü makalesinde geçer. Her ne kadar Türkçe çeviride sorunlar olduğunu düşünsem de (“devlet kapitalisti bir tekel” yerine “kapitalist bir devlet tekeli” der mesela; oysa yanlıştır bu), aforizmayla yetinmemek için makalenin tamamını okumanızı öneririm. Hemen bütün dillere çevrilmiş olmasından başka, özgün metin toplu eserlerde yayınlanmıştır: Пол. соб. соч.: в 55 т. М., 1969. 5-е изд. Т. 34. С. 192.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=63e685258a29" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Foucault: felsefe tarihinin en gerici filozofu]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/foucault-felsefe-tarihinin-en-gerici-filozofu-d7eafeb2bd19?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d7eafeb2bd19</guid>
            <category><![CDATA[foucault]]></category>
            <category><![CDATA[postmodernizm]]></category>
            <category><![CDATA[marksizm]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Feb 2022 10:58:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-07T18:33:25.432Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herkesin başına gelir: nezaket gösterirsiniz başınıza çıkarlar; mütevazılık yaparsınız ahmak yerine koyarlar; özverili olursunuz enayi sayılırsınız.</p><p>Dün burada şöyle yazdım:</p><blockquote>Foucault, gerek hayattayken ileri sürdüğü kişisel siyasi fikirleri, gerek felsefesinin başlangıç noktası (Marx’ı çürütmek), gerekse de bu felsefenin siyasi, ideolojik, kültürel, sosyal sonuçlarıyla, bütün bir felsefe tarihinin en gerici kişisidir.</blockquote><p>Bir çokbilmiş, yazdıklarımı “aforizmik mide ekşimesi” diye niteledi.</p><p>Bu çokbilmiş için değil ama, Foucault ve fukoculuk solun üzerinde granitten bir lahit kapağı gibi bütün ağırlığınca durduğu için, çokça şey yazılmış olan bu konuda birkaç şey daha eklemek isterim.</p><p>Ben, Foucault’nun bütün bir felsefe tarihinin en gerici filozofu olduğunu yazdığımda, belli ki nitelikli bilgi sahibi birisi, en gerici filozofun aslında Heidegger sayılması gerektiğini söyledi. Bu, Heidegger’in faşist hareketle örgütlü ilişkisi göz önüne alındığında hiç kuşkusuz doğruluk payı yüksek bir önermedir; ama faşizmin bozgunu, Heidegger’in siyasi ve sosyal bir etkide bulunmasını önlemiştir. Neoliberalizm ise bozguna uğramadı, onun ideologu olarak Foucault da öyle, çünkü sol bir radikalizm tülü arkasından bütün olan her şeyi parçalamaya girişti: sınıfı (ama sadece ezilen sınıfı, çünkü ezen sınıf parçalanmaz), kamu yararını, eylemi, ortak çıkarları, solu da parçaladı. Onu en çok etkileyen filozoflardan birinin Nietzsche, diğerinin de Heidegger olması, elbette tesadüf değil; ama ilkinin derinliği, müphemliği ve karşıt kutuplarda yorumlara açıklığı, ikincisinin ise açıktan faşist oluşu, Foucault’yu onlardan çok daha etkili kıldı.</p><p>Her insanın hayatında altüst oluşlar olur, birbirine zıt fikirleri de savunabilir insanlar, ama Foucault öyle değildi; o hep gericiydi. Fransız Komünist Partisi’ne girişini de bir tür zamane modası gibi açıklar zaten, bu sırada “niçeci komünist!” olduğunu söyler (ünlem işareti ona ait).</p><p>Ama her moda değişir, yerini yenisi alır. Bu, kapitalizmde hep sermayenin dürtüsüyle olur; Foucault’nun komünist modasından antikomünist solcu modasına geçişi ve giderek bu yeni modanın baş tasarımcısı olması da muhtemelen sermayenin başka türlü bir dürtüsünün sonucudur, ama buna değinmeye değmez. Yalnız, 1960’larda Fransa’da değişen entelektüel ortamı tanımlarken “marksist olmayan bir sol doğmak üzereydi,” dediğini ve kendini de bu “yeni” bağlam içine yerleştirdiğini vurgulamak gerek.</p><p>Foucault’nun derdi tasası marksizmdi.</p><p>Bu, bir abartı değil. Yeni moda temarüz edip de kendisini orada bulur bulmaz, ilk kitabındaki Marx referanslarını çıkarmıştı. Sonraki yıllarda bunu çok daha bilinçli yaptığına şüphe edilemez. Şeylerin Düzeni’nde marksizmi 19. yüzyıla ait modası geçmiş bir şey olarak tanımlar: “Marksizm, 19. yüzyıl düşüncesinde, sudaki balık gibidir; yani başka bir yerde nefes alması mümkün değildir.” Aynı yerde marksizmi “pozitivist veya eskatolojik” diye suçlar, üstelik birinci sınıf!</p><p>Zaman kaybına bakmayıp bu kitabı hiç değilse gözden geçirmenizi öneririm. Şaşılacak kadar kendine hayran bir adam bulacaksınız orada. Her karıştırdığımda bana İlber Ortaylı’yı hatırlatır. İlgili okur, Ortaylı’nın Hegel’e nasıl yüksek perdeden ve kahvehane ağzıyla sövdüğünü hatırlayacaktır; çünkü anlamaz onu, anlamadığı için de nefret eder. Foucault’nun Ortaylı’dan çok daha zeki ve çok daha derin bir entelektüel birikim sahibi olduğuna kuşku yok; ama onun Hegel ve Marx için kullandığı ifadeler de, anlamayıp (yahut bilerek yanlış anlayıp) küçük düşürmek için aynı ruh halini yansıtır. Foucault, ne devlet teorisi bilir ne iktisat (veya bilir de bilerek çarpıtır); bu yüzden Marx’ın “sermaye formasyonu konseptini esas itibariyle Ricardo’dan türettiğini” ileri sürer.</p><p>Cehalet nerelere kadar sızıyor, şaşılacak şey doğrusu! Üstelik de bu adamın neoliberalizmde yabancılaşmayı ortadan kaldıracak hürriyetler bulduğunu düşünürsek daha çok hayret ediyor insan.</p><p>Trombadori, Foucault ile uzunca mülakatında şöyle sorar: “Marksizmi 19. yüzyıl epistemi içinde bir olaya indirgediniz. … Marx’ın düşüncesinin ve onun devrimci katkısının böyle küçümsenmesi çok hararetli eleştirel tepkiler doğurdu.” Foucault cevabında bunu inkâr etmez, ancak marksizm derken “sadece marksist iktisadı” kastettiğini ileri sürer; belli ki bu, kendini bu solun dışına düşürmemek için küçük bir üçkâğıttan başka bir şey değil, çünkü iktisatsız Marx olmayacak bir şeydir. Ama daha önemlisi şu: marksist iktisadın özü, sınıf çatışmalarını yaratan dinamiktir; oysa Foucault’nun reddettiği zaten tam da bu sınıf çatışmalarıdır.</p><p>Foucault’nun neoliberalizm sevdası üzerinde çok durmayacağım; Wendey Brown’un “Neoliberalism’s Stealth Revolution” (Halkın Çözülüşü diye çevrilmişti galiba) bunun için muazzam bir kaynaktır. Ancak onun neoliberalizmde bir tür anarko-kapitalizm gördüğünü vurgulamak gerek. Anarko-kapitalizm yönetişimselliği kısıtlıyor, bireysel hürriyet alanlarını genişletiyor, çatışmalı bir toplumun yerine yeni bir tür “biyopolitika” yerleştiriyor, hatta yabancılaşmanın temelini bile ortadan kaldırıyor! Ne harika, öyle değil mi? Yalnız bir kusuru var: bunlar, yaşadığımız cehennemin zebanileri için geçerli, kurbanları için değil. Ufak bir kusur, evet; ama bu ufak kusur Foucault’ya has değil; faşizm de cehennemin zebanilerine aynı hürriyeti ihdas eder; Foucault’nunki gibi süslü sözlerle değil elbette, ama dedim ya, ufacık bir kusur bu.</p><p>Ama hiçbir şey toptan tukaka değildir, fukoculuğun sebeb-i mevcudiyeti de onun gözlemlerini değersiz kılmaz. Birçok açıdan önemlidir bunlar; arkeoloji açısından, tarih yazımı açısından, dil meselesi açısından, çünkü muazzam bir kültür hazinesinin üzerinde yükselir, o hazineyi yok etmek için kurulmuş olsa bile. Sadece bu değil; siyasi açıdan da dikkat çekici gözlemleri vardır. Mesela, Avrupa’da ve Fransa’nın kuzey Afrika sömürgelerinde, özellikle de Tunus’ta marksist düşüncenin kavranışıyla ilgili gözlemleri bugün açısından da dersler içerir; bunların ön başta geleni, marksizmin Tunuslu öğrenciler arasında nasıl kavrandığıdır: “Bu genç insanlar için marksizm … aynı zamanda bir tür moral güç, insanı hayran bırakan varoluşsal bir eylemdi.” Bu, marksizmi iğdiş eden bir yaklaşım elbette, marksizm düşünsel yaratıcılığı kaybettiğinde ve formel duvarlar arasına sokulduğunda güçsüz düşer. Ama Foucault’nun bunu neden öne çıkardığını da unutmamak gerek: çünkü marksizm “kitleler tarafından kavranıldığında maddi bir güç haline” geliyor, “varoluşsal bir <strong>eylem</strong>” haline geliyor. Foucault’nun herhangi bir felsefeyle uzak yakın ilişkilendiremediği bir nitelik bu. “Eyleme geçmedikten sonra her sözü söyleyebilirsin” “hürriyetinin” altındaki bu felsefi postüla şaşırtıcı değil mi sizce de?</p><p>Foucault’nun derin entelektüel birikimine bakarak, marksizm eleştirilerinin de hatırı sayılır olduğunu mu düşünüyorsunuz? Hiç de değil! Mesela, bakınız: “İnsanı insan yapar.” Bu sözün Marx’a ait olduğunu ileri sürer ve devam eder: “Bana göre, yapılması gereken, insanın kendisine özdeş olan insan değildir … tersine, henüz mevcut olmayan, nasıl ve ne olacağını bilmediğimiz bir şey yapmalıyız.” Oysa Marx’ın böyle bir sözü yoktur, ama 1844 el yazmalarında şöyle bir sözü vardır (Türkçe çeviriden aktarıyorum): “Olumlu olarak kaldırılmış özel mülkiyet varsayımında, insanın insanı, kendini ve öteki insanı nasıl ürettiğini, bireyselliğin dolayımsız etkinliğinin ürünü olan nesnenin, nasıl aynı zamanda onun öteki insan için kendi öz varlığı, öteki insanın varlığı ve öteki insanın onun için varlığı da olduğunu görmüş bulunuyoruz.” Marx, birincisi, bunu 1844’te (gençlik) söyler; ikincisi, özel mülkiyetin olumlu (devrimci) kaldırılması halinde yabancılaşmanın da yok olacağını, zira yabancılaşmanın temelinin meta yabancılaşması olduğunu, ve bu yabancılaşmanın yok edilmesinin insanın devrimci dönüşümü için de temel olduğunu söyler. Bu, Foucault’nun anlamayacağı bir şeydir, neoliberalizmde fazilet bulan bu felsefe modacısının yanına bile yaklaşamayacağı devrimci ve dönüştürücü bir eylem çağrısıdır. Böylece Foucault bilinçli bir şekilde çarpıtır; oysa Marx, bu çok erken tarihte bile, insanı kendine özdeş insanlar üretmeye <strong>değil</strong>, tersine, insana konulmuş yabancılaşma sınırlarını kırmaya çağırıyordu. Mevcut olmayan bir şeyi yapmaya çağırıyordu, mevcut insanı bütünüyle aşan yeni bir insan yaratmaya. Ve Foucault’nun olanca marksizm cehaletiyle (veya tahrifçiliğiyle) uydurduğunun tersine, bunun nasıl yapılacağı belirsiz değildi, besbelliydi: özel mülkiyetin kaldırılması yoluyla. Ama zaten budur, Foucault’nun asla vazgeçmeyeceği şey; onun neoliberalizme üstelik de 1970’ler gibi çok erken bir tarihte aşkının sebeb-i hikmeti de budur.</p><p>Konumuz açısından bunun anlamı açık; Foucault kendini, marksizmin felsefi çekirdeğini teşkil eden yabancılaşmanın karşısına koyuyor, marksizme göre bu yabancılaşma insanın kendi emek ürününe, yani pazar için üretilen mala yabancılaşmasına dayanır, ve bu da ancak devrimci bir darbeyle, özel mülkiyetin yok edilmesiyle ortadan kalkar. Foucault ise bir özel mülkiyet savunucusu, o marksizmi tam bu noktadan reddeder, yabancılaşma kapitalist toplumun tartışma götürmez bir hakikati olduğundan onu inkâr edemez ama “mikro-iktidar” odaklarında “açığa çıkarır”. Bu, sınıf çatışmasının reddi, yerine mikro çatışmaların (kültürel ve cinsel tercihlerin, etnik kimliklerin çatışması) geçirilmesidir. Foucault, sınıf çatışmalarını sınıfı parçalayarak tasfiye etmenin, onu iktidar hedefinden uzaklaştırmanın felsefi çerçevesini kurar. Bu yüzden, “yönetişim”, “biyo-iktidar”, “söylemsel pratik”, “epistem”, “hakikat rejimi”, vb. kavramların hiçbirinde sınıfların ve sınıf mücadelesinin esamisi okunmaz.</p><p>Bu vesileyle, belirtmekte fayda var: kullandığımız kavram setleri, zihnimizin nasıl işlediğini de ele verir. Ben, marksist olmak iddiası güdüp de fukocu kavram setlerini kullananların marksizminin ancak bir sos olduğunu düşünüyorum; çünkü bu kavram seti, marksizmi inkâr üzerine kurulmuştur.</p><p>Aslında bunu ispatlamaya kalkmak bile saçma, çünkü defalarca yapıldı zaten bu iş. İster marksist çevrelerin fukoculuk eleştirilerine bakın, ister post-yapısalcı, post-modernist çevrelerin marksizm eleştirilerine; hepsinin de Foucault’ya yaklaşımının özü budur. Örneğin Steven Best’in şu satırları: “1955’te marksizmden ayrıldı ve kitaplarının sonraki edisyonlarında marksist referansları çıkardı. 1963’te marksizmin, burjuva ekonomi-politiğinin bir yan ürünü ve … indirgemeci bir söylem olduğu sonucuna vardı. 1970’lerin sonlarında … ateşli bir antikomünist oldu.”</p><p>Brown, Foucault’nun ilgi alanlarını şöyle sıralamıştı: bireysel özgürlük yoluyla ve onun üzerinde işleyen bir biyopolitika olarak liberalizmin gelişimi, hürriyetin yönetimsellik tarafından vasıta haline getirilmesi, marksizm ve sosyalizmin eleştirisi, devlet ve egemenliğin sürekli problematizasyonu. (Onun bu konuda sunduğu bibliyografya için: Neoliberalism’s Stealth Revolution, Chapter II, endnote 12.) Ama bu fazla geniş tutulmuş bir çerçeve bence. Gerçekte Foucault’nun tek derdi marksizmdi. 1994’te şöyle diyordu: “Benim yapmak istediğim … gerçek bir Marx’ın tahrifattan kurtarılmasından ve yeniden tesis edilmesinden ziyade, Marx’ın parti dogmaları bağlamında … sırtındaki yükün hafifletilmesi ve kurtarılması.” Muazzam bir sahtekârlık bu söylediği, ama bütün felsefi eyleminin ana izleğini de ortaya koyuyor aslında. Rusçada “черная зависть” denir buna, “kara kıskançlık”, nefretle karışık bir hayranlık.</p><p>İlgili okur, hiç değilse şunlara bir göz atabilir:</p><p>Foucault, M. Remarks on Marx. Conversations with Duccio Trombadori. Semiotext(e). London, 1991.</p><p>Foucault, M. The Order of Things. Vintage. New York, 1994.</p><p>Brown, W. “Neoliberalism’s Stealth Revolution”. Zone Books. Princeton, 2017.</p><p>Paolucci, P. (n.d.). Foucault’ s encounter with marxism. Critical Theory: Diverse Objects, Diverse Subjects, 3–58. (Anti-marksist bir metin bu, okurken dikkate almak gerek.)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d7eafeb2bd19" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Birlik, HDP, Demirtaş, ilkeler]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/birlik-hdp-demirta%C5%9F-ilkeler-4e95b15b29ce?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4e95b15b29ce</guid>
            <category><![CDATA[sol]]></category>
            <category><![CDATA[demirtaş]]></category>
            <category><![CDATA[birlik]]></category>
            <category><![CDATA[hdp]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Jan 2022 07:59:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-15T20:23:56.751Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Epeydir rahatsızlığı duyulan, oysa aslında çok uzun zaman önce tartışılıp sonuçlandırılmış olması sgereken HDP ile ilişkiler meselesinde, Demirtaş’ın “9 sorusunun” ardından TKP Genel Sekreteri <a href="https://tele1.com.tr/kemal-okuyan-hdpsiz-ittifak-olur-mu-olur-demirtasin-yazisi-bizi-rahatsiz-etti-515463/">Kemal Okuyan’ın sözleri</a> işaret fişeği oldu.</p><p>Okuyan özetle, ittifak ve seçim ittifakı tartışmalarına başka bir açıdan bakıyordu: “HDP’siz ittifak olur mu, olur.”</p><p><strong>Okuyan ilkesel olarak haklıdır.</strong></p><p>1) HDP sosyalist bir parti değil. HDP, Kürt milliyetçilerinin tayin edici olduğu, sollu sağlı liberallerden ve az sayıda sosyal demokratlardan oluşan bir platform.</p><p>2) İLKESEL olarak sosyalistler örgütsel ve ideolojik bağımsızlıklarını korumalı mı? Evet, korumalı.</p><p>3) İLKESEL olarak bu bağımsızlık, HDP’siz ittifakları gerektirir mi? Evet, gerektirir.</p><p>4) İLKESEL olarak sosyalist solun Kürt milliyetçileri, sollu sağlı liberaller ve sosyal demokratlardan uzak birliği gerekli mi? Evet, gerekli.</p><p>5) İLKESEL olarak, Okuyan’ın sözleri doğru mu? Evet, doğru.</p><p>6) Hata nerede? Yasal solun, sosyalistleri kendinden ibaret saymasında, yani sosyalist solun birliği çağrılarının aslında genişletilmiş bir tekkeden daha çok anlam taşımamasında.</p><p>* * *</p><p>Her çevrede olduğu gibi bu çevrede de kendine has bir trol çevresi var. Bunlar sövüp savurmayı siyasi mücadele, kendilerini devrimci, HDP ve Kürt milliyetçiliğini sosyalist, onları eleştiren herkesi hain ilan ediyorlar.</p><p>Bu, etkisiz bir çevre değil, sola da göz yumulamayacak kadar nüfuz etmiş durumda. Aynı söylemleri, az çok aklı başında başkalarının da tekrar etmesi nedensiz değil.</p><p>Biri şöyle yazdı (yazım yanlışlarını düzeltiyorum):</p><blockquote>Kürt milliyetçilerinin milliyetçi olarak görmediği bir hareketi milliyetçi olarak görmek de, ne bileyim, siz Türk ulusalcılarina has bir durum olmalı.</blockquote><p>Marksist literatürü az çok bilir, siyasi konular hakkında yazarken kavramlarda nadiren hata ederim. Ben HDP’den söz ederken “Kürt milliyetçisi” demedim (diyebilirdim ve bu da büyük bir yanlış olmazdı), “Kürt milliyetçilerinin tayin edici olduğu” dedim.</p><p>Ama siz bırakın bana ve benim gibi düşünenlere etiket yapıştırmayı. Siz ne diyorsunuz? HDP’ye sosyalist mi diyorsunuz? Öyleyse sosyalist solun birliği kapsamında görüşülmelidir. Yok, “Kürt milliyetçileri, sollu sağlı liberaller ve az sayıda sosyal demokratın oluşturduğu bir platform” ise (ben böyle diyorum) sosyalistlerin birliğiyle ilgisi yoktur. Altını çizeyim: sosyalist solun as çok siyasi birliğinden söz ediyorum. Günübirlik değil, liste pazarlıkları değil (bunlar oldu, oluyor, eli mahkûm olacak), sendika ağalarının arkasında durup işçi aidatlarından gazete finansmanı yapmak değil (bunlar da ilkeler çürüdüğü için oluyor). Siyasi birlik, sosyalist olanların az çok örgütsel birliği, siyasi gelişmelere karşı ortak tavır almaları. Olabilecek en doğru şey, budur. Bunu daraltan, sosyalist solu yasallıktan ibaret sayma anlayışı ise, en doğruyu vazedip tekkeyi genişletmekten başka anlama gelmez.</p><p>* * *</p><p>Demirtaş 25 Kasım’da <a href="https://www.gercekgundem.com/siyaset/312611/demirtastan-turkiye-soluna-9-soru-bu-tarihi-firsati-kacirmayalim">“Türkiye soluna 9 soru”</a> sordu. Bunlar önemli sorulardı, Demirtaş sorduğu için değil, solun olası seçimlerde ittifak (Demirtaş’ın görüşüne göre seçim ittifakını aşan siyasi ittifak) siyasetini şimdiden netleştirme çağrısı olarak. Başka deyişle Demirtaş, solun büyük bir bölümünün uyuşukluk ve atalet içinde tartışmayı akıl etmediği, veya nasılsa HDP ittifakı ve HDP yahut CHP üzerinden mecliste sandalye sahibi olmak umutları güttüğü bir halet-i ruhiyeyi sarsıyordu.</p><p>9 soru, aslında tek bir çağrıyı şekillendirmek üzere sıralanmıştı: sol, HDP ile ittifak kurmalıdır.</p><p>Öte yandan bu 9 soru, aynı zamanda, sola HDP çatısı altında kalıp devlette kadrolaşma vaat ediyordu.</p><p>Demirtaş, dört duvar arasından bu (kararlılığı hasebiyle) takdir edilesi çabasına devam etti, 5 Aralık’ta <a href="https://yeniyasamgazetesi2.com/ayni-halaya-durmak-icin/">“Aynı halaya durmak için”</a> başlığı altında, kendi görüşlerini gene takdir edilesi bir açıklıkla anlattı.</p><p>Demirtaş’ın yazısı vesilesiyle, şunları söylemek farzdır.</p><p>(1) Demirtaş, Türkiye’nin en onurlu siyasetçilerinden biri. Diktatörlük karşısında diz çökmedi; utangaç ifadelerle de olsa İmralı’yı karşısına almaktan çekinmedi; en ağır şartlarda sesini duyurmak için her tür imkânı kullanmaktan kaçınmadı. Hiç kuşkusuz tarihte haysiyetli bir sayfada yer alacak.</p><p>(2) Ama onurlu ve haysiyetli olmak, doğru olmak anlamına gelmiyor. Doğruluk ve yanlışlık, takındığımız siyasi tutuma sadakatle bağlı oluşumuzdan değil, bu tutumun kendisinden kaynaklanır. Demirtaş’ın siyasi tutumu ise pek örneğine rastlamadığımız sosyal-demokrasiden hallice değil.</p><p>(3) Demirtaş bir süredir iki eksenli bir siyasi mücadele sürdürüyor. İlki, HDP’yi İmralı’nın tayin edici etkisinden uzaklaştırmaya ve şekilsiz bir yığın olmaktan çıkarıp sosyal-demokrat bir programla iktidar alternatifi haline getirmeye yönelik. İkincisi ise, (belli ki ve haklı olarak) HDP’nin bunu yapabilmesinin biricik vasıtası saydığı, yıkıntılar altında bulunsa bile ülkenin en dinamik gücü olan solu “vasıtalı ihtiyat” olarak kullanmak.</p><p>(4) Demirtaş, yoksul Kürt kitlelerinin şehirlerin çeperine itilerek devletin zor aygıtıyla başbaşa bırakıldığını, dahası “bunun tasarlanarak icra edilen bir plan olduğunu” söylerken haklı. Ancak tam burada, hem hayata geçirmeye çalıştığı siyasi projenin, hem de kendi Kürt milliyetçiliğinin dayatmasıyla yaptığı şu acayip formülasyon dikkat çekiyor: “Kürt sermaye sınıfının bazı unsurları bilinçli olmasa bile sınıfsal yapıları gereği buna iştirak ediyorlar.” Bilinç, sınıf menfaatlerinin farkında olmak ve bu menfaatlerine gerçekleştirmek, geliştirmek için hareket etmektir. Bu sınıflar, kendi menfaatlerinin farkındalar, dolayısıyla gayet bilinçliler. Bir Kürt milliyetçisi olarak Demirtaş, tıpkı kimi Türk milliyetçilerinin kendi tribünlerinden bekledikleri gibi, bu sınıflardan “iştahlarını gemlemelerini”, “baskıcı rejimin planlarının uygulayıcısı olmamalarını, zulüm düzeninin ortadan kalkması için çaba sarf etmelerini” bekliyor. Tıpkı Türk milliyetçileri gibi Kürt milliyetçileri de, bilinç denildiğinde sınıf bilincinin üzerine çıkan bir etnik kimliğin bayrak yapılmasını anlıyorlar. Ve gene tıpkı Türk milliyetçileri gibi Kürt milliyetçileri de, kendi milliyetçiliklerine, “sadece makro siyaset üreten bir merkez değil, onurlu bir yaşam tarzı, kültür, etik değerler üreten ve bunu yaşamın temeline koymayı başaran katmanlı bir hareket” olma niteliği izafe ediyorlar. Oysa bu doğru değildir, bu boş, saçma ve tehlikeli bir hayalden ibarettir; milliyetçiliğin hiçbir biçimi ne doğuştan olumlu, ne de doğuştan olumsuz nitelikleri haizdir.</p><p>(5) Bu, Kürt milliyetçiliğinin yarım asrı aşan özlemidir. Kürt milliyetçiliği, tıpkı muadili Türk milliyetçiliği gibi, milli Kürt burjuvazisi arar, onun temellerini atmaya çalışır. Bu, daha 90’lı yılların başında çok açık formüle edilmişti ve dahası, dün ve bugün akrabalarını HDP vb.nin en tepesinde gördüğümüz uyuşturucu kaçakçıları, “baskıcı rejimin” kimi ortakları da bu “milli burjuvazinin” nüvesi kabul edilmişti. Bizatihi HDP yönetimi de bu çabanın ürünüdür ve tam da öyle olduğu, Kürt milliyetçi hareketi eski sosyal temeli olan yoksul köylülük, yarı-proleterya ve önemli bir ölçüde de lümpen proletarya yerine şimdi belediyelerde zenginleşen bir orta sınıf geçirdiği için, eski kitlesel desteğini bulamıyor. Başka deyişle, iktidarın Kürt halkının örgütlü kesimlerine yönelik saldırıya giriştiği doğrudur ama bu saldırının başarılı olması, bu örgütlü kesimlerin çekirdeğinin ve yöneticisinin aslında belediyelerde zenginleşen yeni burjuvazi olmasından ötürüdür. Kaldı ki, iktidarın amansız saldırılarından söz ederken bu saldırılara yol açan inanılmaz ve canice hayalleri suskunlukla geçiştirmek masum görülemez.</p><p>(6) Eğer hayata bakışınızı sınıflar mücadelesi değil etnik kimlikler, kimilerine diğerlerinden üstün veya aşağı nitelikler izafe ettiğiniz milliyetler şekillendiriyorsa, böyle bakmak kaçınılmazdır. Bu yüzden, aynı etnik kimliği taşıyan insanların sınıflara bölündüğünü gördüğünüzde, Demirtaş’ın yaptığı gibi, “giderek ‘ayrı mahallelerin çocukları’ haline” geldikleri için üzüntüye kapılırsınız. Dahası, bununla da yetinmez, “kendi” sermayedarınızdan “farkındalık geliştirmesini”, “aynı düğünün halayına durmasını, aynı sofraya oturmasını, mevcut ekonomik kriz ortamında Kürt yoksullarının düşürülmek istendiği sefalet koşullarına karşı direnç ve dayanışma mekanizmalarını genişletmesini” beklersiniz. Bu, “hepimiz aynı gemideyiz” nakaratının daha kibar, daha tehlikeli ve üstelik daha canice bir versiyonudur. Bu yeni versiyon, Demirtaş’ın, Türkiye emekçi sınıflarının etnik bileşimi üzerine yaptığı gibi sığ ve kulaktan dolma bir marksizm sosuyla, bulanık bir sınıf analiziyle örtüldüğü için orijinalinden daha tehlikelidir. Oysa bir sosyalist bu sınıflara bölünmeyi gördüğünde aptalca ve canice hayallere kapılmaz, bu bölünmede toplumun gelişmesi ve devrimci atılımı için yeni bir dinamik, emekçi sınıfların dil, din, milliyet, cinsel tercih, kimlik vb. farklılıklarına bakmaksızın sırf emekçi oluşları, yani sınıf menfaatlerinin egemen sınıf menfaatleriyle çatışması zemininde birleşmesinin zeminini görür, bu zemin üzerinde çalışır.</p><p>(7) Demirtaş’ın dediği gibi, diktatörlüğün günleri sayılıdır, ancak ne kadar sayılı olduğu belirsizdir. Berlin’deki faşist diktatörlüğün günleri daha 1932’de sayılıydı. Santiago’daki faşist diktatörlüğün günleri daha 13 Eylül 1973’te sayılıydı. Ankara’daki faşist diktatörlüğün günleri daha 12 Eylül 1980’de sayılıydı. Ama günlerin bu sayısı ancak diktatörlüğün karşısındaki mücadelenin gücüyle ters orantılıdır. Eğer CHP’deki neoözalist işbirlikçiliğin yaptığı gibi halkın mücadelesinden uzak durup hatta dağıtmaya çalışarak “günleri sayılı” demagojisinin arkasına sığınırsanız, sayılı günler sadece bizim değil çocuklarımızın da felaketi olacaktır. Demirtaş Kürt milliyetçisi bir sosyal-demokrat; rüzgâr esiyor diye eleştirilemeyeceği gibi bir sosyal-demokrat da sosyal demokrat olduğu için eleştirilemez. Ama bütün muhtevası sınıf işbirliğinden ibaret olan bu sosyal-demokrasi, emekçilerin, sosyalistlerin desteğini almayı hak etmiyor. Tersine, bu sosyal-demokrasiden uzak durmak, sosyalistlerin tarihi görevleridir.</p><p>* * *</p><p>Dün, solun birliği ve HDP ilişkisi üzerine yazdıklarıma ağza alınmayacak küfürlerle “cevap” veren birkaç ahlaksız ve haysiyetsiz çıkmış. Bu dingiller, solu Kürt milliyetçiliğine kuyruk olmaya mecbur sayıyorlar. Alışmışlar demek.</p><p>Ama daha tuhafı, hem de bu milliyetçilik kendini marksist değil “apoist” olarak adlandırmışken, onu, yani kendilerini sosyalist sanıyor olmaları.</p><p>Ben Saltıkov-Şçedrin’i çok severim. Özellikle “Bir Şehrin Tarihi”, muazzam bir insanlık hikâyesidir. Orada şöyle der:</p><p>“Ahmaksınız siz, ahmaksınız! Kalınkafa ismi uymuyor, Ahmakiyeli demek lazım size! Ben ahmakların başına geçmek istemem! Gidin de şu yeryüzünde daha ahmağı olamayacak bir hükümdar arayın kendinize, başınıza da o geçsin.”</p><p>28 Kasım-5 Aralık 2021</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4e95b15b29ce" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ölüm oruçları]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/%C3%B6l%C3%BCm-oru%C3%A7lar%C4%B1-6e064effc062?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6e064effc062</guid>
            <category><![CDATA[ölüm-oruçları]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jan 2022 11:53:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-09T11:53:01.288Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ölüm oruçlarıyla ilgili birkaç şey söylemek istiyorum.</p><p>Eğer bir örgüt tarafından merkezi bir kararla siyasi bir eylem biçimi olarak gündeme getiriliyorsa, bu EYLEM BİÇİMİNE karşıyım. Büyük direnişten sonra bu özel EYLEM BİÇİMİNİN işlevselliğinin kalmadığını düşünüyorum; oysa tam tersine, bütün diğer eylem biçimleri oraya akıyor ve onun örgütlenmesine hizmet ediyor. Bu EYLEM BİÇİMİ, bütün diğer siyasi faaliyetleri bastırıyor, kaçınılmaz olarak kendisine bağlı hale getiriyor, dahası kendisini de ahlaki nedenlerle tartışılmaz kılıyor. Kuşkusuz herhangi bir eylem biçimi, hedef kitlesini ahlaki sorgulamaya da zorlayabilir, hatta bunu gaye edinebilir. Ama bu sorgulama, bütün siyasi faaliyetin başlıca amacı olduğunda siyasi gücünü tamamen kaybeder, dahası sonuç alıcı olmaktan da çıkar.</p><p>Bu EYLEM BİÇİMİNİN dayatılması siyasi, ideolojik ve kültürel bir sorun yaratıyor.</p><p>Bununla birlikte, direnişin hangi biçimi olursa olsun, kategorik olarak bir eylem biçiminin kendisine, daha da önemlisi tekil EYLEMCİYE karşı olunamaz. Ölüm orucu siyasi bir eylem biçimi olarak, merkezi bir faaliyet, hatta bütün diğer faaliyetlerin odağı kabul edildiği durumda bile eyleme ve EYLEMCİYE karşı olunamaz; akıl ve vicdan sahibi her sosyalist, eylemciyi desteklemelidir. Zira söz konusu olan yaşam ve ölümdür.</p><p>Kaldı ki, ölüm orucu her zaman siyasi faaliyetin planlı ve örgütlü bir unsuru veya (hatta) odağı olarak gündeme gelmiyor. İktidar, cezaevindeki insana seçenek bırakmıyor: ya teslim olacak, ya direnecek. Direnişin farklı biçimleri var mı? Belki var, belki yok. Ama direnişçi bu biçimlerden şunu veya bunu değil de ölüm orucunu seçti diye kınanamaz. “Gene mi…” denilerek sessiz kalınamaz.</p><p>İsimlerine sıfat eklemeyi pek seven, ömürlerinde pek nadiren karakol kapısından geçmiş anlayışlar, bizden şuna inanmamızı bekliyorlar: Efendim, çok meşgulüz, programımız çok yoğun, canımızı dişimize takmış “işçi sınıfını” örgütlemekle uğraşıyoruz, sonra bir bakıyoruz ki “bunlar” çıkmışlar, bizi “kendi” siyasi programlarına tabi kılmaya çalışıyorlar. Bir değil iki değil; haliyle ne yapalım, gözlerimizi kapatıyoruz.</p><p>Yapılan bütün teorilerin aslı astarı budur. Dahası içeride konuşulan, tartışılan, ideolojik çalışmada taraftarlarına telkin edilen, neredeyse kelimesi kelimesine budur.</p><p>Bu ahlaki açıdan sorunlu bir yaklaşım kuşkusuz, ama öyle diye (yukarıda eylem biçimine dair söylediklerime dayanarak) tamamen “yanlış” demek de mümkün değil. Bu, bir kez daha, bütün siyasi faaliyetin odağını teşkil eden programlı, merkezi, özgül bir EYLEM BİÇİMİ olarak ölüm orucunun siyasi gücünü kaybetmesinin dolaylı sonucu.</p><p>Ancak siyasi bir yapı, kendi siyasi tutumunun meşruiyetini tartıştırmak istemiyorsa eğer, buna yol açmaktan sakınmak zorunda. Bunun yolu da samimiyetten geçer. Avukatların ölüm orucuna yattığı aylar boyunca neredeyse gıkını çıkarmayıp ölenin ardından “sahip çıkmaya devam edeceğiz” sahtekârlığı, unutulur belki ama, izi hep kalır, kalacak. Yok edilen geleceği için ölmekten başka yol bırakılmayan Mustafa Koçak hakkında yaptığınız, polis bültenlerini andıran haberlerden utanmadan ölüm orucu hakkında ileri geri konuşmaya, veya hiç konuşmayıp havaya ıslık çalmaya kalktığınızda da, bu bir samimiyetsizlikten ibaret değildir, çünkü siyasi mücadelede samimiyetsizlik, düpedüz oportünizm anlamına gelir ve meşruiyet tartışması doğurur.</p><p>“Çok işimiz var, ama ölüm orucu…” bahanesinin arkasına gizlenmek kimseyi kurtarmaz. Bu ülkede bir cezaevleri sorunu VAR. Eğer (amiyane deyimle) kontrpiyede kalmak istemiyorsanız, cezaevleri komisyonları kurar, ciddiyetle çalışır, çözüm yolları bulmaya çalışır, cezaevlerini siyasi faaliyetlerinizin kopmaz parçası kabul edersiniz.</p><p>Ama bunun için elbette dayanışmayı ilke edinmiş olmak gerekir. Solun bir kesimini yok sayıp, onlara adeta tavanarasında böcek hatta önünüzde engel gözüyle bakıp, adını anmamayı ilke edinip, dayanışmayı tekkenize destek saydığınızda, bu sadece, sorunu inkâr ettiğiniz anlamına gelir; peki nereye kadar? Şimdilik dokunulmuyorsunuz, ama gün gelecek sizin için de hücreler inşa edilecek.</p><p>24 Aralık 2021</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6e064effc062" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Orta sınıf”]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/orta-s%C4%B1n%C4%B1f-96161756b95f?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/96161756b95f</guid>
            <category><![CDATA[marksizm]]></category>
            <category><![CDATA[orta-sınıf]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jan 2022 11:51:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-09T11:51:53.867Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Daha önce de yazmıştım; “orta sınıf” diye bir şey yoktur. “Orta sınıflar” denen bir şey vardır ki, şu iki şeyden birine karşılık kullanılır bu da: (1) ya küçük burjuvazi ve orta burjuvazi, yani en genelde işçi sınıfıyla büyük burjuvazi arasında kalan sosyal sınıf ve tabakalar, bunların içine orta köylülük de girer, bu durumda sınıfsal bir anlam taşır; (2) ya da orta gelir seviyesindeki geniş insan grupları, bu durumda bir sınıfsal nitelik izafe edilemez, çünkü sadece küçük ve orta burjuvazi değil, işçi sınıfının çoğu zaman bir kesimi, bazen de tamamı, bunun içine sokulabilir. Marksizm öylesine iğdiş edildi ki memlekette, kavramlar neredeyse hiçbir zaman ve hiç kimse tarafından yerli yerinde kullanılmıyor artık. Oysa onları yerince kullanmazsak doğru formüller üretemeyiz, doğru yaklaşımlar geliştiremeyiz.</p><p>19 Aralık 2021</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=96161756b95f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sınıf nedir?]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/s%C4%B1n%C4%B1f-nedir-97b825b521fd?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97b825b521fd</guid>
            <category><![CDATA[lenin]]></category>
            <category><![CDATA[sınıf]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jan 2022 11:50:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-09T11:50:53.868Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Lenin:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*uDga0_F4cW3wZq9n" /></figure><p>“Tarihi olarak belirlenmiş sosyal bir üretim sistemindeki yerlerine, üretim araçlarıyla (büyük ölçüde kanunlarla tespit ve hukuken formüle edilmiş) ilişkilerine, emeğin sosyal organizasyonundaki rollerine, dolayısıyla sosyal zenginlikten sahip oldukları şu ya da bu payı alma yollarına ve onun büyüklüğüne göre birbirlerinden ayrılan büyük insan gruplarına sınıf denir. Sınıflar, içlerinden birinin, sosyal ekonominin belli bir yapısındaki yerlerinin farklılığı sayesinde, diğerinin emeğine el koyabileceği insan gruplarıdır.” Lenin, “Yüce Bir İnisiyatif. ‘Komünist Cumartesiler’ Vesilesiyle Cephe Gerisindeki İşçilerin Kahramanlığı Üzerine”. İlk defa 1919 temmuzunda ayrı bir broşür olarak yayınlandı. Пол. соб. соч. Т. 39. С. 15.</p><p>18 Aralık 2021</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97b825b521fd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Demokrasi: uzlaşma değil çatışma rejimi]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/demokrasi-uzla%C5%9Fma-de%C4%9Fil-%C3%A7at%C4%B1%C5%9Fma-rejimi-970347c361b6?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/970347c361b6</guid>
            <category><![CDATA[uzlaşma]]></category>
            <category><![CDATA[demokrasi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jan 2022 11:41:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-09T11:41:05.456Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Demokrasi uzlaşma rejimidir, diyorlar. Yalan bu. Demokrasi uzlaşma rejimi değildir, ona sığmaz, formellik değildir. Demokrasinin en kararlı ve başeğmez önderleri, bu formellikle uzak yakın hiçbir ilişkisi olmayan, en uzlaşmaz, en örnek alınası burjuva devrimcileridir; Robespierre’dir, Saint-Just’tür, onların kumaşından yapılmış devrimcilerdir. Nedir demokrasi? Demokrasi, feodal siyasi sistemin burjuva antitezidir. Demokrasi, burjuva siyasi devrimidir; bu devrimin görevlerini yerine getirmesi, yani feodal teokratik ve iktisadi kalıntıları temizlemesi, bunlara karşı diktatörlük, her feodal başkaldırıyı ezme ve her feodal ideolojik izi silme kararlılığıdır. Katılım ve uzlaşma, herkesle değil, burjuva devriminin düşmanlarına karşı mücadele edenlerle katılım ve uzlaşmadır; formdur, muhtevanın kendisi değildir; ancak muhtevayı tamamladığı, güçlendirdiği ölçüde önemlidir. Demokraside sınıflar arasında uzlaşma veya kararların karşılıklı kabul edilebilirliği aranmaz, tersine, onlardan birinin sınıf olarak tasfiyesi öngörülür. Burjuva devriminin, yani onun temsil ettiği her şeyin düşmanlarıyla uzlaşma, demokrasi değildir; uzlaşanlar da demokrat değil demokrasi düşmanlarıdır.</p><p>12 Aralık 2021</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=970347c361b6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Üçüncü ittifak” kiminle ittifak?]]></title>
            <link>https://karagulleci.medium.com/%C3%BC%C3%A7%C3%BCnc%C3%BC-ittifak-kiminle-ittifak-6f0443338c72?source=rss-f5457001398a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6f0443338c72</guid>
            <category><![CDATA[erkan-baş]]></category>
            <category><![CDATA[ti̇p]]></category>
            <category><![CDATA[üçüncü-i̇ttifak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[H. Karagülleci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jan 2022 11:39:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-09T11:39:47.798Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aralık ayı başında TİP Genel Başkanı Erkan Baş’ın İleri’de bir <a href="https://ilerihaber.org/yazar/ucuncu-ittifak-kimler-nasil-bir-ittifak-olusturmali-3-133785">dizi</a> önemli yazısı yayınlandı. Baş, bu yazılarda, TİP’in yaklaşan olası seçimlerde (“olası” aynı zamanda olmama ihtimalini de kapsar, biliyorsunuz) ittifak siyasetini anlatıyordu.</p><p>Bu yazılardaki belirsizliğe dikkat çekmeyi, halkın dostu TİP’e eleştiride bulunmayı görev sayarım.</p><p>Mümkün olduğunca geniş bir parlamento grubu meydana getirmek kararlılığı elbette doğru; bunun sağlanması için CHP içinden bile aday gösterilmesine karşı değilim. Ancak bunu yaparken,</p><p>(1) Kendi siyasi tutumunu belirginleştirmek; başka deyişle, sadece CHP’yle değil, seçim ittifakını öngördüğü HDP ile de kategorik, ilkesel, siyasi, ideolojik farkının altını çizmek gerek.</p><p>(2) Yuvarlak bir “ilericilik” kavramı eğer bu farkı silikleştirmek için bilinçli tercih edilmediyse boş ve anlamsız.</p><p>(3) Bir sosyalist parti, etnisite, kültür, yaşam biçimi veya cinsel tercihlere dayanan temsiliyet iddiasında bulunamaz. Bu “kimlikler” sınıfsal değil; dahası genel olarak burjuvazinin ve özel olarak da AKP’nin içinde bu etnisite, kültür, yaşam bİçimi ve cinsel tercihlere dayanan çok daha geniş bir kesim var. Sosyalist bir hareket açısından eşcinsel, feminist, azınlık vb. öyle olduğu için değil, emekçi olduğu için önem taşır; ve bu nedenle bütün emekçiler kadar eşit haklara sahip olmalıdır.</p><p>(4) “Kurtuluş” ve “kuruluş”, tırnak içinde kullanılıyor olsalar bile bütünüyle yanlış kavramlar. Güçlenmekte olan ve dinamik bir taraftar ve militan kitlesine sahip TİP gibi bir hareketin kavramları yerli yerinde kullanması gerek; değilse bulanıklaştırmak, siyasi bir tercih demektir.</p><p>(5) Seçim ittifakı (başta da dediğim gibi) CHP çatısı altında yapılsa bile bir şeydir, “üçüncü ittifak” gibi bulanıklığın arkasına sığınıp seçim ittifakını aşan bir siyasi ittifak çağrısı ise tamamen başka şeydir.</p><p>4 Aralık 2021</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6f0443338c72" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>