<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by kimwannachar on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by kimwannachar on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kimwannachar.?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Fm0vl_AG7LHmekquv9ylIA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by kimwannachar on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar.?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:53:14 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kimwannachar./feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[เป้าหมายในการ 1:1 กับน้องในทีม]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-1-1-%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B8%A1-9c802e4fb7d4?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9c802e4fb7d4</guid>
            <category><![CDATA[management]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <category><![CDATA[one-on-one]]></category>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[leadership]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Aug 2026 19:31:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-07T19:31:02.841Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d8NO6ezQFdZnzXA1RvbROA.png" /><figcaption>Generated by GPT 5.6 Sol, prompted by kimwannachar</figcaption></figure><p>มีหลายครั้งที่ฉันตั้งใจนัดน้องเพื่อให้ feedback ให้เร็วที่สุด เมื่อน้องทำงานพลาด หรือทำงานไม่ตรงตามความคาดหวัง ในความคิดมีระบบทบทวนว่าจะไม่พูดรุนแรงอย่างไร จะสื่อสารอย่างไร จะใช้ประโยคหรือน้ำเสียงแบบไหน เพื่อไม่ให้อารมณ์ไปกระทบกับน้อง และให้น้องเข้าใจเราให้มากที่สุด</p><p>แม้ว่าฉันจะตั้งใจแล้วว่า จะสื่อสารแบบไหนให้น้องเข้าใจเราให้มากที่สุด แต่แล้วเมื่อจบ session ด้วยเป้าแบบนี้ น้องก็จะไม่เข้าใจเราเท่าที่เราอยากให้เข้าใจอยู่ดี</p><p>เมื่อฉันได้ทบทวน ผ่านประสบการณ์ในการคุยกับน้องมากมายทั้งในเชิงปริมาณ และเชิงคุณภาพ ฉันก็ได้ค้นพบว่า ฉันควรตั้งเป้าหมายให้สูงกว่านี้ จนฉันได้เป้าหมายใหม่ค่ะ นั่นคือ</p><blockquote>...ฉันจะเพิ่มคุณค่าให้น้องคนนี้อย่างไรได้บ้าง</blockquote><p>เมื่อฉันตั้งเป้าแบบนี้แล้ว ข้อมูลไม่ด่วนที่ฉันเก็บสะสมไว้เป็น personal info ของน้องคนนี้ จะเกิดขึ้นในหัวตั้งแต่เราเริ่มปักวัน ฉันจะเขียน note เล็กๆ ข้อความสั้นๆ ในเรื่องที่ฉันจะพูดกับน้อง ไม่ว่าจะเป็น…<br>- สิ่งที่ฉันต้องติ <br>- สิ่งที่ฉันต้องชม <br>- สิ่งที่ฉันคิดว่าควรแนะนำ <br>- สิ่งที่ฉันอยากจะปรึกษาร่วมกัน</p><p>แต่โปรแกรมการพัฒนาตัวน้องทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นอย่างบางเบา หรืออย่างเข้มข้น ตัวน้องจะเป็นคนเลือกเองค่ะ ผ่านการถามจนได้เป็นข้อตกลงระหว่างเรา (ฉันและน้อง) เพราะฉันมีกฎเหล็กประจำตัวอย่างหนึ่ง คือ จะไม่โค้ชใคร ถ้าคนคนนั้นไม่ต้องการ</p><p>เพราะฉันมีประสบการณ์ในการพยายามโค้ชให้กับคนที่ไม่ต้องการ ก็เหมือนกับการที่เรายังไม่เชื่อมสะพานใจถึงกัน แล้วต้องมาสื่อสารระดับลึกด้วยกัน ผู้รับสารจะไม่เปิดใจ เมื่อไม่เปิดใจ ก็จะฟังผ่านๆ สุดท้ายผลลัพธ์ คือ เสียเวลาของเราทั้งคู่ค่ะ</p><p>ฉันเชื่อว่า ถ้าเราตั้งเป้าเพื่อผลประโยชน์ของน้องแล้ว บรรยากาศหรือประโยคต่างๆ ที่เกิดขึ้นใน session จะพุ่งเป้า และเชื่อมโยงไปถึงใจน้องได้โดยธรรมชาติเลยค่ะ</p><p>หวังว่าการ one on one ของคุณครั้งต่อไป <br>จะเป็นไปด้วยรอยยิ้มนะคะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9c802e4fb7d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“ทำไมไม่เชื่อ Kafka ไปเลย?”]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%8A%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD-kafka-%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%A2-55619a1dc993?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/55619a1dc993</guid>
            <category><![CDATA[apache-kafka]]></category>
            <category><![CDATA[kafka-streams]]></category>
            <category><![CDATA[kafka]]></category>
            <category><![CDATA[design-systems]]></category>
            <category><![CDATA[distributed-systems]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 31 Jul 2026 17:00:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-31T17:00:52.262Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mwuarAPBNxYMM6W-cDtVYQ.png" /><figcaption>Generated — GPT 5.6 Sol High, Prompted — kimwannachar</figcaption></figure><p>บรรยากาศการประชุมค่อนไปทางอึดอัดนิดๆ หลังจากทีมฉันแจ้งทีมอื่นๆ ไปว่า เราต้องทำการ reconcile data เพื่อให้ได้มาซึ่ง<strong>ความน่าเชื่อถือของข้อมูล</strong> มีคำถามตามมาหลายคำถาม แต่ในบทความนี้ ฉันอยากเขียนเล่าและอธิบายคำถามนี้ค่ะ</p><blockquote>“ทำไมต้อง Reconcile ทำไมเราไม่เชื่อ Kafka ไปเลย?”</blockquote><p>ทีมฉันทำระบบที่เป็นตัวกลางในการรวบรวมข้อมูลจากระบบต่างๆ มากกว่า 10 ระบบ เพื่อให้ระบบอื่นๆ นำข้อมูลไปใช้งานต่ออีกหลายระบบ และหลายวัตถุประสงค์ค่ะ</p><p>เราออกแบบให้ทุกระบบส่ง transaction มาให้เราแบบ a-sync ด้วย Kafka เพื่อให้เราเอาไปจัดเก็บนำไปใช้งานอื่นๆ ต่อไป ในงานที่ต้องการดูข้อมูลแบบ near realtime และเรากำลังจะขอเพิ่ม scope requirement โดยให้ทุกระบบส่งข้อมูลมาให้เราตอน end of day เพื่อที่เราจะทำ process reconcile เพิ่มเติม</p><p>กลับมาที่คำถามกันค่ะ<strong><br> “ทำไมเราต้อง Reconcile?”<br></strong>เพราะเราต้องการให้ข้อมูลของเราเท่ากับระบบต้นทาง 100%</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DZ5_ipXRRKSIwSwPe_OIAQ.png" /><figcaption>Generated — Claude Fable5, Prompted — kimwannachar</figcaption></figure><p><strong>“ทำไมเราไม่เชื่อ Kafka ไปเลย?”<br></strong>Kafka รับประกันว่า ของที่ถูกส่งมาจะถึงปลายทาง แต่ไม่มีทางรู้เลยว่า ของที่ต้องส่งมา ถูกส่งมาครบหรือเปล่า</p><p>และเราไม่ได้ไม่เชื่อ Kafka นะคะ <br>แต่ Kafka คือ ระบบขนส่งข้อมูล ไม่ใช่ source of truth สิ่งที่เราไม่เชื่อ คือ ทุกอย่างรอบๆ Kafka ตั้งแต่ coding producer, network, ไปจนถึง consumer</p><blockquote>ตัวอย่างเช่น ระบบต้นทาง commit ลง DB สำเร็จ แต่ app crash ก่อน produce เข้า Kafka และไม่มี error โผล่ที่ไหนเลย เพราะ message นั้นไม่เคยมี ไม่เคยเกิดขึ้น</blockquote><p>และ reconcile ไม่ใช่เรื่องความเชื่อใจเทคโนโลยี แต่เป็นข้อกำหนด เป็นเงื่อนไขในการควบคุม การตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูล ให้เป็นไปตามมาตรฐานที่ธนาคารกำหนด โดยต้องพิสูจน์ความครบถ้วนของข้อมูลได้ ไม่ใช่แค่เชื่อว่าครบ</p><p>ระบบโอนเงินก็ทำงานถูกต้อง แต่ตอนสิ้นวัน ในทุกธนาคารก็ยังต้องทำ settlement/reconcile กันอยู่ดี ดังนั้น near real-time / real-time channel มีไว้เพื่อความพร้อมในการใช้งาน ส่วน EOD reconcile มีไว้เพื่อความถูกต้องครบถ้วนสมบูรณ์ มันคนละหน้าที่กัน ไม่ได้มีไว้แทนกันค่ะ</p><p>ขอปิดบทความนี้ด้วย ประโยค auditor สุดๆ นะคะ<br>“trust, but verify”</p><p>ทีมคุณเคยโดนคำถามแบบนี้ไหมคะ แล้วตอบว่าอะไรบ้างคะ?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=55619a1dc993" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[System Design — Audit Log]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./design-audit-log-ebfc854bc09e?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ebfc854bc09e</guid>
            <category><![CDATA[system-design-concepts]]></category>
            <category><![CDATA[backend-development]]></category>
            <category><![CDATA[engineering]]></category>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Jun 2026 09:37:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-28T09:38:08.007Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>มาออกแบบ audit log ตามระดับการใช้งานกันนะคะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JVe5rPpan4Fz49cR1Bh4SQ.png" /><figcaption>generated by claude design opus 4.8, prompt “ฉันอยากได้รูปประกอบการอธิบายในการเขียนบทความ”</figcaption></figure><p>ฉันนับว่าการออกแบบ system — audit log คือ มรดกตกทอดชิ้นหนึ่ง ที่ฉันได้มาจากพี่ๆ ที่ทำงานตอนที่ฉันยังเป็นน้องน้อย และฉันก็ส่งต่อมรดกนี้ให้น้องๆ ทุกครั้งที่มีการ implement system ที่ required audit log ค่ะ</p><p>ในบทความนี้ ฉันอยากเล่าถึงมรดก</p><p><strong>มรดกของฉัน</strong> <br>ฉันจะ clarify requirement ให้ชัดค่ะ ว่า user มีการใช้งาน audit log ในระดับไหน เพื่อไม่ให้ออกแบบการเก็บข้อมูลเกินการใช้งาน เพราะนั่นหมายถึง การลงทุนในการพัฒนาระบบที่ใช้เงินสร้างของมากเกินความจำเป็น แต่ก็ต้องระวังอย่างมากด้วยว่า ไม่เก็บข้อมูลน้อยไปจนขาดแคลนกว่าการใช้งานจริงค่ะ</p><blockquote><strong>Audit Log ไม่ใช่ยิ่งเก็บเยอะยิ่งดี แต่ต้องเก็บให้เหมาะกับความเสี่ยงของธุรกิจ<br></strong>เพราะ Audit Log ทุกบรรทัด คือ ต้นทุนทางธุรกิจ</blockquote><p>ขอยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดๆ ด้วย requirement 2 ระดับการใช้งานนะคะ</p><p><strong>ระดับที่ 1 Audit log — Transaction Level <br></strong>เก็บข้อมูลเปลี่ยนแปลงในระดับ transaction เพื่อให้ทราบว่า <br><em>ใครแก้ — แก้เมื่อไหร่ — แก้อะไร </em><br>ถ้าต้องการดูการเปลี่ยนแปลงของข้อมูล ต้องนำข้อมูลมาเปรียบเทียบเอง</p><ul><li>การจัดเก็บ<br>- ใช้คำสั่ง insert ข้อมูลก่อนแก้ไว้ใน table txn_log และใช้คำสั่ง update ข้อมูลใหม่ที่ทำการแก้ลงไปที่ table txn <br>- ระบบเก็บข้อมูลครบ แต่ไม่เปรียบเทียบความต่างให้ ต้องใช้เวลาในการ manual investigation หาการเปลี่ยนแปลงของข้อมูลเอง</li><li>ข้อดี <br>- cost of implement ต่ำ จากการ insert txn ลงใน table txn_log เท่านั้น ง่ายต่อการ coding</li><li>ข้อเสีย <br>- cost of storage data มีค่าใช้จ่ายสูงหาก transaction data มีขนาดใหญ่ เพราะเก็บเหมารวมหมด<br>- cost of investigation สูง จากการต้องตรวจสอบความต่างเอง</li></ul><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p><strong>ระดับที่ 2 Audit log — Field Level <br></strong>เก็บข้อมูลเปลี่ยนแปลงในระดับ field เพื่อให้ทราบว่า ใครแก้ — แก้เมื่อไหร่ — แก้อะไรแต่ๆๆๆ เป็นอะไรในระดับ field</p><ul><li>การจัดเก็บ<br>- โดยใช้คำสั่ง insert เฉพาะค่าใน field ก่อนแก้ และหลังแก้ไว้ใน table txn_audit_log และใช้คำสั่ง update ข้อมูลใหม่ที่ทำการแก้ลงไปที่ table txn<br>- ระบบเก็บเฉพาะข้อมูล field ที่เปลี่ยนแปลง ง่ายต่อการ investigation หาข้อมูลที่ต้องการตรวจสอบ</li><li>ข้อดี <br>- cost of storage data มักต่ำกว่าในกรณีที่ข้อมูลเปลี่ยนแปลงเพียงบาง field<br>- cost of investigation ต่ำ เพราะใช้เวลาน้อยในการตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของข้อมูล</li><li>ข้อเสีย<br>- cost of implement สูง จากการที่ต้องไล่ coding ราย field</li></ul><blockquote><strong>เก็บใช้ให้พอดิบพอดี <br>Not over engineer <br>Not under-protect</strong></blockquote><p>ขอให้ทุกท่านสนุกกับ system design ค่ะ ^^</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ebfc854bc09e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Frugal AI]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./frugal-ai-6c43455fa655?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c43455fa655</guid>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[frugal-ai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 May 2026 17:41:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-13T17:41:06.636Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ฉันชอบคำนี้ค่ะ ลองแปลออกมาให้สวยๆ ได้ว่า ‘ปัญญาประดิษฐ์แบบคุ้มค่า’</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NGw4J3UPcfrrl7QSPgeAvQ.png" /><figcaption>Take a photo from class</figcaption></figure><p>ช่วงสงกรานต์ปี 2026 ฉันเข้าเรียนคลาส<br>‘Frugal AI : Designing Intelligence for a World of Constraint’ <br>ที่ Downing College — Cambridge มาค่ะ เป็นคลาส 3 ชั่วโมงเท่านั้น แต่พอเรียนจบฉันเผลอคิดเอาไปเชื่อมโยงกับชีวิตจริง</p><p>อย่างเช่น เหตุการณ์นี้</p><p>น้องในทีมพูดกับฉันว่า “งานเยอะแค่ไหนก็ได้ครับพี่ ขอแค่มี token ไม่จำกัด” ตอนที่ฟัง ฉันบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แต่หลังจากนั้น ฉันกลับคิดวนอยู่พักใหญ่</p><p>และฉันก็พบว่า — พอ token หมด productivity ก็ drop ทันที<br>มันเป็นความรู้สึกแปร่งๆ ที่เหมือน productivity ของทีมเริ่มผูกกับ resource รูปแบบใหม่</p><p>เมื่อวันนี้ AI usage กลายเป็นต้นทุน น่าจะถึงเวลาที่เราหยิบคำถามนี้มาคุยกันว่า “ควรใช้ AI ตรงไหนถึงคุ้มที่สุด?”</p><p>สำหรับฉัน โลกไม่ได้มีทรัพยากรเหลือเฟืออย่างแน่นอนอยู่แล้ว การแข่งขันไม่ได้ชนะกันด้วย AI ที่ใหญ่กว่า แต่เป็นการใช้ AI ได้คุ้มค่ากว่า และบางที Frugal AI อาจไม่ใช่การใช้ AI ให้น้อยที่สุด แต่คือการใช้ intelligence เท่าที่จำเป็น เพื่อสร้างผลลัพธ์ที่ดีที่สุด</p><p>ขอปิดท้ายด้วย Quote ของ — Serish Venkata Gandikota Visiting Fellow ที่สอนในคลาสนี้นะคะ</p><blockquote>When you can’t throw resources at a problem,<br> you have to understand it.<br>- Serish Venkata Gandikota : Visiting Fellow, Cambridge Judge Business School</blockquote><p>ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c43455fa655" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Belief vs Behavior : How?]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./belief-vs-behavior-how-9d9f6cab99bb?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d9f6cab99bb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Sep 2025 17:43:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-24T17:56:28.376Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Belief vs Behavior : How?</h3><p>เมื่อความเชื่อขัดแย้งกับการกระทำ : เราจัดการอย่างไร?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M6UTUKIPwtU5vWgxS0yiZw.jpeg" /><figcaption>Created by kimwannachar</figcaption></figure><p><em>“Beliefs drive behaviors”<br></em>ความเชื่อเป็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังพฤติกรรม เรา <strong>เชื่ออย่างไร</strong> เราก็จะ <strong>ทำอย่างนั้น</strong></p><p>เคยไหมคะ ความเชื่อและพฤติกรรมขัดแย้งกัน จนเกิดความขัดแย้งในใจเราเอง<br>.<br>.<br>ทุกคนจำนิทานเรื่อง “สุนัขจิ้งจอกกับองุ่นเปรี้ยว” ได้ไหมคะ <br>….เจ้าสุนัขจิ้งจอกกระโดดเพื่อที่จะกัดพวงองุ่นบนต้น ด้วยความเชื่อที่ว่าองุ่นต้องหวานอร่อย แต่หลังจากที่มันพยายามกระโดดครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่สูงพอที่จะกัดพวงองุ่นบนต้นได้ สุดท้ายมันเหนื่อย มันท้อ มันล้า มันจึงรำพึงกับตนเองว่า “องุ่นต้นนี้ต้องเปรี้ยวแน่ๆ” แล้วก็เดินจากไปอย่างไม่เสียดาย</p><p>และในชีวิตจริงที่ไม่ใช่นิทาน เราก็น่าจะได้พบเจอกับคนที่มีพฤติกรรมการแสดงออกแบบที่เรียกได้ว่า “สุนัขจิ้งจอกกับองุ่นเปรี้ยว” ใช่ไหมคะ<br>และตัวเราเองก็มีบ้างเช่นกัน ที่อาจจะเคยถามตัวเองว่า “เอ๊ะ นี่เรากำลังมีคิดว่าองุ่นเปรี้ยวอยู่หรือป่าว” หลังจากที่เรามีพฤติกรรม หรือความเชื่อแปลกๆ ที่คิดเข้าข้างตัวเองแบบแปร่งๆ (อันนี้ประสบการณ์จริงของผู้เขียนเองค่ะ)</p><p>ทำไมจึงเป็นแบบนั้น? เรื่องนี้มีทฤษฎีอ้างอิงอยู่ค่ะ</p><p><strong>Cognitive Dissonance Theory — โดย Leon Festinger (ในปี 1957)<br></strong>เมื่อบุคคลมีความขัดแย้งระหว่างความเชื่อ (Belief), ค่านิยม (Values) หรือ ความรู้ (Knowledge) กับพฤติกรรมของตน จะเกิด <strong>ความขัดแย้งภายในใจ (Cognitive Dissonance)</strong> ซึ่งอาจทำให้รู้สึกไม่สบายใจ และจิตใจจะพยายาม “แก้” ความขัดแย้งนั้น โดยการปรับพฤติกรรมให้ตรงกับความเชื่อ หรือปรับความเชื่อให้ตรงกับพฤติกรรม</p><p>ตอนนี้เราได้รู้จัก Cognitive Dissonance Theory กันแล้ว จากนี้ถ้าเรารู้สึกไม่สบายใจ อยากชวนมาสังเกตุกันค่ะ ว่าความเชื่อ และพฤติกรรมของเรา ยังสอดคล้องเข้าขากันดีอยู่ไหม สิ่งที่เราทำในตอนนี้ สะท้อนสิ่งที่เราเชื่ออยู่ใช่ไหม</p><p>ความรู้ชุดนี้เราได้มาจากคลาสของศาสตราจารย์ ดร.มณีวรรณ ฉัตรอุทัยค่ะ <br>ขอขอบคุณอาจารย์ที่ให้ความรู้กับศิษย์ได้มาแบ่งปันเป็นบทความค่ะ</p><p>ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d9f6cab99bb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Motivation — Maslow’s Hierarchy of Needs]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./motivation-maslows-hierarchy-of-needs-62f71633eb52?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62f71633eb52</guid>
            <category><![CDATA[maslows-hierarchy]]></category>
            <category><![CDATA[team-building]]></category>
            <category><![CDATA[maslows-pyramid]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 Sep 2025 17:41:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-21T17:41:40.982Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Motivation — Maslow’s Hierarchy of Needs</h3><p>แรงจูงใจ — ลำดับขั้นความต้องการของมาสโลว์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BYZWz6edw_dX48Loj1-rDw.png" /><figcaption>created by kimwannachar</figcaption></figure><p>‘Maslow’s Hierarchy of Needs’ ไม่เขียนถึงทฤษฎีนี้ไม่ได้แล้วค่ะ จากที่อาจารย์สองท่านนำทฤษฎีนี้มาเล่าใน 2 วิชาหลัก (หลักสูตร Executive MBA) คือ<br>1. วิชา Human Resource &amp; Organization Behavior สอนโดยศาสตราจารย์ ดร.มณีวรรณ ฉัตรอุทัย <br>2. วิชา Marketing Management สอนโดยผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปิยะ งามเจริญมงคล</p><p><strong>ในมุมของการบริหารคน</strong> <br>หากเราเรียนรู้ เข้าใจลำดับขั้นความต้องการของมนุษย์ เข้าใจถึงแรงจูงใจในความต้องการต่างๆ น่าจะทำให้เราเชื่อมโยงเข้าถึงเพื่อนร่วมงานของเรา ทีมงานของเรา หัวหน้าของเรา รวมถึงคนรอบตัวเราได้ดี นั่นอาจจะเพิ่มคุณภาพความสัมพันธ์ของเรากับผู้คนและการทำงานได้อย่างมีความสุข รวมถึงมีประสิทธิภาพมากขึ้น</p><p><strong>ในมุมของการบริหารการตลาด</strong> <br>การเข้าใจความต้องการของผู้บริโภคในแต่ละลำดับขั้น ก็น่าจะสามารถสร้างแรงจูงใจเชื่อมโยงกลับมาที่สินค้า ราคา ช่องทางการจำหน่าย และการสื่อสารกับผู้บริโภคได้ตรงต่อความต้องการในแต่ละลำดับขั้น ซึ่งอาจจะทำให้สินค้าหรือบริการของเราครองใจ อยู่ในใจผู้บริโภคได้มากยิ่งขึ้น</p><p>ทฤษฎี Maslow’s Hierarchy of Needs ได้อธิบายเอาไว้ดังนี้ค่ะ<br>มนุษย์เราจะมีลำดับขั้นความต้องการอยู่ และจะหาวิธีที่จะได้รับการเติมเต็มตามความต้องการในแต่ละลำดับขั้น ไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ขั้นที่ 1 จนถึงขั้นที่ 5</p><p><strong>ขั้นที่ 1 Physiological Needs (food, water, shelter)</strong><br>ความต้องการพื้นฐานในการดำรงชีพ ได้แก่ อาหาร, อากาศ, น้ำดื่ม, เสื้อผ้า, ที่อยู่อาศัย เป็นต้น ในคนไทยเปรียบให้คุ้นชิน เราว่าเหมือนปัจจัยสี่ค่ะ ถ้าในมุมด้านหน้าที่การงาน เปรียบเสมือนค่าแรงขั้นต่ำที่อย่างน้อยเราต้องมีเพื่อยังชีพค่ะ</p><p><strong>ขั้นที่ 2 Safety Needs (security, protection)</strong><br>เมื่อเราได้ความต้องการขั้น 1 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราจะเริ่มมีความความต้องการด้านความปลอดภัย ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่อาศัยที่ปลอดภัย ไปจนถึงความมั่นคงทางด้านการงาน มีสวัสดิการ มีสัญญาจ้างงาน มีความปลอดภัยขณะปฏิบัติงาน เช่น พนักงานรักษาความปลอดภัยมีเสื้อผ้าที่สร้างภาพลักษณ์ที่เข้มแข็งน่ายำเกรงเป็นระเบียบ มีอาวุธตามความเหมาะสมตามหน้างาน มีป้อมยามหรือจุดปฏิบัติงานที่มีลักษณะแข็งแรงปลอดภัย มีประกันชีวิตให้ความคุ้มครองขณะปฏิบัติงาน เป็นต้น</p><p><strong>ขั้นที่ 3 Social Needs (sense of belonging, love)</strong><br>เมื่อเราได้ตอบสนองความต้องการขั้นที่ 2 ของเราแล้ว ต่อมาเราจะเริ่มมีความต้องการในด้านความรัก อยากจะมีคนรัก อยากจะมีเพื่อนรัก ต้องการมีความเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มเพื่อน เป็นส่วนหนึ่งในสังคม</p><p><strong>ขั้นที่ 4 Esteem Needs (self-esteem, recongnition, status)</strong><br>เมื่อเราได้เติมเต็มความต้องการขั้นที่ 3 ให้กับตัวเองด้วยการมีความรัก มีความเป็นส่วนหนึ่งในสังคมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราจะเริ่มโหยหาความมั่นคงทางจิตใจ ความเคารพในความสามารถของตนเอง ความภูมิใจในผลงานของเรา และต้องการการยอมรับจากผู้อื่นในด้าน ชื่อเสียง เกียรติยศ สถานะทางสังคม ถ้าในมุมมองหน้าที่การงาน ก็ได้รับการยอมรับจากเพื่อนร่วมงาน จากหัวหน้า ได้รับคำชมเชย ได้รางวัลต่างๆ ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นการเติมเต็มคุณค่าในตัวเองสำหรับความต้องการในลำดับขึ้นนี้ค่ะ</p><p><strong>ขั้นที่ 5 Self-actualization Needs (self-development and realization)</strong><br>ลำดับสูงสุดของความต้องการ เป็นที่สุดของความต้องการของมนุษย์ คือ การได้พัฒนาตนเองจนเต็มศักยภาพ หรือเป็นตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด (my best version) ได้ทำงานที่มีความหมายตรงกับคุณค่าภายในของตนเอง ประสบความสำเร็จในชีวิตของตนเอง และนำความรู้ความสามารถมาช่วยสร้างคุณค่าอย่างเป็นประโยชน์ในสังคม รู้คุณค่า สร้างคุณค่าในงานที่ทำ สร้างสรรค์ เป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่น</p><p>พอเรียนรู้ทฤษฎีนี้แล้ว เราอดไม่ได้ แอบเช็คตัวเองเหมือนกันค่ะ ว่าตอนนี้ตัวเราเองอยู่ลำดับขั้นไหนแล้ว แล้วเรากำลังจะไปขั้นไหนต่อ</p><p>ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62f71633eb52" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Personalities in 8 Rooms]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./personality-in-8-rooms-8bfcea1e3900?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8bfcea1e3900</guid>
            <category><![CDATA[personality-types]]></category>
            <category><![CDATA[personality]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Sep 2025 16:06:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-14T16:13:18.156Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>8 ห้องแห่งบุคลิกภาพ: คุณอยู่ห้องไหนบ้างคะ?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zMl4AxEQ4k5BPl6ScvNQXA.png" /><figcaption>generated by chatGPT-5.0</figcaption></figure><blockquote><em>บทความนี้เราได้รับแรงบันดาลใจ และเนื้อหามาจากการเข้าเรียนคลาส Human Resource &amp; Organization Behavior ของ ศ.ดร.มณีวรรณ ฉัตรอุทัย ขอกราบขอบพระคุณอาจารย์เป็นอย่างสูงที่ถ่ายทอดความรู้ให้กับศิษย์ค่ะ</em></blockquote><p>ในบทความนี้เราอยากเล่าถึงบุคคลิกภาพ 8 แบบที่ได้เรียนมา ดังนี้ค่ะ</p><ol><li><strong>Locus of Control </strong><br>เป็นผลงานของนักจิตวิทยาชื่อ Julian B. Rotter (จูเลียน บี. ร็อตเตอร์) โดยมีแนวคิดในเรื่องของความเชื่อในอำนาจควบคุม ซึ่งเชื่อว่าเหตุการณ์ในชีวิตของตนเองมาจากอะไร โดยแบ่งออกเป็น external และ internal<br> — External เชื่อว่าชีวิตของตน “ถูกควบคุมจากภายนอก” เช่น โชคชะตา พรหมลิขิต เทพเจ้า เทวดา ฟ้าดิน หรือคนอื่นที่มีอำนาจมากำหนดให้ เราไม่ได้กำหนดชีวิตของเราเอง เราอาจเห็นคนกลุ่มนี้ดำเนินชีวิตด้วยแรงขับเคลื่อนจากปัจจัยภายนอกต่างๆ<br> — Internal (Master of own fate) เชื่อว่าชีวิตของตน “อยู่ในกำมือของตัวเอง” ความสำเร็จหรือความล้มเหลวมาจากความสามารถ ความพยายามของตนเอง ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนอย่างแท้จริง</li><li><strong>Grit </strong><br>แนวคิดนี้ถูกคิดค้นโดยศาสตราจารย์ Angela Duckworth นักจิตวิทยาจาก University of Pennsylvania <br>สามารถสรุปสั้นๆ ว่า Grit ประกอบด้วย 2 สิ่ง คือ Passion + Perseverance<br>นั่น คือ ความหลงใหลบวกกับความพากเพียร ทำให้เกิดความสำเร็จในเป้าหมายระยะยาว เป็นคุณลักษณะของคนที่ “ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ” แม้ต้องเจออุปสรรคหรือใช้เวลานาน คนที่มี Grit ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด แต่คือคนที่ “ไม่หยุด” จนกว่าจะสำเร็จ</li><li><strong>Growth Mindset </strong><br>ถูกพัฒนาโดย ศาสตราจารย์ Carol S. Dweck นักจิตวิทยา จาก Stanford University <br>คนที่มี Growth Mindset เชื่อว่าความรู้ ความสามารถ สติปัญญา ทักษะต่างๆ สามารถพัฒนาได้ผ่านความพยายาม การเรียนรู้ ไม่ยอมแพ้เมื่อเจออุปสรรค และมองข้อผิดพลาดเป็นโอกาสในการเติบโต</li><li><strong>Machiavellian </strong><br>มาจากผลงานของ Niccolò Machiavelli (นิกโคโล มาเคียเวลลี, ค.ศ. 1469–1527) นักการเมือง นักปรัชญา และนักเขียนชาวอิตาลี<br>เป็นบุคคลิกที่น่ากลัวแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ยึดมั่นในเป้าหมาย ไม่สนใจวิธีการ ทำทุกอย่างให้ได้มา บุคคลที่มีแนวโน้มใช้กลยุทธ์ ชักใย และควบคุมผู้อื่นเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง โดยไม่สนใจศีลธรรมหรือความรู้สึกของผู้อื่น เก่งในการอ่านเกมและมักซ่อนเจตนาไว้เบื้องหลังความน่าเชื่อถือและเสน่ห์</li><li><strong>Narcissism</strong><br>แนวคิดนี้ถูกทำให้เป็นทฤษฎีโดย Sigmund Freud<br>บุคคลิกภาพแบบนาร์ซิซซิส คือ บุคคลที่หลงตัวเองสูง ต้องการคำชื่นชมและการยอมรับตลอดเวลา มักขาดความเห็นอกเห็นใจ ใช้อารมณ์เพื่อควบคุมคนอื่น และเจ็บปวดง่ายเมื่อไม่ได้รับความสนใจหรือถูกวิจารณ์</li><li><strong>Self Esteem </strong><br>ผู้บุกเบิกแนวคิดนี้ William James (นักจิตวิทยาและนักปรัชญาชาวอเมริกัน, 1842–1910) <br>คือ ความรู้สึกเห็นคุณค่าในตัวเอง ซึ่งมีได้ทั้งต่ำ พอดี และสูงเกินไป คนที่มี Healthy Self-Esteem จะยอมรับทั้งจุดแข็งและจุดอ่อน มองตนเองและผู้อื่นอย่างเท่าเทียม ส่วนความรู้สึกต่ำหรือล้นเกิน อาจทำให้มองโลกผิดเพี้ยนและส่งผลต่อความสัมพันธ์กับผู้อื่น</li><li><strong>Self Monitoring</strong><br>ถูกพัฒนาโดย Mark Snyder นักจิตวิทยาสังคม (Social Psychologist) ในช่วง ทศวรรษ 1970s<br>เป็นบุคคลิกที่ใช้ในการปรับพฤติกรรมให้เข้ากับสถานการณ์ทางสังคม<br> — High Self Monitors: จะยืดหยุ่น ปรับตัวเก่ง<br> — Low Self Monitors: จะซื่อตรงกับตัวเอง แสดงออกเหมือนกันทุกที่ ทุกสถานการณ์ ทุกกลุ่มความสัมพันธ์</li><li><strong>Type A / Type B </strong><br>ถูกเสนอครั้งแรกโดย Dr. Meyer Friedman และ Dr. Ray Rosenman สองแพทย์โรคหัวใจชาวอเมริกัน ในช่วง ทศวรรษ 1950s<br>— Type A : เป็นคนจริงจัง แข่งขันสูง ควบคุมเวลา ทำงานหนัก และเครียดง่าย มักผลักดันตัวเองด้วยเดดไลน์<br> — Type B : มีความยืดหยุ่น ใจเย็น ปรับตัวเก่ง เครียดน้อย และมีความคิดสร้างสรรค์มากกว่า</li></ol><p>ก่อนที่เราจะได้เรียนเรื่องนี้ เราได้อ่านหนังสือ 2 เล่ม ที่เขียนไว้ดีมาก <br>คือ Growth mindset (จะมีเล่าเกี่ยวกับ Fix mindset เอาไว้คู่กันด้วยนะคะ) <br>กับ Grit ค่ะ ซึ่งจะอธิบาย 2 บุคคลิกนี้ไว้อย่างละเอียดน่าสนใจมากๆ ค่ะ</p><p>ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่านนะคะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8bfcea1e3900" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Leadership da series~2.Quick Win]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./leadership-da-series-2-quick-win-e1c3f71855c1?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1c3f71855c1</guid>
            <category><![CDATA[leadership]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Aug 2025 07:48:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-11T16:38:51.705Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>People join companies, they leave managers</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DVLh8kdbf4wIhxynDC-5vg.png" /><figcaption>generated via chatGPT-5, prompt by kimwannachar</figcaption></figure><p>มาต่อกันที่ Leadership da series หัวข้อที่ 2. Quick Win กันนะคะ ต่อเนื่องจากบทความแรก <a href="https://medium.com/@kimwannachar./leadership-da-series-1-self-check-9f1a17e526a0">https://medium.com/@kimwannachar./leadership-da-series-1-self-check-9f1a17e526a0</a></p><p>ขอขอบคุณ ศ.ดร.มณีวรรณ ฉัตรอุทัย ที่อบรมให้ความรู้แก่ศิษย์อย่างเต็มกำลัง ให้เราได้มาแบ่งปันบทความนี้ค่ะ</p><p>Quick Win : Leader-Member Exchange (LMX) <br>คือ แนวคิดด้านภาวะผู้นำ โดยทฤษฎีนี้เน้นว่า <strong>ผู้นำไม่ได้ปฏิบัติต่อลูกน้องทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน</strong> แต่จะสร้างความสัมพันธ์ที่แตกต่างกันไปกับลูกน้องแต่ละคน</p><p>ผู้พัฒนาแนวคิดนี้ : George B. Graen</p><p><strong>หลักการของทฤษฎี</strong> : การแบ่งลูกน้องออกเป็น 2 กลุ่ม<br>กลุ่ม 1) In-Group<br>- ลูกน้องที่ผู้นำไว้วางใจ มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น<br>- ได้รับโอกาสในการเติบโต, ได้ข้อมูล, ได้รับการสนับสนุน, ความมั่นใจ, ความใส่ใจ<br>- มีส่วนร่วมในการทำงานเชิงรุกมากกว่า<br>- ได้รับการดูแล, เชื่อใจ, ปฏิสัมพันธ์กับผู้นำสูง<br>กลุ่ม 2) Out-Group<br>- ลูกน้องที่ผู้นำมีความสัมพันธ์ด้วยแบบพื้นฐาน เป็นทางการ<br>- ไม่ค่อยได้รับโอกาสพิเศษ หรือการสนับสนุนพิเศษ<br>- ลูกน้องมักมาทำงานตามหน้าที่ และกลับบ้าน<br>- มีความผูกพันกันน้อย และมีปฏิสัมพันธ์กับผู้นำต่ำ</p><p><strong>ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดกลุ่ม</strong> <br>คือ อายุ, เพศ, ระดับการศึกษา, สายอาชีพ, บุคลิกภาพส่วนตัว, ความสามารถ, ทักษะ, ศักยภาพ, การมีบทบาททางการเมืองในองค์กร, ความประทับใจแรก, ความคุ้นเคย หรือมีความสัมพันธ์เดิมกับผู้นำ</p><p><strong>กระบวนการของ LMX 3 ขั้นตอน</strong><br>1) Enlist In-Group : คัดเลือกคนที่เหมาะสมหรือมีศักยภาพเข้า In-Group<br>2) Exchange Performance &amp; Benefits : มีการแลกเปลี่ยนงาน ความสามารถ กับผลตอบแทน เช่น โอกาสในการพัฒนาตัวเอง เป็นต้น<br>3) Eliminate or Expand : ปรับกลุ่ม กำจัดความเป็น In-Group และ Out-Group ออก ขยายให้เป็น Our Group</p><blockquote>อาจารย์อธิบายเสริมไว้ว่า “ผู้นำที่ดีควรต้องกำจัด (eliminate) ความเป็นวงในหรือวงนอกออกให้หมด เหลือแต่วงเดียวคือ Our Group (not in or out…but our) ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นการบริหารแบบเอาแต่พวกตัวเอง แต่ควรต้องขยายวง (expand) ไปมองหาคนเก่งที่อาจอยู่ในวงนอก แล้วดึงมาทำงานด้วย โดยต้องไม่ลืมว่าแท้จริงแล้วนักบริหารก็อาจเป็นนักเดินทางไกลไปในหลากหลายองค์กร จึงต้องหมั่นเก็บสะสมคนเก่งเพื่อร่วมเดินทางต่อไปด้วยกัน (เหมือนโจโฉ แม้จะดุร้าย แต่ก็มีสายตาแหลมคม มองเห็นจุดดีในคนทำงาน เช่น จูล่ง และ กวนอู เป็นต้น”</blockquote><p><strong>ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนา หรือรักษา LMX</strong><br><strong>1) New Job/New Company : ความสัมพันธ์ต้องเริ่มใหม่หมด</strong><br><strong><em>ส่งผล</em></strong><em> หากมีการเปลี่ยนแปลงในเรื่องของการย้ายงาน ทำให้ต้องพัฒนาความสัมพันธ์ใหม่ ต้องใช้พลัง เวลา ในการสร้างความสัมพันธ์ใหม่ต่อตัวบุคคลในแต่ละคน</em></p><p><strong>2) Time constrains : ผู้นำมีเวลาจำกัดในการสร้างความสัมพันธ์กับทุกคน</strong><br><strong>ส่งผล </strong>ด้วยเวลาที่จำกัด จึงทำให้จำนวนในการสร้างความสัมพันธ์แปรผันตามเวลาที่มี</p><p><strong>3) Expectations : ผู้นำมักถูกคาดหวังให้ส่งมอบผลงานโดยเร็ว</strong><br><strong>ส่งผล</strong> เมื่อต้องส่งมอบงานให้เร็ว ให้ทัน ให้มีประสิทธิภาพ บ่อยครั้งที่จำเป็นต้องเลือกพนักงานที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในงานนั้นๆ เสมอๆ เช่น มีความสามารถ มีความทุ่มเท มีทักษะ เป็นต้น เพื่อให้มั่นใจว่าจะส่งงานทันเวลา</p><p><strong>4) Resources : เวลา, งบประมาณ, การสนับสนุนจากผู้บริหาร<br>ส่งผล</strong> การสร้างความสัมพันธ์กับพนักงานต้องอาศัยทรัพยากรหลายอย่าง หากขาดแคลน หรือจัดสรรได้ไม่เต็มที่ ความสัมพันธ์จะพัฒนาได้อย่างช้าๆ</p><p>สรุป ในมุมมองของวรรณชา<br>1. ผู้นำ(Leader) จะมีความสัมพันธ์กับลูกน้อง(Subordinates) แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ <br> - In Group (กลุ่มวงใน): ผู้นำมีการปฏิบัติที่พิเศษกว่า, มีความไว้ใจ, มีปฏิสัมพันธ์มาก (High interaction)<br> - Out Group (กลุ่มวงนอก): มีเพียงความสัมพันธ์ทางหน้าที่การงาน<br>2. ยิ่งความสัมพันธ์แน่นแฟ้น ลูกน้องยิ่งมีโอกาสพัฒนาเติบโต และมีผลงานที่ดีกว่า<br>3. หากองค์กรส่งเสริมให้ผู้นำสร้าง LMX ในเชิงบวกกับลูกน้องทุกคน องค์กรจะได้ประโยชน์ ทั้งด้านผลลัพธ์ และความพึงพอใจของพนักงาน</p><p>ขอให้ทุกท่านสนุกกับการอ่าน และการสร้างทีมค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1c3f71855c1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Leadership da series~1.Self Check]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./leadership-da-series-1-self-check-9f1a17e526a0?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f1a17e526a0</guid>
            <category><![CDATA[leadership-theory]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Aug 2025 20:39:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-11T00:25:20.848Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>People join companies, they leave managers</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1020/1*X0iTBoplgLydol9GQ-F9WQ.png" /><figcaption>generated by kimwannachar</figcaption></figure><p>“ผู้คนสมัครงานเพราะต้องการเข้าร่วมงานกับองค์กร <br>แต่พวกเขาต้องลาออกเพราะหัวหน้า”</p><p>มีผู้เข้าสัมภาษณ์จำนวนไม่น้อยเลยค่ะ ที่เลือกมาสมัครงานกับบริษัทด้วยชื่อเสียง หรือความน่าสนใจของบริษัท และก็มีจำนวนมากเหมือนกันที่ลาออกไปเพราะมีปัญหากับหัวหน้างานโดยตรง เช่น ขาดความเข้าใจ, การจัดการไม่ดี หรือแม้กระทั่งความสัมพันธ์ที่ไม่ดี</p><blockquote>บทความนี้เราได้รับแรงบันดาลใจจากการเข้าเรียนคลาส Human Resource &amp; Organization Behavior ของ ศ.ดร.มณีวรรณ ฉัตรอุทัย ซึ่งอาจารย์สอนดีมากค่ะ มากจนเราไม่อยากปล่อยความรู้ที่เรียนมานี้ให้หายไปกับความทรงจำ จึงอยากสรุปไว้ตามความเข้าใจเท่าที่ทำได้ และขอขอบพระคุณอาจารย์ที่ส่งมอบความรู้ให้พวกเราได้นำไปใช้ประโยชน์อย่างไม่มีสิ้นสุดค่ะ</blockquote><p>เนื้อหาภายใต้หัวข้อ leadership ประกอบไปด้วย 4 เรื่องค่ะ<br>1. Self-Check <br>2. Quick-win<br>3. Board-choice<br>4. Fix-it-All</p><p>ในบทความแรกของ series leadership นี้ ขอเล่าถึง <strong>Self-Check</strong> ก่อนนะคะ <br>การสำรวจตัวเองด้วยเครื่องมือ ‘The Leadership Grid Theory” คิดค้นโดย Robert R. Blake และ Jane S. Mouton และทั้งคู่ได้เขียนหนังสือ The New Managerial Grid เพื่อเผยแพร่เครื่องมือนี้ด้วยค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yPYRGt5aYiaJBCFY4DE4Dw.jpeg" /><figcaption>Draw by kimwannachar</figcaption></figure><p>เครื่องมือที่ว่านี้ จะยึดหลักพฤติกรรม 2 ด้านค่ะ เป็นแกน X และแกน Y<br>แกน X= Concern for result คือ ให้ความสำคัญกับผลงาน<br>แกน Y = Concern for people คือ ให้ความสำคัญกับคน</p><p>หลังจากทำแบบทดสอบเสร็จ จะเหมือนว่าเราได้ทำการ ‘Self-Check’ ตัวเราเองว่าเราเป็นผู้นำแบบไหน ซึ่งจะยกตัวอย่างเด่นๆ 5 ขั้วมาให้อ่านกันนะคะ</p><p><strong>Style 1,1</strong> <strong>Indifferent</strong> (หลีกเลี่ยง-เฉยเมย)<br>→ ละเลยทั้งคนทั้งงาน เป็นผู้นำที่ไม่สนใจอะไรเลย<br>→ พนักงานไม่พอใจ, องค์กรไม่มีประสิทธิภาพ</p><p><strong>Style 1,9 Accommodating</strong> (ตามใจ-เอาใจ)<br>→ ใส่ใจคนมาก แต่งานไม่ออก เป็นผู้นำสายสัมพันธ์<br>→ พนักงานมีความสุขแต่ไม่ท้าทาย</p><p><strong>Style 9,1</strong> <strong>Controlling (</strong>เข้มงวด-สั่งการ<strong>)</strong><br>→ ใส่ใจแต่งาน ไม่สนใจความสัมพันธ์ เป็นผู้นำสายโหด<br>→ พนักงานไม่พอใจ, องค์กรมีอัตราการลาออกสูง</p><p><strong>Style 5,5 Status Quo </strong>(สมดุล-ประนีประนอม)<br>→ ให้ความสำคัญ ใส่ใจทั้งคนและงาน แต่ไม่เต็มที่<br>→ ประสิทธิภาพปานกลางทั้งสองด้าน</p><p><strong>Style 9+9 Paternalistic </strong><br>→ พฤติกรรมคล้ายพ่อแม่สอนลูก<br>→ ให้การดูแลและการสนับสนุน มอบอำนาจเต็มเมื่อผู้ตามเชื่อฟัง และลงโทษหากไม่ปฏิบัติตาม</p><p><strong>Style 9,9 Sound Team</strong> <br>→ ผู้นำในอุดมคติ เป็นทีมที่สมดุล ใส่ใจงาน ใส่ใจคน<br>→ พนักงานพอใจ, องค์กรมีประสิทธิภาพสูง</p><blockquote>เป้าหมายสูงสุด คือ Style 9,9 ค่ะ ที่ทั้งทีมมีความสุข และมีผลงานที่ดี ส่วนรูปแบบอื่นอาจจะเหมาะที่จะใช้ในบางบริบท เช่น โครงการงานด่วน แต่ก็จะมีข้อจำกัดและไม่ยั่งยืน</blockquote><p><strong>เรามาดูมิติด้านแรงจูงใจและความกลัวที่ซ่อนอยู่กันค่ะ (Motivational Dimension)</strong><br><strong>Style 1,1</strong> <strong>Indifferent</strong> <br>- แรงจูงใจ : ไม่อยากยุ่งเกี่ยว<br>- ความกลัว : กลัวโดนไล่ออก<br>- แนวคิด : ขอโทษนะ แต่มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน (Sorry, but it’s not my problem)</p><p><strong>Style 1,9 Accommodating </strong><br>- แรงจูงใจ : ทำให้คนพึงพอใจ<br>- ความกลัว : กลัวการถูกปฏิเสธ<br>- แนวคิด : ไม่ต้องกังวล ขอแค่มีความสุข (Don’t worry be happy)</p><p><strong>Style 9,1 Controlling</strong><br>- แรงจูงใจ : อยากควบคุม, อยากมีอำนาจ<br>- ความกลัว : กลัวความล้มเหลว<br>- แนวคิด : คนดีมักจะไปไม่สุด แพ้เพราะใจดีเกินไป (Nice guy finish last)</p><p><strong>Style 5,5 Status Quo</strong><br>- แรงจูงใจ : อยากเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม<br>- ความกลัว : กลัวขายหน้า<br>- แนวคิด : ก็พออยู่ได้ล่ะน่ะ (I can live with that)</p><p><strong>Style 9+9 Paternalistic</strong><br>- แรงจูงใจ : อยากให้คนเคารพ<br>- ความกลัว : กลัวถูกมองว่าไม่เชื่อฟัง<br>- แนวคิด : ฉันรู้ทุกอย่าง อยากให้คนเคารพ (Know it all)</p><p><strong>Style 9,9 Sound Team</strong> <br>- แรงจูงใจ : อยากเติมเต็มชีวิตด้วยการมีส่วนร่วม<br>- ความกลัว : กลัวเห็นแก่ตัว<br>- แนวคิด : หนึ่งเพื่อทุกคน ทุกคนเพื่อหนึ่งเดียว (All for one, one for all)</p><p>เราคิดว่า การศึกษาทำความเข้าใจผู้นำในแต่ละสไตล์ เพื่อรู้ว่าตัวเราเองเป็นแบบไหน ก็อาจจะสร้างจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราอยากจะพัฒนาตนเองไปสู่ my best version ก็เป็นได้ค่ะ</p><p>และหากเราอยู่ในจุดที่ต้องพัฒนาน้องๆ ให้เติบโต เราน่าจะสนุกกับการคิดต่อยอดว่าเราจะพัฒนาน้องๆ ของเราในแต่ละสไตล์ให้มุ่งไปสู่ <strong>Style 9,9 Sound Team</strong> ได้อย่างไร คิดแล้วก็ถือว่าเป็นความท้าทายไม่น้อยเลยนะคะ</p><p>ขอให้สนุกกับการอ่าน และการสร้างทีมค่ะ</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f1a17e526a0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Resilient System Design]]></title>
            <link>https://medium.com/@kimwannachar./resilient-system-design-e8703e2626d2?source=rss-bd45ba56c9d5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8703e2626d2</guid>
            <category><![CDATA[system-design-concepts]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kimwannachar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Jun 2025 10:45:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-22T10:45:32.845Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WMnmjeZ1DqiyIufDcRI5SQ.png" /><figcaption>Generated by chatGPT4o, prompt by kimwannachar</figcaption></figure><p>สิ่งที่นักพัฒนาอย่างพวกเราตระหนักรู้อยู่เสมอ คือ การออกแบบระบบให้สามารถทำงานได้ด้วยตัวระบบเอง หากว่าระบบต้นทาง หรือระบบปลายทาง ดับไป ซึ่งการออกแบบให้ระบบมีความยืดหยุ่นสูงน่าจะเป็นแนวคิดนึงที่มาช่วยเราได้</p><blockquote>แนวคิด <strong>Resilient System Design </strong>คือ แนวทางการออกแบบระบบซอฟต์แวร์ให้สามารถทำงานต่อได้ แม้จะเกิดความล้มเหลวบางส่วนของระบบขึ้น เช่น ระบบภายนอกล่ม ฐานข้อมูลตอบช้า หรือมีข้อผิดพลาดของ services บางตัว โดยมีเป้าหมายหลักคือ <strong>ความต่อเนื่อง (continuity)</strong> และ <strong>การฟื้นตัว (recovery)</strong> ของระบบภายใต้สถานการณ์ไม่ปกติ</blockquote><p>จะเป็นอย่างไรหากระบบเราต้องไปหยิบ file master data จากระบบกลางของบริษัทมาใช้งานในทุกวัน แต่เกิดมีข้อผิดพลาดขึ้น ซึ่งอาจเป็นระบบเราเองไม่สามารถหยิบ file ได้ชั่วขณะ หรือระบบกลางวาง file ไม่สำเร็จ เป็นต้น</p><p>ดังนั้น เราจึงมีการออกแบบระบบเราให้สอดคล้องกับความต้องการใช้งานระบบ ซึ่งจะมีการชั่งน้ำหนัก ข้อดีข้อเสียต่างๆ ให้ได้ solution ที่ระบบยังสามารถทำงานต่อไปได้ โดยไม่ส่งมอบของที่ใหญ่เกินความจำเป็นจากการใช้งานจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*feUn7mZI25Q8tWCaSJX6vw.png" /><figcaption>Prepared by kimwannachar</figcaption></figure><p><strong>ตัวอย่าง</strong> <br>channel A ที่เรากำลังพัฒนาอยู่ มีความจำเป็นต้องใช้ file master data จังหวัดในประเทศไทย จากระบบ C ซึ่งมีการวาง file ในทุกวัน และเรามีการออกแบบป้องกันความผิดพลาดในกรณีไปหยิบไฟล์ไม่ได้ โดยให้ใช้ข้อมูลเดิมไปก่อน เพราะเราได้ทบทวน requirement แล้วว่าหาก process การ update file master data ไม่สำเร็จ และไม่มีข้อมูล master data ตรงนี้ จะทำให้ channel A ไม่สามารถทำงานต่อไปได้ โดยมีผลกระทบกับลูกค้าจำนวนมาก ดังนั้น การมีข้อมูลที่ไม่ล่าสุดของวันนี้ ก็ยังดีกว่าไม่มีเลย</p><p>Resilient Systems Design ไม่ใช่เรื่องของ technical เพียงอย่างเดียว แต่คือแนวคิดที่ให้ความสำคัญกับ ‘ความต่อเนื่อง’ ของบริการ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ระบบควรอยู่ให้ได้ และที่สำคัญไม่แพ้กันเลย คือ การ design ที่ยังคงส่งมอบระบบตามความต้องการใช้งาน โดยที่ไม่ได้มีการออกแบบที่เกินความจำเป็น (over engineer)</p><p>ขอให้สนุกกับการออกแบบระบบค่ะ ^^</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8703e2626d2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>