ทุกๆประเทศจะเรียนเต้นรำและหยุดโคโรนาไวรัสได้อย่างไร

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

แปลจากบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษเขียนโดย Tomas Pueyo

ใช้เวลาอ่านและฟังคลิปประมาณ 45 นาที อ่านไปคิดไปอาจนานกว่านี้

~ ~ ~

ในบทความนี้คุณจะเรียนรู้อะไรบ้าง:

• ทำไมสหรัฐอเมริกาและสหภาพยุโรปจึงล้มเหลวในการควบคุมไวรัส ในขณะที่ประเทศอื่นๆที่เทียบเคียงกันได้ประสบความสำเร็จ
• คุณจะเข้าใจมาตรการที่จำเป็นทั้งหมดได้ด้วยแนวคิดง่ายๆเพียงข้อเดียว
• เหตุใดการตรวจและการสืบตามผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยของชาติตะวันตกจึงไร้ผลเป็นส่วนใหญ่ และจะแก้ไขได้อย่างไร
• คำถามที่นักข่าวและประชาชนต้องถามนักการเมืองเพื่อให้พวกเขารับผิดชอบ
• คุณจะหยุดไวรัสในชุมชนของคุณได้อย่างไรโดยไม่ต้องอาศัยรัฐบาล

และอื่นๆ อีกมาก เรามาเริ่มกันเลย

~ ~ ~

คุณคงนึกว่าหลังจากที่เราสู้กับโรคระบาดมาถึงแปดเดือน ประเทศส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรเพื่อหยุดยั้งไวรัสโคโรนา แต่โดยความเป็นจริง บางประเทศยังย่ำแย่กันอยู่ตรงนี้

คุณคงเคยเห็นชาร์ตแบบนี้มาแล้ว รายละเอียดเพิ่มเติมคือเส้นสีเขียวด้านล่างของชาร์ตซึ่งเป็นข้อมูลจากประเทศในเอเชียแปซิฟิก

นี่คือกราฟที่เป็นตำนาน ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, จีน, ฮ่องกง, สิงคโปร์, เกาหลีใต้, นิวซีแลนด์, ออสเตรเลีย, มองโกเลีย, ไทย, หรือเวียดนามต่างก็มีมาตรการค้อนตามรูปแบบต่างๆกัน (มาตรการค้อนในที่นี้หมายถึงการล็อคดาวน์อย่างเข้มงวดเมื่อมีการระบาดที่ไม่สามารถควบคุมได้และไม่รู้ว่าจะทำอย่างอื่นที่จะหยุดไวรัสได้อย่างไร) และการเต้นรำ (ชุดมาตรการเพื่อดูแลการติดเชื้อให้คงอยู่ในระดับต่ำหลังจากเปิดเศรษฐกิจอีกครั้งหนึ่ง) แม้มาตรการของแต่ละประเทศจะแตกต่างกัน แต่ทุกประเทศก็ประสบความสำเร็จในการระงับและควบคุมโรคระบาด

ประเทศเหล่านี้มีทุกประเภท: ประเทศประชาธิปไตย เผด็จการ ประเทศบนแผ่นดินใหญ่ ประเทศหมู่เกาะ ประเทศที่รักเสรีภาพ ประเทศแองโกล — แซกซอน ประเทศกำลังพัฒนา และประเทศพัฒนาแล้ว ประเทศเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าประเทศใดๆก็สามารถประสบความสำเร็จได้ และประเทศเหล่านี้ก็ไม่ใช่กลุ่มประเทศเดียวที่ประสบความสำเร็จ: ประเทศอื่นๆตั้งแต่ประเทศในทะเลแคริบเบียนไปจนถึงอุรุกวัย เขตแอตแลนติกของแคนาดา หรือหลายๆประเทศในทวีปแอฟริกาก็สามารถควบคุมการแพร่ระบาดได้เช่นกัน

ในขณะเดียวกันประเทศตะวันตกส่วนใหญ่ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าที่ควร จึงได้รับความเดือดร้อนจากการแพร่ระบาดครั้งใหญ่ ใช้ค้อนขนาดใหญ่เพื่อพยายามระงับโรคระบาด แต่ไม่เคยเรียนรู้วิธีการเต้นรำ เมื่อฤดูร้อนสิ้นสุดลงพวกเขาไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการกลับเข้าโรงเรียนของนักเรียน เมื่อฤดูหนาวย่างเข้ามาทุกอย่างมีแต่จะแย่ลง

หมายเหตุจากผู้แปล:

1) คลิป YouTubeในบทความนี้ทั้งหมดมีซับไทย สามารถอ่านซับไทยได้โดย กดที่ Settings, Subtitles/CC, English Auto-generated, Auto-translate, เลือกภาษาไทย (YouTube เมนูภาคภาษาไทยอาจไม่ตรงกับเมนูภาษาอังกฤษในสหรัฐ)

2) ซับไทยนี้เป็นการแปลแบบ system auto-translate โดย YouTube การอธิบายความคิด การเรียบเรียงประโยค วิธีพูด คำแปลบางส่วนอาจไม่ตรงนักกับคำพูดภาษาอังกฤษ

วันนี้โลกตะวันตกมีโอกาสอีกครั้ง Joe Biden เป็นประธานาธิบดีคนใหม่ของสหรัฐอเมริกาและต้องการแสดงวิธีการควบคุมโรคระบาดที่แตกต่างจากที่ทำมา ในยุโรปหลายประเทศตื่นขึ้นจากความฝันในฤดูร้อนและเริ่มจำกัดการเคลื่อนไหวของประชากรในประเทศอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้รวมถึงไอร์แลนด์ อังกฤษ ฝรั่งเศส เบลเยียม สเปน อิตาลี เยอรมนี และแม้กระทั่งสวีเดน

ประเทศที่ต้องการควบคุมไวรัสควรเต้นรำอย่างไร?

วิธีเต้นรำ

เพื่อป้องกันไม่ให้โคโรน่าไวรัสระบาดในชุมชนของคุณ คุณมีการป้องกันสี่ชั้น:

1. ป้องกันไม่ให้เชื้อเข้ามาในพื้นที่ให้ได้มากที่สุด
2. หากมีผู้ติดเชื้อหลุดเข้ามาในพื้นที่ พยายามลดจำนวนคนที่ผู้ติดเชื้อพบปะด้วย
3. ลดโอกาสที่คนที่มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อจะแพร่เชื้อไปสู่คนอื่นให้น้อยที่สุด
4. หากผู้พบปะกับผู้ติดเชี้อแพร่เชื้อไปยังคนอื่น ให้ระบุการติดเชื้อต่ออย่างรวดเร็วที่สุด และระงับการระบาดตั้งแต่ตรงนั้น

ไม่มีการป้องกันใดที่สมบูรณ์แบบในตัวเอง แต่เมื่อรวมกันแล้ว มาตรการป้องกันทั้งหมดสามารถหยุดเคสได้มากพอที่จะลดอัตราการแพร่เชื้อ R ให้ต่ำกว่า 1 และป้องกันการระบาดของไวรัสได้

รายละเอียดของวิธีป้องกันแต่ละอันมีดังต่อไปนี้

1. “รั้ว” หมายถึงการป้องกันการนำเชื้อเข้าพื้นที่

เป็นเรื่องธรรมดาที่หากเราไม่สามารถหยุดผู้ติดเชื้อที่ชายแดนได้ก็จะนำมาสู่การนำเข้าของไวรัสและทำให้เกิดการระบาดต่อในชุมชน

Opinion | This Is Why We Couldn't Control the Pandemic

“รั้ว” คือมาตรการหยุดไวรัสที่ชายแดน รั้วมีสามประเภทคือ:

1. กำแพง: ห้ามการเดินทางเข้าออกจากพื้นที่ที่มีการระบาด
2. เขตกักบริเวณ: อนุญาตให้ผู้คนเข้าพื้นที่ได้ แต่แยกกักกันคนเหล่านี้ออกเป็นเวลา 4 ถึง 14 วัน
3. จุดตรวจ: ตรวจผู้คนที่ชายแดน

ประเทศต่างๆสามารถพิจารณาใช้รั้วแต่ละชนิดกับผู้เดินทางหลายประเภทได้ ยิ่งมีโอกาสติดเชื้อสูงเท่าไหร่ รั้วก็ควรแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

กำแพงมีราคาแพงมาก ดังนั้นจึงควรใช้เฉพาะเท่าที่จำเป็น จุดตรวจอาจมีราคาถูก แต่ไม่สามารถจับผู้ติดเชื้อได้ทุกกรณี การกักกันคือทางสายกลางซึ่งรวมถึง การตรวจ การกรอกแบบฟอร์มให้ข้อมูลเพื่อแจ้งให้เจ้าหน้าที่ทราบว่าผู้เดินทางจะอยู่ที่ไหน การบังคับใช้กฏการกักกันเพื่อให้แน่ใจว่าการกักกันนั้นได้รับการปฏิบัติตาม และควรมีการปรับอย่างสูงสำหรับผู้ที่ไม่เคารพกฏเกณฑ์

คุณจะหยุดการแพร่เชื้อส่วนใหญ่ได้หากมีการตรวจแบบให้ผลรวดเร็วในวันที่นักเดินทางมาถึง และหลังกักกันตัวแล้วสี่วัน

Failing the Coronavirus-Testing Test

ในกรณีที่ประเทศหรือรัฐที่มีการติดเชื้อน้อยมาก ประเทศหรือรัฐเหล่านี้ก็สามารถเปิดหากันได้โดยสร้าง “ฟองสีเขียว” (Green bubbles) โดยไม่มีรั้วกั้นระหว่างกัน

บางท่านศึกษา เรื่อง การปิด ชายแดน และอาจลงความเห็นว่า“ มันไม่ได้ผล การปิดชายแดนเพียงแต่ชะลอสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” นั่นเป็นเพราะการศึกษาเหล่านี้มักจะพิจารณามาตรการนี้ตามลำพังโดยไม่มีการใช้มาตรการอื่นๆ แน่นอนว่ามันไม่เพียงพอ รั้วเพียงอย่างเดียวไม่สามารถหยุดการแพร่ระบาดได้ รั้วเป็นเพียงชั้นหนึ่งของการป้องกัน ในที่สุดผู้ติดเชื้อบางคนก็จะหลุดเข้าไปและเริ่มต้นการระบาด

ถ้าไม่มีรั้วก็ไม่มีการป้องกัน No Fence, no defense

การมีรั้วเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ แต่รั้วเป็นสิ่งจำเป็น รั้วทำงานแบบยืนเดี่ยวไม่ได้ แต่หากไม่ใช้รั้วก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดไวรัส ไม่มีประเทศใดที่สามารถรักษาจำนวนเคสให้น้อยได้โดยไม่มีรั้วที่แข็งแกร่ง เพราะในที่สุดก็จะถูกไวรัสบุกรุก นี่คือเหตุผลที่ญี่ปุ่น ไต้หวัน จีน ฮ่องกงเกาหลีใต้ นิวซีแลนด์ และออสเตรเลียล้วนมีรั้วที่แข็งแกร่ง

ในทางตรงกันข้าม รั้วคือหนึ่งในความล้มเหลวครั้งใหญ่ของสหภาพยุโรปในช่วงฤดูร้อน หลังจากฤดูใบไม้ผลิที่โรคระบาดนำไปสู่การล็อคดาวน์ทั่วทั้งทวีปยุโรป เมื่อการระบาดเริ่มชลอตัวลงประเทศต่างๆในยุโรปก็การ์ดตก เปิดพรมแดน และแลกเปลี่ยนไวรัสให้กันและกัน ตอนนี้เราทราบแล้วว่าเคสส่วนใหญ่ของสหภาพยุโรปในปัจจุบันมาจากสเปน สถานการณ์ที่คล้ายกันนี้เกิดขึ้นระหว่างรัฐต่างๆในสหรัฐอเมริกา

อีกครั้งนะครับ ไม่มีรั้วก็คือไม่มีการป้องกัน

2. ฟองสบู่ทางสังคม (Social bubbles): การละเว้นจากการพบปะผู้อื่นที่อยู่นอกกลุ่มของตัว

ผู้ติดเชื้อบางคนจะหลุดเข้าไปในชุมชนของคุณ นี่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถหลีกเลี่ยงได้

เมื่อเป็นเช่นนี้คุณต้องการป้องกันไม่ให้ผู้ติดเชื้อพบปะกับผู้อื่น ยิ่งมีผู้คนที่อยู่ในฟองสบู่ทางสังคมของตนเองมากเท่าใด ก็จะยิ่งป้องกันการติดเชื้อจากการเดินทางและแพร่เชื้อจากคนที่มาจากฟองสบู่ทางสังคมอื่นๆมากขึ้นเท่านั้น

มาตรการที่ส่งเสริมฟองสบู่ทางสังคมเริ่มตั้งแต่ขั้นตอนที่รุนแรงน้อยที่สุด เช่นการจำกัดขนาดของฝูงชนไปจนถึงการล็อคดาวน์ซึ่งหมายถึงการปิดตัวของเศรษฐกิจที่กำหนดให้ทุกครอบครัวต้องอยู่ในฟองสบู่เล็กๆของตนเองเท่านั้น

มาตรการอื่นๆ ได้แก่ เคอร์ฟิว, การจำกัดจำนวนคนที่ธุรกิจอนุญาตให้ทำงานที่เดียวกันในเวลาเดียวกัน ชั่วโมงการทำงานแบบเป็นกะ การห้ามการชุมนุมบางประเภท และการปิดกิจการ

การล็อคดาวน์เป็นการทำลายล้าง โดยผู้คนต้องอยู่บ้านและปิดเศรษฐกิจทั้งหมดลงเว้นแต่ธุรกิจที่จำเป็น นั่นคือสิ่งที่เราเรียกว่า “ค้อน” ในบทความจากเดือนมีนาคม 2563

ในตอนนั้นการล็อคดาวน์ดูสมเหตุสมผล เพราะการแพร่ระบาดสูงกว่าที่เรารู้เนื่องจากเราไม่สามารถตรวจอย่างเพียงพอ, ระบบสาธารณสุขของเราพังทลาย, เราไม่รู้ว่าจะเต้นรำอย่างไรเพื่อหยุดการเติบโตของการแพร่ระบาด, และเราต้องการให้เวลารัฐบาลสองสามสัปดาห์ในการคิดมาตรการจัดการ

ทุกวันนี้สถานการณ์ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว หากประเทศใดใช้ค้อนเมื่อโดนไวรัสโจมตีในคลื่นลูกแรกและจากนั้นมีเวลาเจ็ดเดือนในการเต้นรำ แต่ก็ยังมีคลื่นลูกที่สองและต้องการใช้ค้อนเป็นครั้งที่สองอีก…อะไรจะทำให้ประชาชนเชื่อว่ารัฐบาลจะเรียนรู้ได้ดีขึ้นในครั้งนี้? เขาจะเชื่อได้อย่างไรว่าจะไม่มีคลื่นลูกที่สามที่ต้องตามด้วยค้อนครั้งที่สาม และครั้งต่อๆไปอีกไม่จบสิ้น พวกเขาจะเชื่อได้อย่างไรว่ารัฐบาลไม่ได้กำลังเล่นลูกดิ่งโยโย่อย่างไร้ความรับผิดชอบ วนไปวนมาระหว่างการล็อคดาวน์และการระบาด

การล็อกดาวน์อาจเป็นสิ่งที่ชอบธรรม แต่ต้องทำเพียงไม่กี่สัปดาห์เพื่อให้คลื่นการระบาดลูกใหม่อยู่ภายใต้การควบคุม และใช้เฉพาะเมื่อประเทศมีแผนการที่ดีในการเต้นรำเท่านั้น ยิ่งการระบาดลดลงเร็วเท่าใด การล็อคดาน์ก็จะสั้นลงและเป็นอันตรายน้อยลงเท่านั้น ผู้คนสามารถกลับมามีชีวิตที่ปราศจากโคโรนาไวรัสได้เร็วขึ้น ที่จริงแล้วนี่เป็นวิธีที่ WHO แนะนำให้เราใช้ มิฉะนั้นควรหลีกเลี่ยงการล็อคดาวน์ให้มากที่สุด

โชคดีที่ตอนนี้เราได้เรียนรู้มากพอที่จะระบุประเภทของการสังสรรค์ที่ต้องหลีกเลี่ยงและประเภทของการสังสรรค์ที่ไม่เป็นปัญหา

ตัวอย่างเช่น การซื้อของโดยใส่หน้ากากอนามัย บวกกับการวางตัวห่างจากผู้อื่นและการรักษาสุขอนามัยโดยทั่วไปดูจะปลอดภัย ดังนั้นร้านค้าทั่วไปจึงไม่ควรปิด เราได้เรียนรู้บางอย่างที่สำคัญเกี่ยวกับไวรัสเพื่อพิจารณาว่าควรหลีกเลี่ยงการชุมนุมใดบ้าง

This Overlooked Variable Is the Key to the Pandemic

หมายเหตุ ผู้แปลเคยแปลบทความเรื่อง k factor และ Forward vs. Backward Tracing ในลิงค์ข้างบนนี้ลงในเฟสบุคเพจของผู้แปล หากท่านใดสนใจ อ่านได้ที่นี่ครับ https://www.facebook.com/living.outloud.77/posts/10208306918746670

สิ่งที่เราค้นพบคือกิจกรรมทางสังคม (events) ส่วนใหญ่ และการติดเชื้อส่วนใหญ่ไม่มีความสำคัญ งานวิจัย หลายชิ้น ได้พิสูจน์แล้วว่าเพียง 10% ถึง 20% ของเคสนำมาสู่ 80% ถึง 90% ของการแพร่ระบาดทั้งหมด หากคุณสามารถกำจัดการแพร่แบบ Superspreader ได้คุณก็จะลดการแพร่ระบาดของโรคได้อย่างมาก

แล้วประเทศต่างๆควรทำอย่างไร?

• ห้ามการชุมนุมเกินจำนวนที่กำหนด หากมีจำนวนเคสโคโรนาไวรัสน้อยก็อาจอนุญาตให้มีการรวมตัวของฝูงชนที่มีขนาดใหญ่ขึ้นได้
• กำหนดเป้าหมายสถานที่ที่มีแนวโน้มที่จะก่อให้เกิดการแพร่ระบาดชนิด superspreader เช่นเรือนจำ บ้านพักคนชรา ศูนย์บำบัดต่างๆ มหาวิทยาลัย หรือโรงงานบรรจุอาหาร ช่วยสถานที่เหล่านี้ป้องกันการแพร่ระบาดด้วยมาตรการที่เข้มงวดมากขึ้น
• เมื่อมีการแพร่กระจายในชุมชนมาก ก็ต้องปิดบาร์ ไนท์คลับ ร้านอาหาร และแม้แต่ปาร์ตี้ส่วนตัวก็เป็นสิ่งต้องห้าม
• หลีกเลี่ยงการล็อกดาวน์ถ้าทำได้ และหากจำเป็นต้องปิดสถานประกอบการต่างๆ โรงเรียนควรเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะปิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานดูแลเด็ก

เศรษฐกิจขับเคลื่อนด้วยการที่ผู้คนมีการพบปะกัน เมื่อผู้คนไม่สามารถพบปะกันได้ การบริโภคก็จะลดลงและเศรษฐกิจก็ถดถอยลง ดังนั้นการจำกัดการพบปะสังสรรค์จึงเป็นชั้นป้องกันที่แพงที่สุดและจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด แต่การหลีกเลี่ยงการล็อคดาวน์จะเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อมีการป้องกันชั้นอื่นๆที่แข็งแกร่งเท่านั้น

3. “ Contrafection”: การลดการระบาดเมื่อผู้คนพบปะกัน

ชั้นถัดไปของการป้องกันคือการลดการแพร่ระบาดหากผู้คนมีการพบปะกัน

ภาษาอังกฤษไม่มีคำคำเดียวที่มีความหมายว่า “การลดการแพร่ระบาด” ดังนั้นเราขอสร้างคำว่า “Contrafection” ขึ้นมา โดยใช้แนวคิดเดียวกับคำว่า Contraception (การคุมกำเนิด) ซึ่งมาจาก Contra + Conception ในกรณีนี้เรารวม Contra + Infection ในคำใหม่ Contrafection

ไวรัสแพร่กระจายในสภาวะที่เฉพาะเจาะจง: เมื่อผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันในห้องที่อากาศไม่ถ่ายเทเป็นเวลานานโดยมีการพูดคุย ร้องเพลง หรือแม้เพียงหายใจ คนญี่ปุ่นเรียกสภาวะแบบนี้ว่า 3C: Close spaces พื้นที่ปิด, Crowded places สถานที่แออัด, และ Closed contact การอยู่ใกล้ชิดกัน

ควรหลีกเลี่ยงสถานที่แออัด คับแคบ อับ อากาศไม่ถ่ายเท และมีเสียงเอะอะเซ็งแซ่

เพื่อลดการระบาดอย่างเป็นระบบ เราจำต้องเข้าใจว่าไวรัสทำงานอย่างไร และแยกขั้นตอนต่างๆที่ไวรัสใช้ในการแพร่กระจาย

สิ่งที่มักเกิดขึ้นคือผู้ติดเชื้อจะไอ พูด หรือแม้กระทั่งหายใจเอาอนุภาคที่ก่อตัวเป็นกลุ่มละออง ซึ่งแฝงตัวอยู่ในอากาศโดยมีไวรัสอยู่ภายใน เมื่ออากาศไม่ไหลเวียนถ่ายเท และอยู่ภายใต้สภาวะที่เหมาะสมไวรัสจะยังคงลอยอยู่ในอากาศจนกว่าใครสักคนได้รับอนุภาคเหล่านี้เข้าตัวทางตาจมูกหรือปาก

ดังนั้นเพื่อหยุดไวรัส:

1. หลีกเลี่ยงการพูดคุยกับผู้คนจากกลุ่มสังคมอื่น หลีกเลี่ยงการร้องเพลงหรือการตะโกนส่งเสียงดัง
2. ใช้เวลากับผู้คนจากกลุ่มสังคมอื่นให้น้อยที่สุด
3. ป้องกันไม่ให้ไวรัสออกจากปากและจมูก
4. ถ้าป้องกันข้อ 3 ไม่ได้ ให้อยู่ในที่ที่มาการหมุนเวียนระบายอากาศเพื่อป้องกันไม่ให้อนุภาคไปถึงคนอื่น
5. สร้างสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นมิตรให้กับไวรัสเพื่อให้ไวรัสตาย แม้มันจะลอยอยู่กลางอากาศก็ตาม
6. ทำทุกอย่างให้แน่ใจว่าไวรัสจะไม่เข้าปาก จมูก และตาของผู้อื่น

ข้อแรกทำได้โดยหลีกเลี่ยงการพูดคุยหรือตะโกนเมื่ออยู่ในฝูงชนหรืออยู่ในห้องร่วมกับผู้อื่น บางคนหัวเราะเยาะเมื่อญี่ปุ่นห้ามไม่ให้มีการกรีดร้องในสวนสนุก แต่คนที่ชอบเกลียดเป็นนิสัยก็จะเกลียด ในขณะเดียวกันประเทศญี่ปุ่นกำลังสนุกสนานเพลิดเพลินกับสวนสนุก

ข้อที่สองทำได้ง่ายๆโดยใช้เวลาร่วมกันน้อยลง หากการประชุมเสร็จได้ภายใน 10 นาทีแทนที่จะเป็นหนึ่งชั่วโมงก็ควรย่อให้สั้นลง การคุยโต้ตอบสั้นๆส่วนใหญ่จะปลอดภัย การคุยโต้ตอบที่ยาวนานเป็นชั่วโมงเป็นสิ่งที่ต้องหลีกเลี่ยง

ข้อที่สามทำได้ด้วยการใช้หน้ากาก ถึงเวลานี้ทุกคนควรสวมใส่ในที่สาธารณะโดยเฉพาะในตัวอาคาร (หากมีคนไม่กี่คนเวลาอยู่กลางแจ้ง และไม่ได้อยู่ใกล้กันเป็นเวลานานก็ไม่สำคัญเท่า)

ข้อที่สี่หมายความว่าเราต้องใช้เวลาทั้งหมดที่ทำได้กับคนอื่นๆนอกตัวอาคาร เพราะไวรัส แทบจะ ไม่แพร่กระจาย ภายนอกอาคาร

ไวรัสโคโรนาแทบจะไม่แพร่กระจายกลางแจ้ง

นั่นหมายความว่าควรอนุญาตให้ทำกิจกรรมกลางแจ้งได้เกือบทั้งหมด ยกเว้นบางอย่างเช่นคอนเสิร์ต การเข้าชมกีฬา หรือกิจกรรมสังคมอื่นๆที่ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกัน นอกจากนี้ยังหมายความว่าหากธุรกิจใดสามารถเคลื่อนย้ายกิจกรรมออกนอกอาคารได้ก็ควรอนุญาตให้เปิดได้ ในทำนองเดียวกันโรงเรียนควรพยายามจัดชั้นเรียนนอกตัวอาคาร

หากกิจกรรมใดไม่สามารถทำนอกตัวอาคารได้และต้องเกิดขึ้นภายในอาคาร วิธีแก้ปัญหาก็คือระบายอากาศให้มากที่สุด นี่เป็นสิ่งที่ง่ายมาก การเปิดหน้าต่างและใช้พัดลมเพื่อหมุนเวียนอากาศมีราคาถูก และถ้าคุณสามารถติดตั้งระบบระบายอากาศที่ดีได้ด้วยก็จะเยี่ยมมาก

ระบายอากาศให้มากเข้าไว้

ข้อที่ห้าคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยพูดถึง หากอุณหภูมิและความชื้นมีความเหมาะสม ไวรัสจะแพร่ได้อย่างยากลำบาก

ไวรัสตายที่อุณหภูมิสูง ยิ่งสูงยิ่งดี 25องศาเซลเซียส (~ 75 ฟาเรนไฮต์) กำลังดี, 30C ( ~85 ฟาเรนไฮต์) ยิ่งดีขึ้น ประกอบกับความชื้นระหว่าง 50% ถึง 65% จะเหมาะอย่างยิ่งในการฆ่าไวรัส

ดูเหมือนกับว่าไวรัสมีวิวัฒนาการเพื่อให้สามารถอยู่รอดได้ในสภาพแวดล้อมที่เย็นและชื้น

เหมือนในถ้ำค้างคาว

นอกจากการอยู่รอดของไวรัสแล้ว จมูกของเรายังสามารถกรองไวรัสได้ดีขึ้น (ภาพข้างล่างมาจากลิงค์นี้) ด้วยความชื้นและอุณหภูมิที่สูงขึ้น ดังนั้นหากต้องมีการสังสรรค์ในตัวอาคาร นอกจากการระบายอากาศที่ดีแล้ว ควรเพิ่มอุณหภูมิให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และปรับความชื้นให้อยู่ระหว่าง 50% ถึง 65%

มีบางเคสที่การติดเชื้อเกิดขึ้นผ่านการสัมผัสวัตถุและพื้นผิว (เรียกว่า “fomites”) การรักษาสุขอนามัยโดยทั่วไปเป็นมาตรการหนึ่งที่ผู้คนต้องให้ความสำคัญ โดยหมั่นล้างมือและฆ่าเชื้ออยู่เสมอ

ขั้นที่หก (สุดท้าย) คือประชาชนควรสวมหน้ากากอนามัยเพื่อป้องกันตัวเอง คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าสามารถติดเชื้อไวรัสได้ทางจมูกและปาก แต่อาจลืมไปแล้วสามารถติดเชื้อทางตาได้เช่นกัน

การสวมแว่นตาหรือแว่นครอบตาเพื่อป้องกันการติดเชื้อเป็นความคิดที่ดี ในเมืองแห่งหนึ่งในประเทศจีนที่ 32% ของประชากรสวมแว่นตา แต่มีผู้ป่วยโคโรนาไวรัสเพียง 6% เท่านั้นที่สวมแว่นตา มีรายงานการติดเชื้อโดยแพทย์ที่ไม่ได้ป้องกันดวงตา ดวงตามีกลุ่มเซลสำหรับรับ (receptors) โคโรนาไวรัส และอาการทางตา เป็นสิ่งที่พบบ่อยในผู้ป่วยโคโรนาไวรัส

หลักฐานทั้งหมดนี้ชี้ให้เห็นว่าการปกป้องดวงตาสามารถลดการแพร่เชื้อได้ อุปกรณ์ป้องกันดวงตาช่วยลดการระบาดได้และราคาไม่แพง

การป้องกันไม่ให้มีพบปะทางสังคมมีราคาแพงแต่ค่อนข้างง่าย ตรงกันข้าม การลดการระแพร่พันธุ์มีราคาถูกแต่ทำได้ยาก รัฐบาลควรให้ความสำคัญกับการทำสิ่งนี้

ชั้นที่สี่ของการป้องกันก็เช่นกัน: ถูกแต่ยาก รัฐบาลต้องเรียนรู้ในการทำสิ่งนี้

4. ตรวจ — สืบตาม — แยกตัว: ระบุตัวผู้ป่วยและหยุดการระบาด

ถึงตอนนี้เราคุยกันถึงเรื่องการป้องกันไม่ให้ผู้ติดเชื้อเข้ามาในชุมชน การหลีกเลี่ยงการพบปะ และการหลีกเลี่ยงการติดเชื้อหากการพบปะเกิดขึ้น ชั้นสุดท้ายของการป้องกันคือการระบุการติดเชื้อเมื่อเกิดขึ้นและระงับการระบาดต่อ

นี่คือสิ่งที่การตรวจ การติดตามผู้มีการติดต่อพบปะ การแยกตัวผู้ติดเชื้อและการกักกันช่วยเราได้ ขอเรียกสั้นๆว่า ตรวจ — สืบตาม — แยกตัว

สิ่งที่ดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายคือสิ่งที่รัฐบาลตะวันตกส่วนใหญ่สอบตกอย่างสมบูรณ์แบบ และนักข่าวก็ไม่ได้ถามคำถามที่ถูกต้องเพื่อให้นักการเมืองต้องรับผิดชอบ

ทุกคนเพ่งความสนใจอยู่กับการตรวจเพียงสิ่งเดียว ซึ่งการตรวจก็เป็นสิ่งสำคัญและจำเป็น Positivity (ผลการตรวจที่เป็นบวก) ต้องต่ำกว่า 3–5% และการตรวจต้องรู้ผลอย่างรวดเร็วภายใน 24 ชั่วโมง

แต่ทำเท่านี้ยังไม่พอ การตรวจบอกคุณว่าใครติดเชื้อเพื่อให้คุณสามารถแยกตัวผู้ติดเชื้อออก แต่คุณต้องกักบริเวณผู้มีการพบปะกับคนเหล่านี้ด้วย และคุณต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าการแยกตัวและการกักกันได้รับการปฏิบัติตามอย่างจริงจัง

น่าเสียดายที่รัฐบาลส่วนใหญ่ไม่ได้จ้างผู้สืบติดตามการพบปะมากพอ หลักง่ายๆสำหรับการคำนวนจำนวนผู้สืบติดตามการพบปะคือต้องมีจำนวนผู้สืบสองถึงห้าเท่าของจำนวนเคสรายวัน ประเทศที่มีเคส 5,000 เคสต่อวันควรมีผู้สืบติดตามระหว่าง 10,000 ถึง 25,000 คน

แต่จำนวนผู้สืบติดตามไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด คุณไม่ควรวัดผลงานจากจำนวนคนในหน่วยงานแต่จากผลผลิตของคนเหล่านี้ คุณต้องการให้ผู้มีหน้าที่สืบติดตามเหล่านี้มีประสิทธิภาพ และหลักปฏิบัติที่ดีที่สุดคือ ต้องรู้ว่ากี่เปอร์เซ็นต์ของผู้ที่มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อถูกกักบริเวณ ทุกรัฐบาลควรรายงานตัวเลขนี้ และอย่างน้อยตัวเลขควรอยู่ที่ 60% จะให้ดีเลิศก็ควรสูงกว่า 80% (Juneau et al. 2020)

กี่เปอร์เซ็นต์ของผู้ที่พบปะกับผู้ติดเชื้อถูกกักกันตัว? รู้หรือไม่?

ผู้สืบติดตามการพบปะพูดถึงกฎต่างๆเช่น 90–90–90–90 ซึ่งหมายถึง เข้าถึงผู้ติดเชื้อ 90% รวบรวมรายชื่อผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อให้ได้ 90% เข้าถึงผู้มีการพบปะเหล่านี้ 90% และกักบริเวณผู้มีการพบปะ 90% ทั้งหมดนี้ต้องทำให้ได้ภายในเวลาไม่เกินสองวันเป็นอย่างมาก มิฉะนั้นไวรัสมีเวลาแพร่กระจายมากเกินไป

น่าเสียดายที่ในบางแห่งผู้สืบการติดต่อประสบความสำเร็จได้ยากด้วยเหตุผลสองประการ ประการแรกผู้คนขัดขวางการทำงานของพวกเขา การขัดขวางนี้ควรได้รับโทษ ประการที่สองผู้ที่ถูกกักกันตัวไม่ได้รับการชดเชย ประเทศที่ทำการกักกันตัวได้ดียินยอมจ่ายค่าโรงแรม ให้อาหาร เงิน และยา และติดต่อหาผู้ถูกกักกันบ่อยๆเพื่อเช็คและดูแล

โชคดีที่เราไม่จำเป็นต้องสืบติดตามผู้พบปะกับผู้ป่วยทั้งหมด ญี่ปุ่นประสบความสำเร็จอย่างมากส่วนหนึ่งเป็นเพราะกลยุทธ์ทำลายกระจุกของการระบาดหรือ “cluster-busting” คนส่วนใหญ่ไม่ทำให้คนอื่นติดเชื้อมากนัก เราควรเน้นที่กระจุกของการระบาด (clusters) เมื่อคุณระบุตัวผู้ป่วยได้ ควรหาให้พบว่าเขา *ติดเชื้อมาจากใคร* กระบวนการนี้เรียกว่า “การสืบติดตามย้อนหลัง” (Backward Tracing) ไม่ใช่แต่เพียงสืบว่าผู้ป่วย *ปล่อยเชื้อให้กับใคร* (Forward Tracing) และเมื่อคุณติดตามย้อนหลังจนพบคลัสเตอร์แล้วก็ให้ไล่ตามทุกคนในกระจุกนั้น หากการติดเชื้อไม่ได้มาจากคลัสเตอร์ก็ปล่อยไปได้

ตรงนี้อาจยากขึ้นเล็กน้อยหากไม่มีการใช้แอปสำหรับสืบติดตาม แอปเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าทำงานได้ไม่ดีนัก แต่อาจมีบทบาทที่เป็นประโยชน์อย่างมากในการทำลายคลัสเตอร์ของการระบาด

ปัญหาของการใช้แอปในการสืบติดตามผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อก็คือคนส่วนใหญ่จะไม่ดาวน์โหลดแอปเหล่านี้เว้นแต่จะถูกบังคับ คุณต้องมีประชากรประมาณ 80% ที่ใช้แอปจึงจะสามารถควบคุมการระบาดได้ แต่ประเทศต่างๆไม่สามารถไปถึงจุดนั้นได้ อย่างมากที่สุดก็ได้เพียง 40% ในไอซ์แลนด์ แคนาดาได้ 15% สิงคโปร์ 25% เยอรมนี 22% ฝรั่งเศส 2.7%

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดก็คือคุณไม่จำเป็นต้องเจาะตลาดให้ได้ 80% ทั้งประเทศ คุณต้องการเพียง 80% ของชุมชนที่กำหนด ตัวอย่างเช่นกิจกรรมทางสังคมบางอย่างที่อาจกลายเป็นคลัสเตอร์ของการระบาด

หากข้อบังคับเพียงอย่างเดียวในการไปยิม ไปทำงาน ไปบาร์ ขึ้นรถโดยสาร รับประทานอาหารค่ำกับครอบครัวคือการสแกนรหัส QR ผู้คนก็จะทำตาม เมื่อสแกนรหัส QR แอปจะบันทึกว่าใครอยู่ที่ไหนเมื่อไหร่ หากการสแกนรหัส QR เป็นข้อบังคับ — ซึ่งง่ายต่อการบังคับใช้ที่ทางเข้า — ผู้เข้าร่วมทุกคนก็จะถูกติดตามได้อย่างง่ายหากมีคนหนึ่งในนั้นที่ติดเชื้อ เพราะระบบจะระบุทุกคนที่เข้าร่วมโดยอัตโนมัติ เราไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมประเทศตะวันตกไม่ใช้ระบบนี้เป็นข้อบังคับในการเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมทุกประเภท

แต่นั่นก็ไม่ใช่ความล้มเหลวที่ใหญ่ที่สุดของรัฐบาลตะวันตก สิ่งที่ประเทศตะวันตกทำได้ระดับต่ำมากที่สุดคือการดูแลและการบังคับใช้กฏเกณฑ์ในการแยกตัวและการกักกัน

การตรวจและการสืบติดตามผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วยเป็นงานสืบสวนที่จะบอกให้ทราบว่าใครบ้างที่ต้องถูกแยกตัวหรือกักกัน แต่หากไม่มีการปฏิบัติงานต่อ ผลจากงานสืบสวนนี้ก็ไร้ค่า

บางประเทศเช่นไต้หวัน เวียดนาม หรือเกาหลีใต้ ติดตามดูตำแหน่งแหล่งที่ของผู้ถูกกักกันโดยใช้โทรศัพท์หรืออุปกรณ์อื่นๆของคุณเพื่อให้แน่ใจว่าคุณอยู่บ้านจริงๆ และตั้งค่าปรับเป็นเงินหลายหมื่นดอลลาร์รวมทั้งโทษจำคุก พวกเขาใช้โรงแรมและสถานที่ราชการเพื่อแยกผู้คน และให้เงินอาหารและยาเพื่อเป็นการชดเชย ระบอบประชาธิปไตยแบบตะวันตกดูเหมือนจะตัดสินใจว่าเรื่องนี้ยากเกินไป ดังนั้นจึงไม่มีการบังคับ

และเมื่อไม่มีการบังคับ ผลที่ได้คืออะไร? ในนอร์เวย์สองในสามคนที่ถูกกักกันไม่กระทำตามกฏ ในสหรัฐอเมริกา จาก 50 รัฐ มีเพียงรัฐเดียวที่นักเดินทางเคารพกฏการกักกัน คือรัฐฮาวาย ซึ่งรัฐนี้เป็นรัฐเดียวที่บังคับใช้กฏในการกักกันตัว

เมื่อไม่มีการบังคับหรือการตรวจตราดูแลการกักกัน ก็หมายความว่าไม่มีการกักกันหรือการแยกตัว ลองนึกถึงความโง่เขลาของการล็อคดาวน์ในประเทศที่ไม่มีโปรแกรมตรวจ — สืบตาม — แยกตัว เปรียบได้กับการพูดว่า:

“มันยากเกินไปที่จะแยกคนเพียงไม่กี่คนออกจากสังคม ดังนั้นเราจะแยกคนทั้งหมดออกจากกัน”

รัฐบาลบางประเทศเช่นสเปน และฝรั่งเศส ไม่มีปัญหาในการบังคับการล็อคดาวน์โดยมีค่าปรับหลายล้าน แต่ทำไมเราไม่เคยได้ยินเรื่องค่าปรับสำหรับการแยกตัวและการกักกัน? ทั้งนี้เพราะมันไม่มี

ถึงเวลาแล้วที่รัฐบาลจะเริ่มบังคับใช้ซึ่งอาจทำได้ง่ายๆ เช่นเพียงขอให้ผู้ถูกกักกันส่งรูปเซลฟี่จากบ้านภายในสิบนาทีหลังจากได้รับแจ้งแบบสุ่ม หรือส่งตำรวจไปตรวจแบบสุ่ม หรือจะคัดลอกสิ่งที่ประเทศอื่นๆใช้อยู่ก็ได้ รัฐบาลตะวันตกยังควรต้องช่วยด้านอาหาร เงิน และยา ให้กับผู้ที่ถูกกักกันเพื่อให้พวกเขาอยู่บ้าน สำหรับผู้ติดเชื้อที่ไม่สามารถอยู่บ้านได้ควรมีห้องพักในโรงแรมให้บริการฟรี รัฐบาลสามารถเช่าห้องได้ในอัตราที่ค่อนข้างดีในขณะนี้ เราเชื่อว่าโรงแรมมีผู้เข้าพักน้อย

ทั้งหมดนี้คือหัวใจของการตรวจ — สืบตาม — แยกตัว แต่ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมามีเครื่องมือใหม่อีกอย่างหนึ่งที่อาจเปลี่ยนเกมได้ นั่นคือการตรวจจับล่วงหน้า

หลายประเทศประสบกับความยากลำบากในการตรวจและสืบติดตามซึ่งเป็นงานสืบสวน จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีวิธีที่ราคาถูกในการระบุคนส่วนใหญ่ที่อาจติดเชื้อได้อย่างรวดเร็ว?

หนึ่งคือการทดสอบสิ่งปฏิกูล คุณสามารถค้นหาโคโรน่าไวรัสในระบบบำบัดน้ำเสียได้อย่างง่ายดาย และติดตามกลับไปที่บ้านต้นทาง วิทยาเขตของมหาวิทยาลัยบางแห่งประสบความสำเร็จในการใช้งานตรวจสอบนี้ซึ่งทำได้โดยมีค่าใช้จ่ายไม่แพงนัก และสามารถบอกคุณได้ล่วงหน้าหลายวันได้ว่าการแพร่ระบาดหรือคลัสเตอร์ใหม่กำลังก่อตัวขึ้น

อีกตัวอย่างหนึ่งคือการใช้สุนัขที่ได้รับการฝึกฝน ซึ่งอาจมีความแม่นยำถึง 100% ภายใน 10 วินาที นั่นหมายถึงการดมคนจำนวนมากได้เร็วขึ้นมากในราคาที่ถูกกว่ามาก

สุดท้ายก็มีการตรวจไวรัสอย่างรวดเร็ว การตรวจที่มีราคาต่ำกว่า $5 (ประมาณ 150 บาท) สามารถระบุตัวผู้ติดเชื้อได้ภายในไม่กี่นาที และสามารถผลิตได้พอเพียงสำหรับคนหลายสิบล้านคน

ประเทศสโลวาเกียได้ตระหนักถึงตัวเปลี่ยนเกมอย่างหลังสุดนี้ และกำลังทดสอบประชากรทั้งหมดของประเทศด้วยวิธีนี้

เครื่องมือเหล่านี้สามารถทดสอบผู้คนหลายสิบล้านคนได้ทุกวัน นั่นหมายความว่าการสืบสวนในแบบตรวจ — สืบตาม — แยกตัวสามารถทำได้เร็วขึ้นมาก และโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการสืบติดตามการแพร่เชื้อโดยผู้ป่วยมากนัก

หากทุกคนมีอิสระที่จะไปที่ไหนก็ได้ แต่ต้องทำการตรวจแบบรวดเร็วและสแกนรหัส QR ก่อนที่จะเข้าสู่ชุมชนใดๆ เราจะสามารถระบุตัวทุกคนที่ติดเชื้อได้ทันทีและแยกคนเหล่านี้ออกจากสังคม

นี่คือการทำให้การตรวจ — สืบตาม — แยกตัวหรือการป้องกันชั้นที่ 4 ที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้นมาก

กลยุทธ์สวิสชีส The Swiss Cheese Strategy

ขั้นตอนสี่ชั้นเพื่อหยุดการแพร่กระจายของไวรัสคือ: รั้ว, แยกกลุ่มทางสังคม (ปิดธุรกิจ ล็อคดาวน์), การลดการระบาด, และ การตรวจ — สืบตาม — แยกตัว

ไม่มีชั้นใดสมบูรณ์แบบในตัวเอง ทุกชั้นมีช่องโหว่ที่ปล่อยให้การติดเชื้อผ่านไปได้ แต่เมื่อรวมกันแล้วเกราะสี่ชั้นนี้สร้างการป้องกันที่ไวรัสเจาะไม่ได้ เราขอเปรียบการป้องกันสี่ชั้นนี้กับสวิสชีสในคลิปด้านล่าง

การติดเชื้ออาจผ่านไปได้หนึ่งหรือสองชั้น แต่ถ้าเรามีการป้องกันหลายชั้น โอกาสที่การติดเชื้อจะผ่านไปได้ทุกชั้นโดยที่เราไม่รู้นั้นน้อยมาก

ตัวอย่างเช่น ลองนึกภาพว่าประเทศหนึ่งมีรั้วที่กักการติดเชื้อได้ 80% ไม่มีการแยกฟองสบู่ทางสังคม ลดการติดเชื้อได้ 95% และมีการตรวจ — สืบตาม — แยกตัวที่ได้ผล 50% ของการติดเชื้อ เกราะป้องกันเหล่านี้ร่วมกันจับได้ 99.5% ของเคสทั้งหมด หากอัตราการแพร่เชื้อ (Tranmission Rate) R เท่ากับ 3 ในตอนเริ่มแรก เกราะป้องกันร่วมกันจะลดค่า R ลงเหลือเพียง 0.015 ซึ่งแปลว่าการแพร่ระบาดจะหายไปได้ภายในไม่กี่สัปดาห์

แต่ละชั้นในสี่ชั้นหลักเหล่านี้ประกอบด้วยชั้นเล็กๆย่อยลงไปอีก (ตัวอย่างเช่น รั้ว ก็แยกออกได้เป็น การสร้างกำแพง การกักกันตัว และการตั้งจุดตรวจที่ได้กล่าวไว้ในตอนแรก) แต่ละชั้นมีความสำคัญเพราะส่งผลของแบบทวีคูณ (multiplicative) ทุกครั้งที่คุณเพิ่มหนึ่งชั้นของการป้องกันคุณก็จะลดการติดเชื้อลง แต่ละชั้นยิ่งแข็งแกร่งเท่าใด การแพร่ระบาดจากผลรวมของเกราะทุกชั้นก็จะยิ่งลดลงเป็นเงาตามตัว

และเมื่อคุณมีชั้นป้องกันแล้วคุณก็สามารถปรับแต่งชั้นเกราะเหล่านี้ได้ โดยการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดและมีราคาถูกที่สุดสำหรับชุมชนของคุณทั้งทางเศรษฐกิจและทางสังคม

ชีสต่างๆของโลก

กลยุทธ์ของทุกประเทศสามารถสรุปได้ด้วยการผสมผสานชั้นการป้องกันเหล่านี้

ตัวอย่างเช่น จีนใช้เกราะป้องกันทุกชั้นตั้งแต่เริ่มแรก โดยสั่งปิดพรมแดน มีการล็อคดาวน์ บังคับใช้หน้ากาก และมีการตรวจ — สืบตาม — แยกตัว ซึ่งรวมถึงการติดตามพลเมืองทางอิเล็กทรอนิกส์ และมีการบังคับให้แยกตัวและกักกัน ไม่น่าแปลกใจที่ประเทศจีนเอาชนะไวรัสได้

เกาหลีใต้และไต้หวันไม่ต้องการเกราะป้องกันทุกชั้น เพราะสร้างรั้วที่แข็งแกร่ง มีเพียงการปิดกิจการระยะสั้นๆในท้องถิ่นในการแยกกลุ่มทางสังคม มีการใช้หน้ากากอย่างแพร่หลายสำหรับลดการแพร่ระบาด และมีการตรวจ — สืบตาม — แยกตัวที่ดีเยี่ยมระดับโลก พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือสองประเทศนี้พึ่งเกราะชั้นที่ 1 และ 4 เป็นอย่างมาก ใช้การป้องกันชั้นที่ 3 เพียงเล็กน้อย และแทบจะไม่ต้องใช้ชั้นที่ 2 เลย ซึ่งชั้นนี้เป็นชั้นที่มีราคาแพงที่สุด

นิวซีแลนด์และออสเตรเลียใช้ชั้นที่ 1 และ 2 หนักมาก เนื่องจากเป็นประเทศเกาะที่มีประชากรน้อยและแผ่กระจาย พวกเขาจึงสามารถป้องกันการติดเชื้อส่วนใหญ่ได้ด้วยรั้วและดูแลผู้ติดเชื้อในท้องถิ่นด้วยการแยกฟองสบู่ทางสังคม แม้แต่รัฐวิกตอเรียในออสเตรเลียก็มีรั้วและการปิดกั้นเพื่อควบคุมไวรัส ซึ่งช่วยลดความจำเป็นในการทำงานให้ได้ผลดีของการป้องกันชั้น 3 และ 4

ประเทศเหล่านี้มีความชุกของโรคน้อยมาก (ความชุกของโรคในที่นี้หมายถึงจำนวนเคสใหม่ตามสัดส่วนประชากร) ซึ่งทำให้ง่ายต่อการควบคุมการระบาดและเปิดประเทศในเวลาเดียวกัน และหากมีการระบาดก็สามารถระบุตัวผู้ติดเชื้อและระงับการระบาดได้อย่างรวดเร็ว นี่คือวิถีชีวิตที่แทบจะเหมือนปกติในไต้หวัน เกาหลีใต้ นิวซีแลนด์ และส่วนใหญ่ของออสเตรเลีย หากประเทศอื่นๆพยายามทำเช่นนี้แม้จะมีจำนวนเคสไม่มากแต่มีเคสแบบต่อเนื่องไม่หยุดก็จะยากกว่ามาก

แต่ถึงแม้จะยากก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้เสียทีเดียว ญี่ปุ่นมีความผันผวนเป็นเวลาหลายเดือนระหว่าง 0 ถึง 10 ผู้ป่วยต่อประชากร 100,000 คน เขาทำได้อย่างไร? ญี่ปุ่นแข็งแกร่งมากในชั้นที่ 1, ในชั้นที่ 3 ก็มีการสวมหน้ากากอย่างแพร่หลายมากและการใช้หลัก 3C ที่กล่าวมาแล้วข้างต้น รวมถึงการใช้ชั้นที่ 4 ด้วยวิธีการทำลายคลัสเตอร์ดังที่กล่าวข้างต้นเช่นกัน

การป้องกันชั้นเดียวที่คุณต้องการหลีกเลี่ยงคือชั้นที่แพงที่สุด นั่นก็คือชั้นที่ 2 การวางระยะห่างทางสังคมด้วยการปิดหรือจำกัดธุรกิจและการมีล็อคดาวน์ นี่คือชีสที่มีราคาแพงมาก

เศรษฐกิจเคลื่อนไหวเมื่อผู้คนมีการเคลื่อนไหวพบปะกัน ถ้าสิ่งนี้หยุดเศรษฐกิจก็หยุด ยิ่งเราพัฒนาการป้องกันชั้น 1, 3, และ 4 มากขึ้นเท่าใด เราก็จะพึ่งพาชั้น 2 ที่มีราคาแพงน้อยลงเท่านั้น

น่าเสียดายที่ประเทศตะวันตกไม่เคยเรียนรู้ที่จะใช้การป้องกันชั้นที่ถูกกว่าเหล่านี้อย่างมีประสิทธิภาพ ดังนั้นประเทศเหล่านี้จึงหวนกลับไปใช้ชั้นป้องกันที่พวกเขารู้จักดีซึ่งก็คือชั้นที่ 2 การใช้การป้องกันชั้นนี้ก็จะส่งผลเสียให้กับเศรษฐกิจเรื่อยไปแทนที่จะเรียนรู้วิธีเต้นรำจากการใช้เกราะป้องกันชั้นอื่นๆ

คุณหรือประเทศของคุณควรทำอย่างไร

ชุมชนของคุณก็ทำได้

ถึงตอนนี้เราคุยกันถึงเรื่องระดับประเทศ ซึ่งในระดับนี้รัฐบาลมีอำนาจในการออกใช้มาตรการป้องกันทั้งสี่ชั้น แต่คุณก็ทำเช่นนี้ได้เช่นกันในระดับหมู่คณะและชุมชน

คุณสามารถใช้ความคิดแนวเดียวกันนี้กับชุมชนระดับใดก็ได้ เช่นระดับภูมิภาค เมือง วิทยาเขตมหาวิทยาลัย สถานดูแลผู้สูงอายุ โรงงานบรรจุอาหารหรือเนื้อสัตว์ เรือนจำ ธุรกิจ หรีอบ้าน

ยกตัวอย่าง วิทยาเขตของมหาวิทยาลัย อะไรคือสิ่งที่เทียบเท่ากับการป้องกันชั้นที่ 1 หรือรั้ว? การตรวจนักเรียนทุกคนเมื่อเดินทางมาถึงและสี่วันให้หลัง ในระหว่างสี่วันนี้ก็แยกให้อยู่ในห้องตามลำพัง นำอาหารและน้ำมาให้ทุกวันแถมด้วยNetflix นักเรียนไม่สามารถออกจากพื้นที่รอบนอกของมหาวิทยาลัยได้ หากออกไปข้างนอกก็ต้องกักกันตัวอีกครั้งเมื่อกลับเข้ามา คนงานในวิทยาเขตจะได้รับการตรวจทุกวันเมื่อเข้ามาและไม่อนุญาตให้พักค้างคืน

สำหรับชั้นที่ 2 จัดตั้งฟองสบู่แยกกลุ่มคน ทำได้โดยลดขนาดของชั้นเรียนที่ใหญ่ๆลง และสร้างฟองสบู่ทางสังคมโดยจัดกลุ่มให้นักเรียนสังสรรค์กัน และไม่ให้มีการสังสรรค์นอกกลุ่มหรือข้ามกลุ่ม ห้ามออกไปเที่ยวข้ามกลุ่ม และควรห้ามการมีปาร์ตี้

สำหรับชั้นที่ 3 โรงเรียนควรจัดเตรียมหน้ากากคุณภาพสูงให้นักเรียนและควรมีการบังคับใช้ หากเรียนกลางแจ้งได้ก็ควรทำ ผู้ที่อยู่ในอาคารต้องใช้แว่นตากันลม (goggles) หรือใช้เกราะกันหน้า (face shield) และเปิดหน้าต่างทั้งหมด หากอุณหภูมิไม่เอื้ออำนวยต่อการเปิดหน้าต่างหรือเรียนกลางแจ้งก็ควรปรับปรุงระบบการระบายอากาศ และห้องเรียนควรทำให้ร้อนและชื้น

สำหรับชั้นที่ 4 การตรวจ — สืบตาม — แยกตัว หากสามารถทำการตรวจอย่างรวดเร็วได้ทุกวันก็ยิ่งดี โรงเรียนควรซื้อและแจกจ่ายชุดตรวจแบบรวดเร็วสำหรับให้นักเรียนใช้ประจำวัน มิฉะนั้นควรใช้การทดสอบสิ่งปฏิกูล

นักเรียนและนักการศึกษาควรมีแอปสืบตามผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อ การชุมนุมทั้งหมดควรบังคับให้สแกนรหัส QR ที่สร้างขึ้นสำหรับกิจกรรมนั้นๆ หากตรวจได้ผลเป็นบวกควรแยกตัวทันที เมื่อแยกตัวแล้วควรติดตามด้วยแอปว่าแยกตัวตามที่ควรหรือไม่ หากมีการละเมิดก็ควรได้รับโทษที่รุนแรง ผู้มีการพบปะติดต่อกับผู้ติดเชื้อทั้งหมดควรได้รับการแจ้งเตือนโดยอัตโนมัติด้วยข้อมูลจากรหัส QR และบุคคลเหล่านี้ควรกักบริเวณตัวเอง ทุกอย่างเหล่านี้ควรใช้แอปบังคับ

การนำแนวคิดนี้ไปใช้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อชุมชนและกิจกรรมทางสังคมต่างๆที่มีแนวโน้มที่จะเป็นต้นตอของการแพร่ระบาดแบบ superspreader หากเรือนจำทุกแห่ง สถานดูแลผู้สูงอายุ โรงงานบรรจุอาหารและเนื้อสัตว์ โรงเรียน มหาวิทยาลัย สำนักงาน และงานกิจกรรมส่วนตัวขนาดใหญ่ ปฏิบัติตามหลักเกณฑ์เหล่านี้ เราก็จะสามารถหยุดไวรัสในชุมชนของเราได้

นอกจากนี้การควบคุมระดับเล็กจะมีส่วนช่วยในการหยุดยั้งการระบาดในวงกว้างด้วย เนื่องจากเคสส่วนใหญ่มาจากการระบาดแบบ superspreader

ไม่ต้องรอให้รัฐบาลทำทุกอย่างก่อน เราทุกคนสามารถทำในส่วนของเราในแวดวงของเราได้

ถึงตอนนี้ เราคงรู้ชัดแล้วว่าเราต้องเต้นรำ คำถามต่อไปก็คือ ประเทศต่างๆมีปณิธานที่จะเต้นรำหรือไม่?

สำหรับประเทศที่อยากเต้นรำ

หากประเทศไหนมีความมุ่งมั่นที่จะเต้นรำ เส้นทางข้างหน้าจะชัดเจนมาก: หากมีการระบาดอย่างหนักที่ไม่สามารถควบคุมได้ ให้ใช้การปิดตัวล็อคดาวน์ (ชั้นที่ 2) ก่อน ในขณะเดียวกันก็เพิ่มการป้องกันชั้นอื่นๆอย่างรวดเร็ว

ชั้นที่ 1: รั้ว

• ควรประกาศให้รู้ทั่วกันถึงรั้วที่สร้างขึ้น ซึ่งควรรวมถึงการตรวจเมื่อมาถึงและหลังจากนั้นไม่นานอีกครั้งหนึ่ง โดยมีการกักกันตัวระหว่างการตรวจสองครั้งนี้

ชั้นที่ 2: ฟองสังคมแยกผู้คนและกลุ่มคน

• กำหนดขนาดสูงสุดของการชุมนุมของผู้คนที่อนุญาต (เช่น 30 คนเช่นในสวีเดน) ปรับเปลี่ยนแล้วแต่ความชุกของโรคในท้องถิ่น
• พยายามหลีกเลี่ยงฟองสังคมประเภทอื่น ๆ

ชั้นที่ 3: Contrafection การลดความระบาด

• บังคับใช้หน้ากากเมื่ออยู่ใกล้กับผู้อื่นหรืออยู่ในห้องเดียวกันกับผู้อื่น ไม่จำเป็นต้องใส่หน้ากากเมื่ออยู่กลางแจ้งหากไม่อยู่ใกล้ผู้อื่นซึ่งไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน
• ขอแนะนำให้ใส่แว่นกันลม (goggles) เมื่ออยู่ในร่ม
• อนุญาตให้มีการรวมตัวกันได้หากมีจำนวนต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด อยู่กลางแจ้ง และมีระยะห่างระหว่างผู้คน
• กำหนดการชุมนุมในอาคารว่าจะต้องมีการระบายอากาศที่ดีขึ้นด้วยการใช้เครื่องกรอง อากาศชนิด HEPA มีอุณหภูมิที่สูงขึ้น และความชื้นที่เหมาะสม

ชั้นที่ 4: ตรวจ — สืบตาม — แยกตัว

• ตรวจให้มากพอ ผลตรวจเป็นบวกควรต่ำกว่า 3–5% สำหรับการตรวจแบบ PCR
• ประกาศกลยุทธ์สำหรับการระบุตัวผู้ป่วยอย่างว่องไว (early detection)
• มีผู้สืบตามการพบปะกับผู้ติดเชื้อประมาณ 2 คนต่อจำนวนเคสรายวันหนึ่งเคส
• กำหนดให้มีการเผยแพร่รายงานประสิทธิภาพในการสืบตามผู้มีการพบปะติดต่อกับผู้ป่วย: กี่เปอร์เซ็นต์ของผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อถูกกักกันตัวภายในสองวัน? (หลังจากมีการระบุตัวผู้ติดเชื้อ)
• แจกจ่ายทรัพยากรเพื่อช่วยเหลือผู้คนในระหว่างการถูกกักกันด้วยเงิน อาหาร น้ำ ยา และความบันเทิง
• บังคับใช้กฏ และติดตามการบังคับใช้กฏอย่างใกล้ชิด เมื่อมีการแยกตัวและการกักกันตัว
• ปรับอย่างหนักสำหรับผู้ที่ไม่เคารพเชี่อฟังการแยกตัวและการกักกันตัว แจ้งค่าปรับเหล่านี้ให้ทราบล่วงหน้า

สิ่งเหล่านี้ควรใช้ได้กับประเทศส่วนใหญ่ แต่ถ้าประเทศใดไม่อยากเต้นรำหรือทำไม่ได้ล่ะ? ตัวอย่างเช่นอาร์เจนตินาซึ่งอยู่ภายใต้การล็อคดาวน์เป็นเวลาเจ็ดเดือนแต่ก็ยังไม่สามารถควบคุมไวรัสได้ ประเทศอื่นๆ เช่นสหรัฐอเมริกาไม่เคยลองทำอะไรจริงจังเลยตั้งแต่แรก ทางเลือกอื่นของพวกเขาคืออะไร?

ประเทศเหล่านี้ควรพยายามบรรเทาการแพร่ระบาดโดยไม่ยับยั้งไวรัสอย่างสมบูรณ์หรือไม่? หรือปล่อยให้ไวรัสหายไปเอง? แล้วความตายล่ะ? ภาวะเรื้อรังจากโรคล่ะ? การรักษา? วัคซีน? แต่ละอย่างจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะมี? สิ่งเหล่านี้ส่งผลต่อยุทธศาสตร์ของประเทศเหล่านี้อย่างไร?

เราจะตอบคำถามเหล่านี้ในบทความภาคต่อไป

The Biden White House & its impact on South East Asia

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปความเห็นล่วงหน้าจาก:

สื่อหลายแห่งในหลายประเทศ

ความเห็นจากผู้นำ และผู้เชี่ยวชาญในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และสหรัฐ

ความเห็นจากThink tankในภูมิภาคและในสหรัฐ และ

สรุปร่างนโยบายการต่างประเทศของ Joe Biden

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจาก SCMP (South China Morning Post) ประเทศจีน

นักการทูตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในวอชิงตันผู้ไม่ประสงค์จะออกนามกล่าวว่าความเห็นในแวดวงนักการทูตสหรัฐผู้ชำนาญทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในวอชิงตัน มีความเห็นพ้องต้องกันว่าไบเดนจะดำเนินนโยบายส่วนใหญ่ของทรัมป์ที่มีต่อจีนต่อไปหากได้รับตำแหน่งประธานาธิบดี

“เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะรู้สึกเจ็บปวดต่อไปตราบเท่าที่สหรัฐและจีนยังทะเลาะกัน” นักการทูตผู้นี้กล่าว

นายกรัฐมนตรีสิงคโปร์ Lee Hsien Loong กล่าวกับ Atlantic Council (think tank แห่งหนึ่งของสหรัฐ) ว่าอยากขอสามสิ่งจากสหรัฐ:

1. สิ่งที่ขออย่างแรกจากวอชิงตันคือการรักษาความสัมพันธ์กับจีนให้มั่นคง “เพื่อให้เอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและคาดเดาได้ ซึ่งจะทำให้เราเลี้ยงชีพและดำเนินชีวิตของเราได้”
2. สิ่งต่อไปที่เขาหวังว่าคือการที่สหรัฐจะพัฒนานโยบายเอเชียที่มาจาก “ฉันทามติสองฝ่าย” ในสหรัฐ “เพื่อให้นโยบายต่างประเทศของสหรัฐอยู่นานเกินกว่าระยะเวลาเลือกตั้ง ประเทศอื่นๆจะได้สามารถวางแผนงานและไว้ใจได้ว่านโยบายต่างประเทศของสหรัฐจะไม่เปลี่ยนเมื่อสหรัฐเปลี่ยนรัฐบาล”
3. คำขอร้องสุดท้ายของลีคือให้สหรัฐหาทางกลับเข้าร่วม Trans-Pacific Partnership (TPP) ซึ่งเป็นสนธิสัญญาการค้าเอเชียแปซิฟิกที่นำเสนอโดยอดีตปธน.โอบามา

~ ~ ~

นาย Pou Sothirak ที่ปรึกษาของรัฐบาลเขมรด้านการต่างประเทศกล่าวกับผู้สื่อข่าว This Week in Asia ว่า เขาหวังว่าวอชิงตันจะมีวิธีจัดการภูมิภาคนี้อย่างมีเอกลักษณ์ แทนที่จะมองภูมิภาคนี้ผ่านเลนส์ของการแข่งขันระหว่างสหรัฐกับจีนเท่านั้น

สหรัฐ “ไม่เคยมีนโยบายต่างประเทศที่มั่นคงและเฉพาะตัวสำหรับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คราวใดที่ดูเหมือนจะมีก็อาจเปลี่ยนแปลงเมื่อไรก็ได้โดยไม่ต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้า”

~ ~ ~

จากประเทศไทย คุณกวี จงกิจถาวร ซึ่ง SCMP แนะนำว่าเป็นผู้เชื่ยวชาญด้านการทูตของไทยเขียนไว้ในบทความในหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์เมื่อวันที่ 8 กันยายนว่า นโยบายของไบเดนที่มีต่อภูมิภาคนี้จะเหมือนกับของปธน.โอบามา

“หากไบเดนสามารถชิงตำแหน่งปธน.ได้ ความเป็นพันธมิตรระหว่างสหรัฐและไทยจะได้รับการสนับสนุนเพิ่มขึ้นและอาจมีการแตกกิ่งก้านสาขากว้างขึ้น”

What will change for Southeast Asia after US election?

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจาก Asia Times, ฮ่องกง

David Hutt จาก Asiatimes เขียนว่า ทรัมป์ใช้เวลาไปกับการพยายามปลดเปลื้องมรดกของโอบามาในภูมิภาคนี้ซึ่งกำหนดโดยนโยบาย “Pivot to Asia” มากกว่าที่จะวางนโยบายของตัวเองในช่วงเวลาที่จีนเททรัพยากรทางการเงินและการทูตจำนวนมากเข้าสู่ภูมิภาค

ยังไม่มีความชัดเจนว่าไบเดนจะพยายามรื้อถอนนโยบายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐบาลทรัมป์หรือไม่

การเปลี่ยนแปลงของวอชิงตันที่ทุกชาติในภูมิภาคอาเชี่ยนจะชอบก็คือ การทูตที่แน่นอนและสม่ำเสมอมากขึ้น ไม่เปลี่ยนแบบวันต่อวันเหมือนในสมัยทรัมป์

ผู้สังเกตการณ์ในภูมิภาคคาดว่าปธน.ไบเดนอย่างน้อยจะแสดงถึงการเปลี่ยนไปสู่การทูตที่เรียบร้อยเป็นระเบียบแบบแผนและเสมอต้นเสมอปลายกว่าจากทำเนียบขาว ซึ่งจะช่วยให้รัฐบาลต่างๆในภูมิภาคอาเชี่ยนมีส่วนร่วมในการวางแผนนโยบายระยะยาวได้มากขึ้น รวมถึงการวางตัวของชาติในภูมิภาคนี้ท่ามกลางการแข่งขันระหว่างสหรัฐและจีนเพื่ออิทธิพลในภูมิภาค

What a Biden win would mean for Southeast Asia

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจาก Think China และบทความจาก ISEAS-Yusof Ishak Institute (Think tank ในสิงคโปร์) เขียนโดย Senior Fellows สามคนจากสถาบัน ISEAS

การบริหารงานของรัฐบาลไบเดนมีแนวโน้มที่จะนิ่งกว่าสมัยทรัมป์ สามารถคาดเดาได้ และมีความสม่ำเสมอมากกว่า และนี่คือสิ่งที่พันธมิตรของสหรัฐในเอเชียต้องการ

ฝ่ายต่างประเทศของไบเดนอาจให้ความสำคัญมากขึ้นในการเสริมสร้างความสัมพันธ์ของอเมริกากับพันธมิตรในเอเชียและองค์กรระหว่างประเทศที่เสื่อมลงภายใต้ทรัมป์

กลยุทธ์ที่แข็งกร้าวมากขึ้นของอเมริกาต่อจีนจะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงมากนักภายใต้ไบเดน แม้บรรยากาศของความสัมพันธ์จีน — สหรัฐอาจได้รับการปรับปรุงบ้างเล็กน้อย…ภายใต้การนำของไบเดน นโยบายต่างประเทศของสหรัฐต่อจีนจะไม่ย้อนกลับไปเหมือนยุคของโอบามาที่ปล่อยให้จีนทำตามอำเภอใจโดยไม่มีใครต้าน ซึ่งผู้นำในเอเชียไม่ต้องการเห็นภาวะแบบนี้เกิดขึ้นอีก

ความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐ — จีนในอนาคตภายใต้ทรัมป์หรือไบเดนจะมีอิทธิพลอย่างมากต่อสภาพแวดล้อมด้านความปลอดภัยของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พบว่าภูมิภาคนี้กลายเป็นศูนย์กลางของการแข่งขันระหว่างจีน — สหรัฐที่ทวีความเข้มข้นมากขึ้นโดยเฉพาะในทะเลจีนใต้ที่ความตึงเครียดจะยังคงอยู่ในระดับสูงและอาจเสื่อมลงในอนาคต รัฐบาลในภูมิภาคจะเฝ้าดูเหตุการณ์ในอเมริกาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าด้วยความวิตกมากกว่าความหวัง ส่วนหนึ่งก็เพราะสหรัฐมีปัญหาในบ้านตัวเองมากมายที่ต้องแก้ไขอย่างเร่งด่วนและอาจให้ความสำคัญต่อการต่างประเทศน้อยลง

จากการสำรวจความคิดเห็นของผู้นำระดับภูมิภาคประจำปีในเดือนมกราคม 2020 สถาบัน ISEAS-Yusof Ishak พบว่า 49.7% มีความมั่นใจเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยว่าสหรัฐจะ “ทำในสิ่งที่ถูกต้อง” ในการต่างประเทศ ขณะที่ 77% เชื่อว่าการมีส่วนร่วมของอเมริกากับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ลดลงนับตั้งแต่ทรัมป์เข้ารับตำแหน่ง สามในห้าเห็นว่าไบเดนจะช่วยเพิ่มความมั่นใจในจุดยืนของอเมริกาในภูมิภาคนี้ โดยรัฐบาลไบเดนจะให้ความสนับสนุนร่วมมือและมีส่วนในพหุภาคีและองค์กรระหว่างประเทศเช่นองค์กรอาเชี่ยนซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความมั่นคงและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของประเทศในแถบนี้

หลายชาติในภูมิภาคนี้มีแนวโน้มที่จะต้อนรับวาระที่สองของทรัมป์ โดยเฉพาะเวียดนามซึ่งชื่นชมแนวทางนโยบายของสหรัฐที่มีต่อจีนโดยเฉพาะในทะเลจีนใต้ และไทยซึ่งปรับความสัมพันธ์กับสหรัฐให้เป็นปกติได้หลังจากทรัมป์เข้ารับตำแหน่ง แต่โดยรวมแล้วภาพลักษณ์ของอเมริกาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เสื่อมลงในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา

อย่างไรก็ตามความกังวลของผู้นำประเทศในย่านนี้คือการทวีความรุนแรงขึ้นของการแข่งขันระหว่างสหรัฐ — จีนทั้งในด้านการค้า เทคโนโลยี ในทะเลจีนใต้ และในภูมิภาคลุ่มน้ำโขง

ความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้นระหว่างสหรัฐฯและจีนจะส่งผลกระทบอย่างล้นหลามในภูมิภาคนี้ รัฐบาลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะถูกกดดันให้เลือกข้างแม้จะต้องการความเป็นกลางก็ตาม

~ ~ ~

รัฐบาลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จะไม่มีความกระตือรือร้นหากสหรัฐจะเอาการส่งเสริมประชาธิปไตยและสิทธิมนุษยชนมานำหน้าดังที่รัฐบาลจากพรรคเดโมแครตใช้เมื่อสมัยโอบามา และจะกังวลมากขึ้นหากผู้ส่งเสริมนโยบายสิทธิมนุษยชนอย่างเข้มแข็งได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐ

ความเห็นที่แตกต่างจากของสหรัฐในด้านสิทธิมนุษยชนและการปกครองในระบอบประชาธิปไตยไม่ใช่เรื่องแปลกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การผลักดันค่านิยมเหล่านี้โดยปราศจากความเข้าใจที่ลึกซึ้งทางการเมืองของแต่ละประเทศอาจกัดกร่อนหรือทำลายวัตถุประสงค์ของสหรัฐในภูมิภาคที่สหรัฐต้องแข่งขันกับจีน

~ ~ ~

• Trump vs Biden: Who makes a better choice for Southeast Asia
• Biden or Trump? Southeast Asia's Stakes in the US Election - ISEAS-Yusof Ishak Institute
• Biden "Re-pivot" to Asia Cannot Be Obama 2.0 - ISEAS-Yusof Ishak Institute

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจาก Center for Public Policy Studies (Think tank ในมาเลเซีย)

ดูเหมือนจะมีปธน. Rodrigo Duterte จากฟิลิปปินส์คนเดียวที่เชียร์ให้ทรัมป์ชนะเทอมที่สอง ผู้นำประเทศอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่มีคนชื่นชมทรัมป์มากนักเพราะวาทศิลป์ต่อต้านชาวมุสลิมของทรัมป์ การถอนตัวจากความร่วมมือทรานส์แปซิฟิค (TPP) การแต่งตั้งทูตประจำสิงคโปร์และเมียนมาร์ที่ล่าช้า

สำหรับชุมชนทางการทูตในภูมิภาค ความล้มเหลวของทรัมป์ในการแต่งตั้งทูตอาเซียนเป็นเรื่องที่ทำให้ประเทศในภูมิภาคนี้ระคายเคืองมาก ตรงกันข้ามกับปธน.โอบามาซึ่งเข้าร่วมการประชุมสุดยอดอาเซียนด้วยตัวเองเกือบทุกครั้ง และเป็นเรื่องยากที่นักการทูตในอาเซียนจะลืมได้

~ ~ ~

ผู้สังเกตการณ์บางคนกล่าวว่าสำหรับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นโยบายของไบเดนคงไม่ต่างจากของทรัมป์มากนัก เพราะไบเดนต้องรับมือกับอิทธิพลที่เพิ่มขึ้นของฝ่ายที่ต้องการการปกป้องทางการค้าในสหรัฐอเมริกา (protectionism) ซึ่งมีอยู่แม้แต่พรรคเดโมแครตเอง จากนั้นก็มีฉันทามติของสองพรรคที่เพิ่มมากขึ้นในวอชิงตันในความจำเป็นด้านการเผชิญหน้ากับจีนที่แสดงบทบาทเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหมดนี้ชี้ให้เห็นว่าแรงผลักดันหลักของนโยบายต่างประเทศของสหรัฐไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงมากนัก ซึ่งความขัดแย้งนี้รวมถึงการเดินเรือในพื้นที่พิพาทของทะเลจีนใต้ และการเผชิญหน้ากับจีนในประเด็นการค้าด้านเทคโนโลยีและทรัพย์สินทางปัญญา

~ ~ ~

ผลพลอยได้ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในการเรียกเก็บภาษีขาเข้าจากจีนของทรัมป์คือการกระตุ้นให้บริษัทข้ามชาติมองหาที่ลงทุนในประเทศอื่นที่มีต้นทุนต่ำเช่นเวียดนาม เมียนมา และอินโดนีเซีย สหรัฐยังได้เพิ่มความช่วยเหลือให้กับประเทศต่างๆในอินโดจีนที่กำลังได้รับหรือจะได้รับความเดือดร้อนจากการสร้างเขื่อนของจีนในตอนบนของแม่น้ำโขง

~ ~ ~

อย่างไรก็ตามสำหรับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยรวม เหตุผลที่สำคัญประการหนึ่งในการสนับสนุนไบเดนก็คือในฐานะที่ไบเดนเคยเป็นสมาชิกคณะกรรมการความสัมพันธ์ต่างประเทศของวุฒิสภาสหรัฐมายาวนาน อย่างน้อยเขาก็สามารถคาดหวังได้ว่าจะมีความเข้าใจที่ดีเกี่ยวกับประเด็นสำคัญที่มีผลกระทบต่อภูมิภาค คงมีความรู้ดีกว่าทรัมป์ซึ่งเรียกประเทศไทยว่า “ต้นขา” (Thighland)

อีกหนึ่งสถานที่สำคัญสำหรับคนเอเชียคือไบเดนไม่มีบุคลิกก้าวร้าวขัดหูขัดตาแบบทรัมป์ ไบเดนคงไม่กระทำกับเกาหลีเหนือหรือจีนในลักษณะที่อาจเพิ่มความตึงเครียดในภูมิภาคและทำให้เกิดสงครามโดยไม่ได้ตั้งใจ หายนะดังกล่าวอาจไม่เกี่ยวข้องกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยตรง แต่จะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อกระแสการลงทุนและการค้ารวมทั้งการพยายามรักษาความเป็นกลางของรัฐบาลต่างๆในภูมิภาค

~ ~ ~

ในร่างนโยบายของพรรคเดโมแครต — แม้ว่าจะไม่มีผลผูกพันกับไบเดน — แต่ก็ชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างจากสมัยทรัมป์ หนึ่งในนั้นคือคำมั่นสัญญาที่จะเสริมสร้างพันธมิตรของสหรัฐในเอเชีย สิ่งนี้ย่อมหมายถึงการรับฟังและให้คำปรึกษาในประเด็นสำคัญมากขึ้น ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่ขาดไปอย่างมากในช่วงที่ทรัมป์ดำรงตำแหน่งปธน. ไบเดนมีแนวโน้มที่จะให้ความสนใจในสถาบันพหุภาคีที่เกี่ยวข้องกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มากขึ้นเช่น WHO และ World Bank

อย่างไรก็ตามการนำ TPP กลับมาแม้หากเกิดขึ้นก็อาจใช้เวลาพอสมควร

~ ~ ~

การเปลี่ยนแปลงที่อาจไม่ได้รับการต้องรับดีนักจากมุมมองของรัฐบาลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายแห่งคือการเรียกร้องสิทธิมนุษยชน พรรคเดโมแครตในทำเนียบขาวอาจให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากขึ้น โดยเป้าหมายแรกน่าจะเป็นเมียนมาร์และการปฏิบัติต่อประชากรกลุ่มน้อยชาวโรฮิงญา

มีความเป็นไปได้ว่าความสนใจในสิทธิมนุษยชนของสหรัฐที่ได้รับการต่ออายุภายใต้การบริหารของไบเดนจะทำให้นายกรัฐมนตรีประยุทธ์ จันทร์โอชาของไทยไม่สามารถเพิกเฉยได้ในการเผชิญหน้ากับการประท้วงในกรุงเทพฯในปัจจุบัน

Would Joe Biden be better than Trump for Southeast Asia?

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจาก Washington Post

Washington Post ไม่มีบทความที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ในส่วนหนึ่งของบทความเกี่ยวกับจีนมีข้อความที่อาจใช้ได้กับภูมิภาคนี้โดยตรงหรือโดยทางอ้อม

ทีมงานของไบเดนสันนิษฐานว่าไบเดนอาจเข้มกับจีนยิ่งกว่าทรัมป์ นี่คือสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงฉันทามติของพรรคหลักทั้งสองที่เปลี่ยนแปลงไปในวอชิงตัน

Kurt Campbell เจ้าหน้าที่ระดับสูงด้านเอเชียในกระทรวงการต่างประเทศสมัยโอบามากล่ววกับ Wall Street Journal ว่า “มีการยอมรับในวงกว้างในพรรคเดโมแครตว่านโยบายของรัฐบาลทรัมป์ต่อจีนมีความแม่นยำในการวินิจฉัยการเบียดเบียนทางการค้าของจีน”

เขากล่าวต่อไปว่า ไบเดนจะตั้งคำถามเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนและคุณค่าทางประชาธิปไตยในระดับที่ทรัมป์ไม่เคยทำ

Biden White House จะไม่มีความเอาแน่เอานอนไม่ได้แบบทรัมป์ และมีความสามารถในการเสริมสร้างสัมพันธไมตรีกับประเทศอื่นๆในเอเชียมากกว่า แต่นั่นไม่ใช่มุมมองที่เป็นเอกฉันท์จากทุกส่วนของเอเชีย นักการทูตบางคนในภูมิภาคชอบความชัดเจนของทรัมป์ที่มีต่อปักกิ่ง และกลัวการกลับมาของการเมืองแบบอ้อมค้อมกำกวมในยุคโอบามา

Analysis | What the U.S. election means for China

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจาก Kyodo News ญี่ปุ่น

ดูเหมือนว่าโจ ไบเดนจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับญี่ปุ่นและประเทศอื่นๆในเอเชียมากกว่าโดนัลด์ ทรัมป์ นักวิเคราะห์บางคนอ้างถึงการคาดการณ์ได้ การดำเนินนโยบาย และการให้ความสำคัญกับพันธมิตร

Huong Le Thu นักวิเคราะห์อาวุโสของ Australian Strategic Policy Institute กล่าวกับผู้สื่อข่าว Kyodo News ว่า “พันธมิตรส่วนใหญ่ในเอเชียรวมทั้งญี่ปุ่นหวังว่าสหรัฐจะดำเนินนโยบายที่คาดการณ์ได้ในระดับปกติ ปฏิบัติตัวตามแบบแผนในการดำเนินนโยบายต่างประเทศ และไบเดนมีแนวโน้มที่จะทำสิ่งเหล่านี้ได้ดีกว่า”

Huong Le Thu และผู้เชี่ยวชาญด้านการต่างประเทศคนอื่นๆกล่าวว่าพวกเขาไม่คาดหวังว่าจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในนโยบายจีนของวอชิงตันหลังการเลือกตั้ง และการแข่งขันเชิงกลยุทธ์ระหว่างสองมหาอำนาจจะดำเนินต่อไปในภาคพื้นอินโดแปซิฟิกอย่างต่อเนื่อง

FOCUS: Biden looks better than Trump for Asia, but may prove soft on China

— — — — — — — — — — — — — — — — — —

สรุปจากร่างนโยบายต่างประเทศของโจ ไบเดน

ข้อมูลเป็นระดับสูงและไม่มีข้อความที่เฉพาะเจาะจงกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สรุป — ในการบริหารรัฐบายอเมริกาภายใต้รัฐบาลไบเดน สหรัฐจะนำโดยการแสดงตัวอย่างและระดมพลทั่วโลกเพื่อตอบสนองความท้าทายร่วมกันของเราที่ไม่มีชาติใดสามารถเผชิญได้ด้วยตัวเอง ตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกร้อน ไปจนถึงการแพร่กระจายของนิวเคลียร์จากการรุกรานด้วยอำนาจครั้งใหญ่ ไปจนถึงการก่อการร้ายข้ามชาติตั้งแต่ไซเบอร์วอร์และการอพยพของผู้ลี้ภัยจำนวนมาก

ไบเดนต้องการเสริมสร้างความร่วมมือกับพันธมิตรที่เป็นประชาธิปไตยนอกจากอเมริกาเหนือและยุโรปโดยการติดต่อกับพันธมิตรในเอเชียเพื่อเสริมสร้างขีดความสามารถร่วมกัน ตรงนี้เอ่ยถึงความเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ออสเตรเลีย และประเทศประชาธิปไตยอื่นๆในเอเชีย

American Leadership | Joe Biden

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

แปลจากบทความเห็นของ Tomas Pueyo ลงใน New York Times เมื่อวันที่ 14 ก.ย. 2563

แปลเฉพาะส่วนที่สองของบทความนี้ ส่วนแรกเป็นการท้าวความของการระบาดจากหวู่ฮั่นเข้ายุโรปและต่อไปยังสหรัฐ เชื่อว่าทุกคนคงทราบประวัติการระบาดดีแล้วจึงไม่แปล

Opinion | This Is Why We Couldn't Control the Pandemic

ใช้เวลาอ่านประมาณสิบนาที อ่านไปคิดไป เปิดดูลิงค์ที่ให้ไว้ นานกว่านี้

~ ~ ~

รั้วในที่นี้หมายถึงนโยบายหรือมาตรการที่ประเทศหรือรัฐต่างๆวางไว้เพื่อป้องกันการนำเข้าของเชื้อโรคจากภายนอก

รั้วมีสามประเภท

1. กำแพงหรือการห้ามการเดินทางที่เข้มงวด นี่คือมาตรการที่แข็งกร้าวที่สุด คนส่วนใหญ่ถูกกันไม่ให้เข้ามา ดังนั้นการป้องกันการติดเชื้อส่วนใหญ่จึงได้ผล ประเทศในเอเชียตะวันออกและสหภาพยุโรปส่วนใหญ่สร้างกำแพงขึ้นโดยห้ามพลเมืองจากหลายประเทศที่มีอัตราการติดเชื้อสูงเข้าประเทศ รวมทั้งสหรัฐอเมริกา
2. การกักกันตัว มาตรการนี้ไม่แข็งแรงเท่าการมีกำแพง: แทนที่จะถูกกันไม่ให้เข้า นักท่องเที่ยวต้องใช้เวลาหลายวันโดยไม่มีการพบปะกับใครจนกว่าระยะเวลากักกันตัวที่กำหนดจะหมดลง โดยปกติรัฐบาลกำหนดให้มีการกักกันสองสัปดาห์ แต่บางแห่งอาจอนุญาตให้ผู้ที่มีผลตรวจ P.C.R. เป็นลบ (Polymerase chain reaction โดยทั่วไปจะทำด้วยการแยงจมูกหรือลำคอ) ออกจากการกักกันก่อนสองอาทิตย์ ฮ่องกงทำแบบนี้
3. รั้วประเภทสุดท้ายคือการตั้งจุดตรวจ (Checkpoint): นักท่องเที่ยวสามารถเข้ามาได้ แต่ต้องได้รับการประเมินเป็นรายบุคคลก่อนจะยอมให้ผ่านเข้า

การกักกันตัวและการใช้จุดตรวจอาจหยุดยั้งผู้ติดเชื้อจำนวนมากได้ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ถึงกระนั้น การติดเชื้อที่ผ่านสองด่านนี้เข้ามาทำให้การควบคุมง่ายขึ้น

ไต้หวัน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และไอซ์แลนด์ล้วนมีกำแพงห้ามผู้คนจากหลายประเทศเข้า สำหรับผู้ที่ปล่อยเข้ามาจะต้องอยู่ในเขตกักกันบริเวณพิเศษ

ตัวอย่างจากไต้หวัน เมื่อเดินทางมาถึงคุณต้องแสดงผลตรวจ P.C.R. ที่เป็นลบ ทำการตรวจอีกครั้งภายในสามวัน แจ้งหมายเลขโทรศัพท์ของคุณแก่เจ้าหน้าที่ หรือถูกนำตัวไปกักกันโดยการขนส่งส่วนตัวหรือรถประจำทางพิเศษที่ไม่หยุดระหว่างทาง และอยู่คนเดียวเป็นเวลาสองสัปดาห์

ระหว่างที่อยู่ในความกักกัน เจ้าหน้าที่ไต้หวันจะโทรหาผู้ถูกกักกันวันละสองครั้งเพื่อตรวจสอบว่าอยู่ที่ไหน นอกจากนี้ยังติดตามพิกัดของคุณจากโทรศัพท์มือถือ หากโทรศัพท์ของคุณแสดงพิกัดนอกสถานที่กักกันหรือมีการปิดโทรศัพท์ เจ้าหน้าที่ตำรวจจะแสดงตัวภายในเวลาไม่กี่นาที หากเจ้าหน้าที่พบว่าโทรศัพท์ค้างอยู่ในสถานที่แห่งเดียวนานเกินไป ระบบติดตามอาจสันนิษฐานว่าคุณทิ้งโทรศัพท์ไว้และจะโทรหาคุณ

ระบบของเกาหลีใต้มีความคล้ายคลึงกับของไต้หวันมาก แต่ใช้แอปแทนหมายเลขโทรศัพท์เพื่อติดตามนักท่องเที่ยว เกาหลีใต้ให้นักเดินทางต่างชาติอยู่ในสถานกักกันของรัฐ ซึ่งมีตั้งแต่อาคารของรัฐบาลที่ทรุดโทรมหน่อยไปจนถึงโรงแรมระดับห้าดาว

ระบบของญี่ปุ่นคล้ายกับของเกาหลีใต้และไต้หวัน แต่มีการบังคับใช้มาตรการที่เกี่ยวกับการกักกันน้อยกว่า และมีส่วนทำให้ความชุกของโรค (prevalence) ในญี่ปุ่นสูงกว่าของไต้หวันและเกาหลีใต้

ไอซ์แลนด์ก็มีกระบวนการที่อ่อนกว่าของไต้หวันและเกาหลีใต้ และส่งผลให้มีจำนวนเคสมากกว่าเช่นกัน โดยไอซ์แลนด์ยอมให้นักเดินทางหลีกเลี่ยงการกักกันสองสัปดาห์หากพวกเขามีผลตรวจ P.C.R. ที่เป็นลบสองครั้ง ตรวจครั้งแรกเมื่อมาถึง และตรวจอีกครั้งภายในห้าหรือหกวันหลังจากนั้นโดยมีการกักกันระหว่างการตรวจสองครั้งนี้

~ ~ ~

แล้วประเทศอื่นๆจัดการเรื่องนี้กันอย่างไร?

เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่ประเทศในสหภาพยุโรปส่วนใหญ่ห้ามการเดินทางทั้งจากในและนอกพรมแดน ประเทศเหล่านี้ส่วนใหญ่สามารถควบคุมการแพร่ระบาดได้

แต่พรมแดนระหว่างประเทศเหล่านี้ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งเมื่อต้นเดือนกรกฎาคม และตอนนี้สหภาพยุโรปกำลังทุกข์ทรมานกับจุดเริ่มต้นของคลื่นไวรัสลูกที่สอง

ตัวอย่างคือสเปนซึ่งสร้างกำแพงกั้นการเดินทางจากหลายประเทศนอกสหภาพยุโรป แต่มีเพียงจุดตรวจอ่อนๆสำหรับประเทศในสหภาพยุโรปด้วยกัน นักท่องเที่ยวได้รับการตรวจสอบอุณหภูมิและต้องกรอกแบบฟอร์มว่ามาจากไหน ที่อยู่ปลายทางคือที่ไหน และเคยติดเชื้อโคโรนาหรือไม่

ในตัวเองแล้ว มาตรการสองขั้นตอนนี้ใกล้จะไร้ค่า นักท่องเที่ยวกรอกฟอร์มได้โดยไม่พูดความจริง และการตรวจสอบอุณหภูมิก็จับได้เพียงไม่กี่เคส

ผู้ติดเชื้อที่ยังไม่มีอาการเป็นสาเหตุของการแพร่เชื้อประมาณครึ่งหนึ่งของการติดเชื้อทั้งหมด ในผู้ที่มีอาการร้อยละ 20 ไม่มีไข้ และเทอร์มอมิเตอร์อาจไม่ไวพอที่จะจับบางส่วนของส่วนที่เหลือ

การตรวจสอบที่ดีกว่า ณ ที่จุดตรวจ คือการตรวจแบบ P.C.R. ซึ่งจะจับได้ประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์ของผู้ติดเชื้อทั้งหมด บางประเทศขอเพียงให้นักท่องเที่ยวแสดงหลักฐานผลตรวจ P.C.R. ที่เป็นลบภายใน 72 ชั่วโมงที่ผ่านมา สิ่งนี้ในตัวเองเพียงสิ่งเดียวเรียกได้ว่าแทบไม่มีประโยชน์

คนมักจะได้ผลตรวจเป็นลบหลังจากติดเชื้อเกิดขึ้นแล้ว เมื่อความเจ็บป่วยดำเนินไปตามครรลอง ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าอาการอาจปรากฏขึ้นและการตรวจมีแนวโน้มที่จะให้ผลเป็นบวก จุดสูงสุดของการแพร่เชื้อคือประมาณวันที่ 5 หลังจากการติดเชื้อ และการตรวจจะมีความไวต่อเชื้อมากที่สุดประมาณวันที่ 8 หลังจากการติดเชื้อ โดยจับได้ประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วย นั่นหมายความว่าคนที่มีผลตรวจเป็นลบจากการตรวจภายใน 72 ชั่วโมงที่ผ่านมาอาจติดไวรัสก่อนหรือหลังการตรวจ และกำลังใกล้ถึงจุดสูงสุดในการแพร่กระจายเชื้อซึ่งอาจเกิดขึ้นระหว่างการเดินทางหรือหลังจากมาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

การตรวจ P.C.R. ที่จุดตรวจช่วยให้มีโอกาสจับผู้ติดเชื้อได้มากขึ้น และการตรวจแบบ P.C.R. เป็นครั้งที่สองสองสามวันหลังมาถึง โดยมีการกักกันตัวระหว่างการตรวจสองครั้งจะช่วยจับผู้ที่เพิ่งติดเชื้อหมาดๆก่อนเดินทาง

~ ~ ~

สหรัฐอเมริกาจัดการเรื่องนี้อย่างไร?

เกือบ 30 รัฐกำหนดให้มีการกักกันนักเดินทางในช่วงเจ็ดเดือนที่ผ่านมา แต่มีการบังคับใช้เพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย และรัฐส่วนใหญ่ได้ผ่อนคลายหรือยกเลิกมาตรการการกักกันไปแล้ว ในบรรดารัฐที่ใช้มาตรการกักกัน สองแห่งที่น่าสนใจที่สุดคือรัฐอลาสก้าและรัฐฮาวาย ความแตกต่างระหว่างสองรัฐนี้บอกอะไรเราได้หลายอย่าง

~ ~ ~

อลาสก้าออกมาตรการค้อน (มาตรการที่รุนแรงที่จำเป็นต้องใช้ในขั้นแรกเพื่อจำกัดความระบาด) เมื่อมีเคสโคโรน่าประมาณ 100 เคส ปลายเดือนมีนาคมนักท่องเที่ยวทุกคนที่เข้ามาในรัฐต้องกักกันตัวเอง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีกฎห้ามเดินทางภายในรัฐยกเว้นสำหรับงานที่จำเป็นหรือความต้องการส่วนตัวที่สำคัญจริงๆเท่านั้น

ผลก็คือจำนวนเคสใหม่ลดลงอย่างฮวบฮาบ อลาสก้าเริ่มเปิดอีกครั้งในปลายเดือนเมษายน

รัฐอลาสก้าเปิดตัวอย่างเต็มที่ในเดือนพฤษภาคม แต่ถึงแม้เจ้าหน้าที่จะขู่ผู้ฝ่าฝืนการกักกันด้วยค่าปรับสูงถึง 25,000 ดอลลาร์และโทษจำคุก แต่กฎก็ไม่ถูกบังคับใช้จริงจัง จำนวนผู้ป่วยจึงเริ่มเพิ่มขึ้น โดยมีการติดเชื้อในเรือประมงค์ โรงงานแปรรูปอาหาร และจากนั้นก็แพร่เข้าสู่ชุมชน ความชุกของโรคเพิ่มขึ้นจากผู้ป่วย 4 รายต่อประชากร 100,000 คน ณ สิ้นเดือนพฤษภาคม จนถึงมากกว่า 200 รายต่อแสนคน เมื่อสิ้นเดือนกรกฎาคม

Chart 1

~ ~ ~

ในขั้นต้น ฮาวายใช้วิธีการคล้ายกับของอลาสก้า นอกจากนั้นยังได้ออกคำสั่งให้คนในรัฐอยู่แต่ในบ้านเมื่อปลายเดือนมีนาคมซึ่งตอนนั้นมีเคสเพียงไม่กี่เคส ผู้คนที่บินเข้าไปในรัฐต้องกักกันตัวตามมาตรการ ผู้ละเมิดต้องเผชิญกับค่าปรับสูงถึง 5,000 ดอลลาร์หรือโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี

แต่ฮาวายทำในสิ่งที่อลาสก้าไม่ได้ทำ นั่นคือบังคับใช้คำสั่งกักกัน เมื่อเดินทางมาถึงนักท่องเที่ยวต้องระบุโรงแรม และเจ้าหน้าที่จะโทรหาโรงแรมเพื่อให้แน่ใจว่าแขกจะทำตามกฏลอคดาวน์ บางครั้งรัฐบาลเรียกนักท่องเที่ยวหรือตรวจสอบโซเชียลมีเดียของคนเหล่านี้ พนักงานโรงแรมและชาวฮาวายยังสามารถแจ้งเตือนเจ้าหน้าที่หากพบเห็นผู้ฝ่าฝืน มีผู้ถูกจับกุมเกือบ 200 คนในข้อหาแหกกฏการกักกันตัว

น่าเสียดายที่ระบบนี้ยังถือว่าอ่อนแอกว่ามาตรการที่ใช้ในไต้หวันหรือเกาหลีใต้มาก และในที่สุดการระบาดก็เกิดขึ้นและมีผู้ป่วยจำนวนมากบนเกาะโอฮาอูในเดือนสิงหาคม (เกาะนี้เป็นเกาะที่มีคนอยู่มากที่สุดของฮาวาย ฮอนโนลูลูเมืองหลวงของฮาวายอยู่บนเกาะนี้)

ในท้ายที่สุด มาตรการของฮาวายก็ไม่แกร่งพอที่จะต้านกระแสโควิดได้

นั่นอาจเป็นเพราะนักท่องเที่ยวเพียงร้อยละ 40 เท่านั้นที่เคารพมาตรการการกักกันของรัฐสองสัปดาห์เต็ม ข้อมูลนี้มาจากการวิเคราะห์บันทึกโทรศัพท์มือถือของผู้เดินทางในฮาวายโดยบริษัท Cuebiq

สรุปได้ว่าระบบการกักกันตัวของฮาวายมีจุดอ่อนในตัวระบบและไม่เหนียวแน่นพอในการบังคับใช้

หากระบบของฮาวายแข็งแกร่งเหมือนกับของญี่ปุ่น ไต้หวัน หรือเกาหลีใต้ ฮาวายก็อาจหลีกเลี่ยงการระบาดในเดือนสิงหาคมได้ ฮาวายมีข้อได้เปรียบเหนือรัฐอื่นๆของสหรัฐอเมริกาอย่างชัดเจน นั่นคือเป็นรัฐที่เป็นเกาะ เช่นเดียวกับญี่ปุ่น ไต้หวัน และไอซ์แลนด์ที่เป็นประเทศหมู่เกาะ ส่วนเกาหลีใต้ก็แทบจะเป็นเกาะเพราะนักท่องเที่ยวเกือบทั้งหมดเข้ามาทางสนามบิน ทำให้ง่ายต่อการตรวจสอบ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญเนื่องจากการเดินทางทางอากาศมีผลกระทบต่อการแพร่กระจายมากกว่าวิธีการเดินทางอื่นๆ

แต่การเดินทางเข้าทางถนนก็แพร่กระจายไวรัสได้ และการควบคุมการเดินทางเข้าทางถนนเป็นเรื่องยากโดยเฉพาะที่ชายแดนของรัฐ คุณบังคับใช้ข้อจำกัดในการเดินทางเข้าทางรถยนต์อย่างไร?

~ ~ ~

ประเทศใน E.U. เกือบทั้งหมดปิดพรมแดน และจำกัดการเดินทางภายในประเทศ ประเทศเหล่านี้ รวมทั้งประเทศที่มีพื้นที่การเดินทางเชื่อมต่อกันอย่างหนาแน่นเช่น เบลเยียม ลักเซมเบิร์ก และเนเธอร์แลนด์

สหภาพยุโรปเอาจริงเอาจังในด้านการป้องกันการระบาดจากการเดินทางทางถนน ฝรั่งเศสและสเปนต่างปรับเงินมากกว่าหนึ่งล้านคนเนื่องจากละเมิดกฎ ในบางกรณีตำรวจตั้งจุดตรวจเช่นในฟินแลนด์และเยอรมนี และถึงกับปิดกั้นถนนบางสาย

ในสหรัฐอเมริการะบบดังกล่าวอาจฟังดูเรียบง่าย: ทุกคนที่เดินทางไปยังรัฐที่มีการกักกันจะต้องกรอกแบบฟอร์มก่อนเข้า โดยระบุรายละเอียดแผนการเดินทาง สถานที่กักกันในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า และวิธีการติดต่อเพื่อ ยืนยันว่าปฏิบัติตาม นโยบายนี้จะบังคับใช้ผ่านการสุ่มตรวจสอบและปรับ หรือโดยผ่านทางแอปซึ่งนักเดินทางจะถูกบังคับให้ดาวน์โหลดไว้ในโทรศัพท์เพื่อติดตามที่อยู่ของตน (แน่นอนว่านี่ทำให้เกิดปัญหาเรื่องความเป็นส่วนตัว)

รัฐเหล่านี้สามารถลดการกักกันให้สั้นลงด้วยการตรวจแบบ P.C.R. การตรวจควรทำในเวลาที่เข้าและสี่วันหลังจากนั้น มาตรการยังสามารถปรับให้เข้ากับประเภทของนักเดินทางและสถานการณ์ของแหล่งที่มาของนักเดินทางได้ ตัวอย่างเช่นคนงานที่จำเป็นเช่นคนขับรถบรรทุกควรได้รับการยกเว้น แต่จะต้องลดการพบปะติดต่อกับผู้อื่นในระหว่างที่อยู่ในภูมิภาค

พื้นที่ที่มีความชุกของโรคต่ำ — “โซนสีเขียว” — สามารถรวมกลุ่มกันเพื่อสร้างพื้นที่ที่ปราศจากรั้วระหว่างเขตุในโซนด้วยกัน แต่ปกป้องโซนทั้งหมดด้วยรั้ว หากโซนอยู่ติดกับรัฐที่มีความชุกของโรคสูงกว่า

ข้อบังคับของนครนิวยอร์กมุ่งเน้นไปในแนวทางนี้ เมืองนิวยอร์คตั้งจุดตรวจในตำแหน่งเข้าเมืองที่สำคัญๆ แต่ทางการเพียงแต่แจ้งให้นักท่องเที่ยวทราบถึงข้อกำหนดการกักกัน และเรื่องค่าปรับซึ่งอาจสูงถึง 10,000 ดอลลาร์ แต่จนถึงปลายสัปดาห์ที่แล้วมีนักท่องเที่ยวเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้รับหมายเรียกเนื่องจากฝ่าฝืนคำสั่งกักกัน….ตราบใดที่เจ้าหน้าที่ไม่บังคับใช้กฏการกักกันอย่างจริงจัง นักท่องเที่ยวจะยังคงนำโรคเข้า และมีแนวโน้มว่าจะมีการติดเชื้อเพิ่มขึ้นในนิวยอร์ค

~ ~ ~

สหราชอาณาจักรกำหนดให้มีการกักกันผู้เดินทางเข้า แต่ได้ปรับเงินนักท่องเที่ยวเพียง 30 คนจากนักเดินทางหลายล้านคน กฏซึ่งดูขึงขังน่ากลัวแต่จริงๆแล้วไร้ค่า การติดเชื้อเพิ่มขึ้นอีกครั้งในสหราชอาณาจักร และดูเหมือนว่าจำนวนติดเชื้อรายใหม่ในเดือนนี้จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน เนื่องจากนักเรียนกลับไปโรงเรียนและคนงานกลับไปทำงานที่สำนักงาน รัฐบาลออกมาตรการห้ามการเดินทางชิ้นใหม่และข้อจำกัดการพบปะสังสรรค์อีกครั้งหนึ่ง

~ ~ ~

รั้วอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะหยุดไวรัสได้ด้วยตัวเอง แต่รั้วเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการช่วยแก้ปัญหา ไม่มีประเทศใดสามารถควบคุมไวรัสได้โดยไม่มีรั้ว ประเทศในยุโรปและสหรัฐอเมริกาตั้งความหวังที่ไม่อยู่บนรากฐานของความเป็นจริง ประเทศเหล่านี้หลงผิด อ้าแขนรับเพื่อนบ้านเร็วเกินไปและในที่สุดก็ติดเชื้อกันในอ้อมกอด

ประเทศเหล่านี้จะต้องตระหนักว่าไม่ใช่ทุกประเทศหรือทุกรัฐที่ต่อสู้กับไวรัสได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำไมพลเมืองของประเทศซึ่งเสียสละมามากและเป็นเวลานานจากการล็อคดาวน์และการปิดกิจกรรมทางธุรกิจอาจจะต้องเสียแรงเปล่าเมื่อเปิดเมืองนำนักท่องเที่ยวเข้า?

ตราบใดที่รัฐไม่สามารถควบคุมพรมแดนได้สำเร็จ โคโรนาไวรัสก็จะกลับเข้ามาอีก

ในบทความนี้เราจะศึกษากลยุทธ์ของการต่อสู้โคโรน่าไวรัสของสวีเดนว่าใช้การได้หรือไม่ และผลที่สวีเดนได้รับคืออะไรโดยละเอียด

Case study ชิ้นนี้อาจเป็นประโยชน์หากเราต้องเลือกทางเดินอีกในอนาคต เราเรียนรู้อะไรบ้างจากสวีเดน

จุดประสงค์อีกจุดหนึ่งของบทความนี้คือการเปรียบเทียบกลยุทธ์สร้างภูมิคุ้มกันฝูงกับกลยุทธ์ทุบด้วยค้อนแล้วเต้นรำ (The Hammer and The Dance) ซึ่งหมายถึงการออกใช้มาตรการที่เข้มงวดเพื่อจำกัดการระบาดในตอนแรก แล้วค่อยๆผ่อนคลายมาตรการทางสังคมอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงการระบาดซ้ำ

………………………………………………………………………………….

บทความเก่าพื้นฐานจากผู้เขียนคณะเดียวกัน (เรียงจากเก่าไปใหม่ที่สุด)

โคโรน่าไวรัส: ทุบด้วยค้อนแล้วตามด้วยเต้นรำ

โคโรน่าไวรัส: ทำไมต้องลงมือทำทันที

เรียนเต้นรำ บทที่ 1: โคโรน่าไวรัส: เรียนเต้นรำมาสเตอร์คลาส

เรียนเต้นรำ บทที่ 2: โคโรน่าไวรัส: การเต้นรำขั้นพื้นฐานที่ทุกคนทำได้

เรียนเต้นรำบทที่ 3: โคโรน่าไวรัส: ควรตรวจอย่างไร สืบหาตัวผู้พบปะกับผู้ติดเชื้ออย่างไร

เรียนเต้นรำบทที่ 4: ยังไม่ได้ตีพิมพ์

เรียนเต้นรำบทที่ 5: โคโรน่าไวรัส: การป้องกันการเพาะเชื้อและการแพร่เชื้อ

…………………………………………………………………………………..

ผู้เขียนบทความภาษาอังกฤษ Tomas Pueyo

แปลเป็นภาษาไทยโดย Ken Mallikamas

ใช้เวลาอ่านประมาณ 40 นาที อ่านไปคิดไปนานกว่านี้

ลิงค์และภาพจาก Twitter อาจไม่ขึ้นให้เห็นถ้าใช้ Safari หรือ Chrome, ไม่มีปัญหานี้ถ้าใช้ Firefox

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

เป็นที่รู้กันดีว่าสวีเดนได้ปฏิบัติตามกลยุทธ์โคโรนาไวรัสที่แตกต่างจากประเทศอื่นๆในโลกที่พัฒนาแล้ว โดยมีการควบคุมแบบหลวมๆเพียงเพื่อให้แน่ใจว่าไวรัสจะไม่เอาชนะระบบสาธารณะสุขเช่นที่เกิดขึ้นที่หูเป่ย อิตาลี หรือสเปน แต่ไม่พยายามกำจัดไวรัส สเปนคิดว่าการหยุดไวรัสอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเป็นไปไม่ได้ ผลโดยธรรมชาติของกลยุทธ์นี้ก็คือประชาชนส่วนใหญ่จะได้รับเชื้อและในที่สุดการแพร่ระบาดก็จะชะลอตัวลงเพราะประชากรส่วนใหญ่มีภูมิคุ้มกัน เพราะเหตุนี้เราจึงเรียกกลยุทธ์นี้ว่า “กลยุทธ์สร้างภูมิคุ้มกันหมู่”

อีกกลยุทธ์คือ The Hammer and the Dance — ทุบด้วยค้อนแล้วตามด้วยเต้นรำ — ซึ่งหมายถึงการโจมตีโคโรน่าไวรัสอย่างแข็งขันด้วยการล็อกเศรษฐกิจ เมื่อคุมไวรัสได้แล้วก็กระโดดเข้าสู่การเต้นรำโดยแทนที่การล็อกดาวน์ด้วยมาตรการที่ราคาถูกและมีเหตุผล ในการควบคุมไวรัส

บางประเทศเช่นเนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และบางรัฐในสหรัฐอเมริกาเช่นเท็กซัสและจอร์เจีย ได้ใช้มาตรการระหว่างสองกลยุทธ์นี้ กลยุทธ์ใดดีที่สุดล่ะ?

วันนี้เราจะใช้ข้อมูลและชาร์ตจำนวนมากเพื่อตอบคำถามเหล่านี้:

1. เกิดอะไรขึ้นในสวีเดน?
2. ไวรัสตัวนี้เลวร้ายขนาดไหน? มีคนกี่คนที่ติดเชื้อ มีคนกี่คนที่เจ็บป่วย? มีคนตายกี่คน?
3. ผลกระทบเกิดขึ้นกับใคร? เราป้องกันเฉพาะคนอ่อนแอได้หรือไม่?
4. อะไรที่ดีที่สุดสำหรับเศรษฐกิจ?

นี่คือสิ่งที่คุณจะได้เรียนรู้จากการอ่านบทความนี้:

• สวีเดนประสบความทุกข์ทรมานอย่างสาหัสทั้งโดยจำนวนเคสและการเสียชีวิต แต่จำนวนผู้ติดเชื้อยังห่างไกลจากการมีภูมิคุ้มกันหมู่
• ระหว่าง 0.5% ถึง 1.5% ของผู้ติดเชื้อโคโรน่าไวรัสเสียชีวิต
• ถ้าควบคุมไม่ได้ ไวรัสจะสามารถฆ่าระหว่าง 0.4% ถึง 1% ของประชากรทั้งหมด
• มีประชากรอีกมากที่ได้รับความยากลำบากจากโรคที่เรายังไม่เข้าใจ
• การพยายามซื้อภูมิคุ้มกันหมู่ยังไม่ประสบผลสำเร็จไม่ว่าที่ไหนในโลก ทั้งที่มีผู้เสียชีวิตและเจ็บป่วยมากแล้ว นี่เป็นสิ่งที่น่าเสียดายมาก
• ในวันนี้เราเห็นแล้วว่า การปกป้องเฉพาะผู้ที่มีความเสี่ยงเท่านั้นเป็นแค่จินตนาการ
• แม้ว่าเศรษฐกิจของสวีเดนส่วนใหญ่จะยังคงเปิดอยู่ แต่ก็ได้รับผลกระทบมากเท่ากับประเทศอื่นๆที่มีมาตรการเข้มงวดกว่า
• จากนี้ไปสถานการณ์ในสวีเดนอาจเริ่มแย่ลง
• ตอนนี้สวีเดนเสียใจ แต่เสียใจอย่างเดียวไม่พอ สวีเดนสามารถควบคุมไวรัสได้โดยไม่ต้องล็อคดาวน์ ถ้ารับรู้ถึงความผิดพลาดและเริ่มใช้มาตรการที่เหมาะสมในตอนนี้
• ประเทศอื่นๆเช่นสหรัฐอเมริกา หรือเนเธอร์แลนด์ กำลังทดลองกลยุทธ์ภูมิคุ้มหมู่ ซึ่งเปรียบเสมือนเล่นกับไฟ มีแต่จะทำให้เกิดความสูญเสียของชืวิตและเศรษฐกิจมากขึ้น

สวีเดน

สถานการณ์ในสวีเดนเป็นอย่างไร?

ผู้คนในสวีเดนไม่ได้ถูกล็อคดาวน์อยู่ในบ้านเหมีอนประชากรในประเทศอื่น

ชาวสวีเดนมีอิสระที่จะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ โรงเรียนประถมและมัธยมยังคงเปิด เช่นเดียวกับธุรกิจบาร์ คลับ โรงยิม หรือร้านอาหาร

แล้วถึงตอนนี้ผลเป็นอย่างไร

วิธีที่ดีที่สุดในการเข้าใจสวีเดนคือการเปรียบเทียบสวีเดนกับประเทศที่เหมือนกันมากที่สุด โชคดีที่เราสามารถเปรียบเทียบสวีเดนได้เกือบสมบูรณ์แบบกับประเทศในกลุ่มนอร์ดิกอื่นๆ (ประเทศในสแกนดิเนเวีย) ทั้งนี้เพราะประเทศเหล่านี้มีวัฒนธรรม สภาพอากาศ พฤติกรรมของประชากร เศรษฐกิจ สถิติประชากรที่คล้ายคลึงกัน และเริ่มมีผู้ป่วยโคโรนาไวรัสในเวลาเดียวกันโดยประมาณดังที่เราเห็นในครึ่งแรกของเดือนมีนาคม ประเทศอื่นๆนั้นไม่สามารถเทียบเคียงได้เนื่องจากประสบกับการระบาดที่เร็วกว่านี้ (เช่นอิตาลี สเปน ฝรั่งเศส… ) มีความหนาแน่นของประชากรแตกต่างกัน (เช่นสหราชอาณาจักร เยอรมนี ฝรั่งเศส อิตาลี เบลเยียม… ) หรือมีสถิติประชากรที่แตกต่างกัน (เช่นครัวเรือนขนาดใหญ่ที่มีเด็กและคนรุ่นปู่ย่าตายายในประเทศแถบเมดิเตอร์เรเนียน) เป็นต้น

บางคนจะบ่นในการเปรียบเทียบนี้ โดยจะพูดว่า “แต่อิตาลีมีผู้เสียชีวิตต่อล้านคนมากกว่า! และสเปน! และเบลเยี่ยม!” ดังนั้นเราจะขุดลึกลงไปอีกหน่อย โดยดูว่ามีประเทศอื่นใดบ้างที่เราสามารถใช้เปรียบเทียบกับสวีเดน

เราเปรียบเทียบสวีเดนกับประเทศใดได้บ้าง

กราฟนี้ทำให้เราเข้าใจหลายเรื่องได้อย่างถ่องแท้ แกนแนวนอนแสดงจำนวนเคสเริ่มต้นต่อล้านคน โดยเริ่มจากอาทิตย์ที่สามของเดือนมีนาคมเพื่อให้เห็นถึงความโชคไม่ดีที่ประเทศนั้นๆได้รับการระบาดเร็ว แกนแนวตั้งบอกถึงจำนวนผู้เสียชีวิตต่อล้านคน เราจะเห็นได้ว่ายิ่งการระบาดเริ่มแรกแรงเท่าไหร่ก็ยิ่งมีผู้เสียชีวิตมากขึ้นเท่านั้น

กราฟนี้บอกคุณว่าคุณไม่ควรเปรียบเทียบสวีเดนกับสเปนหรืออิตาลี เพราะสองประเทศนี้โชคไม่ดีเพราะมีเคสมากมายตั้งแต่เริ่มแรก เช่นเดียวกันเราไม่ควรเปรียบเทียบสวีเดนกับประเทศเช่นแคนาดา ลิทัวเนีย หรือสโลวาเกีย ซึ่งมีจำนวนเคสเริ่มต้นไม่เท่าไหร่ สิ่งที่เราควรเปรียบเทียบตรงนี้คือประเทศที่อยู่ประมาณแนวดิ่งเดียวกัน เพราะนั่นแสดงให้เห็นว่าประเทศเหล่านี้มีการระบาดเริ่มแรกเหมือนกัน การจัดการการระบาดเร่ิมแรกของแต่ละประเทศส่งผลถึงจำนวนผู้เสียชีวิตในเวลาต่อมา

เมื่อมองตามนี้ สวีเดนเป็นประเทศที่แย่ที่สุดในกลุ่มเดียวกัน แย่กว่าฝรั่งเศส, ไอร์แลนด์, เนเธอร์แลนด์, โปรตุเกส, เดนมาร์ก, นอร์เวย์, ออสเตรีย, เยอรมัน, เช็ค, ออสเตรเลีย, เอสโตเนีย, สโลวีเนีย, มอลตา, ฟินแลนด์… กลุ่มนี้รวมถึงเดนมาร์ก ฟินแลนด์ และนอร์เวย์ กลุ่มประเทศนอร์ดิก ซึ่งทำให้การวิเคราะห์ของเราสะดวกขึ้น

กราฟยังแสดงให้เห็นว่าทำไมผู้ปกป้องกลยุทธ์ของสวีเดนจึงเลือกสหราชอาณาจักรหรือเบลเยี่ยมเพื่อการเปรียบเทียบ ทั้งสองประเทศนี้มีผู้เสียชีวิตตามสัดส่วนประชากรมากกว่าสวีเดน และมีจำนวนผู้ป่วยเริ่มต้นต่อหัวที่คล้ายคลึงกับสวีเดน อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่การเปรียบเทียบที่ยุติธรรมนัก

ทั้งเบลเยี่ยมและสหราชอาณาจักรมีการระบาดครั้งแรกอย่างแรงมากเมื่อเทียบกับสวีเดน สถานการณ์การระบาดแบบนี้ยากมากที่จะควบคุม ทั้งสองประเทศนี้ยังมีการเชื่อมโยงกับต่างประเทศมากกว่าและรับเชื้อเข้าประเทศมากกว่าสวีเดนมาก และทั้งสองประเทศมีความหนาแน่นของประชากรที่สูงกว่าของสวีเดนมาก สุขภาพของประชากรก็แย่กว่า และจำนวนคนต่อครัวเรือนมากกว่า

นอกจากนั้น สหราชอาณาจักรยังเป็นประเทศที่บกพร่องอย่างมากในการบริหารจัดการโคโรน่าไวรัสและโชคไม่ดี: ใช้เวลานานเกินไปกว่าจะมีกำหนดการล็อกดาวน์ และมาตรการล็อกดาวน์ก็ไม่แข็งแรงเท่าในประเทศอื่นๆ ผู้ป่วยถูกส่งกลับเข้าสถานดูแลผู้สูงอายุ…

ในขณะเดียวกันเบลเยียมนับว่ามีผู้เสียชีวิตราวสองเท่าของประเทศอื่นๆ ครึ่งหนึ่งของผู้เสียชีวิตอยู่ในสถานดูแลผู้สูงอายุ แต่มีเพียง 5% เท่านั้นของคนจำนวนนี้ที่ได้รับการตรวจ อีก 95% นั้นสันนิษฐานเอาว่าสาเหตุการตายเกิดจากเชื้อโคโรน่าไวรัส นอกจากนี้ยังได้รับความเดือดร้อนจากการระบาดขนาดใหญ่ในตอนแรกที่ควบคุมได้แล้วในเวลานี้

เปรียบเทียบสวีเดนกับประเทศอื่นๆในสแกนดิเนเวีย

จากทั้งหมดข้างต้น วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เข้าใจถึงกลยุทธ์ภูมิคุ้มหมู่เมื่อเปรียบเทียบกับกลยุทธ์ทุบด้วยค้อนและเต้นรำคือการเปรียบเทียบสวีเดนกับประเทศในแถบนอร์ดิกอื่นๆคือ เดนมาร์ก นอร์เวย์ ฟินแลนด์ และเพื่อให้ผลการเปรียบเทียบชัดเจนยิ่งขึ้น เราจะรวมออสเตรีย สาธารณรัฐเช็ค และประเทศอื่นๆในยุโรปตะวันออกที่มีขนาดใกล้เคียงกัน (ประชากรประมาณ 10 ล้านคน) และมีการระบาดครั้งแรกที่คล้ายคลึงกันไว้ด้วย

เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน สวีเดนมีผู้ป่วยรายวันมากกว่าเพื่อนบ้านในสแกนดิเนเวียทุกประเทศรวมกัน และมีแนวโน้มที่จะสูงขึ้นเรื่อยๆ หรือหากดูข้อมูลอีกแบบหนึ่ง ถ้าคุณรวมจำนวนเคสของประเทศในสหภาพยุโรป 21 ประเทศที่มีเคสน้อยที่สุดในสัปดาห์ที่แล้ว สวีเดนยังคงมีจำนวนเคสมากกว่าจำนวนเคสจากประเทศกลุ่มนี้ทั้งหมดรวมกัน

ในกราฟข้างต้น เราเห็นได้ว่าสวีเดนเมื่อแรกเริ่มดูดีกว่าประเทศเพื่อนบ้านอย่างเดนมาร์กและนอร์เวย์ ดีกว่าออสเตรียและคล้ายกันกับสาธารณรัฐเช็คและฟินแลนด์ อย่างไรก็ตามประเทศอื่นๆใช้มาตรการปิดตัวต่างๆในช่วงครึ่งหลังของเดือนมีนาคม สองสัปดาห์ต่อมาเมื่อต้นเดือนเมษายนเราเห็นจำนวนเคสของประเทศเหล่านี้ลงไปด้วยกันในขณะที่สวีเดนยังคงเพิ่มขึ้น

นี่คือความจริงที่เกิดขึ้นแม้สวีเดนจะไม่นับเคสโคโรน่าไวรัสอย่างละเอียด

กราฟข้างบนแสดงเปอร์เซ็นต์ของการตรวจที่มีผลเป็นบวก เปอร์เซ็นต์ยิ่งต่ำเท่าใดคุณก็ยิ่งมีความมั่นใจมากขึ้นเท่านั้นว่าคุณนับเก็บจำนวนผู้ป่วยได้ดีขึ้น สวีเดนทดสอบน้อยกว่าเพื่อนบ้านถึง 10 เท่าเพราะไม่สนใจที่จะรู้จำนวนเคสทั้งหมด และที่ไม่สนใจจำนวนเคสตามจริงก็เพราะใช้กลยุทธ์ที่ไม่พยายามกำจัดโรคระบาด เป็นผลให้จำนวนเคสที่นับได้น้อยกว่าจำนวนผู้ติดเชื้อจริง

แม้กระนั้นก็ตาม เราจำต้องเอาจำนวนเคสที่เป็นทางการของสวีเดนมาใช้ในการเปรียบเทียบ ข้อมูลที่น่าเชื่อถือมากกว่านี้คือจำนวนผู้เสียชีวิต

ในขณะที่จำนวนผู้เสียชีวิตจากโคโรน่าไวรัสหยุดเพิ่มขึ้นในประเทศสแกนดิเนเวียและประเทศอื่นๆที่ใช้เทียบกันได้ ผู้เสียชีวิตในสวีเดนยังคงเพิ่มขึ้นเป็นพะเนิน ก่อนที่เราจะเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ เราต้องเข้าใจกลยุทธ์ของสวีเดนในการต่อสู้กับโคโรน่าไวรัสก่อน

กลยุทธ์ของสวีเดน

สวีเดนไม่เคยมีการล็อคดาวน์ แต่ใช้มาตรการอ่อนๆแทนที่ สวีเดนปิดโรงเรียนมัธยมตอนปลายและมหาวิทยาลัย ห้ามชุมนุมมากกว่า 50 คนเมื่อวันที่ 27 มีนาคม และสนับสนุนให้ประชาชนอยู่บ้านและหลีกเลี่ยงการเดินทางที่ไม่จำเป็น สถานดูแลผู้สูงอายุห้ามไม่ให้มีการเยี่ยมเมื่อวันที่ 30 มีนาคม แต่นอกจากนี้รัฐบาลเพียงแต่ขอให้ผู้คนทำงานที่บ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และขอให้ประชาชนฝึกการแยกตัวบุคคล (Physical distancing) แต่บังคับให้เด็กๆประถมและมัธยมต้นไปโรงเรียน เพราะอะไรสวีเดนจึงทำเช่นนี้?

นักระบาดวิทยาของสวีเดนสรุปกลยุทธ์ของพวกเขาไว้ดังนี้:

“เป็นไปไม่ได้ที่เราจะหยุดโคโรน่าไวรัส ภูมิคุ้มกันหมู่เท่านั้นที่จะหยุดมันได้ การล็อคดาวน์จะไม่ส่งผล ดังนั้นสิ่งที่เราทำได้คือลดการระบาดลง (flatten the curve) เพื่อหลีกเลี่ยงการล่มสลายของระบบสาธารณะสุข เราทำได้แค่นี้ การล็อคดาวน์จะทำให้เศรษฐกิจเสียหายมาก และเป็นเพียงการเลื่อนสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ออกไปเท่านั้น ในขณะเดียวกัน เราต้องป้องกันผู้สูงอายุเพราะกลุ่มนีมีความเสี่ยง และอย่างไรก็ตามโคโรน่าไวรัสก็ไม่รุนแรงมากนัก”

บางกลุ่มอาจเรียกกลยุทธ์นี้ว่าเป็นกลยุทธ์ลดผลกระทบ (Mitigation strategy) เพราะช่วยลดจำนวนเคสไม่ให้เกินขีดความสามารถของระบบสาธารณะสุข แต่ไม่ถึงขั้นกำจัดเคสส่วนใหญ่โดยสิ้นเชิง บางกลุ่มอาจเรียกกลยุทธ์นี้ว่ากลยุทธ์สร้างภูมิคุ้มกันหมู่เนื่องจากผลที่คิดว่าจะได้รับ นั่นคือความเชื่อว่าทางเดียวที่การแพร่ระบาดจะหยุดได้ก็คือเมื่อประชากรส่วนใหญ่ได้รับเชื้อและมีภูมิคุ้มกัน สำหรับโคโรน่าไวรัส ตอนนี้สันนิษฐานกันว่าความคุ้มกันหมู่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีผู้ติดเชื้อประมาณ 65% ของประชากรทั้งหมด

เจ้าหน้าที่สวีเดนไม่ชอบคำว่าภูมิคุ้มกันหมู่ แต่นี่คือคำที่ทุกคนใช้เรียกกลยุทธ์นี้ และมันไม่ได้ช่วยซ่อนผลลัพธ์ที่รุนแรง ดังนั้นเราจะใช้คำนี้เรียกกลยุทธ์ของสวีเดน

มีหลายประเด็นในคำอธิบายกลยุทธ์ของเจ้าหน้าที่สวีเดนจากข้างบนที่ควรแก่การพิจารณา บางสิ่งนั้นถูกต้อง ตัวอย่างเช่นบางมาตรการที่ประกาศ — การห้ามการชุมนุมขนาดใหญ่ การขอให้คนทำงานจากบ้าน การปิดโรงเรียนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย — ก็เพียงพอที่จะทำให้การระบาดลดน้อยลง และรัฐบาลยังเพิ่มขีดความสามารถของระบบสาธารณะสุขซึ่งมีส่วนทำให้ระบบไม่ล่มแม้จะมีผู้ป่วยจากโคโรน่าไวรัสเพิ่มขึ้นมา

นี่คือส่วนของคำแถลงการณ์ที่สมควรได้รับการพิจารณาอย่างถี่ท่วน:

1. เราหยุดโคโรน่าไวรัสไม่ได้
2. โคโรน่าไวรัสไม่รุนแรงมากนัก
3. เราสามารถปกป้องผู้สูงอายุจากไวรัสได้
4. การไม่กำจัดไวรัส แต่ลดการแพร่กระจายลง จะมีผลดีต่อเศรษฐกิจมากกว่าการใช้กลยุทธ์ Hammer and Dance ซึ่งหมายถึงการมีมาตรการปิดตัวอย่างหนักตามมาด้วยการเปิดเศรษฐกิจอีกครั้ง

เราจะพิจารณาข้อความข้างบนโดยละเอียดทีละข้อ

1. โคโรน่าไวรัสเป็นเชื้อที่หยุดไม่ได้อย่างนั้นหรือ?

การทุบด้วยค้อน (ใช้มาตรการปิดตัวที่เข้มงวด) ได้ผลหรือไม่?

Anders Tegnell ผู้นำทีมระบาดวิทยาของสวีเดนกล่าวว่ามีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไม่เพียงพอว่ามาตรการล็อคดาวน์นั้นถ้าทำแล้วจะได้ผล ข้อความนี้ที่ได้รับการสนับสนุนจากนักระบาดวิทยาของคนอื่นๆของรัฐบาลสวีเดน

“ปิดตัว ล็อคดาวน์ ปิดพรมแดน — สิ่งเหล่านี้ไม่มีอยู่ในประวัติของพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์เลยในมุมมองของผม เราตรวจสอบจากหลายประเทศในสหภาพยุโรปเพื่อดูว่าพวกเขาได้เผยแพร่ผลงานวิเคราะห์ของมาตรการเหล่านี้ก่อนที่จะเริ่มทำหรือไม่ และเราแทบไม่เห็นงานวิเคราะห์เหล่านี้เลย” — Anders Tegnell หัวหน้านักระบาดวิทยาของสวีเดน

หากเราเป็นนักการเมืองชาวสวีเดนและเราได้ยินแบบนี้ เราจะเริ่มกังวลทันที ก่อนอื่นเท่าที่เราค้นได้ การขาดหลักฐานของงานวิเคราะห์ที่ใช้เป็นข้ออ้างนี้ไม่ได้ถูกแชร์ ที่สำคัญกว่านี้แสดงให้เห็นว่านักวิทยาศาสตร์ไม่เข้าใจสิ่งที่ต้องบริหารจัดการในโลกแห่งความเป็นจริง

นักวิทยาศาสตร์จะต้องรอให้มีผลงานวิจัยที่ผ่านการตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญด้วยกัน (Peer Review) เพื่อพิสูจน์ว่าการล็อคดาวน์ใช้ได้ผลหรือไม่ก่อนอย่างนั้นหรือ? นี่ไม่ใช่แล็ป มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีการวิเคราะห์ที่ตรงและสะอาดหมดจดโดยไวรัสตัวใหม่เอี่ยม

การตัดสินใจไม่ควรวัดจากผลลัพธ์ แต่ควรดูว่าการตัดสินใจนั้นถูกต้องหรือไม่จากหลักฐานและข้อมูลที่มีอยู่ในช่วงเวลาที่ตัดสินใจ

โลกนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ ข้อมูลไม่สมบูรณ์ นักการเมืองควรรอจนกว่าหลักฐานทั้งหมดจะสมบูรณ์ก่อนจะตัดสินใจอย่างนั้นหรือ? ถ้ารอก็จะสายเกินแก้ ผู้มีหน้าที่ต้องรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเท่าที่มีและดำเนินการแม้ว่าข้อมูลจะไม่สมบูรณ์ก็ตาม เพราะถ้ามัวรอความสมบูรณ์แบบก็จะสายเกินไป และคุณจะถูกฆ่า

“ดีไม่มีตำหนิ” (Perfect) คือศัตรูของ “ดีแล้ว” (Good)

ไม่ใช่เท่านั้น… หลักฐานก็มี ตามทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในหวู่ฮั่น, เกาหลีใต้, ไต้หวัน, อิตาลี…

ตั้งแต่นั้นมา หลายประเทศได้ปฏิบัติการโดยใช้หลักฐานดังกล่าว และผลงานของพวกเขาก็สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ หลักฐานที่มีอยู่บอกอะไรกับเรา

หลายสิบประเทศจำกัดการแพร่ระบาดของไวรัสได้ จากตัวอย่างนี้ 40 ประเทศใช้มาตรการค้อนเพื่อหยุดการแพร่กระจาย ส่วนที่เหลืออีกห้าประเทศ (คิวบา, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ไอซ์แลนด์และเกาหลีใต้) ซึ่งเป็นประเทศหมู่เกาะทั้งหมด (เกาหลีใต้เป็นเกาะโดยพฤตินัยเพราะมีเพียงชายแดนภาคพื้นดินเท่านั้นที่อยู่กับเกาหลีเหนือและชายแดนนี้ก็ถูกผนึกไว้) และทั้งห้าประเทศใช้วิธีการขั้นสูงในการกดไวรัส ไต้หวันและเกาหลีใต้ใช้มาตรการป้องกันที่เหมาะสมเช่นเดียวกับคิวบา ญี่ปุ่นมีธรรมเนียมการใส่หน้ากากและเครือข่ายการดูแลสุขภาพที่แข็งแกร่งพร้อมด้วยประสบการณ์การสืบตัวผู้มีการติดต่อกับผู้ติดเชื้อ ไอซ์แลนด์เดินทางลัดไปที่การเต้นรำเลยด้วยการตรวจประชากรขนาดใหญ่ (ประมาณ 17% ของประชากรท้ังหมด) และแยกผู้ที่ตรวจผลเป็นบวกทั้งหมดออกจากสังคม

45 ประเทศเหล่านี้แสดงให้เห็นว่ามาตรการใช้ค้อนนำไปสู่ความสำเร็จได้ โดยเฉพาะในประเทศที่พัฒนาแล้วและในประเทศกำลังพัฒนาหลายแห่งเช่นกัน

“นี่ไม่ใช่โรคที่เราจะหยุดยั้งหรือกำจัดให้สิ้นซากได้ อย่างน้อยก็จนกว่าจะผลิตวัคซีนที่ใช้งานได้” Anders Tegnell หัวหน้านักระบาดวิทยาของประเทศสวีเดน

มีหลักฐานอื่นๆอีกหรือไม่ที่เราสามารถใช้ในการประเมินว่ามาตรการลงค้อนใช้ได้ผลสำเร็จจริง?

ลองดูการลดจำนวนเคสรายวัน สำหรับประเทศที่ใช้มาตรการหนักมาก การเติบโตของจำนวนเคสจะหยุดประมาณสองสัปดาห์หลังจากเริ่มใช้มาตรการ

จากกราฟข้างบน เราเลือกประเทศที่ใช้มาตรการหนัก ดังนั้นผลกระทบของมาตรการเหล่านี้จึงมีอิทธิพลเหนือปัจจัยอื่นใด กรณีของสเปนและนิวยอร์กน่าสนใจเป็นพิเศษ

เมื่อพูดถึงจำนวนเคสสะสม นิวยอร์กตามสเปนไม่เท่าไหร่ในตอนแรก แต่รัฐบาลนิวยอร์กใช้เวลามากกว่าสเปนเจ็ดวันกว่าจะออกมาตรการล็อคดาวน์ (22 มีนาคม) เมื่อเทียบกับรัฐบาลสเปน (15 มีนาคม) เป็นผลให้เส้นของนิวยอร์คทะลุผ่านสเปน และสเปนจบลงด้วยจำนวน 235k เคสในวันที่ 20 พฤษภาคม เทียบกับ 360k เคสสำหรับนิวยอร์ก แม้ว่าประชาชนทั้งสองแห่งเริ่มจำกัดการไปมาของตัวเองแล้วก่อนมาตรการจะประกาศใช้ในทั้งสองพื้นที่

ชาร์ตนี้บอกเราสองสิ่ง:

1. พลเมืองและธุรกิจติดตามข่าวสารและดำเนินการบางอย่างเองโดยอิสระ ไม่ได้ทำเพราะคำขอหรือคำสั่งจากรัฐบาล การกระทำเหล่านี้อาจส่งผลต่ออัตราการแพร่ของไวรัส
2. แต่การดำเนินการอย่างอิสระของพลเมืองอย่างเดียวนั้นไม่พอ สเปนและนิวยอร์คลดการเคลื่อนไหวของประชากรลงในเวลาเดียวกัน การออกมาตรการจากรัฐบาลมาในภายหลังและลดลงจำนวนเคสลงได้สองสัปดาห์หลังออกมาตรการ ราวกับจับเวลา

สหรัฐเป็นประเทศที่เกือบสมบูรณ์แบบที่สุดในการศึกษาผลกระทบของการล็อคดาวน์ เพราะไม่มีการตัดสินใจที่จะล็อคประเทศในระดับประเทศ และแต่ละรัฐและมณฑลต้องตัดสินใจเอาเอง นั่นทำให้เรามีหลายพันมณฑลที่สามารถนำมาเปรียบเทียบได้ระหว่างการมีล็อกดาวน์กับการไม่มีการล็อกดาวน์ เราเรียนรู้อะไรได้บ้างจากสหรัฐ?

เส้นสีส้มในกราฟข้างบนแสดงให้เห็นถึงวิวัฒนาการของจำนวนเคสในเขตุที่มีล็อคดาวน์เมื่อเทียบกับเคสจากเขตุที่ไม่มีการล็อคดาวน์ ที่วันศูนย์ (Day Zero) จำนวนเคสในกราฟถูกปรับให้เท่ากัน หลังจากการล็อกดาวน์ มณฑลที่มีการล็อกดาวน์เริ่มมีเคสน้อยลงเรื่อยๆเมื่อเทียบกับมณฑลที่ไม่มีการล็อคดาวน์ ภายในสัปดาห์ที่ 1 จำนวนผู้ติดเชื้อในเขตุที่มีการล็อคดาวน์มีน้อยกว่าจำนวนผู้ติดเชื้อในเขตุที่ไม่มีการล็อคดาวน์ 30% หลังจากสองสัปดาห์ลดน้อยกว่า 40% ตัวเลขหลังจากสามสัปดาห์คือ 49%

ดังนั้นตอนนี้เราเห็นแล้วว่ามีหลายแห่งมากที่ใช้มาตรการค้อนได้สำเร็จ เราคิดว่านักระบาดวิทยาชาวสวีเดนคงจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ บางทีความกังวลของพวกเขาอาจไม่ใช่มาตรการค้อน แต่เป็นการเต้นรำ พวกเขาอาจคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะจำกัดไวรัสเมื่อเปิดเศรษฐกิจอีกครั้ง และหากคุณไม่สามารถเต้นรำได้สำเร็จ มาตรการค้อนซึ่งมีราคาแพงนั้นก็จะไร้ค่า ดังนั้น คำถามก็คือคุณจะสามารถเต้นให้สำเร็จได้หรือไม่?

ทำการเต้นรำให้สำเร็จได้หรือไม่?

หลายประเทศได้ออกจากมาตรการที่รุนแรงแล้ว และหลายประเทศกำลังเต้นรำ แต่มีน้อยประเทศที่มีเวลาพอที่จะพิสูจน์ว่าสามารถเต้นรำเป็นเวลานานๆได้ อย่างไรก็ตาม ตัวอย่างก็พอมีบ้าง นอกจากประเทศจีนแล้ว สี่ประเทศที่ยอดเยี่ยมคือเกาหลีใต้ ฮ่องกง ไต้หวัน และเวียดนาม พวกเขาเต้นรำกันมาสามถึงห้าเดือน เกาหลีใต้มีการระบาดอีกเล็กน้อยแต่สามารถควบคุมได้โดยไม่ต้องใช้มาตรการหนัก สวีเดนจะบอกว่าไม่มีหลักฐานของผลสำเร็จจากการทำล็อคดาวน์ไม่ได้เด็ดขาด ในเมื่อมีหลายประเทศที่ได้ผลดีจากการล็อคดาวน์และสามารถเต้นรำได้ดีเป็นเวลาหลายเดือน

หลายประเทศประสบความสำเร็จในการเต้นรำมาเป็นเดือนๆแล้ว

อีกหลายประเทศประสบความสำเร็จในการเต้นรำมาหลายสัปดาห์แล้ว เช่นนิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย ไอซ์แลนด์ และออสเตรีย

การคาดการณ์ของสวีเดน

ทั้ง Hammer และ Dance สามารถทำให้สำเร็จผลได้

ถึงกระนั้นก็ยังมีบางคนที่อ้างว่าจำนวนเคสของโคโรน่าไวรัสที่ตกลง ไม่ได้เกิดขึ้นเนื่องจากการใช้มาตรการ โดยบอกว่ามาตรการไม่มีผลใดๆ และอ้างว่าการระบาดเกิดขึ้นในทุกประเทศไม่ช้าก็เร็ว และการแพร่ระบาดของโรคจะลดลงเองภายในไม่กี่สัปดาห์ไม่ว่าจะมีการล็อคดาวน์หรือไม่ ในทางวิทยาศาสตร์ถ้าคุณต้องการพิสูจน์ทฤษฎี คุณจะต้องคาดการณ์และติดตามดูว่าสิ่งที่คาดไว้กลายเป็นจริงหรือไม่ นี่คือคำคาดการณ์บางส่วนจากทฤษฎีนี้:

1. หากทุกประเทศมีเส้นกราฟของเคสที่คล้ายกัน โดยขึ้นและลงเป็นอิสระจากมาตรการค้อนใดๆ เราจึงควรเห็นการระบาดในทุกประเทศ จะไม่มีประเทศใดที่ไม่มีการระบาดอย่างแรง
2. ในทางกลับกันเนื่องจากทุกประเทศมีเส้นกราฟของเคสที่คล้ายกัน และขึ้นลงเป็นอิสระจากมาตรการใด ๆ ทุกประเทศควรเห็นจำนวนเคสลดลง
3. ประเทศที่มีสถานการณ์เริ่มต้นที่ใกล้เคียงกัน ควรเห็นการแพร่ระบาดที่คล้ายกันไม่ว่าพวกเขาจะใช้มาตรการใดๆหรือไม่
4. ในทางกลับกันประเทศที่มีสถานการณ์เริ่มต้นที่แตกต่างกัน ควรเห็นการระบาดที่แตกต่างกันไม่ว่าพวกเขาจะใช้มาตรการใดๆหรือไม่

เรามาดูคำคาดการณ์นี้ทีละข้อ

คำคาดการณ์แรกนั้นผิด การระบาดของโรคไม่ได้เกิดในทุกประเทศ ภายใต้ตรรกะดังกล่าวไต้หวัน ฮ่องกง หรือเวียดนามจะไม่สามารถทำได้ เพราะทั้งสามประเทศนี้ไม่มีการปะทุของโรคเกิดขึ้น (no outbreak) ประเทศที่เตรียมตัวดี ประเทศที่รู้วิธีเต้นรำได้ทันที ไม่มีการระบาดเกิดขึ้น

ไม่เพียงแค่นี้ นี่เป็นสิ่งที่รู้กันมาตั้งแต่เดือนมีนาคม เนื่องจากมีเพียงมณฑลเดียวในประเทศจีนที่ประสบการระบาดอย่างรุนแรง

หากการล็อคดาวน์ไม่สำคัญ ทำไมมณฑลในประเทศจีนที่ล็อคดาวน์โดยรวดเร็วจากสถานการณ์หูเป่ยจึงสามารถป้องกันการระบาดได้? ทำไมมณฑลที่ไม่สามารถล็อคดาวน์ได้ทันการเป็นมณฑลเดียวที่มีการระบาด?

คำคาดการณ์ที่สอง “ทุกประเทศที่มีการระบาดควรกลับมาเป็นปกติในตอนนี้” ก็เป็นคำทำนายที่ผิด สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในสวีเดน และเราสามารถค้นหาประเทศอื่นๆที่ยังไม่กลับเป็นปรกติได้ง่ายในทุกทวีปในวันนี้

ก่อนหน้านี้เราเห็นกันแล้วว่าหลายประเทศใช้มาตรการค้อนได้สำเร็จ ภายใน 2–3 สัปดาห์เส้นกราฟจำนวนเคส (รายวัน) ก็เริ่มโค้งลง และอีกไม่กี่สัปดาห์ก็เข้าใกล้ 0 แต่เรายังคงพบว่าหลายสิบประเทศทั่วทุกทวีปที่ไม่ได้เป็นแบบนี้: จำนวนการติดเชื้อโคโรน่ารายวันยังคงอยู่ที่ระดับสูงและคงตัวเป็นสัปดาห์ (เช่นในสวีเดนหรือสหรัฐอเมริกา) เติบโตอย่างต่อเนื่อง (เช่นในมอลโดวา, แอลจีเรีย, อาร์เจนตินา หรือรัสเซีย) หรือลงไปก่อนที่จะกลับขึ้นไป (เช่นในอาเซอร์ไบจาน จอร์แดน อิหร่าน หรือมอลตา) หากเส้นเคสรายวันเป็นอิสระจากมาตรการคุณจะเห็นจำนวนเคสรายวันของทุกประเทศลดลง แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น

คำคาดการณ์ที่สาม — “ประเทศที่มีสถานการณ์เริ่มต้นที่คล้ายกันควรมีเส้นเคสรายวันที่คล้ายกันโดยไม่ขึ้นกับมาตรการที่ใช้” เรารู้แล้วว่าคำคาดการณ์นี้ไม่ถูกต้อง เราเห็นว่านอร์เวย์ เดนมาร์ก ออสเตรีย ฟินแลนด์ สาธารณรัฐเช็คเชีย เริ่มต้นคล้ายกับสวีเดนแต่เส้นทางเดินในกราฟแตกต่างกัน นอกจากนี้เรายังเห็นว่านิวยอร์คและสเปนใกล้เคียงกันมากในตอนแรก ดังนั้นถ้าคำคาดการณ์นี้ถูกต้องเส้นเคสของสองแห่งนี้ควรจะลงไปในเวลาเดียวกัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราเห็น เส้นเคสของนิวยอร์คสูงกว่าสเปนและใช้เวลานานกว่าก่อนจะลง เราเห็นสิ่งเดียวกันนี้ในการดูข้อมูลเปรียบเทียบของมณฑลต่างๆในสหรัฐ

คำคาดการณ์ที่สี่ — “ประเทศที่มีสถานการณ์เริ่มต้นที่แตกต่างกันควรมีเส้นเคสที่แตกต่างกันซึ่งเป็นอิสระจากมาตรการที่ใช้” — คำคาดการณ์นี้ก็ไม่ถูกต้องเช่นกัน เคสรายวันในเกือบทุกแห่งจะลดลงประมาณสองสัปดาห์หลังจากที่เริ่มใช้มาตรการ ดังที่เราเห็นจากที่ต่างๆ เช่นจีน ฝรั่งเศส อิตาลี สเปน หรือนิวยอร์ค

โคโรน่าไวรัสไม่ใช่เชื้อที่หยุดไม่ได้ มีวิธีการที่ชัดเจนในการหยุดมันในหลายๆ ประเทศ นั่นคือโดยการใช้กลยุทธ์ The Hammer and the Dance

จุดยืนอย่างเป็นทางการของสวีเดนตลอดเวลาทั้งหมดนี้คืออะไร? ในวันที่ 30 เมษายน สวีเดนประกาศผลการตรวจซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน พบว่ามีเพียง 2.5% ของชาวสวีเดนที่ติดเชื้อ แบบจำลองอย่างเป็นทางการของสวีเดนทำนายว่าภายในอีกหนึ่งเดือนต่อมา (ต้นเดือนพค.) 26% ของประชากรจะติดเชื้อ ส่วนศจ. Johan Giesecke ที่ปรึกษารัฐบาลและอดีตหัวหน้านักระบาดวิทยาของสวีเดนคาดว่าประชากรประมาณ 50% ของประเทศจะติดเชื้อ Tom Britton ผู้สร้างโมเดลคนสำคัญของประเทศก็เห็นด้วย ถ้าเป็นตามนี้ก็จะเป็นข่าวดีเพราะจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเราสามารถสร้างภูมิคุ้มกันหมู่ได้

แต่จริงๆแล้วเกิดอะไรขึ้น? ในวันที่ 20 พฤษภาคมสวีเดนประกาศการสำรวจ แทนที่จะพบว่า 26% ของประชากรติดเชื้อตามที่คาดไว้ มีเพียง 5.4% เท่านั้นที่ติดเชื้อ (ค่าเฉลี่ยของประเทศ คือ 5.4% ในสตอกโฮล์มอยู่ที่ 7.3%)

ตัวเลขเหล่านี้น่าจะสะท้อนถึงภูมิคุ้มกันเมื่อประมาณวันที่ 20 เมษายน เนื่องจากต้องใช้เวลาพอสมควรสำหรับร่างกายในการสร้างแอนติบอดี อย่างไรก็ตามประมาณครึ่งหนึ่งของ 5.4% อาจเป็นผลตรวจเป็นบวกที่ผิดพลาด (False positives) อาจเป็นไปได้ว่าผลตรวจที่เป็นบวกที่แท้จริงภายในวันที่ 20 เมษายนมีเพียง 2.3% อย่างไรก็ตาม เราจะใจกว้างและยอมปัดให้ตัวเลขนี้เป็น ~7%

จุดนี้เป็นจุดสำคัญ นักระบาดวิทยาชาวสวีเดนคิดว่าการเสียสละของประชาชนจะทำให้ประเทศเดินไปได้ครื่งทางของการมีภูมิคุ้มหมู่ แต่ตัวเลขแสดงให้เห็นว่าสวีเดนเพิ่งไปได้แค่ 10% ของเป้าหมาย และอาจต้องมีผู้เสียชีวิตมากขึ้นอีก 10 เท่า ก่อนที่สังคมสวีเดนจะมีระบบภูมิคุ้มกันหมู่ หรืออาจมากกว่านี้เนื่องจากถึงตอนนี้ผู้สูงอายุติดเชื้อน้อยกว่าประชากรส่วนอื่น

“นี่หมายความว่าการคำนวณทางสถิติที่ทำโดยหน่วยงานสาธารณสุขและตัวผมเองค่อนข้างผิด […] หรือจำนวนคนที่ติดเชื้อสูงกว่าจำนวนคนที่มีแอนติบอดีแล้ว” — Tom Britton ศาสตราจารย์วิชาคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยสต็อคโฮล์ม และที่ปรึกษารัฐบาลสวีเดนพูดผ่าน Dagens Nyheter

สวีเดนมีประชากรประมาณ 10 ล้านคน 7% มีภูมิคุ้มกันหมายถึงประมาณ 700,000 คนเคยติดเชื้อแล้ว และต้องเพิ่มจำนวนผู้ติดเชื้ออีกประมาณ 9 เท่าก่อนที่ภูมิคุ้มกันหมู่จะเกิดขึ้น เนื่องจากการเสียชีวิตใช้เวลาประมาณ 3 สัปดาห์หลังการติดเชื้อ จำนวนผู้เสียชีวิตจึงควรใช้ตัวเลขจากช่วงปลายเดือนพฤษภาคมซึ่งมีประมาณ 4,000 คน

เมื่อมีการติดเชื้อประมาณ 700,000 คน และมีผู้เสียชีวิตประมาณ 4,000 คน อัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อ (IFR = Infection Fatality Rate) จึงเท่ากับ ~0.57% รัฐบาลสวีเดนคาดว่าอัตรานี้จะอยู่ที่ 0.1% แปลว่าคาดการณ์ต่ำกว่าความเป็นจริงเกือบหกเท่า

“ผมคิดว่าอัตราการเสียชีวิตจากโควิดจะคล้ายกับอัตราการเสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ที่รุนแรง ซึ่งจะอยู่ที่ประมาณ 0.1%” ศจ. Johan Giesecke ที่ปรึกษาของรัฐบาลสวีเดนและอดีตหัวหน้าแผนกนี้ ซื่งตอนนี้นำโดย Anders Tegnell ผ่าน Unherd

การปล่อยให้ไวรัสโจมตีประชากรทั้งหมดจะทำให้มีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ อาจถึง ~30,000–40,000 คน

ผลตรวจแอนตี้บอดีแบบนี้ไม่ได้เป็นเอกลักษณ์ของสวีเดน แม้ในพื้นที่อื่นๆที่มีการระบาดอย่างรุนแรง สัดส่วนของประชากรที่ติดเชื้อก็ยังน้อย

ไม่เพียงแค่นี้ ถึงตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าแอนตีบอดีสำหรับโรคนี้สามารถคุ้มกันผู้ที่มีแอนตีบอดีจากโคโรน่าไวรัสได้จริงหรือไม่ การมีภูมิคุ้มกันยังเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน

ยกตัวอย่างเช่น บางคนอาจมีภูมิคุ้มกัน แต่ในความเป็นจริงคนเหล่านี้มีแอนติบอดีสำหรับ โคโรน่าไวรัสประเภทอื่น หรือร่างกายอาจพัฒนาแอนติบอดีบางอย่างจากการได้สัมผัสกับไวรัสจำนวนเล็กน้อย แต่ถ้าได้รับไวรัสจำนวนมากขึ้น (higher viral load) ระบบภูมิคุ้มกันก็อาจล้มเหลว (ผู้แปล: และตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าแอนตีบอดีคุ้มกันได้นานแค่ไหน ตลอดชีวิต? หนึ่งปี? หรือเพียงไม่กี่เดือน?) หากสถานการณ์เช่นนี้เป็นจริงในประเทศสวีเดน เปอร์เซ็นต์ของประชากรที่มีภูมิคุ้มกันที่ใช้ได้ในปัจจุบันอาจต่ำกว่า 7% แปลว่าเป้าหมายของการมีภูมิคุ้มกันหมู่ยิ่งไกลออกไป

2. โคโรน่าไวรัสไม่รุนแรงกว่าไข้หวัดใหญ่อย่างนั้นหรือ?

ในปี 2562 ชาวสวีเดนประมาณ 700 คนเสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ นั่นหมายถึงว่าโคโรน่าไวรัสสังหารผู้คนได้มากกว่าไข้หวัดใหญ่ถึง 50 เท่า

เปรียบเทียบตัวเลขนี้กับสมมุติฐานของ ศจ. Giesecke:

“จำนวนผู้เสียชีวิตจากโคโรน่าไวรัส อาจเป็นสองเท่าของจำนวนผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ แต่จะไม่เพิ่มขึ้น 10 เท่าตัว”

ไม่น่าเป็นไปได้ที่โคโรน่าไวรัสจะเลวร้ายยิ่งกว่าไข้หวัดใหญ่ 50 เท่า แต่มันไม่เหมือนไข้หวัดใหญ่

โคโรน่าไวรัสเลวร้ายมากนักหรือ?

ก่อนจะประเมินจุดนี้ เราจำเป็นต้องเข้าใจความแตกต่างระหว่างอัตราการเสียชีวิตของผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันแล้ว (CFR = Case Fatality Rate) และอัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อทั้งหมด (IFR = Infection Fatality Rate)

อัตราการเสียชีวิตของผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันแล้ว (CFR, Case Fatality Rate)

CFR จะนับเฉพาะผู้ป่วยที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าติดไวรัสและต่อมาเสียชีวิต ถ้าคน 100 คนตรวจแล้วมีผลเป็นบวก และมีคนตาย 2 คนจากจำนวนนี้ CFR คือ 2%

CFR ของไข้หวัดใหญ่และโคโรน่าไวรัสคืออะไร? ในสหรัฐอเมริกา CFR ของไข้หวัดใหญ่อยู่ที่ ~0.13%

จนถึงตอนนี้ CFR สำหรับโคโรน่าไวรัส ในสหรัฐอเมริกาคือ 6% รุนแรงกว่า CFR ของไข้หวัดใหญ่กว่า 46 เท่า ในเกาหลีใต้ ไต้หวัน และเรือสำราญไดมอนด์ปริ๊นเซส สามแห่งที่มีการตรวจอย่างละเอียด และเวลาผ่านไปนานพอแล้วจากการระบาดเริ่มแรก (ผู้ป่วยที่เป็นแรงถึงขั้นเสียชีวิตก็ได้เสียชีวิตไปหมดแล้ว) CFR ตกประมาณ 2% — 2.5%

CFR 0.13% ของไข้หวัดในสหรัฐอเมริกาน่าจะประเมินค่าสูงไป CFR ที่แท้จริงอาจต่ำกว่านี้เนื่องจากคนส่วนใหญ่ที่เป็นไข้หวัดใหญ่ไม่ได้รับการตรวจ หากมีไข้หวัดใหญ่ 100,000 คนมีเพียง 10,000 คนที่ได้รับการตรวจ และ 13 คนเสียชีวิตมันจะมีอัตราการเสียชีวิตเท่ากับ 0.13% ซึ่งอันที่จริงแล้วมันน่าจะเป็น 0.013% อย่างไรก็ตามสำหรับโคโรน่าไวรัส ผู้คนจำนวนมากได้รับการตรวจมากกว่าไข้หวัดใหญ่ เพราะทุกคนเคยได้ยินและต้องการที่จะได้รับการรักษา

ไม่ว่าคุณจะมองอย่างไร CFR สำหรับโคโรน่าไวรัสนั้นสูงกว่าของไข้หวัดใหญ่เป็นสิบๆเท่า

อัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อทั้งหมด (IFR, Infection Fatality Rate)

IFR สำหรับโคโรน่าไวรัสคือเท่าไหร่? เราเห็นว่าตัวเลขปัจจุบันของสวีเดนน่าจะอยู่ที่ประมาณ ~0.57% ข้อสรุปที่ดีที่สุดของการวิจัยทั้งหมดเกี่ยวกับ IFR คือรายงานฉบับนี้ (พิมพ์ล่วงหน้า, pre-print) ซึ่งดูการวิเคราะห์หลายร้อยรายการและพบว่าจนถึงตอนนี้ IFR ของโคโรน่าไวรัสคือ 0.64%

เมื่อเราได้รับข้อมูลมากขึ้น เราจะสามารถดูตัวเลข IFR ที่ถูกต้องมากขึ้นได้ ตอนนี้ดูเหมือนว่าค่า IFR อยู่ระหว่าง 0.5% ถึง 1.5% เราหวังว่าตัวเลขจะใกล้มาทาง 0.5% หากเป็นเช่นนั้นก็จะเป็นข่าวดีมากที่ IFR ต่ำกว่า CFR มาก, CFR 2% เป็นตัวเลขที่น่ากลัว อย่างไรก็ตาม IFR ของโคโรน่าไวรัสเลวร้ายกว่าของไข้หวัดใหญ่มาก

ไวรัสตัวนี้รุนแรงน่าสยดสยอง

ค่า IFR ใดๆ ในช่วง 0.5% — 1.5% เป็นเรื่องใหญ่ หาก 65% ของประชากรติดไวรัส แปลว่าระหว่าง 0.4% ถึง 1% ของประชากรทั้งหมดของประเทศจะตายก่อนที่จะถึงภูมิคุ้มกันหมู่ ประเทศต่างๆจะต้องตัดสินใจว่ายอมรับตรงนี้ได้หรือไม่โดยการถกอย่างโปร่งใสกับพลเมืองของตนเอง

ในประเทศสวีเดน จะมีผู้เสียชีวิตระหว่าง 40,000 ถึง 100,000 คน (ตัวเลขผู้เสียชีวิตจากทางการมีราว 4,800 คน ณ วันที่ 10 มิถุนายน) ในประเทศอย่างสหรัฐจะมีผู้เสียชีวิตระหว่างหนึ่งถึงสามล้านคน

ตัวเลข IFR และการตายจากโคโรน่าไวรัสอาจมาจากการมองในแง่ดีเกินไปด้วยเหตุผลสองประการ: เราประเมินการเสียชีวิตตำ่ไป และเราตั้งสมมุติฐานของการมีภูมิคุ้มกัน

ก่อนอื่น งานวิจัยเหล่านี้พยายามนับจำนวนผู้ติดเชื้อทั้งหมด แต่โดยมากจะไม่นับคนตายทั้งหมด การนับจำนวนผู้เสียชีวิตต่ำเกินไปและเกิดขึ้นทั่วโลก แม้แต่ในประเทศที่พัฒนาแล้วจำนวนผู้เสียชีวิตจากโรคโคโรนาไวรัสทั้งหมดอาจสูงกว่าตามที่เราคิดถึงสองเท่า

ประการที่สอง เราตั้งสมมุติฐานว่าผู้ที่มีแอนติบอดีเป็นผู้มีภูมิคุ้มกัน ซึ่งอาจไม่เป็นความจริง คนเหล่านี้อาจได้รับไวรัสเพียงนิดหน่อย ระบบภูมิคุ้มกันของคนเหล่านี้อาจไม่พร้อมที่จะต่อสู้กับการติดเชื้อที่มากกว่า หรือไวรัสอาจกลายพันธุ์

หากตัวเลขผู้เสียชีวิตมากขึ้น และประชาชนมีภูมิคุ้มกันน้อยลง ก็อาจเป็นไปได้ที่ประชากรมากกว่า 0.4% — 0.7% อาจเสียชีวิตจากไวรัสหากปล่อยไว้โดยไม่มีการแก้ไข

ความเสียหายข้างเคียง

เมื่อประเทศต่างๆตัดสินใจว่าจะเลือกภูมิคุ้มกันหมู่หรือควบคุมไวรัส พวกเขาควรพิจารณาถึงความเสียหายข้างเคียง (หมายถึงความเสียหายที่ไม่ได้เกิดจากโคโรน่าไวรัสโดยตรง, Collateral damage) ผลกระทบข้างเคียง (Side effects) และอาการเรื้อรังที่โคโรน่าไวรัสอาจก่อให้เกิดขึ้น ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันส่งผลกระทบต่อปอด, ไต, ลำไส้, ระบบภูมิคุ้มกัน, เลือด, หัวใจ, และสมอง

Doctors keep discovering new ways the coronavirus attacks the body

ไวรัสสามารถสร้างความเสียหายให้กับร่างกายได้โดยตรง และโดยทางอ้อมจาก cytokine storms ซึ่งทำให้ระบบภูมิคุ้มกันโจมตีร่างกาย, โดยการที่เลือดแข็งตัว, โดยการขาดออกซิเจน หรือโดยผลข้างเคียงจากการรักษา

ผลกระทบชั้นสองเหล่านี้อาจกระตุ้นให้เส้นโลหิตในสมองคนไข้แตก, คนไข้อาจชัก, หัวใจวาย, ไตล้มเหลว, มีอาการ ARDS (Acute Respiratory Distress Syndrome), มีการเปลี่ยนแปลงของผิวหนัง, เกิดโรคคาวาซากิ, เนื้อตายเน่า (Gangrene), ปอดมีพังผืด (Pulmonary fibrosis), หรือเส้นโลหิตตีบจากลิ่มเลือด (Thrombosis) ความเสียหายของปอดยังพบแม้ในผู้ที่ไม่แสดงอาการชัดเจน

หากสนใจรายละเอียดเพิ่มเติม กรุณาชมวิดีโอนี้

สรุป:

• 0.5% ถึง 1.5% ของการติดเชื้อตายจากโคโรน่าไวรัส (IFR)
• คนอีกมากมายจะป่วยหนัก
• อาจแย่กว่านี้ถ้าผู้ที่มีแอนติบอดีไม่ปลอดภัยจากไวรัส หรือหากไวรัสกลายพันธุ์

ไวรัสนี้รุนแรง การปล่อยให้มันระบาดอย่างอิสระนั้นนอกจากจะทำให้ผู้คนเสียชีวิตแล้ว ยังทำให้คนอีกมากมีภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดจากการติดเชื้อ เราอาจทำให้คนทั้งรุ่นบาดเจ็บล้มตาย

อย่างไรก็ตาม ไวรัสนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน บางคนจะมีอาการแย่กว่าคนอื่นๆ กลยุทธ์ภูมิคุ้มกันหมู่นั้นจะใช้ได้หรือไม่ถ้าเราสามารถป้องกันผู้ที่อ่อนแอที่สุดได้?

3. เราป้องกันคนกลุ่มเสี่ยงได้หรือไม่?

สิ่งหนึ่งที่คุณอาจสังเกตเห็นว่า IFR นั้นแตกต่างกันไปในการศึกษาวิจัยต่างๆที่ได้แสดงไว้ข้างบน นี่เป็นสิ่งที่สมเหตุสมผล เพราะ IFR ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่นจำนวนผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในประเทศ จำนวนคนที่มีโรคอยู่ก่อนเช่นโรคอ้วน ระบบสาธารณะสุขล่มหรือไม่ ผู้คนอาศัยใกล้ชิดกันมากหรือไม่ในครอบครัว (ซึ่งอาจเพิ่มปริมาณเชื้อไวรัสที่ติดกันในครอบครัว)

นี่คือ IFR ตามอายุในสเปน (ประเทศนี้เป็นแห่งหนึ่งที่มีการทดสอบแอนติบอดีที่ละเอียดที่สุดในโลก):

เมื่อมองดูกราฟข้างบนแล้ว กลยุทธ์ที่อาจดูเหมือนมีเหตุผลก็คือ เราแยกคนที่อายุมากออก และปล่อยคนหนุ่มสาวตามสบาย ถ้าพวกเขาติดโคโรน่าไวรัสก็ให้ติดไป และเมื่อคนหนุ่มสาวทุกคนติดเชื้อและมีภูมิคุ้มกันโรค เราก็จะรวมผู้สูงอายุเข้ากับสังคมได้โดยปลอดภัย เราทำเช่นนี้ได้หรือไม่?

การปกป้องผู้สูงอายุ

นี่คือสิ่งที่รัฐบาลสวีเดนพยายามทำ โดยห้ามมิให้มีการเยี่ยมสถานคนชราในวันที่ 1 เมษายน และสนับสนุนให้ผู้ที่มีอายุมากกว่า 70 ปีขึ้นไปอยู่ในบ้าน

ถึงกระนั้น 40% ของผู้เสียชีวิตมาจากสถานเลี้ยงดูคนชรา

นี่เป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในโลกอันหนึ่ง เกิดขึ้นในประเทศที่มีมาตรการป้องกันพิเศษสำหรับผู้สูงอายุ มีเพียงเบลเยี่ยมเท่านั้นที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตจากสถานดูแลคนชราที่สูงกว่านี้ และนั่นเป็นเพราะเบลเยี่ยมเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศที่นับจำนวนผู้ที่ ‘สงสัย’ ว่าเสียชีวิตจากโคโรน่าไวรัสในสถานดูแลคนชราเป็นส่วนหนึ่งของจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดอย่างเป็นทางการ

ผู้นำนักระบาดวิทยาของสวีเดนกล่าวว่านี่ไม่ใช่ความล้มเหลวของกลยุทธ์โดยรวม แต่เป็นความล้มเหลวในการปกป้องผู้สูงอายุ

เมื่อถูกถามว่ากลยุทธ์ค้อนและการเต้นรำจะช่วยให้ดีขึ้นหรือไม่ นี่คือคำตอบของเขา:

“เราไม่เข้าใจว่าการล็อกดาวน์จะหยุดการนำโรคเข้าสู่บ้านผู้สูงอายุได้อย่างไร” Anders Tegnell

นี่แสดงให้เห็นถึงการขาดจินตนาการอย่างร้ายแรง การล็อคดาวน์จะหยุดการนำโรคไปสู่บ้านพักคนชราได้ดังนี้

ก่อนอื่นเขาควรมองไปรอบๆ การเสียชีวิตในสถานดูแลผู้สูงอายุในเอเชียตะวันออกนั้นต่ำมาก นั่นอาจเป็นข้อบ่งชี้ว่าการควบคุมไวรัสในประชากรทั่วไปส่งผลถึงการควบคุมไวรัสสำหรับผู้สูงอายุด้วย

เรื่องนี้น่าจะสังหรณ์ใจได้ ถ้าไม่มีใครติดไวรัส ผู้สูงอายุก็จะไม่ติดไวรัสเช่นกัน

อีกจุดหนึ่งที่นักระบาดวิทยาชั้นนำของสวีเดนต้องการบอกก็คือถึงจะมีล็อคดาวน์ ยังไงก็ต้องเปิดเมืองขึ้นในที่สุด และจากนั้นการติดเชื้อในสถานดูแลผู้สูงอายุก็จะเกิดขึ้น สิ่งนี้ไม่เกิดขึ้นในเอเชียตะวันออก หากไม่มีไวรัสเต็มเมืองผู้สูงอายุก็ไม่ติดเชื้อ

ในทางกลับกัน ที่ใดที่มีไวรัสแพร่ระบาดมาก การป้องกันไม่ให้ผู้สูงอายุในสถานเลี้ยงดูได้รับเชื้อก็จะเป็นเรื่องยากมาก

มาตรการแรกที่สวีเดนใช้ในการปกป้องสถานเลี้ยดูผู้สูงอายุคือห้ามมิให้มีการเยี่ยม มาตรการแบบนี้เป็นมาตรการที่จำกัดการติดเชื้อ ภายใต้กลยุทธ์ภูมิคุ้มกันหมู่ มาตรการนี้จะต้องใช้อยู่นานหลายปีจนกว่าจะมียารักษาหรือวัคซีนแทนที่จะใช้เวลาสองสามสัปดาห์ในเหมือนมาตรการค้อน ทั้งนี้เพราะแม้คนส่วนใหญ่เอาชนะการติดเชื้อไปได้แล้ว แต่ไวรัสก็ยังคงมีอยู่ ในช่วงเวลานี้ ทันทีที่มีคนเพียงคนเดียวที่ติดเชื้อในสถานดูแลผู้สูงอายุ ไวรัสก็จะแพร่กระจายประดุจไฟป่าในสถานที่เหล่านี้ ดังนั้นการงดเยี่ยมจะต้องทำกันนานเป็นปีๆ

ผู้สูงอายุยังคงต้องการผู้ดูแล จะเกิดอะไรขึ้นกับผู้ดูแลเหล่านี้ที่เปรียบเสมือนโล่ของผู้สูงอายุในสถานดูแล? พวกเขาควรถูกกักกันหรือไม่? กักกันเป็นปีหรือไม่? แล้วสามีหรือภรรยาของคนเหล่านี้ล่ะ จะต้องถูกกักกันด้วยหรือไม่? แล้วลูกๆของคนเหล่านี้ล่ะ ควรได้รับการกักกันหรือไม่? หรือจะให้หยุดไปโรงเรียน? ถ้าไม่ให้หยุดโรงเรียน แล้วเด็กคนอื่นและพ่อแม่ของเด็กอื่นล่ะ? จะกักกันคนเหล่านี้แทนหรือไม่? เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดนี้เป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเราจึงต้องสันนิษฐานว่าผู้ดูแลจำนวนหนึ่งจะติดเชื้อ ถ้าอย่างนั้นเราจะป้องกันผู้สูงอายุจากผู้ดูแลที่ติดเชื้อได้อย่างไร?

ในกลยุทธ์การสร้างภูมิคุ้มกันหมู่ ผู้ดูแลคนสูงอายุจะต้องเริ่มสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล (PPE) เช่นหน้ากาก พลาสติคป้องกันใบหน้า (Face shield) หรือเสื้อกาวน์ เป็นเวลาหลายปีจนกระทั่งมียารักษาหรือวัคซีนโดยไม่ให้มีการติดเชื้อแม้แต่รายเดียว

ผู้ดูแลผู้สูงอายุในบ้านพักคนชรามักไม่เชี่ยวชาญหรือได้รับการฝึกอบรมระดับเดียวกับแพทย์และพยาบาล

ความคิดในการปกป้องผู้ที่มีความเสี่ยงนั้นฟังดูดีในทางทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติยังทำไม่ได้ไม่ว่าที่ไหนในโลก มีการระบาดในสถานดูแลผู้สูงอายุทั่วทุกมุมโลก ในสหรัฐอเมริกาประมาณ 60% ของการระบาดสูงสุด ~1,000 อันดับแรก เกิดในสถานดูแลผู้สูงอายุ

ในอนาคตเราอาจปกป้องผู้สูงอายุได้ดีขึ้น แต่ถ้าเราใช้เวลาในการเรียนรู้มากไป ก็อาจไม่เหลือผู้สูงอายุสักกี่คนที่จะให้เราปกป้อง

ผู้อาวุโสไม่ใช่คนกลุ่มเดียวที่ได้รับผลกระทบ

การปกป้องผู้มีโรคประจำตัวอยู่แล้ว

การมีโรคหัวใจทำให้คุณมีความเสี่ยงในระดับที่คล้ายกับผู้มีอายุ 90 ปี การมีโรคมะเร็งหรือโรคเบาหวานทำให้คุณมีระดับความเสี่ยงเหมือนคนอายุ 80

ปัจจัยเสี่ยงเหล่านี้พบได้บ่อยแค่ไหน? สวีเดนเป็นประเทศที่มีสุขภาพดี คนที่มีโรคอยู่แล้วมีไม่มากนัก ในสหราชอาณาจักรถ้าเรารวมกลุ่มคนที่มีโรคเหล่านี้อยู่แล้วกับผู้สูงอายุและผู้ดูแลผู้สูงอายุ จำนวนคนที่ต้องได้รับการปกป้องจะเพิ่มขึ้นไปถึง 40% ของประชากรทั้งหมด

ในสหรัฐอเมริกา สถานการณ์ยิ่งแย่กว่านี้ 45% ของประชากรเป็นโรคที่เพิ่มความเสี่ยงของการเสียชีวิตจากโควิด-19 นี่ยังไม่ได้รวมถึงคนเฒ่าคนแก่ ถ้ารวมหมดประชากรมากกว่าครึ่งเป็นกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูง

การปกป้องเฉพาะคนเหล่านี้ไม่เพียงพอ ผู้มีการติดต่อกับคนกลุ่มนี้ทั้งหมดจะต้องระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่ติดไวรัสและแพร่เชื้อต่อไปให้คนที่พวกเขารัก เป็นผลให้ประชากรมากกว่าครึ่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกาจำเป็นต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมากเป็นเวลาหลายปี เราจะปกป้องรักษาประชากรมากกว่าครึ่งให้ปลอดภัยจากที่เหลือได้อย่างไร?

คนบางกลุ่มมีความระมัดระวังเป็นพิเศษอยู่แล้ว ยกตัวอย่างเช่นผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ได้รับการรักษาระบบภูมิคุ้มกันจะถูกกดและอ่อนแอ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องระมัดระวังอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ตัวเองติดเชื้ออะไรเลย อย่างไรก็ตามการระวังคนไม่กี่คนต่างจากการปกป้องคนจำนวนครึ่งประเทศซึ่งเป็นงานที่ใหญ่กว่ามาก

สรุป:

• ผู้สูงอายุจำนวนมากกำลังตายจากไวรัส
• ยังไม่มีประเทศใดที่สามารถปกป้องผู้สูงอายุได้สำเร็จ
• คนที่มีโรคประจำตัวมีความเสี่ยงสูงต่อการเสียชีวิตจากโคโรน่าไวรัส
• หากเราตัดสินใจที่จะปกป้องคนชรา คนที่เป็นโรคอื่นอยู่แล้ว รวมทั้งผู้ดูแลคนเหล่านี้ เราจะต้องแยกกลุ่มประชากรขนาดใหญ่มากออกจากส่วนที่เหลือ

เราแน่ใจหรือว่าจะสามารถปกป้องคนเหล่านี้จากการติดไวรัสได้นาน

เราแน่ใจหรือว่าทางเลือกนี้ดีกว่าการควบคุมไวรัสให้สำเร็จ?

ทั้งหมดนี้ก็อาจคุ้มค่าถ้าอย่างน้อยภูมิคุ้มกันหมู่สามารถรักษาเศรษฐกิจไว้ได้

4. กลยุทธ์อะไรดีที่สุดสำหรับเศรษฐกิจ?

นี่คือการคาดการณ์ทางเศรษฐกิจสำหรับปี 2563 ที่ทำขึ้นในเดือนพฤษภาคม 2563

ดูเหมือนว่าเศรษฐกิจของสวีเดนในปี 2563 จะมีผลไม่ดีพอๆกับเศรษฐกิจของประเทศอื่นๆที่เทียบกันได้

“ยังเร็วเกินไปที่จะบอกว่าเราจะทำได้ดีกว่าคนอื่น ในท้ายที่สุดเราคิดว่าสวีเดนจะจบลงเหมือนกันกับประเทศอื่นๆ” Christina Nyman อดีตเจ้าหน้าที่ของธนาคารแห่งชาติของสวีเดน

นี่คือเวลาที่เศรษฐกิจของสวีเดนควรจะดีกว่าของทุกประเทศอย่างมาก เพื่อชดเชยช่วงเวลาที่เหลือของปีที่จะแย่ลง

ข้อควรจำ: ประเด็นทั้งหมดของกลยุทธ์สร้างภูมิคุ้มกันหมู่คือการหลีกเลี่ยงความตกต่ำทางเศรษฐกิจจากการล็อคดาวน์ แต่ถึงกระนั้น เศรษฐกิจของสวีเดนก็กำลังตกต่ำไม่ต่างจากของประเทศที่มีการล็อคดาวน์

นี่คือข่าวร้ายสำหรับสวีเดน ในระหว่างช่วงเต้นรำเศรษฐกิจอื่นๆทั้งหมดมีแนวโน้มที่จะทำงานได้ดีกว่าของสวีเดน ประเทศเหล่านี้จะเปิดเมืองอย่างน้อยที่สุดเท่าๆกับสวีเดน หรืออาจจะมากกว่า และเมื่อปราศจากไวรัสรุนแรงเต็มเมือง ผู้คนก็จะเต็มใจที่จะออกนอกบ้านมากขึ้น เปรียบเทียบกับสวีเดนซึ่งยังจะต้องคงรักษาระดับการปิดตัวในปัจจุบันไว้เพื่อหลีกเลี่ยงคลื่นของการติดเชื้อที่อาจไหลบ่าท่วมขีดความสามารถของระบบสาธารณะสุข

“มีหลายสิ่งที่ชี้ให้เห็นว่าเศรษฐกิจจะตกลงครั้งใหญ่ในไตรมาสที่สอง GDPอาจหดตัวลง 10% ในปีนี้และการว่างงานอาจเพิ่มขึ้นเป็น 13.5%” — Magdalena Andersson รัฐมนตรีกระทรวงการคลังของสวีเดนพูดผ่าน Politico และ The Guardian

Isabella Lövin รองนายกรัฐมนตรีของสวีเดนพูดผ่าน The Guardian ว่า คน 90,000 คนได้ยื่นขอใช้สิทธิจากการว่างงานในช่วงสี่ถึงห้าสัปดาห์ที่ผ่านมา

และนี่ยังไม่คำนึงถึงข้อเสียอื่นๆ เช่นการท่องเที่ยว ประเทศอื่นๆได้ห้ามนักท่องเที่ยวจากสวีเดนเข้าประเทศแล้ว หลายประเทศที่ยังไม่ได้ห้ามจะทำตาม และจะมีน้อยคนที่ต้องการไปเที่ยวสวีเดน

ยังไม่ชัดเจนว่าทำไมเศรษฐกิจของสวีเดนจึงตกต่ำพอๆกับเศรษฐกิจของประเทศอื่นๆที่มีการล็อคดาวน์ แต่เราพอรู้ได้จากเบาะแสบางอย่าง

เหตุใดเศรษฐกิจของสวีเดนจึงตกต่ำ?

เช่นเดียวกับประเทศเพื่อนบ้านและประเทศใกล้เคียงทุกประเทศ สวีเดนก็มีการเคลื่อนไหวของพลเมืองน้อยลงในตอนแรก แม้จะไม่ลดลงเท่าประเทศอื่นๆ แต่ก็ไม่ต่างกันมากนัก และในตอนนี้การเคลื่อนไหวของพลเมืองก็เหมือนกันแล้ว

การเคลื่อนไหวของพลเมืองลดลงครั้งใหญ่เมื่อประมาณวันที่ 10 มีนาคม เมื่อ “โคโรน่าไวรัส: ทำไมคุณต้องลงมือทำทันที” ถูกเผยแพร่ออก นี่คือความจริงในประเทศส่วนใหญ่ทั่วโลก

ในบรรดาประเทศที่พัฒนาแล้วประมาณ 40 ประเทศ มีเพียงอิตาลีและเกาหลีใต้เท่านั้นที่มีความเคลื่อนไหวลดลงในตอนแรก ท้ังนี้เพราะมีการระบาดของไวรัสโคโรนาไวรัสอย่างแรงในสองประเทศนี้ แต่เริ่มตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม ผู้คนทั่วโลกเริ่มลดการเคลื่อนตัวทันที

“ไม่มีลูกค้าเลย ทุกคนอยู่แต่ในบ้าน ยอดขายลดลง 80% เมื่อเทียบกับเดือนนี้ของปีที่แล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆ” Mike Singh เจ้าของร้านขายเสื้อผ้าตลาด Vällingby พูดผ่าน Politico

นี่แสดงให้เห็นว่าผลกระทบทางเศรษฐกิจส่วนใหญ่ส่วนหนึ่งจากโคโรน่าไวรัส ไม่ได้เกิดจากมาตรการที่รัฐบาลใช้ แต่เกิดจากปฏิกิริยาของพลเมือง เมื่อคนกลัวไวรัสก็จะไม่ออกจากบ้านไปบริโภคจับจ่ายใช้สอยและเศรษฐกิจก็เสียหาย

พยากรณ์สิ่งเหล่านี้ได้หรือไม่?

ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่ทำให้รัฐบาลสวีเดนแปลกใจ

“ภาวะที่ค่อยๆปรากฏชัดขึ้นในเดือนเมษายนบ่งชี้ว่าการระบาดของโควิด -19 จะกระทบเศรษฐกิจสวีเดนมากกว่าที่คาดการณ์ไว้ในรายงานเศรษฐกิจเมื่อเดือนเมษายน 2563” — สถาบันวิจัยเศรษฐกิจแห่งชาติของสวีเดนซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐบาลในประเทศสวีเดน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าแปลกใจเลย

เมื่อมีข้อมูลเพียงเล็กน้อย เราจำเป็นต้องเดาโดยใช้หลักฐานที่มีอยู่ ย้อนกลับไปเมื่อเดือนมีนาคม มีหลักฐานจากตลาดหุ้นของจีนว่ามาตรการค้อนและเต้นรำนั้นไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อเศรษฐกิจมากนัก นอกจากนี้เรายังเรียนรู้จากการศึกษาโรคระบาดใหญ่ในปี 1918 ว่าการปิดตัวทางเศรษฐกิจนั้นดีกว่าปล่อยให้ไวรัสออกฤทธิ์ตามใจชอบ กราฟข้างล่างนี้เป็นหนึ่งในกราฟจำนวนมากที่แสดงให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างชีวิตคนและความเสียหายทางเศรษฐกิจจากบทความ Coronavirus: Out of Many, One เผยแพร่เมื่อวันที่ 1 เมษายน

ตั้งแต่นั้นมา ข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับเป็นการตอกย้ำความคิดที่ว่าเศรษฐกิจจะดีขึ้นเมื่อไวรัสถูกจำกัดได้ ตัวอย่างเช่นเศรษฐกิจของจีนที่ค่อยๆกลับสู่ปกติ รวมถึงเศรษฐกิจของมณฑลหวู่ฮั่น

ตลาดหุ้นคาดการณ์ไว้เช่นนี้:

เมื่อเดือนมีนาคม ดัชนีหุ้นที่สำคัญของสวีเดนดูไม่ดีนักเมื่อเทียบกับของประเทศเพื่อนบ้าน ตอนนี้ทั้งของเดนมาร์กและฟินแลนด์ดีกว่าของสวีเดน และมีเพียงนอร์เวย์เท่านั้นที่แย่กว่า ถึงแม้ตลาดหุ้นจะไม่ใช่ตลาดที่สมบูรณ์แบบ แต่ก็เป็นสิ่งที่พยายามคาดการณ์ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเศรษฐกิจ ดังนั้นสัญญาณจากตลาดหุ้นจึงควรเป็นข้อมูลอีกจุดหนึ่งที่ใช้ในการพิจารณาว่ากลยุทธ์ของสวีเดนนั้นไม่ดีเท่าที่ควร

ความเสียหายทางเศรษฐกิจเกิดจากโคโรน่าไวรัส ไม่ใช่จากการล็อคดาวน์

โดยสรุป:

• เศรษฐกิจของสวีเดนได้รับผลกระทบจากโคโรน่าไวรัสมากเท่าๆกับของประเทศเพื่อนบ้าน
• น่าเสียดายที่เวลานี้เป็นเวลาที่สวีเดนควรทำได้ดีกว่า เนื่องจากเป้าหมายของสวีเดนคือการหลีกเลี่ยงการล็อกดาวน์ เศรษฐกิจของสวีเดนในไม่กี่เดือนข้างหน้าอาจแย่กว่าเศรษฐกิจประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆ
• สิ่งนี้สามารถพยากรณ์ได้ สัญญาณที่มีในอดีตชี้ให้เห็นว่าผลกระทบทางเศรษฐกิจของมาตรการลงค้อนและการเต้นรำจะดีกว่าการใช้กลยุทธ์ภูมิคุ้มกันหมู่

บทเรียนสำหรับประเทศอื่นๆคืออะไร?

หลายประเทศกำลังเปิดเศรษฐกิจอีกครั้งหนึ่ง บางประเทศเช่นสเปน ออสเตรีย เยอรมันนีอิตาลี หรือฝรั่งเศส ทำงานอย่างหนักเพื่อลดปริมาณไวรัสในประเทศของตน แต่ไม่ใช่ทุกประเทศทำได้สำเร็จ

เนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา รวมถึงประเทศอื่นๆ ครั้งหนึ่งได้ทำการพิจารณากลยุทธ์ภูมิคุ้มหมู่หรือกำลังพิจารณาในขณะนี้ ตัวอย่างเช่นหลายรัฐในสหรัฐอเมริกากำลังเปิดตัวขึ้นทั้งที่เกือบครึ่งของรัฐเหล่านี้มีจำนวนเคสโคโรน่าไวรัสที่ยังขยายตัวไม่หยุดหย่อน

ดังที่สวีเดนแสดงให้เห็นแล้วว่านี่เป็นความคิดที่ไม่ดี เพราะความเสียหายต่อชีวิต สุขภาพ และเศรษฐกิจของพลเมืองจะสูง

นี่ไม่ได้หมายความว่าประเทศเช่นสวีเดน สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร หรือเนเธอร์แลนด์จะต้องกลับไปล็อคดาวน์อีกครั้งหนึ่ง มาตรการค้อนและเต้นรำมีความหมายสำหรับประเทศที่กำลังถูกกลุ้มรุมด้วยโรโรน่าไวรัส และไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์อย่างไรเพื่อจำกัดการระบาด

แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าควรต้องทำอย่างไร เราสามารถเปิดเศรษฐกิจและลดปริมาณเคสได้เช่นเดียวกับที่เกาหลีใต้ ไต้หวัน เวียดนาม หรือฮ่องกงได้ทำมาแล้ว

เราสามารถใช้มาตรการหลายอย่างเพื่อหยุดการทำงานของโคโรน่าไวรัส ซึ่งรวมถึงการตรวจ การสืบหาตัวผู้มีการติดต่อกับผู้ติดเชื้อ การแยกตัวผู้ป่วยออก การกักกัน การใช้หน้ากาก การรักษาสุขอนามัยโดยทั่วไป การรักษาระยะห่างของบุคคล (Physical distancing) การให้ความรู้ต่อสาธารณะ การทดสอบสิ่งปฏิกูล การจำกัดการเดินทาง และการจำกัดการรวมตัวของฝูงชน ทุกประเทศควรใช้มาตรการเหล่านี้เนื่องจากส่วนใหญ่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าใช้ได้ ถูกกว่า และสามารถลดการแพร่ระบาดของโรคได้อย่างมาก

ใครก็ตามที่บอกคุณว่าคุณไม่สามารถยับยั้งโคโรน่าไวรัสได้ ไม่ได้ทำการบ้านมา การไม่ใช้มาตรการเหล่านี้และปล่อยให้โคโรน่าไวรัสอาละวาดตามสบาย จะก่อให้เกิดความเจ็บป่วยความตาย และความเสียหายทางเศรษฐกิจที่สูงกว่า

เนเธอร์แลนด์ควรทำอะไรในตอนนี้?

เนเธอร์แลนด์เป็นประเทศที่น่าสนใจอย่างยิ่งเพราะเกือบจะควบคุมวิกฤติได้ แม้จะพิจารณาการสร้างภูมิคุ้มกันหมู่ในตอนแรก

เนเธอร์แลนด์ไม่เหมือนใครในโลก โดยเป็นประเทศเดียวที่สามารถเริ่มเต้นรำได้อย่างง่ายดาย แต่ตัดสินใจที่จะไม่ทำ นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีเหตุผลเลย ประเทศนี้ควรใช้มาตรการสำหรับการเต้นรำที่ได้รับการพิสูจน์จากที่อื่นแล้วมาใช้ลดความเสียหายทางเศรษฐกิจและชีวิตของประชากรหลายพันคน

สหรัฐควรทำอะไรในตอนนี้?

สหรัฐฯอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างจากประเทศอื่นๆ โดยเป็นเหมือน 50 ประเทศที่แตกต่างกัน ครึ่งหนึ่งของรัฐกำลังมีจำนวนเคสเพิ่มขึ้น

ไม่ว่าสหรัฐจะยอมรับหรือไม่ สหรัฐกำลังดำเนินการตามกลยุทธ์สร้างภูมิคุ้มกันหมู่ ในขณะนี้การล็อคดาวน์ใหม่ทุกที่ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปได้ โชคดีที่การล็อคดาวน์อีกครั้งไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ: รัฐสามารถใช้มาตรการทั้งหมดที่กล่าวถึงข้างต้น มาตรการเหล่านี้ราคาไม่แพงและสามารถทำได้ มีหลายสิบประเทศที่ทำแล้ว และหลายรัฐในสหรัฐก็กำลังทำเช่นกัน

หากบางรัฐจะดำเนินการต่อไปในเส้นทางสร้างภูมิคุ้มกันหมู่ ทางเลือกทางเดียวสำหรับรัฐอื่นๆที่ต้องการสงวนชีวิตพลเมืองและกำลังพยายามเต้นรำคือการจำกัดการเดินทางจากรัฐอื่น ไม่เช่นนั้นรัฐเหล่านี้จะต้องแบกรับภาระความเสียหายทั้งหมดจากมาตรการเข้มงวดและจากการเต้นรำ โดยไม่ได้ผลประโยชน์ตอบแทนเท่าที่ควรในการลดจำนวนผู้ป่วย

สวีเดนควรทำอะไรในตอนนี้?

สวีเดนยอมรับความผิดพลาดของตน เริ่มจากผู้สร้างโมเดลของรัฐบาลที่ยอมรับว่าโมเดลของตนอาจผิด ไปจนถึงการยอมรับของ Anders Tegnell ว่ามีข้อผิดพลาดในการจัดการการเสียชีวิต นี่ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายๆ เราขอปรบมือให้พวกเขา

สวีเดนมีการใช้มาตรการป้องกันใหม่ โดยให้ผู้คนต้องเว้นระยะห่างกันสองเมตร และขอให้ประชาชนหลีกเลี่ยงการใช้ระบบเดินทางสาธารณะ แต่แค่นี่ไม่พอ

ตัวอย่างเช่นรัฐบาลสวีเดนยังไม่ได้ตระหนักว่าโคโรน่าไวรัสแพร่กระจายผ่านละอองและฝอยของสารคัดหลั่ง รัฐบาลยังคงปฏิเสธว่าหน้ากากไม่ช่วยจำกัดการแพร่เชื้อ ความเห็นนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าผิด โดยมีเอกสารวิทยาศาสตร์จากผลงานวิจัยเกือบ 100 ชิ้นที่ได้รับการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญกว่า 100 คน ซึ่งรวมถึงผู้ชนะรางวัลโนเบลสองคน

รัฐบาลสวีเดนกลัวว่าผู้คนจะไม่แยกตัวห่างจากคนอื่น เพราะรู้สึกปลอดภัยแบบผิดๆว่าการใส่หน้ากากช่วยให้ปลอดภัย แต่ประเทศในแถบเอเชียตะวันออกโดยทั่วไปก็มีการสวมหน้ากาก และประเทศเหล่านี้ก็ประสบความสำเร็จมาหลายเดือนแล้ว หากการสวมหน้ากากเป็นสิ่งไม่ดี ความทุกข์ทรมานจากการระบาดอย่างใหญ่หลวงก็คงเกิดขึ้นในประเทศเหล่านี้แล้ว

ตัวอย่างเพิ่มเติม:

• ไวรัสส่วนใหญ่แพร่กระจายเป็นกลุ่ม แต่รัฐบาลสวีเดนกล่าวว่าสวีเดนไม่ประสบกับการแพร่แบบเป็นกลุ่ม ขีดจำกัดของการรวมตัวของฝูงชนที่ตั้งไว้ 50 คนนั้นสูงเกินไป
• รัฐบาลไม่ตรวจเพราะไม่มีการสืบหาตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย ทั้งสองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ต้องทำ เพื่อแยกตัวผู้ติดเชื้อหรืออาจติดเชื้อ
• รัฐบาลต้องยอมรับว่าเกือบครึ่งหนึ่งของการติดเชื้อมาจากช่วงก่อนมีอาการหรือจากผู้ไม่มีอาการ และดำเนินมาตรการที่เกี่ยวข้อง ตัวอย่างเช่น หากใครบางคนในครอบครัวป่วยทุกคนในครอบครัวควรกักกันตัว รวมทั้งผู้ที่ไม่มีอาการ และทุกคนควรสวมหน้ากาก
• รัฐบาลควรหยุดบังคับให้เด็กทุกคนไปโรงเรียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเด็กอยู่กับคนที่เป็นโรคที่ทำให้ความเสี่ยงจากโคโรน่าไวรัสเพิ่มขึ้น หรือผู้ที่ติดเชื้อ

ความผิดพลาดในการตัดสินไม่ใช้มาตรการล็อคดาวน์ก็เป็นเรื่องหนึ่ง ไม่เป็นไร เรื่องนี้แล้วไปแล้ว เราไม่สามารถเปลี่ยนอดีตได้ แต่สิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งในตอนนี้คือการรู้ทั้งรู้ว่าสามารถเต้นรำเพื่อลดการแพร่ระบาดได้อย่างมากในราคาถูกและเสียหายน้อย แต่กลับตัดสินใจอย่างแข็งขันว่าจะไม่ทำ รัฐบาลของสหราชอาณาจักรยอมรับความผิดพลาดและเปลี่ยนวิถีทางเดิน สวีเดนกำลังถูกกดดันให้ทำเช่นเดียวกัน ชีวิตคนเป็นหมื่นๆคือเดิมพัน หากรัฐบาลสวีเดนไม่ตัดสินใจยอมรับข้อผิดพลาดและแก้ไขเปลี่ยนแนวทางของตน กองศพของคนสวีเดนจะสูงขึ้นเรื่อยๆโดยไม่จำเป็นและประเทศไม่ได้อะไรตอบแทน

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

คำขอบคุณของผู้เขียน

บทความนี้เกิดจากความพยายามครั้งใหญ่ของทีม ด้วยความช่วยเหลือจากผู้คนหลายสิบคนที่ให้ผลงานการวิจัย แหล่งที่มา ข้อโต้แย้ง ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการใช้ถ้อยคำ ขอขอบคุณสำหรับคำท้าทาย ข้อโต้แย้ง และสมมุติฐานต่างๆที่อาจไม่เห็นด้วยกับเรา ขอขอบคุณเป็นพิเศษกับ Galina Esther Shubina, Jana Bergholtz, Brian Meagher, Tom Cucuzza, Matt Bell, Carl Juneau, Genevieve Gee, Mike Mitzel, Christina Mueller, Elena Baillie, Pierre Djian, Yasemin Denari, Barthold Albrecht, Jorge Peñalva และคนอื่นๆอีกมากมาย การทำบทความนี้จะเป็นไปไม่ได้หากไม่มีพวกคุณทุกคน

เราควรจำกัดการเดินทางหรือไม่? ควรปิดเทศกาลดนตรีหรือไม่ ควรปิดโรงเรียนหรือไม่? เราควรเปิดธุรกิจอะไร กิจกรรมทางสังคมใดบ้างที่ควรได้รับอนุญาตให้เปิด

นี่คือบทที่ 5 ของบทความ เรียนเต้นรำ (บทที่ 1, บทที่ 2, บทที่ 3, บทที่ 4 ยังไม่ได้ตีพิมพ์ ณ วันที่ 19 พค. 2563) ซึ่งจะมีทั้งหมด 6 บทด้วยกัน

ในบทความทั้งหมดนี้เราเจาะลึกเพื่อทำความเข้าใจในสิ่งที่ประเทศต้องทำเพื่อเข้าสู่ระยะเวลาเต้นรำ เพื่อเปิดเศรษฐกิจโดยไม่ให้เกิดการระบาดใหม่

…………………………………………………………………………………

ผู้เขียนบทความภาษาอังกฤษ Tomas Pueyo

แปลเป็นไทยโดย Ken Mallikamas

ใช้เวลาอ่านประมาณ 30 นาที อ่านไปคิดไปนานกว่านี้

ลิงค์จาก Twitter อาจไม่ขึ้นให้เห็นถ้าใช้ Safari ถ้าใช้ Chrome จะไม่มีปัญหานี้

…………………………………………………………………………………

ประเทศต่างๆกำลังเปิดเมืองอีกครั้ง หลายประเทศต้องการเลียนแบบความสำเร็จของเกาหลีใต้หรือไต้หวัน ตอนนี้เรารู้แล้วว่าสามารถทำได้ด้วยการตรวจที่ดีและการสืบตามผู้พบปะกับผู้ป่วย ด้วยการแยกตัวผู้ป่วยและการกักกัน และด้วยการบังคับใช้หน้ากากที่ทำเอง การมีสุขอนามัยทั่วไปที่ดี การแยกตัวบุคคล (Physical distancing) และการให้ความรู้ต่อสาธารณชน

มาตรการเหล่านี้ล้วนมีความเสียหายน้อยมากเมื่อเทียบกับการปิดเศรษฐกิจ แต่มันเพียงพอหรือไม่ในการจำกัดโรคระบาด? เราจำเป็นต้องปิดโรงเรียนหรือไม่? ธุรกิจล่ะ? เทศกาลดนตรี? การท่องเที่ยว? มีมาตรการอื่นๆ ที่อาจทำความเสียหายต่อเศรษฐกิจมากกว่าแต่จำเป็นที่จะต้องใช้เพื่อควบคุมไวรัสหรือไม่?

มาดูข่าวร้ายกันก่อน:

• การชะลอการท่องเที่ยวทั้งในและนอกประเทศเป็นเวลาหลายเดือนอาจเป็นสิ่งที่จำเป็น
• กิจกรรมใหญ่เช่นงานแสดงสินค้าหรือคอนเสิร์ตจะต้องปิดตัวลงในตอนนี้

ส่วนข่าวดีคือ:

• เราควรจะเดินทางเที่ยวเดียว หรือเดินทางไกลได้
• มีหลายวิธีที่เราสามารถเร่งเปิดการท่องเที่ยวอีกครั้ง
• เราอาจจะเปิดโรงเรียนได้อีกครั้ง
• คำสั่งที่ชัดเจนกำลังเกิดขึ้นว่าธุรกิจอะไรควรเปิดได้ ธุรกิจที่สำคัญที่สุดที่ควรเปิดให้บริการคือธนาคาร ร้านขายของชำ และร้านขายสินค้าชนิดสินค้าทั่วไป และที่สำคัญน้อยที่สุดคือร้านกาแฟ ร้านขายขนมหวาน และโรงยิม

โอเคนะ เรามาเริ่มกันเลย

ลองนึกภาพว่าประเทศของคุณใช้ค้อน (มาตรการขั้นเด็ดขาดในการจำกัดโรคระบาด) ได้ดีพอสมควรและตอนนี้ก็พร้อมที่จะเริ่มเต้นรำแล้ว (ยกเลิกมาตรการระยะลงค้อนและเริ่มเปิดเมืองเปิดเศรษฐกิจอีกครั้งหนึ่ง) บางพื้นที่อาจยังอยู่ในสภาพกักกัน แต่เศรษฐกิจของพื้นที่ส่วนที่เหลือกำลังเปิดอย่างช้าๆ เจ้าหน้าที่กำลังใช้ความระมัดระวัง: มีการบังคับใช้การสวมหน้ากาก คนที่พบปะสมาคมกับผู้ป่วยทั้งหมดถูกตามตัว คนป่วยทั้งหมดถูกแยกออกโดยให้อยู่ในห้องพักของโรงแรม และมีการใช้โทรศัพท์มือถือติดตามความเคลื่อนไหวในการบังคับการกักกัน

ประเทศของคุณมีเป้าหมายสองอย่าง:

1. ปกป้องพื้นที่ที่ปลอดภัยจากการติดเชื้อจากพื้นที่ที่มีการระบาด เราจะเรียกเป้าหมายนี้ว่า “การป้องกันการเพาะเมล็ด (หรือเพาะเชื้อ Seeding)” ของเคสใหม่
2. ป้องกันไม่ให้เมล็ดโรคเหล่านี้พัฒนาไปสู่การระบาด เราเรียกเป้าหมายนี้ว่า “การป้องกันการแพร่กระจาย (Spreading)”

ประเทศต่างๆจะต้องป้องกันทั้งการเพาะและการแพร่กระจายของเชื้อ

จะป้องกันการเพาะเชื้อได้ คุณต้องจำกัดการเดินทาง

จะป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อได้ คุณจำเป็นต้องมีข้อจำกัดในการชุมนุมรวมตัวของประชาชน

เนื่องจากประเทศที่เร่ิมเปิดส่วนใหญ่เริ่มอนุญาตให้มีการชุมนุมทางสังคมอีกครั้งหนึ่ง จึงเป็นเรื่องเร่งด่วนที่เราจะคุยกันเรื่องการแพร่กระจายก่อน หลังจากนั้นเราจะวกมาคุยกันถึงการเพาะเชื้อจากการเดินทาง

กิจกรรมของมนุษย์ที่โคโรน่าไวรัสชอบมาก

ผู้หว่านเชื้อระดับซุปเปอร์ (Super Spreader)

ดังที่เราได้เคยเล่าไปแล้ว คุณอาจเคยได้ยินเรื่องผู้หว่านเชื้อระดับซุปเปอร์จากเกาหลีใต้:

ผู้ป่วยเพียงคนเดียว หรือที่รู้จักกันในนาม “ผู้ป่วยเบอร์ 31” แพร่เชื้อให้คนอื่นกว่า 5,000 คน นี่นับเป็นเคสส่วนใหญ่ในเกาหลีใต้ในขณะนั้น แม้ในกลางเดือนพฤษภาคม ตัวเลขนี้ยังคงนับเป็นกว่า 40% ของเคสในเกาหลีใต้ทั้งหมด และนี่ยังไม่นับการแพร่กระจายทั้งหมดที่อาจเกิดขึ้นจากเคสนี้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หากบุคคลนี้ไม่ก่อให้เกิดการระบาดนี้ เกาหลีใต้อาจไม่มีการระบาดเลยเช่นเดียวกับไต้หวัน

คุณอาจเคยได้ยินว่าการระบาดนี้เกิดจากผู้ป่วยเบอร์ 31 ไปโบสถ์ที่ใหญ่โตมโหฬารสองครั้ง สิ่งที่คุณอาจไม่ทราบคือพิธีกรรมในโบสถ์นั้นมีลักษณะอย่างไร

ที่คริสตจักรแห่งนี้ คนหลายพันคนนั่งชิดกันเป็นเวลานาน มีการห้ามมิให้สวมแว่นตาหรือหน้ากาก มีการร้องเพลง และสวดมนต์เสียงดัง ทางวัดบังคับให้คนเหล่านี้เข้าร่วมพิธีกรรม ถึงแม้จะป่วย นี่คือเหตุผลว่าทำไมผู้ป่วย 31 จึงยังไปโบสถ์สองอาทิตย์ติดกันในขณะที่ป่วย

ในบทที่ 2 ของบทความชุดนี้ เราอธิบายว่าไวรัสแพร่กระจายผ่านหยดของสารคัดหลั่งและฝอยละอองของสารคัดหลั่งที่ถูกขับออกจากร่างกายของผู้ป่วยไม่ใช่โดยการไอเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการร้องเพลงหรือแม้แต่การพูด นอกจากนี้เรายังพูดถึงการที่ไวรัสชอบพื้นที่ที่ไม่กว้างขวางที่คนใช้ร่วมกันเป็นเวลานานและมีความใกล้ชิดกันทางร่างกาย

สภาพแวดล้อมของโบสถ์ใหญ่แห่งนี้ตรงตามข้อกำหนดทั้งหมดที่เพิ่มอัตราการแพร่เชื้อ — มีการพูดคุย ร้องเพลง และอยู่ในที่อับอากาศเป็นเวลานานใกล้ชิดกัน — โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากไม่มีใครได้รับอนุญาตให้สวมหน้ากากหรือแว่นตา

ดังที่เราได้เห็นในบทที่ 1 มีบางสิ่งคล้ายกันที่เกิดขึ้นในหอพักที่สิงคโปร์

เพื่อเป็นการเตือนความจำ นี่คือภาพจากหอพักหลัก ถ่ายหลังจากปิดตัวของสิงคโปร์

นี่ก็เหมือนกัน นี่คือสถานที่ที่อัดผู้คนจำนวนมากไว้ในบริเวณเล็กๆ และอาจมีการพูดคุยกันเยอะ

ตัวอย่างอื่นๆของการแพร่กระจายของโคโรน่าไวรัสในงานสังสรรค์มีมากมาย เช่น คณะนักร้องประสานเสียงในรัฐวอชิงตัน ที่ซึ่งผู้คนร้องเพลงเสียงดังใกล้กันเป็นเวลานาน ผลก็คือ 45 จาก 60 คนป่วยหมด

กว่า 4,000 คนติดเชื้อทั่วยุโรปผ่านอาจเกิดจากบาร์เทนเดอร์ใน Ischgl ซึ่งเป็นกิจกรรมหลังจากการเล่นสกีโดยทั่วไป

พื้นที่ในเยอรมันนีแถวๆเมือง Gangelt ได้รับความทุกข์ทรมานจากการแพร่เชื้อสู่คน 1,500 คน หลังจากงานรื่นเริงซึ่งผู้คนต่างพากันพูดคุยร้องเพลงและจูบแก้มกัน

นี่คือภาพถ่ายจากงาน

การระบาดครั้งใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนีก็เกิดขึ้นเพราะเทศกาล เขตุ Tirschenreuth ของเยอรมันนีมีผู้ป่วย 600 รายมีผู้ป่วยต่อจำนวนประชากรมากที่สุดในประเทศหลังจากการเฉลิมฉลองเบียร์

รายการของตัวอย่างยาวขึ้นเรื่อยๆ:

• ที่หาดบอนไดในซิดนีย์ มีผู้ติดเชื้ออย่างน้อย 30 คนหลังจากเข้าร่วมงานเต้นรำที่แออัดในคืนก่อนที่การชุมนุมมากกว่า 500 คนขึ้นไปจะถูกห้าม
• ในฝรั่งเศสการเฉลิมฉลองสี่วันที่คริสตจักร Porte Ouverte Christian Church มีผู้ร่วมนมัสการ 2,500 คน มีการติดเชื้อจำนวนมาก และมีการระบาดต่อทั่วประเทศรวมถึง 250 คนที่ทำงานในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย Strasbourg และ 263 รายใน Corsica ที่ติดเชื้อ
• เกมฟุตบอลในเดือนกุมภาพันธ์ระหว่างทีมอตาลันต้าจากอิตาลี จากแบร์กาโม และแวเลนเซียของสเปน เป็นการเพาะเมล็ดโรคระบาด แบร์กาโมซึ่งเป็นเมืองที่มีการระบาดใหญ่ที่สุดในอิตาลีแห่งหนึ่ง
• แม้ในกรุงโซลเมืองหลวงของเกาหลีใต้ ซึ่งมีการจัดการโคโรน่าไวรัสที่ดีที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง บาร์และคลับ 2,100 แห่งถูกปิดในกลางเดือนพฤษภาคมหลังจากมีผู้ติดเชื้อเพียงรายเดียวที่เข้าคลับห้าแห่งในช่วงสุดสัปดาห์และแพร่เชื้อสู่คนอย่างน้อย 100 คน ขณะนี้มีการสืบตามผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อมากกว่า 1,900 คน

การแพร่เชื้อไม่ได้จำกัดเฉพาะการเฉลิมฉลองที่ใหญ่ๆเท่านั้น

งานแต่งงาน งานศพ และงานฉลองวันเกิด เป็นบ่อเกิดของ 10% ของการแพร่กระจายในระยะแรกในสหรัฐอเมริกา ตัวอย่างเช่นชายคนนี้จากชิคาโกแพร่เชื้อให้คน 16 คนในงานศพและ 3 คนในจำนวนนี้เสียชีวิตในภายต่อมา ผู้คนที่ไปร่วมในกิจกรรมประเภทนี้มักจะใช้เวลาร่วมกันหลายชั่วโมง มีการสัมผัสกัน กอด พูดคุย ในงานปาร์ตี้ 50 คนนี้ มีผู้ติดเชื้อกว่าครึ่งและบุคคลเหล่านี้แพร่กระจายไวรัสไปทั่วสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก

งานหว่านเชื้อระดับซุปเปอร์เหล่านี้เกิดขึ้นในโลกธุรกิจเช่นเดียวกัน

มีการระบาดในโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์อย่างน้อย 115 แห่งในสหรัฐอเมริกา ซึ่งส่งผลกระทบต่อคนงานอย่างน้อย 5 พันคน

การประชุม Biogen ในบอสตันเมื่อต้นเดือนมีนาคมก่อให้เกิดการติดเชื้อประมาณ 100 คนและแพร่กระจายไวรัสไปยังหกรัฐ ที่โรงงานปลาในประเทศกานามีคนงานแพร่เชื้อสู่เพื่อนร่วมงานกว่า 500 คน

การแพร่เชื้อไม่จำกัดเฉพาะผู้ใช้แรงงานเท่านั้น พนักงานศูนย์ Call Center แพร่เชื้อสู่เพื่อนร่วมงาน 100 คน (~ 45%) ในเกาหลีใต้

บอกลาสำนักงานแบบเปิดได้เลย

ทั่วทุกมุมโลก — เราเห็นรูปแบบเดียวกันนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า: การอยู่ใกล้ชิดกัน ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ร้องเพลง พูดคุย เต้นรำ กอดจูบ ใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานๆในพื้นที่ที่จำกัด … รูปแบบที่สอดคล้องกับโมเดลของการติดเชื้อส่วนใหญ่ซึ่งเกิดขึ้นผ่านหยดหรือฝอยละอองของสารคัดหลั่งโดยการไอ การพูดคุยหรือร้องเพลง เราไม่เคยได้ยินเรื่องการระบาดที่มาจากโรงภาพยนตร์ซึ่งคนส่วนใหญ่เงียบและอยู่ในที่นั่งของตัวเองตลอดเวลา

บทความทางวิทยาศาสตร์ (pre-print) นำโดย @Carl Juneau, PhD ตรวจสอบบทความนับร้อยและสรุปผลได้ว่า สำหรับการระบาดของไข้หวัดใหญ่นั้นหลักฐานไม่บ่งชัด แต่ดูเหมือนว่าชนิดและจังหวะของกิจกรรมเป็นสิ่งสำคัญ สิ่งที่เราพบคือไข้หวัดใหญ่มีแนวโน้มที่จะแพร่กระจายในกิจกรรมที่มีความยาว แออัด และเกิดขึ้นในร่ม งานวิเคราะห์อีกชิ้นหนึ่งชี้ให้เห็นว่าการจำกัดการชุมนุมขนาดใหญ่เพื่อป้องกันการแพร่ของไข้หวัดนั้นมีประโยชน์เพียงแค่ก่อนหรือในช่วงเริ่มต้นของการระบาดเท่านั้น นี่คือคำอ้างอิงที่เกี่ยวข้องจากสิ่งพิมพ์ล่าสุด:

“หลักฐานที่ดีที่สุดที่มีอยู่บ่งบอกว่ากิจกรรมที่ยาวหลายวัน มีการพักอาศัยร่วมกันอย่างหนาแน่น มีส่วนเกี่ยวข้องมากที่สุดกับความเสี่ยงเพิ่มของการระบาด การรวมตัวกันเป็นจำนวนมากไม่เหมือนกันทั้งหมดและควรประเมินความเสี่ยงเป็นกรณีๆ ไป” Nunan และ Brassey (มีนาคม 2563) มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด

ผลลัพธ์แสดงให้เห็นว่าการยกเลิกกิจกรรมสามารถลดการติดเชื้อ COVID − 19 ลงได้ 35% Sugishita et al (มีนาคม 2020 ยังไม่มี Peer review)

ศจ. Ferguson et al จาก Imperial College เชื่อว่าการจำกัดกิจกรรมสาธารณะช่วยลดอัตราการแพร่ระบาดประมาณ 12.5%

จากหลักฐานทั้งหมดนี้ มันชัดเจนมากยิ่งขึ้นทุกวันว่าโคโรน่าไวรัสชอบการชุมนุมทางสังคมและพื้นที่ที่แออัด นี่ยิ่งเป็นจริงหากเราพบปะกับผู้คนใหม่ๆจำนวนมาก สำหรับใครที่รักความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มใหญ่และการได้พบผู้คนใหม่ๆ อาจถูกบังคับให้ลืมงานแบบนี้ต่อไปในหลายเดือนข้างหน้า

เครือข่ายสังคม

บทความอีกชิ้นหนึ่งวิเคราะห์การแพร่กระจายของโรคติดเชื้อในกลุ่มสังคม ยิ่งกลุ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นเท่าใด การติดเชื้อก็จะแพร่กระจายไปทั่วทั้งกลุ่มเร็วขึ้นเท่านั้น

ลองดูเส้นสีเขียวที่บอกว่า n = 20 ซึ่งแสดงถึงกลุ่มคน 20 คน เส้นนี้แสดงให้เห็นว่าเมื่ออัตราการแพร่ของไวรัสเพิ่มขึ้น สัดส่วนของบุคคลในกลุ่มที่ติดเชื้อก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน และอัตราการแพร่ก็มากกว่าของกลุ่มประชากรปกติ (เส้นประด้านล่าง) กลุ่มคน 100 คนส่วนใหญ่จะติดเชื้อแม้จะมีอัตราการติดเชื้อต่ำ

มาเปรียบเทียบคอนเสิร์ตดนตรีที่มีคนไป 10,000 คนกับนักเรียนในห้องเรียน 20 คน ในคอนเสิร์ตมีความเป็นไปได้สูงกว่าที่จะมีผู้ติดเชื้ออย่างน้อยหนึ่งคน ยิ่งไปกว่านั้นแต่ละคนจะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนจำนวนมาก ในขณะที่ห้องเรียนอย่างมากก็มีแค่ 20 คน และยิ่งไปกว่านั้นผู้คนในคอนเสิร์ตไม่รู้จักกัน พวกเขามาจากกลุ่มสังคมที่แตกต่างกัน ดังนั้นไวรัสอาจแพร่กระจายไปทั่วทุกกลุ่มเหล่านี้ โดยคนที่ไปคอนเสิร์ตจะนำไวรัสกลับไปยังกลุ่มของตัวเอง ในทางกลับกันห้องเรียนเป็นการชุมนุมของคนกลุ่มเดียวกันเสมอ หากมีคนได้รับเชื้อการติดเชื้อส่วนใหญ่จะยังคงอยู่ในกลุ่มนั้น

การชุมนุมของคนกลุ่มใหญ่แย่กว่าการชุมนุมเล็กๆอย่างมากในด้านของการแพร่เชื้อ

ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า การวิจัยที่ดีอาจทำให้เราเข้าใจได้ว่าการชุมนุมทางสังคมส่งผลมากแค่ไหนต่อการแพร่กระจายของโคโรน่าไวรัส สำหรับตอนนี้ สิ่งที่เราคาดเดาได้คือ:

• ควรหลีกเลี่ยงการสังสรรค์หากผู้คนจำนวนมากอยู่ใกล้กัน ร้องเพลง พูดคุยกัน หรือพบปะคลุกคลีกัน
• การพบปะกันในขนาดพื้นที่ที่จำกัดและอยู่ในร่มจะทำให้เกิดการระบาดมากกว่ากิจกรรมที่เกิดขึ้นกลางแจ้ง
• ใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานแค่ไหนนั้นสำคัญ ช่วงเวลาสั้นๆอาจจะโอเค เป็นชั่วโมงๆอาจไม่โอเค
• การผสมกลุ่มทางสังคมที่แตกต่างกันนั้นแย่มาก
• ในทางกลับกัน กิจกรรมกลางแจ้งขนาดเล็กที่ผู้คนไม่ได้พูดคุยหรือโต้ตอบกันอาจจะปลอดภัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากรวมใช้กับมาตรการอื่นๆ เช่นการใช้หน้ากาก การเว้นระยะห่างทางกาย และการรักษาสุขอนามัยโดยทั่วไปที่ดี

เราจะใช้ความเข้าใจเหล่านี้เพื่อตัดสินใจว่าจะอนุญาตกิจกรรมประเภทใดได้อย่างไร?

ข้อจำกัดในการชุมนุม: ป้องกันการแพร่กระจาย

เราสามารถสร้างกฎง่ายๆขึ้นได้ ตัวอย่างเช่น:

• โรงภาพยนตร์หรือคอนเสิร์ตเพลงคลาสสิกอาจปลอดภัยกว่าคอนเสิร์ตร็อคมาก ในกรณีแรกมีคนจำนวนจำกัดนั่งใกล้กัน แต่แทบจะไม่โต้ตอบกันและไม่คุยกัน และยังสามารถใช้หน้ากากได้ด้วยหากจำเป็น อาจจัดให้นั่งห่างกัน 6 ฟุต ในคอนเสิร์ตร็อคขนาดใหญ่มันยากที่จะไม่ร้องเพลง เคลื่อนที่ไปมา หรือโต้ตอบกับผู้คนรอบตัวคุณ
• โรงเรียนหรือการประชุมธุรกิจขนาดเล็กที่เจอคนกลุ่มเดียวกันซ้ำแล้วซ้ำอีก มีความปลอดภัยมากกว่างานแสดงสินค้าขนาดใหญ่ การเดินทางเพื่อธุรกิจ หรืองานกีฬาใหญ่ๆ หากใครบางคนติดไวรัสในเครือข่ายโรงเรียน สมาชิกหลายคนอาจติดเชื้อเช่นกัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้แพร่กระจายไปยังสถานที่อื่นนอกเครือข่ายนั้น
• หากคุณมีกำลังจะมีงานแต่งงาน ควรยกเลิกหรือเลื่อนออกไปก่อน หรือไม่ก็ทำพิธีเล็กๆในที่โล่งที่ซึ่งผู้คนสวมหน้ากาก อย่ากอดกัน และหลีกเลี่ยงการพูดคุยกันให้มากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะใกล้ เนื่องจากการทำสิ่งเหล่านี้ในงานแต่งงานนั้นเป็นเรื่องยากมาก การเลื่อนงานออกไปก่อนจึงปลอดภัยกว่า แต่ถ้าหากคุณจัดงานแต่งงาน ควรบอกญาติผู้ใหญ่และพี่น้องของคุณว่าคุณรักพวกเขามาก แต่พวกเขาไม่ควรมาด้วยตัวเอง นี่ไม่ใช่สิ่งทดแทนที่ดี แต่ภายใต้สถานการณ์ในวันนี้ การชุมนุมทางวิดีโอเป็นทางเลือกทางเดียวที่ปลอดภัย

ทั้งหมดข้างต้นเป็นข้อสรุปในช่วงแรกที่ทำจากหลักฐานที่ยังมีน้อยนิดในปัจจุบัน ข้อสรุปเหล่านี้จะเปลี่ยนไป แต่คุณสามารถนึกภาพได้ว่าการชุมนุมนั้นมีความเสี่ยงแค่ไหน สิ่งที่เราพยายามทำคือประเมินจำนวนการติดเชื้อที่จะเกิดขึ้นในกิจกรรมต่างๆในสถานที่ต่างๆ

ตารางข้างบนนี้ประเมินจำนวนการติดเชื้อที่อาจเกิดขึ้นจากกิจกรรมต่างๆ เราจะเห็นได้ว่าการดูภาพยนตร์ในโรงภาพยนตร์อาจทำให้เกิดการติดเชื้อสู่คนเพียงคนเดียวในขณะที่การจัดงานใหญ่อาจทำให้มีการติดเชื้อ 20,000 คน

ความเสียหายจากการอนุญาตให้มีการชุมนุมทางสังคมเป็นเพียงด้านเดียวของสมการ อีกด้านหนึ่งคือผลประโยชน์จากการชุมนุม

ความเสียหายและผลประโยชน์ (Cost-Benefit) ของการชุมนุมสังสรรค์

เมื่อคุณรู้ถึงความเสียหายสำหรับแต่ละกิจกรรมแล้ว — ซึ่งความเสียหายในที่นี้หมายถึงการติดเชื้อ — คุณสามารถคำนวณผลประโยชน์สำหรับแต่ละกิจกรรมได้ และนำความเสียหายมาเปรียบเทียบกับผลประโยชน์ที่ได้จากการชุมนุม

เมื่อคุณมีข้อมูลที่เอามาเปรียบเทียบได้ สิ่งนี้ที่สะท้อนถึงความเป็นจริง คุณสามารถสรุปได้หลายอย่าง:

1. เมื่อเราดูข้อมูลของความเสียหายและผลประโยชน์ของการชุมนุมแล้ว เราจะสรุปได้ว่ากิจกรรมนั้นๆมีมูลค่าสมควรพอจะได้รับการอนุญาตหรือไม่ ตัวอย่างเช่นในโอเปร่ามีมูลค่า $33k ต่อการติดเชื้อหนึ่งคน (Value per infection) นี่คือมูลค่าสูงสุดต่อบุคคลสำหรับทุกกิจกรรมในตัวอย่าง (ขอเน้นอีกครั้งว่าตัวเลขเหล่านี้ผิดแน่นอน เราทำตัวเลขเหล่านี้ขึ้นเพื่อใช้เป็นตัวอย่างเท่านั้น) แต่ค่าใช้จ่ายต่อการติดเชื้อหนึ่งคนสำหรับสังคมของเราคืออะไร หากระบบสาธารณสุขของเรามีค่าใช้จ่ายเพียง $10,000 ต่อการติดเชื้อหนึ่งคน (Cost per infection) เราควรอนุญาตให้โอเปร่า โรงละคร โรงภาพยนตร์ และการประชุมใหญ่เกิดขึ้น แต่เราไม่ควรอนุญาตให้กิจกรรมบางอย่างเช่นงานแสดงสินค้าขนาดใหญ่ คอนเสิร์ตดนตรี หรือกิจกรรมอื่นๆที่มีมูลค่าต่ำกว่า $10,000 ต่อการติดเชื้อหนึ่งคนเกิดขึ้น
2. เราจะคิดถึงมูลค่าอื่นๆนอกจากค่าทางการเงินได้อย่างไร? เช่นมูลค่าทางจิตวิทยา ทางจริยธรรม หรือทางกฎหมาย
3. สิ่งนี้ควรเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรเมื่อความชุกของโรคระบาด (สัดส่วนของประชากรที่ติดเชื้อ) เปลี่ยนแปลงไป? ต้องมีการระบาดน้อยแค่ไหนกว่าเราจะสามารถเริ่มเปิดกิจกรรม? สิ่งเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรในแต่ละภูมิภาค? เราสามารถเปิดกิจกรรมในพื้นที่ที่มีเคสน้อยได้หรือไม่? เราสามารถเปิดกิจกรรมประเภทใดได้บ้าง?
4. เราจะมีอิทธิพลต่อความเสี่ยงของกิจกรรมทุกประเภทได้อย่างไร? เราบังคับให้คนสวมหน้ากากได้หรือไม่? เราบังคับให้ผู้คนมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นเพียงไม่กี่คนได้หรือไม่?
5. มูลค่าต่อคนของการติดเชื้อเหล่านี้ เมื่อเปรียบเทียบกับมูลค่าต่อคนของการติดเชื้อที่มาจากนักท่องเที่ยวต่างชาติแล้วผลคืออะไร?

การอนุญาตให้มีกิจกรรมเหล่านี้อาจคุ้มค่าหากมีมาตรการควบคุมที่ดี

ตัวอย่างเช่นหากมีการบังคับใช้การสแกนรหัส QR ในการเข้าร่วมกิจกรรมและผู้คนจำเป็นต้องเปิดใช้งานบลูทูธตลอดเวลาเพื่อเก็บข้อมูลของผู้ที่อยู่ใกล้เคียงกัน หากเราพบว่ามีคนติดเชื้อในภายหลังเราสามารถสืบตามคนอื่นๆได้ ติดต่อคนเหล่านี้เพี่อเรียกตรวจ และแยกตัวหรือกักกันถ้าจำเป็น และมีการตรวจสอบอุณหภูมิร่างกายที่ทางเข้า สิ่งนี้สามารถลดจำนวนการติดเชื้อที่อาจเกิดขึ้นได้ (แต่อาจน้อยกว่าครึ่งหนึ่ง) หากคุณสามารถประสบความสำเร็จในการทำให้คนสวมหน้ากาก กิจกรรมของคุณอาจเป็นที่ยอมรับ

“ดีไม่มีตำหนิ (Perfect)” คือศัตรูของ “ดี (Good)”: ทำไมเราจึงต้องมีกรอบความคิดที่ไม่แม่นยำ

สิ่งนี้อาจฟังดูยากและไม่แน่ชัดมากๆ ดังนั้นจึงควรหยุดสักครู่ ถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง และตระหนักว่าทำไมเราถึงควรทำเช่นนี้

ผู้มีอำนาจตัดสินใจส่วนใหญ่คาดเดาสิ่งทั้งหมดนี้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ทำคณิตศาสตร์อย่างเป็นทางการแต่ก็คำนวณในแนวนี้อยู่ในหัว สิ่งที่เรากำลังทำคือดึงความคิดนี้ออกจากศรีษะของพวกเขา และอนุญาตให้ผู้คนอภิปรายโดยการใช้ภาษา

เมื่อกลุ่มนักวิทยาศาสตร์และนักการเมืองรวมตัวกันเพื่อตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้มีฝูงชนขนาดใดรวมตัวกัน คุณคิดว่าบทสนทนาที่เกิดขึ้นเป็นแบบไหน มันก็คือการวัดความเสียหายและผลประโยชน์นั่นแหละ แม้พวกเขาอาจไม่ตระหนักถึงสิ่งนี้

“หากเราปิดกั้นกิจกรรมที่มีผู้คนมากกว่า 1,000 คน แปลว่าเรากำลังห้ามกีฬา งานออกร้าน และงานดนตรีมากมาย นี่เป็นเรื่องยากนะ”

“ถูกต้อง แต่กิจกรรมเหล่านี้คือกิจกรรมที่ทำให้เกิดการติดเชื้อมากที่สุด”

“แล้วจะมีคนตกงานกี่คนล่ะ”

“คุณควรคิดว่าคุณป้องกันชีวิตได้กี่ชีวิต”

คุณค่าของการคำนวนผลประโยชน์และความเสียหายอย่างเป็นทางการนั้นไม่ได้มาจากความแม่นยำของตัวเลข และเป็นไปไม่ได้ที่จะคำนวนได้อย่างแม่นยำจากข้อมูลที่เรามี แต่คุณค่าของความคิดแนวนี้คือการเอาอคติ ข้อมูล ความรู้ความเข้าใจ เป้าหมาย ปัญหา และแนวทางแก้ไขไว้ในที่แห่งเดียวกัน วางลงต่อหน้าทุกคน แล้วเอาสิ่งเหล่านี้มาถกกัน เมื่อทำดังนี้ เราจะสามารถคุยกัน อภิปราย และเข้าถึงการคาดเดาที่ดีที่สุดได้ว่าอะไรคือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับสังคม

เราควรเปิดหรือปิดธุรกิจใด

นักวิจัยกำลังใช้วิธีนี้เพื่อพิจารณาว่าธุรกิจใดควรเปิดก่อน:

จากการวิเคราะห์นี้ (ซึ่งดูข้อมูลจริงต่างๆ เช่นการเคลื่อนไหวของบุคคล ความชอบของผู้บริโภค และสถิติของรัฐบาล) ธนาคารและร้านขายของชำเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในการเปิดให้บริการในขณะที่โรงยิมหรือร้านกาแฟควรปิด ข้อมูลนี้ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่เรานำความคิดแนวนี้มาใช้ในการจัดอันดับการเปิดธุรกิจได้:

• หากถูกปิดไปแล้ว ธนาคาร บริษัทการเงิน ร้านขายของชำ และร้านขายสินค้าประเภทสินค้าทั่วไป ควรเป็นธุรกิจแบบแรกที่เปิด
• หลังจากนั้นเปิดห้างสรรพสินค้า วิทยาลัยและมหาวิทยาลัย ร้านเสื้อผ้า ร้านรองเท้า ตัวแทนจำหน่ายรถยนต์ และร้านซ่อมรถ
• ถัดไปจะเป็นร้านขายเฟอร์นิเจอร์และของใช้ในบ้าน ร้านอิเล็กทรอนิกส์ ร้านตัดผม ร้านเสริมสวย ร้านฮาร์ดแวร์ สถานที่สักการะ (วัด โบสถ์ สุเหร่า) คาสิโน ร้านจำหน่ายอุปกรณ์สำนักงาน และโรงภาพยนตร์
• ถัดไปคือสวนสนุก ร้านหนังสือ พิพิธภัณฑ์ ร้านขายสัตว์เลี้ยงและอาหารสัตว์เลี้ยง และร้านขายเหล้าและยาสูบ
• ร้านสุดท้ายที่เปิดควรเป็นร้านขายเครื่องกีฬา ยิม ร้านกาแฟ และร้านขายของหวาน

งานวิเคราะห์นี้ยืนยันประเภทของธุรกิจที่ประเทศต่างๆได้จัดลำดับความสำคัญไว้แล้วแบบใช้การสังหรณ์ใจแม้จะมีข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์

แบบจำลองเช่นนี้ยังไม่สมบูรณ์แบบ ตัวอย่างเช่นเราไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปเรื่องในร้านอาหาร จริงอยู่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดควรเปิดให้บริการก่อนร้านอาหารประเภทอื่นเพราะลูกค้าใช้เวลาน้อยและพูดคุยน้อยกว่า แต่บทความนี้แสดงให้เห็นว่าเราสามารถเปิดร้านได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้พิจารณาถึงอันตรายใหญ่หลวงที่เพิ่มขึ้นเมื่อร้านอาหารมีผู้คนนั่งเผชิญหน้ากันเป็นเวลานาน พวกเขายังไม่ได้พิจารณาถึงวิธีแบบสร้างสรรค์ที่ธุรกิจสามารถปรับตัวเพื่อเปิดใหม่ได้อย่างปลอดภัย ยกตัวอย่างเช่นโรงยิมสามารถจำกัดการเข้า จัดระเบียบพื้นที่ใหม่ รักษาระยะห่างระหว่างคน 6 ฟุต และ/หรือมีคนในทีมงานรักษาพื้นที่ทั้งหมดให้สะอาดตลอดเวลาเหมือนในโรงยิมในคลิปนี้

ธุรกิจอาจมีข้อจำกัดที่เข้มงวดมากขึ้นในช่วงเวลาทำการพิเศษสำหรับลูกค้าสูงวัย…นี่เป็นเพียงตัวอย่างเท่านั้น และท้ายที่สุดคำถามที่กว้างขึ้นอาจไม่ใช่ “ควรอนุญาตเปิดธุรกิจใด” แต่คือ “จะเปิดธุรกิจอย่างปลอดภัยได้อย่างไร”

ครอบครัวและการเดินทาง

ในประเทศจีนนอกมณฑลหูเป่ย ประมาณ 80% ของการติดเชื้อ มาจากครอบครัวและความใกล้ชิดในครัวเรือน นี่เป็นผลกระทบจากการกักบริเวณในบ้านเนื่องจากการชุมนุมจำนวนมากถูกจำกัด นี่แสดงให้เห็นถึงการแพร่กระจายของไวรัสในครอบครัวว่ามากแค่ไหน

ในความใกล้ชิดเหล่านี้ ความเสี่ยงสูงสุดคือการส่งผ่านไปยังคู่สมรส: 28% ของพวกเขาติดเชื้อเมื่อเทียบกับ 17% สำหรับผู้ใหญ่คนอื่นๆในครัวเรือน และเพียง 4% ของเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี

เราอาจสรุปข้อมูลนี้ได้ดังนี้:

• หากเราหยุดการติดเชื้อที่บ้านได้ อาจส่งผลอย่างมากต่อการแพร่ระบาดของโรค
• คุณไม่น่าจะติดไวรัสจากคนทั่วไปตามถนน
• คุณมีแนวโน้มที่จะติดโรคจากคู่สมรสของคุณ ลูกๆ ผู้ปกครองหรือเพื่อนที่คุณไปหา

การเดินทางผ่านนั้นมีผลกระทบเช่นกัน แม้จะไม่ชัดเจนว่าเกิดจากการเดินทางกับสมาชิกในครอบครัวหรือได้รับเชื้อระหว่างการเดินทางจากคนอื่น

ดังนั้นเราควรปฏิบัติต่อสมาชิกในครอบครัวของเราด้วยความระมัดระวัง พยายามหลีกเลี่ยงการใช้เวลาอยู่ใกล้ชิดกับสมาชิกของความครัวที่มีความเสี่ยง โทรหาพวกเขาแทน หากใครมีอาการให้ลองแยกคนคนนั้นออก เป็นการยากที่จะทำเช่นนี้กับสมาชิกในครอบครัว แต่ทางเลือกอื่นอาจทำให้เกิดความเจ็บป่วยมากขึ้นได้ อาจทำให้ต้องไปโรงพยาบาล หรืออาจนำความตายมาสู่ ดังนั้นหากใครมีอาการ ต้องหลีกเลี่ยงการจูบ กอด หรือแม้กระทั่งการพูดคุยแบบตัวต่อตัวโดยไม่ต้องสวมหน้ากาก

ขอขอบคุณ Dr. Muge Cevik สำหรับเอกสารต่างๆที่คุณรวบรวมมาสำหรับส่วนนี้ของบทความ

เราควรทำอย่างไรกับโรงเรียน

บทบาทของเด็กในการแพร่ระบาดของโคโรน่าไวรัสนั้นไม่ชัดเจน เด็กมีโอกาสแค่ไหนที่จะติดและแพร่เชื้อโคโรน่าไวรัส มันส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างไร

ในด้านหนึ่ง ดูเหมือนว่าเด็กจะติดเชื้อน้อยกว่า และหากติดก็จะไม่ตาย หรือแพร่เชื้อสู่คนอื่นมากนัก ผลก็คือดูเหมือนว่าการปิดโรงเรียนจะมีผลเพียงเล็กน้อยต่อการจำกัดการแพร่กระจายของไวรัส แต่ในอีกด้านหนึ่งเราไม่แน่ใจ เพราะประเทศส่วนใหญ่ปิดโรงเรียน ดังนั้นจึงเป็นการยากที่จะเปรียบเทียบ แต่มีข่าวใหม่เกี่ยวกับอาการเฉพาะในเด็กที่ติดเชื้อและมีการรายงานการระบาดของโรคในสถานเลี้ยงเด็ก

ประเทศหนึ่งที่ปิดโรงเรียนในไม่กี่ภูมิภาคและเพียงไม่กี่สัปดาห์ก็คือออสเตรเลีย ซึ่งในตอนนี้ก็ควบคุมการแพร่ระบาดของโรคได้แล้ว

คำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญที่นายกรัฐมนตรีของออสเตรเลียได้รับคือการให้โรงเรียนเปิดต่อไปจะไม่ส่งผลกระทบต่อการแพร่กระจายของไวรัสมากนัก มันอาจจะดีกว่าปิดโรงเรียนเสียอีกเนื่องจากเด็กๆจะไม่แพร่เชื้อไปยังกลุ่มสังคมอื่นๆ (ถ้าแพร่ก็จะแพร่สู่ห้องเรียน / โรงเรียนเป็นส่วนใหญ่) และอาจเป็นประโยชน์ต่อผู้ปกครองที่จะสามารถทำงานที่บ้านได้

ผลกระทบต่อการศึกษาคืออะไร? เรารู้ว่านักเรียนที่สูญเสียการศึกษาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองมีรายได้ลดลงอย่างรุนแรงตลอดชีวิต ทุกวันนี้การศึกษาที่เพิ่มขึ้นหนึ่งปีจะเพิ่มรายได้ต่อปีขึ้น 10% นอกจากนี้การปิดโรงเรียนยังส่งผลกระทบต่อความเหลื่อมล้ำอย่างมากเนื่องจากเด็กๆจากครอบครัวที่ร่ำรวยได้รับการสนับสนุนมาก ในขณะที่เด็กที่มาจากครอบครัวที่ยากจนอย่างน้อยก็ได้กินที่โรงเรียน อยู่บ้านอาจไม่มีอาหารพอกิน

จากทั้งหมดที่กล่าวมาการเปิดโรงเรียนใหม่อย่างระมัดระวังน่าจะเป็นความคิดที่ดี นิตยสาร The Economist ชี้ให้เห็นถึงคำสั่งที่สมเหตุสมผล:

1. เริ่มด้วยเด็กเล็ก….เปิดสถานเลี้ยงดูเด็กเล็ก, โรงเรียนอนุบาล, และโรงเรียนประถม เด็กๆ เหล่านี้กำลังเรียนรู้มากที่สุด และได้รับผลกระทบน้อยที่สุดจากโคโรน่าไวรัส ผู้ปกครองของเด็กเล็กได้รับการบรรเทามากที่สุดเพราะจะทำงานที่บ้านได้อย่างสงบ และอายุของพวกเขาเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการลดความไม่เท่าเทียมกันผ่านการเรียนรู้และโภชนาการ
2. ดำเนินการขั้นต่อไปกับเด็กโต โดยเฉพาะเด็กที่มีการสอบที่สำคัญ พวกเขาสามารถปฏิบัติตามแนวการแยกตัวบุคคล (Physical distancing) ได้มากที่สุดและอนาคตของพวกเขาอาจเสียหายมากกว่าเด็กวัยอื่น
3. ต้องดำเนินมาตรการเพื่อลดการแพร่กระจายเชื้อของเด็ก เช่นการตรวจสอบอุณหภูมิร่างกาย การตรวจครู (และตรวจเด็กด้วยถ้าเป็นไปได้) การลดขนาดชั้นเรียน และการเข้าเรียนที่แบ่งออกเป็นกะหรือสลับวัน

วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยต่างจากโรงเรียน สถาบันเหล่านี้รวบรวมคนจำนวนมากจากเครือข่ายสังคมที่แตกต่างกัน นักเรียนใช้เวลาด้วยกันในสภาพแวดล้อมที่มีความหนาแน่นสูงที่พวกเขาสัมผัสและพูดคุยกัน นี่คือความเป็นจริงในเกือบทุกด้านของชีวิตของนักเรียนวัยนี้ จากห้องเรียนไปถึงการเรียนด้วยกันเป็นกลุ่ม หอพัก หรือปาร์ตี้ นักศืกษามหาวิทยาลัยมีอายุมากกว่าเด็กเล็กจึงไวต่อการติดเชื้อไวรัสมากขึ้น และพวกเขาสามารถเรียนแบบออนไลน์ได้มากกว่า

ผลก็คือวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยมีความเสี่ยงสูงกว่าโรงเรียนและมีข้อดีในการเปิดน้อยกว่า ถึงกระนี้มหาวิทยาลัยก็มีข้อต้องคำนึง หากไม่เปิดเรียนในเทอมหน้าฤดูใบไม้ร่วง (ในสหรัฐและยุโรป) พวกเขาจะสูญเสียรายได้ครึ่งปี หากเปิดออนไลน์เท่านั้น ก็จะทำให้ดูเหมือนว่าการเรียนรู้ในมหาวิทยาลัยไม่เป็นประโยชน์อย่างที่พวกเขาเคยพูด และจะเป็นการยากที่จะถอยกลับหากพวกเขาสามารถยอมรับนักเรียนได้อย่างอิสระในวิทยาเขต

สิ่งนี้น่าจะเป็นข้อได้เปรียบสำหรับโรงเรียนที่สอนออนไลน์อย่างเดียว ในขณะที่มหาวิทยาลัยบางที่มีปัญหาทางการเงินอยู่แล้วอาจเปิดสอนอีกได้ยาก

นี่คือเหตุผลที่สถาบันการศึกษาเหล่านี้กระตือรือร้นที่จะเปิดในฤดูใบไม้ร่วงนี้ และจะทำทุกอย่างที่จะลดการแพร่ระบาดเพื่อเปิดวิทยาเขตอีกครั้ง

มหาวิทยาลัยเหล่านี้อาจเปิดเรียนได้เนื่องจากนักศึกษาสามารถปฏิบัติตามกฎระเบียบแยกตัวบุคคล (Physical distancing) มหาวิทยาลัยอยู่ในฐานะที่จะเปลี่ยนสภาพแวดล้อมเพื่อจำกัดการแพร่กระจายของไวรัสได้ เช่นบังคับใช้แอปสมาร์ทโฟนทุกคนในมหาวิทยาลัย การสีบตามผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อ การแยกตัวผู้ป่วย และการกักกัน

สรุปข้อจำกัดในการชุมนุมสังสรรค์

นี่คือสิ่งที่เราเรียนรู้:

• ส่วนใหญ่โคโรน่าไวรัสแพร่กระจายภายในอาคาร สถานที่เล็กๆซึ่งผู้คนใช้เวลามากร่วมกันในการพูดคุย ร้องเพลง หายใจ หรือสัมผัสกัน
• กิจกรรมใหญ่รวมกลุ่มที่หลายหลากเข้าด้วยกันนั้นมีความเสี่ยง และควรถูกจำกัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานโชว์สินค้าหรืองานแฟร์ของธุรกิจต่างๆ และงานเทศกาลดนตรี ในขณะที่โรงภาพยนตร์และโอเปร่าอาจโอเค ถ้ามีการแยกตัวของบุคคล (Physical distancing) ที่ได้ผล
• เราควรสับหลีกการเปิดธุรกิจ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือร้านขายของชำ ธนาคาร บริการด้านการเงิน และร้านค้าที่ขายสินค้าแบบทั่วไป ธุรกิจที่ควรเปิดหลังสุดคือโรงยิม ร้านกาแฟ ร้านขนมหวาน บาร์ และคลับ
• สถานที่ทำงานที่มีความหนาแน่นสูงเป็นสูตรสำหรับภัยพิบัติของการแพร่เชื้อ ต้องใช้มาตรการแยกตัวบุคคล เช่นการใช้สิ่งขั้นกลาง (Physical barriers) การตรวจสอบอุณหภูมิร่างกาย การทำงานเป็นกะ การทำงานที่บ้าน หรือการทำงานในที่แจ้งหากเป็นไปได้
• ระวังครอบครัวให้มาก คุณมักจะติดไวรัสจากคู่ของคุณ ผู้ใหญ่ คนอื่นๆในบ้าน หรือเพื่อนๆ ความเสี่ยงมากที่สุดคือที่บ้าน หรือระหว่างการเดินทาง หลีกเลี่ยงการพบปะญาติผู้ใหญ่ และแยกตัวเองออกให้มากที่สุดหากมีอาการ
• การเปิดโรงเรียนอีกครั้งเป็นสิ่งที่สำคัญขั้นต้น ควรระมัดระวัง และเริ่มกับเด็กที่อายุน้อยก่อน

ทุกประเทศจะต้องป้องกันการเพาะเชื้อ และการแพร่กระจายของเชื้อ

เราได้คุยกันถึงวิธีหยุดโคโรน่าไวรัสไม่ให้แพร่กระจายในชุมชนโดยการจำกัดการชุมนุมสังสรรค์ ต่อไปเราต้องแน่ใจว่าเราจะไม่เพาะเชื้อในซุมชนของเราโดยการนำเชื้อเข้าจากนอกประเทศ ต่อไปเรามาดูข้อจำกัดการเดินทางกัน

ส่วนนี้ของบทความได้รับอิทธิพลอย่างมากจากงานของคุณ Barthold Albrecht เราขอขอบคุณมาในที่นี้

ข้อจำกัดในการเดินทาง: ป้องกันการเพาะเชื้อ

ผลกระทบของการจำกัดการเดินทางในเอเชียตะวันออก

อย่างที่เราเห็นกันมาแล้วในบทที่ 1 ของซีรี่ย์นี้ สิงคโปร์ทำหลายสิ่งอย่างถูกต้อง เต้นรำได้เกือบจะสมบูรณ์แบบ แต่จากนั้นคนงานจากต่างประเทศได้เพาะเชื้อโคโรน่าไวรัส และก่อให้เกิดการระบาด ข้อจำกัดในการเดินทางที่หละหลวมทำให้โรคระบาดปะทุขึ้นอีก การขาดข้อบังคับใช้หน้ากากทำให้ไวรัสกระจายตัว และการขาดข้อจำกัดของขนาดการชุมนุมทำให้เกิดกิจกรรมการชุมนุมที่หว่านเชื้อแบบกว้างขวาง (Super-spreader events)

สิงค์โปร์เป็นประเทศที่ควบคุมเมล็ดพันธุ์เชื้อโรคจากจีนได้ดีในช่วงต้น จากในกราฟ คุณเห็นได้ว่าเมล็ดสีฟ้าสองสามเมล็ดในเดือนมกราคมหยุดโตหลังจากมีการห้ามนักท่องเที่ยวจากจีน แต่สิงคโปร์ช้าเกินไปในการหยุดนักท่องเที่ยวจากประเทศอื่นๆ เช่นอิตาลี ฝรั่งเศส สเปน และเยอรมนีในช่วงครึ่งแรกของเดือนมีนาคม และหลังจากนั้นจึงห้ามมีการเข้าจากสหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และประเทศอื่นๆ ผลก็คือเคสจากเมล็ดสีฟ้าเหล่านี้ไม่กี่เมล็ดสร้างการระบาดใหญ่ในประเทศ (สีชมพู) หลังจากนั้น

ในทางกลับกันที่เราเห็นได้ในบทที่ 1 ไต้หวันออกกฏห้ามการเดินทางเข้าประเทศเร็วมาก และมีการปรับกฏเหล่านี้ทุกวัน ไต้หวันสั่งห้ามนักเดินทางจากหวู่ฮั่นในวันที่หวู่ฮั่นประกาศล็อคดาวน์ และขยายรวมคนจีนทั้งหมดในอีกสองสัปดาห์ต่อมาเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ในวันที่ 14 มีนาคมนักท่องเที่ยวชาวยุโรปทุกคนต้องถูกกักกันเป็นเวลาสองสัปดาห์เมื่อเดินทางมาถึง และขยายไปถึงผู้เข้าประเทศทั้งหมดในอีกสามวันต่อมา เมื่อถึงวันที่ 19 มีนาคมชาวต่างชาติที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในไต้หวันทั้งหมดก็ถูกห้ามเข้าประเทศ ในวันที่ 18 เมษายนเป็นต้นไปห้ามมิให้มีการเดินทางที่ไม่จำเป็นและนักเดินทางทุกคนจะต้องถูกกักกันตนเองเป็นเวลา 14 วัน

เกาหลีใต้มี “การห้ามการเดินทางชนิดกลับด้าน” เพราะการแพร่ระบาดครั้งแรกของเกาหลี 171 ประเทศได้ออกคำสั่งห้ามประชาชนของตนเดินทางไปและกลับจากเกาหลีใต้ ต้องขอ “ขอบคุณ” ต่อการระบาดในเกาหลีใต้ครั้งนี้เพราะกำจัดศักยภาพของการเพาะเชื้อในเกาหลีใต้เป็นจำนวนมาก

อีกประเทศหนึ่งที่ทางการจัดการวิกฤตได้ดีมากคือเวียดนาม โดยมีการประกาศสถานการณ์การแพร่ระบาดเร็วตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ในทันทีที่พวกเขาค้นพบการแพร่กระจายในชุมชน และหยุดเที่ยวบินทั้งหมดจากจีน จากนั้นพวกเขาก็ห้ามเที่ยวบินจากประเทศส่วนใหญ่อย่างรวดเร็ว เวียตนามเร็วมากกับการปิดประเทศจากนักท่องเที่ยวจากสเปน ฝรั่งเศส และสหราชอาณาจักร ก่อนที่ประเทศเหล่านั้นจะมีประกาศล็อคดาวน์ในประเทศตัวเองเสียอีก ณ วันที่ 18 เมษายน เวียตนามมีผู้ป่วยเพียง 270 รายจากประชากร 95 ล้านคน

ในกราฟนี้เราสามารถเห็นได้ว่าเมื่อใดที่ประเทศต่างๆในเอเชียตะวันออกใช้มาตรการบังคับการเดินทางที่แตกต่างกัน แต่ละเส้นแสดงถึงข้อจำกัดการเดินทางจากพื้นที่ต่างๆ เริ่มจากหูเป่ยก่อนจะขยายไปทั่วโลก เราจะเห็นได้ว่าไต้หวันและเวียดนามซี่งมีเคสน้อยกว่า 1,000 รายทั้งสองประเทศจำกัดการเดินทางจากประเทศอื่นๆอย่างรวดเร็ว

สิงคโปร์เร็วพอสมควร แต่ไม่เร็วพอที่จะหยุดการเพาะเชื้อที่ส่วนใหญ่มาจากบังคลาเทศและอินโดนีเซีย โชคก็มีบทบาท: หากสิงคโปร์ไม่เป็นเมืองที่มีหลายชาติหลายภาษาก็อาจไม่มีการระบาดของโรคนี้ ต้องขอขอบคุณการจัดการที่น่าทึ่งของประเทศนี้ที่สามารถลดการแพร่ระบาดไปแล้ว

เกาหลีใต้เป็นกรณีพิเศษ: แม้จะไม่ใช่ประเทศที่มีการจำกัดการเดินทางที่รวดเร็วมากโดยรวม แต่ก็จำกัดการเดินทางจากจีนอย่างรวดเร็ว ภายในสิ้นเดือนกุมภาพันธ์หลายสิบประเทศได้ห้ามการเดินทางจากเกาหลีใต้ซึ่งทำให้นักเดินทางเดินทางไปเกาหลียากขึ้นมาก “การห้ามเดินทางแบบกลับด้าน” นี้ช่วยเกาหลีใต้อย่างแน่นอน

แม้ว่าประเทศไทยจะช้าหน่อยในการจำกัดการเดินทาง แต่ก็มีมาตรการอื่นๆเช่นการตรวจสอบอุณหภูมิร่างกายและมีการแถลงการณ์ด้านสุขภาพ และอาจเป็นเพราะโชคช่วยด้วยที่ป้องกันการเพาะเชื้อมากขึ้นได้สำเร็จ

โดยทั่วไปแล้วญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ช้าที่สุด ซึ่งอาจอธิบายได้ด้วยการแพร่ของโรคที่ช้าระหว่างเดือนกุมภาพันธ์และมีนาคม มีการระบาดเพิ่มขึ้นเมื่อปลายเดือนมีนาคม โชคดีที่ญี่ปุ่นมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ดีและดูเหมือนว่าจะสามารถควบคุมการระบาดของโรคได้ในขณะนี้

จากทั้งหมดนี้ เราจะเห็นได้ว่าประเทศในเอเชียตะวันออกที่จำกัดการเดินทางที่เร็วที่สุดนั้น โดยทั่วไปก็คือประเทศที่มีการเพาะเชื้อน้อยกว่าและมีแพร่กระจายเชื้อน้อยกว่า

เห็นได้ชัดว่าปัญหาของการจำกัดการเดินทางคือมีความเสียหายมาก โดยเฉพาะสำหรับประเทศที่เศรษฐกิจขึ้นกับการท่องเที่ยวเป็นสำคัญ

การห้ามการเดินทาง vs. การกักกันตัว

ประมาณ 10% ของ GDP ทั่วโลกมาจากการท่องเที่ยว สำหรับประเทศอย่างสเปนตัวเลขนี้คือ 15% ประเทศนี้มีนักท่องเที่ยวมาปีละ 83 ล้านคน การล็อคดาวน์ในเดือนมีนาคมและเมษายนมีแนวโน้มว่าจะทำให้ประเทศเสีย 2% ของ GDP ภายในเวลาเพียง 2 เดือน ตอนนี้สเปนพยายามมากที่จะเปิดเมืองอีกครั้ง: 6% ของ GDP ทั้งหมดมาจากการท่องเที่ยวในระหว่างเดือนมิถุนายนและกันยายน สเปนจะสามารถเปิดเมืองทันเวลาหรือไม่? ประเทศควรคิดถึงข้อจำกัดการเดินทางอย่างไร?

การจำกัดการเดินทางมีหลายประเภทเช่นการตรวจสอบอุณหภูมิร่างกาย การออกแถลงการณ์ด้านสุขภาพ หรือการตรวจ แต่มีสองสิ่งที่มีผลกระทบอย่างสำคัญต่อการเพาะเชื้อ: การกักกันตัวและการห้ามการเดินทาง การกักกันหมายถึงนักเดินทางจะต้องถูกกักตัวเป็นเวลาสองสัปดาห์ การห้ามการเดินทางก็คือป้องกันไม่ให้เข้าประเทศ

หากการกักกันทำได้ละเอียดถื่ถ้วนเหมือนในไต้หวัน ก็พอที่จะสันนิษฐานอย่างมีเหตุผลได้ว่าจะมีผู้ติดเชื้อเล็กน้อยมากที่จะมาจากนักเดินทาง

น่าเสียดายว่านี่เป็นสิ่งที่แพงเกินไปในทางปฏิบัติและไม่สามารถใช้ได้กับนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ ใครจะต้องการใช้เวลาสองสัปดาห์ในช่วงวันหยุดเพื่อถูกขังอยู่ในห้องคนเดียว เพียงเพื่อจะใช้เวลาอีกสองสัปดาห์ในการกักกันตัวเมื่อเดินทางกลับบ้าน?

หากประเทศท่องเที่ยวอย่างสเปนเข้าสู่ระยะเต้นรำ พวกเขาจำเป็นต้องจำกัดการเพาะเชื้อจากต่างประเทศ ตัวอย่างเช่นนักท่องเที่ยวจากสหราชอาณาจักร ในปี 2019 มี 18 ล้านคนที่ไปสเปน สมมติว่า 1.2% ของนักท่องเที่ยวจากอังกฤษติดเชื้อ และหากเราสมมุติว่าผู้ป่วย 50% จะไม่เดินทาง นั่นหมายความว่าในช่วงระยะเวลาหนึ่งปี สเปนจะนำเข้าผู้ป่วยโคโรนาไวรัสจำนวน 108,000 รายจากสหราชอาณาจักร หรือโดยเฉลี่ยประมาณ 300 ต่อวัน และนี่เป็นเพียงประเทศเดียวเท่านั้น คุณจินตนาการได้ไม่ยากว่าสเปนจะประสบหายนะเพียงใดหากเปิดประเทศให้กับนักท่องเที่ยวทั่วโลก

ดังนั้นประเทศอย่างสเปนควรคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?

กุญแจสำคัญคือการคิดในแง่ของความเสียหาย (ค่าใช้จ่าย) และผลประโยชน์ ค่าใช้จ่ายของคุณในที่นี่คือเพาะเมล็ดเชื้อใหม่ในประเทศของคุณ นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการลด ดังนั้นคุณต้องพยายามรู้จำนวนของการติดเชื้อที่จะมากับนักเดินทางจากต่างประเทศ ส่วนผลประโยชน์คือเงินที่นำเข้าสู่เศรษฐกิจจากการท่องเที่ยว

อาจมีนักเดินทางสองประเภท: ประเภทหนื่งอาจเต็มใจให้กักกัน อีกประเภทคือพวกที่ไม่เต็มใจ คนที่เต็มใจต่อการกักกันนั้นมีแนวโน้มที่จะอาศัยอยู่ในประเทศและมีส่วนร่วมอย่างมากในระบบเศรษฐกิจ และเพราะการกักกันคนเหล่านี้จึงมีโอกาสน้อยที่จะเพิ่มเคสในประเทศ ดังนั้นพวกเขาจึงนำความเสียหายมาให้น้อย (ค่าใช้จ่ายน้อย) ในแง่ของการติดเชื้อ และมีมูลค่ามากกว่าในแง่ของกิจกรรมทางเศรษฐกิจ

ดังนั้นกฎแบบง่ายๆก็คือ ประเทศที่มีฐานะพอที่จะซื้อเมล็ดการเพาะเชื้อจากต่างประเทศได้ควรเปลี่ยนจากการห้ามเดินทางเป็นการกักกันตัวสำหรับนักเดินทางทุกคน ไม่ว่าจะมาจากประเทศใดก็ตาม ในที่สุดสเปนก็ได้ตระหนักถึงสิ่งนี้

ประเทศที่กักกันผู้มาเยือนระยะยาวได้ดีต้องแน่ใจว่าผู้มาเยือนมีที่อยู่อาศัย หรือมิฉะนั้นพวกเขาจะต้องอยู่ในโรงแรมที่รัฐบาลเลือก บางประเทศถึงกับจ่ายค่าใช้จ่ายในการกักกันให้

พวกเขายังทำให้แน่ใจว่าการขนส่งตัวผู้กักกันจากสนามบิน — หรือชายแดน — ไปยังที่อยู่อาศัยมีโอกาสแพร่เชื้อสู่ท้องถิ่นน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในไต้หวันหรือจีนคุณใช้การขนส่งเดินทางแบบส่วนตัวหรือที่รัฐบาลจัดให้ การเดินทางอย่างอื่น — รวมถึงการเดินบนถนน — เป็นสิ่งต้องห้าม

เมื่อการดำเนินการนี้ใช้งานได้ดี ประเทศต่างๆควรติดตามสถานการณ์เพื่อให้มั่นใจว่ามีการนำเชื้อเข้าน้อยและมีการจำกัดวงอยู่เสมอ และอาจมีแปลงการห้ามเดินทางเป็นการกักกันตัวเป็นประเทศๆไปทีละประเทศ โดยขึ้นอยู่กับจำนวนเคสที่พวกเขานำเข้าและความสามารถในการกักกันตัวคนที่นำเข้า

ลองทำสถานการณ์สมมุตินี้:

ลองนึกภาพว่าประเทศอย่างสเปนต้องเลือกประเทศที่จะเปิดพรมแดน ประเทศ H มักเป็นแหล่งที่มาของนักท่องเที่ยว (10 ล้านคน) แต่ก็ไม่ได้ควบคุมการแพร่ระบาดของโรคและตอนนี้ประมาณ 5% ของประชากรอาจติดเชื้อ สมมุติว่าคนเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะป่วยและเดินทางน้อยกว่าคนอื่น 30% นั่นอาจหมายถึงว่าจะมีผู้ติดเชื้อเกือบ 350,000 คนเข้ามาในประเทศ สเปนไม่มีทางให้คนจากประเทศนี้เข้า

ในทางกลับกัน ประเทศ D กำลังเต้นรำได้สำเร็จและมีผู้ติดเชื้อน้อยมาก สมควรที่จะเปิดประเทศให้ประเทศนี้ก่อน แต่เราควรเปิดประเทศใดบ้าง: D, O หรือ W? คุณต้องพิจารณาถึงมูลค่าต่อหัวของคนเดินทางที่ติดเชื้อ (Value per infected traveler)

สเปนใช้การกักกันตัวสำหรับนักเดินทางระยะยาวทุกคน ซึ่งเราคาดว่าจะลดจำนวนการเพาะเชื้อลงได้ 75% เราจะเห็นได้ว่าการเปิดพรมแดนให้ประเทศจาก H นำรายได้เข้าเศรษฐกิจประมาณ $1.7 ล้านเหรียญสหรัฐต่อผู้ติดเชื้อ แต่การเปิดสเปนให้แก่คนเดินทางจากประเทศ D นำมา $700 ล้านดอลลาร์! เห็นได้ชัดว่าหากสเปนต้องเลือกว่าจะรับผู้มาเยือนในระยะยาวควรจัดลำดับความสำคัญของประเทศแรกเป็น D จากนั้น O (ประมาณ $11ล้านดอลลาร์ต่อผู้ติดเชื้อ) จากนั้น W และสุดท้าย H

สเปนจะต้องตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้นักเดินทางจากประเทศเหล่านี้จำนวนเท่าใดเข้าประเทศ ซึ่งปริมาณนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถทางสาธารณสุขในการรับการเพาะเชื้อที่จะเกิดขึ้น และตามจำนวนเคสที่สามารถทนได้ การเปิดประเทศให้คนจากประเทศ D, O และ W เข้าจะส่งผลให้มีการนำเข้าของโรคประมาณ 1,250 รายต่อปีหรือประมาณสี่เคสต่อวัน

หากทำเช่นนี้ได้ คำถามต่อไปไม่ว่าสำหรับประเทศใดก็คือ: เราสามารถยกเลิกการกักกันตัวสำหรับนักเดินทางจากบางประเทศได้หรือไม่? นี่นับได้ว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของการท่องเที่ยว เพราะปัญหาจะมีต่อไปตราบใดที่ยังมีการกักกันตัว

การคำนวณก็เหมือนๆกันนั่นแหละ : มูลค่าต่อหัวนักท่องเที่ยวที่คุณนำเข้าคืออะไร และราคาต่อการติดเชื้อหนึ่งคนคือเท่าไหร่ เปิดรับประเทศที่ให้มูลค่าดีที่สุดต่อการติดเชื้อหนึ่งหัว (Best value per infection) และจะนำโรคมาสู่อย่างมากที่สุดไม่เกินกว่าที่ระบบสาธารณสุขของคุณสามารถรับได้ และตราบใดที่ผลประโยชน์มีค่าเกินกว่าต้นทุน

จากข้อมูลสมมุติข้างบน เราอธิบายได้ว่าเราอนุญาตให้นักท่องเที่ยวจากประเทศ D และ O เข้าประเทศได้แม้จะไม่มีการกักกันตัว ก่อนที่จะอนุญาตให้นักเดินทางระยะยาวจาก ประเทศ H เพราะประเทศ D และ O ทำการเต้นรำได้ดี : นักท่องเที่ยวจากสองประเทศนี้นำเงินเข้า $25 ล้านเหรียญและ $2 ล้านเหรียญสหรัฐสู่เศรษฐกิจท้องถิ่น เทียบกับเพียง $1.7 เหรียญสหรัฐสำหรับนักเดินทางระยะยาวจากประเทศ H

ด้วยความคิดแนวนี้ เราสามารถจัดลำดับความสำคัญของประเทศที่เราจะเปิดให้เข้าและประเภทของนักเดินทางที่เราต้องการ

หากสเปนสามารถนำเคสใหม่เข้าประเทศ 10 เคสต่อวันก็จะสามารถรับนักท่องเที่ยวจากประเทศ D, O และ W และนักท่องเที่ยวจากประเทศ D

มีรายละเอียดที่สำคัญบางประการ ตัวอย่างเช่นอย่าพิจารณาประเทศต้นกำเนิดเพียงอย่างเดียว ต้องดูเส้นทางการเดินทางด้วย คุณต้องรู้สึกมั่นใจว่าคุณจะควบคุมป้องกันการติดเชื้อได้แค่ไหนโดยการกักกัน คุณต้องคาดเดาความระบาดของเชื้อโรคในแต่ละประเทศว่ามากน้อยรุนแรงแค่ไหน และรู้มูลค่าต่อนักท่องเที่ยวหรือผู้อยู่อาศัย (Resident)

สิ่งที่สำคัญคือ คุณต้องเข้าใจตัวเลขที่มีความสำคัญที่สุดและเข้าใจว่าจะเปลี่ยนผลกระทบได้อย่างไร สำหรับโมเดลนี้ ตัวเลขสำคัญคือความมากน้อยของการระบาดในประเทศต้นทาง และสัดส่วนของผู้ติดเชื้อที่คุณสามารถระบุตัวหรือแยกตัวได้ หากคุณมีการตรวจสอบอุณหภูมิร่างกายและการตรวจแบบ PCR (Polymerise Chain Reaction เป็นการตรวจเชื้อโดยตรง) ในสนามบินเพื่อตรวจจับผู้ที่ติดเชื้อ คุณจะสามารถเปิดประเทศได้มากขึ้น นี่คือผลลัพธ์ที่ได้หากคุณสามารถจับ 75% ของจำนวนผู้ติดเชื้อได้:

ทันใดนั้นเราก็พบว่านักท่องเที่ยวระยะยาวและนักเดินทางจากประเทศส่วนใหญ่ก็มาได้! นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เกาหลีใต้สามารถเปิดพรมแดนได้เป็นเวลานาน นี่คือกระบวนการของพวกเขา:

ออสเตรียมีการทดสอบแบบ PCR สำหรับนักเดินทางทั้งขาเข้าและขาออกแล้ว

รายละเอียดที่สำคัญคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้าและในอีกหลายเดือนต่อไป ตัวเลขเหล่านี้เป็นตัวเลขสมมุติขึ้นทั้งนั้น แต่ถ้าถูกต้องในการมองแบบกว้างๆ โมเดลประเภทนี้จะให้ข้อมูลเชิงลึกมากมายหลายอย่าง ตัวอย่างเช่น:

• ปัจจัยสำคัญสองประการในที่นี้คือความชุกของโรคโคโรน่าไวรัส (สัดส่วนของประชากรที่ติดเชื้อ) จากประเทศต้นทาง และความสำเร็จในการระบุตัวและแยกตัว มูลค่าต่อนักท่องเที่ยวสำคัญรองลงมา
• หากมีเคสมากมายทั่วโลก แม้การกักตัวนักท่องเที่ยวทั้งหมดก็อาจเอาไม่อยู่ และเราอาจต้องการเลือกเฉพาะประชาชนจากประเทศที่เราจะอนุญาตให้เข้า หากส่วนใหญ่ของโลกควบคุมโรคได้ดี ความชุกของโรคจะต่ำจนประเทศต่างๆสามารถเปิดรับนักเดินทางระยะยาวจากประเทศอื่นๆได้
• ประเทศที่ดำเนินงานตามวิธีสร้างภูมิต้านทานฝูง (Herd immunity) อาจมีเคสมากจนแม้แต่การกักกันผู้เดินทางระยะยาวก็ยังไม่ดีพอที่จะอนุญาตให้คนจากประเทศแบบนี้เข้าประเทศ
• ผู้มาเยือนระยะยาวที่มีแนวโน้มที่จะนำมูลค่าเพิ่มต่อคนมาสู่ประเทศมากกว่านักท่องเที่ยวแบบสั้นๆและอาจเต็มใจที่จะถูกกักบริเวณ มักจะมีลำดับความสำคัญสูงกว่านักท่องเที่ยวแบบสั้น หากความคิดนี้ถูกต้อง เรามีแนวโน้มที่จะเปิดประเทศเป็นครั้งแรกผ่านการกักกันนักท่องเที่ยว และเมื่อระบบสาธารณสุขสามารถจัดการรับมือได้ เราอาจเริ่มอนุญาตให้ผู้เดินทางจากประเทศต่างๆเข้าประเทศได้โดยไม่ถูกกักกัน
• หากประเทศใดดำเนินงานได้อย่างน่าทึ่งในการระบุตัวและกักกันผู้เดินทางที่ป่วยและสามารถอวดความสำเร็จในการกักกันที่ได้ผล 100% ประเทศนั้นจะสามารถเปิดรับนักเดินทางระยะยาวจากทั่วโลกได้
• โดยทั่วไปนักท่องเที่ยวอาจได้รับอนุญาตให้เข้าหลังพลเมือง และพลเมืองของประเทศที่มีความชุกของโรคต่ำมากอาจมีอิสระที่จะไปทุกที่ที่พวกเขาต้องการ สำหรับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวสิ่งนี้อาจเป็นเรื่องยาก: หากความชุกของโรคอยู่ในระดับต่ำจริงๆ ประเทศต่างๆสามารถจับตัวผู้ป่วยที่มีอาการโรคโคโรน่าไวรัสที่เพิ่งเริ่มเป็นได้ดี หรืออุตสาหกรรมการท่องเที่ยวสามารถหาหนทางที่จะทำให้ลูกค้าทุกคนรักษาระยะห่างระหว่างบุคคลได้ อุตสาหกรรมนี้ก็อาจบอบช้ำต่อไปจนกว่าจะมีวัคซีนหรือการรักษาที่มีประสิทธิภาพ

ทั้งหมดนี้มาจากการใช้แบบจำลองที่มาจากสมมุติฐาน ดังนั้นข้อสรุปใดๆข้างต้นอาจผิด ประเด็นของเราไม่ได้อยู่ที่ข้อสรุป แต่เราต้องการเน้นวิธีคิดซึ่งสามารถช่วยในการตัดสินใจเชิงนโยบาย

นี่เป็นวิธีที่ฮ่องกงคิดเกี่ยวกับปัญหานี้อย่างกว้างๆ

Hong Kong rolls out travel controls targeting new places as Covid-19 tally hits 120

จากแผนอย่างเป็นทางการของเจ้าหน้าที่ฮ่องกง

“รัฐบาลได้ดำเนินการประเมินความเสี่ยงอย่างละเอียดก่อนที่จะดำเนินงานตามมาตรการด้านสุขภาพท่าเรือในมุมมองของโรคระบาดในประเทศอื่นๆหรือภูมิภาคอื่นๆ นอกเหนือจากการพิจารณาจำนวนเคส การแพร่กระจาย และอัตราการเพิ่มขึ้นของผู้ติดเชื้อ รัฐบาลจะคำนึงถึงมาตรการเฝ้าระวังและควบคุมที่ดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่ของประเทศ / ภูมิภาคนั้นๆ รวมถึงความถี่ในการเดินทางระหว่างฮ่องกงและประเทศ / ภูมิภาคนั้นๆ รัฐบาลจะพิจารณาทบทวนและหาเหตุผลของมาตรการที่เกี่ยวข้องอย่างเหมาะสม โดยคำนึงถึงภาวะล่าสุดของการระบาด”

คณะกรรมการด้านกฎหมายของสภาด้านการป้องกันและควบคุมบริการสุขภาพของโรคโคโรนาไวรัสในปี 2019 ในฮ่องกง

เรื่องเล่าจากสองโลก

ข้อความต่อไปนี้จะชี้ให้เห็นว่าประเทศต่างๆอาจแบ่งออกเป็นสองชั้น: ประเทศที่เต้นรำและประเทศที่ติดเชื้อ

ด้วยการทำงานอย่างหนัก ประเทศที่เต้นจะกำจัดเคสโคโรน่าไวรัสภายในเกือบหมดแล้ว ประเทศเหล่านี้จะยินดีต้อนรับการเดินทางระหว่างประเทศพวกเดียวกันด้วยข้อจำกัดเล็กน้อย อย่างไรก็ตามพวกเขาจะหลีกเลี่ยงประเทศที่ดำเนินนโยบายสร้ายภูมิคุ้มกันหมู่ (Herd immunity) เพราะกลัวว่าจะทำให้เกิดการระบาดใหม่ ในทางกลับกันประเทศที่ติดเชื้ออาจต้อนรับผู้มาเยือนจากทุกประเทศเนื่องจากไม่มีอะไรจะเสีย น่าเสียดายที่ประเทศเหล่านี้ส่วนใหญ่อาจได้รับเพียงนักท่องเที่ยวจากประเทศอื่นๆที่ติดเชื้อด้วยกันเท่านั้น เนื่องจากผู้ที่มาจากประเทศที่เต้นรำจะไม่ต้องการติดไวรัสอีก และประเทศของเขาอาจไม่ยอมให้พวกเขากลับประเทศโดยไม่มีการกักกัน

จนถึงตอนนี้เราได้คุยกันถึงเรื่องระดับประเทศเท่านั้น แต่เราใช้ตรรกะเดียวกันในระดับภูมิภาคได้

ภายในสหรัฐอเมริกา บางรัฐที่เต้นรำมีเคสน้อยเช่น อลาสก้า, โอเรกอน, มอนทาน่า, ไอดาโฮ, ฮาวาย หรือ เมน รัฐที่ติดเชื้อที่มีการระบาดสูง ได้แก่ อิลลินอยส์, ไอโอวา, นิวยอร์ก, นิวเจอร์ซีย์, หรือแมรี่แลนด์

เราจินตนาการได้ถึงการเดินทางระหว่างกันของรัฐที่เต้นรำ แต่ป้องกันผู้มาเยือนจากรัฐที่ติดเชื้อหรือบังคับให้กักกันเช่นที่ ฮาวาย และ อลาสก้าได้ทำแล้ว รัฐเช่นแคลิฟอร์เนีย, เนวาดา, หรือรัฐวอชิงตัน อาจทำงานหนักเพื่อให้ระดับความชุกของโรคต่ำพอที่จะได้รับการยอมรับเข้าสโมสรนี้

ในทางกลับกันบางรัฐเช่นไอโอวา, เนบราสกา, หรืออิลลินอยส์ อาจมีการแพร่ระบาดอย่างรุนแรงจนพวกเขาตัดสินใจที่จะใช้ภูมิคุ้มกันฝูง รัฐทางใต้เช่นจอร์เจีย, เทนเนสซี, หรือมิสซิสซิปปี อาจเข้าร่วมได้ รัฐที่อยู่ตรงกลางอาจตัดสินใจได้ว่าต้องการจะสโมสรกับรัฐที่เต้นรำหรือติดเชื้อ

ความคิดที่คล้ายกันนี้กำลังได้รับการพิจารณาในหลายประเทศ

ออสเตรเลีย อนุญาตให้มีการเดินทางในระดับท้องถิ่นและระดับภูมิภาคได้ หากภูมิภาคนั้นเข้าสู่ขั้นตอนที่ 1 (บางภูมิภาคเข้าขั้นนี้ได้แล้ว) ขั้นตอนที่ 2 จะอนุญาตให้มีการเดินทางระหว่างรัฐ และขั้นตอนที่ 3 จะรวมถึงการเดินทางระหว่างประเทศ

ในสเปน ภูมิภาคต่างๆจะมีสิทธิ์แตกต่างกันไปแล้วแต่ระดับความแพร่ระบาดของโรค โดยอนุญาตให้เดินทางไปและกลับจากจังหวัดที่เต้นรำ ขณะที่จังหวัดที่ติดเชื้อจะต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อหยุดยั้งโรคระบาด รัฐบาลกลางไม่อนุญาตให้จังหวัดสร้างภูมิคุ้มกันหมู่

ส่วนนี้ของบทความมาจากผลงานของ Jorge Peñalva

สรุป

ประเทศที่ต้องการเต้นรำให้ประสบความสำเร็จอาจทำได้ด้วยการตรวจเพียงอย่างเดียว การสืบตามการพบปะกับผู้ติดเชื้อ การแยกตัวผู้ติดเชื้อ การกักกัน การใช้หน้ากาก การรักษาสุขอนามัยโดยทั่วไป การแยกตัวบุคคลให้ห่างกัน และให้การความรู้ต่อประชากร ยิ่งไปกว่านี้ เราอาจจำเป็นต้องจำกัดการชุมนุมสังสรรค์จนกว่าความแพร่ระบาดของโคโรน่าไวรัสต่ำพอและสามารถหาวิธีที่จะจำกัดการแพร่กระจายเชื้อในกิจกรรมเหล่านี้ได้ ตลอดระยะเวลาของการเต้นรำ พวกเขาจะต้องจำกัดการติดเชื้อที่มาจากต่างประเทศโดยใช้การกักกัน มาตรการคัดกรองที่ชายแดน หรือห้ามการเดินทางเข้าทั้งหมด

ประเทศที่ทำสิ่งเหล่านี้ได้ดีจะสามารถเปิดเศรษฐกิจ และเดินทางไปมาระหว่างกันได้

สำหรับประเทศที่ไม่ได้พยายามสร้างภูมิคุ้มกันหมู่ ความเจ็บปวดของพวกเขาไม่จำกัด เฉพาะการสูญเสียการเดินทางของคนจากพื้นที่เต้นรำเท่านั้น แต่ควรระลึกด้วยถึงค่าใช้จ่ายจากการเสียชีวิต ภาวะเรื้อรัง การระบาดอย่างต่อเนื่อง และผลกระทบทางเศรษฐกิจ

หากค่า R (Transmission Rate) คือ 2.7 ประมาณ 65% ของประชากรสหรัฐอาจติดเชื้อหรือประมาณ 214 ล้านของคน หากอัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อ (IFR หรือ Infection Fatality Rate) อยู่ระหว่าง 0.5% ถึง 1.5% ซึ่งน่าจะเป็นไปจากข้อมูลการวิจัยที่น่าเชื่อถือมากที่สุด — ผู้เสียชีวิตเฉพาะในสหรัฐอเมริกาอาจอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 ล้านคน

ยิ่งไปกว่านั้นอาจมีภาวะเรื้อรังที่เกิดจากผลกระทบของไวรัสในปอด ไต เลือด และสมอง … การเข้าถึงภูมิคุ้มกันหมู่จะใช้เวลาเป็นเดือน ซึ่งเศรษฐกิจจะหดตัวมาก เพราะคนไม่ต้องการออกนอกบ้าน ติดเชื้อ และแพร่กระจายเชื้อไปสู่คนที่รัก ประมาณ 45% ของชาวอเมริกันมีโรคพื้นฐานอยู่แล้วที่จะทำให้โคโรน่าไวรัสอันตรายมาก เช่นโรคเบาหวาน โรคอ้วน หรือเป็นผู้สูงอายุ

อาจเป็นไปได้ที่ภูมิคุ้มกันหมู่จะเป็นสิ่งที่ไร้ค่า เพราะพวกเขาจะไม่สามารถป้องกันการแพร่ระบาดได้อีกต่อไป การมีภูมิคุ้มกันหมู่จากการเจ็บป่วยนั้นไม่ได้หมายความว่าประชากรจะปลอดจากโรคนี้ตลอดไป การระบาดใหม่อาจเกิดขึ้นบ่อยครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากไวรัสตัวนี้เหมือนไวรัสไข้หวัดใหญ่ชนิดอื่น ซึ่งหมายความว่าภูมิคุ้มกันของเราจะหายไปภายในประมาณ 1–2 ปี

ดังนั้นกลยุทธ์การสร้างภูมิคุ้มกันแบบหมู่จะไม่ดีต่อสุขภาพและเศรษฐกิจ แทนที่จะดำเนินงานตามกลยุทธ์ภูมิคุ้มกันหมู่ เราควรใช้กลยุทธ์ที่หลีกเลี่ยงการเพาะเชื้อและการแพร่กระจายเชื้อแทน

…………………………………………………………………………………

นี่คือส่วนที่ 5 ของบทความโคโรน่าไวรัส: เรียนเต้นรำ

ในบทที่ 1 เราหารือกันถึงแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดจากไต้หวัน สิงคโปร์ จีน และเกาหลีใต้

ในบทที่ 2 เราอภิปรายเรื่องการใช้หน้ากาก สุขอนามัยโดยทั่วไป การแยกระยะห่างของบุคคล และการให้ความรู้ต่อจากรัฐสู่ประชาชน

ในบทที่ 3 เราครอบคลุมการตรวจและการสืบตามผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อ

ในบทที่ 4 เราจะพูดถึงการแยกตัวและการกักกัน

ในบทที่ 6 เราจะรวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน เราจะให้คำแนะนำแบบเฉพาะเจาะจงในแต่ละเรื่อง รวมถึงคำเตือน: ประเทศส่วนใหญ่ยังเต้นรำไม่ดีพอ และหากประเทศเหล่านี้ยังคงทำแบบนี้ต่อไป ก็อาจจบลงเหมือนเช่นสิงคโปร์

…………………………………………………………………………………

คำขอบคุณของผู้เขียน

นี่เป็นความพยายามครั้งใหญ่ของทีมด้วยความช่วยเหลือจากผู้คนหลายสิบคนที่แชร์ผลงานวิจัย แหล่งที่มา ข้อโต้แย้ง ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการใช้ถ้อยคำ ท้าทายข้อเสนอแนะและสมมุติฐานของเรา และไม่เห็นด้วยกับเรา ขอขอบคุณเป็นพิเศษกับ Barthold Albrecht, Jorge Peñalva, Genevieve Gee, Matt Bell, Carl Juneau, Mike Mitzel, Christina Mueller, Elena Baillie, Pierre Djian, Yasemin Denari, Claire Marshall และอีกมากมาย บทความนี้เป็นไปไม่ได้หากไม่มีพวกคุณทุกคน

บทที่ 3 ของบทความ “เรียนเต้นรำ”

ผู้เขียนบทความภาษาอังกฤษ Tomas Pueyo, อัปเดตครั้งล่าสุดวันที่ 28 เม.ย. 2563

แปลเป็นไทยโดย Ken Mallikamas

ใช้เวลาอ่านประมาณ 40 นาที

ลิงค์จาก Twitter อาจไม่ขึ้นให้เห็นถ้าใช้ Safari ถ้าใช้ Chrome จะไม่มีปัญหานี้

………………………………………………………………………………

นี่คือบทที่ 3 ของบทความ โคโรน่าไวรัส: เรียนเต้นรำ ซึ่งคิดว่าจะมีทั้งหมดหกบท

ในบทที่ 1 เราหารือแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดจากไต้หวัน สิงคโปร์ จีน และเกาหลีใต้ ลิงค์บทที่หนื่ง อยู่ที่นี่

ในบทที่ 2 เราเรียนรู้ถึงความสำคัญของการใส่หน้ากาก การวางระยะห่างของบุคคล (Physical Distancing) สุขลักษณะ และการให้ความรู้แก่สาธารณชน ลิงค์บทที่สอง อยู่ที่นี่

ในบทนี้เราจะหารือกันในรายละเอียดของการตรวจ การสืบตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยและความเป็นส่วนตัว

ในบทที่ 4 เราจะพูดถึงการแยกตัวผู้ป่วยและการกักกัน

ในบทที่ 5 เราจะคุยกันเรื่องการห้ามการท่องเที่ยว การจำกัดการชุมนุมทางสังคมและการปิดทางเศรษฐกิจ

ในบทที่ 6 เราจะรวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน เราจะให้คำแนะนำในแต่ละเรื่องรวมถึงคำเตือน: ประเทศส่วนใหญ่ยังเต้นไม่ดีพอ และหากยังดำเนินการต่อเส้นบนเส้นทางปัจจุบัน ประเทศเหล่านี้อาจจบลงเช่นสิงคโปร์

………………………………………………………………………………

ข้อสรุปของบทที่ 3 — เรียนการเต้นรำ

เราสามารถเปิดเศรษฐกิจได้อีกครั้งหากเราทำบางสิ่งให้ถูกต้อง สิ่งนี้คือการตรวจสอบและการสีบตัวผู้ที่ผู้ติดเชื้อพบปะด้วย เราจำเป็นต้องตรวจทุกคนที่มีอาการรวมถึงผู้ที่มีการสมาคมกับคนป่วย และนี่หมายความว่าอย่างมากที่สุดผลการตรวจที่เป็นบวกไม่ควรเกิน 3%

เราจำเป็นต้องระบุผู้ติดเชื้อให้ได้มากที่สุด รวมทั้ง 70% ถึง 90% ของผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อ เพื่อแยกหรือกักกันตัว หากเราทำสิ่งเหล่านี้ได้รวดเร็ว (ภายในหนึ่งวัน) มันอาจจะเพียงพอที่จะควบคุมการแพร่ระบาดของโรค

เราควรจ้างคนจำนวนมากมาทำงานนี้ และใช้เทคโนโลยีช่วยด้วย การใช้เทคโนโลยีมีข้อจำกัดในเรื่องของความเป็นส่วนตัว แต่ถ้าพิจารณาดูแล้วจะเห็นว่าสมเหตุสมผล แอปที่ใช้ในบลูทูธเพื่อช่วยในการค้นคว้าว่าผู้ป่วยมีการพบปะกับใครบ้างนั้นเป็นเทคโนโลยีที่น่าทึ่ง แต่จะไร้ประโยชน์หากไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานบางอย่าง

….

หลายประเทศกำลังอดทนอยู่กับระยะลงค้อนในวันนี้: ชุดมาตรการทางสังคมขนาดใหญ่ที่หยุดเศรษฐกิจเกือบทั้งหมด คนหลายล้านคนสูญเสียงาน รายได้ เงินออม ธุรกิจ และอิสระภาพ ความเสียหายทางเศรษฐกิจนั้นมากมาย ประเทศต่างๆ ต่างก็อยากรู้ว่าจะต้องทำอะไรเพื่อเปิดเศรษฐกิจอีกครั้ง

โชคดีที่สี่มาตรการที่เราจะคุยกันต่อไปนี้สามารถลดการแพร่ระบาดได้อย่างมาก และราคาถูกมากเมื่อเทียบกับการปิดเศรษฐกิจ หากหลายประเทศกำลังอดทนต่อมาตรการทุบด้วยค้อนในวันนี้ มาตรการที่เราจะพูดถึงต่อไปเปรียบเสมือนมีดผ่าตัด เพราะเป็นการสกัดเอาเชื้อโรคออกอย่างระมัดระวังในวงจำกัด แทนที่จะทำให้ทุกคนลำบากในคราวเดียวเหมือนมาตรการทุบด้วยค้อน

มาตรการทั้งสี่นี้ต้องการซึ่งกันและกัน และจะไม่ทำงานถ้าไม่ทำพร้อมกันทั้งสี่:

• ด้วยการตรวจ เราจะรู้ว่าใครติดไวรัส
• ด้วยการแยกตัวผู้ติดเชื้อ เราจะป้องกันไม่ให้ผู้ติดเชื้อพาโรคไปให้คนอื่น
• ด้วยการสืบตาม เราจะรู้ว่าผู้ป่วยพบปะสมาคมกับใครบ้าง
• ด้วยการกักกัน เราป้องกันไม่ให้ผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยเอาเชื้อไปติดผู้อื่น

การตรวจและการสืบตามคือความรู้ ส่วนการแยกตัวและการกักกันคือการปฏิบัติ เราจะคุยกันในรายละเอียดของสองอย่างแรกในวันนี้ — การตรวจและการสืบตาม

การตรวจ

การตรวจเป็นหัวใจของการสนทนาของเรามาหลายสัปดาห์ คนส่วนใหญ่ในประเทศต่างๆโดยมากมักวิจารณ์ว่าประเทศของตัวไม่มีการตรวจที่เพียงพอ แต่มีคนไม่กี่คนที่ตั้งคำถามนี้: เราควรตรวจมากแค่ไหน?

ควรมีการตรวจในประเทศมากเพียงใด

ขึ้นอยู่กับประเทศและสิ่งที่ประเทศนั้นกำลังพยายามทำ แยกประเทศได้เป็นสองประเภท:

ในมุมหนึ่งเรามีประเทศเช่นสหรัฐอเมริกา สเปน สหราชอาณาจักร หรือฝรั่งเศส ที่มีการแพร่ระบาดของโรคที่ไม่สามารถควบคุมได้ ประเทศเหล่านี้ไม่พร้อมที่จะรับมือกับวิกฤติดังกล่าวดังนั้นพวกเขาจึงใช้มาตรการลงค้อน ซึ่งเป็นมาตรการที่หนักมากในการล็อคเศรษฐกิจและป้องกันไม่ให้ผู้คนติดเชื้อ นี่คือวิธีที่ต้องใช้หยุดการแพร่ระบาด สำหรับประเทศกลุ่มนี้การตรวจผู้คนจำนวนมากไม่จำเป็นในตอนนี้ เพราะพวกเขาจำกัดการแพร่กระจายด้วยมาตรการค้อน คนที่ประเทศเหล่านี้ต้องตรวจคือผู้ป่วยหรือมีแนวโน้มที่จะป่วยเท่านั้น (เช่นบุคลากรทางการแพทย์) เพื่อแยกตัวออกและรักษาผู้ป่วย ประเทศเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นประเทศที่มีสีแดงหรือสีส้มในชาร์ตข้างล่างนี้

แต่ก่อนที่ประเทศสีส้มหรือสีแดงจะเข้าสู่ช่วงการเต้นรำ พวกเขาจะต้องพร้อมก่อน นั่นหมายถึงการตรวจจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมากเพื่อให้มีสัดส่วนที่ใกล้กับประเทศที่เป็นสีเขียว

ตัวอย่างของประเทศสีเขียวคือไต้หวัน เวียดนาม และเกาหลีใต้ ประเทศเหล่านี้ยังใช้การตรวจเพื่อวินิจฉัยผู้ป่วย และมีการสืบตามการพบปะของผู้ติดเชื้อเพื่อเอาคนเหล่านี้มาตรวจแม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่มีอาการ ประเทศเหล่านี้ตรวจคนในวงกว้างที่อาจติดเชื้อแต่ยังไม่รู้ตัว

หากคุณต้องการตรวจตรวจกลุ่มผู้เดินทางหรือผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยไม่ใช่เฉพาะผู้ป่วยที่มีอาการแล้ว คุณต้องทำการตรวจมากขึ้นเยอะ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผลการตรวจของประเทศเหล่านี้จึงมีเพียงประมาณ 1% — 3% เท่านั้นที่เป็นบวก ประเทศทั้งหมดที่ควบคุมการแพร่ระบาดได้จะมี % ผลบวกประมาณนี้

สำหรับประเทศที่พัฒนาแล้วส่วนใหญ่ ประเทศที่มีการตรวจแย่คือประเทศที่มีการระบาดมาก กลุ่มประเทศในวงสีแดงมีการตรวจน้อยและการระบาดของโรคร้ายแรงในขณะที่ประเทศที่อยู่ด้านล่างซ้ายมีการตรวจที่ดีและมีเคสน้อย เมื่อประเทศที่จัดการกับวิกฤตได้ดีที่สุดทำการตรวจจำนวนมาก ประเทศอื่นๆก็ควรทำตามแบบอย่าง ผลตรวจที่เป็นบวกของประเทศที่จัดการการระบาดได้ดีจะมีจำนวนเคสประมาณ 3% ของจำนวนคนทั้งหมดที่ตรวจ

สิงคโปร์และเยอรมนีเป็นกรณีที่น่าสนใจ สองประเทศนี้เคยมีผลตรวจเป็นบวกประมาณ 3% แต่จากการระบาดเมื่อเร็วๆนี้ ผลบวกเพิ่มขึ้นเป็น 8% หวังว่าคงไม่มีปัญหาเรื่องปริมาณกำลังการตรวจและจะสามารถตรวจทุกคนที่ต้องการได้ แต่นี่อาจแสดงให้เห็นว่าการระบาดอาจสามารถเอาชนะปริมาณสูงสุดของความสามารถในการตรวจได้ ซึ่งหากเกิดขึ้นก็จะทำให้ยากที่จะระบุตัวผู้ป่วยทุกคนและแยกตัวผู้ป่วยออก

รัฐบาลต้องการคาดการณ์ว่าจะต้องมีการตรวจมากพอเมื่อใด แต่นี่เป็นการยากเพราะตัวเลขจำนวนการตรวจและจำนวนเคสเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และในความเป็นจริงจำนวนการตรวจก็อาจมีอิทธิพลต่อจำนวนเคส ดังนั้นรัฐบาลจะทำนายได้อย่างไรว่าตรวจพอแล้ว?

ในกราฟนี้เคสใหม่รายวันคือเส้นสีแดง และการตรวจใหม่รายวันคือเส้นสีเขียว มีการปรับสัดส่วนในกราฟเพื่อให้สามารถเปรียบเทียบได้ ดังที่เราเห็นจากข้างบน ประสบการณ์ของประเทศที่ควบคุมการแพร่ระบาดได้ระบุว่า เราควรตั้งเป้าว่าผลเทสต์ที่เป็นบวกควรเป็นอย่างน้อย 3% ของจำนวนที่เทสต์ทั้งหมด ซึ่งหมายความว่าคุณต้องตรวจมากกว่าพบผลตรวจที่เป็นบวก 33 เท่า ดังนั้นแกน Y ทางด้านขวา (จำนวนตรวจประจำวัน) มีตัวเลขใหญ่กว่าแกน Y ด้านซ้าย (จำนวนเคสประจำวัน) ประมาณ 33x เมื่อคุณดูกราฟ คุณจะเห็นได้ว่าเมื่อไหร่คุณมีการตรวจที่เพียงพอ

ในเกาหลีใต้ เมื่อครั้งที่เกิดการระบาดเพิ่มขึ้นทันทีทันใด จำนวนผู้ป่วยมีมากเกินไปสำหรับจำนวนการตรวจ และพวกเขาสูญเสียความมั่นใจในจำนวนผู้ป่วยที่พบแบบเป็นทางการ (พื้นที่สีแดง) อย่างไรก็ตามภายในไม่กี่สัปดาห์พวกเขาสามารถตรวจได้มากพอที่จะเข้าสู่เขตพื้นที่สีเขียวอีกครั้ง ทุกวันนี้เกาหลีใต้ทำการตรวจมากกว่าที่พวกเขาจำเป็นต้องทำที่จะอยู่ในเกณฑ์ 3% คือมีผลตรวจเป็นบวกประมาณ 1% เท่านั้น

ลองเปรียบเทียบกับอิตาลีดู

อิตาลีได้เพิ่มจำนวนการตรวจประจำวันอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังไม่พอที่จะรู้ขอบเขตของสถานการณ์การระบาดได้ อย่างไรก็ตาม ด้วยกราฟนี้พวกเขาสามารถเริ่มรู้ได้ว่าเมื่อใดพวกเขาจะข้ามขีดนี้ไปได้ หากจำนวนเคสที่พบใหม่ยังคงลดลงในขณะที่มีการตรวจเพิ่มขึ้น พวกเขาอาจข้ามเกณฑ์ 3% ในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า

ตัวอย่างประเทศอื่นๆ:

อิตาลีได้เพิ่มจำนวนการตรวจประจำวันอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังไม่พอที่จะรู้ขอบเขตของสถานการณ์การระบาดได้ อย่างไรก็ตาม ด้วยกราฟนี้พวกเขาสามารถเริ่มรู้ได้ว่าเมื่อใดพวกเขาจะข้ามขีดนี้ไปได้ หากจำนวนเคสที่พบใหม่ยังคงลดลงในขณะที่มีการตรวจเพิ่มขึ้น พวกเขาอาจข้ามเกณฑ์ 3% ในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า

ตัวอย่างจากประเทศอื่นๆ:

กราฟเหล่านี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าประเทศส่วนใหญ่ยังไกลจากการตรวจมากพอ

ด้วยการตรวจที่เพียงพอคุณสามารถเข้าสู่เฟสการเต้นรำ คุณสามารถจัดการโรคระบาดโดยการแยกตัวผู้ป่วยและกักกันผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วย การทำเช่นนี้จะทำให้คุณสามารถระบุผู้ที่ติดเชื้อหรือน่าจะติดได้อย่างรวดเร็วและป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อ ดังนั้นคุณสามารถปกป้องประชากรของคุณโดยไม่ต้องปิดเมืองและจำกัดเสรีภาพของทุกคน ผู้คนสามารถออกไปข้างนอกและคุณจะสามารถติดเครื่องเศรษฐกิจต่อไป การตรวจจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก และควรเพิ่มการตรวจจนกว่าจะมีเพียง 3% ของจำนวนคนที่ถูกตรวจที่มีผลตรวจเป็นบวก

หากไม่มีการตรวจเพียงพอ การแยกตัวผู้ป่วยทุกคนจะไม่เกิดขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าผู้ป่วยอยู่ที่ไหน และในที่สุดก็ต้องมีการล็อคดาวน์

ตราบใดที่การตรวจมีจำกัด ประเทศต่างๆจะต้องตัดสินใจด้วยตนเองว่าจะตรวจใครก่อน คำถามต่อไปคือ เราจะจัดลำดับความสำคัญของการตรวจได้อย่างไร

การจัดลำดับความสำคัญในการตรวจ

ดังที่เรากล่าวไว้ก่อนหน้านี้ คนแรกที่คุณต้องตรวจคือผู้ที่มีอาการ ซึ่งปกติจะอยู่ที่โรงพยาบาลหรือสำนักงานแพทย์ นี่คือสิ่งที่ประเทศส่วนใหญ่ทำในช่วงมาตรการลงค้อน

สำหรับประเทศที่พร้อมจะเข้าสู่ระยะเต้นรำ เมื่อตรวจผู้ป่วยที่มีอาการหมดแล้ว ขั้นต่อไปจำเป็นต้องเริ่มตรวจผู้ที่ยังไม่มีอาการ นี่คือความรู้ที่ได้จากการสืบตัวผู้ที่พบปะกับผู้ป่วย: ค้นให้เจอว่าใครอาจป่วยและตรวจคนเหล่านี้

หากคุณอ่านโพสต์ก่อนหน้าของเราคุณจะเห็นกราฟนี้:

เพื่อเป็นการเตือนความจำ ชาร์ตข้างบนมาจากบทความที่ยอดเยี่ยมจาก Oxford University ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Science บทความนี้อธิบายโดยละเอียดว่าโคโรน่าไวรัสแพร่กระจายจากคนสู่คนอย่างไร แกน X แสดงจำนวนวันนับตั้งแต่การติดเชื้อครั้งแรก แกน Y แสดงจำนวนผู้ติดเชื้อในรูปแบบที่แตกต่างกันในแต่ละวัน ตัวอย่างเช่นในวันที่ 5 หลังจากการติดเชื้อ ผู้ติดเชื้อแพร่เชื้อต่อให้คนอื่นโดยเฉลี่ย 0.4 คน ส่วนใหญ่มาจากคนที่มีอาการอยู่แล้วหรือผู้ที่จะมีอาการในไม่ช้า (Pre-symptomatic) การแพร่เชื้อผ่านสภาพแวดล้อม (อาจจากพื้นผิว) ก็มีนิดหน่อย และน้อยกว่านั้นมาจากคนที่มีไวรัส แต่จะไม่มีอาการเลย

การตรวจและการสืบตามผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยคือความรู้ การแยกตัวผู้ป่วยและการกักกันคือการปฏิบัติ

หากคุณตรวจและแยกคนที่มีอาการเท่านั้นคุณสามารถลด R (อัตราการส่งผ่านที่มีประสิทธิภาพ) ได้สูงสุดอย่างมาก 40% หากค่า R ของโคโรน่าไวรัส คือ 2.5 หรือ 3 การแยกแต่ผู้มีอาการจะไม่ทำให้ค่า R ต่ำกว่า 1 ได้

แต่ถ้าคุณสืบตามผู้พบปะสมาคมกับผู้ป่วย และตรวจคนเหล่านี้ด้วย คุณจะสามารถระบุตัวผู้ที่ยังไม่มีอาการได้ (Pre-symptomatics) และจะสามารถลดการแพร่กระจายของเชื้อลงได้ถึง 85%

โดยสรุปคุณต้องตรวจผู้ที่มีอาการและผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยทั้งหมดเป็นจำนวนมาก

แต่คุณสามารถลด R ได้ถึง 85% หากการตรวจของคุณสมบูรณ์แบบ ในชีวิตจริงมันใช้เวลาพอสมควร แล้วความเร็วของการตรวจมีความสำคัญมากแค่ไหน?

ความสำคัญของความเร็วในการตรวจ

หากการตรวจของคุณไม่เร็วพอ หรือยากเกินไป หรือแพงเกินไป ผู้คนจะไม่ได้รับการตรวจเมื่อควรหรือผลลัพธ์จะไม่เร็วพอ เป็นผลให้การติดเชื้อเกิดขึ้นก่อนที่คุณจะมีเวลาแยกตัวผู้ป่วย

แนวคิดเดียวกันนี้เป็นจริงสำหรับการสืบตัวผู้ที่คนป่วยพบปะด้วย หากคุณใช้เวลาโดยเฉลี่ยสามวันนับจากการติดเชื้อเพื่อติดตามผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วย และกักกันหรือแยกตัวคนเหล่านี้ คุณจะพลาดการระบาดจำนวนมาก

เราเห็นปัจจัยสามประการที่มีความสำคัญในที่นี้:

1. เราระบุตัวและแยกตัวผู้ติดเชื้อได้กี่คน
2. เราสืบตัวผู้มีการพบปะกับคนป่วยได้กี่คน กักกันกี่คน
3. เราทำทั้งสองอย่างได้เร็วแค่ไหน

เราจะเปรียบเทียบความสำคัญของทั้งสามสิ่งนี้ได้อย่างไร ก่อนอื่นลองนึกภาพดูว่าถ้าเราทำการตรวจทันทีและสืบตามตัวได้โดยทันที

กราฟนี้มาจากบทความจากOxford บทความนี้บอกเราถึงจำนวนผู้ติดเชื้อและผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยที่เราจะต้องระบุเพื่อให้สามารถแยกตัวหรือกักกันคนเหล่านี้ และลดอัตราการแพร่ระบาดของโรค

การแพร่ระบาดของโรคจะเพิ่มขึ้นในเขตุสีแดง / ส้ม และหดตัวในเขตุสีเขียว ขีดจำกัดคือเส้นสีดำโดยมีเส้นประเป็น Confidence Interval (แสดงถึงความไม่แน่นอน) จุดใดก็ตามบนเส้นสีดำก็เพียงพอที่จะควบคุมการแพร่ระบาดของโรค ตัวอย่างเช่น เครื่องหมาย X สีแดงแสดงให้เห็นว่าคุณสามารถควบคุมการแพร่ระบาดได้หากคุณสามารถแยกผู้ป่วยที่มีอาการ 60% จากทั้งหมดได้ทันทีก่อนที่พวกเขาจะแพร่เชื้อให้คนอื่น และสืบตามผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยได้ทันที 50% ของจำนวนคนทั้งหมดที่ผู้ป่วยพบปะด้วย และดำเนินงานแยกตัว / กักกันพวกเขาก่อนที่จะแพร่เชื้อให้คนอื่น

อาจฟังดูยาก แต่ข่าวดีก็คือหากทำได้ดี มาตรการนี้เพียงอย่างเดียวสามารถหยุดการแพร่ระบาดได้ และจะยังช่วยแม้ทำได้ผลไม่ดีนัก ตัวอย่างเช่นการแยก 50% ของผู้ติดเชื้อและ 30% ของผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยจะทำให้คุณเข้าใกล้พื้นที่สีเขียวมากขึ้น ถ้ารวมผลงานนี้เข้ากับมาตรการอื่นๆ เช่นการสวมหน้ากาก คุณก็จะควบคุมโรคระบาดได้ดีขึ้นโดยอาจไม่ต้องใช้มาตรการที่รุนแรง

สมมุติฐานอย่างหนึ่งในกราฟนี้คือ ไม่มีความล่าช้าระหว่างการติดเชื้อ การตรวจผู้ป่วย และการสืบตามตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย แต่ความล่าช้านั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ในโลกของความเป็นจริง ความล่าช้าเหล่านี้สำคัญมากแค่ไหน?

กราฟทางด้านขวาเป็นกราฟเดียวกับที่แสดงข้างบน (16 a) กราฟอีกสามกราฟแสดงให้เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากมีความล่าช้าหนึ่งวัน สองวัน หรือสามวันในการแยกคนที่มีอาการและไม่มีอาการออกจากสังคม

กราฟทางด้านซ้ายบอกเราว่า: “หากคุณมีความล่าช้าในการแยกและกักกัน 3 วัน มันจะยากมากที่จะหยุดโรคนี้” โดยธรรมดาความเร็วแม้น้อยนิดก็จะมีส่วนช่วย แต่หากล่าช้าถึงขั้นนี้ก็จะช่วยได้น้อยมากเพราะช้าเกินไป

กราฟที่สองจากซ้ายบอกเราว่า:“ หากคุณมีความล่าช้าเพียงสองวันในการแยกและกักกันคุณต้องแยกตัวผู้ป่วยอย่างน้อย 70% — 90% ของผู้ติดเชื้อทั้งหมด และสืบตามผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยให้ได้อย่างน้อย 70% -90% ของทั้งหมดเพื่อหยุดการแพร่ระบาด

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ: คุณสามารถควบคุมการแพร่ระบาดได้โดยไม่ต้องปิดเศรษฐกิจ ด้วยการใช้มาตรการเหล่านี้เพียงอย่างเดียวหากคุณเร็วพอและมีประสิทธิภาพพอในการตรวจ แยกคนป่วย ติดตามผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย และกักกันคนเหล่านี้ คุณต้องทำอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพอย่างยิ่งจริงๆ มิฉะนั้นคุณจะไม่สามารถควบคุมการแพร่ระบาดด้วยมาตรการนี้เพียงลำพังได้

ถ้าไม่สามารถใช้มาตรการชุดนี้ให้ได้ผลดี มันจะยากอย่างยิ่งที่จะควบคุมการแพร่ระบาดและคุณจะถูกบังคับให้หามาตรการมหัศจรรย์ สร้างภูมิคุ้มกันฝูง หรือใช้มาตรการฟาดด้วยค้อนอื่นๆซึ่งจะนำไปสู่ผลเสียหายทางด้านเศรษฐกิจ หรือมีคนตายเป็นจำนวนมาก

นี่คือเหตุผลสำคัญที่ประเทศต่างๆต้องมีการตรวจจำนวนมากและทำให้ได้อย่างรวดเร็วที่สุด คุณต้องการทั้งปริมาณและความเร็ว

เกาหลีใต้ทำการตรวจแบบการขับผ่าน (drive through) และการตรวจโดยใช้ตู้โทรศัพท์เป็นแบบอย่าง การตรวจยิ่งง่ายผู้คนก็จะยิ่งทำเร็วขึ้น และเราก็จะควบคุมการแพร่ระบาดได้ดีขึ้น

บางประเทศกำลังพิจารณาที่จะตรวจทุกคนตลอดเวลา ตัวอย่างเช่นลองจินตนาการว่าประชากรส่วนใหญ่ของสหรัฐได้รับการตรวจทุกสัปดาห์ — สมมุติว่า 300 ล้านจาก 330 ล้าน — เราจะรู้ว่าทั้งประเทศมีคนป่วยกี่คนได้ตลอดเวลา และมีแนวโน้มที่จะควบคุมการแพร่ระบาดได้ อย่างไรก็ตามการตรวจ 300 ล้านครั้งต่อสัปดาห์นั้นเอื้อมไม่ถึงและอาจจะแพงไปหน่อย ในหนึ่งปีมีการตรวจมากกว่า 15,000 ล้านครั้ง สมมุติว่าราคาการตรวจแต่ละครั้งต้องใช้เงิน $20 — แปลว่าเราต้องใช้เงิน $300 พันล้านเหรียญซึ่งค่อนข้างแพงแม้ว่าจะเป็นเพียง 15% ของเงินกระตุ้น 2 ล้านล้านเหรียญของรัฐบาลสหรัฐก็ตาม

การตรวจแบบนี้มีราคาแพงมากในขณะนี้และเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าเรามีวิธีที่มีประสิทธิภาพในการตรวจผู้คนมากขึ้นค่าใช้จ่ายก็อาจเปลี่ยนไป

วิธีที่มีประสิทธิภาพในการตรวจมากขึ้นมีหลายวิธี ตัวอย่างเช่นบทความนี้อธิบายว่าถ้ามีผู้ติดเชื้อเพียงไม่กี่คน คุณสามารถตรวจกลุ่มคนได้อย่างฉลาดในคราวเดียวและลดจำนวนการตรวจลงแปดเท่า การลดค่าใช้จ่ายในการตรวจจำนวนมากจาก $ 300พันล้าน ลงมาเหลือ $ 40พันล้าน จะเป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่ มีหลายประเทศที่ทำแบบนี้แล้วเช่นเยอรมนี ออสเตรีย อิสราเอล หรือสหรัฐอเมริกา

อีกวิธีที่มีความเป็นไปได้มากคือการตรวจสิ่งปฏิกูล

Bruce King on Twitter

Thread on fast elimination of COVID-19 using sewage testing with logarithmic searching. ✅ Quickly eliminate COVID-19 from every city, town, & rural community ✅ Avoid need for lock down ✅ Shorten any existing lock down ✅ End threat of future waves of #COVIDー19 1/n

แนวคิดก็คือเราสามารถวัดจำนวนโคโรน่าไวรัสในน้ำเสีย ซึ่งจะสามารถบอกเราแบบกว้างๆได้ว่ามีผู้ติดเชื้อจำนวนเท่าใด จากจุดนี้เราสามารถตรวจสิ่งปฏิกูลเหนือน้ำขึ้นไปเพื่อค้นหาอาคารที่มีเชื้อไวรัส และตรวจทุกคนในอาคารนั้นและแยกผู้ติดเชื้อออก

ข้อสรุปของหัวข้อนี้

• คุณต้องตรวจให้มากๆเพื่อระบุตัวผู้ติดเชื้อโดยเร็วที่สุด
• นั่นหมายถึงการตรวจที่เพียงพอเพื่อให้มีเพียง 3% เท่านั้นที่มีผลเป็นบวก นี่เป็นตัวเลขของประเทศที่ประสบความสำเร็จในการควบคุมการระบาด
• คุณต้องตรวจอย่างรวดเร็วเพื่อที่คุณจะสามารถแยกผู้ป่วยได้ทันที และลดจำนวนการแพร่เชื้อจากผู้ป่วย
• นี่เป็นเพียงครึ่งหนึ่งของการต่อสู้ อีกครึ่งหนึ่งนั้นคือการตรวจผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยทั้งหมดเพื่อระบุว่าใครติดไวรัสแต่ยังไม่ปรากฏอาการ 45% ของการติดเชื้อมาจากคนเหล่านี้
• ในทำนองเดียวกันคุณต้องตามตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว
• มีวิธีการตรวจที่มีประสิทธิภาพคือตรวจคนหลายคนด้วยการตรวจเพียงครั้งเดียว
• มีวิธีการตรวจอื่นๆที่อาจให้ผลดี เช่นการตรวจสิ่งปฏิกูล
• ในโลกที่สมบูรณ์แบบ เราสามารถตรวจทุกคนได้ตลอดเวลา เราอาจไปถึงจุดนั้น แต่ในระตอนนี้ยังแพงและยาก
• ดังนั้นคุณต้องจัดลำดับความสำคัญของคนที่คุณตรวจ เริ่มจากคนที่มีอาการ จากนั้นก็ตรวจผู้ที่ผู้ป่วยพบปะสมาคมด้วยทั้งหมด

และนี่เป็นการนำเราไปสู่การสืบตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย

หมายเหตุ: เราจะพูดถึงการตรวจภูมิคุ้มกัน และรายละเอียดการตรวจแบบอื่นๆคราวหน้า บทความส่วนนี้ดึงความคิดและแหล่งที่มาของข้อมูลจากการวิจัยของ @Genevieve Gee เป็นอย่างมาก แนวคิดเรื่องผลการตรวจ % มาจากเธอ

การสืบตามผู้ที่พบปะกับผู้ป่วย

ส่วนนี้คือส่วนที่มีเนื้อมากที่สุดของบทความนี้ นี่เป็นความตั้งใจเพราะเดิมพันสูงมาก เราเพิ่งเห็นกันว่าการสืบตามผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยไม่ใช่แต่สามารถลดการแพร่ของโรคได้อย่างดี หากยังเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยให้เราออกจากมาตรการเข้มงวดไปสู่ระยะการเต้นรำเพื่อเปิดเศรษฐกิจอย่างปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นสิ่งที่ซับซ้อนและตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวมากมาย

ก่อนที่เราจะดำลึกลงในเรื่องนี้ เราจำเป็นต้องเข้าใจความหมายของการติดตามผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยอย่างชัดเจนก่อน

ขอเรียกผู้ติดเชื้อว่าบ็อบ เราต้องการระบุตัวผู้มีการติดต่อกับบ๊อบให้ได้มากที่สุดโดยเร็วที่สุด คนที่มีความสำคัญสำหรับเราไม่ใช่ทุกคนที่บ๊อบพบด้วย แต่เป็นคนที่อาจติดเชื้อจากบ๊อบ

https://www.youtube.com/watch?time_continue=228&v=BE-cA4UK07c&feature=emb_logo

จะทำเช่นนี้ได้ คุณก็ต้องมีทีมสืบตัวผู้ที่พบปะกับผู้ป่วย

ผู้สืบตัวผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยมีหลายหน้าที่ ก่อนอื่นพวกเขาจะได้รับรายชื่อผู้ติดเชื้ออย่างบ๊อบ พวกเขาจะสัมภาษณ์บ๊อบเพื่อเรียนรู้ทุกที่ที่เขาไปเมื่อสองสามสัปดาห์ที่แล้วและคนที่บ๊อบใช้เวลาด้วย เนื่องจากบ๊อบเป็นมนุษย์ บ่อยครั้งเขาก็เชื่อถือไม่ได้ เขาอาจจะหลงลืม ป่วยตื่นตระหนก เศร้า ไม่ร่วมมือ หรือทุกอย่างที่กล่าวมา ดังนั้นผู้สืบหาก็ใช้เทคโนโลยีเพื่อช่วยในการนี้ ตัวอย่างเช่นเกาหลีใต้ซึ่งผู้สืบหาใช้ข้อมูล GPS จากมือถือ ข้อมูลการใช้จ่ายบัตรเครดิต และวิดีโอวงจรปิด ตัวอย่างอื่นคือการแอปติดตามผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อ

จากข้อมูลทั้งหมด พวกเขาจึงรวบรวมรายชื่อผู้ที่พบปะกับบ๊อบที่อาจติดเชื้อสั่ง เรียงลำดับตามความเป็นไปได้ในการติดเชื้อ จากนั้นพวกเขาก็จะติดต่อไปหาคนเหล่านี้ทั้งหมด เมื่อตามตัวได้แล้วจะทำอย่างไรกับคนเหล่านี้ก็ขึ้นอยู่กับความเป็นไปได้ของการติดเชื้อและกฎระเบียบของรัฐบาล คนเหล่านี้อาจถูกสั่งให้มาตรวจตรวจ กักกันตัวเอง หรือเพียงถามถึงอาการของพวกเขา ทีมสืบต้องตามตัวในรายชื่อให้ได้มากที่สุดและโดยเร็วที่สุด

แต่ผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยหมายความว่าอะไร? เราจำเป็นต้องมีรายชื่อจำนวนเท่าใด เราต้องติดตามคนพวกนี้เร็วแค่ไหน?

คุณสมบัติของผู้ที่มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อคืออะไร

เนื่องจากเราเชื่อว่าคนส่วนใหญ่แพร่เชื้อได้ประมาณสองสัปดาห์เท่านั้น เราจึงสนใจเฉพาะคนที่บ๊อบอาจมีการพบปะด้วยในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ก่อนหน้านั้นบ๊อบไม่ควรแพร่เชื้อได้ และถึงเค้าจะมีเชื้อตอนนั้น ผู้ที่บ๊อบพบปะสมาคมด้วยก็ไม่น่าจะแพร่เชื้อได้อีกต่อไป

ภายในสองสัปดาห์นี้เราต้องการระบุผู้ที่มีแนวโน้มว่าจะติดเชื้อเท่านั้น สมาชิกในครอบครัวของ Bob ทุกคนมี โอกาส มาก ในทางกลับกันคุณไม่แคร์มากนักกับคนที่เดินสวนกับบ๊อบตอนข้ามถนนโดยอยู่ห่างกัน 5 เมตร (~15 ฟุต)

ดังที่เราเห็นในขั้นตอนการเต้นรำขั้นพื้นฐานที่ทุกคนสามารถทำตามได้ (เรียนเต้นรำ บทที่ 2) การแพร่เชื้อมีโอกาสเกิดขึ้นได้ในสภาพแวดล้อมที่จำกัดซึ่งผู้คนอยู่ใกล้ชิดกัน พูดคุย ไอ หรือร้องเพลงเป็นเวลานานๆ

หลายประเทศแปลงสิ่งเหล่านี้เป็นกฎ ตัวอย่างเช่น ทีมสืบจะสืบผู้ที่บ๊อบพบปะด้วยหากพบว่าใช้เวลาร่วมกันมากกว่า 15 นาทีภายในระยะ 2 เมตร ซึ่งฟังดูก็สมเหตุสมผล แต่ในความเป็นจริง การสืบตัวนั้นละเอียดลึกซึ้งกว่านี้ คนที่ทานข้าวด้วยกันเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงอาจถูกระบุว่ามีความเสี่ยงสูงและขอให้ไปกักกันตัว โดยมีผู้ตรวจสอบการกักกันทุกๆสองสามชั่วโมง ในขณะที่คนที่เข้าคิวเดียวกันที่ร้านขายของชำอาจถูกขอร้องให้ระมัดระวังตัวเป็นพิเศษและตรวจสอบอาการของตัวเองบ่อยๆแค่นั้น

เราจำเป็นต้องสืบผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อจำนวนเท่าใด

เราเคยคุยกันมาก่อนว่าเราต้องการติดตามอย่างน้อย 60% ของผู้ที่ผู้ติดเชื้อพบปะด้วยและกักกัน / แยกตัวคนเหล่านี้ออกทันทีเพื่อลด R (ค่าวัดประสิทธิภาพของการแพร่กระจายของไวรัส ซึ่งหมายถึงจำนวนผู้ติดเชื้อจากผู้แพร่เชื้อหนึ่งคน) แต่บทความนั้นสันนิษฐานว่ามีค่า R0 เท่ากับ 2.5 (R0 คือหมายเลขการแพร่กระจายในสภาพที่สมบูรณ์: เมื่อไม่มีใครมีภูมิคุ้มกัน และยังไม่มีมาตรการใดๆที่ใช้ต่อต้านการแพร่เชื้อ) แล้วถ้าค่า R ต่างจากนี้ล่ะ?

บทความนี้ใช้ R0 ที่แตกต่างกันและประเมินความจำเป็นในการสืบติดตามผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย เพื่อนำ R ลงมาต่ำกว่า 1 กราฟข้างล่างแสดงให้เห็นค่า R0 ที่ต่างกัน — 1.5 (เส้นสีแดง), 2.5 (เส้นสีเทา) และ 3.5 (เส้นสีน้ำตาล)

แกนแนวนอน X คือ % ของผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยที่ต้องตามตัวให้ได้ และแกนแนวตั้ง Y คือผลกระทบต่อค่า R

ถ้าเราดูเส้นสีน้ำตาลที่ด้านบน R0 = 3.5 หากคุณไม่ทำอะไรเลยคุณมีอัตราการแพร่เชื้อเกือบถึง 3: ทุกคนที่ติดเชื้อจะแพร่เชื้อให้คนอื่น 3 คน (ไม่ใช่ 3.5 เพราะบทความนั้นตั้งสมมุติฐานว่าผู้ป่วยติดเชื้อบางรายจะแยกตัวเองออกจากสังคม) จากนั้น R จะลดลงเนื่องจากมีการติดตามและกักกันผู้ที่ผู้ป่วยพบปะด้วยมากขึ้นเมื่อเราเคลี่อนไปทางขวาของแกน X

คุณจะเห็นได้ว่าเส้นสีน้ำตาลอยู่ต่ำกว่าเส้นประของ “1” เมื่อประมาณ 90% ของผู้ที่พบปะกับผู้ติดเชื้อถูกตามตัวมาได้ — และตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่ติดเชื้อเพื่อหยุดยั้งการแพร่ระบาด หากคุณทำได้ดีมาตรการนี้เพียงอย่างเดียวก็สามารถหยุดโรคระบาดได้ แม้คุณจะทำไม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบมันก็ยังช่วยได้บ้าง

คุณจะเห็นว่าเส้นสีน้ำตาลมีพื้นที่สี่น้ำตาลอยู่รอบๆ เหตุก็เพราะการคำนวณเหล่านี้ยังไม่สมบูรณ์แบบ เรายังขาดข้อมูลจำนวนมาก ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องคาดเดาบางอย่าง อาจเป็นได้ว่าการติดตาม 90% ของผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยอาจลดค่า R ลงเป็น 1.5 หรือ 0.5 เรายังไม่แน่ใจ แต่จะลดค่า R ลงอย่างมากแน่นอน

หากแทนที่ R0 = 3.5 เรามองไปที่ R0 = 2.5 (เส้นสีเทา) การคาดเดาที่ดีที่สุดของเราคือเราต้องสืบ 70% ของผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยให้ได้ เพื่อที่จะหยุดการแพร่ระบาดของโรค

โปรดจำตัวเลขเหล่านี้ไว้: จากข้อมูลทั้งหมดของเรา เราต้องการตามตัวผู้ที่ผู้ป่วยพบปะด้วยระหว่าง 70% ถึง 90% โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

จากรายงานฉบับหนึ่ง ตัวเลข % ข้างบนนี้หมายความว่า เราต้องสืบตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยให้ได้ประมาณ 20 ถึง 30 คนต่อผู้ป่วยหนึ่งคน

คุณต้องการผู้สืบตัวกี่คน

นี่คือวิธีที่ Johns Hopkins กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้:

ตามแผนงานของ Johns Hopkins สหรัฐฯจะต้องมีทีมงานสืบหาตัวคนที่พบปะกับคนป่วย 100,000 คน การคำนวณจากแหล่งอื่นระบุว่าต้องมี 300,000 คน ตัวเลขนี้มีช่วงกว้างมาก มันแสดงให้เห็นถึงช่วงกว้างในกราฟนี้ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่าง หวู่ฮั่นและนิวซีแลนด์ว่าห่างกันถึง10x ทำไมจึงเป็นเช่นนี้?

ตัวเลขของจำนวนผู้สืบตามที่จำเป็นต่อคนไม่สมเหตุสมผล หากประเทศหนึ่งมีประชากร 1 ล้านคนแต่ไม่มีการติดเชื้อเลย ในขณะที่อีกประเทศหนึ่งมีประชากรเท่ากัน แต่มีผู้ติดเชื้อ 10,000 ราย สองประเทศนี้ควรมีจำนวนผู้สืบตามเท่ากันหรือไม่ คำตอบคือ “ไม่” เห็นได้ว่าจำนวนประชากรไม่มีความหมาย

เมื่อคุณจ้างผู้สืบตามคุณซื้อเวลาของพวกเขา เวลาที่ต้องการขึ้นอยู่กับจำนวนผู้ป่วยและเวลาที่ใช้ต่อเคส

จำนวนผู้ป่วยแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและขึ้นอยู่กับการแพร่ระบาดของโรค เวลาที่ใช้สืบตามต่อเคสขึ้นอยู่กับการฝึกอบรมและเทคโนโลยี ลองมาดูตัวอย่างกันสองสามตัวอย่าง

เมื่อตอนหูเป่ยพีค จีนมี 1,800 ทีมที่ทำการสืบตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย ทีมหนึ่งมี 5 คน นั่นคือมีผู้ตรวจสอบสืบตัวทั้งหมด 9,000 คน จำนวนสูงสุดของเคสอย่างเป็นทางการอยู่ที่ประมาณ 4,000 เคส ลองสมมติดูว่าผู้สีบตัว 9,000 คนนี้โดยเฉลี่ยถูกจ้างสองสามวันหลังจากที่หูเป่ยเริ่มล็อคดาวน์ และสามารถยกเลิกงานได้ประมาณหนึ่งเดือนต่อมาเมื่อเกิดวิกฤตการณ์สลายตัวลง

ในระหว่างสองวันที่ในกราฟข้างบน (ระหว่างเส้นประสองเส้น) ผู้สืบตัว 9,000 คนทำงานเป็นเวลา 27 วัน (สมมุติว่าทำงานโดยไม่มีวันหยุด) จะสามารถประมวลผลได้ประมาณ 63,000 เคสซึ่งหมายถึงประมาณ 4 person.dayต่อเคส (person.day หมายถึงคนหนึ่งคนทำงานหนึ่งวัน ดังนั้น 4 person.days หมายถึงคน 4 คนทำงานหนึ่งวัน หรือคน 1 คนทำงาน 4 วัน) หากเราสมมุติว่าพวกเขาได้รับการว่าจ้างสองสามวันก่อนหน้าและเคลียร์เคสได้ช้าหลังจากวันที่ในกราฟนิดหน่อย ตัวเลขอาจกลายเป็น 5 หรือ 6 person.dayต่อเคส แต่ไม่มากไปกว่านี้

เปรียบเทียบสิ่งนี้กับอดีตหัวหน้าศูนย์บริการ Medicare และ Medicaid

ProPublica on Twitter

It usually takes four or five people over three days to do one full contact trace, on average," - @ASlavitt, fmr head of @CMSGov during the Obama administration. He said California (40M pop) could need up to 20k contract tracers, depending on circumstances.

ตามลิงค์นี้ค่าใช้จ่ายของแต่ละเคสเป็น 12–15 person.days

ลองสมมุติดูว่าประเทศมี 10,000 เคสใหม่ต่อวันและมั่นใจในตัวเลขนี้เพราะการตรวจนั้นให้ผลบวกประมาณ 3% (ดังที่เราเห็นในกันมาแล้วว่านี่เป็นตัวเลขที่ดีที่จะทำให้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ)

สมมุติว่าพวกเขาไม่มีเทคโนโลยีการสืบตามการพบปะกับผู้ป่วย ดังนั้นผู้ตรวจสอบจำเป็นต้องโทรหาคนที่ติดเชื้อ สัมภาษณ์พวกเขา แล้วโทรหาผู้ที่พบปะกับเขาทั้งหมดและสัมภาษณ์พวกเขาทีละคน บทสนทนาเหล่านี้แต่ละครั้งมีความยาวมากเพราะผู้คนจำไม่ได้ว่าใครที่ทานอาหารกลางวันด้วยเมื่อสองวันก่อน หรือสองสัปดาห์ก่อน จากนั้นพวกเขาจำเป็นต้องรายงาน วิเคราะห์ข้อมูล มีการอ้างอิงข้ามเคสต่างๆ…

หากใช้เวลา 15 person.daysต่อเคส เราจะต้องทำงาน 15 * 10,000 = 150,000 person.daysทุกวัน ดังนั้นเราต้องจ้าง 150,000 คน หากคุณต้องการที่จะครอบคลุมถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ วันหยุด วันลาป่วย ฯลฯ คุณอาจเพิ่มจำนวนเป็น 200,000 คนหรือมากกว่านั้น สมมติว่ามีค่าใช้จ่ายทั้งหมดรวม $20 ต่อชั่วโมงนั่นคือ 7 พันล้านเหรียญสหรัฐต่อปี นี่เป็นราคาแพงทีเดียว แต่เปรียบเสมือนหยดน้ำหยดเดียวเมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายของการปิดระบบเศรษฐกิจในปัจจุบัน

ลองนึกดูว่าเรามีผู้ป่วยใหม่เพียง 1,000 รายต่อวันแทนที่จะเป็น 10,000 คน ความต้องการคนของเราจะเหลือเพียง 20,000 คนต่อวัน

น่าเสียดายที่สถานการณ์สมมุติทั้งสองนี้ใช้เวลาสามวันเพราะแต่ละเคสต้องการคนห้าคนทำงานเป็นเวลาสามวัน

ลองนึกภาพว่าตอนนี้เรายังมีผู้ป่วยใหม่ 1,000 รายต่อวัน แต่ผู้ติดตามของเรานั้นมีประสิทธิภาพเหมือนในหวู่ฮั่นที่ทีมงาน 5 คนสามารถเคลียร์หนึ่งเคสได้ต่อวัน ด้วยเครื่องมือติดตามการพบปะ 5,000 คน (~7,000 รวมถึงวันหยุด ฯลฯ ) คุณสามารถครอบคลุมทุกเคสได้ภายในหนึ่งวันแทนที่จะเป็นสามวัน

ตัวเลขเหล่านี้เป็นเพียงการประมาณ เป้าหมายคือต้องการเน้นวิธีคิดเรื่องนี้ ต้องการสนับสนุนให้ประเทศต่างๆทำการคิดจำนวนคนและลดต้นทุน และควรคิดลำดับความสำคัญ:

• มันยากมากที่จะพึ่งพาการสืบตัวผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยในขณะที่การแพร่ระบาดรุนแรง ด้วยผู้ป่วยใหม่ประมาณ 30,000 รายต่อวัน เหมือนที่สหรัฐฯมีเมื่อปลายเดือนเมษายน หากต้องการ 15 person.days พวกเขาต้องจ้างคนมากกว่า 500,000 คนเพื่อทำงานนี้ มันเป็นการยากมากที่จะทำงานนี้ให้ได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ หนึ่งในค่านิยมของระยะเวลาทุบด้วยค้อนคือการทำให้จำนวนเคสใหม่ลดลงเพื่อให้สามารถจัดการกับการสืบผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยได้
• นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าหากประเทศใดมีการระบาดของโรคอีกครั้งเช่นในสิงคโปร์หรือเกาหลีใต้ อาจจำเป็นต้องใช้ค้อนทุบในระดับท้องถิ่น เนื่องจากการระบาดเหล่านี้จะลดประสิทธิภาพในการตรวจสอบผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อ
• ทีมงานผู้สืบตาม 5 คนใช้เวลา 3 วันในการประมวลผลเคสหนื่งเคสนั้นช้าเกินไป การแพร่กระจายจำนวนมากจะเกิดขึ้นแล้วในระหว่างนี้
• เป็นไปได้ว่าผู้สืบตามจะไม่สามารถระบุตัวผู้พบปะกับผู้ป่วยทั้งหมดตามที่ต้องการ กระบวนการของทีมติดตามการพบปะสมาคมจาก Anchorage (จากภาพ) อาจเป็นผู้บุกเบิกในสหรัฐอเมริกาที่เพียงพอสำหรับรัฐอลาสก้า แต่ทำไม่ได้หากงานใหญ่กว่านี้ ทีมงานจะต้องมีประสิทธิภาพมากขึ้นสำหรับรัฐอื่นที่ใหญ่กว่าหรือในประเทศส่วนใหญ่

ลองนึกภาพว่าบ๊อบ (จุดสีแดง, ติดเชื้อ) เป็นคนชอบสังคมและมีปฏิสัมพันธ์กับคน 55 คนในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา อาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับบ๊อบที่จะบอกผู้สืบตัวถึงสมาชิกในครอบครัวทั้งสี่ของเขา หลังจากดูปฏิทินของตัวเองบ๊อบอาจบอกผู้สืบตัวถึงเพื่อนร่วมงานแปดคนที่เขามีการประชุมด้วย เขาอาจจำได้ว่าเขาทานอาหารเย็นกับเพื่อนอีกสี่คนและเดินทางไปร้านขายของชำ

หลังจากดูกล้องวงจรปิด ผู้สืบตามสามารถดูการเคลื่อนไหวของบ๊อบที่ร้านขายของชำและระบุตัวผู้มีปฏิสัมพันธ์กับบ๊อบเพิ่มเติมอีกสองราย รวมเป็น 18 รายชื่อ เนื่องจากผู้ตรวจสอบไม่มีหมายเลขโทรศัพท์ของเพื่อนร่วมงานของบ๊อบ หรือคนที่ทำงานในร้านขายของชำ พวกเขาจึงต้องคุยกับนายจ้างของบ๊อบและร้านชำเพื่อขอรายชื่อคนเหล่านี้ ทั้งนี้บ็อบก็ต้องให้ความร่วมมือ

18 รายนี่น้อยกว่าครึ่งของคนที่บ๊อบพบปะด้วยทั้งหมดและน่าเสียดายที่ใช้เวลาถึง 3 วันในการตรวจสอบนี้ โปรดจำไว้ว่าเราต้องการ 70% ถึง 90% ของผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยทั้งหมดภายในหนึ่งวัน แต่ด้วยกระบวนการนี้เราต้องพึ่งพาความร่วมมือและความทรงจำของบ๊อบ เราเห็นได้ว่าทำแบบนี้ไม่พอ

ประเทศที่ทำสิ่งนี้ได้ดีจริงๆคือเกาหลีใต้ พวกเขาทำได้อย่างไร?

เทคโนโลยีสำหรับการสืบตัวผู้ที่พบปะสมาคมกับผู้ติดเชื้อ: ข้อมูลส่วนบุคคลจากผู้ติดเชื้อ

ทีมงานสืบตัวผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยของเกาหลีใต้เข้าถึงข้อมูลใน GPS และข้อมูลการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิตของผู้ติดเชื้ออย่างบ็อบ เมื่อมีข้อมูลนี้มันก็เป็นเรื่องง่ายมากที่จะรู้ว่าบ๊อบทำอะไรอยู่ที่ไหนในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา (สี่เหลี่ยมสีเขียวบนแผนที่ข้างบน)

เมื่อบ๊อบมีข้อมูลช่วยรื้อฟื้นความจำ การระบุตัวผู้ที่พบปะกับบ๊อบก็เป็นเรื่องง่ายขึ้นเยอะ และสามารถเติมฐานข้อมูลให้เต็มได้ด้วยข้อมูลจากกล้องวงจรปิดและจากแหล่งข้อมูลอื่นๆ เช่นระบบรถบัสหรือโรงยิม ด้วยเหตุนี้ ในสถานการณ์ที่เราสมมุติขึ้นนี้ เราจึงติดตามผู้มีการพบปะกับบ๊อบเพิ่มขึ้นได้จาก 18 ถึง 41 คน ยังไม่ถึง 55 แต่ได้ 75% ของคนทั้งหมดแล้ว ซึ่งจะทำให้งานสืบตัวของเรามีผลกระทบต่อการแพร่เชื้อเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ตัวเลขเหล่านี้เป็นเพียงการประมาณ แต่สะท้อนให้เห็นถึงความเป็นจริงในเกาหลีใต้ นี่คือวิธีที่พวกเขาทำ และพวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงการระบาดใหม่ทั้งหมด นี่แสดงให้เห็นว่าการทำสิ่งนี้ให้ดีเพียงสิ่งเดียวอาจเพียงพอที่จะควบคุมการแพร่ระบาดของโรค

นอกจากนี้ งานสืบตัวยังมีประโยชน์อื่นอย่างมากที่เรายังไม่ได้พูดถึง

จากบทที่หนึ่งของบทความของเรา: เรียนเต้นรำมาสเตอร์คลาส เราอธิบายวิธีที่เกาหลีใต้ลงข่าวว่าคนไข้ที่ติดเชื้อไปที่ไหนบ้างและในเวลาใด ประชาชนสามารถดูได้อย่างรวดเร็วว่าสถานที่ที่พวกเขาไปเคยมีการแพร่เชื้อหรือไม่ เพื่อทราบว่าพวกเขาอาจติดเชื้อหรือไม่ และไปให้หมอตรวจ

นอกจากนี้ผู้คนสามารถดาวน์โหลดข้อมูลนี้ไว้ในโทรศัพท์ และใช้แอปที่จับคู่ข้อมูลของทางการเกี่ยวกับสถานที่ที่มีการระบาดกับข้อมูลการเคลื่อนไหวของตนเอง ด้วยวิธีนี้ถ้าคุณมีหนึ่งในแอปเหล่านี้คุณสามารถรู้ได้ทันทีว่าคุณเจอใครบางคนที่ติดไวรัสหรือไม่

เพราะการใช้แอปนี้มีประโยชน์กับคุณทันที (“แอปสามารถบอกได้ว่า ที่ที่ฉันไปมีการแพร่เชื้อบ้างหรือไม่ ฉันอยากรู้!”) ผู้คนจึงมีแนวโน้มที่จะดาวน์โหลดและใช้แอป

การที่จะให้สิ่งข้างต้นทั้งหมดเป็นไปได้ เจ้าหน้าที่จำเป็นต้องเข้าถึงข้อมูลการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิต และข้อมูลความเคลื่อนไหวของผู้ติดเชื้อเช่นบ๊อบ

ถึงเวลาแล้วที่เราจะพูดถึงความเป็นส่วนตัว

ความเป็นส่วนตัวกับการสืบตัวผู้มีการพบปะสมาคมกับผู้ป่วย

หมายเหตุ: เราได้คุยกับผู้เชี่ยวชาญด้านระบาดวิทยาและผู้เชี่ยวชาญด้านความเป็นส่วนตัวหลายคนในการเขียนหัวข้อนี้ แต่ข้อสรุปของเรายังไม่สิ้นสุด เรานำเสนอความคิดด้านล่างเพื่อให้มีการอภิปรายกันต่อไปในหัวข้อของการสืบติดตามผู้ที่พบปะกับผู้ติดเชื้อและความเป็นส่วนตัว และขอเรียนเชิญผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ มาอภิปรายแนวคิดเหล่านี้กับเรา

บางท่านอาจอ่านถึงตรงนี้และตอบโต้ทันทีว่า ยอมรับไม่ได้เพราะเป็นการละเมิดสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวของผู้คน ผลักดันรัฐบาลไปสู่การรวบรวมข้อมูล และการละเมิดความเป็นส่วนตัว

นี่คือการถกกันซื่งเราจะพูดถึงอีกทีในภายหลัง แต่มันไม่เกี่ยวข้องในสิ่งที่เราจะคุยกันตอนนี้: นักวิจารณ์ทั้งหลายอาจไม่ทราบว่าในหลายๆประเทศ กฎหมายไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเพราะโรคนี้อาจเป็น โรคที่ต้องแจ้ง

ความเป็นส่วนตัวกับโรคที่ต้องแจ้ง

บ๊อบติดเชื้อ ด้วยเหตุนี้เขาจึงเป็นอันตรายต่อสุขภาพของชุมชน นั่นหมายความว่าสิทธิในความเป็นส่วนตัวของบ๊อบแตกต่างจากของผู้อื่น และเป็นแบบนี้มานานหลายศตวรรษแล้วในหลายประเทศเช่นสหราชอาณาจักรหรือฝรั่งเศส อีกหลายประเทศเช่นออสเตรเลียก็มีกฎหมายที่คล้ายกัน ในสหรัฐอเมริกาก็มีกฏหมายเหล่านี้ในระดับรัฐ

กฏหมายเหล่านี้สมเหตุสมผลดี เราอย่าลืมว่าโรคติดเชื้อเหล่านี้รุนแรงได้แค่ไหน

ในกราฟนี้เราเห็นได้ว่าอัตราการตายพุ่งสูงจากปีหนึ่งไปอีกปีหนึ่งเนื่องจากโรคระบาดในสหรัฐอเมริกา แต่เมื่อมีการใช้มาตรการต่างๆ เช่นการน้ำสะอาดจากคลอรีน พีคแหลมๆในกราฟก็หายไปหมด

นี่คือลักษณะของโรคระบาดที่ไม่มีการควบคุม ในเวลานั้นเป็นที่รู้กันทั่วไปว่าผู้ป่วยไม่มีสิทธิเช่นเดียวกับคนมีสุขภาพดี เพราะพวกเขาถือเป็นภัยคุกคามที่มีต่อสังคม การระบุและแยกพวกเขาเป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นเจ้าหน้าที่จึงมีสิทธิ์ทำ

สิ่งนี้ยังคงเป็นจริงในทุกวันนี้สำหรับโรคมากมายหลายโรค แนวคิดที่เหมือนกันก็คือ: ถ้าคุณเป็นภัยคุกคามต่อสังคม หน่วยงานควรจะพร้อมที่จะกำจัดความเสี่ยงต่อสังคม

หากโคโรน่าไวรัสถูกระบุว่าเป็นโรคที่ต้องแจ้ง แพทย์จะต้องรายงานผลตรวจที่เป็นบวกต่อเจ้าหน้าที่ทันที เพื่อให้เจ้าหน้าที่ได้ใช้ทรัพยากรข้อมูลและเครื่องมือที่มีอยู่เพื่อสืบตามผู้มีการพบปะกับบ๊อบ

สามขั้นตอนเหล่านี้ (เป็นโรคที่ต้องแจ้ง, กระบวนการแจ้งให้เจ้าหน้าที่ทราบ, และการยกเว้นสิทธิความเป็นส่วนตัวในกรณีนี้) มักจะสอดคล้องกับกฎหมายสามชิ้นที่ต่างกันในทุกประเทศ ดังนั้นทุกประเทศจึงมีความเห็นแตกต่างกัน

สำหรับประเทศที่ส่งข้อมูลของบ๊อบไปยังหน่วยงานเรียกได้ว่าไม่ต่างจากการที่ตำรวจเข้าถึงข้อมูลโทรศัพท์มือถือหรือบัตรเครดิตเพื่อระบุตัวและค้นหาผู้ติดเชื้อ พวกเขาสามารถทำได้แล้วและควรทำได้ที่นี่ (สหรัฐ) โดยไม่ใช้กฏหมายหรืออำนาจพิเศษอย่างอื่น

ไม่ว่าจะมีวิธีแก้ปัญหาทางเทคนิคที่จะทำให้เข้าถึงข้อมูล GPS และบัตรเครดิตได้อย่างง่ายดายหรือไม่ไม่ใช่สิ่งสำคัญ: ผู้สืบตามตัวผู้ที่พบปะกับผู้ติดเชื้อควรมีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลประเภทนี้อยู่แล้ว การทำให้งานสืบตัวยากโดยไม่จำเป็นนั้นไร้สาระมาก

เท่าที่เราบอกได้ นี่คือระดับความเป็นส่วนตัวจากเกาหลีใต้ ดังนั้นอาจเพียงพอที่จะแก้ปัญหาได้ พวกเขาอนุมัติกฎหมายพิเศษสำหรับการนี้หลังจากการระบาดของโรคเมอร์สในปี 2558 ประเทศอื่นก็ควรทำได้เช่นกัน

ขอย้ำอีกครั้ง: นี่เป็นเครื่องมือที่มีค่ายิ่งสำหรับการหยุดยั้งการระบาดครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นทั่วโลก และไม่ควรต้องมีการถกเถียงเรื่องความเป็นส่วนตัวกันมากมาย เราควรให้ความสำคัญกับการทำงานที่เสร็จและสำเร็จผลมากกว่า

แต่เราทำได้มากกว่านี้ การถกเถียงเรื่องความเป็นส่วนตัวที่แท้จริงควรเกี่ยวกับเรื่องนี้: เจ้าหน้าที่ควรเข้าถึงข้อมูลจากผู้ที่ยังไม่ได้ติดเชื้ออย่างเป็นทางการหรือไม่?

ความเป็นส่วนตัวของผู้ที่ถูกสืบตาม

ตอนนี้ลองนึกภาพว่าที่ด้านบนของบัตรเครดิตและข้อมูลการเคลื่อนไหวจากบ๊อบ ผู้ติดตามในทีมของเราได้รับรายชื่อผู้ที่พบปะกับบ๊อบที่เชื่อถือได้จากผู้ให้บริการมือถือ

ผู้ให้บริการมือถือรู้ตำแหน่งของคุณได้ตลอดเวลา พวกเขาสามารถบันทึกข้อมูลนี้พร้อมกับข้อมูลของคนอื่นๆที่อยู่ใกล้คุณ และเมื่อใดก็ตามที่คนสองคนอยู่ใกล้กันในช่วงระยะเวลานึง เช่น 2m (6 ฟุต) นานกว่า 10 นาที ข้อมูลนี้ก็อาจถูกบันทึกได้ ประเทศที่มีผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือหลักเพียงรายเดียวสามารถทำแบบนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ประเทศที่มีผู้ให้บริการเครือข่ายหลายบริษัทสามารถสร้างฐานข้อมูลดังกล่าวร่วมกัน เพื่อป้องกันไม่ให้แต่ละ บริษัทเห็นข้อมูลจากลูกค้าของบริษัทอื่น

รัฐบาลสามารถส่งคำร้องขอ เพื่อรับรายชื่อผู้มีการพบปะกับบ๊อบทั้งหมด รวมทั้งสถานที่และเวลาที่พบกันโดยไม่ทราบรายละเอียดเพิ่มเติมของประชากรส่วนที่เหลือ

ในการนี้จะมีผลบวกปลอม (False positives) หลายอย่างเช่น GPS สามารถบอกความสูงได้ แต่เป็นไปได้ที่ตัวเลขความสูงถูกกำจัดออกไปในขั้นตอนของกระบวนการข้อมูล เป็นผลให้ดูเหมือนว่าทุกคนที่อาศัยอยู่ในตึกอพาร์ทเมนต์เดียวกันกับบ๊อบ (อยู่ในแนวตั้งเดียวกัน) จะเป็นผู้มีพบปะกับบ๊อบ แต่ผู้สีบตามสามารถแยกสิ่งเหล่านี้ออกได้โดยกำจัดข้อมูลของผู้ที่ดูเหมือนอยู่บ้านคุณแต่ไม่ได้อยู่กับคุณ

ข้อมูลที่ให้กับรัฐบาลในสถานการณ์นี้เป็นข้อมูลที่เราต้องการให้รัฐบาลมีแน่นอน: เพียงข้อมูลการเคลื่อนไหวส่วนบุคคลของผู้ติดเชื้อ และการจับคู่ของข้อมูลกับผู้มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อเท่านั้น ไม่มีใครมีข้อมูลจำนวนมากเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของคนอื่นนอกจากนี้

ผู้ให้บริการมือถือไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้มากกว่าที่ได้รับตามธรรมดาอยู่แล้ว วิธีนี้จะรักษาความเป็นส่วนตัวในขณะที่ช่วยเพิ่มความสามารถในการสีบตามผู้ที่พบปะสมาคมกับผู้ติดเชื้อ

ข้อเสียของการทำเช่นนี้คือ GPS ไม่แม่นยำเพียงพอ และอาจพลาดไม่รวมผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยบางรายออกไป หรือมีการระบุตัวว่าเป็นผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยทั้งๆที่ไม่มีการพบกัน เราทำ GPS ให้แม่นยำขึ้นได้หากกองทัพสหรัฐ (ข้อความส่วนนี้สำหรับประเทศอเมริกา) ตัดสินใจให้ประชาชนเข้าถึงรายละเอียดเพิ่มเติมซึ่งมีอยู่แล้ว แต่กองทัพสหรัฐอาจไม่ต้องการเช่นนี้ อาจเป็นไปได้ว่าความแม่นยำนั้นแย่มากจนการแก้ปัญหาแบบนี้ไร้ประโยชน์ หรืออาจแม่นเฉพาะกับพื้นที่ที่มีความหนาแน่นต่ำเท่านั้น เรายังไม่เห็นการวิเคราะห์ด้านนี้ในเชิงลึกและเราหวังว่าจะได้เห็นในอนาคต

ข้อจำกัดนี้เป็นเหตุผลว่าทำไมหลายๆ ประเทศจึงใช้แอปบลูทูธกัน

สิ่งที่ต้องมีเพื่อให้แอป Bluetooth มีประโยชน์ในการสืบตามผู้มีการพบปะกับผู้ป่วย

สมมุติว่าตอนนี้ผู้สืบตามของเราสามารถเข้าถึงข้อมูลของบ๊อบ และนอกจากนั้นยังสามารถพึ่งพาข้อมูลการพบปะจากแอปบลูทูธที่มีอยู่ในตลาดได้ด้วย

หากคุณไม่คุ้นเคยกับแอปบลูทูธที่ใช้ในการสืบตัว วิธีที่คนส่วนใหญ่คิดคือให้คนดาวน์โหลดแอปและตั้งค่าเพื่อที่เมื่อพวกเขาเปิดใช้แอป แอปจะบันทึกรหัสของทุกคนที่เข้าใกล้โดยไม่ระบุตัวตน (เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัว) ตราบใดที่คนเหล่านั้นเปิดใช้งานแอปที่คล้ายกัน นี่คือสิ่งที่ Apple และ Google ได้ตกลงที่จะเปิดใช้งานร่วมกัน

หากบ๊อบมีหนึ่งในแอปเหล่านี้เขาสามารถแจ้งได้ว่าเขาติดเชื้อโคโรน่าไวรัส และเขาต้องการส่งข้อมูลนี้ไปยังเจ้าหน้าที่

มีกี่คนที่ต้องการใช้แอปเช่นนี้?

หากคุณอ่านบทที่ 1 ของเรา คุณจะรู้ว่าแอปบลูทูธของทางการของสิงคโปร์ TraceTogether มี Penetration Rate (สัดส่วนการใช้จากจำนวนทั้งหมด ไม่มีรายละเอียดในบทความว่าสัดส่วนนี้มาจากจำนวนอุปกรณ์หรือจำนวนคนที่เป็นเจ้าของอุปกรณ์ จึงขอเรียกทับศัพท์ตามบทความดั้งเดิม) เพียง 20% ไอซ์แลนด์ซึ่งเป็นอีกประเทศหนึ่งที่ควรจะสามารถมีการใช้แอปนี้ในระดับสูงก็มี Penetration Rate เพียง 40% อินเดียเปิดตัวแอปที่ดาวน์โหลดโดยคน 50 ล้านคนซึ่งฟังดูราวกับว่าประสบความสำเร็จจนกระทั่งคุณจะรู้ว่าคนจำนวนนี้น้อยกว่า 4% ของประชากรอินเดีย

ถ้าเรามองโลกในแง่ดีมากๆ และคิดว่าประเทศส่วนใหญ่สามารถทำได้ดีกว่าสิงคโปร์ 50% — ไม่น่าเป็นไปได้เพราะคนสิงคโปร์ทุกคนมีสมาร์ทโฟน มีการศึกษาสูง และผู้คนเชื่อมั่นในรัฐบาล — ก็จะมีเพียง 30% ของประชากรสิงคโปร์ที่ดาวน์โหลดแอป

ในภาพข้างบน จุดที่มีวงกลมสีฟ้าอยู่รอบคือรายชื่อผู้มีการพบปะกับผู้ป่วยที่ได้ดาวน์โหลดแอปบลูทูธ น่าเสียดายที่บ็อบไม่ได้ดาวน์โหลดแอปนี้ ดังนั้นข้อมูลทั้งหมดนี้ไม่มีค่าในสถานการณ์นี้ หาก Penetration Rate ของแอปเหล่านี้มีเพียง 30% เราก็จะเห็นแบบนี้ 70% ของทั้งหมด

โอเค ตอนนี้สมมุติว่าบ็อบเอาจริง ดาวน์โหลดแอป ไม่เพียงเท่านั้นบ๊อบยังขยันมากและมีการตั้งค่าแอป และเปิดใช้บลูทูธตลอดเวลา

ในกรณีนี้ผู้สืบตัวสามารถพบผู้ที่พบปะกับบ๊อบ 8 คน — ประมาณ 15% ของจำนวนผู้ที่พบปะกับบ๊อบทั้งหมดที่เราต้องการ ทำไมถึงได้น้อยนัก เพราะผู้ที่บ๊อบพบปะสมาคมด้วยเพียง 30% เท่านั้นที่มีแอป การที่บ็อบมีแอปหมายความว่าเขาตระหนักถึงความจำเป็นในการใช้แอปและเพื่อนของเขาอาจมีแนวโน้มที่จะเป็นเหมือนเขา ดังนั้นสมมุติว่า 40% ของผู้ที่มีการพบปะกับบ๊อบดาวน์โหลดแอป แต่หลายคนไม่เคยเปิดหรือไม่เคยตั้งค่าในแอป หรือทำทุกอย่างแต่ไม่ได้เปิดบลูทูธใช้งานเมื่อมาเจอกัน

ดังนั้นเราจะไม่มีข้อมูลอะไรเลยใน 70% ของการพบปะทั้งหมดเพราะบ๊อบไม่มีแอป แม้ว่าเขาจะดาวน์โหลดแอป เขาอาจไม่ได้เปิด หรือตั้งค่าหรือเปิดบลูทูธใช้งาน ลองจินตนาการดูว่ามีเพียง 50% ของผู้ที่ดาวน์โหลดแอปใช้แอปตามความมุ่งหมายของผู้สร้างแอป นั่นหมายถึง 85% ของการพบปะทั้งหมดผู้สืบตัวจะเจอแต่คนที่ไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องตามที่ต้องการ

สำหรับส่วนที่เหลือประมาณ 15% ของผู้ติดเชื้อทั้งหมด มีเพียง 15% ของผู้ที่ผู้ติดเชื้อพบปะด้วยเท่านั้นที่มีแอปพลิเคชันที่ทำงานอย่างถูกต้อง

โปรดจำไว้ว่าเราต้องการ 70% -90% ของผู้ที่บ๊อบพบปะด้วยเพื่อออกจากมาตรการรุนแรง (ฟาดด้วยค้อน) ไปยังการคลายมาตรการ (เต้นรำ)

ไม่ใช่เพียงแค่นี้ วิธีที่แอปทำงานในปัจจุบันผู้คนจำเป็นต้องรายงานอาการของตัวเองด้วยการส่งข้อมูลดังกล่าวไปยังรัฐบาล ซึ่งคนส่วนใหญ่อาจไม่ทำ

พลเมืองดีหลายคนจะทำเช่นนี้ แต่หลายคนจะไม่ทำ: หากพวกเขามอบข้อมูลให้ผู้ตรวจสอบผลลัพธ์ที่เป็นไปได้คือครอบครัวและเพื่อนๆทุกคนจะต้องถูกตรวจและถูกกักกันหลายคน หากสามีหรือเพื่อนของคุณเสี่ยงต่อการสูญเสียงานเนื่องจากพวกเขาต้องอยู่บ้านต่อไปอีกสองสัปดาห์คุณจะมอบข้อมูลนี้ให้รัฐบาลหรือไม่?

ดังนั้นคุณอาจสืบจำนวนผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยได้เพียงครึ่งเดียว

ไม่มีใครรู้ว่าจะมีคนสักกี่คนที่จะทำสิ่งเหล่านี้ทุกอย่างในทุกขั้นตอน แต่หลังจากทำงานมานานกว่า 10 ปีในด้านการใช้งานผลิตภัณฑ์เทคโนโลยี เราเดาอย่างมีความรู้ได้ดังต่อไปนี้:

คุณลองใช้โมเดลแบบง่ายๆดูได้ที่นี่

ข้อความข้างต้นเราอาจมองโลกในแง่ดีเกินไป และจำนวนรายชื่อผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อที่ส่งไปยังผู้สืบตัวจริงๆแล้วอาจมีเพียง 0.1% หรือเราอาจมองในแง่ร้ายและตัวเลขจริงคือ 5% หรือ 10% แต่ด้วยวิธีการที่พูดมานี้เรายังห่างจาก 70% -90% ที่เราต้องการมาก

แล้วเราจะต้องปรับปรุงอย่างไร? ขั้นแรกให้จินตนาการว่า Apple และ Google ได้กำลังอัปเดต Operating System (OS) อยู่ — แต่แทนที่จะต้องดาวน์โหลดแอป ทันทีที่คุณอัปเดต OS แอปจะทำงานอยู่ข้างหลังโดยอัตโนมัติ และทำให้เหมาะที่สุดที่จะได้รายชื่อผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อ ในสถานการณ์ดังกล่าวนี้ เป็นไปได้ว่าคนประมาณ 50% จะอัปเดตระบบ OS นี่คืออัตราปกติภายในหนึ่งเดือน

สมมุติว่าแอปดังกล่าว บ๊อบยังคงต้องแจ้งรัฐบาลผ่านแอปว่าเขาติดเชื้อ เพื่อส่งรายชื่อผู้ที่พบปะกับเขาไปยังหน่วยงานที่รับผิดชอบ สมมุติว่ายังมีเพียง 50% ที่แจ้ง

เรายังคงสืบตัวได้เพียงประมาณ 10% ของที่ผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อ! ก็ยังดี แต่ก็ยังไม่พอ เราทำให้ดีกว่านี้ได้ไหม คำตอบคือได้

สมมุติว่าตอนนี้การดาวน์โหลด OS เป็นไปโดยอัตโนมัติ ผู้ใช้อาจตัดสินใจที่จะไม่อัปเดต OS แต่ Apple และ Google เรียกร้องคุณอย่างหนักแน่นทุกวันเพื่อให้คุณอัปเดต OS

สมมุติว่าด้วยเนื่องจากบ๊อบเป็นโรคที่ต้องแจ้ง เขาจึงไม่มีโอกาสเลือกที่จะอัปโหลดรายชื่อผู้ที่เค้าพบปะสมาคมด้วย เมื่อผลการตรวจของเขาเป็นบวก มันจะถูกอัปโหลดให้เขา

มีงานวิจัยจำนวนมากที่สนับสนุนความแตกต่างอย่างมากระหว่างการเลือกเข้าร่วม (Opt-in) และการเลือกที่จะไม่เข้าร่วม (Opt-out)

ตัวอย่างจากการบริจาคอวัยวะ ความแตกต่างระหว่าง Opt-in และ Opt-Out อยู่ที่ ~ 15% และ ~ 99% ในการติดตามผู้ที่ผู้ติดเชื้อพบปะด้วย คนส่วนใหญ่จะไม่เลือกที่จะ Opt-out และถึงแม้พวกเขาเลือกที่จะ Opt-out เราสามารถผลักดันให้พวกเขาเลือกที่จะเข้าร่วม (Opt-in) ได้ เช่นขอคำยืนยันใหม่ทุกๆ สองสามชั่วโมงหรือขอให้พวกเขาตั้งค่าทุกสองสามชั่วโมงเพื่อยืนยันการไม่เข้าร่วม ไม่ใช่ทุกประเทศจะได้ Penetration Rate ถึง 99% เหมือนการบริจาคอวัยวะทั้งนี้เพราะเหตุผลทางการเมือง แต่ถ้าเราต้องการให้แอปเหล่านี้มีประโยชน์ วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่จะทำได้

ประเด็นที่เราพยายามเน้นก็คือ แอปเหล่านี้จะมีความสำคัญก็ต่อเมื่อ Penetration Rate ของแอปสูงมากๆเท่านั้น และการตัดสินใจทุกอย่างของผู้ใช้จะทำให้เรตนี้ลดลงอย่างมาก แต่ถ้าเราทำได้ตามเป้า รางวัลจะเยี่ยมมาก

ทันทีหลังจากที่มีผู้ป่วย เจ้าหน้าที่อาจมีรายชื่อผู้พบปะที่เกี่ยวข้องทั้งหมด (รวมทั้งผลบวกที่ผิดจำนวนมาก — false positives) การสัมภาษณ์บ๊อบจะเป็นเรื่องง่ายและเจ้าหน้าที่สามารถติดต่อไปยังผู้ที่พบปะกับบ๊อบได้ทุกคน

และมันก็ไม่ยากที่จะทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้น จำประกาศที่เราพูดถึงก่อนหน้านี้จาก Apple และ Google ได้ไหม ส่วนหนึ่งของคำประกาศคือพวกเขากำลังเปิดให้นักพัฒนาซอฟแวร์สร้างแอปบลูทูธที่สามารถโต้ตอบกันได้อย่างง่ายดาย แต่ต่อไปจะสร้างคุณสมบัติเหล่านี้ไว้ใน OS โดยตรง และกำลังวางแผนที่จะทำแบบ Opt-in แต่เป็นเรื่องง่ายที่จะทำให้เข้มงวดขึ้นไปอีกโดยเปลี่ยนเป็นการบังคับใช้ในกรณีที่มีความต้องการที่ชัดเจนเพียงพอและรัฐบาลเรียกร้องให้ทำ

โปรดจำไว้ว่าประเด็นทั้งหมดนี้คือ เราต้องการให้งานสืบตัวการพบปะสมาคมของผู้ติดเชื้อได้ผลดีพอที่จะช่วยให้เราเปิดเศรษฐกิจได้อีกครั้ง — เปลี่ยนจากมาตรการลงค้อนมาเป็นการเต้นรำ — หากการไม่เข้าร่วมใช้แอป (Opt-out) ลดลงจาก 20% เหลือ 5% จำนวนผู้พบปะกับผู้ป่วยที่ตามได้ก็จะมากพอที่จะส่งผลดีกับงานสืบตัว

เราขอย้ำว่าตัวเลขทั้งหมดที่ใช้ในส่วนนี้เป็นเพียงตัวอย่างเท่านั้น ไม่ใช่ตัวเลขจริง เราต้องการแสดงให้เห็นว่า ปัจจัยของความสำเร็จที่สำคัญที่สุดสำหรับเทคโนโลยีการสืบตามการพบปะของผู้ติดเชื้อนั้นคือแอปต้องถูกใช้งาน

ทางเลือก — การใช้รหัส QR แทนแอป Bluetooth

แอปบลูทูธ (หรือฟีเจอร์ที่มีใน iOS หรือ Android) ไม่ใช่วิธีเดียวในการทำเช่นนี้ มีทางเลือกอื่นๆที่น่าสนใจ หนึ่งในนั้นคือรหัส QR เช่นที่ Zerobase กำลังสร้างขึ้น

เมื่อคุณเข้าสู่ตัวอาคาร คุณอาจต้องสแกนรหัส QR การสแกนจะเชื่อมโยงคุณกับสถานที่นั้นในเวลานั้น เช่นเดียวกับคนอื่นๆทุกคนในวันเวลาเดียวกัน รหัสเหล่านี้สามารถพิมพ์และแปะได้อย่างง่ายดายทุกที่: ทางเข้าอาคาร สถานีรถบัส รถไฟ … การติดตามสามารถทำได้ในลักษณะที่รักษาความเป็นส่วนตัว

ความแตกต่างกับแอป bluetooth ไม่ใช่เทคโนโลยี ทั้งคู่ดีมาก ความแตกต่างคือการบังคับใช้ เราสามารถบังคับให้ผู้คนสแกนรหัส QR ได้หากพวกเขาต้องการเข้าไปในอาคาร ด้วยวิธีนี้การไม่เข้าร่วมจะได้รับการรักษาไว้ (Opt-out คือเลือกที่จะไม่เข้าไปในอาคาร) แต่แรงจูงใจให้เลือกที่จะเข้าร่วม (Opt-in) นั้นสูงดี เราสามารถทำแอปบลูทูธได้ในทำนองเดียวกัน ถ้าอยากเข้าอาคารก็ต้องใช้แอป ถ้าทำดังนี้เราอาจได้ Penetration Rate ที่สูงพอ

แต่เรายังคงมีปัญหาในการรายงานตนเอง เราต้องการวิธีที่จะอัปโหลดสถานที่และตัวคนที่มีการพบปะกับผู้ติดเชื้อไปยังเจ้าหน้าที่โดยอัตโนมัติหากบ๊อบถูกระบุว่าติดเชื้อ

เราพูดกันถึงข้อมูลจำนวนมาก ขอสรุปทางเลือกทั้งหมดของเราด้วยข้อดีและข้อเสีย

คุณคงเห็นได้ว่า เราเชื่อว่าแอปบลูทูธที่ต้องเลือกเข้าร่วม (Opt-in) นั้นไม่มีค่า รหัส QR ที่ไม่ได้บังคับใช้นั้นดีกว่าเล็กน้อยเพราะอย่างน้อยบ๊อบสามารถสแกนและบันทึกตำแหน่งที่เขาเคยไป แต่ถ้าไม่บังคับใช้ ผู้คนและธุรกิจก็จะไม่ใช้ ดังนั้นการบันทึกข้อมูลก็จะเกิดขึ้นน้อย

การติดตามผู้ที่พบปะกับผู้ป่วยชนิดใช้แรงงานล้วนๆให้ผลดีมากขึ้นถัดไป เราจำเป็นต้องมีการสีบตัวแบบนี้อยู่แล้ว ดังนั้นเราควรทำ แต่จะติดตามได้เพียงบางส่วนเท่านั้น และวิธีนี้จะใช้เวลา ความเป็นส่วนตัวของทั้งผู้ติดเชื้อและผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อจะถูกรบกวน

จากนั้น เรามีวิธีใช้เทคโนโลยีหลายอย่างที่ช่วยในการสืบหาผู้ที่ผู้ติดเชื้อพบปะด้วยอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นการเข้าถึงข้อมูล GPS และบัตรเครดิตของบ๊อบ การจับคู่ข้อมูลจาก GPS ที่นำโดยผู้ให้บริการโทรศัพท์มือถือ หรือการใช้แอปบลูทูธ สิ่งเหล่านี้จะให้ข้อมูลจำนวนมากอย่างรวดเร็วและไม่กระทบความเป็นส่วนตัวมากนัก

ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการบังคับใช้รหัส QR หรือแอปบลูทูธ ทั้งสองวิธีนี้ก่อให้เกิดการถ่ายโอนรายชื่อผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อในทันที ในขณะที่ยังรักษาความเป็นส่วนตัวได้อย่างสมเหตุสมผล ทั้งนี้เพราะข้อมูลเดียวที่เจ้าหน้าที่ได้รับคือข้อมูลของบุคคลและผลของการจับคู่ข้อมูล รวมทั้งสถานที่และวันเวลาที่การพบปะเกิดขึ้น

สำหรับการแก้ปัญหานี้ เจ้าหน้าที่ไม่จำเป็นต้องมีข้อมูลมากกว่านี้ ไม่จำเป็นต้องติดตามการเคลื่อนไหวทุกเดือน ข้อมูลในสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเมื่อมีคนได้รับการพิสูจน์ว่าติดเชื้อก็เพียงพอแล้ว

บางคนอาจไม่ชอบใจ แม้การลดความเป็นส่วนตัวเป็นไปอย่างจำกัด เรามาพูดถึงเรื่องนี้กันต่อไป

เราควรคิดถึงโคโรน่าไวรัสและความเป็นส่วนตัวอย่างไร

เรากลัว

ทุกอย่างในโลกที่เรารู้จักรอบตัวเราหายไปในชั่วข้ามคืน งาน ชีวิต เสรีภาพ มิตรภาพที่เราทุกคนรักกำลังถูกกักกัน

ดังนั้นเมื่อเราพูดถึงสิ่งอื่นที่จะถูกยึดไปจากเรา เช่นความเป็นส่วนตัว เราจึงไม่ชอบ เราประท้วง เราไม่ต้องการสูญเสียสิ่งเหล่านี้ด้วย

เพราะเราเข้าใจว่างาน มิตรภาพ เสรีภาพจะกลับคืนมา แต่เรากลัวว่าถ้าเรายอมมอบความเป็นส่วนตัวของเราให้เจ้าหน้าที่ เราอาจไม่ได้มันคืนมา

เรากลัว 1984 (ผู้แปล: นวนิยายเขียนโดย George Orwell เกี่ยวกับการปกครองแบบเบ็ดเสร็จโดยรัฐบาลควบคุมความประพฤติของพลเมืองทุกคน)

เราต้องการหลีกเลี่ยงโลกที่ขับเคลื่อนด้วย AI ซึ่งทำให้รัฐบาลรู้การเคลื่อนไหวของเราทุกอย่าง ให้คะแนะความประพฤติเรา และในไม่ช้าคงบอกเราว่าเราควรคิดอย่างไร เราไม่ต้องการเหมือนประเทศจีน

นี่ไม่ได้เป็นแค่ฝันร้ายทางทฤษฎี ฮังการีเพิ่งก้าวลงสู่การปกครองแบบเผด็จการในใจกลางสหภาพยุโรปในขณะที่ผู้คนไม่สนใจ และสหรัฐอเมริกายังอยู่ภายใต้บัญญัติต่อต้านการก่อการร้าย (Patriot Act) ซึ่งได้รับการอนุมัติเมื่อ 19 ปีที่แล้วหลังเหตุการณ์ 9/11

ความกลัวเป็นสิ่งดีเพราะทำให้เราตื่นตัว ทำให้เราใส่ใจ ทำให้เราซาบซึ้งกับเสรีภาพที่เรามีและต่อสู้เพื่อปกป้องมัน เพราะถ้ามันหายไป เราอาจจะไม่ได้มันคืนมา

แต่ความกลัวนั้นต้องสมเหตุสมผล จะยอมให้มันครอบคลุมเราไม่ได้ เราต้องไม่ยอมเสียขวัญตื่นตระหนก

เราต้องมองปัญหาอย่างเฉยๆ แบ่งปัญหาออกเป็นชิ้นๆ และตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรอย่างมีเหตุผล

วิธีแรกที่เราแบ่งปัญหาออกคือการตระหนักว่า ในกรณีนี้เราไม่ได้ต้องการข้อมูลของทุกคน แต่ข้อมูลของคนกลุ่มเล็กๆสองกลุ่ม นั่นคือผู้ติดเชื้อและผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อ

ผู้ติดเชื้อนั้นมีสิทธิส่วนบุคคลที่แตกต่างกันอยู่แล้ว หลายประเทศมีกฎหมายเพื่อปฏิบัติต่อคนกลุ่มนี้แตกต่างจากคนที่ไม่ติดเชื้อ และเราต้องการให้พวกเขามีสิทธิที่แตกต่างออกไป เราต้องการให้มีผู้ติดเชื้อที่ไม่ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่เพื่อลดผลกระทบของการแพร่ระบาดอย่างนั้นหรือ? การถกในจุดนี้อย่างเดียวไม่ควรเกินกว่าระดับความเป็นส่วนตัวที่คนกลุ่มนี้ควรได้รับอนุญาตให้มี

ข้อเสนอทั้งหมดในที่นี้ชี้ให้เห็นว่าข้อมูลที่เราจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับการติดเชื้อคือสถานที่ที่ผู้ติดเชื้อไปในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ไปกับใคร และพบกับใคร การถามพวกเขาโดยตรงเป็นสิ่งที่บกพร่อง การรับข้อมูลนั้นผ่าน GPS ข้อมูลการใช้จ่ายผ่านบัตรเครดิต หรือแอปบลูทูธแบบบังคับใช้มีความน่าเชื่อถือและรวดเร็วกว่า

สำหรับผู้ที่พบปะกับผู้ติดเชื้อ สิทธิความเป็นส่วนตัวของพวกเขาควรจะสูงขึ้นเล็กน้อย เราไม่ต้องการข้อมูลจากบัตรเครดิตหรือข้อมูลการเคลื่อนไหวทั้งหมด เราแค่อยากรู้ว่าคนเหล่านี้คือใครและปฏิสัมพันธ์ที่พวกเขามีกับคนที่ติดเชื้อ: เกิดขึ้นที่ไหน เมื่อไหร่ และนานเท่าไหร่ เราต้องการข้อมูลนั้นในช่วงสองถึงสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเท่านั้น ข้อมูลดังกล่าวสามารถรวบรวมได้ผ่านแอปบลูทูธหรือ รหัส QR แบบบังคับใช้ รายงานจากผู้ให้บริการมือถือ เท่านี้ก็พอ รัฐบาลไม่จำเป็นต้องรู้มากกว่านี้

รายการข้อจำกัดของข้อมูลที่เจ้าหน้าที่ควรรวบรวมมีดังนี้คือ:

• ข้อจำกัดของข้อมูล: สำหรับผู้ที่ติดเชื้อเราจะรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ที่พวกเขาไป พบกับใคร ที่ไหน และใช้เวลาด้วยกันนานเท่าไหร่ สำหรับผู้ที่ผู้ติดเชื้อไปพบด้วย เราต้องการรู้เพียงแค่มีการพบปะกันที่ไหน เมื่อไหร่ และนานเท่าไหร่
• ข้อจำกัดของเวลา: ข้อมูลที่จะเข้าถึงได้คือภายในสามสัปดาห์ก่อนหน้าการตรวจพบการติดเชื้อเท่านั้น ข้อมูลก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะถูกลบ
• ข้อจำกัดการเข้าถึงข้อมูล: มีเพียงกระทรวงสาธารณสุขหรือหน่วยงานระดับภูมิภาคหรือเทียบเท่าเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงข้อมูลที่รวบรวมได้ ภายใต้กระบวนการทางกฎหมายจากบริษัทเอกชนหรือโดยผู้ตรวจสอบและโดยการสัมภาษณ์ ควรมีการกำหนดไว้อย่างชัดเจน ว่าใครบ้างภายในกระทรวงสาธารณสุขที่เข้าถึงข้อมูลได้ มีการตรวจสอบการเข้าถึงข้อมูลอย่างระมัดระวังโดยติดตามทุกครั้งที่พนักงานเข้าถึงข้อมูล
• ต้องมีความปลอดภัยของข้อมูล: ข้อมูลที่ทำให้ช่วยในการระบุตัวบุคคล Personally identifiable information (PII) ทั้งหมดจะได้รับการคุ้มครองให้เข้มงวดตรงกับมาตรฐานทางการแพทย์
• ต้องมีกฏเกณฑ์การยกเลิกที่ชัดเจน: เราต้องการข้อมูลนี้เฉพาะในช่วงที่มีการแพร่ระบาดของโรคเท่านั้น คำจำกัดความของ“ โรคระบาด” จำเป็นต้องมีวัตถุประสงค์และระบุไว้อย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่นเมื่อประชากรมากกว่า 70% มีภูมิคุ้มกันทั้งจากการฉีดวัคซีนและการมีภูมิคุ้มกันฝูงชน (Herd immunity) ระบบรวบรวมข้อมูลจะถูกปิดโดยอัตโนมัติและข้อมูลที่เก็บรวบรวมไว้จะถูกทำลาย
• ต้องมีกระบวนการทางกฏหมาย: ประชาชนต้องขอความช่วยเหลือต่อศาลได้ หากรัฐบาลใช้ข้อมูลนอกเหนือจากเจตนาเดิม หรือหากบทสรุปที่ผู้ตรวจสอบรวมความไว้ไม่ยุติธรรมหรือไม่เพียงพอ
• ต้องมีความโปร่งใส: ข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมควรมีการเปิดเผยอย่างชัดเจนต่อสาธารณะ ทั้งนี้โดยไม่รวมถึงข้อมูลที่สามารถระบุตัวบุคคลได้ทั้งหมด (PII) เช่นชื่อหรือที่อยู่

ผู้เชี่ยวชาญด้านความเป็นส่วนตัวสามารถให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิธีการปกป้องข้อมูลสถานที่ ตัวอย่างเช่นเรายกการดำเนินการติดตามผู้พบปะกับผู้ติดเชื้อทั้งหมดให้บริษัทหรือองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไร พวกเขาสามารถสื่อสารกับเจ้าหน้าที่ได้ เราอาจไม่อนุญาตให้คนเลือกที่จะไม่เปิดเผยข้อมูล แต่อนุญาตให้เลือกได้ว่าจะให้ข้อมูลกับใคร

วิธีที่สองในการมองปัญหานี้คือจากดูจากมุมมองของข้อมูลที่เราไม่ต้องการให้รัฐบาลมี คนส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะยินยอมให้รัฐบาลได้ข้อมูลของผู้ติดเชื้อในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา สิ่งที่พวกเขาไม่ต้องการคือรัฐบาลที่จะรู้การเคลื่อนไหวทั้งหมดของพวกเขา

แต่สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นแล้ว

ไม่เพียงแต่ข้อมูลมากมายมหาศาลที่มีอยู่แล้วในหน่วยงานรัฐบาลบางประเทศเช่นสหรัฐอเมริกาใน IRS, DHS, FBI และหน่วยงานอื่นๆ หากแต่บริษัทเอกชนก็มีข้อมูลจำนวนมากเหล่านี้อยู่แล้วเช่นกัน

(ผู้แปล: นี่คือองค์กรของรัฐบาลสหรัฐ: IRS = Internal Revenue Service องค์กรเก็บภาษี, DHS = Department of Homeland Security หน่วยงานความมั่นคง, FBI = Federal Bureau of Investigation หน่วยตำรวจสืบสวนของรัฐบาลกลาง)

ตามที่ New York Times รายงาน บริษัทหลายสิบบริษัท — หรืออาจมีเป็นร้อยๆบริษัท — ที่รวบรวมและขายข้อมูลส่วนบุคคลมากกว่าที่เราต้องการในการหยุดโรคระบาด บริษัทเช่น Google, Apple, Waze, Uber, IBM, Kiip, TheScore, Facebook และอีกมากมายรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนและไปที่ไหนตลอดเวลา และหลายบริษัทขายข้อมูลเหล่านี้

บริษัทต่างๆเปิดเผยว่าพวกเขารู้ข้อมูล 5,000 จุดต่อผู้ใช้ นั่นอาจมากกว่าที่คุณรู้เกี่ยวกับตัวเองเสียอีก บางครั้งข้อมูลดังกล่าวจะถูกขายโดยไม่เปิดเผยชื่อ แต่ก็มีวิธีที่ทำให้เปิดเผยชื่อได้โดยไม่ยากนัก (De-anonymize)

ดังนั้นเรากำลังถกเถียงกันว่าจะแบ่งปันข้อมูลจำนวนเล็กน้อยกับบริษัท เอ็นจีโอ หรือรัฐบาลที่น้อยกว่าที่เราสามารถซื้อออนไลน์ได้ และเราควรห่วงข้อมูลเหล่านั้นมากกว่าข้อมูลเรื่องคุณพบบ๊อบเพื่อทานอาหารกลางวันเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

วิธีที่สามที่เราสามารถแก้ปัญหานี้คือการตระเตรียมทางเลือกของเราไว้ก่อน ระบบบางอย่างที่อธิบายไว้ในที่นี้อาจยังมีการถกเถียงกันอยู่ อย่างไรก็ตามเราอาจต้องการสร้างระบบเหล่านี้ในตอนนี้โดยยังไม่อนุมัติใช้ หากเรารอเป็นเดือนๆเพื่อให้การการถกเถียงยุติลงและทันใดนั้นมีการระบาดของโรคเกิดขึ้นใหม่อีก เราอาจต้องตัดสินใจว่าจะปิดตัวเศรษฐกิจหลายล้านล้านดอลลาร์ลงหรือเราจะเปิดสวิตช์ใช้เทคโนโลยีนี้ ซึ่งเราจะมีทางเลือกนี้หากเรามีเทคโนโลยีที่พร้อมใช้ หากเราต้องการใช้งานแอปบลูทูธแบบบังคับใช้ เราจำเป็นต้องสร้างแอปเดี๋ยวนี้เพื่อให้มีตัวเลือกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

ท้ายที่สุดเราควรมองความเป็นส่วนตัวในบริบทของสิทธิ์อื่นๆที่เราสูญเสียไปแล้ว เราเสียสุขภาพไปแล้ว เสียเศรษฐกิจไปแล้ว เสียอิสรภาพไปแล้ว หากเราสามารถนำสิ่งเหล่านี้กลับมาโดยเสียความเป็นส่วนตัวเล็กน้อย เราจะไม่พิจารณาทางเลือกนี้หรือ แพคเกจมูลค่า 2 ล้านล้านเหรียญสหรัฐที่อนุมัติในสหรัฐอเมริกาเทียบเท่ากับ $10,000 ต่อคนอเมริกันผู้ใหญ่หนึ่งคน คุณแน่ใจหรือว่าคุณต้องการจ่าย $10,000 มากกว่าการให้ข้อมูลเพียงเล็กน้อยกับรัฐบาล นี่คือข้อมูลที่คุณให้กับ FourSquare อยู่แล้วทุกวันนี้

โดยสรุป เราเพียงต้องการแบ่งปันข้อมูลเล็กน้อยของคนเพียงไม่กี่คน น้อยกว่าสิ่งที่เปิดเผยต่อสาธารณชนหรือรัฐบาลอยู่แล้วในทุกวันนี้ ทั้งหมดนี้เพื่อที่เราจะได้สุขภาพ เศรษฐกิจ อิสรภาพ และชีวิตของเรากลับคืนมาอีกครั้ง

มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาให้โดดเดี่ยว เราถูกสร้างมาให้เต้นรำ

บทความส่วนนี้ดึงความคิดและแหล่งที่มาจากงานวิจัยของ @Genevieve Gee ที่เกี่ยวกับการสีบตามการพบปะของผู้ติดเชื้ออย่างมาก

ต้นฉบับบทความภาษาอังกฤษเขียนโดย Uri Alon ศาสตราจารย์ทางด้าน Systems Biology จาก Weizmann Institute of Science อิสราเอล

ต้นฉบับภาษาอังกฤษอยู่ที่นี่

ผู้เขียนกล่าวไว้ในต้นฉบับว่าบทความนี้ยังไม่มี Peer Review

หากมีคำถามเกี่ยวกับบทความนี้ ส่งอีเมล์ไปถาม Dr. Alon ได้ที่ uri.alon@weizmann.ac.il

ใช้เวลาอ่านประมาณ 15 นาที

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

หลายประเทศได้ใช้การล็อคดาวน์ในการช่วยระงับ COVID-19 ซึ่งส่งผลกระทบทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรง

เราขอเสนอกลยุทธ์ทางออกจากการล็อคดาวน์ที่จะส่งผลให้กิจกรรมทางเศรษฐกิจมีความยั่งยืนแม้จะลดลง เราใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์เพื่อแสดงว่ากำหนดการทำงาน 4 วันตามด้วยการล็อคดาวน์ 10 วันวนกันไป หรือใช้จำนวนวันที่ต่างกันแต่ในลักษณะสลับกันไประหว่างวันทำงานและวันล็อคดาวน์ จะสามารถยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคได้ ในขณะเดียวกันก็จะก่อให้เกิดการจ้างงานแบบพาร์ทไทม์ จำนวนวันทำงานสามารถปรับได้โดยการตามสังเกต

วงจรแบบนี้จะลดค่า R ของการระบาดได้โดยการลดเวลาการแพร่เชื้อลง และโดยการวางระยะที่ติดเชื้อไว้ในระหว่างวันทำงาน และวางระยะที่ผู้ป่วยแพร่เชื้อได้สูงสุดในช่วงวันล็อคดาวน์

ตลอดระยะเวลาทั้งหมดนี้ มาตรการทางระบาดวิทยาแบบเต็มรูปแบบจำเป็นต้องดำเนินการต่อไป เช่นการรักษาสุขอนามัยทั่วไป การวางระยะห่างของตัวบุคคลจากกัน (Physical Distancing) การทดสอบที่ครอบคลุมทั่วถึง และการติดตามตัวผู้มีการติดต่อกับผู้ติดเชื้อ

กลยุทธ์การออกจากการล็อคดาวน์แบบเป็นวงจรเป็นกรอบความคิด ซึ่งเมื่อรวมกับมาตรการอื่นๆที่ใช้ในการควบคุมการแพร่ระบาดของโรค จะช่วยให้สามารถบ่งบอกจุดเริ่มต้นของการคาดการณ์ในภาคเศรษฐกิจได้

…

หลายประเทศได้ใช้การล็อคดาวน์ในการช่วยระงับ COVID-19 ซึ่งส่งผลกระทบทางเศรษฐกิจอย่างรุนแรง

เราขอเสนอกลยุทธ์ทางออกจากการล็อคดาวน์ที่จะส่งผลให้กิจกรรมทางเศรษฐกิจมีความยั่งยืนแม้จะลดลง เราใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์เพื่อแสดงว่ากำหนดการทำงาน 4 วันตามด้วยการล็อคดาวน์ 10 วันวนกันไป หรือใช้จำนวนวันที่ต่างกันแต่ในลักษณะวนกันไปในแนวนี้ จะสามารถยับยั้งการแพร่ระบาดของโรคได้ ในขณะเดียวกันก็จะก่อให้เกิดการจ้างงานแบบพาร์ทไทม์ จำนวนวันทำงานสามารถปรับได้โดยการตามสังเกต

วงจรแบบนี้จะลดค่า R ของการระบาดได้โดยการลดเวลาการแพร่เชื้อลง และโดยการวางระยะที่ติดเชื้อไว้ในระหว่างวันทำงาน และวางระยะที่ผู้ป่วยแพร่เชื้อได้สูงสุดในช่วงวันล็อคดาวน์

ตลอดระยะเวลาทั้งหมดนี้ มาตรการทางระบาดวิทยาแบบเต็มรูปแบบจำเป็นต้องดำเนินการต่อไป เช่นการรักษาสุขอนามัยทั่วไป การวางระยะห่างของตัวบุคคลจากกัน (Physical Distancing) การทดสอบที่ครอบคลุมทั่วถึง และการติดตามตัวผู้มีการติดต่อกับผู้ติดเชื้อ

กลยุทธ์การออกจากการล็อคดาวน์แบบเป็นวงจรเป็นกรอบความคิด ซึ่งเมื่อรวมกับมาตรการอื่นๆที่ใช้ในการควบคุมการแพร่ระบาดของโรค จะช่วยให้สามารถบ่งบอกจุดเริ่มต้นของการคาดการณ์ในภาคเศรษฐกิจได้

ภาพที่ 1 — กลยุทธ์การล็อคดาวน์และการทำงานแบบเป็นวงจร สามารถควบคุมการแพร่ระบาด ป้องกันการกลับมาของโรค และทำให้เกิดการจ้างงานที่คาดการณ์ได้ จากภาพ A) การออกจากการปลดล็อคมีความเสี่ยงต่อการฟื้นชีพของโรค โดยจะทำให้มีความจำเป็นต้องกลับเข้าสู่การล็อคดาวน์อีกครั้งเป็นเวลานาน B) กลยุทธ์การล็อคการทำงานแบบวัฏจักรป้องกันการกลับมาของโรค โดยการรักษาค่าเฉลี่ย R ให้ <1 กลยุทธ์นี้จะช่วยให้ออกจากการล็อคดาวน์เร็วขึ้น และให้ตารางการทำงานแบบพาร์ทไทม์ที่ชัดเจน ค่า R ที่ใช้ในการล็อคดาวน์และวันทำงานคือ R_L (ค่า R ช่วงล็อคดาวน์) = 0.6 และ R_W (ค่า R ช่วงทำงาน) = 1.5

เราขอเสนอกลยุทธ์ทางออกจากการล็อคดาวน์อย่างระมัดระวังซึ่งสามารถป้องกันการกลับมาของการระบาดในขณะเดียวกันก็เกื้อหนุนกิจกรรมทางเศรษฐกิจแบบยั่งยืนแม้ว่าจะลดน้อยลงก็ตาม

กลยุทธ์นี้สามารถนำไปใช้ได้เมื่อถึงจุดที่การล็อคดาวน์สำเร็จในการทำให้จำนวนผู้ป่วยวิกฤติรายวันอยู่ในจำนวนที่ระบบสาธารณสุขสามารถรองรับได้

แนวคิดพื้นฐานคือการรักษาค่า R ให้ต่ำกว่า 1 (ค่า R หมายถึงจำนวนเฉลี่ยของผู้ที่รับเชื้อจากผู้ติดเชื้อหนึ่งคน) เมื่อ R ต่ำกว่า 1 จำนวนผู้ติดเชื้อจะลดลงอย่างทวีคูณ นี่คือหลักการพื้นฐานของระบาดวิทยา

ในการลดค่า R ให้ต่ำกว่า 1 เราขอเสนอกำหนดการแบบวงจรหมุนเวียนโดยมีจำนวนวันทำงานต่อเนื่อง k ตามด้วยวันล็อคดาวน์ต่อเนื่อง n (ดู Bin et al, 2020) ดังที่แสดงไว้ด้านล่าง 4 วันของการทำงานและ 10 วันของการล็อคดาวน์เป็นวงจรที่เหมาะสมที่จะซ้ำในทุก 2 สัปดาห์

ตลอดระยะเวลานี้ควรมีการใช้และปรับปรุงมาตรการทางระบาดวิทยา ซึ่งรวมถึงการทดสอบอย่างรวดเร็ว การแยกผู้มีการติดต่อกับผู้ติดเชื้อ และการแบ่งเขตุของสถานที่ทำงานและพื้นที่ต่างๆ กลยุทธ์วงจรจึงถือได้ว่าเป็นองค์ประกอบของชุดนโยบายที่พัฒนาขึ้น และสามารถใช้ร่วมกับมาตรการอื่นๆได้

คำว่า “วันทำงาน” เราหมายถึงการปลดปล่อยจากการถูกล็อคที่จะต้องมีมาตรการสุขอนามัยที่เข้มงวด และการแยกบุคคลออกจากกัน การปลดปล่อยจากการล็อคดาวน์สามารถปรับขนาดได้ อาจรวมถึงประชากรทั้งหมดซึ่งอาจรวมถึงโรงเรียน ยกเว้นเฉพาะผู้ติดเชื้อที่ถูกกักกัน และผู้ที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยงที่อาจถูกกักกัน ถ้าต้องการระวังมากขึ้นก็อาจใช้เฉพาะกับแรงงานบางส่วนของเศรษฐกิจตามแต่จะเลือก และควรสนับสนุนการทำงานระยะไกลสำหรับภาคที่สามารถทำงานจากบ้านได้

การใช้กลยุทธ์แบบวงจรนี้ถ้าทำให้วงจรเหลื่อมกันก็มีผลดีเช่นกัน ในวิธีนี้ประชากรจะถูกแบ่งออกเป็นสองเซ็ต ทำงานในสัปดาห์สลับกัน (Meidan et al. (2020)) กำหนดการล็อคดาวน์ก็จะสลับกัน (รูปที่ 2) กลยุทธ์วงจรแบบเหลื่อมนี้มีข้อดีที่สายการผลิตสามารถทำงานได้ตลอดทั้งเดือน และการแพร่เชื้อระหว่างวันทำงานจะลดลงเนื่องจากความหนาแน่นในที่ทำงานลดลง สำหรับกลยุทธ์วงจรแบบไม่เหลื่อมนั้นมีข้อดีคือสามารถบังคับการล็อคดาวน์ได้ง่ายขึ้น

ภาพที่ 2 — ตัวอย่างของกลยุทธ์วงจรทำงาน/ล็อคดาวน์แบบเหลื่อมซึ่งแบ่งประชากรออกเป็นสองกลุ่ม ทำงานสลับสัปดาห์กัน ตัวเลขจาก SEIR-Erlang model ที่ผู้เขียนใช้ในการคำนวน

กลยุทธ์วงจรลดค่าเฉลี่ย R ได้เพราะ:

1. ลดเวลา T ที่ผู้ติดเชื้อติดต่อกับคนอื่นๆจำนวนมากหากไม่มีการล็อคดาวน์ (Bin et al, 2020) ตัวอย่างเช่นการทำงาน 4 วัน / ล็อคดาวน์ 10 วัน ลด T ถึง 2/7, T ≈ 0.3T

2. Anti-phasing Effect ใช้ช่วงเวลาธรรมชาติของไวรัสมาสู้กับตัวมันเอง (รูปที่ 3) ผู้ติดเชื้อส่วนใหญ่จะเข้าใกล้จุดสูงสุดการแพร่เชื้อ ≈ 3วันหลังจากวันที่ได้รับเชื้อ และจะอยู่ตรงจุดสูงสุดนี้ประมาณ 3–5 วัน (Li et al. 2020; He et al. 2020) วงจรทำงาน/ล็อคดาวน์ที่เหมาะสมเช่นกำหนดการทำงาน 4 วัน ล็อคดาวน์ 10 วัน จะช่วยให้ผู้ที่ติดเชื้อส่วนใหญ่ติดในระหว่างวันทำงาน และถึงจุดสูงสุดของความสามารถในการแพร่เชื้อในช่วงปิดล็อค ผู้ที่มีอาการอาจสามารถแพร่เชื้อได้นานกว่านี้ (He et al. 2020) แต่คนเหล่านี้คงอยู่ในโรงพยาบาล อยู่ในระยะกักกันตัวเองที่บ้านพร้อมกับสมาชิกในครอบครัว ซึ่งจะช่วยในการป้องกันการแพร่เชื้อนอกครัวเรือน

กลยุทธ์วงจรแบบเหลื่อมยังช่วยลดความหนาแน่นของที่ทำงานในระหว่างวันทำงาน

ภาพที่ 3 — กลยุทธ์วงจรที่เหมาะสมจะวางวันที่มีการแพร่เชื้อสูงสุดไว้ในวันล็อคดาวน์ Coronavirus มีระยะเวลาที่เชื้อแอบแฝงโดยเฉลี่ยประมาณ 3 วัน (ไม่แพร่เชื้อในระยะนี้) รอบ 14 วันให้ประโยชน์ตรงนี้ แม้แต่ผู้ที่ติดเชื้อในวันแรกของการทำงานก็จะใช้เวลาส่วนใหญ่ที่เชื้อโรคยังแฝงตัวอยู่ในที่ทำงาน สิ่งนี้จะลดจำนวนการแพร่ระบาดของเชื้อลงได้

กลยุทธ์วงจรสามารถทำงานร่วมกันกับการเทสต์แบบได้ผลเร็ว และการแยกตัวผู้มีการติดต่อกับผู้ติดเชี้อ การเทสต์โรคแบบทำในครัวเรือน (เมื่อมี) เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาล็อคดาวน์และก่อนกลับไปทำงานหรือกลับไปโรงเรียน ก็จะสามารถช่วยย่นความยาวของโซ่การติดเชื้อได้

การจำลอง (Simulations) ที่ใช้โมเดลทางระบาดวิทยาหลายชนิดรวมถึง SEIR model และการใช้ simulation แบบสุ่ม (Stochastic) แสดงให้เห็นว่ากลยุทธ์แบบวงจรสามารถระงับการแพร่ระบาดของโรคได้หากการล็อคดาวน์มีประสิทธิภาพเพียงพอ (รูปที่ 4, ตารางที่ 1) วัฏจักร 4–10 ดูแล้วทำงานได้ดีสำหรับค่าตัวแปรหลายค่า และไม่ sensitive ต่อความไม่แน่นอนของโมเดล

หากการล็อคดาวน์มีความเข้มแข็งเท่ากับที่ทำในเมืองจีนโดยมีค่า R_L ~ 0.3 (C. Wang และ al 2020) (Leung et al, 2020) รอบวงจร 4–10 จะหยุดการแพร่ระบาดของโรคได้แม้ว่าวันทำงาน R_W จะมีค่าสูงถึง 3–4 ในวันแรกของการแพร่ระบาดในยุโรป (Flaxman, Mishra, Gandy และอื่น ๆ 2020)

หากค่า R ระหว่างการล็อค R_L = 0.6–0.8 ตามที่คาดการณ์ไว้ในปัจจุบัน (10 เมษายน, 2020) ในหลายประเทศในยุโรป (Imperial College, 2020) เราสามารถรองรับกลยุทธ์แบบวงจรด้วยระยะเวลาทำงาน 2–4 วันหากมีการบังคับใช้มาตรการที่เข้มงวดในระหว่างวันทำงาน โดยระวังให้ค่า R_W = 1.5–2 (ตารางที่ 1) ในที่สุดแล้วมาตรการต่างๆจะทำให้ R ลดลงในช่วงวันทำงานจนต่ำกว่า 1 เช่นเดียวกับที่เกาหลีใต้ ซึ่งควบคุมการแพร่ระบาดของโรคในช่วงต้นปี 2563 ได้ดีจนไม่จำเป็นต้องมีล็อคดาวน์

ภาพที่ 4 — กลยุทธ์วงจรที่มี k วันทำงานและ 14n วันล็อคดาวน์ควบคุมการแพร่ระบาดของโรคในค่า R_L และ R_W ต่างๆ กราฟแสดงจำนวนวันทำงานสูงสุดในรอบ 14 วันที่จะช่วยควบคุมการแพร่ระบาดของโรคให้ลดลงได้ การจำลองใช้โมเดล SEIR-Erlang ที่กำหนดระยะเวลาเชื้อแอบแฝงเฉลี่ย 3 วันและระยะเวลาแพร่เชื้อ 4 วัน

ตารางที่ 1 — ค่า R สำหรับกลยุทธ์วงจร 4–10 ในหลายสถานการณ์ …R_W และ R_L ทั้งสองค่าจะได้จากการสังเกตการณ์ในช่วงเวลาทำงานและล็อคดาวน์

ข้อควรจำที่สำคัญคือกลยุทธ์วงจรนั้นปรับได้ และควรปรับหากการติดตามผลบ่งบอกว่าสถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว

ตัวอย่างเช่นสภาพอากาศอาจส่งผลกระทบต่อ R (Kissler et al. 2020) รวมถึงความก้าวหน้าในการตรวจสอบและการติดตามเคสในระดับภูมิภาค ตัวอย่างเช่นหากตรวจพบว่ากลยุทธ์ 4:10 นำไปสู่จำนวนเคสที่เพิ่มขึ้น ก็ควรลดวันทำงานให้น้อยลง ในทางกลับกันหากสังเกตว่าแนวโน้มของเคสลดลงอย่างมากก็สามารถเพิ่มวันทำงานและได้รับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจเพิ่มขึ้น (รูปที่ 5) แนวทางแบบระมัดระวังก็คือเริ่มออกจากการล็อคดาวน์ด้วยการทำงาน 1 วัน แล้วเพิ่มเป็นสองวัน และต่อๆไปเป็นต้น

ภาพที่ 5 — กลยุทธ์วงจรสามารถปรับได้ตามแนวโน้มของจำนวนเคสในหลายๆสัปดาห์ (A) ถ้าค่าเฉลี่ย R มากกว่า 1 เคสจะแสดงแนวโน้มที่เพิ่มขึ้น และควรลดจำนวนวันทำงานลงเพื่อควบคุมการระบาด (B) เพิ่มจำนวนวันทำงานต่อรอบได้เมื่อการควบคุมเป็นไปตามเป้าหมายทางสาธารณสุขที่ต้องการ

จะต้องใช้มาตรการในระหว่างวันทำงานเพื่อให้แน่ใจว่าคนไม่เฮฮามากเกินไปเพราะรู้ว่าล็อคดาวน์กำลังจะมาถึงจนค่า R เพิ่มขึ้น มาตรการทางระบาดวิทยาที่ดีควรถูกนำมาใช้ เช่นความต่อเนื่องของการห้ามกิจกรรมทางสังคมขนาดใหญ่ และมีแคมเปญการสื่อสารที่ชัดเจนโดยหน่วยงานด้านสาธารณสุขเพื่อเพิ่มการยึดมั่นในสุขอนามัยและการแยกตัวบุคคลให้ห่างกัน การทดสอบแบบรวดเร็ว และการติดตามผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วยที่กว้างขวางควรได้รับการพัฒนาและขยายเป็นสิ่งที่ควรทำคู่กันไปกับการใช้กลยุทธ์วงจร (Linnarsson 2020)

ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของกลยุทธ์แบบวงจรรวมถึงการจ้างงานของคนหลายล้านคนที่ถูกให้ออกจากงานโดยไม่ได้รับค่าจ้างหรือผู้ที่ตกงาน สิ่งนี้จะช่วยลดการว่างงานจำนวนมากและการล้มละลายทางธุรกิจ การว่างงานเป็นเวลานานระหว่างการล็อกดาวน์และความถดถอยทางเศรษฐกิจที่จะตามมาอาจลดทักษะของผู้ปฏิบัติงาน (Krebs 2007; Edin และ Gustavsson 2008; Davis และ von Wachter 2011; Schmieder, von Wachter และ Bender 2016; Carlsson-Szlezak, Reeves และ Swartz 2020) และทำให้เกิดความบกพร่องทางสังคมที่สำคัญ (Nichols, Mitchell และ Lindner 2013) การว่างงานยังมีผลที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ซึ่งรวมถึงอาการกำเริบของโรคทางร่างกายและจิตใจที่มีอยู่ การว่างงานในระดับสูงมีความสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของความเจ็บไข้ได้ป่วยและการเสียชีวิต (Roelfs et al. 2011)

กลยุทธ์วัฏจักรช่วยเพิ่มความสามารถในการพยากรณ์เศรษฐกิจ ซึ่งจะช่วยเพิ่มความเชื่อมั่นของผู้บริโภคและนักลงทุนซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเติบโตและการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ (Akerlof and Shiller 2010) นอกจากนี้ยังสามารถทำให้มีความเสมอภาคและโปร่งใสในแง่ของการจะปลดล็อคให้ใคร

ด้วยเหตุผลเหล่านี้ เราจึงสามารถรักษากลยุทธ์แบบวงจรได้นานกว่าการล็อคอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะช่วยซื้อเวลาในการพัฒนาวัคซีน การค้นหายารักษาโรค การตรวจสอบโรคที่มีประสิทธิภาพ รวมถึงการสร้างภูมิคุ้มกันฝูงชน (Herd immunity) โดยไม่มีเคสเกินขีดความสามารถของการสาธารณสุข

กลยุทธ์วงจรดูเหมือนจะไม่มีค่าใช้จ่ายในระยะยาวในการป้องกัน Coronavirus เมื่อเทียบกับนโยบายล็อคดาวน์แบบเริ่ม-หยุดแบบไม่เป็นวงจรที่เกิดขึ้นเมื่อการระบาดกลับมาเพิ่มขึ้น เมื่อเราเปรียบเทียบกลยุทธ์ทั้งสองแบบ ผลคือในระยะกลางและระยะยาว กลยุทธ์การเริ่ม-หยุดอย่างไม่เป็นวงจรจะมีเคสมากกว่าเนื่องจากการระบาดใหม่ของโรค (รูปที่ 5) ในทางตรงกันข้าม กลยุทธ์แบบวงจรจะคงค่าเฉลี่ย R ให้ต่ำกว่าหนึ่งไว้เสมอและป้องกันไม่ให้เกิดการระบาดขึ้นอีก

ภาพที่ 6 — จำนวนผู้ป่วยสะสมภายใต้กลยุทธ์วงจรนั้นต่ำกว่าในระยะยาวเมื่อเทียบกับกลยุทธ์ที่จะเริ่มการล็อคดาวน์อีกครั้งเมื่อเกิดการระบาดซ้ำ แม้ว่าการออกจากการล็อคดาวน์เกิดขึ้นก่อนในกรณีของกลยุทธ์แบบวงจร จำนวนเคสสะสมในระยะยาวจะน้อยกว่าเคสสะสมที่มาจากกลยุทธ์ที่เริ่มล็อคดาวน์ใหม่อีกครั้งเมื่อเกิดการระบาดซ้ำ ประโยชน์อีกอย่างของกลยุทธ์แบบวงจรก็เห็นได้เมื่อเราพิจารณาถึงผลกระทบทางสุขภาพที่ไม่เกี่ยวข้องกับ Coronavirus ที่มาจากการล็อคดาวน์แบบยาวนาน

กลยุทธ์วงจรสามารถนำไปใช้ในหลายระดับ: กับบริษัท โรงเรียน เมือง หรือทั้งประเทศ ภูมิภาคหรือองค์กรที่ใช้กลยุทธ์นี้คาดว่าจะต่อต้านการติดเชื้อจากภายนอกได้ การติดเชื้อที่เข้ามาจากภายนอกไม่สามารถแพร่กระจายได้อย่างกว้างขวางเนื่องจากค่าเฉลี่ย R <1 หากกลยุทธ์นี้ถูกนำไปใช้ทั่วโลกสักระยะหนึ่ง ก็มีความเป็นไปได้ที่โรคระบาดจะถูกกำจัดให้หมดไป ทั้งนี้ในกรณีที่ไม่มีการกลายพันธุ์หรือมีแหล่งกักเก็บเชื้อที่เรายังไม่รู้

กลยุทธ์แบบวนจรสามารถทำงานในภูมิภาคที่ไม่มีความสามารถในการทดสอบเพียงพอตราบใดที่ในเฟสล็อคดาวน์มีการแพร่ระบาดที่ต่ำพอ กลยุทธ์นี้จึงอาจนำไปใช้กับประชากรส่วนใหญ่ของโลกได้

ในวันที่ 24 เมษายน รอยเตอร์รายงานว่าออสเตรียจะใช้กลยุทธ์วงจรแบบหนึ่งเพื่อเปิดโรงเรียนอีกครั้งในวันที่ 18 พฤษภาคม 2020

ลักษณะที่แน่นอนของมาตรการต้องได้รับการปรับแต่งเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดทางเศรษฐกิจและลดการติดเชื้อให้น้อยที่สุด กลยุทธ์วงจรสามารถทำงานร่วมกันกับมาตรการอื่นๆเพื่อปราบปรามการแพร่ระบาดได้ จุดสำคัญของบทความนี้ก็คือเราสามารถปรับกลยุทธ์การคลายล็อคดาวน์เพื่อความสมดุลระหว่างการแพร่ระบาดและวิกฤตทางเศรษฐกิจได้

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —-

References ที่ผู้เขียนใช้ในช่วงนี้ของบทความ

Akerlof, George A., and Robert J. Shiller. 2010. Animal Spirits: How Human Psychology Drives the Economy, and Why It Matters for Global Capitalism. Princeton University Press.

Bin et al, “On Fast Multi-Shot Epidemic Interventions for Post Lock-Down Mitigation: Implications for Simple Covid-19 Models” https://arxiv.org/abs/2003.09930

Carlsson-Szlezak, Philipp, Martin Reeves, and Paul Swartz. 2020. “Understanding the Economic Shock of Coronavirus.” Harvard Business Review, March 27, 2020 https://hbr.org/2020/03/understanding-the-economic-shock-of-coronavirus.

Davis, Steven J., and Till M. von Wachter. 2011. “Recessions and the Cost of Job Loss.” Working Paper Series. National Bureau of Economic Research https://doi.org/10.3386/w17638

Edin, Per-Anders, and Magnus Gustavsson. 2008. “Time Out of Work and Skill Depreciation.” ILR Review 61 (2): 163–80

Flaxman, S., S. Mishra, A. Gandy, and Others. 2020. “Estimating the Number of Infections and the Impact of Non-Pharmaceutical Interventions on COVID-19 in 11 European Countries.” Imperial College Preprint.

He, Xi, Eric H. Y. Lau, Peng Wu, Xilong Deng, Jian Wang, Xinxin Hao, Yiu Chung Lau, et al. 2020. “Temporal Dynamics in Viral Shedding and Transmissibility of COVID-19.” Infectious Diseases (except HIV/AIDS). medRxiv https://doi.org/10.1101/2020.03.15.20036707

Imperial college, 2020 https://imperialcollegelondon.github.io/covid19estimates/#/

Kissler, Stephen M., Christine Tedijanto, Marc Lipsitch, and Yonatan Grad. 2020. “Social Distancing Strategies for Curbing the COVID-19 Epidemic.” https://doi.org/10.1101/2020.03.22.20041079

Krebs, Tom. 2007. “Job Displacement Risk and the Cost of Business Cycles.” The American Economic Review 97 (3): 664–86.

Leung et al, 2020 https://www.thelancet.com/journals/lancet/article/PIIS0140-6736(20)30746-7/fulltext

Li, Ruiyun, Sen Pei, Bin Chen, Yimeng Song, Tao Zhang, Wan Yang, and Jeffrey Shaman. 2020. “Substantial Undocumented Infection Facilitates the Rapid Dissemination of Novel Coronavirus (SARS-CoV2) https://doi.org/10.1126/science.abb322110.1126/science.abb3221

Linnarsson, Sten. 2020. “To Stop COVID-19, Test Everyone.” Medium. Medium. March 24, 2020 https://medium.com/@sten.linnarsson/to-stop-covid-19-test-everyone-373fd80eb03b.

Meidan D., Cohen R., Haber S. and Barzel, B., “An alternating lock-down strategy for sustainable mitigation of COVID-19” https://arxiv.org/pdf/2004.01453.pdf

Nichols, Austin, Josh Mitchell, and Stephan Lindner. 2013. “Consequences of Long-Term Unemployment.” Washington, DC: The Urban Institute https://www.urban.org/sites/default/files/publication/23921/412887-Consequences-of-Long-Term-Unemployment.PDF?source=post_page---------------------------.

Roelfs, David J., Eran Shor, Karina W. Davidson, and Joseph E. Schwartz. 2011. “Losing Life and Livelihood: A Systematic Review and Meta-Analysis of Unemployment and All-Cause Mortality.” Social Science & Medicine 72 (6): 840–54.

Schmieder, Johannes F., Till von Wachter, and Stefan Bender. 2016. “The Effect of Unemployment Benefits and Nonemployment Durations on Wages.” The American Economic Review 106 (3): 739–77

Wang, C. Jason, Chun Y. Ng, and Robert H. Brook. 2020. “Response to COVID-19 in Taiwan: Big Data Analytics, New Technology, and Proactive Testing.” JAMA: The Journal of the American Medical Association, March https://doi.org/10.1001/jama.2020.3151

บทที่ 2 ของบทความเรียนเต้นรำ

ผู้เขียนบทความภาษาอังกฤษ Tomas Pueyo, อัปเดตครั้งล่าสุดวันที่ 23 เม.ย. 2563

แปลเป็นไทยโดย Ken Mallikamas

ใช้เวลาอ่านประมาณ 16 นาที

ลิงค์จาก Twitter อาจไม่ขึ้นให้เห็นถ้าใช้ Safari ถ้าใช้ Chrome จะไม่มีปัญหานี้

…………………………………………………………………………….

บทความนี้ถูกแบ่งออกเป็น 4 บท นี่คือบทที่สอง บทที่ 3 และ 4 ยังไม่ออก

ลิงค์บทที่หนื่งอยู่ที่นี่

เดือนที่แล้วเราเตือนด้วยบทความ โคโรน่าไวรัส: ทำไมคุณต้องลงมือทำทันที หลังจากนั้นเราขอให้ประเทศต่างๆซื้อเวลาของเรากับ โคโรน่าไวรัส: ทุบด้วยค้อนแล้วต่อด้วยรำวง และดูรายละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์ในสหรัฐอเมริกาด้วย Coronavirus: Out of Many, One (ไม่ได้แปลเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอเมริกาล้วนๆ)

………………………………………………………………………………

ในบทที่ 1 เราแสดงวิถีที่ประเทศต่างๆ ในเอเชียตะวันออกใช้เดินในช่วงเต้นรำในการต่อต้านโคโรน่าไวรัส แบบแผนบางอย่างเริ่มปรากฏให้เห็นว่ามาตรการใดสำคัญที่สุด

ถึงเวลาแล้วที่เราจะศึกษามาตรการที่เป็นไปได้ทั้งหมดเหล่านี้ เพื่อทำความเข้าใจและตัดสินใจว่าเราควรทำตามมาตรการใด เราสามารถแบ่งพวกมันออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ๆคือ:

1. มาตรการชนิดค่าใช้จ่ายไม่แพงที่อาจเพียงพอในการหยุดยั้งโคโรน่าไวรัส เช่นการใช้หน้ากาก การรักษาระยะห่างของบุคคล การตรวจสอบ การแกะรอยผู้ติดต่อกับผู้ป่วย การกักกัน การแยกตัว และอื่น ๆ
2. มาตรการที่มีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงซึ่งอาจจำเป็นในบางกรณี เช่นการห้ามการเดินทาง และการจำกัดการชุมนุมทางสังคม
3. มาตรการที่มีค่าใช้จ่ายแพงที่อาจไม่จำเป็นเสมอไปในระหว่างช่วงระยะเวลาเต้นรำ เช่นการปิดโรงเรียนและการปิดกิจการธุรกิจแบบเหมารวม
4. ความสามารถทางการแพทย์

ในระยะเวลาเต้นรำ เมื่อเราคลายล็อคและเริ่มกลับสู่ภาวะปกติ เป้าหมายคือการรวมมาตรการต่างๆเข้าด้วยกันที่ส่งผลให้เศรษฐกิจกลับมาเป็นปกติได้ และในขณะเดียวกันสามารถคุมอัตราการระบาดของไวรัสให้ต่ำกว่า 1 ได้* เพื่อไม่ให้โรคแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง นี่คือสิ่งที่ต้องทำจนกว่าจะค้นพบวิธีรักษาหรือวัคซีนอย่างใดอย่างหนึ่ง

(หมายเหตุจากผู้แปล: ค่า R ใช้วัดความรุนแรงของโรคระบาด — ผู้ป่วยหนื่งคนแพร่เชื้อให้คนอื่นกี่คน — ค่า R สูงแปลว่าโรคระบาดรุนแรง ถ้าค่า R น้อยกว่า 1 แปลว่าไม่มีการระบาดอีกต่อไป โคโรน่าไวรัสเป็นโรคระบาดรุนแรง แต่ณ วันนี้ยังไม่มีค่า R ที่นักวิทยาศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญทั่วโลกเห็นพ้องต้องกัน)

วันนี้เราจะมุ่งเน้นไปที่มาตรการที่ถูกและง่ายมากที่ทุกคนสามารถทำได้และส่งผลดีอย่างมาก เราขอเริ่มต้นด้วยสิ่งที่ชัดเจนที่สุด นั่นคือการใส่หน้ากาก

หน้ากาก

ดังที่เราเห็นในบทที่ 1 หน้ากากถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในเอเชียตะวันออก: จีน เกาหลีใต้ ฮ่องกง และสิงคโปร์ แต่นี่ไม่ใช่กลุ่มประเทศเดียวที่ไว้วางใจหน้ากาก ในวันที่ 22 เมษายน 2020 มี 51 ประเทศที่ออกคำสั่งให้ประชาชนใส่หน้ากากเมื่อกระทำกิจกรรมสาธารณะบางอย่าง รวมถึงประเทศเช่นเยอรมนีหรือไต้หวัน รวมแล้วมากกว่า 25% ของประเทศในโลกมีการบังคับใช้หน้ากาก

นี่พูดถึงประเทศที่บังคับใช้ ยังมีประเทศอื่นๆอีกมากมายที่แม้ไม่บังคับแต่ก็แนะนำการใช้หน้ากาก ซึ่งรวมถึงประเทศ G7 ทั้งหมด (ยกเว้นอิตาลีและสหราชอาณาจักร) ในสหรัฐอเมริกามีหลายเมืองรวมถึงนิวยอร์ค ออสติน ลอสแองเจลิส และแซนฟรานซิสโกที่เริ่มบังคับใช้หน้ากากไม่กี่วันมานี้

แต่เมื่อไม่นานมานี้เอง เราได้รับคำสั่งไม่ให้สวมหน้ากาก แม้เมื่อวันที่ 22 เมษายนองค์การอนามัยโลกยังคงไม่แนะนำให้สวมหน้ากากอนามัยหากคุณมีสุขภาพดี และประเทศส่วนใหญ่ยังไม่ได้บังคับให้ประชาชนใส่หน้ากากในที่สาธารณะ ทำไม? ใครถูก?

หากต้องการทราบคำตอบ เราจำเป็นต้องเข้าใจวิทยาศาสตร์ที่อยู่เบื้องหลังวิธีที่ โคโรน่าไวรัสแพร่กระจาย

วิธีที่โคโรน่าไวรัสแพร่กระจาย

การติดเชื้อทางเดินหายใจใช้ปากและจมูกของคุณเพื่อแพร่กระจายผ่านกลไกสามตัวเป็นหลัก:

• “หยดเล็กๆ” (Droplets): หยดของเหลวที่คุณขับออกจากปากและทางเดินหายใจ
• “ละอองลอย” (Aerosols): อนุภาคขนาดเล็กมากที่ผสมกับอากาศและสามารถคงอยู่ได้นานหลายชั่วโมง
• พื้นผิว (Surfaces): ยกตัวอย่างเช่นคุณไอใส่มือของคุณและจับลูกบิดประตูที่คนอื่นสัมผัสหลังจากนั้น

สำหรับโคโรน่าไวรัส นักวิทยาศาสตร์คิดว่าการติดเชื้อส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากหยดของสารคัดหลั่งเมื่อมีคนไอ และหยดเล็กๆเหล่านี้ตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วินาทีและไม่ไกลกว่า 2 เมตร (6 ฟุต) จากตัวผู้ไอ ถ้านั่นเป็นเรื่องจริงก็หมายความว่าวิธีหลักที่คุณติดเชื้อคือเมื่อมีใครไอใส่หน้าคุณหรือเมื่อคุณสัมผัสกับพื้นผิวที่เปื้อนไวรัส

เนื่องจากโดยปกติจะไม่มีใครไอใส่หน้าคุณ เจ้าหน้าที่จึงให้เหตุผลว่าการสวมหน้ากากนั้นมีประโยชน์ต่ำสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับเจ้าหน้าที่ดูแลสุขภาพนั้นมีประโยชน์มาก เพราะพวกเขาถูกไอใส่บ่อยและได้รับหยดเล็กๆเหล่านี้บนใบหน้าจากผู้ป่วย นอกจากนี้ก็ยังอาจได้รับไวรัสเมื่อใส่ท่อช่วยหายใจ หรือในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน

เนื่องจากจำนวนหน้ากากมีน้อยมาก เจ้าหน้าที่จึงตัดสินใจจัดลำดับความสำคัญให้กับบุคลากรทางการแพทย์ และไม่แนะนำให้ใช้กับประชากรโดยทั่วไป

การจัดลำดับความสำคัญของบุคลากรทางการแพทย์ให้ใช้หน้ากากเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่แทนที่จะพูดว่า: “หน้ากากมีประโยชน์มากกว่าสำหรับบุคลากรทางการแพทย์ ดังนั้นสิ่งที่ถูกต้องคือสงวนหน้ากากไว้สำหรับพวกเขาเท่านั้น” ทางการสหรัฐกลับอ้างว่าหน้ากากไร้ประโยชน์สำหรับประชาชนทั่วไป นี่เป็นการทำลายความน่าเชื่อถือของเจ้าหน้าที่

จากนั้นหลักฐานก็เริ่มเข้ามา

เห็นได้ชัดว่าการไอหรือจาม หยดเล็กๆของสารคัดหลั่งอาจถูกพาไปไกลกว่า 2 เมตรและก็ไม่ตกลงพื้นอย่างรวดเร็ว แม้บางส่วนจะตกลง แต่ก็ยังมีอีกเยอะที่ยังคงอยู่ในกลุ่มหยดสารคัดหลั่ง

เราพบว่าคุณไม่จำเป็นต้องไอด้วยซ้ำ การร้องเพลงอาจจะพอแล้วในการแพร่เชื้อหรือติดเชื้อ ในคณะนักร้องประสานเสียง 60 คนในรัฐวอชิงตัน สมาชิก 45 คนติดเชื้อ แม้แต่การพูดก็อาจพอแล้วที่จะแพร่เชื้อ:

หรือแม้แต่การหายใจ!

นั่นทำให้หน้ากากมีความสำคัญมาก หน้ากากสามารถหยุดคนที่ติดเชื้อจากการปล่อยสารคัดหลั่ง และป้องกันคนที่มีสุขภาพดีจากเชื้อไวรัส

แต่ปัญหาคือเราไม่มีหน้ากาก! หน้ากากขาดแคลนทั่วโลก หน้ากากที่มีไม่กี่อันควรสงวนไว้สำหรับเจ้าหน้าที่แพทย์ แล้วพวกเราที่เหลือจะทำอย่างไง?

โชคดีที่นักวิจัยบางคนค้นพบว่าคุณไม่ต้องการหน้ากากระดับที่หมอใช้ หน้ากากแฮนด์เมดนั้นก็ใช้ได้ดี

บทความที่น่าประทับใจนี้ (ยังไม่ได้พิมพ์เป็นทางการ) ตรวจสอบหลักฐานทั้งหมดเพี่อเข้าใจว่าหน้ากากมีประโยชน์หรือไม่ ข้อสรุปหลักคือมีประโยชน์ การสวมใส่อาจมีผลกระทบอย่างมากต่อการลดอัตราการแพร่เชื้อ

หน้ากากมีประโยชน์ในการป้องกันผู้ที่มีสุขภาพดี แต่มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้ติดเชื้อ: การสวมหน้ากากกันหยดคัดหลั่งและละออง ป้องกันไม่ให้ก่อตัวเป็น “กลุ่มเมฆควันสารคัดหลั่ง” ที่ลอยอยู่ในอากาศดังที่เราเห็นในวิดีโอนี้

คุณสามารถพูดว่า: ถ้างั้นทันทีที่ใครป่วยพวกเขาก็ควรสวมหน้ากาก แต่คำตอบคือ ถ้ารอถึงตอนนั้นก็สายไปแล้ว

บทความที่ดีจากมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด ในนิตยสาร Science มีรายละเอียดที่ดีมากเกี่ยวกับการแพร่กระจายของโคโรน่าไวรัสจากคนสู่คน แกนนอนในชาร์ตข้างบนคือวันนับตั้งแต่การติดเชื้อครั้งแรก และแกนแนวตั้งแสดงจำนวนผู้ติดเชื้อในรูปแบบที่แตกต่างกันในแต่ละวัน ตัวอย่างเช่นในวันที่ 5 หลังจากติดเชื้อ ผู้ติดเชื้อจะแพร่เชื้อให้คนอื่นโดยเฉลี่ยประมาณ 0.4 คน ส่วนใหญ่มาจากคนที่มีอาการอยู่แล้วหรือกำลังจะมีอาหารในไม่ช้า การแพร่เชื้อผ่านสภาพแวดล้อมมีบ้าง (อาจจากการสัมผัสพื้นผิว) และน้อยยิ่งกว่านั้นมาจากคนที่มีไวรัสแต่ไม่มีอาการเลย

สิ่งนี้แสดงให้คุณเห็นว่าการติดเชื้อครึ่งหนึ่งมาจากคนที่มีอาการ แต่อีกครึ่งหนึ่งมาจากคนที่ยังไม่มีอาการ หากผู้ที่มีอาการเท่านั้นสวมหน้ากากคุณจะป้องกันการติดเชื้อได้น้อยกว่าครึ่ง หากทุกคนสวมใส่หน้ากากคุณจะสามารถป้องกันการติดเชื้อส่วนใหญ่ได้

ทุกคนควรสวมหน้ากาก: คุณอาจทำให้คนอื่นติดเชื้อก่อนที่คุณจะรู้ว่าคุณป่วย

เราสามารถลด R ผ่านหน้ากากได้เท่าไหร่? ค่อนข้างมากทีเดียว

ตามโมเดลนี้หากคนเพียง 60% สวมหน้ากากซึ่งมีประสิทธิภาพเพียง 60% เราก็สามารถหยุดยั้งการแพร่ระบาดได้

สิ่งนี้ไม่ได้รวมประโยชน์ของหน้ากากอีกอย่าง: ป้องกันผู้ติดเชื้อจากการทำให้พื้นผิวเปื้อน และผู้ที่มีสุขภาพดีจากการสัมผัสพื้นผิวแล้วเอาไวรัสไปปล่อยที่หน้าโดยการสัมผัส

เราไม่รู้จักกัน แต่ขอบอกเลยว่าเราแตะหน้าตัวเองตลอดเวลาอย่างช่วยไม่ได้ การมีหน้ากากปิดกั้นไม่ให้แตะต้องผิวหน้าจะช่วยลดความเสี่ยงจากการสัมผัสถ้ามือสกปรกด้วยไวรัส

ดังนั้นคุณควรสวมหน้ากาก แต่คุณไม่สามารถสวมหน้ากากแบบที่ใช้ในห้องผ่าตัดหรือหน้ากาก N95 ได้เพราะในประเทศส่วนใหญ่มีหน้ากากไม่พอ และแห่งที่มีก็ควรเก็บไว้ให้ผู้ปฏิบัติงานด้านแพทย์และสาธารณะสุข ถ้าคุณต้องทำหน้ากากด้วยตัวเอง คุณควรใช้อะไรทำ?

ผ้าบางอย่างดีกว่าผ้าอื่นๆ ตามกฎง่ายๆก็คือผ้าที่แสงผ่านได้น้อยเป็นวัตถุดิบที่ใช้ทำหน้ากากที่ดีกว่าผ้าโปร่ง แต่อย่าลืมว่าคุณต้องหายใจด้วย…พร้อมจะเรียนทำหน้ากากหรือยัง? นี่คือวิธีการทำหน้ากากวิธีหนึ่งที่ใช้เวลาไม่ถึง 40 วินาที

หากคุณสวมหน้ากากจำเป็นต้องเรียนรู้วิธีใส่และถอดหน้ากากที่ถูกต้อง

เราทุกคนมีเสื้อยืดเก่าๆ อยู่ที่บ้าน หน้ากากแบบโฮมเมดจึงแทบไม่มีค่าใช้จ่าย — รัฐบาลควรปรับผู้ที่ไม่ใส่หน้ากาก หน้ากากทุกอันสร้างมูลค่าระหว่าง $3,000 ถึง $6,000 ในช่วยลดความตาย นี่คือผลตอบแทนการลงทุนที่ไม่สิ้นสุด

ด้วยผลกระทบที่สูงขนาดนี้ ค่าใช้จ่ายที่ถูก และความสะดวกในการใช้งาน หน้ากากจึงเป็นเรื่องที่ไม่ควรต้องคิด ญี่ปุ่นไม่ใช้มาตรการต่อต้านไวรัสมากเกินไป แต่ก็มีอัตราการระบาดที่ต่ำเพราะประชาชนส่วนใหญ่สวมหน้ากาก สาธารณรัฐเช็กและสโลวาเกียเป็นประเทศแรกที่มีคำสั่งให้ประชาชนใส่หน้ากากในที่สาธารณะในยุโรป และเป็นสองประเทศที่มีวิถีของเคสที่ดีที่สุดในยุโรปประเทศหนื่ง

รัฐบาลทั่วโลกควรมีคำสั่งให้ประชาชนสวมหน้ากากอนามัยในที่สาธารณะ และควรมีบทลงโทษหากไม่ปฏิบัติตาม บริษัทควรเรียกร้องให้พนักงานใส่หน้ากาก ร้านค้าก็ควรเรียกร้องสิ่งนี้จากลูกค้า เราจำเป็นต้องเปลี่ยนทั้งสังคม เราต้องไม่เห็นหน้ากากเป็นเครื่องหมายของคนป่วย แต่เป็นสัญลักษณ์ของใครบางคนที่ฉลาดและคำนึงถึงสังคมส่วนใหญ่

หากรัฐบาลไม่ทำเช่นนี้ พลเมืองควรทำเอง ถ้าสาธารณรัฐเช็กเปลี่ยนจากการสวมหน้ากากจาก 0% เป็น 100% ในที่สาธารณะใน 3 วัน คุณก็ควรทำได้เช่นกัน

สรุปแล้วเราเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับหน้ากาก

• โคโรน่าไวรัสไม่เพียงแต่สามารถแพร่กระจายได้ภายใน 2 เมตรจากการไอเท่านั้น แต่ยังสามารถแพร่กระจายได้แม้โดยการร้องเพลงหรือพูดคุย และระยะแพร่กระจายอาจไกลกว่า 2 เมตร
• คนส่วนใหญ่ติดเชื้อก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าตัวเองป่วยเสียอีก
• การใส่หน้ากากป้องกันผู้ป่วยไม่ให้แพร่เชื้อ โดยเก็บหยดของสารคัดหลั่งไว้ในหน้ากาก
• หน้ากากปกป้องคนที่สุขภาพดีจากการติดเชื้อ
• คุณสามารถทำให้ 100% ของประชากรของคุณสวมหน้ากากที่ทำเองได้ภายในไม่กี่วัน
• หากคนส่วนใหญ่สวมหน้ากากอนามัยที่มีประสิทธิภาพพอสมควร มาตรการนี้เพียงอย่างเดียวอาจหยุดยั้งการแพร่ระบาดได้
• มันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ถูกที่สุดที่ประเทศหรือบุคคลสามารถทำได้
• เมื่อพิจารณาถึงต้นทุนที่ต่ำ และผลประโยชน์ที่มาก การบังคับใช้หน้ากากจึงไม่ใช่เรื่องที่ควรต้องคิด

บทความตอนนี้ใช้แนวคิดและแหล่งข้อมูลจาก Jeremy Howard, Masks4All, และการศึกษาหน้ากากอย่างละเอียดโดย Matt Bell

การวางระยะห่างของบุคคล (Physical Distancing), สุขลักษณะ, และการให้ความรู้แก่สาธารณชน

ถึงตอนนี้เรารู้แล้วว่าไวรัสแพร่กระจายผ่านหยดสารคัดหลั่งจากการไอ การสัมผัสพื้นผิวต่างๆ หรือแม้แต่จากการพูด เรารู้แล้วว่าต้องสวมหน้ากาก อย่างไรก็ตามไม่ใช่ทุกคนจะยอมใส่หน้ากาก หรืออาจใส่โดยไม่ถูกต้องทีเดียว เราสามารถจำกัดการแพร่เชื้อด้วยวิธีอื่นได้เช่นกัน เพียงแค่เปลี่ยนพฤติกรรมแบบวันต่อวันและสภาพแวดล้อมของเรา

เนื่องจากการติดเชื้อส่วนใหญ่เกิดขึ้นผ่านคนอื่น ไม่ว่าจะมีอาการ ยังไม่มีอาการ หรือไม่มีอาการ สิ่งที่เราต้องการคือหลีกเลี่ยงคือการพบปะติดต่อกับใครเป็นเวลานาน โดยตรง และในสถานที่ที่จำกัด หากเราอยู่ในพื้นที่ปิดและมีการพบปะกันเป็นเวลานาน ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ระยะห่างสองเมตรก็ไม่เพียงพอ บทความนี้อธิบายว่าทำไมถึงไม่พอ

ภาพข้างล่างแสดงให้เห็นถึงตำแหน่งของผู้ป่วยโคโรน่าไวรัสที่ไปร้านอาหารแห่งหนึ่งในประเทศจีนในเวลาเดียวกัน พวกเขามาจากสามครอบครัวที่ไม่รู้จักกัน แต่ถูกตามพบด้วยการตามแกะรอย

ตามแผนภาพข้างบน A1 เป็นคนเดียวที่ติดเชื้อในร้านอาหารนี้ และในวันนั้นคนนี้ยังไม่มีอาการ ต่อมามีคนสี่คนในครอบครัวเดียวกันติดเชื้อ พร้อมกับอีกห้าคนจากสองโต๊ะอื่น

ผู้คนที่ติดเชื้อจากโต๊ะอื่นนั้นอยู่ใกล้กับผู้ติดเชื้อ ซึ่งอาจทำให้พวกเขาซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรติดเชื้อผ่านหยดละอองสารคัดหลั่งหรือโดยการสัมผัส ใครจะรู้ อย่างไรก็ตามเชื้อมาจาก A1 ไม่ใช่จากสมาชิกคนอื่นๆในครอบครัว เพราะพวกเขายังไม่ได้ติดเชื้อในเวลานั้น ครอบครัว A อยู่ใกล้กับครอบครัว B และ C นานกว่าหนึ่งชั่วโมง

ดูเหมือนว่านี่เป็นหนึ่งในสิ่งสำคัญที่ควรหลีกเลี่ยง: การอยู่ใกล้กันเป็นเวลานาน และในสภาพแวดล้อมที่จำกัดหรือปิด

เราเอาความรู้นี้มาใช้ได้อย่างไร?

อันดับแรกเราต้องกระจายโต๊ะในร้านอาหารออกจากกัน และรักษาระยะห่างระหว่างผู้คน ควรมีอย่างน้อย 2 เมตรระหว่างคน — ถ้าเป็นไปได้มากกว่านี้ — และเราควรหลีกเลี่ยงการอยู่ในที่เดียวกันเป็นเวลานาน

วิดีโอต่อไปแสดงให้เห็นว่าสภาพแวดล้อมได้รับการปรับแต่งในประเทศจีนอย่างไร ตัวอย่างเช่นร้านอาหารใช้โต๊ะครึ่งโต๊ะเป็นเขตุกั้น ไม่อนุญาตให้คนนั่งกินโต๊ะเดียวกัน และไม่ให้คนนั่งหันหน้าเข้าหากัน

แท็กซี่เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของการแชร์พื้นที่จำกัดซึ่งเวลาใช้นั่งแท็กซี่อาจยืดเยื้อได้ หน้ากากและน้ำยาฆ่าเชื้อมีความจำเป็นอย่างชัดเจน แต่อาจไม่เพียงพอ เราอาจต้องการแยกผู้โดยสารออกจากคนขับรถแท็กซี่

โรงยิมเป็นอีกตัวอย่างหนึ่ง ยิมนี้ทำเครื่องหมายบนพื้นเพื่อให้แน่ใจว่าผู้คนอยู่ห่างกันระหว่างการออกกำลังกาย และมีทุกสิ่งที่พวกเขาต้องการในการฆ่าเชื้อในพื้นที่ของตัวเอง ระยะห่างขนาดนี้อาจไม่พอ แต่เป็นตัวอย่างถึงสิ่งที่อาจนำมาทำได้

เมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ ควรสร้างสิ่งกีดขวางทางกายเพื่อแยกตัวบุคคลออกจากกัน สตาร์บัคส์ในไต้หวันทำเครื่องหมายบนพื้นเพื่อให้ชัดเจนว่าลูกค้าควรยืนตรงไหน

ภาพข้างบนนี้มาจากวิดีโอตัวอย่างของชีวิตในไต้หวัน การใช้หน้ากาก เครื่องวัดอุณหภูมิ โรงเรียน เครื่องฆ่าเชื้อในลิฟท์ สถานีล้างมือ และมาตรการอื่น ๆ

การจัดการสิ่งแวดล้อมทั้งหมดควรมีมาตรการที่คล้ายกัน: แยกคนออกจากกันให้มากที่สุด สร้างสิ่งกีดขวางกันตัวบุคคลออกจากกันถ้าเป็นไปได้ มีการหมุนเวียนของอากาศที่ดี และหลีกเลี่ยงการพบปะพูดคุยเป็นเวลานาน

ผู้ที่ทำงานในสำนักงานก็ควรใช้กฎประเภทเดียวกัน:

• บังคับการใช้หน้ากาก
• ถ้าทำได้ก็ควรทำงานที่บ้าน โดยเฉพาะผู้ที่ต้องใช้ระบบขนส่งสาธารณะหรือผู้ที่อยู่ในกลุ่มเสี่ยงเช่นผู้สูงอายุหรือผู้ที่มีความพิการ
• ควรมีเจลทำความสะอาดมือทุกที่ และควรทำความสะอาดสำนักงานบ่อยมาก
• หลีกเลี่ยงการประชุมซึ่งหน้า ถ้าจำเป็นก็อย่าให้มีคนเยอะ อยู่ในห้องนาน หรือนั่งใกล้กัน การประชุมสิบคนที่ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเป็นสิ่งไม่ควรทำ ไวท์บอร์ดกับเพื่อนร่วมงานเป็นเวลานานก็ไม่ใช่ความคิดที่ดีเช่นกัน
• อย่าคุยกันแบบที่ต้องเผชิญหน้ากัน
• จัดโครงสร้างเพื่อไม่ให้มีคนมากเข้าออกตึกพร้อมกันมากๆ
• มีเจลทำความสะอาดมือในลิฟต์ หรือจัดให้มีทิชชูและถังขยะ เพื่อให้คนสามารถกดปุ่มโดยไม่มีการใช้มือสัมผัสโดยตรง
• สร้างอุปสรรคทางกายเมื่อจำเป็นเพื่อแยกตัวบุคคลออกจากกัน
• เมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ ให้ใช้กะเวลาที่แตกต่างกันเพื่อกระจายคนงานออกจากกัน
• โรงอาหารควรเป็นแบบทูโกเท่านั้น ควรยืดเวลาพักกลางวันเพื่อไม่ให้ผู้คนอยู่ในพื้นที่เดียวกันมาก
• พยายามหลีกเลี่ยงการผสมเครือข่ายต่างๆภายในบริษัท ทีมที่ทำงานร่วมกันมาตลอดและไม่สุงสิงกับกลุ่มอื่น มีโอกาสน้อยที่จะติดเชื้อจากเครือข่ายอื่นที่มีผู้ติดเชื้อ
• คนที่มีอาการควรแยกออกจากกลุ่ม และไปตรวจทันที และผู้ที่มีการติดต่อกับผู้ป่วยทั้งหมดควรได้รับการตรวจสอบหรือกักกัน
• สิ่งที่อาจช่วยในการแกะรอยติดตามผู้มีการติดต่อในที่ทำงานวิธีหนึ่งคือ จดชื่อทุกคนที่ติดต่อด้วยทุกคนไว้ในปฏิทิน
• สำหรับสภาพแวดล้อมในการทำงานประเภทอื่น เช่นโลจิสติกส์ ทำงานในบ้าน หรือทำงานกลางแจ้ง นี่คือคำแนะนำอื่นๆ

มีเอกสารจำนวนมากที่เสนอมาตรการเช่นนี้ นี่คือตัวอย่างจาก CDC ของสหรัฐอเมริกา และจากรัฐบาลสหราชอาณาจักร

นอกเหนือจากงานแล้ว ชีวิตทางสังคมก็เป็นอีกแหล่งหนึ่งของการติดเชื้อ อย่างที่เราเคยเห็นมาก่อนควรหลีกเลี่ยงการพบปะ พูดคุย ร้องเพลง เป็นเวลานาน

หากคุณไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันควรหลีกเลี่ยงการกอดจูบ จับมือ หรือแบ่งปันอาหาร หลีกเลี่ยงการจัดปาร์ตี้ สังสรรค์ รวมถึงการจัดงานวัดเกิด งานแต่งงาน หรืองานศพ สิ่งเหล่านี้อาจกลายเป็นการฆ่าคน ดูตัวอย่างจากคนที่ชิคาโกที่ทำคนติดเชื้อ 16 คนในงานศพและ 3 คนเสียชีวิต

มาตรการเหล่านี้จะจำกัดการแพร่เชื้อโดยตรง นี่คือความสำคัญอันดับสูงสุด

แต่เรายังสามารถติดเชื้อผ่านสภาพแวดล้อมได้

การที่คุณจะได้รับเชื้อไวรัสที่ติดอยู่บนเส้นผม เสื้อผ้า หีบห่อ หรือจดหมายไม่น่าเกิดขึ้นได้: ไวรัสไม่น่าจะลงที่นั่นและถึงลงก็อาจไม่รอดนาน หากคุณไม่ได้อยู่กับคนอื่นการติดเชื้อจากกลางแจ้งก็ไม่น่าเป็นไปได้เช่นกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีแสงแดด

อย่างไรก็ตามสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้คือการได้รับเชื้อผ่านมือของคุณโดยการสัมผัสกับพื้นผิวที่เปื้อนสกปรกด้วยไวรัส นี่คือเหตุผลที่สำคัญที่จะต้องไม่สัมผัสใบหน้าของเรา และต้องล้างมือดีๆด้วย

ทั้งการล้างมือและฆ่าเชื้อบนมือด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อก็ดีทั้งคู่ แต่การล้างมืออย่างถูกต้องนั้นดีกว่า

นี่คือการทำงานของสบู่ในการฆ่าไวรัส (ผู้แปลขอแนะนำคลิปจากเพจนี้):

ไวรัสมีเปลือกที่เป็นไขมัน ดังนั้นสบู่จะเกาะติดไวรัสเหมือนเกาะติดไขมันทั่วไปเมื่อคุณล้างจาน

วิดีโอต่อไปแสดงให้เห็นถึงวิธีการล้างมือให้สะอาด และให้เหตุผลในการล้างมือ:

มาตรการทั้งหมดเหล่านี้สามารถลดการแพร่กระจายของโคโรน่าไวรัส เราไม่รู้ว่ามาตรการใดส่งผลมากน้อยแค่ไหนและเราอาจไม่มีทางรู้ แต่นี่เป็นการคาดเดาที่ดีที่สุดจากสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับไวรัสในวันนี้

ประชาชน ธุรกิจ และรัฐบาล ควรผลักดันมาตรการเหล่านี้ผ่านการณรงค์ให้ความรู้ และมีมาตรการบังคับใช้

ตัวอย่างของการให้ความรู้ รัฐบาลหลายแห่งส่งข้อความทางโทรศัพท์ไปถึงประชากรทั้งหมดวันละหลายครั้ง พวกเขาสามารถสื่อสารข้อความหลักเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยการใช้สื่อกระจายข้อมูลพื้นฐานเหล่านี้

ถ้าต้องการยกระดับการเชื่อฟังมาตรการ รัฐบาลควรปรับผู้ไม่เคารพกฏเกณท์ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นที่ไต้หวัน

เนื่องจากธุรกิจอื่นๆต้องปรับสถานที่ทำงานและทำงานจากบ้านให้มากที่สุด สถานที่ในระบบสาธารณสุขจึงสมควรได้รับการพูดถึงต่างหาก

บุคลากรทางการแพทย์เป็นทั้งคู่ต่อสู้ที่สำคัญกับไวรัสและส่วนใหญ่มีความเสี่ยงติดเชื้อ มาตรการหลายอย่างสามารถช่วยลดความเสี่ยงได้ แต่มาตรการลดความเสี่ยงที่ดีที่สุดคือการไม่ต้องพบตัวซึ่งหน้าเลย ควรทำการปรึกษาหารือโดยไม่ต้องเจอตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

Bob Wachter on Twitter

7/ Rutherford added additional criteria for when we're ready for next phase (relaxed lockdown) (Fig &amp; 7:50 on video). Key new point from my Apr 7 discussion is #5, "Agreement to continue some community interventions." For eg, he feels we'll need to still restrict mass gatherings

นอกเหนือจากการลดการแพร่เชื้อในโรงพยาบาลแล้ว Tele-medicine ยังช่วยลดภาระในโรงพยาบาลและห้องรอ นอกจากนี้ยังเป็นวิธีทำให้ผู้คนดูแลตัวเองที่บ้าน พวกเขาถูกส่งกลับบ้านด้วยเครื่องวัดความอิ่มตัวของออกซิเจน หรือ Stetoscope แบบดิจิตอลเพื่อให้สามารถตรวจสอบตัวเองได้ และแยกตัวหากมีอาการปรากฏขึ้น นอกจากนี้ยังเป็นวิธีที่ดีในการคัดกรองผู้คนล่วงหน้าในกรณีที่พวกเขาเชื่อว่าอาจติดเชื้อแต่อาการไม่ตรงกับอาการของผู้ป่วยโรคโคโรนาไวรัส

บางประเทศเช่นสหรัฐอเมริกามีกรอบกฎหมายที่ดีสำหรับ Tele-medicine ประเทศอื่นๆเช่นประเทศในสหภาพยุโรปอาจมีปัญหากับการแพทย์ระบบนี้ แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์แล้วก็คุ้มค่าที่จะแก้ไขเปลี่ยนแปลง

การตรวจสอบอุณหภูมิร่างกาย

มาตรการสุดท้ายที่เราครอบคลุมในวันนี้คือการตรวจสอบอุณหภูมิ

ก่อนอื่นการตรวจสอบอุณหภูมิจะได้ผลเฉพาะกับผู้ที่มีอาการแล้ว ซึ่งตอนนี้เรารู้แล้วว่ามีเพียงประมาณครึ่งหนึ่งเท่านั้น ในจำนวนนี้ไม่ใช่ทุกคนจะมีไข้ การตรวจสอบอุณหภูมิไม่สามารถระบุตัวได้มากกว่า 50% ของผู้ติดเชื้อทั้งหมด

ถึงกระนั้นจีน ไต้หวัน รวมถึงประเทศอื่นๆ ได้ตรวจสอบอุณหภูมิของผู้คนบริเวณทางเข้าสถานที่ต่างๆ เครื่องวัดอุณหภูมิเหล่านี้ไม่สัมผัสตัวเพื่อหลีกเลี่ยงการปนเปื้อนบนผิวหนัง น่าเสียดายที่โดยทั่วไปเครื่องวัดอุณหภูมิเหล่านี้มีประสิทธิภาพไม่ค่อยดี เพราะการตั้งค่ามีผลกับการใช้งาน พวกเขาอาจปล่อยให้ 45% ของผู้ป่วยผ่านไป และ 97% ของคนที่พวกเขาคิดว่าป่วยไม่ได้ป่วยจริง โมเดลในการแสดงตัวเลขเหล่านี้อยู่ที่นี่ และภาพประกอบของปัญหา:

เทอร์โมมิเตอร์สามารถถูกปรับให้จับคนป่วยได้อีกเยอะ แต่นั่นจะทำให้คนที่มีสุขภาพดีโดนรวบไปด้วย ตัวอย่างเช่นหากเครื่องวัดอุณหภูมิมีสิ่งที่เรียกว่าความไว (Sensitivity) 90% และความระบุเฉพาะ (Specificity) 90% คุณอาจจับ 90% ของคนที่มีไข้ได้ แต่คุณจะต้องคิดว่าคุณกัน 10% ของคนที่ไม่มีไข้ไว้ด้วย (ผู้แปล: False positive) สมมุติว่า 0.1% ของคนที่พยายามเข้าไปในสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่งเป็นผู้ป่วย สำหรับคนป่วยทุกคนที่คุณปฏิเสธการเข้า คุณจะปฏิเสธการเข้าของคนที่มีสุขภาพดีประมาณ 100 คน และโปรดจำว่า 50% ของผู้ติดเชื้อยังเข้าได้เพราะยังไม่มีอาการ

การวัดอุณหภูมิอาจยังคงคุ้มค่าถ้ามันไม่แพงเกินควร เนื่องจากการใช้เทอร์โมมิเตอร์ต้องการแรงงานคน หากผู้ปฏิบัติงานมีหน้าที่อื่นด้วย เช่นแนะนำคนที่มีไข้ให้ไปยังสถานที่ตรวจสอบ หรือเป็นผู้บังคับใช้มาตรการอื่นๆเช่นการใส่หน้ากากก็อาจคุ้มค่า ถ้าไม่เป็นเช่นนี้การวัดอุณหภูมิเป็นวิธีที่แพงมากและกรองผู้ป่วยได้น้อยมาก

เครื่องวัดอุณหภูมิที่ดี — และแพง — อาจเปลี่ยนตัวเลขได้ ตัวอย่างเช่นกล้องจับอินฟราเรตที่สามารถมองเห็นคนที่ดูเหมือนมีไข้ เมื่อแยกคนเหล่านี้ออกก็สามารถวัดไข้ได้โดยการใช้เทอร์โมมิเตอร์แบบสัมผัสซึ่งมีความน่าเชื่อถือมากกว่า False positivesจะน้อยลง แต่นอกจากนี้แล้ว ยังไม่ชัดเจนว่ามาตรการนี้ให้ผลคุ้มค่ากับการลงทุน

สรุป

มีหลายสิ่งที่ประชาชน ภาคธุรกิจ และภาครัฐ สามารถทำได้เพื่อลดผลกระทบจากการแพร่กระจายของเชื้อโคโรน่าไวรัส ทุกคนควรจะทำ:

• สวมหน้ากากที่ทำเอง
• ล้างมือบ่อยๆ
• หลีกเลี่ยงการใช้เวลาใกล้ชิดกับคนที่พูดหรือร้องเพลง
• หลีกเลี่ยงปาร์ตี้และการพบปะสังสรรค์ทางสังคมอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าอยู่กับผู้คนจากกลุ่มสังคมอื่น
• รักษาระยะห่างกับผู้คนอย่างน้อยที่สุด 2 เมตร มากกว่านี้ยิ่งดี อย่านั่งตรงหน้าคนอื่น
• เปลี่ยนสภาพแวดล้อมทางธุรกิจของคุณเพื่อให้ผู้คนคุยกันต่อหน้าได้ยากขึ้น

นี่คือบทที่ 2 ของบทความ โคโรน่าไวรัส: เรียนเต้นรำ ในบทที่ 3 เราจะศึกษาถึงแก่นของมาตรการที่ทุกประเทศต้องนำมาใช้: การตรวจ การแกะรอย การแยกตัว และการกักกัน เราจะให้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจงในแต่ละหัวข้อรวมถึงคำเตือน: ประเทศส่วนใหญ่ไม่ใช้วิธีแกะรอยที่ถูกต้อง และหากพวกเขาดำเนินการต่อไปบนเส้นทางปัจจุบัน อนาคตของประเทศเหล่านี้จะจบลงเหมือนสิงคโปร์

บทที่ 1: เรียนเต้นรำมาสเตอร์คลาส สิ่งที่เราสามารถเรียนรู้จากประเทศต่างๆทั่วโลก

ผู้เขียนบทความภาษาอังกฤษ Tomas Pueyo, อัปเดตครั้งล่าสุดวันที่ 20 เม.ย. 2563

แปลเป็นไทยโดย Ken Mallikamas

ใช้เวลาอ่านประมาณ 18 นาที

ลิงค์จาก Twitter อาจไม่ขึ้นให้เห็นถ้าใช้ Safari ถ้าใช้ Chrome จะไม่มีปัญหานี้

…………………………………………………………………………….

เดือนที่แล้วเราเตือนด้วยบทความ โคโรน่าไวรัส: ทำไมคุณต้องลงมือทำทันที หลังจากนั้นเราขอให้ประเทศต่างๆซื้อเวลาของเรากับ โคโรน่าไวรัส: ทุบด้วยค้อนแล้วต่อด้วยรำวง และดูรายละเอียดเกี่ยวกับสถานการณ์ในสหรัฐอเมริกาด้วย Coronavirus: Out of Many, One (ไม่ได้แปลเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอเมริกาล้วนๆ)

บทความภาษาต่างๆมียอดวิวรวมกันกว่า 60 ล้านคน และแปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษเป็นภาษาอื่นๆกว่า 40 ภาษา

………………………………………………………………………………

จากเดือนที่แล้วจำนวนผู้ป่วย Coronavirus ที่ยืนยันแล้วเพิ่มขึ้นยี่สิบเท่าจาก 125,000 คนเป็น 2.5 ล้านคน ผู้คนหลายพันล้านคนทั่วโลกอยู่ภายใต้ภาวะทุบด้วยค้อน: รัฐบาลของพวกเขาได้ใช้มาตรการทางสังคมเพื่อระงับการแพร่กระจายของไวรัส

รัฐบาลของประเทศต่างๆส่วนมากทำสิ่งที่ถูกต้อง: การทุบด้วยค้อนหรือการออกมาตรการต่างๆเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง มันซื้อเวลาให้เราเพื่อลดการแพร่ระบาด และขบคิดถึงสิ่งที่ต้องทำในช่วงต่อไป เราเรียกช่วงหน้านี้ว่าการเต้นรำ นี่คือช่วงที่เราผ่อนคลายมาตรการทางสังคมอย่างระมัดระวังเพื่อหลีกเลี่ยงการระบาดครั้งที่สอง การทุบด้วยค้อนนั้นยาก คนหลายล้านคนสูญเสียงาน รายได้ เงินออม ธุรกิจ และอิสระภาพ โลกต้องการคำตอบ: เมื่อไหร่จะจบ? เมื่อไหร่ที่เราจะผ่อนคลายมาตรการเหล่านี้และกลับสู่สภาวะปกติใหม่ (New Normal)? จะต้องทำอะไรบ้าง? ชีวิตจะเป็นอย่างไร?

เมื่อไหร่เราจะได้เต้นรำกันสักที?

บทความนี้จะอธิบายว่าเราจะเต้นรำเมื่อใดและอย่างไร เราจะค้นพบว่า:

1. เราเรียนรู้อะไรได้บ้างจากประสบการณ์ของประเทศต่างๆทั่วโลก
2. เราจะต้องใช้มาตรการอะไรบ้างในระยะการเต้นรำเพื่อให้เราสามารถกลับสู่ภาวะปกติได้ และด้วยราคาเท่าไหร่? (ความเสียหายเท่าไหร่?)
3. เราจะทำสิ่งเหล่านี้ให้เป็นจริงได้อย่างไร?

นี่คือสิ่งที่คุณจะได้เรียนรู้จากบทความนี้:

• การทุบด้วยค้อนได้ซื้อเวลาให้เราช่วยชีวิตคนนับล้าน
• ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราต้องทำอะไรเพื่อจะเข้าสู่ระยะเต้นรำ
• หลายประเทศได้แสดงให้เราเห็นตัวอย่าง
• เราสามารถเรียนรู้จากความสำเร็จและจากความล้มเหลวของพวกเขา
• จริงๆแล้วเราสามารถเต้นรำได้โดยไม่มีความเสียหายมากนัก
• เป็นไปได้ที่เราจะเปิดกิจการค้าและโรงเรียน
• แต่เราจำเป็นต้องรู้อย่างแน่ชัดว่ามาตรการเหล่านี้คืออะไร เพราะเราจำเป็นต้องเตรียมความพร้อมตั้งแต่ตอนนี้

รัฐบาลมีบทบาทสำคัญ

• รัฐบาลส่วนใหญ่ยังไม่ได้ทำสิ่งที่ต้องทำ
• พวกเขาต้องการกลับเป็นปกติ ดังนั้นจึงรีบทั้งๆที่ยังไม่พร้อม
• หลายประเทศจะมีการระบาดครั้งที่สอง
• หากเราทำถูกต้องในอีกไม่กี่สัปดาห์ เราจะสามารถกลับสู่ภาวะปกติได้
• ชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปอีกหนึ่งปีหรือมากกว่านั้น แต่จะอยู่ในระดับที่พอทนได้
• เราจะสามารถหลีกเลี่ยงทั้งความตายจำนวนมาก และความล่มสลายทางเศรษฐกิจ

บทความนี้ยาวจนเป็นหนังสือเล่มเล็กๆได้ ดังนั้นแทนที่เราจะพิมพ์ทั้งหมดในครั้งเดียว เราจะพิมพ์วันละบทเท่านั้น

วันนี้เราเปิดตัวบทที่ 1 ของบทความ: A Dancing Masterclass เรียนเต้นรำระดับมาสเตอร์คลาส

1. สถานะภาพของโลกในปัจจุบัน

เคสทั่วโลกยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แต่การเพิ่มจำนวนของเคสนั้นซ่อนความจริงในเชิงบวก: หลายอย่างกำลังดีขึ้น

บางประเทศยังคงต่อสู้อยู่ในช่วงที่เลวร้ายที่สุดของวิกฤติ แต่ประเทศที่ออกมาตรการอย่างรวดเร็วช่วยชีวิตคนในประเทศนับล้าน

เมื่อดูกราฟนี้คำถามแรกที่ปุดขึ้นในใจคือ พวกเขาทำอะไรกันมั่ง? เราเรียนรู้อะไรได้บ้างจากประสบการณ์ของประเทศต่างๆ ทั้งที่เอาชนะวิกฤตได้ และที่หลีกเลี่ยงวิกฤตได้โดยสิ้นเชิง?

จะรู้เรื่องนี้ได้ ก่อนอื่นเราจะต้องรู้ว่าประเทศต่างๆ อยู่ตรงไหนของระยะการทุบด้วยค้อนและการเต้นรำ

ประเทศที่อยู่ภายใต้ระยะเวลาลงค้อนนั้นมีประชากรรวมกันเกือบ 60% ของประชากรโลกทั้งหมด ผู้คนหลายพันล้านสูญเสียอิสรภาพในการเคลื่อนไหวและวิถีชีวิต พวกเขาจะต้องเริ่มชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่พวกเขายังกลัวหรือยังไม่อาจทำได้ในตอนนี้

นี่เป็นสาเหตุที่หลายประเทศที่อยู่ในระยะทุบด้วยค้อนกำลังวางแผนที่จะเปิดเศรษฐกิจของพวกเขาทีละน้อย บางประเทศเริ่มเปิดโรงเรียนและธุรกิจอื่น ๆ แต่ส่วนใหญ่ยังไม่ได้ทำเลย

ประเทศที่ยังอยู่ในระยะลงค้อนจะคิดถึงขั้นตอนการเต้นรำได้อย่างไร ว่าจะมีลักษณะอย่างไรในอนาคต พวกเขาจะทำแผนงานเพื่อลดคนป่วยและคนตายได้อย่างไร และในขณะเดียวกันจะให้ความเชื่อมั่นแก่ประชากรได้อย่างไรว่าการระบาดครั้งที่สองจะไม่กลับมาและทำลายชีวิตของพวกเขาอีกครั้ง?

เราต้องใช้ไทม์แมชชีนไปดูอนาคต

อนาคตในที่นี้คือไต้หวัน ฮ่องกง จีน และเกาหลีใต้

2. Dance Masterclass: การเดินทางสู่อนาคต

อุโมงค์ที่เราอยู่นั้นยาวและมืด แต่จะมีแสงสว่างในตอนท้าย เรารู้ได้เพราะเราเห็นว่าประเทศอื่นอยู่ในความสว่างแล้ว

หากเราต้องการทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากระยะลงค้อน เราต้องไปประเทศเดียวที่ทิ้งค้อนไว้เบื้องหลังแล้ว เราจะไปดูประเทศจีนกัน

การเต้นรำของจีนหลังระยะลงค้อน

ดูบทความบรรยายรายละเอียดของคดีของจีนที่นี่ ดูลำดับเหตุการณ์ในจีนที่นี่

เคสในประเทศจีนลงจุดสูงสุดของผู้ป่วยใหม่ 6,000 รายต่อวัน จนเหลือน้อยกว่า 60 รายต่อวัน นี่เป็นเคสรายวันที่น้อยกว่าของสหรัฐฯตามสัดส่วนประชากรประมาณ 2,000 เท่า จีนประสบความสำเร็จนี้โดยการใช้ค้อนหนักที่สุดที่โลกเคยเห็นมา ประสบการณ์ของชายคนนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าจีนทำอย่างไร ส่ิงสำคัญคือทุกอย่างถูกปิด ทุกคนอยู่บ้านตลอดเวลาเป็นสัปดาห์ และทุกแห่ง

ชีวิตตอนนี้ในจีนเป็นอย่างไร หัวข้อทวิตเตอร์นี้แสดงภาพของกรุงปักกิ่ง ณ วันที่ 10 เมษายน

Michael Pettis on Twitter

weeks in Beijing the mood has been completely transformed and the future seems merely tough, not apocalyptical. I suspect that as the economic pain begins seriously to kick in, the mood will become grim again, but the end-of-the-world feelings will be over. The last...

ผู้คนเดินบนถนนกันอีกครั้งโดยใส่หน้ากาก บริษัท สถานีขนส่ง หรือธุรกิจส่วนใหญ่ มีจุดตรวจสอบอุณหภูมิร่างกายและสุขภาพของผู้คน

SCMP News on Twitter

Wuhan's lockdown is set to be lifted, but many residents fear another wave of infections if people do not stay vigilant. https://t.co/153TbPcjbT

รัฐบาลจีนออกรหัสให้ประชาชน หากรหัสของคุณเป็นสีเขียวคุณสามารถไปได้ทุกที่ แต่ถ้าเป็นสีเหลืองหรือสีแดงคุณจะต้องทำการกักกันตัวเองและจะถูกห้ามเข้าอาคารส่วนใหญ่

Bloomberg QuickTake on Twitter

Cities in China like Beijing are requiring #coronavirus test results from people before they leave Wuhan, the epicenter of the virus. @sharonchenhm takes us through the #COVIDー19 testing process https://t.co/2nKKwBOK7n

เป็นที่เชื่อกันว่ารัฐบาลรวบรวมข้อมูลทั้งหมดจากแอปเหล่านี้ (ไม่ว่าจะเป็นส่วนกลางหรือภูมิภาค) เพื่อจะได้ทราบว่าใครไปไหนมาบ้าง และติดตามคนที่อาจติดเชื้อจากผู้ที่ติดเชี้อแล้ว

การเดินทางยังจำกัดมาก แต่มีการเทสต์ตรวจสอบมาก และคนงานจะใส่อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล (PPE) แบบเต็มที่

Brent Beshore on Twitter

Sneak peek into US air travel in six months. https://t.co/uRjc1F9sDh

โรงเรียนยังคงปิดอยู่ แต่บางโรงเรียนจะเปิดภายในสิ้นเดือนนี้

ประเทศและภูมิภาคอื่นๆ ที่ตรงประเด็นกับเรามากที่สุดคือเกาหลีใต้ สิงคโปร์ และไต้หวัน

เกาหลีใต้เป็นประเทศแรกที่ประสบความสำเร็จในการเอาชนะการระบาด และตอนนี้ก็ประสบความสำเร็จในการเต้นรำโดยไม่ต้องปิดประเทศ สิงคโปร์น่าสนใจเพราะอยู่ในระยะเต้นรำเป็นเวลานานแล้ว และเราสามารถเรียนรู้จากความผิดพลาดของพวกเขาได้ ไต้หวันน่าสนใจมากเพราะพวกเขาไม่เคยมีการระบาดเลยแม้จะอยู่ใกล้กับจีนมาก

มาดูกัน

การเต้นรำอย่างไม่หยุดของไต้หวัน

Milo Hsieh on Twitter

My phone, which is satellite-tracked by the Taiwan gov to enforce quarantine, ran out of battery at 7:30 AM. By 8:15, four different units called me. By 8:20, the police were knocking at my door.

ถ้าอยากอ่านประสบการณ์ของผู้เดินทางไปไต้หวันลองอ่านที่นี่ Jonathan Chen เล่าถึงประสบการณ์ของเค้าให้ฟังหลังจากลงจากเครื่องบินที่ไต้หวัน

ระดับการเตรียมพร้อมของไต้หวันน่าทึ่งสุดๆ ไต้หวันมีมาตรการกว่า 100 รายการที่พวกเขาทำก่อนเดือนมีนาคม นี่คือตัวอย่าง:

• ออกมาตรการห้ามเดินทางเร็ว และเป็นแบบเข้มงวด
• จัดศูนย์กลางการจัดการการผลิตหน้ากากของประเทศ เริ่มต้นที่ 2.4 ล้านชิ้นต่อวัน (สองเท่าของความต้องการ 1.3 ล้านชิ้นต่อวัน)
• กำหนดราคาหน้ากากเพื่อป้องกันการแสวงหาผลกำไร โดยเริ่มต้นที่ USD $0.50 ต่อชิ้น (ประมาณชิ้นละ 16 บาทถ้าใช้ค่าแลกเปลี่ยนเงินวันที่ 21 เม.ย.)
• บทลงโทษแรง ใครขึ้นราคาหน้ากากและสินค้าสำคัญอื่นๆมีโทษจำคุณ 1–7 ปีและปรับสูงถึง 167,000 เหรียญสหรัฐ (ประมาณ 5.4ล้านบาท)
• การแพร่กระจายข่าวปลอมถูกปรับ USD $100,000 (ประมาณ 3ล้านบาท)
• การตรวจสอบเชิงรุก: ทดสอบทุกคนที่เคยมีอาการไข้หวัดธรรมดาแต่ได้ผลตรวจหวัดเป็นลบ การตรวจแบบนี้ทำให้เจอผู้ป่วยโคโรน่าบางส่วน

ทั้งหมดที่กล่าวมานี้เกิดก่อนที่หวู่ฮั่นจะปิดตัวลง! จากนั้นพวกเขาทำดังนี้ต่อ:

• ระดมกำลังทหารมาผลิตหน้ากาก
• ราคาหน้ากากอย่างเป็นทางการลดลงเหลือเพียง $0.20 ต่อชิ้น เมื่อสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ (ประมาณ 6 บาท)
• ก่อนสิ้นเดือนมีนาคม เพิ่มกำลังการผลิตหน้ากากเป็น 10 ล้านชิ้นต่อวัน (สำหรับประชากร 23 ล้านคน) มีการปันส่วนหน้ากากและห้ามส่งออก
• ฐานข้อมูลการเดินทางและสาธารณะสุขเชื่อมโยงกัน ดังนั้นผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลสุขภาพจึงสามารถรู้ได้ว่าใครมีความเสี่ยงสูงที่จะติดเชื้อ CDC ของไต้หวัน (หน่วยงานป้องกันโรคระบาด) สามารถติดตามสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตามเวลาจริง
• แยกนักท่องเที่ยวโดยพิจารณาจากความเสี่ยง แยกกลุ่มที่อนุญาตให้เข้าประเทศได้โดยให้จับตาดูตัวเองออกจากกลุ่มที่ถูกบังคับกักกัน
• กักบริเวณด้วยบริการอาหารและให้กำลังใจ
• การบังคับใช้การกักกันโรคผ่านสัญญาณโทรศัพท์ที่มีอยู่ หากพวกเขาไม่มีโทรศัพท์รัฐบาลจะให้โทรศัพท์ไว้ใช้ในระหว่างถูกกักกัน การแจ้งเตือนจะถูกส่งไปยังหน่วยงานที่รับผิดชอบหากปิดเครื่องนานกว่า 15 นาที
• บุคคลที่ไม่ปฏิบัติตามคำสั่งกักบริเวณจะถูกส่งเรื่องไปให้เจ้าหน้าที่ตำรวจติดตาม มีตัวอย่างถูกปรับ USD$ 10,000 (สามแสนบาทไทย) สำหรับการละเมิดกฎการกักบริเวณ 14 วัน

หากโลกคือโรงเรียน และแต่ละประเทศคือนักเรียนที่กำลังสอบวิชา Coronavirus ไต้หวันสอบได้ A และเสนอความช่วยเหลือประเทศอื่น จะมีประเทศใดรับข้อเสนอของไต้หวันบ้าง

อยากเน้นสองสามอย่าง ประการแรกไต้หวังสามารถทำเช่นนั้นได้เนื่องจาก CDC ของไต้หวันพร้อม และมีอำนาจกว้างขวางจากประสบการณ์ของโรคซาร์สในปี 2546

ประการที่สอง พวกเขาดำเนินการอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง บังคับใช้มาตรการใหม่ทั่วประเทศทุกวัน

ประการที่สาม พวกเขาเชื่อมข้อมูลสาธารณสุขกับข้อมูลการเดินทางเข้าด้วยกัน และป้อนข้อมูลให้กับตำรวจ เท่าที่เราบอกได้ ดูเหมือนว่าพวกเขาใช้เทคนิคการติดตามตัวบุคคลแบบมาตรฐานทั่วไป รวมกับข้อมูลด้านการดูแลสุขภาพและการเดินทาง แต่ไม่ใช้ข้อมูลติดตามการเคลื่อนไหวในโทรศัพท์หรือบัตรเครดิต — เว้นแต่คุณจะติดเชื้อ พวกเขามีเคสเพียง ~400 ราย ณ วันที่ 20 เมษายน ทำให้ระบบสาธารณสุขจัดการผู้ป่วยได้อย่างสบาย

ค้อนอันเล็กและมีดผ่าตัดของเกาหลีใต้

เกาหลีใต้เป็นประเทศแรกในโลกที่เอาชนะการระบาดของโรค Coronavirus ได้โดยไม่ต้องใช้มาตรการลงค้อนทั่วประเทศ ไม่มีการปิดร้านอาหาร โรงงาน ร้านค้า แบบทั่วประเทศ ไม่มีมาตรการให้อยู่บ้าน ไม่มีการห้ามกิจกรรมเกินขนาดที่กำหนด

พวกเขาทำได้อย่างไร? โดยใช้ค้อนเล็กและมีดผ่าตัด

การระบาดครั้งใหญ่เกิดขึ้นในเมือง Daegu หลังจากผู้ป่วยที่โด่งดัง ที่รู้จักกันในนาม ผู้ป่วยเบอร์ 31 ที่แพร่เชื้อไวรัสไปสู่คนมากกว่า 5,000 คนที่เชื่อมโยงกับคริสตจักร Shincheonji — ประมาณครึ่งหนึ่งของจำนวนเคสทั้งหมดในประเทศ ณ วันนี้

ถึงแม้รัฐบาลไม่ได้ปิดกิจการในเมืองนี้ แต่ประชากรมีประสบการณ์จากการระบาดของโรค MERSในปี 2558 เลยหลีกเลี่ยงตัวเองออกจากที่สาธารณะ ประชาชนทำกันเอง

ห้างสรรพสินค้าร้านอาหารและถนนใน Daegu ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศมีประชากร 2.5 ล้านคนส่วนใหญ่ว่างเปล่า ราวกับในหนังหายนะ

“มันเหมือนมีใครทิ้งระเบิดลงในใจกลางเมือง ดูราวกับหนังซอมบี้” Kim Geun-woo ผู้อาศัยในวัย 28 ปีบอกกับรอยเตอร์ทางโทรศัพท์

เจ้าหน้าที่ Daegu ปิดโรงเรียนอนุบาล เลื่อนภาคเรียนของโรงเรียนอื่นออกไป และปิดห้องสมุดสาธารณะ พิพิธภัณฑ์ โบสถ์ ศูนย์ดูแลเด็ก และศาล

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เกิดขึ้นนอกตัวเมือง Daegu การกักกันถูกจำกัดเฉพาะพื้นที่ระบาด และไม่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจอย่างกว้าง

วิธีการวัดผลกระทบของมาตรการเหล่านี้วิธีหนึ่งคือดูจากตัวเลขวัดเคลื่อนไหวของประชาชน (Mobility data): ชาวเกาหลีใต้เคลื่อนไหวมากแค่ไหนในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา วิธีที่ดีคือการเปรียบเทียบการเคลื่อนไหวกับประเทศที่ใช้มาตรการหนักเช่นสเปน

เกาหลีใต้จึงควบคุมโรคระบาดโดยไม่ใช้มาตรการหนักได้อย่างไร? โดยการเรียนรู้ว่าใครป่วยและกักกันผู้ที่พวกเขามีการติดต่อด้วยทั้งหมด

ในการเรียนรู้ว่าใครป่วยคุณจะต้องเทสต์คนให้มากที่สุด

เราทุกคนคงเคยได้ยินเรื่องการเทสต์ที่น่าทึ่งของเกาหลีใต้ ตั้งแต่การขับรถไปเทสต์ (Drive-in testing) จนถึงการใช้ตู้โทรศัพท์ในการเทสต์ ซึ่งสามารถทำการเทสต์ได้ภายในเวลาเพียง 7 นาที

https://www.youtube.com/watch?v=A-33i9B8m6E&feature=emb_logo

ผลลัพธ์คือเกาหลีใต้เป็นหนึ่งในการตรวจสอบวินิจฉัยที่ทั่วถึงที่สุดในโลก

ประเทศที่มีเคสมากจนระบบสาธารณสุขคว่ำเช่นฝรั่งเศสหรือสหราชอาณาจักร ไม่มีชุดอุปกรณ์เพียงพอที่จะทดสอบทุกคน แม้แต่ประเทศอย่างเยอรมนีหรือสิงคโปร์ที่เคยทดสอบได้เกือบทุกคน ก็ไม่สามารถทำได้อีก

ในขณะเดียวกันประเทศ / ภูมิภาคเช่นไต้หวัน, ฮ่องกง, เวียดนาม หรือเกาหลีใต้นั้น มีการทดสอบเพียงพอจนมีเปอร์เซ็นต์ผลตรวจบวกน้อยกว่า 3% พวกเขาไม่เพียงทดสอบคนที่มีอาการ แต่พวกเขาเทสต์ทุกคนที่มีการติดต่อกับผู้ป่วย พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าผู้ป่วยติดต่อกับใครบ้าง? ในกรณีของเกาหลีใต้ ก็โดยการใช้ระบบติดตามผู้ติดต่อผู้ป่วยที่ทันสมัยที่สุดนอกประเทศจีน

รัฐบาลเกาหลีใต้เข้าถึงข้อมูลโทรศัพท์มือถือ ข้อมูลบัตรเครดิต และข้อมูลกล้องวงจรปิดในระหว่างการแพร่ระบาดของโรค ซึ่งเป็นผลมาจากกฎหมายที่ได้รับอนุมัติหลังจากการระบาดของโรค MERS:

“เราปรับปรุงกฎหมายเพื่อจัดลำดับความสำคัญ โดยให้ความมั่นคงทางสังคมอยู่เหนือความเป็นส่วนตัวในเวลาที่เกิดวิกฤตโรคติดเชื้อ” — ดร. กี่ผ่านนิวยอร์กไทม์ส

ด้วยข้อมูลดังกล่าว เจ้าหน้าที่รู้ว่าใครไปที่ไหน จากนั้นพวกเขาก็เปิดเผยข้อมูลนั้นต่อสาธารณะ (ถอดข้อมูลที่ระบุถึงตัวบุคคลออก) เพื่อให้คนอื่นสามารถทราบได้ว่าพวกเขาอาจเข้าใกล้ผู้ติดเชื้อหรือไม่ พวกเขามีไทม์ไลน์ของการเดินทางของผู้ติดเชื้อทุกชั่วโมง บางครั้งทุกนาที — ขึ้นลงรถประจำทางหรือระบบการเดินทางสาธารณะต่างๆที่ไหนเมื่อไหร่ รู้จนกระทั่งว่าคนเหล่านี้สวมหน้ากากหรือไม่

Victoria Kim on Twitter

The level of detail provided by @Seoul_gov for each and every COVID-19 case in the city is astonishing: Last name (which I've obscured) Sex Birth year District of residence Profession Travel history Contact with known cases Hospital where they're being treated

พวกเขายังใช้ข้อมูลนี้เพื่อส่งการแจ้งเตือนฉุกเฉินไปยังโทรศัพท์มือถือของผู้คนเมื่อมีการค้นพบเคสใหม่ๆใกล้ตัว ใครก็ตามที่คิดว่าอาจมีการเข้าใกล้ผู้ติดเชื้อจะถูกเชิญให้รายงานไปยังศูนย์ตรวจโรค

นี่ไม่ได้เป็นเพียงระบบส่งข้อความที่ครอบคลุมถึงใครก็ตามที่อยู่ในพื้นที่ แต่ทำแบบมีเป้าหมายเจาะจง เมื่อมีการระบุตัวผู้ติดเชื้อ ทีมที่มีหน้าที่ติดตามแกะรอยจะใช้บันทึกสุขภาพ ข้อมูลธุรกรรมทางบัตรเครดิต กล้องวงจรปิด และตำแหน่งโทรศัพท์มือถือ เพื่อติดตามการเคลื่อนไหวและค้นหาผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วย การแจ้งเตือนทางโทรศัพท์จะเกิดขึ้นกับผู้ที่อยู่ใกล้ผู้ติดเชื้อเท่านั้น

หากผลการเทสต์ของคุณเป็นบวกคุณจะถูกส่งไปยังที่พักของรัฐบาล ซึ่งคุณจะได้รับการช่วยเหลือทางการแพทย์ขั้นพื้นฐานและการสังเกตการณ์ หรือโรงพยาบาล หรือที่บ้าน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับอาการ

หากผลตรวจคุณเป็นลบ หากคุณฟื้นตัวจากโรค หรือคุณเป็นผู้ที่อาจติดเชื้อ คุณจะถูกกักตัวไว้ที่บ้าน คุณต้องดาวน์โหลดแอพที่จะแจ้งตำรวจถ้าคุณออกนอกบ้าน แอปนี้ยังได้รับความสนับสนุนจากทีมตรวจโรคในพื้นที่ ซึ่งจะโทรมาวันละสองครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะอยู่กับที่ไม่ไปไหน และถามถึงอาการของคุณ ค่าปรับสำหรับการออกนอกบ้านคือ $8,000 (ประมาณสองแสนหกหมื่นบาท) และอาจเข้าคุกถึงหนึ่งปี

มาตรการอื่น ๆ ที่พวกเขาใช้คือการตรวจสอบอุณหภูมิก่อนเข้าอาคาร การมีเจลฆ่าเชื้อให้ทุกที่ และการสวมหน้ากากโดยประชาชนส่วนมาก…98% ของผู้คนกล่าวว่าพวกเขาสวมหน้ากากออกนอกบ้านบางครั้ง และ 64% ใส่หน้ากากเสมอ หลังจากความต้องการหน้ากากขนาดใหญ่พุ่งขึ้น รัฐบาลได้เข้าแทรกแซงเพื่อจัดการอุปทาน

ข้อดีอีกข้อหนึ่งแบบกลับมุมคือเมื่อโรคเริ่มระบาดในเกาหลีใต้ ประเทศต่างๆห้ามการเดินทางไปกลับระหว่างเกาหลีใต้และประเทศตน น่าแปลกที่มันอาจช่วยชีวิตชาวเกาหลีใต้ได้หลายคน เราจะกลับมาคุยกันถึงสิ่งนี้ในภายหลัง

โดยสรุปหลักของเกาหลีใต้คือมีการเทสต์ตรวจสอบมาก การแกะรอยสาวตัวผู้ติดต่อกับผู้ป่วย การแยกกักกัน สุขอนามัยโดยรวม การใช้หน้ากาก และการห้ามเดินทาง ค้อนหนัก (มาตรการที่รุนแรง) ไม่จำเป็นสำหรับเกาหลีใต้ เพราะส่วนใหญ่ใช้มีดผ่าตัด

ความผิดพลาดที่สำคัญของสิงคโปร์

วิธีการของสิงคโปร์ในการสู้ Coronavirus เริ่มขึ้นคล้ายกับของไต้หวัน ไทม์ไลน์ในการตัดสินใจของสิงคโปร์ก็น่าทึ่งเช่นกัน สิงคโปร์ทำหลายอย่างเหมือนที่ไต้หวันหรือเกาหลีใต้ทำ แต่ทำไมสิงคโปร์ถึงได้ผลต่างไป ความเหมือนไม่ตอบคำถามนี้ เราต้องดูที่ความแตกต่าง

สามสิ่งที่เห็นชัดเมื่อเทียบสิงคโปร์กับไต้หวันหรือเกาหลีใต้: การห้ามเดินทาง การติดตามผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วย และการใช้หน้ากาก

สิงคโปร์ห้ามผู้มาเยือนจากหูเป่ยค่อนข้างเร็ว นั่นคือมีคำสั่งห้ามเมื่อมีผู้ป่วยในหูเป่ย 6,000 รายเมื่อวันที่ 29 มกราคม จากนั้นพวกเขาก็ห้ามนักท่องเที่ยวทั้งหมดจากประเทศจีนในอีกสามวันต่อมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์เมื่อหูเป่ยมีผู้ป่วย 12,000 ราย

แต่หลังจากนั้นสิงคโปร์ทำไม่เร็วพอ ไม่ได้ห้ามนักเดินทางจากอิตาลี ฝรั่งเศส สเปนและเยอรมนีจนถึงวันที่ 16 มีนาคม ในเวลานั้นประเทศเหล่านี้รวมกันมีรายงานผู้ป่วยมากกว่า 50,000 ผู้เดินทางระยะสั้นทั้งหมดถูกแบนในสัปดาห์ต่อมาในวันที่ 23 มีนาคม ถึงตอนนั้นโลกก็มีผู้ป่วยกว่า 150,000 คนนอกประเทศที่ถูกห้ามเข้าไปแล้ว

การดำเนินการล่าช้านี้ทำให้เกิดการเพาะเมล็ดผู้ป่วยใหม่อย่างรุนแรง ตอนสิ้นเดือนมีนาคมผู้ป่วยในสิงคโปร์ 80% มาจากต่างประเทศ ถึงแม้จำนวนเคสที่นำเข้าจะลดลงเหลือศูนย์ภายในหนึ่งสัปดาห์แต่มันก็สายเสียแล้ว เคสนำเข้าเหล่านี้เพียงพอที่จะเพาะเชื้อแพร่กระจายในท้องที่จนเกิดการระบาดขึ้นมากมายภายในสัปดาห์ต่อมา หากสิงคโปร์ปิดพรมแดนประมาณวันที่ 10 มีนาคม ก็เป็นไปได้ว่าการระบาดครั้งนี้จะไม่เกิดขึ้น หรืออาจไม่เลวร้ายเท่านี้

ในบทที่ 3 ของบทความนี้ เราจะอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการตัดสินใจว่าจะใช้ข้อจำกัด การเดินทางแบบใด

ความแตกต่างอันดับสองระหว่างสิงคโปร์กับประเทศเช่นเกาหลีใต้คือการแกะรอยผู้มีการติดต่อกับผู้ป่วย การดำเนินงานของสิงคโปร์ด้านนี้ไม่ใช่ระดับโลก จนถึงสิ้นเดือนมีนาคมทีมของพวกเขาสามารถติดตามได้ประมาณ ~600 รายชื่อเท่านั้น เพราะกระบวนการที่ใช้แรงงานคนมาก ผู้ติดตามแกะรอยต้องพึ่งการสัมภาษณ์หรือภาพจากกล้องวงจรปิดเท่านั้นในทำการวิจัย เท่าที่เรารู้ เจ้าหน้าที่สิงคโปร์ไม่มีข้อมูลโทรศัพท์มือถือ ไม่มีข้อมูลบัตรเครดิต ไม่มีการเชื่อมต่อระหว่างข้อมูลด้านสาธารณสุขและการเดินทาง เราไม่รู้ชัดว่ากองกำลังสืบสวนของสิงคโปร์นั้นแข็งแกร่งกว่าหรืออ่อนแอกว่าของไต้หวัน และเครื่องมือของพวกเขาดีกว่าหรือแย่กว่า แต่ระบบสาธารณสุขไต้หวันไม่เคยคว่ำด้วยเคสจากต่างประเทศ

เมื่อปลายเดือนมีนาคมสิงคโปร์เปิดตัวแอป TraceTogether ซึ่งเป็นแอปพลิเคชั่นมือถือที่ผู้คนสามารถดาวน์โหลด แอปนี้ทำงานโดย Bluetooth และ Data Encryption โดยเก็บข้อมูลของทุกคนที่คุณพบโดยไม่ระบุชื่อ เพื่อให้คุณได้รับการแจ้งเตือนหากใครคนใดในคนเหล่านี้กลายเป็นผู้ป่วยในวันหน้า

ความคิดนั้นยอดเยี่ยม แต่มีคนสิงคโปร์ดาวน์โหล์ดแอปนี้เพียง 20% เท่านั้น (1 ล้านผู้ใช้เทียบกับ จำนวนพลเมือง 5.6 ล้านคน) จำนวนนี้ไม่พอในการแกะรอย การจะมีแอปชนิดนี้ที่ใช้งานได้คนที่มีการติดต่อกันทั้งสองคนจะต้องดาวน์โหล์ด หากความเป็นไปได้ที่จะมีคนหนึ่งคนที่ดาวน์โหล์ดแอปนี้คือ 20% ก็แปลว่าจะมีโอกาสเพียง 20% * 20% = 4% ที่คนสองคนที่มีแอปนี้จะมาพบกันโดยบังเอิญ (สุ่ม)

ตัวอย่างข้างบนมาจากสมมุติฐานว่า 20% ในที่นี้หมายถึงเปอร์เซ็นต์ของประชากรที่มีแอปที่ทำงานอย่างถูกต้อง หาก 20% หมายถึงจำนวนประชากรที่ดาวน์โหลดเพียงอย่างเดียว — ตามธรรมเนียมของผู้มีหน้าที่พัฒนาซ็อฟแวร์ที่จะต้องการโน้มน้าวความสำเร็จของแอปพลิเคชันของพวกเขา — คนจำนวนมากที่ดาวน์โหลดแอปจะไม่เปิดแอป บางคนที่เปิดก็ไม่ตั้งค่า หลายคนไม่เปิด Bluetooth ตลอดเวลา

สิงคโปร์เปิดตัวแอพเมื่อสี่สัปดาห์ที่แล้ว หวังว่าคงมีการใช้แอปเพิ่มขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า แต่ประเทศนี้เป็นหนึ่งในประเทศที่ดีที่สุดในโลกที่จะโน้มน้าวให้ประชากรใช้แอปนี้ เพราะจำนวนประชากรที่มีมือถือมีขนาดใหญ่ ประเทศเล็ก และพลเมืองเชื่อใจรัฐบาล ถ้าสิงคโปร์ทำไม่ได้มากกว่า 20% ประเทศไหนจะทำได้? เจ้าหน้าที่สิงคโปร์เองยังบอกว่าแอปนี้ยังไม่สามารถแทนที่การแกะรอยโดยการใช้แรงงานคนได้ในขณะนี้

นี่ไม่ได้หมายความว่าเทคโนโลยีนี้ไม่ดี ในทางตรงกันข้าม บลูทูธในสมาร์ทโฟนมีศักยภาพมากในการแก้ปัญหาการแกะรอย ปัญหาคือจะทำอย่างไรให้คนใช้แอป เป็นเรื่องยากมากที่จะมีผู้คนจำนวนมากที่ใช้แอป และการใช้แอปแบบนี้เป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นในเกาหลีใต้และพวกเขาสามารถแกะรอยได้ง่ายกว่าเยอะ เราจะพูดถึงปัญหาเหล่านี้ในเชิงลึกโดยละเอียดในส่วนที่ 2 ของบทความนี้

ความแตกต่างที่สามระหว่างสิงคโปร์กับประเทศที่มีความสำเร็จมากกว่าคือการใช้หน้ากาก สิงคโปร์แนะนำให้ใช้หน้ากากสำหรับคนป่วยเท่านั้นจนถึงวันที่ 3 เมษายน นี่ตรงกันข้ามกับทั้งไต้หวันที่มีการจัดการหน้ากากจากส่วนกลาง และเกาหลีใต้ (มี 98% ของคนที่สวมมาสก์อย่างน้อยบางครั้งและ 64% ตลอดเวลาเมื่อยู่นอกบ้าน)

เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่เราจะเห็นในบทที่ 3 ของบทความนี้ — หน้ากากคือพื้นฐานในการหยุดไวรัส

ชาร์ตข้างล่างแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของปัจจัยทั้งสามนี้ร่วมกัน — การจำกัดการเดินทาง การแกะรอยผู้ติดต่อกับผู้ป่วย และการใช้หน้ากาก

กราฟิกข้างบนคือของทุกเคสที่เป็นเคสทางการในสิงคโปร์

จุดสีแดงคือเคสที่ยัง active อยู่ จุดสีเขียวหมายถึงคนที่หายป่วย คุณเห็นเคสสีแดงจำนวนมากเพราะนี่คือเคสที่ระบาดเร็วๆนี้

ถ้าคุณลองแหวกชาร์ตข้างบนดูอาจเจอแบบนี้

นี่เป็นตัวอย่างของเคสที่ได้รับการตรวจสอบอย่างเหมาะสมแล้ว แต่เคสโดยมากจะดูเป็นแบบนี้

นี่แสดงให้เห็นถึงภาระในการติดตามแกะรอยที่ผู้ตรวจสอบไม่สามารถจัดการได้ เคสนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด ในขณะนี้เคสส่วนใหญ่ในสิงคโปร์เป็นเช่นนี้

กลุ่มสีแดงก่อตัวขึ้นในเขตุหอพัก เราค้นจากข้อมูลทั้งหมดเพื่อดูว่าเคสกลุ่มไหนเริ่มจากหอพักแล้ววงเคสหอพักด้วยสีน้ำเงิน

คำตอบคือเคสส่วนใหญ่เร่ิมจากหอพักนั่นแหละ

หอพักเหล่านี้เป็นหอพักของแรงงานข้ามชาติ ดังที่เรากล่าวไว้ สิงคโปร์ใช้เวลานานกว่าจะออกกฎหมายห้ามการเดินทาง และในปลายเดือนมีนาคม 80% ของเคสมาจากการเข้าประเทศของแรงงานข้ามชาติ

แต่เคสที่นำเข้าเหล่านี้เริ่มแพร่กระจายเพราะไม่มีการจำกัดขนาดของการสังสรรค์ในสังคมและไม่มีการใช้หน้ากาก

แม้จะมีการจำกัดขนาดของการชุมนุมมากกว่า 10 คน แต่นี่คือภาพจากหอพักแห่งหนึ่ง

สังเกตดูจำนวนผู้คน และไม่ใช่ทุกคนสวมหน้ากาก

สรุปคือดูเหมือนความผิดพลาดของสิงคโปร์นั้นรวมถึง การออกมาตรการห้ามเดินทางที่ล่าช้า การออกกฏจำกัดการชุมนุมที่ล่าช้า ข้อกำหนดการใส่หน้ากากที่ล่าช้า และระบบการแกะรอยติดตามที่ยังพึ่งแรงงานคน

สิ่งเหล่านี้เริ่มแสดงให้ทุกประเทศเห็นถึงมาตรการหลักที่ทุกประเทศจำเป็นต้องมี เพื่อต่อสู้กับโรคโคโรนาไวรัส

นี่คือรายการมาตรการที่ทุกประเทศควรพิจารณา แยกได้เป็นสี่ประเภท:

1. มาตรการที่มีความเสียหายน้อยแต่อาจเพียงพอในการหยุดการแพร่ระบาดของโรค
2. มาตรการที่อาจก่อความเสียหายมากแต่อาจจำเป็น
3. มาตรการที่ก่อความเสียหายมากที่ไม่จำเป็น
4. มาตรการทางสาธารณสุข

ถึงเวลาแล้วที่เราจะคุยกันเรื่องมาตรการเหล่านี้โดยละเอียด

นี่คือบทที่ 1 ของบทความ โคโรน่าไวรัส: เรียนเต้นรำ ในบทที่ 2 เราจะศึกษาแก่นของมาตรการที่ทุกประเทศต้องนำมาใช้: การตรวจ การแกะรอย การแยกตัว และการกักกัน เราจะให้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจงในแต่ละหัวข้อรวมถึงคำเตือน: ประเทศส่วนใหญ่ไม่ใช้วิธีแกะรอยที่ถูกต้อง และหากพวกเขาดำเนินการต่อไปบนเส้นทางปัจจุบัน อนาคตของประเทศเหล่านี้จะจบลงเหมือนสิงคโปร์

ต้นฉบับภาษาอังกฤษ Original work written by Tomas Pueyo in English https://medium.com/@tomaspueyo/coronavirus-learning-how-to-dance-b8420170203e

อัปเดตครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 19 มีค 2020 ตัวเลขในชาร์ตและข้อมูลบางอย่างเปลี่ยนไปมากแล้วตั้งแต่วันนั้น แต่แนวคิดและข้อเสนอแนะยังใช้ได้ในวันนี้และในอนาคต

บทความฉบับภาษาอังกฤษมียอดวิวมากกว่า 40 ล้านครั้งในสัปดาห์ที่แล้ว และถูกแปลเป็นภาษาต่างๆกว่า 30 ภาษา และนี่คือรายชี่อของนักระบาดวิทยาและผู้เชี่ยวชาญที่รับรองหรือแชร์บทความนี้

บทความต่อไปจากบทความนี้คือ: Coronavirus ทุบด้วยค้อนแล้วต่อด้วยรำวง

ผู้เขียนบทความภาษาอังกฤษ Tomas Pueyo

แปลเป็นไทยโดย Ken Mallikamas

(อาจไม่เห็นลิงค์บางลิงค์เมื่อใช้Safari โอเคถ้าใช้ Chrome)

เวลาอ่านประมาณ 27 นาที

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเพราะ Coronavirus อาจทำให้การตัดสินใจว่าจะทำอะไรในวันนี้เป็นสิ่งที่ยากมาก — คุณควรรอข้อมูลเพิ่มเติมหรือไม่ หรือจะทำอะไรวันนี้เลย ถ้าคิดจะทำ จะทำอะไรล่ะ?

นี่คือสิ่งที่เราจะคุยกันในบทความนี้ เราจะดูชาร์ต ข้อมูล และโมเดลต่างๆ และแหล่งข้อมูลเหล่านี้มาจากมากมายหลายแห่ง:

• จะมี Coronavirus ในพื้นที่ของคุณกี่เคส?
• จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเคสเหล่านี้เกิดขึ้นมาจริงๆ?
• คุณควรทำอะไร?
• เมื่อไหร่?

นี่คือสิ่งที่คุณจะได้ไปเมื่อคุณอ่านบทความนี้จบ:

Coronavirus กำลังมาหาคุณ

มันมาด้วยความเร็วแบบทวีคูณ (Exponential): มาช้าๆก่อน แล้วพุ่งปรี๊ด

หน่วยเวลาจะเป็นวัน อาจถึงหนึ่งหรือสองสัปดาห์

เมื่อมันมาถึง ระบบสาธารณะสุขของคุณจะล่ม

พลเมืองของคุณจะได้รับดูแลตามทางเดินในตึก

เจ้าหน้าการแพทย์จะเหนื่อยล้า บ้างจะสติแตก บางคนจะตาย

พวกเขาจะต้องตัดสินใจว่าคนไข้คนไหนจะได้รับออกซิเจน คนไหนจะตาย

วิธีเดียวที่จะป้องกันไม่ให้เกิดปัญหานี้คือต้องวางมาตรการแยกตัวทางสังคม (Social Distancing ซึ่งจริงๆแล้วคือ Physical Distancing) และต้องทำวันนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้

นั่นหมายถึงการกักตัวคนให้อยู่ในบ้านให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้

และประชาชนจะต้องให้ความร่วมมือปฏิบัติตาม

ในฐานะนักการเมือง ผู้นำชุมชน หรือผู้นำธุรกิจ คุณมีอำนาจและความรับผิดชอบในการป้องกันปัญหานี้

ความกลัวที่คุณอาจมีในวันนี้: ถ้าฉันทำมากเกินไปล่ะ? ผู้คนจะหัวเราะเยาะฉันไหม? จะโกรธฉันไหม? ฉันจะดูโง่หรือไม่? จะดีกว่าไหมถ้ารอให้คนอื่นทำก่อนแล้วฉันค่อยตาม? ฉันจะทำร้ายเศรษฐกิจมากเกินไปหรือไม่?

แต่ใน 2–4 สัปดาห์เมื่อโลกทั้งโลกอยู่ในช่วงล็อคดาวน์ เวลาที่ใช้ไปกับการแยกตัวทางสังคมนั้นจะช่วยชีวิตผู้คนมากมาย ผู้คนจะไม่วิพากษ์วิจารณ์คุณอีกต่อไป แต่พวกเขาจะขอบคุณที่คุณตัดสินใจได้ถูกต้อง

โอเค เรามาดูรายละเอียดกัน

1. มี Coronavirus กี่เคสในพื้นที่ของคุณ?

จำนวนผู้ป่วยทั้งหมดเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณจนกระทั่งจีนหยุดไวรัสได้ แต่ในที่สุดมันก็รั่วไหลออกไปนอกจีน และตอนนี้มันระบาดไปทั่วโลกโดยที่ไม่มีใครหยุดได้

ณ วันนี้ เคสส่วนใหญ่เกิดจากอิตาลี อิหร่าน และเกาหลีใต้

มีจำนวนเคสมากในเกาหลีใต้ อิตาลี และอิหร่าน จนทำให้ยากที่จะดูประเทศอื่นๆในชาร์ต ลองซูมดูที่มุมด้านล่างขวาของชาร์ตนี้

มีหลายสิบประเทศที่มีอัตราการเติบโตแบบทวีคูณ ณ วันนี้ ส่วนใหญ่เป็นประเทศตะวันตก

ถ้าอัตราการเติบโตยังเป็นแนวนี้ต่อไป อีกเพียงสัปดาห์เดียวชาร์ตจะดูเป็นแบบนี้:

หากคุณต้องการเข้าใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น และวิธีป้องกันไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น คุณต้องเอาบทเรียนของประเทศที่ผ่านขั้นตอนนี้ไปแล้วมาศึกษา นี่คือประเทศจีน ประเทศตะวันออกที่มีประสบการณ์โรคซาร์ส และอิตาลี

ประเทศจีน

นี่เป็นหนึ่งในชาร์ตที่สำคัญที่สุด

แถบสีเหลืองในชาร์ตแสดงจำนวนผู้ป่วยรายวันของทางการในมณฑลหูเป่ย: มีผู้ป่วยกี่คนในวันนั้นที่ผลตรวจออกมาเป็นบวก

แถบสีเทาแสดงจำนวนเคสรายวันของโคโรนาไวรัส นี่คือ *จำนวนเคสที่แท้จริง* CDCของจีนทำข้อมูลนี้จากการขอให้ผู้ป่วยบอกมาว่าเมื่อเริ่มมีอาการตั้งแต่เมื่อไหร่

จุดสำคัญตรงนี้คือ เราไม่รู้จำนวนเคสที่แท้จริงในขณะนั้น เรามารู้ก็ต่อเมื่อเรามองย้อนไปข้างหลัง: เจ้าหน้าที่ไม่มีทางรู้ว่ามีคนทั้งหมดกี่คนที่เพิ่งเริ่มมีอาการ พวกเขาจะรู้ก็ต่อเมื่อคนเหล่านี้ไปพบแพทย์และได้รับการวินิจฉัย

นี่หมายความว่าแถบสีเหลืองคือสิ่งที่เจ้าหน้าที่รู้ และแถบสีเทาคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

ในวันที่ 21 มกราคมจำนวนเคสที่วินิจฉัยใหม่ (สีเหลือง) กำลังขยายตัว: มีผู้ป่วยใหม่ประมาณ 100 ราย แต่ในความเป็นจริงมีเคสใหม่เกิดขึ้น 1,500 เคสในวันนั้น เติบโตแบบ ทวีคูณ (Exponential) แต่เจ้าหน้าที่ไม่รู้สิ่งนี้ สิ่งที่พวกเขารู้ก็คือมีผู้ป่วยรายใหม่ 100 รายที่ป่วยด้วยโรคนี้ในพริบตา รู้แค่นี้เท่านั้น

อีกสองวันต่อมาเจ้าหน้าที่ปิดตัวหวู่ฮั่น ณ วันนั้น จำนวนผู้ป่วยรายใหม่ที่ได้รับการวินิจฉัยมีประมาณ ~ 400 จำตัวเลขนี้ไว้ครับ: พวกเขาตัดสินใจปิดเมืองโดยมีผู้ป่วยรายใหม่เพียง 400 รายในหนึ่งวัน ในความเป็นจริงมีผู้ป่วยรายใหม่เกิดขึ้น 2,500 รายในวันนั้น แต่พวกเขายังไม่รู้สิ่งนี้

วันต่อมาอีก 15 เมืองในมณฑลหูเป่ยปิดตัวลง

จนถึงวันที่ 23 มกราคมเมื่อหวู่ฮั่นปิดคุณดูแถบสีเทาในชาร์ต: นี่คือการเติบโตแบบทวีคูณ จำนวนเคสที่แท้จริงระเบิดขึ้นแล้ว ทันทีที่หวู่ฮั่นปิดตัวลง เคสก็เร่ิมชะลอตัว ในวันที่ 24 มกราคม เมื่ออีก 15 เมืองปิดตัวลง จำนวนเคสที่แท้จริง (แถบสีเทา) เริ่มหยุด สองวันต่อมาจำนวนเคสจริงขึ้นถึงจุดสูงสุด และเร่ิมลงนับแต่นั้นมา

โปรดสังเกตุว่าแถบสีส้ม (เคสที่ทางการรู้) ยังคงเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณอีก 12 วัน ดูเหมือนว่าสิ่งนี้ยังคงระบาดอยู่ แต่ความจริงแล้วเคสเหล่านี้มาจากผู้ป่วยที่มีอาการมากขึ้นและไปพบแพทย์มากขึ้น รวมทั้งระบบกระบวนการที่ใช้วินิจฉัยที่ดีขึ้น

แนวคิดที่แยกแยะระหว่างจำนวนเคสที่ทางการรู้ และจำนวนเคสที่แท้จริง เป็นแนวคิดที่สำคัญ เก็บจุดไว้ในใจก่อนนะครับ เราจะกลับมาคุยเรื่องนี้กันอีกที

ส่วนที่เหลือของภูมิภาคในประเทศจีนได้รับการประสานงานอย่างดีจากรัฐบาลกลางดังนั้นพวกเขาจึงใช้มาตรการเร่งด่วนและรุนแรง และนี่คือผลลัพธ์:

เส้นแบนทุกเส้นมาจากมณฑลต่างๆของจีนที่มีผู้ป่วยเป็นจาก Coronavirus ทุกมณฑลมีศักยภาพที่จะกลายเป็นเส้นทวีคูณ แต่ด้วยมาตรการที่เกิดขึ้นเมื่อปลายเดือนมกราคมจีนสามารถหยุดไวรัสก่อนที่มันจะแพร่กระจายมากกว่านี้

ในขณะเดียวกัน เกาหลีใต้ อิตาลี และอิหร่านมีเวลาเต็มเดือนที่จะเรียนรู้และเตรียมตัว แต่ก็ไม่ทำ เส้นเคสสะสมของประเทศเหล่านี้เริ่มการเติบโตแบบทวีคูณเหมือนที่มณฑลหูเป่ยและมณฑลอื่นๆของจีนก่อนสิ้นเดือนกุมภาพันธ์แต่ก็เอาไม่อยู่

ประเทศตะวันออก

เคสผู้ป่วยของเกาหลีใต้พุ่งกระฉูด แต่คุณสงสัยหรือไม่ว่าทำไมญี่ปุ่น ไต้หวัน สิงคโปร์ ไทย หรือฮ่องกงจึงไม่ระบาดมาก?

ประเทศเหล่านี้ทั้งหมดถูกโรคซาร์สโจมตีในปี 2546 และพวกเขาเรียนรู้จากประสพการณ์นี้ ว่าไวรัสสามารถแพร่ตัวได้รุนแรงอย่างไร และมีอันตรายถึงชีวิตได้แค่ไหน ดังนั้นประเทศเหล่านี้จึงจริงจังในการรับมือ นี่คือเหตุผลที่อธิบายว่าทำไมเส้นเคสสะสมในชาร์ตของประเทศเหล่านี้ซึ่งถึงแม้จะเริ่มต้นการแพร่เชื้อเร็วจึงไม่กลายเป็นเส้นที่สะท้อนถึงการแพร่ในระดับทวีคูณ

จนถึงจุดนี้ เราคุยกันถึงเรื่องการแพร่กระจายของ coronavirus ในประเทศที่รัฐบาลตระหนักถึงภัยคุกคามและสามารถสร้างคอกล้อมไวรัสไว้ได้ ส่วนในประเทศอื่นๆนั้น สถานการณ์แตกต่างจากนี้โดยสิ้นเชิง

ก่อนที่เราจะข้ามไปดูเรื่องราวจากประเทศอื่นๆ ขอพูดถึงเกาหลีใต้หน่อย: ประเทศนี้อาจเป็นค่าผิดปรกติทางสถิติ (Outlier) เกาหลีใต้เอาอยู่เมื่อมีผู้ป่วย 30 รายแรก แต่ผู้ป่วย 31เป็นตัวแพร่ระดับเอก (Super spreader) ที่แพร่เชื้อต่อให้คนหลายพันคน เนื่องจากไวรัสแพร่กระจายก่อนที่ผู้คนจะแสดงอาการ กว่าเจ้าหน้าที่จะรู้ตัว เชื้อก็แพร่กระจายไปมากแล้ว พวกเขายังรับเคราะห์จนถึงเดี๋ยวนี้ อย่างไรก็ตามความพยายามระงับการระบาดของเกาหลีใต้แสดงให้เห็นถึงผลงานอันยอดเยี่ยม ในขณะนี้อิตาลีมีเคสมากกว่าเกาหลีใต้แล้ว และอิหร่านจะแซงเกาหลีในวันพรุ่งนี้ (10 มีค 2020)

ประเทศเหล่านี้ทั้งหมดถูกโรคซาร์สโจมตีในปี 2546 และพวกเขาเรียนรู้จากประสพการณ์นี้ ว่าไวรัสสามารถแพร่ตัวได้รุนแรงอย่างไร และมีอันตรายถึงชีวิตได้แค่ไหน ดังนั้นประเทศเหล่านี้จึงจริงจังในการรับมือ นี่คือเหตุผลที่อธิบายว่าทำไมเส้นเคสสะสมในชาร์ตของประเทศเหล่านี้ซึ่งถึงแม้จะเริ่มต้นการแพร่เชื้อเร็วจึงไม่กลายเป็นเส้นที่สะท้อนถึงการแพร่ในระดับทวีคูณ

จนถึงจุดนี้ เราคุยกันถึงเรื่องการแพร่กระจายของ coronavirus ในประเทศที่รัฐบาลตระหนักถึงภัยคุกคามและสามารถสร้างคอกล้อมไวรัสไว้ได้ ส่วนในประเทศอื่นๆนั้น สถานการณ์แตกต่างจากนี้โดยสิ้นเชิง

ก่อนที่เราจะข้ามไปดูเรื่องราวจากประเทศอื่นๆ ขอพูดถึงเกาหลีใต้หน่อย: ประเทศนี้อาจเป็นค่าผิดปรกติทางสถิติ (Outlier) เกาหลีใต้เอาอยู่เมื่อมีผู้ป่วย 30 รายแรก แต่ผู้ป่วย 31เป็นตัวแพร่ระดับเอก (Super spreader) ที่แพร่เชื้อต่อให้คนหลายพันคน เนื่องจากไวรัสแพร่กระจายก่อนที่ผู้คนจะแสดงอาการ กว่าเจ้าหน้าที่จะรู้ตัว เชื้อก็แพร่กระจายไปมากแล้ว พวกเขายังรับเคราะห์จนถึงเดี๋ยวนี้ อย่างไรก็ตามความพยายามระงับการระบาดของเกาหลีใต้แสดงให้เห็นถึงผลงานอันยอดเยี่ยม ในขณะนี้อิตาลีมีเคสมากกว่าเกาหลีใต้แล้ว และอิหร่านจะแซงเกาหลีในวันพรุ่งนี้ (10 มีค 2020)

ประเทศเหล่านี้ทั้งหมดถูกโรคซาร์สโจมตีในปี 2546 และพวกเขาเรียนรู้จากประสพการณ์นี้ ว่าไวรัสสามารถแพร่ตัวได้รุนแรงอย่างไร และมีอันตรายถึงชีวิตได้แค่ไหน ดังนั้นประเทศเหล่านี้จึงจริงจังในการรับมือ นี่คือเหตุผลที่อธิบายว่าทำไมเส้นเคสสะสมในชาร์ตของประเทศเหล่านี้ซึ่งถึงแม้จะเริ่มต้นการแพร่เชื้อเร็วจึงไม่กลายเป็นเส้นที่สะท้อนถึงการแพร่ในระดับทวีคูณ

จนถึงจุดนี้ เราคุยกันถึงเรื่องการแพร่กระจายของ coronavirus ในประเทศที่รัฐบาลตระหนักถึงภัยคุกคามและสามารถสร้างคอกล้อมไวรัสไว้ได้ ส่วนในประเทศอื่นๆนั้น สถานการณ์แตกต่างจากนี้โดยสิ้นเชิง

ก่อนที่เราจะข้ามไปดูเรื่องราวจากประเทศอื่นๆ ขอพูดถึงเกาหลีใต้หน่อย: ประเทศนี้อาจเป็นค่าผิดปรกติทางสถิติ (Outlier) เกาหลีใต้เอาอยู่เมื่อมีผู้ป่วย 30 รายแรก แต่ผู้ป่วย 31เป็นตัวแพร่ระดับเอก (Super spreader) ที่แพร่เชื้อต่อให้คนหลายพันคน เนื่องจากไวรัสแพร่กระจายก่อนที่ผู้คนจะแสดงอาการ กว่าเจ้าหน้าที่จะรู้ตัว เชื้อก็แพร่กระจายไปมากแล้ว พวกเขายังรับเคราะห์จนถึงเดี๋ยวนี้ อย่างไรก็ตามความพยายามระงับการระบาดของเกาหลีใต้แสดงให้เห็นถึงผลงานอันยอดเยี่ยม ในขณะนี้อิตาลีมีเคสมากกว่าเกาหลีใต้แล้ว และอิหร่านจะแซงเกาหลีในวันพรุ่งนี้ (10 มีค 2020)

รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา

คุณเห็นการระบาดของประเทศในโลกตะวันตกแล้ว และแนมโน้มของการระบาดเพียงสัปดาห์เดียวต่อไปว่าแย่แค่ไหน ทีนี้ลองนึกดูว่าถ้าความพยายามในการระงับการระบาดไม่ได้ผลเหมือนที่หวู่ฮั่นหรือในประเทศตะวันออกอื่นๆ การระบาดจะใหญ่หลวงเพียงใด

ลองมาดูสถานการณ์บางแห่งในประเทศตะวันตก เช่นรัฐวอชิงตัน, บริเวณอ่าวซานฟรานซิสโก, ปารีส, และมาดริด

รัฐวอชิงตันคือหวู่ฮั่นของสหรัฐ จำนวนผู้ป่วยกำลังเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ ปัจจุบันอยู่ที่ 140 เคส

แต่สิ่งหนึ่งที่น่าสนใจเกิดขึ้นในช่วงต้น อัตราการตายสูงทะลุหลังคา ในเวลาหนึ่งรัฐนี้มีผู้ป่วย 3 รายและเสียชีวิตหนึ่งราย

เรารู้จากที่อื่นที่มีโรคนี้ระบาดว่าอัตราการตายของ Coronavirus นั้นอยู่ระหว่าง 0.5% ถึง 5% (มากกว่านั้นในภายหลัง) แต่ทำไมอัตราการเสียชีวิตจึงเป็น 33% ที่รัฐนี้?

เมื่อคิดดูเรามาพบทีหลังว่าไวรัสแพร่กระจายอย่างไม่ถูกตรวจพบเป็นเวลาหลายสัปดาห์ จำนวนเคสที่แท้จริงไม่ได้มีเพียง 3 เคส แต่เจ้าหน้าที่รู้แค่ 3 เท่านั้น และหนึ่งในนั้นเสียชีวิต

นี่เป็นเหมือนแถบสีส้มและสีเทาในประเทศจีนในชาร์ตก่อน: ที่รัฐวอชิงตัน เจ้าหน้าที่รู้เพียงแค่แถบสีส้ม (เคสทางการ) และตัวเลขอาจดูดี แต่ในความเป็นจริงอาจมีหลายร้อยรายที่ป่วย

นี่แหละคือปัญหา: คุณรู้เฉพาะจำนวนเคสที่เป็นทางการเท่านั้น แต่ไม่รู้จำนวนเคสที่แท้จริง แต่คุณจำเป็นต้องรู้จำนวนเคสจริง คุณจะประมาณค่าของจำนวนเคสจริงได้อย่างไร เรามีวิธีประมาณค่านี้สองวิธี และเรามีโมเดลสำหรับทั้งสองวิธี คุณสามารถใช้โมเดลกับตัวเลขของคุณได้ (ลิงก์โดยตรงไปที่สำเนาของโมเดล )

วิธีแรกคือดูจากจำนวนผู้เสียชีวิต หากคุณมีผู้เสียชีวิตในภูมิภาคของคุณ คุณสามารถใช้ตัวเลขเพื่อคาดเดาจำนวนผู้ป่วยที่แท้จริงในปัจจุบันได้ เรารู้ว่าผู้ป่วยใช้เวลานานแค่ไหนนับจากวันที่ติดไวรัสไปถึงวันที่เสียชีวิตโดยเฉลี่ย ( 17.3 วัน ) นั่นหมายความว่าคนที่เสียชีวิตในวันที่ 29 กพ. ในรัฐวอชิงตันอาจติดเชื้อประมาณวันนี่ 12 กพ.

จากนั้น เรารู้อัตราการเสียชีวิต สมมติว่าเรา ใช้ 1% (เราจะวกมาคุยกันถึงรายละเอียดของตัวเลขนี้อีกที่ในภายหลัง) นั่นหมายความว่าประมาณวันที่ 12 กพ. มีอยู่แท้จริงอยู่แล้วประมาณ ~ 100 รายในพื้นที่ (ซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวที่ลงเอยด้วยการตาย 17.3 วันต่อมา)

ถึงตอนนี้ใช้ “เวลาที่เคสเพิ่มเป็นสองเท่าโดยเฉลี่ย” (Average Doubling Time) ของ Coronavirus (หมายถึงเวลาที่จำนวนเคสสะสมเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า) ซึ่งมีค่าเท่ากับ 6.2 นั่นหมายความว่าในระยะเวลา 17 วันที่คนไข้คนนี้จะตาย จำนวนเคสต้องเพิ่มขึ้น ~ 8 เท่า (= 2 ^ (17/6)) นั่นหมายความว่าหากคุณไม่ได้วินิจฉัยทุกเคสที่มี เมื่อมีผู้ตายหนึ่งคน นั่นหมายถึงคุณมี 800 เคสที่แท้จริงในวันนี้

รัฐวอชิงตันมีผู้เสียชีวิต 22 รายในวันนี้ ด้วยการคำนวณอย่างเร็วแบบข้างต้น คุณจะเห็นได้ว่าเคสโคโรนาไวรัสที่แท้จริงคือประมาณ ~ 16,000 รายในวันนี้ มากกว่าเคสที่เป็นทางการในอิตาลีและอิหร่านรวมกัน

ถ้าเราดูรายละเอียด เราจะพบว่า 19 รายของผู้เสียชีวิตเหล่านี้มาจากกลุ่มเดียวกัน ซึ่งหมายความว่าไวรัสอาจไม่แพร่กระจายอย่างกว้างขวาง ดังนั้นถ้าเราพิจารณาผู้ที่เสียชีวิตทั้ง 19 คนเป็นคนเดียว จำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมดในรัฐคือ 4 เมื่อเราอัปเดตโมเดลด้วยตัวเลขนี้ เราจะเห็นว่าจำนวนเคสที่แท้จริงมีประมาณ 3,000 รายในวันนี้ นี่คือตัวอย่างของการประมาณวิธีแรก

วิธีที่สองมาจาก Trevor Bedford ซึ่งเป็นวิธีที่ดูที่ไวรัสและการกลายพันธุ์ของพวกเพื่อประเมินจำนวนผู้ป่วยในปัจจุบัน

Trevor Bedford on Twitter

An update about what we're able to infer about the Washington State #COVID19 outbreak from screening and viral sequencing by @UWVirology and @seattleflustudy. 1/12

เมื่อใช้วิธีนี้ สรุปได้ว่ามีแนวโน้มที่จำนวนเคส ~ 1,100 ในรัฐวอชิงตันในขณะนี้

วิธีเหล่านี้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ทั้งสองวิธีชี้ไปในทางเดียวกัน: เราไม่ทราบจำนวนเคสที่แท้จริง แต่ทราบว่าสูงกว่าจำนวนเคสที่เรารู้มาก

บริเวณอ่าวแซนแฟรนซิสโก

จนถึงวันที่ 8 มีค. พื้นที่นี้ไม่มีผู้เสียชีวิต ทำให้ยากที่จะทราบว่าจำนวนเคสที่แท้จริง จำนวนเคสที่รู้อย่างเป็นทางการมี 86 เคส แต่จำนวนผู้ป่วยได้รับการวินิจฉัยในสหรัฐฯต่ำมาก เพราะไม่มีอุปกรณ์เพียงพอที่จะเทสต์ ประเทศนี้ตัดสินใจสร้างชุดทดสอบของตัวเองซึ่งไม่สามารถใช้งานได้

นี่คือจำนวนการทดสอบที่ดำเนินการในประเทศต่าง ๆ ภายในวันที่ 3 มีนาคม

ประเทศตุรกีซึ่งไม่มีเชื้อ Coronavirus มีการเทสต์มากกว่า10เท่าของสหรัฐเมื่อเทียบกับจำนวนประชากร วันนี้สถานการณ์ในสหรัฐไม่ดีขึ้นมากนักโดยมีการเทสต์ประมาณ 8,000 ครั้งในสหรัฐอเมริกาซึ่งหมายความว่ามีผู้ถูกเทสต์ประมาณ 4,000คน

ในกรณีนี้คุณสามารถดูสัดส่วนของจำนวนเคสที่รู้กับจำนวนเคสแท้จริงได้ สำหรับบริเวณนี้พวกเขาทำการเทสต์ทุกคนที่เคยเดินทางหรือมีการติดต่อกับผู้เดินทาง ซึ่งหมายความว่าเคสที่พวกเขารู้ส่วนมากจะเกี่ยวข้องกับการเดินทาง แต่ไม่มีใครรู้ถึงจำนวนเคสที่แพร่เองในชุมชน (Community spread) ถ้าเราสามารถประมาณสัดส่วนของเคสที่ระบาดในชุมชน และเคสที่มาจากการเดินทาง เราก็จะสามารถรู้ว่ามีเคสที่แท้จริงมีจำนวนเท่าใด

เกาหลีใต้มีการเก็บข้อมูลนี้ที่ยอดเยี่ยม และสัดส่วนนี้คือ 86% กล่าวคือจำนวนเคสที่มาจากการระบาดในชุนชนคือ 86% ของจำนวนเคสที่แท้จริง

นี่แปลว่าถ้าบริเวณอ่าวแซนแฟรนซิลโกมีผู้ป่วย 86 รายในวันนี้ อาจเป็นไปได้ว่าจำนวนเคสที่แท้จริงคือ ~ 600 (=86/0.14)

ฝรั่งเศสและปารีส

ฝรั่งเศสอ้างว่ามีผู้ป่วย 1,400 รายในวันนี้และเสียชีวิตแล้ว 30 ราย เมื่อใช้สองวิธีคำนวนเคสจริงด้านบน ผลลัพธ์อยู่ระหว่าง 24,000 ถึง 140,000

จำนวนผู้ป่วย Coronavirus ที่แท้จริงในฝรั่งเศสในปัจจุบันมีแนวโน้มอยู่ระหว่าง 24,000 ถึง 140,000 ราย

ขอย้ำอีกครั้งว่า: จำนวนเคสที่แท้จริงในฝรั่งเศสน่าจะอยู่ระหว่างหนึ่งถึงสอง order of magnitude มากกว่าที่จำนวนเคสของทางการ

ถ้าไม่เชื่อ เราวกมาดูชาร์ตจากหวู่ฮั่นกันอีกครั้ง

หากคุณเอาตัวเลขจากแถบสีส้มตั้งแต่เริ่มจนถึงวันที่ 22 มค. จำนวนเคสคือ 444 เคส ถ้าทำอย่างเดียวกันกับตัวเลขจากแถบสีเทาจะได้ ~ 12,000 เคส ดังนั้นเมื่อหวู่ฮั่นคิดว่าเค้ามี 444 เคส จริงๆแล้วมีผู้ติดเชื้อมากกว่านั้น 27 เท่า หากฝรั่งเศสคิดว่ามี 1,400 เคส จริงๆแล้วผู้ติดเชื้ออาจมีเป็นหมื่นๆคน

เมื่อใช้วิธีคิดเดียวกันนี้กับตัวเลขจากปารีสซึ่งมีจำนวนผู้ป่วย 30 ราย จำนวนผู้ป่วยที่แท้จริงน่าจะอยู่ในระดับหลายร้อยคน หรืออาจจะเป็นหลายพันคน เคสในภูมิภาค Ile-de-France ซึ่งมีประมาณ 300 เคส จริงๆอาจมีผู้ป่วยเกินหมื่นแล้ว

สเปนและมาดริด

30 ราย) นั่นหมายความว่าถ้าการคำนวนแบบเดียวกันถูกต้อง สเปนอาจมีเคสจริงมากกว่า 20,000 เคส

ในภูมิภาค Comunidad de Madrid ของสเปน มีผู้ป่วย 600 รายและผู้เสียชีวิต 17 คนจำนวนเคสที่แท้จริงน่าจะอยู่ระหว่าง 10,000 ถึง 60,000

หากคุณอ่านข้อมูลเหล่านี้และบอกตัวเองว่า “เป็นไปไม่ได้ นี่ไม่เป็นความจริง” ก็ขอให้คิดอย่างนี้: แม้ด้วยจำนวนเคสที่รู้ หวู่ฮั่นก็ถูกล็อคดาวน์แล้ว

จำนวนเคสที่เราเห็นในวันนี้ในประเทศเช่นสหรัฐอเมริกา, สเปน, ฝรั่งเศส, อิหร่าน, เยอรมัน, ญี่ปุ่น, เนเธอร์แลนด์, เดนมาร์ก, สวีเดน, หรือสวิตเซอร์แลนด์ หวู่ฮั่นถูกล็อคดาวน์ไปแล้ว

และถ้าคุณบอกตัวเองว่า: “หูเป่ยเป็นเพียงหนึ่งในมณฑลของจีน” ขอเตือนคุณว่ามณฑลนี้มีประชากรเกือบ 60 ล้านคน มากกว่าประชากรของสเปน และน้อยกว่าของฝรั่งเศสไม่มาก

2. จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อจำนวนเคส Coronavirus เกิดขึ้นจริงๆ?

Coronavirus อยู่กับเราแล้ว มันยังซ่อนตัวอยู่ และจะเติบโตแบบทวีคูณ

จะเกิดอะไรขึ้นในประเทศของเราเมื่อมันถีบตัวพุ่งขึ้นมา? เรื่องนี้รู้ได้โดยง่าย เพราะมีการระบาดหลายแห่งแล้ว ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือหูเป่ยและอิตาลี

อัตราการเสียชีวิต

องค์การอนามัยโลก (WHO) ใช้ 3.4% เป็นอัตราการเสียชีวิต (% คนที่ติดเชื้อ Coronavirus และตาย) ตัวเลขนี้อยู่นอกบริบท (out of context) ฉะนั้นเราขออธิบายก่อน

อัตราการเสียชีวิตขึ้นอยู่กับประเทศและช่วงเวลา: ระหว่าง 0.6% ในเกาหลีใต้และ 4.4% ในอิหร่าน แล้วมันคืออะไรแน่ล่ะ เราสามารถใช้เคล็ดลับตอบโจทย์นี้ได้

สองวิธีที่คุณสามารถคำนวณอัตราการเสียชีวิตได้คือ 1. Deaths / Total Cases และ 2. Death / Closed Cases วิธีแรกจะทำให้การประเมิณของเราต่ำไป เพราะเคสที่ยังเปิดอยู่จำนวนมากอาจจบลงด้วยความตาย วิธีที่สองจะนำไปสู่การประเมินค่าที่สูงไป เพราะเคสที่จบด้วยความตายน่าจะปิดเร็วกว่าเคสที่จบด้วยการฟื้นตัว

ถ้าเราดูตัวเลขที่เปลี่ยนไปตามเวลา ตัวเลขจากทั้งสองวิธีนี้จะจบลงเป็นตัวเลขเดียวกันเมื่อทุกเคสถูกปิดลง ดังนั้นหากคุณคาดอนาคตโดยใช้เทรนจากตัวเลขที่มีอยู่ คุณสามารถคาดเดาได้ว่าอัตราการเสียชีวิตสุดท้ายจะเป็นอย่างไร

นี่คือสิ่งที่คุณเห็นในข้อมูล อัตราการตายตอนนี้ของจีนอยู่ระหว่าง 3.6% และ 6.1% หากคุณคาดการณ์อนาคตโดยใช้เส้นเทรน ผลลัพธ์ดูเหมือนจะมาจบกันที่ ~ 3.8% -4% นี่เป็นสองเท่าของอัตราที่ประมาณกันในปัจจุบัน และแย่กว่าไข้หวัดใหญ่ธรรมดาถึง 30 เท่า

แต่อัตราการตายนี้มาจากความเป็นจริงที่แตกต่างกันมากระหว่างสองสถานที่: หูเป่ยและส่วนที่เหลือของจีน

เส้นอัตราการเสียชีวิตในมณฑลหูเป่ยอาจจะมารวมกันที่ 4.8% สำหรับส่วนที่เหลือของจีนมีแนวโน้มที่จะรวมกันที่ ~ 0.9%:

เราทำชาร์ตจากตัวเลขของอิหร่าน อิตาลี และเกาหลีใต้ด้วย นี่เป็นสามประเทศที่มีผู้เสียชีวิตมากพอที่จะคาดคะแนแบบนี้ได้

อัตราการตายของอิหร่านและอิตาลีโดยวิธี Deaths / Total Cases อยู่ประมาณ 3% -4% เราเดาว่าท้ายที่สุดตัวเลขของพวกเขาจะจบลงที่ประมาณนี้

เกาหลีใต้เป็นตัวอย่างที่น่าสนใจที่สุดเนื่องจากตัวเลขอัตราการตายจากสองวิธีไม่ประติดประต่อกันเลย: Deaths / Total Cases มีเพียง 0.6% แต่ Deaths / Closed Cases สูงถึง 48% เราคิดว่ามีหลายสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเกาหลี สิ่งแรกคือเกาหลีใต้เทสต์คนมาก (เมื่อมีจำนวนเคสมาก อัตราการเสียชีวิตก็จะดูต่ำ) และเกาหลีอาจปล่อยให้เคสเปิดอยู่นานกว่าจะปิด (ปิดเคสอย่างรวดเร็วในกรณีที่ผู้ป่วยตาย) ประการที่สองจากชาร์ต 17.b พวกเขามีเตียงในโรงพยาบาลจำนวนมาก นอกจากนี้อาจมีสาเหตุอื่นที่เราไม่รู้ ที่แน่ๆคืออัตราการเสียชีวิตอยู่ประมาณ 0.5% ตั้งแต่เริ่มแรก และคงจะอยู่ประมาณนี้ต่อไป เพราะน่าจะได้รับอิทธิพลจากระบบสาธารณะสุขและการจัดการวิกฤตที่ดีของเกาหลีใต้

ตัวอย่างที่เกี่ยวข้องล่าสุดคือกรณีของเคสจากเรือ Diamond Princess: มีผู้ป่วย 706 ราย ผู้เสียชีวิต 6 ราย และผู้หายป่วย 100 ราย อัตราการเสียชีวิตจะอยู่ระหว่าง 1% ถึง 6.5%

อายุของผู้ป่วยในแต่ละประเทศจะส่งผลกระทบด้วย เนื่องจากผู้สูงอายุมีอัตราการตายสูงกว่าผู้มีอายุน้อย ประเทศที่มีประชากรสูงอายุมากอย่างญี่ปุ่นจะได้รับผลกระทบโดยเฉลี่ยสูงกว่าประเทศที่อายุเฉลี่ยน้อยกว่าอย่างไนจีเรีย นอกจากนี้ยังมีปัจจัยสภาพอากาศโดยเฉพาะความชื้นและอุณหภูมิก็อาจมีผลกระทบต่อการระบาดและอัตราการตาย แต่วันนี้เรายังไม่เห็นชัดเจน

ณ วันนี้ นี่คือสิ่งที่คุณสามารถสรุปได้คือ

• ประเทศที่เตรียมตัวรับมือดี จะมีอัตราการเสียชีวิตประมาณ 0.5% (เกาหลีใต้) ถึง 0.9%(มณฑลของจีนนอกหูเป่ย)
• ประเทศที่ระบบสาธารณะสุขล่ม จะมีอัตราการเสียชีวิตระหว่าง ~ 3% ถึง 5%

พูดอีกอย่างหนื่งก็คือ ประเทศที่ตัดสินใจดำเนินการอย่างรวดเร็วจะสามารถลดจำนวนผู้เสียชีวิตลงได้สิบเท่า และนี่เพียงแค่นับอัตราการตาย การดำเนินการอย่างรวดเร็วจะช่วยลดจำนวนเคสลงอย่างมาก ฉะนั้นการลงมือดำเนินการอย่างรวดเร็วไม่ควรเป็นสิ่งที่ต้องคิดมาก

ประเทศที่ดำเนินการอย่างรวดเร็วจะลดจำนวนผู้เสียชีวิตลงอย่างน้อย 10 เท่า

แล้วประเทศจะต้องเตรียมพร้อมอย่างไรบ้าง มาดูกัน

สิ่งที่จะกดดันระบบ

ผู้ป่วยประมาณ 20% จะต้องการการรักษาในโรงพยาบาล ประมาณ 5% ของผู้ป่วยต้องเข้าห้องผู้ป่วยหนัก (ICU) และประมาณ 2.5% ต้องการความช่วยเหลืออย่างสูงโดยต้องใช้เครื่องมือพิเศษเช่นเครื่องช่วยหายใจหรือ ECMO ( Extra Corporeal Membrane Oxygenation)

ปัญหาคือเครื่องช่วยหายใจและ ECMO ไม่สามารถถูกผลิตหรือซื้อได้โดยง่าย ตามตัวจากเลขสองสามปีที่ผ่านมาสหรัฐอเมริกามีเครื่อง ECMO ทั้งหมดเพียง 250 เครื่อง

ดังนั้นถ้ามีคนติดเชื้อ 100,000 คน หลายคนก็อยากจะถูกเทสต์ ประมาณ 20,000 จะต้องรักษาในโรงพยาบาล 5,000 ต้องการ ICU และ 1,000 ต้องการเครื่องมือที่เรามีไม่พอในวันนี้ และนี่เพียงจากผู้ป่วย 100,000 รายเท่านั้น

นี่ยังไม่คิดถึงปัญหาอื่นเช่นมาสก์ ประเทศเช่นสหรัฐอเมริกามีมาสก์เพียง 1% เท่านั้นที่จะครอบคลุมความต้องการของบุคลากรทางการแพทย์ (N95 มี 12 ล้าน, มาสก์ศัลยกรรมมี 30ล้าน เมื่อเทียบกับความต้องการ 3.5พันล้าน) ถ้าเกิดมีเคสจำนวนมากปรากฏขื้นในคราวเดียว จะมีหน้ากากพอสำหรับ 2 สัปดาห์เท่านั้น

ประเทศอย่างญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ฮ่องกง หรือสิงคโปร์ รวมถึงมณฑลอื่นๆของจีนนอกมณฑลหูเป่ย มีการเตรียมตัว และดูแลผู้ป่วยได้ตามที่จำเป็น

แต่ประเทศตะวันตกดูจะค่อนไปในทิศทางเดียวกับหูเป่ยและอิตาลี เกิดอะไรขึ้นที่นั่น?

ระบบสาธารณะสุขที่ล่มเป็นอย่างไร

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหูเป่ยและในอิตาลีเริ่มคล้ายกันอย่างน่าขนลุก หูเป่ยสร้างโรงพยาบาลสองแห่งในสิบวัน แต่ถึงกระนั้นก็ยังล่มอยู่ดี

Mr. Whale 🐋 on Twitter

Hospitals in Wuhan have been severely overloaded as thousands of potentially infected individuals seek medical help. #WuhanCoronavirus #WuhanPneumonia #WuhanOutbreak #WuhanLockDown #CoronaVirus https://t.co/syXUm0JSKC

ทั้งสองโรงพยาบาลบอกว่ากระแสผู้ป่วยไหลเข้ามาท่วมท้นโรงพยาบาลราวเขื่อนแตก ต้องดูแลคนไข้กันทุกที่ ในทางเดิน ในห้องรอ

เราขอแนะนำกระทู้สั้น Twitter นี้อย่างมาก มันวาดภาพจากอิตาลีในวันนี้ได้ดี

Jason Van Schoor on Twitter

From a well respected friend and intensivist/A&amp;E consultant who is currently in northern Italy: 1/ 'I feel the pressure to give you a quick personal update about what is happening in Italy, and also give some quick direct advice about what you should do.

บุคลากรทางแพทย์ใช้อุปกรณป้องกันตัวเองเป็นเวลาหลายชั่วโมง เพราะมีอุปกรณ์ไม่พอ เป็นผลให้พวกเขาไม่สามารถออกจากพื้นที่ติดเชื้อเป็นเวลาหลายชั่วโมง เมื่อมีโอกาสพัก บุคลากรเหล่านี้ก็เหนื่อยสุดขั้วและขาดน้ำ ไม่มีการทำงานเป็นกะอีกแล้ว หมอที่เกษียณอายุแล้วถูกผลักดันให้กลับมาทำงานเพราะความต้องการมีมาก คนที่ไม่มีความรู้เกี่ยวกับการพยาบาลได้รับการฝึกอบรมเพียงข้ามคืนเพื่อมาสวมบทบาทที่สำคัญ ทุกคนถูกตามตัวได้เสมอ

พวกเขาทำงานกันแบบนี้ไปจนกว่าจะป่วยเอง ซึ่งเกิดขึ้นบ่อยเพราะเข้าใกล้ไวรัสอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันเพียงพอ เมื่อไม่สบาย เจ้าหน้าที่เหล่านี้ก็จะถูกกักกันเป็นเวลา 14 วัน และในระหว่างนี้ก็ช่วยทำงานไม่ได้ กรณีดีที่สุดคือเสียเวลาที่เป็นประโยชน์แก่สังคมไป 2 สัปดาห์ กรณีเลวร้ายที่สุดคือพวกเขาตาย

สิ่งที่ยากที่สุดสำหรับแพทย์พยาบาล จะเห็นได้ในห้องไอซียู เมื่อความต้องการเครื่องช่วยหายใจหรือ ECMO มีมากกว่าจำนวนเครื่องที่มี และการแชร์กันเป็นไปไม่ได้ บุคลากรทางแพทย์จะต้องพิจารณาว่าจะให้ผู้ป่วยคนไหนใช้เครื่อง นั่นหมายถึงเขาต้องตัดสินใจว่าชีวิตใดจะอยู่ และชีวิตใดจะปล่อยให้ตาย

Coronavirus: 'We must choose who to treat,' says Italian doctor

“หลังจากสองสามวันเราต้องเลือก [ … ] เราไม่สามารถใส่ท่อช่วยหายใจให้ทุกคนได้ เราตัดสินใจตามอายุและสภาวะสุขภาพ ” — Christian Salaroli, MD แพทย์ชาวอิตาเลียน

ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ผลักดันให้อัตราการเสียชีวิตกลายเป็น ~ 4% แทนที่จะเป็น ~ 0.5% หากคุณต้องการให้เมืองหรือประเทศของคุณเป็นส่วนหนึ่งของ 4% ก็ไม่ต้องทำอะไรเลย

3. คุณควรทำอะไร

เหยียบเส้นเคสสะสมให้แบน

ในขณะนี้เรามีการระบาดทั่วโลก เรากำจัดมันไม่ได้ แต่สิ่งที่เราทำได้คือลดผลกระทบ

บางประเทศเป็นแบบอย่างที่ดีในเรื่องนี้ ประเทศที่ทำได้ดีที่สุดคือไต้หวัน ทั้งๆที่มีความเชื่อมโยงอย่างยิ่งกับจีนแต่มีเคสน้อยกว่า 50 รายในปัจจุบัน มีบทความล่าสุดชิ้นนึงที่อธิบายถึงมาตรการทั้งหมดที่ไต้หวันใช้ดำเนินการ มุ่งเน้นไปที่การควบคุมล้อมคอกก่อนไวรัสจะแพร่มาก

Response to COVID-19 in Taiwan: Big Data Analytics, New Technology, and Proactive Testing

ไต้หวันสามารถจำกัดวงการระบาดไว้ได้ แต่ประเทศส่วนใหญ่ขาดความเชี่ยวชาญด้านนี้และ ไม่สามารถทำได้ ตอนนี้ประเทศเหล่านั้นก็ต้องใช้อีกวิธีหนึ่งคือ การบรรเทาผลกระทบ โดยการทำให้ไวรัสนี้รุกได้น้อยที่สุด

หากเราลดการติดเชื้อให้ได้มากที่สุด ระบบสาธารณะสุขของเราจะสามารถดูแลผู้ป่วยได้ดีขึ้นมาก ทำให้อัตราการเสียชีวิตลดลง และถ้าเราสามารถถ่วงเวลาการระบาดออกไปให้นานๆได้ ถึงตอนนั้นอาจมีวัคซีนที่กำจัดความเสี่ยงได้ทั้งหมด ดังนั้นเป้าหมายของเราไม่ใช่การกำจัดการติดเชื้อ Coronavirus แต่เป็นการประวิงเวลาของการระบาดออกไป

flatten-the-curve-smaller.gif

ยิ่งเลื่อนเคสออกไปมากเท่าไร ระบบสาธารณะสุขก็จะทำงานได้ดียิ่งขึ้นเท่านั้น อัตราการตายก็จะลดลง และจะมีประชากรที่ได้รับการฉีดวัคซีนก่อนที่จะติดเชื้อมากขึ้น

คำถามคือเราจะทำให้เส้นระบาดแบบลงได้อย่างไร

มาตรการแยกตัวทางสังคม (Social Distancing / Physical Distancing)

มีสิ่งหนึ่งที่ง่ายมากที่เราสามารถทำได้ และให้ผลดี สิ่งนั้นคือการแยกตัวทางสังคม

หากคุณกลับไปดูที่ชาร์ตหวู่ฮั่น คุณจะจำได้ว่าทันทีที่มีการล็อคดาวน์ขึ้น จำนวนเคสก็ลดลง นั่นเพราะคนไม่ได้เข้าใกล้กัน และไวรัสก็ไม่มีโอกาสแพร่กระจาย

ตามฉันทามติทางวิทยาศาสตร์ในวันนี้ ไวรัสตัวนี้สามารถแพร่กระจายได้ภายใน 2 เมตร (6 ฟุต)หากใครมีอาการไอ ไม่เช่นนั้นละอองจะตกลงสู่พื้นและไม่มีการแพร่เชื้อ

เชื้อแพร่ได้มากที่สุดโดยทางพื้นผิว ไวรัสรอดได้นานถึง 9 วันบนพื้นผิวที่แตกต่างกันเช่นโลหะ เซรามิก และพลาสติก นั่นหมายความว่าสิ่งต่างๆ เช่นลูกบิดประตู โต๊ะ หรือปุ่มลิฟต์อาจเป็นพาหะที่น่ากลัว

วิธีเดียวที่จะลดการแพร่ระบาดอย่างแท้จริงคือการอยู่ห่างจากผู้อื่น ทำให้ผู้คนอยู่บ้านมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และนานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

มาตรการได้รับการพิสูจน์แล้วในอดีตว่าได้ผลจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่ ในปีพ.ศ. 2461 (1918)

เรียนรู้จากโรคไข้หวัดใหญ่ระบาดในปี 2461

Philadelphia ออกมาตรการช้าจึงมีอัตราตายสูงมาก เมื่อเทียบกับ St. Louis ซึ่งทำเร็ว

มาดูที่เดนเวอร์ ซึ่งมีมาตรการแต่คลายออก จะเห็นมีสองพีค พีคที่สองสูงกว่าพีคแรก

พูดกว้างๆ นี่คือสิ่งที่เห็นได้

ชาร์ตนี้แสดงให้เห็นว่าในปี 1918 ไข้หวัดใหญ่ในสหรัฐอเมริกามีผู้เสียชีวิตกี่รายในแต่ละเมืองขึ้นอยู่กับความรวดเร็วหรือความชักช้าในการดำเนินมาตรการ ตัวอย่างเช่นเมืองเซนต์หลุยส์ที่ใช้มาตรการ 6 วันก่อนพิตส์เบิร์ก ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตน้อยกว่าครึ่งตามสัดส่วนจำนวนประชากร โดยเฉลี่ยแล้วการบังคับใช้มาตรการเร็วขึ้น 20 วันจะลดอัตราการตายลงครึ่งหนึ่ง

อิตาลีคิดเรื่องนี้ออกในที่สุด ทีแรกปิดกั้นเฉพาะลอมบาร์เดียในวันอาทิตย์ แต่หนึ่งวันต่อมาในวันจันทร์ พวกเขาตระหนักถึงความผิดพลาดและตัดสินใจล็อคดาวน์ทั้งประเทศ

หวังว่าเราจะเห็นผลในไม่กี่วันข้างหน้า อย่างไรก็ตามจะใช้เวลาหนึ่งถึงสองสัปดาห์จากข้อมูลในชาร์ตจากหวู่ฮั่น จะใช้เวลาประมาณ 12 วันหลังจากมีประกาศล็อคดาวน์ กว่าเคสทางการ (สีเหลือง) จะเริ่มลดลง

ผู้นำและนักการเมืองจะมีส่วนร่วมในการแยกตัวทางสังคมได้อย่างไร?

สิ่งที่ผู้นำถามตัวเองในวันนี้ไม่ใช่ควรทำอะไรบ้างหรือไม่ แต่จะทำอะไร

การควบคุมการแพร่ระบาดนั้นมีหลายขั้นตอน เริ่มต้นด้วยความคาดหมายและสิ้นสุดด้วยการกำจัด แต่มันสายเกินไปแล้วสำหรับตอนนี้ที่มีเคสระดับนี้ ในกรณีนี้ทางเลือกที่เหลืออยู่ที่ผู้นำจะเอามาใช้ได้คือการจำกัดวง การบรรเทาผล และการปราบปราม

การจำกัดวง

การจำกัดวงคือการทำให้แน่ใจว่าผู้ป่วยทุกคนถูกระบุ ควบคุม และแยกออก นี่คือสิ่งที่สิงคโปร์ ฮ่องกง ญี่ปุ่น หรือไต้หวันทำได้ดี พวกเขาจำกัดคนเข้าประเทศ ระบุตัวผู้ป่วย แยกตัวทันที ใช้อุปกรณ์ป้องกันพร้อมเพรียงเพื่อปกป้องบุคลากรทางแพทย์ ติดตามคนที่ผู้ป่วยอาจแพร่เชื้อให้ทั้งหมดเพื่อกักกันคนเหล่านี้ วิธีนี้ได้ผลดีมากถ้ามีความความพร้อมและเร็ว และการนำมาตรการนี้มาใช้จะไม่ส่งผลถึงเศรษฐกิจมากนัก

เราชมไต้หวันไปแล้ว แต่วิธีของประเทศจีนก็ดีเช่นกัน วิธีที่จีนใช้ในการจำกัดไวรัสนั้นเหลือเชื่อ ตัวอย่างเช่นพวกเขามีทีมมากถึง1,800 ทีม ทีมละ 5 คน แต่ละทีมติดตามทุกคนที่มีการติดต่อพบปะกับผู้ติดเชื้อทุกคน และทุกคนที่คนกลุ่มนี้ติดต่อพบปะด้วยอีกต่อนึง และแยกกลุ่มคนเหล่านี้ทั้งหมด นี่เป็นวิธีที่จีนสามารถจำกัดไวรัสได้ในประเทศที่มีคนกว่าพันล้าน

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ประเทศตะวันตกทำ และตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว การประกาศของสหรัฐเมื่อเร็วๆนี้ ห้ามการเดินทางจากยุโรป เป็นมาตรการจำกัดสำหรับประเทศที่ในปัจจุบันมีเคส 3 เท่าของจำนวนเคสในมณฑลหูเป่ยเมื่อวันที่มีการปิดตัว เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามาตรการนี้ให้ผลเพียงพอหรือไม่? เรารู้ได้โดยดูที่การห้ามเดินทางของหวู่ฮั่น

ชาร์ตนี้แสดงให้เห็นถึงผลกระทบจากการห้ามเดินทางของหวู่ฮั่นในการชะลอโรคระบาด

ขนาดฟองในชาร์ตแสดงถึงจำนวนเคสในแต่ละวัน บรรทัดบนสุดแสดงจำนวนเคสหากไม่ทำอะไรเลย อีกสองบรรทัดแสดงผลกระทบหากการเดินทางถูกจำกัด 40% และ 90% นี่คือโมเดลที่นักระบาดวิทยาสร้างขึ้น เพราะเราสามารถไม่รู้ได้แน่นอน

ถ้าคุณมองไม่เห็นความแตกต่างมากนัก ก็ถูกต้องแล้ว มันเป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในระหว่างที่โรคกำลังแพร่ระบาด

นักวิจัยประเมินว่าในที่สุดแล้ว การห้ามเดินทางของหวู่ฮั่นทำให้การระบาดในจีนล่าช้าลงเพียง 3–5 วัน

แล้วนักวิจัยคิดว่าผลกระทบจากการลดการแพร่เชื้อจะเป็นอย่างไร (เทียบผลระหว่างมาตรการห้ามเดินทางกับผลจากมาตรการแยกตัวทางสังคม)

คุณเคยเห็นบล็อคแรกในชาร์ตนี้มาแล้ว (บนสุด) อีกสองบล็อกแสดงถึงอัตราการแพร่เชื้อ หากอัตราการแพร่เชื้อลดลง 25% โดยมาตรการแยกตัวทางสังคม จะเห็นได้ว่าจำนวนเคสน้อยลง และสามารถยืดพีคออกไปถึง 14 สัปดาห์ หากลดอัตราการแพร่เชื้อลง 50% ก็จะไม่เห็นการเริ่มระบาดของโรคภายในหนึ่งไตรมาส

การห้ามเดินทางจากยุโรปของสหรัฐนั้นดี แต่มันซื้อเวลาให้เราไม่กี่ชั่วโมงหรืออาจจะเป็นวันหรือสองวัน แต่ไม่มากไปกว่านี้และยังไงก็ไม่พอ นี่เป็นการจำกัดวงในเมื่อสิ่งที่จำเป็นต้องทำคือการบรรเทาผล

เมื่อถึงจุดที่มีหลายร้อยหรือหลายพันเคสในประชากร การป้องกันไม่ให้คนนอกเข้า การติดตามและแยกตัวผู้พบปะติดต่อกับผู้ป่วยไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว ระดับต่อไปคือการบรรเทาผลหรือการปราบปราม

การบรรเทาผล และ การปราบปราม

บทความใหม่ “ทุบด้วยค้อนแล้วต่อด้วยรำวง” ครอบคลุมการบรรเทาและการปราบปรามโดยละเอียด

การบรรเทาผลต้องใช้การเทสต์จำนวนมาก การแกะรอยประวัติการพบปะของผู้ป่วย การกักกันตัว และการแยกตัวผู้ป่วย เพื่อให้เส้นระบาดแบนลงโดยไม่หยุดการระบาด

การปราบปรามคือการพยายามที่สูงขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งเพื่อจะดับการระบาด มันต้องการมาตรการการแยกตัวทางสังคมที่หนัก ผู้คนต้องหยุดออกจากบ้านไปเที่ยวเพื่อลดอัตราการระบาด ลดค่าการระบาด R (Tranmission Rate) จาก R = ~ 2–3 จนลงต่ำกว่า 1 เพื่อไวรัสจะตายไปในที่สุด

มาตรการเหล่านี้หมายถึงการปิดบริษัท ร้านค้า ระบบขนส่งมวลชน โรงเรียน ต้องมีการบังคับล็อคดาวน์ ยิ่งสถานการณ์ของคุณแย่ลงเท่าใด มาตรการแยกตัวทางสังคมก็ต้องมีมากขึ้นและเข้มขึ้นเท่านั้น และเมื่อมีมาตรการที่หนักและเร็วขึ้นเท่าใด ก็จะเปิดเมืองได้เร็วขึ้นเท่านั้น จะระบุผู้ป่วยได้เร็วขึ้น และมีจำนวนคนที่ติดเชื้อน้อยลง

นี่คือสิ่งที่หวู่ฮั่นจำเป็นต้องทำ นี่คือสิ่งที่อิตาลีถูกบังคับให้ยอมรับ ตามด้วยฝรั่งเศส สเปน และอีกหลายประเทศ เพราะเมื่อไวรัสอาละวาด มาตรการเดียวที่ได้ผลคือล็อคพื้นที่ที่ติดเชื้อทั้งหมดเพื่อหยุดการแพร่กระจาย

ในประเทศที่มีเคสเป็นพันๆ — และเคสจริงนับหมื่นๆ — เช่นสหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, เยอรมนี, เนเธอร์แลนด์, หรือสวิตเซอร์แลนด์ นี่คือสิ่งที่ประเทศเหล่านี้จำเป็นต้องทำ

แต่ก็ไม่ทำ

ธุรกิจบางอย่างให้ทำงานจากบ้าน ซึ่งยอดเยี่ยมมาก

กิจกรรมจำนวนมากกำลังถูกหยุด

พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบบางแห่งกำลังกักกันตัวอยู่

มาตรการทั้งหมดนี้จะทำให้ไวรัสแพร่ได้ช้าลง R อาจลดจาก 2.5 เป็น 2.2 หรือ 2 แต่ไม่พอที่ละลดลงให้ต่ำกว่า 1 อย่างมีระยะเวลาที่ยั่งยืนพอที่จะหยุดการแพร่ระบาด

ดังนั้นคำถามคือ: อะไรคือสิ่งที่จะทำให้เราสามารถลดค่า R ได้? นี่คือเมนูจากอิตาลีสำหรับพวกเราทุกคน:

• ไม่มีใครสามารถเข้าหรือออกจากพื้นที่ล็อคดาวน์ เว้นแต่จะมีเหตุผลครอบครัวหรือเหตุผลการทำงานที่พิศูจน์ได้
• หลีกเลี่ยงการเคลื่อนตัวภายในพื้นที่ เว้นแต่จะมีเหตุผลส่วนตัวหรืองานเร่งด่วนที่สมควร และไม่สามารถเลื่อนได้
• ผู้ที่มีอาการ (ติดเชื้อทางเดินหายใจและมีไข้) แนะนำอย่างยิ่งให้อยู่บ้าน
• มาตรฐานเวลาหยุดสำหรับพนักงานด้านการดูแลสุขภาพถูกยกเลิกไปก่อน
• ปิดสถานศึกษาทุกแห่ง (โรงเรียน มหาวิทยาลัย) ยิม พิพิธภัณฑ์ สถานสกี ศูนย์วัฒนธรรมและศูนย์ต่างๆเพื่อการสังคม สระว่ายน้ำ และโรงภาพยนตร์
• บาร์และร้านอาหารมีเวลาเปิดทำการจำกัด ตั้งแต่ 6.00น. ถึง 18.00น. โดยมีระยะห่างระหว่างผู้คนอย่างน้อยหนึ่งเมตร (~ 3 ฟุต)
• ผับและคลับทั้งหมดจะต้องปิด
• กิจกรรมเชิงพาณิชย์ทั้งหมดจะต้องรักษาระยะห่างหนึ่งเมตรระหว่างลูกค้า ที่ไหนทำไม่ได้จะถูกปิด วัดสามารถเปิดได้ตราบใดที่พวกเขาสามารถรับประกันระยะห่างระหว่างบุคคลได้
• การเยี่ยมผู้ป่วยในโรงพยาบาลของครอบครัวและเพื่อนถูกจำกัด
• การประชุมการทำงานจะต้องเลื่อนออกไป ต้องทำงานจากที่บ้าน
• การแข่งขันกีฬาและการแข่งขันอื่นๆทั้งหมดไม่ว่าเป็นสาธารณะหรือส่วนตัว ถูกยกเลิกหมด
• จากนั้นอีกสองวันต่อมาพวกเขาก็เพิ่มมาตรการ โดยปิดทุกธุรกิจที่ถือว่าไม่สำคัญ “ตอนนี้เราจะปิดกิจกรรมพาณิชย์ทั้งหมด สำนักงาน คาเฟ่ และร้านค้าทั้งหมด เฉพาะการขนส่งร้านขายของชำร้านขายของชำจะยังคงเปิดอยู่”

จะเลือกมาตรการที่เหมาะสมสำหรับประเทศของคุณได้อย่างไร? ขอแนะให้อ่านบทความ Coronavirus ทุบด้วยค้อนแล้วต่อด้วยรำวง วิธีหนึ่งคือการค่อยๆเพิ่มมาตรการ แต่วิธีนี้เป็นการผลาญเวลาอันมีค่าและให้โอกาสไวรัสที่จะแพร่กระจายมากขึ้น ถ้าคุณต้องการความปลอดภัยของชีวิตเป็นหลัก คุณต้องทำสไตล์หวู่ฮั่น ผู้คนอาจบ่นตอนนี้ แต่พวกเขาจะขอบคุณคุณในภายหลัง

ผู้นำธุรกิจสามารถมีส่วนร่วมในการแยกตัวทางสังคมได้อย่างไร

หากคุณเป็นผู้นำธุรกิจและคุณต้องการรู้ว่าคุณควรทำอะไร เราพบข้อมูลที่มีประโยชน์ที่นี่

Who's staying home because of COVID-19?

นี่คือลิสต์ของนโยบายการแยกตัวทางสังคมที่ประกาศใช้โดยบริษัทไฮเทคในสหรัฐอเมริกา จนถึงวันนี้รวมทั้งสิ้น 328 บริษัท

มาตรการมีตั้งแต่อนุญาตให้ทำงานจากที่บ้าน บังคับให้ทำงานที่บ้าน จำกัดการเดินทางหรือกิจกรรม

ที่ทุกบริษัทต้องพิจารณาหลายสิ่ง เช่นจะทำอย่างไรกับพนักงานรายชั่วโมง จะเปิดสำนักงานหรือไม่ จะสัมภาษณ์งานกันอย่างไร จะทำอย่างไรกับโรงอาหาร เรามีตัวอย่างคำประกาศให้กับพนักงานของคุณ นี่คือประกาศที่บริษัทของเราใช้

4. จะทำเมื่อไหร่

มันเป็นไปได้ที่คุณเห็นด้วยกับทุกสิ่งที่เราพูดมา และสงสัยตั้งแต่เริ่มต้นว่าเมื่อไหร่ควรตัดสินใจ พูดอีกอย่างก็คือ เราควรใช้อะไรเป็นตัวบอกว่าเราควรเหนี่ยวไกปืนเมื่อใดในการตัดสินใจดำเนินมาตรการ

โมเดลที่ขึ้นกับความเสี่ยง (Risk-based Model) สำหรับตัวบ่งบอก

เพื่อตอบคำถามนี้เราได้สร้างโมเดลไว้

Coronavirus - When Should You Close Your Office?

โมเดลนี้จะช่วยให้คุณสามารถประเมินจำนวนเคสที่เป็นไปได้ในพื้นที่ของคุณ ความเป็นไปได้ที่พนักงานของคุณติดไวรัสแล้ว วิวัฒนาการที่เปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา และสิ่งเหล่านี้จะบอกคุณได้ว่ายังควรเปิดบริษัทอยู่หรือไม่

ตัวอย่างที่โมเดลนี้บอกเราได้:

• หากบริษัทของคุณมีพนักงาน 100 คนในเขตรัฐวอชิงตันซึ่งมีผู้เสียชีวิตจาก Coronavirus 11 รายเมื่อวันที่ 8 มีค. มีโอกาส 25% ที่พนักงานของคุณติดเชื้อแล้วอย่างน้อยหนึ่งรายและคุณควรปิดทันที
• หากบริษัทของคุณมีพนักงาน 250 คนส่วนใหญ่ใน South San Francisco Bay (ซานมาเทโอและซานตาคลาร่าซึ่งรวมกันมี 22 เคสเมื่อวันที่ 8 มีค. และจำนวนเคสที่แท้จริงน่าจะเป็นอย่างน้อย 54 ภายในวันเดียวต่อมา คุณจะมีโอกาส ~ 2% ที่จะมีพนักงานติดเชื้ออย่างน้อยหนึ่งคนและคุณควรปิดสำนักงาน
• [อัปเดตวันที่ 12 มีค.] หาก บริษัท ของคุณอยู่ในปารีส และมีพนักงาน 250 คนในวันนี้คุณมีโอกาส 95% ที่หนึ่งในพนักงานของคุณติดเชื้อ Coronavirus แล้ว และคุณควรปิดสำนักงานของคุณในวันพรุ่งนี้

ในโมเดลเราใช้คำเช่น “บริษัท” และ“พนักงาน” แต่รูปแบบเดียวกันนี้สามารถนำไปใช้กับสถานที่อื่นๆได้: โรงเรียน ระบบขนส่งมวลชน ดังนั้นถ้าคุณมีพนักงานเพียง 50 คนในปารีส แต่พวกเขาทั้งหมดจะขึ้นรถไฟมาทำงาน ต้องอยู่ใกล้และสัมผัสคนนับพัน ทันใดนั้นโอกาสที่อย่างน้อยคนหนึ่งในนั้นจะติดเชื้อสูงกว่ามากและคุณควรปิดสำนักงานของคุณทันที

หากคุณยังคงลังเลใจ เพราะไม่มีใครแสดงอาการ ขอให้คุณตระหนักว่า 26% ของการแพร่เชื้อ เกิดขึ้นก่อนที่จะมีอาการ

คุณเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผู้นำหรือไม่?

โมเดลนี้เห็นแก่ตัว มันประเมิณความเสี่ยงเป็นรายกลุ่มบุคคล รายบริษัทไป โดยยอมรับความเสี่ยงมากที่สุดจนกว่า Coronavirus จะเป็นตัวปิดสำนักงานของเราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่คุณเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มผู้นำทางการเมืองหรือทางธุรกิจ การคำนวณของคุณไม่ได้มีไว้สำหรับบริษัทเดียว แต่สำหรับทั้งหมด การคำนวนจึงกลายเป็นการประเมินโอกาสที่บริษัทใดบริษัทหนึ่งของเราจะติดเชื้อ ถ้าเราดูบริษัท 50 บริษัทในบริเวณแซนแฟรนซิสโก แต่ละแห่งมีพนักงาน 250 คนโดยเฉลี่ย โอกาสที่อย่างน้อยบริษัทใดบริษัทหนึ่งมีพนักงานติดเชื้ออย่างน้อยหนึ่งคนคือ 35% และโอกาสนี้จะเป็นจริงในสัปดาห์หน้าสูงถึง 97% เราเพิ่มแท็บในโมเดลเพื่อวิเคราะห์สิ่งนี้

สรุป: ความเสียหายจากการรอ

มันอาจรู้สึกน่ากลัวที่จะตัดสินใจในวันนี้ แต่คุณไม่ควรคิดแบบนี้

แบบจำลองทางทฤษฎีของเคสรายวันข้างบนแสดงให้เห็นชุมชนที่แตกต่างกัน ชุมชนหนึ่งไม่ได้ใช้มาตรการแยกตัวทางสังคม อีกชุมชนหนึ่งออกมาตรการในวัน n ของการระบาด และอีกชุมชนหนึ่งในวัน n+1 ตัวเลขทั้งหมดเป็นตัวเลขสมมุติเพื่อยกตัวอย่าง (เราเลือกตัวเลขให้คล้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในหูเป่ยโดยมีผู้ป่วยรายใหม่ประมาณ ~ 6k ต่อวันตอนที่แย่ที่สุด) ชาร์ตนี้แสดงให้เห็นว่าวันเดียวสำคัญแค่ไหนในการเติบโตขึ้นอย่างทวีคูณ

แล้วเส้นเคสสะสมล่ะ หน้าตาเป็นอย่างไร?

ในโมเดลเชิงทฤษฎีนี้เราทำให้มีลักษณะคล้ายหูเป่ย การรอเพียงวันเดียวจะทำให้เคสสะสมมากขึ้นถึง 40%! ดังนั้นถ้าเจ้าหน้าที่มณฑลหูเป่ยประกาศการล็อคดาวน์ในวันที่ 22 มค. แทนที่จะเป็น 23 มค. พวกเขาอาจลดจำนวนผู้ป่วยลงได้ถึงสองหมื่นคน

เราต้องรำลึกไว้ว่านี่เป็นแค่เคส สำคัญกว่านี้คืออัตราความตายจะสูงขึ้นมาก เพราะไม่เพียงแต่จะมีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้น 40% เท่านั้น ยังจะมีการล่มสลายของระบบสาธารณะสุขที่สูงขึ้น ซึ่งจะนำไปสู่อัตราการตายที่สูงขึ้นถึง 10 เท่าตามที่เราเคยคุยกันมา ดังนั้นความแตกต่างเพียงหนึ่งวันในการตัดสินใจบังคับใช้มาตรการแยกตัวทางสังคมจะสามารถทำให้จำนวนผู้เสียชีวิตในชุมชนของคุณกระฉูดขึ้น เพราะจำนวนผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้นและอัตราการเสียชีวิตที่สูงขึ้น

นี่เป็นภัยคุกคามแบบทวีคูณ ทุกวันมีค่ามาก ผลกระทบจะมีมากหากคุณตัดสินใจช้าไปเพียงวันเดียว อาจมีหลายร้อยหรือหลายพันเคสในชุมชนของคุณแล้วในวันนี้ ทุกวันที่ยังไม่มีมาตรการแยกตัวทางสังคมที่เหมาะสมและได้ผล จำนวนผู้ป่วยจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอย่างทวีคูณ

แชร์ความคิดนี้

นี่อาจเป็นครั้งเดียวในทศวรรษที่ผ่านมาที่แชร์บทความอาจช่วยชีวิตได้ เราทุกคนต้องเข้าใจสิ่งนี้เพื่อป้องกันหายนะ ช่วงเวลาในการลงมือทำคือตอนนี้

นอกจากภาษาไทยแล้ว บทความเดิมถูกแปลเป็นภาษาต่างๆดังนี้

ภาษาฝรั่งเศส

ภาษาสเปน

ภาษาอิแทเลี่ยน

ภาษาเยอรมัน (เป็นรุ่น lternative )

ภาษาโปรตุกีส (และเลือกรุ่นและอื่น ๆ ในจ)

ภาษาจีน

แบบย่อภาษาจีน

ภาษาญี่ปุ่น

ภาษาฮินดี

ภาษาบัลแกเรียน

ภาษารัสเซีย

ภาษาตุรกี

ภาษายูเครน

ภาษาเช็ก

ภาษาสโลวาเกีย

ภาษาสวีเดน

ภาษากรีก

ภาษาอาหรับ

ภาษานอร์เวย์

ภาษาเวียดนาม

ภาษาคาตาลัน

ภาษาดัตช์ ( เลือกรุ่น )

ภาษาฮังการี

ภาษาฟินแลนด์

ภาษามองโกเลีย

ภาษาลิทัวเนีย

ภาษาเซอร์เบีย

ภาษาเอสโตเนีย

ภาษาเปอร์เซีย ( และรุ่นทางเลือกในรูปแบบไฟล์ PDF )

ภาษามาลายาลัม

ภาษาดารี (pdf)

ภาษาโปแลนด์ (และรุ่นทางเลือก )

ภาษาโรมาเนีย (การแปลบางส่วน)

ภาษาฮิบรู (การแปลทางเลือกนอกสื่อสำหรับการจัดรูปแบบภาษาฮีบรู)

Coronavirus: ทำไมคุณต้องลงมือทำทันที was originally published in Tomas Pueyo on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.