<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Khrystyna Odukha on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Khrystyna Odukha on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@khrystynanatalyuk?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*-E4t2yfh_zWgKqLVwLuNJA.jpeg</url>
            <title>Stories by Khrystyna Odukha on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@khrystynanatalyuk?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 08:53:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@khrystynanatalyuk/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Чотири країни за добу: Ліхтенштейн і які ще?]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D1%87%D0%BE%D1%82%D0%B8%D1%80%D0%B8-%D0%BA%D1%80%D0%B0%D1%97%D0%BD%D0%B8-%D0%B7%D0%B0-%D0%B4%D0%BE%D0%B1%D1%83-%D0%BB%D1%96%D1%85%D1%82%D0%B5%D0%BD%D1%88%D1%82%D0%B5%D0%B9%D0%BD-%D1%96-%D1%8F%D0%BA%D1%96-%D1%89%D0%B5-b811b5baf5d7?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b811b5baf5d7</guid>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <category><![CDATA[ліхтенштейн]]></category>
            <category><![CDATA[вадуц]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 11:44:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T11:44:53.834Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lv_QskZEwzNgwgtQj0CwNw.jpeg" /></figure><p>У цьому дописі буде все, що не заслужило окремої публікації, але все одно залишилося в моїй фотогалереї. А назбиралося чимало!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pUEr40fhKOBwD2tb74V-ng.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qg6D-9LRA61zCXOzyXxPpQ.jpeg" /></figure><p>Почався день зі сніданку десь в австрійських Альпах — в Ауланді, неподалік Інсбрука. Вночі, коли я сюди приїхала, не було видно геть нічого, а зранку на мене чекала щелеповідпадна краса. За вікном — жовті дерева, засніжені вершини й такі краєвиди, що навіть відсутність фена та кави в готелі можна пробачити.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QhwANb3qYUxPng8e5f82PA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*twamQ85o0ZmO7V4UbiU0cw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wVe1aIAv3FfR8I2MfUuDqQ.jpeg" /></figure><p>Тим паче трохи вище готелю була дерев’яна кафешка, де я таки випила кави з видом на долину та інстаграмну церкву. І знаєте, чим вище підніматися, тим гарніше!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*I0Wi0ofIijvHGghGCGtQ1Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J0Gs3g0Yiq63RyaBFXUrUQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9Cdh_ZE1oahamre5I7Ccrw.jpeg" /></figure><p>Приблизно в обід я вже була в Ліхтенштейні, у Вадуці. На огляд столиці виділили аж пів години, зате безкоштовно, тож довелося діяти швидко: поставити штамп у паспорт, сфотографувати найвідомішу церкву та замок князів Ліхтенштейнів. А вже з автобуса вдалося зробити ще один кадр — старого дерев’яного пішохідного мосту. Ось такий експрес-візит до окремої країни, тридцять першої!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fuH4HStDji2NElfulZYJuw.jpeg" /></figure><p>Далі була експрес-Швейцарія за пів дня — Лаутербруннен, Інтерлакен і Люцерн. А ночувати я поїхала аж до Франції, у Мюнстер, неподалік Кольмара. Отак непомітно назбиралося чотири країни за одну добу: Австрія, Ліхтенштейн, Швейцарія та Франція.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ozlfaN6kdwtfIhU4TevSlA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2F4wdsPyIFivveqeebYnJA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-gPnNgLWXObXpfAC8YP6bw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jdt_EL3z3dkL6yupTFJKdw.jpeg" /></figure><p>І хоч фотографії з Мюнстера зроблені вже наступного ранку, вони в цьому дописі цілком мають право на існування. Не пропадати ж гарним кадрам!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VlWieSGt1eJnu2P1MKd5pA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X3VKfC3lVa3Hyx3zYuqr5Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dwB8lHAi_5EoOViXqhUQ5g.jpeg" /></figure><p>І це вже не вперше, коли я буваю в чотирьох країнах за добу. Якось були ночівля і сніданок у Меці у Франції, прогулянка в Люксембурзі, обід у Франкфурті-на-Майні в Німеччині, а наступна ночівля — уже в Празі.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hZtSsBrJ3NIv1ksOOb0DjQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*as8MCoQPwqUF8EW-Iqignw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g_F_Wk5CvWQbsvtIvx9DhA.jpeg" /></figure><p>А бонусом тут буде ще й Бад-Ішль — містечко біля Гальштата, яке я відвідала наступного дня. На нього, на жаль, не було навіть пів години: клац-клац — і поїхали далі. Тож окремого допису теж не заслужило, але кілька фотографій усе-таки покажу.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tVp4GoWIOwCbamPV9csiUA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bRgez2kYrlXdSqYkjYQcRg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rvQWTewBy1gT42l6ISoOag.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uohx6LzQvixy6QvJ70hInA.jpeg" /></figure><p>У Бад-Ішлі є цікавий палац, хотілося б туди якось потрапити. А ще термали. Тож сюди треба їхати хоч на пів дня, а краще на цілий.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8eirpjYvc3dPnCHU5DII2w.jpeg" /></figure><p>Чотири країни за добу — це той день, коли ноги просилися спакувати їх у пакетик і покласти у валізу на колесах. Як то кажуть: «Виконано каскадерами. Не повторюйте в реальному житті!»</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b811b5baf5d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Лаутербруннен: Швейцарія з листівки. Інтерлакен як бонус.]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%BB%D0%B0%D1%83%D1%82%D0%B5%D1%80%D0%B1%D1%80%D1%83%D0%BD%D0%BD%D0%B5%D0%BD-%D1%88%D0%B2%D0%B5%D0%B9%D1%86%D0%B0%D1%80%D1%96%D1%8F-%D0%B7-%D0%BB%D0%B8%D1%81%D1%82%D1%96%D0%B2%D0%BA%D0%B8-%D1%96%D0%BD%D1%82%D0%B5%D1%80%D0%BB%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%BD-%D1%8F%D0%BA-%D0%B1%D0%BE%D0%BD%D1%83%D1%81-98058564ccad?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98058564ccad</guid>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <category><![CDATA[лаунтербруннен]]></category>
            <category><![CDATA[швейцарія]]></category>
            <category><![CDATA[інтерлакен]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2026 17:37:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-16T17:37:10.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XL-UOj8q0e_aRREXFCqIIQ.jpeg" /></figure><p>Гора Пілатус чи Лаутербруннен? Більш бюджетний варіант переміг, і я поїхала милуватися дуже гарною долиною.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vaAxm4kEPhDyjsNVU1zGGg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yGkRctbDCdyuaRowPKrKwg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vdIyW0Q654-gzY8voatdFg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kpLnSpCRDQYJRRrMuuiXgw.jpeg" /></figure><p>Лаутербруннен — це просто вау! Одне з тих місць, де не хочеться постійно діставати телефон і фотографувати, а хочеться просто милуватися красою природи. Жодне фото все одно не передасть усього масштабу краси навколо.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dCSGLLa_cvA6cLJmW9qfHQ.jpeg" /></figure><p>Найперше привертає увагу величезний водоспад Штауббах, який спадає просто зі скелі майже біля самого селища. Вода падає з висоти понад 200 метрів, розлітається на дрібні бризки й губиться десь унизу. А навколо — скелі зі снігом на вершинах, ніби з ілюстрацій до казки.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A_vPTI7jKoEJS4Cqr3Cg-w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ziINwNr1Qfas7MXJ7VZyGA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9lAOPOkOgSe3x9EPtnHYMA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_KBqSwjDu6-vV4aky6mc-g.jpeg" /></figure><p>Але водоспад — не єдина цікавинка. Тут ще й неймовірний льодовиковий каньйон, який вода тисячоліттями прорізала в скелях. Від самої думки, скільки часу природа працювала над цим пейзажем, стає трохи не по собі. Кажуть, що льодовик досі є на вершинах, але знизу його не видно. Масштаб каньйону вражає!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9U_p7HVIQMZBa-nA763lTw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*luHLzs4YI7z72-Bzh9jN_A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pyzFpwI4Inrq5cHBFbo9pA.jpeg" /></figure><p>А ще тут є симпатична церква, на фоні якої всі фотографуються, і старий цвинтар.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LvvdU1W1hs2qWa8ghfMxVw.jpeg" /></figure><p>Якщо мати значно більше часу, можна піднятися до сусіднього селища Мюррен і порозглядати гори з вищої точки. Але сонце вже сідало, і було не до довгих прогулянок.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oAAgpTKHOTZ-tP2H06Ud3w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CXrVE2CoKj2cku3CjIBpbQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*62gvuqE2nknerPUWFVB79Q.jpeg" /></figure><p>Після Лаутербруннена Інтерлакен уже здавався зовсім іншим. Місто розташоване між двома озерами, з’єднаних річкою, а посередині — величезна зелена галявина. Це мало бути дуже гарне місце: простір, навколишні будиночки, а за ними — гори.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ffa9tufd2Z4c-sqAD7X4ZA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*udMIGVRoNVFBppL_dgC7ow.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uhbVTtJ2E920ZL0hSnIpJA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QTVZqNwz28lQbHDaKfrgBg.jpeg" /></figure><p>Щоправда, з краєвидами мені знову трохи не пощастило. Гір увечері не було видно, а саме заради них сюди й хочеться приїхати. Уявляю, як виглядає ця галявина, коли на горизонті чітко видно засніжені вершини. Було б узагалі супер!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4mysvCBtCra2bWuUJqOg3Q.jpeg" /></figure><p>Тож я не вагалася між sightseeing-ом і shopping-ом та пішла вибирати сир і шоколадки. А попереду ще чекав вечірній Люцерн.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98058564ccad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Вечірній Люцерн]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%B2%D0%B5%D1%87%D1%96%D1%80%D0%BD%D1%96%D0%B9-%D0%BB%D1%8E%D1%86%D0%B5%D1%80%D0%BD-ed146e15a9bf?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed146e15a9bf</guid>
            <category><![CDATA[швейцарія]]></category>
            <category><![CDATA[люцерн]]></category>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2026 14:31:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-16T14:31:52.443Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GJ3e7eJ9WnXxFLiNSHBpcw.jpeg" /></figure><p>Це класно, що восени темніє раніше й можна побачити нічну версію міста не так пізно, як улітку. Але це не про Швейцарію. Не побачила гір навколо, вода була чорна… Це означає, що мені точно знадобиться ще одна поїздка.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KqOGAF_HCYwtN77G2PTA9w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rXa11_B8G1DGWjeJLfRbSg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BHAj77P6uXf_ScpP5aVvpQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ih816L5kq_2Vwa854eAx8w.jpeg" /></figure><p>Може, не в Люцерн, а в Цюрих. Все ж про Цюрих усі знають, де це, а про Люцерн, можливо, дехто й уперше чує. Приблизно як я — за два тижні до поїздки.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8Oego2yeO9HR6svIQWS34g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tHki9hRwBUqX9Bg1AyclZA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9F33Vd1-FqUWffsUWziksA.jpeg" /></figure><p>Першою зупинкою-цікавинкою в Люцерні став, звісно, знаменитий Капельбрюкке — дерев’яний Капличний міст із вежею. Міст красивий не лише зовні. Під його дахом ховається ціла галерея трикутних картин із сюжетами зі швейцарської історії та місцевих легенд. Тож поки переходиш із одного берега на інший, є що розглядати й над головою. Щоправда, частина картин постраждала під час великої пожежі 1993 року. Мені сподобалося, що міст прикрашений квітами: навіть уночі з ним виходять гарні фото.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*71OPl3HTv_MflKY7l4ydnQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y-jMbixTsJQQtVl9jPiGew.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G3NR0K4bqjFcvNShadPYGQ.jpeg" /></figure><p>У старому місті привертають увагу будинки з розписаними фасадами. Деякі настільки деталізовані, що хочеться зупинитися й роздивлятися кожен сантиметр. Найбільше мене здивував будинок, на якому зображена ціла компанія якихось чортів та інших химерних персонажів. Як виявилося, це будинок Фрічі, а всі ці «чорти» пов’язані з карнавалом. А я до цієї екскурсії знала лише про Венеціанський карнавал.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VPI1Cfu17zYTYYbepM-pRg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m49RutmEoqilEhe9goSBeQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nDYs5Ch26FaEpuOF6wS0gw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aNum-lDZwK6awPoK2KQCEA.jpeg" /></figure><p>До речі, неподалік є ще й дивний фонтан із карнавальними фігурами та масками — фонтан Фрічі. Схоже, у Люцерні люблять трохи містики й чудернацьких персонажів.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TlafFvD6eqhewyx0rkB1sQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c0PmlsGwrNpwdBAOwPTOsA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x3LdLksgZcfPJCbjl6-K0g.jpeg" /></figure><p>Не оминули й стару ратушу з її характерною вежею, яка чудово вписується в середньовічний вигляд міста.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HCXBAnYSXPXnTxxgbi1Lxw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IhnMDiVrqOzDhSAWv23ybw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TaUXkYwUaurDc6e1eWn4uA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kh0oxPn24dFa88w2LkQryA.jpeg" /></figure><p>Через пізній виїзд зранку Цюрих уже ніяк не вписувався в програму. Може, так і краще: хоч колись у Цюриху побачу гори й озеро. Не хотілося зіпсувати наступний день, на який чекали Кольмар і Страсбург. Бо вражень багато — це чудово, але іноді ще треба спати.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4d3LvQAdChlkECGgk3Itpg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QS5GTeclPzSRSCCXI80ePQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9SIMRf3KCB9G9sLnrv6JBA.jpeg" /></figure><p>А день, між іншим, почався в Австрії. Потім ми на пів годинки заскочили до Ліхтенштейну — у Вадуц, далі були Лаутербруннен, Інтерлакен, Люцерн, а ночувати поїхали аж до Франції! Географія вийшла насичена, м’яко кажучи. Чотири країни за добу.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*asYiXKiQN9ABmxgieJ_Dgw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_TPToA1SnTqyAB90T7WpkQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L4GLMipARJX8PcOULZ8aRw.jpeg" /></figure><p>Здається, потроху склався план на наступну поїздку: Цюрих — обов’язково вдень, Люцерн — по ситуації, замість Інтерлакена з Лаутербрунненом — гора Пілатус. І обов’язково напакувати всі можливі кишеньки у валізі шоколадками замість магнітиків.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed146e15a9bf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Кольмар: репетиція перед Страсбургом]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D1%8C%D0%BC%D0%B0%D1%80-%D1%80%D0%B5%D0%BF%D0%B5%D1%82%D0%B8%D1%86%D1%96%D1%8F-%D0%BF%D0%B5%D1%80%D0%B5%D0%B4-%D1%81%D1%82%D1%80%D0%B0%D1%81%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B3%D0%BE%D0%BC-fb700f51e5b4?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fb700f51e5b4</guid>
            <category><![CDATA[франція]]></category>
            <category><![CDATA[кольмар]]></category>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 14 Nov 2026 16:53:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-14T16:53:42.367Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xB0e0QBmmt8vcM56WV5cXQ.jpeg" /></figure><p>Ранок починався з кави та круасанів, отже, я точно була у Франції. Ще не в Кольмарі, але вже неподалік — у Мюнстері. Готель розташовувався в самісінькому центрі, тож між сніданком та виїздом я все ж встигла зробити кілька кадрів на пам’ять.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xwoZKB3uR4M6MK6Im2UDrQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M5KIgyTnkIHrMyfBPCL64w.jpeg" /></figure><p>Кольмар — місто, яке колись починало свою кар’єру як розплідник поштових голубів, — дуже змінилося відтоді. Тепер тут голубів точно менше, ніж туристів.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wXZsaJvPwG3931ALwmA7hg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gKR0UTiIOqhP5gw9OGecmA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_oos2Bi_P6FMJRJ9-5kOmw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TD-9tqvGtitt2RfDHdmuRQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jMgHBWMpzwZCQlALHq8f3A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SggJ3zKqS-PBvYsBWv3DOw.jpeg" /></figure><p>Район «Маленька Венеція» — найвідоміша листівка міста. Кольорові будиночки, що туляться один до одного вздовж річки Лаух, місточки й відображення фасадів у воді. Колись тут жили рибалки, човнярі та городники, а сьогодні це одне з найфотогенічніших місць Кольмара.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XXcMIhX8s1AV6SfjjJlQDw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d9pSSxqdseOMYeadgDVteg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bn5aNXMIp7cihnagbRiFYA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zc2NG0M3UhTq-9IRtWWT1w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r5C0AWBfP63YjVIWYHDB-A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oznnBlN9apizlA-1sSJ5oQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-_h1G6DorJrm-dvcxgEhjw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Iuk2wwaCL6dHpnajMOLZJA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8j57JFe9FkM6Ir2DYcNYHg.jpeg" /></figure><p>У старому місті теж є на що подивитися. Колегіальна церква Святого Мартіна з незвичною для готичної архітектури вежею видніється з багатьох куточків міста. Так вийшло, що гроші несподівано закінчилися, і місцевий коваль зробив що попало за свої. Тимчасово. А згодом такий дах вежі став «фішкою» Кольмара.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BI2kqKdfDai0gSq9QIHvNQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sHiAW26AbbTDCMPjGjUbhA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mmH6Kt7VStUQEsmiGGorow.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_rD1sH5SetHva-ePGv_oLw.jpeg" /></figure><p>Окремо вирізняється колишня митниця з кахлями замість черепиці на даху. Щоб було по-багатому і блищало далеко-далеко! А біля неї — фонтан із мультика.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qTWteinaKjf-yyTLsSUQLg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pYzKTVa-5L4UHYdVSEucBg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0rFDwe-q0v-yLcJJSAFRqA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OH8MOh3MRtozUDrkpWPAgA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hTFR1OAo7-1PRDV-EaVtwQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*azsFzJOMXGt833lWBnHyAw.jpeg" /></figure><p>Найбільше після набережної мені сподобався будинок Пфістера з розписаним фасадом і кутовим еркером. Просто неймовірно, що ці малюнки досі збереглися! Хотілося б побачити їх і у відновленому стані.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tkvshMEzqsyoGZe4RKzxlg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9nGDrJngxpXm2Inq1KeB7w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uRl2nB4cbu_UeZYuAwX1xw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hv4OnsWt-69GkFkYwrkXLQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u2q8V57OHdrKunMyxwU4nw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6eqKtNoRWIvqE1p_7t3NHg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fqShf1Z1DpAfl4N3yLwrwQ.jpeg" /></figure><p>А ще я знайшла Будинок голів, прикрашений десятками скульптурних облич.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l6PabyLVm92axFE_LpGhyQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R7CcKHvhU4g3IQFg3INDmg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EO-ZpyEv1nLtOUCMRRMgKA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NfMOWa_5GmVVftMwHScDVA.jpeg" /></figure><p>Цікавою була історія про місцеву кухню Ельзасу: тут їдять тушковану у вині капусту з рибою. Якось круасани моєму шлунку миліші.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lP6TQ8Iidif2NXf02sLEtw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IP4S9R_Cvq2bARm_Yp0WOA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Op8xFAa-rKFtBtWzKX5iiQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QKE32EkAnJWfGu69E9RhiQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2p_qY6esvSiQ3XdbKC9Xdw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2PAgNufQavW_WS1VKayA9g.jpeg" /></figure><p>Кольмар став для мене своєрідною репетицією перед Страсбургом. Одне місто — це класно, а два ще краще. Особливо якщо перше не те щоб було дуже відоме. КАльмар, КОльмар… А от СтраУсбург — то вже багато хто знає, що таке місто існує. А хто ще й знає, що це Франція, той взагалі молодець, лови 12-ку з географії.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fb700f51e5b4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Страсбург. Що робити восени у столиці Різдва?]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D1%81%D1%82%D1%80%D0%B0%D1%81%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B3-%D1%89%D0%BE-%D1%80%D0%BE%D0%B1%D0%B8%D1%82%D0%B8-%D0%B2%D0%BE%D1%81%D0%B5%D0%BD%D0%B8-%D1%83-%D1%81%D1%82%D0%BE%D0%BB%D0%B8%D1%86%D1%96-%D1%80%D1%96%D0%B7%D0%B4%D0%B2%D0%B0-776a6f164b27?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/776a6f164b27</guid>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <category><![CDATA[страсбург]]></category>
            <category><![CDATA[франція]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 14 Nov 2026 15:18:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-14T15:18:14.358Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iRMvp5oA9qettcJc_TfxEg.jpeg" /></figure><p>Коли гуляєш вулицями Страсбурга, часом складно зрозуміти, де ти: ще в Німеччині чи вже у Франції. І це не дивно: місцеві їздять на закупи до сусідньої Німеччини трам-ва-єм!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dt7KiUPY29YPOGO8fZ2s9A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SwDK5Kfx-Av-Sr_a5hS_AA.jpeg" /></figure><p>А ще багато залежить від того, де ви вперше побачили фахверкові будиночки. Оскільки я вже встигла побувати у Франкфурті-на-Майні та Ерфурті, у моїй пам’яті міцно закріпилося: фахверк = Німеччина.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7C5e6NETXHIIzFHoigSD1A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cyXbFZxdD0enEn-AkKQjzQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CcGbi5symmzF1lYK3Fr_hA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GkMA8J3dfyDZzE88gPMBjw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SOMY-lYNWNEN4ybuR4aMbA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hiR_fNHo1PNphb4UNgetaw.jpeg" /></figure><p>Тож у Страсбурзі довелося перенавчатися на льоту. Виявилося, що Ельзас чудово поєднує французьке з німецьким, причому не лише в архітектурі.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-c9F_mReoqyvcci9S_P-Gw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_8YxrVdS9gZcBdeyUc6dcA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bfuYONpkkP2qrB3TXdIExw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WGOuUtC0_OOfnf1f3H-xFA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bwNrmQ929_ez_dmUTBT5tw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kvJ6WF54SmOua4N7Et3I3w.jpeg" /></figure><p>Історичний центр Страсбурга розташований на острові, утвореному рукавами річки Іль. Тож тут багато води, каналів, місточків і будиночків, які ніби виростають просто з берегів.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K9whLcJaNlQqWvP41dZdpA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1EQo9SxoMTT5YEoigmf0Qw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J3nVBkBGmQNXU5KuQzzHPg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FzbqCNUqBTCQO0lVzxU9Og.jpeg" /></figure><p>Страсбург мені навіть нагадав Амстердам. Тільки без смороду речовин 18+ та гоночних велосипедів, які ніби хочуть тебе вбити. Є щось особливо приємне в містах, де можна гуляти не лише вулицями, а й уздовж води. У Львові мені цього дуже бракує. Милуватися відображеннями будинків у воді, качечками та лебедями.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YAIJ368hrszcnzmGa9YoAw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SPUxr4OVcT6_RwpBVjiLIQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hVc0PZerhuUfjRxySOo7Cw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XZyVIPuJcRtLD3xhqS2TWQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Rn6ur6p5PrIpYQSYQ7SGqg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T3Wz3Li0SSAIMTsbXug3Vw.jpeg" /></figure><p>Найвідоміша цікавинка — старі квартали з фахверковими будинками, кафе та ресторанчиками. Справжня візитівка різдвяного Страсбурга!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e7-1Qi3BaqBhzumrJFU1bA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mJdnjx0DNmLKBTSBRmLvGA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9X5pogTJm6kf0Ucrd-vuvA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vrErFVm5qQdkOcPhMv-Jgg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Vkb03Tzv0l27WpII363PDg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MVpFBehp0_I73qnJoxuYyg.jpeg" /></figure><p>Ще одна зупинка — площа Клебера. Саме тут наприкінці жовтня вже монтували головну різдвяну ялинку. Трохи дивно бачити підготовку до Різдва, коли на деревах ще жовте листя, але водночас дуже атмосферно. До речі, кульки на деревах, здається, тут взагалі не знімають цілий рік. А ще я знайшла один будинок прикрашений ведмедиками. Схоже, Страсбург не дуже любить чекати грудня, щоб бути святковим.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IsGQu0lVQ9cKJcrjZnSs2w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xOk9aEPbXiOUu3h80sv0sw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K1i4YzXXVn9KX6a5denfwg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xgIG8cipjJj2sTiONLxcSQ.jpeg" /></figure><p>Але головний архітектурний сюрприз чекав біля Страсбурзького собору. Я знала, що він великий, але не настільки! Його будували понад чотири століття, і за цей час архітектурні смаки встигли змінитися: починали в романському стилі, а завершили вже в готичному. І це при тому, що одну з веж так і не добудували!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-NPBL2S22sDECQaxvC64IA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pjiByONZng9gyuj_RYDqCw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-EVjqppe4s14LEJHBJuXNw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2FJHI2e4txYzFyZin3DKRw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0wEko4OEhAf2Pf1hmiAKNA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JHNWLIJd0iB9SCEc8BuWwg.jpeg" /></figure><p>Сам собор Богоматері Страсбурзької — це взагалі окрема історія. Саме так, у Страсбурзі є свій Нотр-Дам. Незвичний рожевий колір пісковику, неймовірна кількість скульптур на фасаді, ажурні деталі, двошаровий готичний фасад — усе це хочеться розглядати годинами.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*D2ME6W9UD6M8w_dV8HJiKw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w8oLA_yA2D9G1TfPKb26gQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FzgvAlyEiPT29YJMc-wlmQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gOAdldavsX2Bjjl1XhXI_Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xIRW2O6l7vS2J7WVlS7QfA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0HWZAq79Rz_qeNktXeC1LQ.jpeg" /></figure><p>А всередині — квадратні кілометри вітражів, незвичний кольоровий орган, знаменитий астрономічний годинник, наче в Празі. І все це можна побачити безкоштовно!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DVPBuXO4sfdmYon81qJjgQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cVmG2f1-RCSzFV1h8iQ8Xw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tZj5fgyQKTteTRQ5duW64A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GhLW9RxgJZHKo4f-GFbq5g.jpeg" /></figure><p>Якби я мала з собою куртку, то, мабуть, ще й піднялася б на оглядовий майданчик, щоб подивитися на місто згори. Але було вітряно, і навіть унизу було трохи дискомфортно. Підйом теж безкоштовний — треба лише трохи постояти в черзі. Доведеться залишити панораму на наступний раз.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f2X0DiUPQe49Ug82Mpv1CA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*udEafOgZpswMeE71j5Obfg.jpeg" /></figure><p>Поруч із собором розташований палац Роганів. Побачивши його, я одразу згадала Париж: велична архітектура, симетрія, характерні комини на даху. Але є одна суттєва відмінність — він рожевий! Не звичний паризький бежевий, а справжній рожевий. Дуже незвично і дуже красиво.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MJyOik9WMps56hx3fOj46g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TVhfnDyfQz3zK7qb2kKpQg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B-O5RF40qvlRPND1fsrXxA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l_qlwWQCpYuWG6nO7Zc-pw.jpeg" /></figure><p>Тут у мені одночасно прокинулися жаба і панікер. Вхід платний, а телефон уже мав не так багато відсотків батареї, павербанк залишився в автобусі. З огляду на перспективу повертатися до автобуса за принципом «орієнтуйся по зірках і моху на деревах», рішення було прийняте швидко: палац залишаємо на інший раз, а йдемо гуляти вздовж каналу.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IBH9ld3vgB7Zbv08cMkrCw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5ZeS3rYii9_paNgYvV_A0A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bzfLsUNdWYEgIRI3bwZnIA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dKh1JyIpUrAhNFVZ3p-RUw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2tw43E9GNStUJm9DcQDkxQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ig6T5kx_R4vgaK_fQapx1g.jpeg" /></figure><p>І, знаєте, це було чудове рішення! Вода, місточки, старі будинки, відображення фасадів — можна просто йти без конкретної мети й отримувати задоволення від міста. А ще милуватися качечками та лебедями.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EhkoG5He9EG96l_UhhAT7A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w6Fhw6god5akpgj81F6CLw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B4US3oR0KRIOfwxOhg3xPA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SpwrTnkx7KKfytBw4gfduA.jpeg" /></figure><p>На самостійне знайомство зі Страсбургом у мене було приблизно 2,5 години вільного часу після екскурсії. Начебто й чимало, але місто виявилося значно цікавішим, ніж можна встигнути побачити за такий короткий візит.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c3v5tJzkvZyyLn53X_BKoQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JuOaJlqMzbX7D2sK9SU8dQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w8MfTcMWIyn9mZzCUJ_xlw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oewtJo1NhVOJkSj1v76Ukw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZuL5H3kA-JXeSNHyBmaOmQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_YX5BpaLuG8Pp_tC9gCtpg.jpeg" /></figure><p>Побачила багато, але хочеться ще більше. Зайти всередину палацу Роганів, піднятися на оглядовий майданчик собору, обійти весь острів уздовж каналів і, звісно, повернутися сюди вже за справжньою різдвяною атмосферою, щоб наробити 100500 фоточок.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=776a6f164b27" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Золота осінь у Гальштаті]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%B7%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D1%82%D0%B0-%D0%BE%D1%81%D1%96%D0%BD%D1%8C-%D1%83-%D0%B3%D0%B0%D0%BB%D1%8C%D1%88%D1%82%D0%B0%D1%82%D1%96-4233795c3678?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4233795c3678</guid>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <category><![CDATA[австрія]]></category>
            <category><![CDATA[гальштат]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 Nov 2026 21:00:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-12T21:04:31.847Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-OTXhjDuIgyDQpcBmCp9uA.jpeg" /></figure><p>Гальштат закрито, в Гештальті зачекінилась!</p><p>Якщо мене хтось запитає, що мені найбільше сподобалося у Швейцарії, я пожартую, що Гальштат і Страсбург. Ні, я не прогулювала в школі географію. Просто в цій поїздці за п’ять днів були Чехія, Австрія, Франція, Ліхтенштейн і, власне, сама Швейцарія, заради якої все й було сплановано.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9xDWdVOjgqHK8b--ZqWHzA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xhayYufcZXbaLvaLyL3L9g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ycK7pbP41ZfZd9v-fRu8ug.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*644LuHIesgdi8ScI4Pql9Q.jpeg" /></figure><p>План потрапити до Гальштату мало не зазнав поразки — через 16 годин стояння на кордоні. Але… З’явився новий план — поміняти дні місцями й трохи менше спати.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZOWs2KIWCdQgIa_0k6REKg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xDEnMFZn339uib1Nvw_ezg.jpeg" /></figure><p>З одного боку, Гальштат — це місце на три фотографії: церква зліва, справа і знизу — і все, можна їхати геть. З іншого боку, навіть ці три кадри будуть зовсім різними залежно від пори року та погоди.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jZ5OiGufe6NzXSGG9DKZ-Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bdrJ9G8nslb4f-K2i9CNRQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N8TtF99RCVMPgi63DhS-Kw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YpGpb39cbaLKFlezX5mFJw.jpeg" /></figure><p>А можна не поспішати, розглядати маленькі різнокольорові будиночки, дерев’яні балкони з квітами, прозоре озеро, водоспад, гори навколо й церкву з гострим шпилем, яку, здається, бачив кожен, навіть якщо ніколи не цікавився Австрією. А ще є друга, католицька церква — на горі.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eP-246PDGQ1braIN3ga8yA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6Gct8Oq9d4pWxhi6o8u_SA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_ZcdrPvwgJXa3xIs1-yWSg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rPoUU9et2frj6j-Jc_EcUg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KtHuVn7Hz0HoLttW0JrEvg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZXQh7uMwNWGoNeE-ekkT_A.jpeg" /></figure><p>Прогноз погоди обіцяв +6, до того ж поруч вода, тож я вже готувалася діставати зимову шапку й рукавиці. Але, на диво, обійшлася навіть без куртки. На щастя, дощу не було. Були красиві хмари, жовте листя на деревах. І хмара туристів.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cglas9mJoQbHrKSssMdIiQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qcN4sZUknS52Q03rg8GgPA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7cc08Ego20xfoTxfG8phsA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FRVdu3LSwaj1SDN5I_01cQ.jpeg" /></figure><p>Не варто оминати ринкову площу з її кольоровими фасадами, балконами та затишними куточками. А ще мені сподобалися плоскі дерева, гілки яких роками формують незвичайні візерунки просто на фасадах старих будинків.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_grp_zyQOidDXdu9ToE__g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5_Pn1_0Tbdxej6dX1nm2eA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9uuhCyiEIrqS0kcX0mYeMQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R2zReDcDS79wQscwOLC36g.jpeg" /></figure><p>Я не знала, що сіль тут видобували ще понад 7 тисяч років тому, і що саме на честь Гальштата назвали цілу археологічну культуру ранньої залізної доби. А ще тут є досить моторошна традиція: через брак місця на кладовищі могили з часом звільняли, а кістки померлих переносили до спеціальної каплиці.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wiuuN974MY44MfHGoD9bUw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hTFC8Da3Gsz7EMF-18HWGw.jpeg" /></figure><p>Зрештою, це зовсім не обов’язково знати, бо більшість людей приїжджає сюди за природою. Але, погодьтеся, історія в містечка цікава!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1yOHXd_mJ6H23Fs-fci7dg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Bi5oTRGmOta-r4Wst20l6Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4Wmuap_vv7Yj3_q7HapfVg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M1Z4gVwxoo4Wu2COJXMHEg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aDtVCK3CJctmclk38TGefA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-TiZcPJhObQc7cdRMJ-k-A.jpeg" /></figure><p>А ще Гальштат має китайського двійника у провінції Гуандун. Там побудували цілу копію австрійського містечка. Ніби щоб китайцям далеко не їздити, але тепер вони їдуть і туди, і туди. Якщо що, я за оригінал, а не підробку.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i4Z8dbRajpTRPgOvUDrnMQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FJqY5ncn2k5-5qvmDHoH3Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E_MsqvZ6AULMXoZvUvEqwA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NndQF6Pr_vpizFB--CgNFg.jpeg" /></figure><p>Гальштат — це таке місце, куди я залюбки повернуся ще. Бажано влітку чи навесні, у сонячну погоду. Хоча, думаю, і взимку мені б тут сподобалося.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4233795c3678" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Дощебург: друга спроба побачити Зальцбург]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%B4%D0%BE%D1%89%D0%B5%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B3-%D0%B4%D1%80%D1%83%D0%B3%D0%B0-%D1%81%D0%BF%D1%80%D0%BE%D0%B1%D0%B0-%D0%BF%D0%BE%D0%B1%D0%B0%D1%87%D0%B8%D1%82%D0%B8-%D0%B7%D0%B0%D0%BB%D1%8C%D1%86%D0%B1%D1%83%D1%80%D0%B3-2b20c0912042?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b20c0912042</guid>
            <category><![CDATA[австрія]]></category>
            <category><![CDATA[зальцбург]]></category>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 Nov 2026 19:29:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-12T19:29:59.445Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iXe6-9lT9tTdm-ntnBfDUw.jpeg" /></figure><p>Здається, у мене із Зальцбургом якась особлива домовленість: щоразу, коли я сюди приїжджаю, місто зустрічає мене дощем. Не просто хмаринкою на небі чи кількома краплями для атмосфери, а цілком серйозною заявкою на мокру прогулянку.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FnSgwIajj29aI7xM8KNvBA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sMTUoPOWVIPrNCK9l_NyqA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VTWHGeFPEnTSF6GKOwxryA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*z82ySz8YuAk3AYvf8eWvzg.jpeg" /></figure><p>Можливо, варто вже перейменувати його на Дощебург? Принаймні для мене ця назва була б значно точнішою. А може, це все так по-мокрому складається, щоб я не сумувала за Львовом?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k-tMh88jvJDHoR3Xz0wDqQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OCHtklG_vEzXQL7rHHSklA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QCDl0EEuziWboOT7bW-fbw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WI3hjDlX1A-vIE84O8mHlg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*isqHwCR3BqS9bIXVKT1UWw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*neMNm-lKTSW8XRMVLW885Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*njSvraUnbsIAGtfg2eY2NQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fW9lIJ4T0-90OgQaARg2qg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x6t13uRjUEDVh7turl2mTQ.jpeg" /></figure><p>Оскільки це вже мій другий візит, цього разу я була сама собі екскурсоводом. Особливих планів не будувала, але в програмі точно були сади палацу Мірабель. Хотілося неквапливо погуляти, роздивитися клумби, фонтани й архітектуру, а ще помилуватися краєвидами замку Гоензальцбург.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2HaQFnkGaZTXBHUZrrIUPg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vDlFK1YBFJff08yqRb9I_A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NNrn98zd4Rwb45el72L8zw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nKu5t3IEh3nWui0hQKuAhA.jpeg" /></figure><p>Але погода, як завжди, мала власні плани. Дощ досить швидко натякнув, що непогано було б пошукати якесь приміщення, і так я опинилася всередині палацу.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5zND1ISE36IpUzbxboROiw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m0Vg_O5NLib3JQkrOS6zpw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FLJJYOsIWO6pBY275sIEaA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1xgfbHy0q6v47iQoJ0-xAQ.jpeg" /></figure><p>І ось тут на мене чекав приємний сюрприз: вхід безкоштовний! А всередині виявилося значно цікавіше, ніж ззовні.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ycR1UbC4_F_DUMsLtyt6hQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*htrOM7V5CNba-uKEONpVcQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hgO40s_ksPknNSsCJTk1-w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sv0iS2UcFCKCTnMMYnWA4A.jpeg" /></figure><p>Розкішна мармурова зала із позолотою та височезними стелями. У сусідньому залі було величезне дзеркало та старовинний круглий п’єц.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wZc_wvULbW2gmNVKGs__zQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g2Rx40eeZC4JWVfyD3n2_w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L_kqwLrm7abx_kuLggbXyA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PKaqqAniAHvp7P1PFa_yOg.jpeg" /></figure><p>А ще неймовірні мармурові сходи з десятками скульптур, лампи, оздоблення стелі та безліч інших дрібних деталей. Думаю, на самих лише сходах можна залипнути на годинку, щоб наробити селфі з кожним путті.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ShHfZr4DBC4qz6goJze0eg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PyhOhAdLsSRKoEeASCRwog.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TC08jyss6-MSybEVZjkbrA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mZ_jPKPeWweTf85oMmjSBw.jpeg" /></figure><p>З палацу я вийшла до садів. І навіть попри дощ вони виявилися чудовими. Тут є все для красивої прогулянки: акуратні клумби, лавочки, троянди, лаванда, фонтан, цікаві скульптури й, звичайно, види на замок Хоензальцбург та історичний центр Зальцбурга.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ABA07LED16QIm6LyILHVsA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ofkej-DmYukP4If-SAoENQ.jpeg" /></figure><p>Особливо мені сподобалися всі ці декоративні мешканці саду — гноми, леви, єдинороги й пегас. Справжній маленький казковий світ посеред міста!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b-F-aJnuxlRNSk7-E5Q35g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kYOY4FJoEz-8WxZ5ASTNdQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cmcGbAQcHE0xxykLDL7p-w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jWtehs9Dsuj0UQt0cAxfyg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FGuUoayKkXSMrV_9INkUiQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hwIBDIS6dhEMeOwAFGwo3A.jpeg" /></figure><p>Єдине, чого бракувало для повного щастя, — сухої лавки, на якій можна було б посидіти й усе це спокійно роздивитися. Найближча придатна для відпочинку виявилася аж на автобусній зупинці. Тож милуватися красою доводилося, затиснувши ручку парасолі підборіддям, тримаючи телефон у руках.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NGpQI6ehZGic8QlGbliU2w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gDiC7AERadR6YFlPHDDorQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qmRT64N5YB9sYr0SSkN6xg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*izit9-GF_qTf1H362-O4Ow.jpeg" /></figure><p>До речі, на все це разом із прогулянкою до річки Зальцах цілком вистачило двох годин. Ще й залишився час подивитися ззовні на будинок Моцарта. Щоправда, його вигляд особливого враження на мене не справив — будинок його батьків, як на мене, значно цікавіший.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xo--tz7yJD0sKd-hPMZNtg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gbjAk4XyJDqfmFB8nOIRwQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BWeja4oUGfvRQpiHQB-_Zw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xeZ0SGgL8whU0GIfQ0FIqg.jpeg" /></figure><p>Зрештою, навіть коротка зупинка в Зальцбурзі може бути цілком насиченою. Палац, сади, річка, трохи архітектури й кілька мокрих фотографій на згадку. А ще нова парасоля нарешті отримала можливість попрацювати за призначенням. Не дарма ж у валізі місце займала!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DW2HXGZydbCPKgXLu_Ih2Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uvMRkknbR8-EeV3Pgv7Peg.jpeg" /></figure><p>Це вже мій другий візит до Зальцбурга, і обидва рази погода вирішила влаштувати мені водні процедури. Але я все ще не втрачаю надії. Сподіваюся, що третя спроба буде вдалішою. Дуже хочеться побачити місто під сонцем, посидіти в саду Мірабель, а ще нарешті роздивитися гори, які поки що вперто ховаються від мене за хмарами.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8Pr7y40Ald736M90uFMp3A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fI-77divT97gLHxrkq6FrQ.jpeg" /></figure><p>І, можливо, тоді я нарешті перестану називати це місто Дощебургом. Хоча, якщо чесно, за два візити воно вже досить переконливо заслужило цю назву.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b20c0912042" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Брно: екскурсія в обмін на сон]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%B1%D1%80%D0%BD%D0%BE-%D0%B5%D0%BA%D1%81%D0%BA%D1%83%D1%80%D1%81%D1%96%D1%8F-%D0%B2-%D0%BE%D0%B1%D0%BC%D1%96%D0%BD-%D0%BD%D0%B0-%D1%81%D0%BE%D0%BD-f2fe6972cce4?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2fe6972cce4</guid>
            <category><![CDATA[брно]]></category>
            <category><![CDATA[подорожі]]></category>
            <category><![CDATA[чехія]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 14:16:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-11T14:16:47.528Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0Z4s6ex2Rds7ckw87sMDYA.jpeg" /></figure><p>Побачити Брно зовсім не було в моїх планах. Але, чесно кажучи, і 16 годин на кордоні теж не було. Тож хтось отримав несподіваний бонус — безкоштовну екскурсію містом.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6iwWxh95j6MqMCPOv2JQHg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*I5Rrc1J9SQON0j-9imnC-w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mt-xcZyaVKRFtzb-psnXTw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wmHtZCtDpMxoYxQoDZ9mhA.jpeg" /></figure><p>У той день я спала лише чотири години, але автобусу за правилами потрібно було “відпочити” дев’ять годин. День перед тим я теж мало спала, бо виїзд був запланований на 3 ночі.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U8LG3nwYxPUiNN_T-DnQKQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YtdUj7b3CuIESgoa1tJMFg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RZMBLOAt2sgX3ETPUqvFIA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X7AaU2f7gcIhwALKjCXaTg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VnSGBr6gswz8bVngucwhfw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KQBr4jPuT7d33hwmj2-nJg.jpeg" /></figure><p>Я люблю сюрпризи. Я люблю спати. Якби був вибір, навіть не знаю, що б я обрала. Але вибору не було, тож довелося знайомитися з Брно!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*htkKYQqYheSygeILwr-6KA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*csbc9xXzNFJpy1uij2CMZA.jpeg" /></figure><p>За час прогулянки я встигла побачити знамениті боби Менделя, піднятися на пагорб до собору Святих Петра і Павла та зазирнути всередину. Інтер’єр виявився дуже красивим: мармурове оздоблення, вітражі — однозначно варто було зайти. Ще й безкоштовно!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2awoFg2e5BIcf1FBxR5m0g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SP8im_FMWrUQshLVEbMNNQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RdBeufr_4tJ7prD3U-vahQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NLLAdSwlZ3nfKTZgVmQS7A.jpeg" /></figure><p>Потім були Капустяний ринок із пам’ятником Моцарту, Стара ратуша з крокодилом та знаменитий яйцеподібний годинник.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u1z23k0gYRkXg0ft7P2PzA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9NI4p3vj9NGLB5BeUvp3gQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5ijl3VeqEjbWryDdCbV5vw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FmKH2g2P2HBrcr3XcLeM8Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*V6BZXyIRWwajzpy3VO-qZA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DWf_7r1QvENwQwJjENUz0Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qXV9KE0JCIqPMycMrOVIUQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TlHkUd-3gWo8LQSS-lzWsg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lqBTw1zHeSf7IJd65_adfA.jpeg" /></figure><p>Брно виявилося містом, де навіть коротка прогулянка може подарувати чимало цікавих вражень. Архітектура та атмосфера тут дуже приємні.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YB84PpsW46fmkjWnrl0L9Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8Ih_z5WQ51abQW2wfsbb4w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U2Rtma2wxULcpYlgl-NDUw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Cmfk8W7KGhLVVzgjCSCv1Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R0UHwj-MXd_cA1jUw_x36g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bbwSr3qI41_U1b8oD_xkwg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m-XI2MKTygylpODw8iA_2g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iPSVpLlQ-PAFrp3hll9qnA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kECEEXsHpmwSnMJdGGywnw.jpeg" /></figure><p>А ще мені неймовірно пощастило з погодою. Сонячна прогулянка незапланованим містом допомогла трохи підбадьоритися після сильного недосипу.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*96ravqJTOrIHmvvI5CmQMA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LZbMHUCOiCHjQ4ZBfdw0yA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*D7MMd2-LCu6350l5yCvMeQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XRYuXWjhd0MqiPtWGwDtWw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*slrutkc804d8Hg7ue8c0ew.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*63jG04Uxqpx0i1UkSP_-JA.jpeg" /></figure><p>Вважаю, що сюрприз вдався на всі 100! Хоча наступного разу я все-таки воліла б побачити Брно за планом, а не в обмін на сон.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2fe6972cce4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Вечірня Прага за дві години]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D0%B2%D0%B5%D1%87%D1%96%D1%80%D0%BD%D1%8F-%D0%BF%D1%80%D0%B0%D0%B3%D0%B0-%D0%B7%D0%B0-%D0%B4%D0%B2%D1%96-%D0%B3%D0%BE%D0%B4%D0%B8%D0%BD%D0%B8-a3a16851a39d?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a3a16851a39d</guid>
            <category><![CDATA[чехія]]></category>
            <category><![CDATA[прага]]></category>
            <category><![CDATA[подорож]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 12:07:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-11T12:07:53.533Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F6ooc7LyhJCRNLMDXtgZoA.jpeg" /></figure><p>У Празі навіть дві вільні години — це вже маленька пригода. Особливо якщо опинитися біля собору Святого Віта.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZrI2Mz_ADxCLwp0qI-htqg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9adLYEZyz9EQrYnolL_aMw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EjaZgGwBHOFI_mp0aCNvtQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aoyynUmOc4PyZOUEI6gKVQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1S3XWdF2i6g1bpAzPYMTtw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zy4HgM6fl22xeRfrXimZPw.jpeg" /></figure><p>Цього разу на прогулянку у мене було зовсім мало часу, але його цілком вистачило, щоб неквапливо пройтися навколо собору Святого Віта, роздивитися його величні готичні фасади, вітражі та архітектурні деталі. Тут можна ходити годинами й щоразу знаходити щось нове. А ще б якось потрапити всередину…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*h9195IFgzHNlRz0X74_gOA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3cVMVPws8hjboSCogcUvWg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Scp9h01RUK49_H6SgPzRJw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IpoFqDRkAnVPTfI34bjG_Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dCVR37VQ9hLM2Ly9FcjJ_w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ytD8AUGqgtLZV_M7FzjCKQ.jpeg" /></figure><p>Кінець жовтня виявився чудовим часом для прогулянки Прагою. О шостій вечора вже повноцінна ніч, тож не потрібно чекати до пізнього вечора, щоб зробити красиві нічні фотографії. Підсвічений собор, темне небо й атмосфера старого міста — усе, що потрібно для гарних кадрів. І ще залишається достатньо часу, щоб помилуватися вечірньою Прагою здалеку, з Празького Граду.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sNUENs-ZN6vTffluPcO-CQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9W2l0rb9QTC8bl2SvG1DAg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SIL4pUbtoFHorsguWAs2tA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qxAyC3oKAfxgbKIztnJRbQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w-9iKfFuOb92An9EEgYNbg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qaV0QqeRnTd1yie0TzGe2w.jpeg" /></figure><p>За дві години можна встигнути навіть повечеряти трдельником! На ногах, зате цілком у дусі туристичної Праги. Теплий, солодкий і дуже доречний після прогулянки.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TYYYQvS6Peow2NuVT2XavA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oy0pwTy67vvWcPfgJpqOEA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HacN1900_yNGNMH5sVprYQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ghx_qBr5jyvxBUePSlge3w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-qeIuyhcRnF3wkN55N47Pw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*56rHtzl5XtFZLjYzWcOIrw.jpeg" /></figure><p>Це вже моя третя поїздка до Праги, але місто й досі не набридає. Щоразу знаходиться щось, на що раніше не звертала уваги, або просто хочеться ще раз пройтися знайомими вуличками й помилуватися архітектурою. А ще — прогулятися вздовж і впоперек річки, якої мені так бракує у Львові.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x-OAT_mI8_Sf8YoVnBu-8Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J0zXJJYHBineDyuXfsQxEQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UBdka93sZqXe3w-tCjnl1w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XY9FKlX41JqHg0Bn6y52jQ.jpeg" /></figure><p>На жаль, багато музеїв та інших цікавих місць уже було зачинено. На щастя, цього разу я не вагалася, куди піти, коли хочеться всюди, і не розпорошувала свій час між собором Святого Віта й ще якоюсь локацією. Схоже, що четверта поїздка — лише питання часу. До Праги я залюбки повернуся ще!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a3a16851a39d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Шарм-ель-Шейх: корали, рибки й лінивий ол інклюзів]]></title>
            <link>https://khrystynanatalyuk.medium.com/%D1%88%D0%B0%D1%80%D0%BC-%D0%B5%D0%BB%D1%8C-%D1%88%D0%B5%D0%B9%D1%85-%D0%BA%D0%BE%D1%80%D0%B0%D0%BB%D0%B8-%D1%80%D0%B8%D0%B1%D0%BA%D0%B8-%D0%B9-%D0%BB%D1%96%D0%BD%D0%B8%D0%B2%D0%B8%D0%B9-%D0%BE%D0%BB-%D1%96%D0%BD%D0%BA%D0%BB%D1%8E%D0%B7%D1%96%D0%B2-6e5b3fb006d7?source=rss-7d2f89716f1c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6e5b3fb006d7</guid>
            <category><![CDATA[sharm-el-sheikh]]></category>
            <category><![CDATA[excursion]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[egypt]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Khrystyna Odukha]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Oct 2026 17:33:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-23T17:33:48.205Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sNA47Fa4p0MhgAL-vucGLQ.jpeg" /></figure><p>У Шарм-ель-Шейх я повернулася вдруге, після великої перерви. Іноді саме такий відпочинок і потрібен: без грандіозних планів, біганини по пам’ятках і бажання побачити все й одразу. Просто сонце, готель, ол інклюзів і море. Особливо під час весняних канікул, коли вдома ще не дуже весняно, а хочеться тепла й можливості нарешті поплавати.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TGabaCCiIjvWSLDAM1TDfw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UnIyhsPDPIOsneqlt6d6kw.jpeg" /></figure><p>Після двох поїздок можу сказати, що Шарм-ель-Шейх мені сподобався більше за Хургаду. Принаймні поки що. А ще колись дуже хочеться потрапити в Марса-Алам — кажуть, там теж є на що подивитися під водою. Схоже, єгипетське Червоне море ще не раз побачить мене у своїх гостях.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xHn-yCC1SqD6f4Fj6B0CYg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lXr2itUJ9DNeYIfhA3DsRg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BFZwFHBQvgwjNiaGkU1ulQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OY9T3pAZIVc7XMi3xA08gg.jpeg" /></figure><p>Але повернімося до Шарму. Класичний лінивий ол інклюзів: сніданок, море, басейни з гірками, обід, знову море, вечеря і багато сну. І жодних докорів сумління через те, що сьогодні не пройшла десять кілометрів і не відвідала п’ять музеїв. На те він і відпочинок!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l-7JyfvWxbFlHSFGb3CBVg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*831k26W21S-ZZDzFQyAsKQ.jpeg" /></figure><p>Хоча зовсім без пригод не обійшлося. Виявилося, що хтось забув удома кепку, хтось — окуляри для плавання, а хтось дуже захотів ласти. Тож довелося вирушити на «безкоштовний» шопінг. А екскурсія відомими місцями Шарм-ель-Шейха стала приємним бонусом до поїздки по магазинах.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-tXF1MgGkBurj8-K4PD5wg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K1oAMBK-kFWw44oOdd62EQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CBRL3LSJQnV1pRY6IR_MUA.jpeg" /></figure><p>Серед побаченого найбільше мене здивувала церква. Серед звичних асоціацій із Єгиптом — пустеля, мечеті, курорти — побачити таку церкву було несподівано. А всередині було ще й дуже гарно! Приємно часом відкривати для себе місця, які зовсім не вписуються у твої туристичні стереотипи.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bfGOoBL54d-Ko9gp91KczQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ScB7qIKO2OPORtCsMgubSA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ldg0n9hCGP28emdD7uJuVw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1mYHl589mb055EMMsEgQLw.jpeg" /></figure><p>Але головна магія Шарму для мене — це, звісно, рибки й коралові рифи! Варто лише вдягнути маску, занурити голову у воду — і все, можна пропасти надовго. Різнокольорові рибки снують поміж коралами, під водою вирує своє життя, і ти почуваєшся глядачем якогось неймовірного фільму national geographic.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gsNzcHecOJTp0RCOhy3irg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f09TfnXfTFIvqec0hCbv1A.jpeg" /></figure><p>Після Червоного моря на звичайні морські пляжі дивишся вже зовсім інакше. Просто пісок, хвилі й вода? А де рибки? Де корали? Де можна годинами плавати з маскою й роздивлятися підводний світ? Після такого планка очікувань піднімається дуже високо.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8ji31DZDVpa2p-pAfUJrYw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b5gggmBLLXTUvjxQn5S5fA.jpeg" /></figure><p>Окремою пригодою стала екскурсія на яхті до заповідника Рас-Мухаммад. Ось де було справжнє свято для очей! Ще красивіші корали, дайвінг або снорклінг і вода НЕЙМОВІРНОГО бірюзового кольору. Просто нереально яскрава! І я досі дивуюся: чому це море назвали Червоним, якщо воно бірюзове?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*a2LyvcPUfWxMYEQg_1TDqA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PcuV-CUd6LsxckKH8551SA.jpeg" /></figure><p>Можна скільки завгодно лежати біля басейну, але саме такі моменти нагадують, заради чого варто вибиратися за межі готелю. Побачити коралові рифи зблизька, зануритися в цю бірюзову воду й хоча б на якийсь час забути про все інше. Готель забудеться, а заповідник — ні.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VLo5nvY4sJOdXJw9mMP7cw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R3Bb6zhWSYD-QdOuJC3Fpg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eXzPpB_kHun-8Havzid8Qg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9c6Qe-Ei6p7A4zO2Pbz5aw.jpeg" /></figure><p>Єдине, з чим я досі не визначилася, — коли найкраще летіти до Шарму. Мій перший досвід був наприкінці лютого, і море здалося прохолодним. Цього разу ми прилетіли наприкінці квітня, але й тоді вода була для мене холоднуватою. Тож, мабуть, наступного разу варто спробувати осінь. Хочеться нарешті потрапити в той період, коли можна без вагань пірнати в море, а не спочатку довго вмовляти себе зайти у воду.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MQLL0fM6kbq9gvCbjqyCRg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N9ZFVI5fIyPaXtgYi-Xa4A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mECBWtWvi6XcNkTHdNLsUg.jpeg" /></figure><p>Отже, друга подорож до Шарм-ель-Шейха виявилася чудовим поєднанням лінивого відпочинку, невеликого шопінгу й морських пригод. А попереду ще Марса-Алам та, можливо, нові відкриття Червоного моря. Після рибок і коралів уже якось не дуже хочеться їхати на море, де під водою нічого цікавого не відбувається. Особливо дітям.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-ZJnPj9KRUJ_7y0bfLlvPw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E5FAT_AEpDYyXWhwuXJnDw.jpeg" /></figure><p>Схоже, моя стара відмазка «Нащо мені той ол інклюзів? Діти ж там тільки картоплю фрі їдять, а дитячий розважальний центр їм ніколи не подобався» більше не пройде. Тепер у них є значно вагоміший аргумент: «Рибки! Корали! Дайвінг!»</p><p>Можна скільки завгодно лежати біля басейну, але саме такі моменти нагадують, заради чого варто вибиратися за межі готелю. Побачити коралові рифи зблизька, зануритися в цю бірюзову воду й хоча б на якийсь час забути про все інше.</p><p>Єдине, з чим я досі не визначилася, — коли найкраще летіти до Шарму. Мій перший досвід був наприкінці лютого, і море здалося прохолодним. Цього разу ми прилетіли наприкінці квітня, але й тоді вода була для мене холоднуватою. Тож, мабуть, наступного разу варто спробувати осінь. Хочеться нарешті потрапити в той період, коли можна без вагань пірнати в море, а не спочатку довго вмовляти себе зайти у воду.</p><p>Отже, друга подорож до Шарм-ель-Шейха виявилася чудовим поєднанням лінивого відпочинку, невеликого шопінгу й морських пригод. А попереду ще Марса-Алам та, можливо, нові відкриття Червоного моря.</p><p>Бо після рибок і коралів уже якось не дуже хочеться їхати на море, де під водою нічого цікавого не відбувається. Схоже, я знову знайшла вагому причину повернутися!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6e5b3fb006d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>