<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Havvanur Kılıç on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Havvanur Kılıç on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kkilic-h?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*M3sjWbIbH-PzB5enc1FgnQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Havvanur Kılıç on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kkilic-h?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 12:25:34 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kkilic-h/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bağ kurabilmek üzerine]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/ba%C4%9F-kurabilmek-%C3%BCzerine-301cc703b3eb?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/301cc703b3eb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Sep 2025 19:34:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-23T19:34:03.322Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sanırım hayatım boyunca hiçbir zaman kolay kolay bağ kurabilen bir insan olmadım. Küçükken aile ve akrabalarım arasında hep ‘soğuk nevale&#39; olarak tanınırdım; büyüdükçe ikili ilişkiler kurmanın ne kadar emek istediğini fark ettim. Sonra aslında soğuk biri olmadığımı, sadece yapay olmayı reddettiğimi ve bana iyi gelmeyen ortamlarda var olmamayı tercih ettiğimi fark ettim. Bir şeyler için çabalamak zor gelmiyordu ama bazen bazı kişiler için içimden de gelmiyordu. Hep ‘soğuk’ etiketiyle yaşayınca da, insan o etiketten kolay kolay sıyrılamıyor. Ama benim için, yaptığım her davranış ve söylediğim her söz içimden gelmeli. Buna çok inanıyorum, yani içimin vardır bir bildiği diyorum. Enerjiye çok inanıyorum ve enerjimi aşağı çeken yerlerde bulunmak istemiyorum. Ama bazı şeylerin de öğrenilebilir olduğunu düşünüyorum. Çünkü sevmek ve sevilmek çevremdeki insanlar tarafından kolayca gösterilebilen bir şeyken benim zamanla edinebildiğim beceri gibiydi. Hiç kolay değildi ama şu an olduğum konuma baktığımda artık daha sağlam ilişkiler kurabildiğimi de görebiliyorum.</p><p>Her ne kadar ilişki kurmakta zorlandığımı söylesem de, her zaman hissedebilen bir insan oldum. Belki bazen sıkı ve uzun ilişkiler kuramadım, ya da benimle başlamadı ama gün sonunda başkalarının acısını hisseden, yardıma koşan, iyi biri oldum. Sadece, başkaları için gösterdiğim bu sevgiyi kendime ve kendi ilişkilerime verebilmek konusunda çok zorlanıyordum. Sonra gerçekten sevginin ne demek olduğunu bilen ve onu koşulsuz verebilen insanlarla tanışmaya başladım; sevilmekten çok sevmeyi deneyen insanlarla karşılaştım. O insanları gördükçe benim hayata bakışım değişti. Yani artık ben de sevilmek üzerine değil de sevebilmek üzerine çalışıyorum. Bu arada ilk adımı atan insan hâlâ ben olamıyorum. Evet çok iyi arkadaşlıklarım var, çok iyi iş ilişkilerim var ama bunlar çoğunlukla karşı taraftan geldikten sonra beraber sürdürdüğümüz yapılar oluyor. Aslında o insanların bana gelişi, sadece onların açık yapısından değil biraz da benim açık kapımdan, davranış biçimimden, samimiyetimden, kurduğum iletişimden ve güven ilişkisinden geliyor. Ama ilk adımı atmak hâlâ benim için cesaret isteyen bir şey.</p><p>Bazen kendimi bir anda çok iyi ve sevildiğim ikili bir ilişkinin içerisinde bulabiliyorum hatta bu durum bazen çok absürt de geliyor çünkü alışık değilim bir şeylerin bu kadar çabuk inşa olmasına ya da insanların bu kadar kolay sevebilmesine.</p><p>Mesela spor salonunda bir derse katılmıştım, sonra o dersin hocasıyla sosyal medyada takipleşmeye başladık. Ondan sonra her gittiğimde bana sarılmaya, beni öpmeye başladı. Artık onun evinde kaldığım, beraber dertleşebildiğim bir arkadaşım oldu. İş hayatında zaten hep çok iyi insanlarla tanıştım; asistanlarım, kıdemlilerim, aynı pozisyonu taşıdığım dostlarım… Şu an iş hayatında nadir bulunan bir şeye sahibim ve kaybetmek istemiyorum.</p><p>Sadece Türkiye’deki arkadaşlarım değil aynı zamanda yabancı arkadaşlarım yönünden de çok şanslıyım. Mesela Çinli bir ekip arkadaşım Türkiye’ye ilk geldiğinde beni sormuştu ve ofise geldiğimde bana sarılmıştı. Ya da başka bir Alman daha önce benimle hiç çalışmamasına ve ilk çalıştığı dönemde de normalimin altında performans göstermeme rağmen benimle çok iyi ilişkiler kurup arkadaşlık geliştirmişti. Zaman içinde beraber ağladığım, beraber güldüğüm, beraber ilişki yorumladığım bir ilişkiye evrildi. Sonrasında bu arkadaşım bana hediye yolladı… İstifa fikri değerlendirirken yurt dışındaki ekip arkadaşlarını nasıl bırakacağımı düşünmeye başladığım dönemler oldu. Arkadaşım diyebilecek derinliği olmamasına rağmen, bana değer veren ve beraber güldüğüm iki Alman müdürüm istifa ettiğinde ağladım. Online ders aldığım Çince öğretmenimi görmek için Çin’e gitmek istiyorum. Zor bağ kurabilen bir insanken bu seviyeye gelebilmiş olmak beni hem birazcık korkutuyor hem de çok mutlu ediyor. İnsan ilişkileri ve bağ kurmak gerçekten emek istiyor; onun getirdiği yükü taşımak gerekiyor. O yüzden sevebilmek gerçek bir beceri, emek ve fedakarlık istiyor. Bense her geçen gün bu beceri için daha özverili ve daha hazır hissediyorum. Artık daha kolay sevebiliyorum. Bunu bana öğrettikleri için yerli ve yabancı tüm arkadaşlarıma teşekkür ediyorum, hepsini çok seviyorum. İyi ki varlar ve umarım hep olurlar 🫂</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=301cc703b3eb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kadın Olma Deneyimim: How I love being a woman ]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/kad%C4%B1n-olma-deneyimim-how-i-love-being-a-woman-72d27ea52883?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72d27ea52883</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Mar 2025 21:23:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-09T21:24:55.589Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kadın Olma Deneyimim: How I love being a woman 🫀</p><p>Bu yılki 8 Mart benim için özel bir gündü. Normalde iki, bu kadar kalabalıkla hele de 8 mart’ta gerçekleşen ilk eylemimdi. Çünkü hep korkarak ve korkutularak büyütüldüm. Erkeklerden, devletten, babadan, dededen, sokaktaki gençlerden, elalemden. Sana değer veren insanlar zarar görme diye tembihliyor seni: Aman kızım dikkat et, evden okula okuldan eve, orda burda kalma, topluluklara katılma, eylem günleri dışarı dahi çıkma... Oysa korkmak çözüm değildi, hiç olmadı da. Önemli olan korkuya rağmen o adımları atabilmekti. Bu hayatın her alanında böyleydi, bundan sonra da böyle olacak. Şu an olduğum yere gelmek hiç kolay olmadı, hayatımın farklı dönemlerinde farklı şeylerle mücadele ettim. Hepsinde de çok korktum. Kimi zaman sevilmemekten, kimi zaman zarar görmekten, kimi zaman hakkım olanın gasp edilmesinden, kimi zaman ise haksız yere suçlu ilan edilmekten. Ama her korku, üstüne gittikçe küçüldü hatta bazıları yok oldu. Bazen korktuklarım gerçek olmadı, bazen çok daha fenası oldu. Ama gün sonunda kendimle baş başa kaldığımda veya aynaya baktığımda kafam hep dik, vicdanım ise hep rahattı. İçimdeki çocuk korku gözyaşları akıtmıyor, stres telaşı yaşamıyor; aksine bana gülümsüyordu.</p><p>Kadınlar gününde de yine minik bir gerginlik hissi, acaba televizyonda/sosyal medyada ailem görse ne olur stresi, hükümet tarafından başıma bir şey gelir mi korkusu hep benimleydi. Ta ki alana gidene, hiç tanımadığım binlerce kadınla bir araya gelene kadar. Hep dolaşır ya &#39;kız kardeşlik&#39; lafı; dün fark ettim, o aslında öyle böyle değil baya gerçek bir his, gerçek bir bağ. Daha önce hiç tanışmamışız ama birbirimize gülümsüyor, birbirimizi kolluyoruz. Mesela en önde ana pankartı tutanları korumak için başka bir grup el ele tutuşup onları daire içine alarak çevrelemişlerdi. O görüntüye baktıkça aşırı keyifleniyorum, içim huzurla ve güvenle doluyor. 24 yıllık hayatımda bu kadar güvende hissettiğim başka bir an oldu mu bilmiyorum. Kadınlar iyi ki var gerçekten. Birbirimizden bambaşka hayatlar yaşıyoruz, bambaşka zincirlerimiz ya da cam duvarlarımız var ama hepimiz, o gün aynı değerler uğruna bir aradayız, aynı amaçta buluşan binlerce insanız. Kadınlar yaşasın istiyoruz; hakkımız olanı alalım, sevgi ve saygı temelli toplum inşa edelim, her türden canlıya değer verelim, bizden olmayanı ötekileştirmeyelim, azınlık da olsa öyle bir grubun var olduğunu kabul edelim, sorunları görmezden gelmeyelim istiyoruz. Bunları yaparken kimliklerimizden sıyrılıyoruz. Çünkü başkasının derdini duymak için o derde sahip olmamız gerekmez. İnançlı biriysem inançsız birinin inanmama özgürlüğüne saygı duyarım. Açıksam kapalının işe girişte benimle aynı şekilde değerlendirilmesini beklerim. Cinselliği kendim için onaylamıyorsam başkasının cinsel deneyimlerini ayıplamam. Sünnete düğün yapıp regli hasta adı altında anormalleştiremem. Kadınsam, erkeğin de ağlayabileceğini ve duygularını yaşamasında bir problem olmadığını bilebilirim. LGBTI+ üyesi değilsem bile oraya ait hisseden insanları yok sayamam. Yaşamadığım savaşın zorluğunu göz ardı edip mültecileri dışlayamam, başka ülkeye gitsem benim de mülteci olacağım gerçeğini unutamam. İnsanı en çok yoran şeylerden biri de görmezden gelinmek, yok sayılmak. Varsın ama varlığın kabul görmüyor, çünkü birtakım abidik gubidik kurala uyman ve sanki elindeymiş gibi milletini, dilini, ırkını, cinsiyetini hatta teninin rengini bile seçmen bekleniyor. Dün bir sürü farklı kimlik bir aradaydık, ama kimse kimseden üstün değildi. Feminizm kadınlar yücedir, erkekler bok demek değildir. Kadın ve erkek, hak ve özgürlük bakımından eşit olmalı demektir. Kimlik fark etmeksizin canlılara değer vermektir. Ayrıştırmak değil, birleştirmektir.</p><p>O yüzden sorunu kadınlarda, kadınların kıyafetinde, gecesinde, gündüzünde aramak yerine zihniyete, erkek adalete, ataerkil sisteme odaklanırsak hayat daha yaşanılabilir olacak. Gerçek anlamda &#39;yaşanabilir&#39;.</p><p>Hayatımın genelinde yapabildiğimce söylem değil eylem insanı olmaya çalışıyorum. Bunu bazen sokakta, bazen evde, bazen işte, bazen sosyal medyada yapıyorum. Ama bir şekilde susmayan tarafta oluyorum, bunu önemsiyorum. Çözümün parçası olmak, hakkımız olanı söke söke almak insana buruk bir güç veriyor. Keşke kadınlar olarak bu kadar çok mücadele etmek zorunda kalmasak, keşke güçlü olmaya çalışmasak... Ama artık bu bizim varoluşumuzun bir simgesi gibi. Kadının mücadelesi daha doğarken başlıyor. Hatta bazı aileler için doğmadan. Kadın olmak hep zordu, bazen daha da zorlaşıyor gibi. İnsan öyle anlarda umutsuz, çaresiz veya korkak hissedebiliyor. Bazen elinden hiçbir şey gelmiyor. Ama içindeki minik kız çocuğu konuş istiyor, sen susunca huzursuz hissediyor. Konuşalım, konuşmakla çözülmüyorsa direnelim, gerekiyorsa isyan edelim. Ama bir şekilde mücadeleye devam edelim. Çünkü şu an yaşadığımız hayatların hepsi bambaşka mücadelelerin eseri. Bir de biz değil, onlar bizden korksun. Çünkü sen, ben, biz; birbirimizin çaresiyiz. Birlikteyken aşamayacağımız engel, yıkamayacağımız barikat, tepinemeyeceğimiz sokak yok. Geceler bizim, korkusuz ve özgür günler yakın... Hiç yalnız değildik, asla da yalnız olmayacağız. En yalnız ve çaresiz hissettiğimiz anlarda bile bir kadın bizim için de mücadele edecek. İyi ki varız, hep olalım 🤍</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72d27ea52883" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beklemek ve bekledikçe bitmek]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/beklemek-ve-bekledik%C3%A7e-bitmek-3f841ef2ec4d?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3f841ef2ec4d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Aug 2023 20:36:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-20T20:36:17.786Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Beklemek ve bekledikçe bitmek</p><p>Burayı bir süredir kullanmıyorum. Oysa aslında yazmak da istiyorum ama tek yaptığım beklemek... İlham diye bir şey var mı sahiden? Yoksa yaşanmışlıklar yeter mi anlatmaya? Ne zaman otururuz bilgisayar başına? Ne olursa paylaşırız hikayelerimiz? Elimize kalem veya dijital versiyonu olan klavyeyi almanın doğru zamanı var mıdır? Aynı ürünü kullanmak hem çok kolay hem de çok zor olabilir mi? Saçmalıyor muyum şu an? Belki de beklemeliydim biraz daha. Belki daha anlamlı bir içerik oluşturabilirdim böylece. Sahi, anlam nedir? İnsan anlamını bulmak için ne yapar? Ya da gerçekten bir şey yapar mı?</p><p>Hayatımdan memnun olmadığım dönemlerde memnuniyetsizliğim bitsin diye biraz çabalarım. Daha doğrusu çabalamaya çabalarım. Çünkü hep bir şey engel olur bana: Zihnim ve bazen de keyfim. İnsan yeri gelince her engeli aşıyor da, en büyük engel olan kendisine takılıp düşüyor. Sonra bir kere düşürdü mü kendini, kalkması da uzun sürüyor. Bu yazıyı yazarken de &#39;Yazayım, bana iyi gelsin, biraz da olsa üretken tarafım çalışsın ama ne yazayım?’ diye sorgularken buldum kendimi. Sonra fark ettim ki aslında sürekli aynı şeyi yapıyorum. Hep kendime bir bahane buluyorum. Bu sefer farklı olsun istedim. Konu da bir şeyler yapmak için beklemek olsun dedim. Beklerken de çürümek. Evet çürümek. Çünkü ne yapıyorsak kendimize yapıyoruz; iyisinde de, kötüsünde de.</p><p>Genel bir tatminsizlik hakim mi sizde de? Neyse. Belki de fazla abartıyorumdur. Ne de olsa gece atılan mesajlar ve yazılan yazılar, her zaman biraz tehlikeli ve boştur. İyi geceler efenim ve de dikkat ediniz. Zira önünüzde, ismi kendi olan bir boşluk var. Düşerseniz çıkamayabilir, çıkarsanız da tekrar düşebilirsiniz.</p><p>Düşünmeyle kalın ama aynı zamanda düşünmekle kalmayın 🙋</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3f841ef2ec4d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ben biraz eksiğim, bana eşlik eder misin?]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/ben-biraz-eksi%C4%9Fim-bana-e%C5%9Flik-eder-misin-5b4fc1c17733?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b4fc1c17733</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 May 2023 20:06:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-21T20:06:42.092Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zihnim karman çorman. Küçük delikli bir elek ile düşüncelerimi süzüyorum ve sonunda o korktuğum duygularla baş başa kalıyorum. Hayatı anlamlandırmak, kendinle konuşmak ne kadar da zor. Deniyorum, deniyorum, deniyorum. İyi insan olmayı ve en önemlisi en zor anlarda bile iyi insan kalmayı deniyorum. Kimine göre akılsız oluyorum, kimine göre dinsiz, kimine göre vatansız, kimine göre yarım. Ama ben tamım. Eksikliklerimle ve kusurlarımla, olduğum her halimle tamım. Kabul etseler de etmeseler de, standartlara uysam da uymasam da tamım. Çünkü ben insanım.</p><p>Unuttuğumuz bir his var içimde: 8 harf 3 hece, insanlık denen o bilmece. İyi mi kötü mü anlamıyorum, iyi miyim kötü müyüm onu da anlamıyorum. Bu hayattaki kavgam sadece ama sadece kendimle olsun istiyorum. Daha iyi biri olmam için verdiğim o savaş, sadece beni etkilesin. Mücadelem sadece beni ilgilendirsin. Ama herkes ben gibi düşünmüyor doğal olarak. Sonra hem benim hem başka insanların hayat kavgasına dahil oluyor birileri. Bize sormadan, fikrimizi almadan, sınırlarımıza saygı duymadan. Niye kendi hayatımızla ilgilenemiyoruz? O kadar mı anlamsız ve boş bir hayat yaşıyoruz? Bu yüzden mi kendimizdeki eksikleri görmemek için aynalı odalardan kaçıp, insanların hayatına büyüteçle bakıyoruz? Neden iyi insan olamıyoruz? İyi insan olduk diyelim, neden iyi kalamıyoruz? İçimizdeki insanlığı neden sadece felaket anlarında hatırlıyoruz? Niye normal zamanlarda birbirimize düşman gibi davranıyoruz? Sırf bize benzemiyor diye neden bir başkasının hayatının değersiz olduğunu düşünüyoruz? Neden bize dayatılan hayatları yaşamak zorunda kalıyoruz? Neden geçmişten beri bize öğretilen kalıpları hiç sorgulamadan yapmaya devam ediyoruz? Muhtaç mıyız başkasının aklına? Kaybedeceğimizi bildiğimiz bir kumar masasına oturup, tüm varımızı yoğumuzu yani özümüzü, yani kendimizi ortaya koyuyoruz. Başkalarını bu oyuna dahil ederek baştan kaybediyoruz.</p><p>Bazen hayat dursun, dünya artık dönmesin ve ülkenin dört bir yanını sarmış çığlıklar sussun istiyorum. İnsanların kendi olabilmek için verdiği mücadeleler artık son bulsun, kimse mutsuz olmasın istiyorum. Boş konuşan, çok konuşan, bilgisi olmadığı halde fikri olan herkes sussun istiyorum. Ben de artık susmak istiyorum. Ya insanların kendi kararları karşısında hep birlikte susalım ya da haksızlıklar karşısında hep birlikte konuşalım istiyorum. Çünkü diğer türlü çok yoruluyorum ve en çok bu anlar da eksik hissediyorum. Evet hepimiz her halimizle tamız ama bir olmadığımız sürece hep eksik kalacağız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b4fc1c17733" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dünyanın Bahtsız Çocukları]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/d%C3%BCnyan%C4%B1n-bahts%C4%B1z-%C3%A7ocuklar%C4%B1-72eef1a3b030?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72eef1a3b030</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 15 Jan 2023 11:30:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-15T11:30:21.639Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H7smuWx_Igsvq3aJVOuNsg.jpeg" /></figure><p>Keşke hayat hepimiz için daha kolay olsaydı. Belki o zaman birbirimizden ve bize ait olan sıfatlardan bu kadar nefret etmezdik. Kötülüğün içerisine bu kadar batmazdık. Biz, dünyanın çocukları… Hepimiz aynı gezegene sahibiz, hepimiz aynı çatı altında yaşıyoruz aslında. Ama neredeyse hiçbirimiz bunun farkında değiliz ya da hep unutuyoruz. Bunun için kendimize kızabilir miyiz peki? Sanmıyorum. Çünkü bu hayat koşturmacası o kadar farklı ve yorucu ki hepimiz için, kendimize ve negatif olaylara odaklanmaktan çevremizdeki güzellikleri göremiyoruz. Keşke görebilsek, keşke birbirimize de gösterebilsek. Ne güzel olurdu değil mi mutluluğu paylaşmak, güzelliklere hep birlikte kucak açmak ve yaşadığımız dünyaya birlikte sahip çıkmak; <em>bölmeden, bölüştürmeden, sövmeden ve gömmeden.</em></p><p>Başımıza gelen her olayda<strong> “Benim suçum ne?”</strong> deriz,<strong> “Neden ben?”</strong> diye sorarız hep. Bir cevap bulamayınca da sinirimizi, acımızı başkalarından veya kendimizden çıkarmaya başlarız. <em>Çünkü hep bir suçlu ararız.</em> Tüm bunlara bir neden gerekir anlamlandırmak için. Bu cevaplar kimi zaman hayat şiirinin satırlarında, kimi zaman tesadüfen karşılaştığımız insanlarda, kimi zaman da içimizde saklı olur. Bulmak için; emek göstermek, üzerine biraz düşünmek, bolca da sorgulamak gerekir ama her zaman bir cevap olmak zorunda da değildir. Bazen sadece olur, çok da düşünmemek gerekir. Yine de her şeye rağmen hayat devam eder, akar ve gider. Hepimiz için milyonlarca senaryo barındıran, ihtimallere gebe olan bu hayat; herkes için tek ve biricik. Tekrarı yok ve maalesef öncesinde bir fragmana da sahip değil. O an olur ve biter. Bize ise deneyimler kalır. Bu deneyimlerdir bizi biz yapan, şu an olduğumuz noktaya gelmemizi sağlayan. Keşke öyle demeseydim, onu yapmasaydım diyerek pişmanlıklar biriktirmemek gerek. Çünkü atılan her adım, söylenen her söz; bizi yeniden inşa eder. İnsanın kendini inşası zorluklar ve engeller barındıran bir süreçtir. Tüm bu süreçte aldığımız yaralarla, düşe kalka öğrendiklerimizle sonunda biz oluruz ve kendimizi sevdiğimiz an, işte o andır: Ben olduğumuzu anladığımız an. Bunu görebilmek için de içimizde saklı kalana bakmak, özümüzle yeniden tanışmak gerekir. Bu anın geldiğini nasıl anlayacağım diye sormayın, <strong><em>çünkü özünüzü bulduğunuzda orası size yuvanız gibi hissettirir.</em></strong></p><p>Kendimizi bulduğumuzda sahip olduğumuz gözler hayata daha farklı bakmaya başlar. Kendi değerini fark eden, başkalarının da değerli olduğunu bilir. Kendi sınırlarına saygı duyan, başkalarına da saygı duyar. Tüm bunlar, kişinin kendisiyle ilgilidir. Toplum olarak ileriye gitmeden önce, birey olarak ileri gitmemiz gerekir. Bazen ileri gitmek, bir noktada geri dönmek gibi de olabilir ama önemli olan adımlamaya devam etmektir. Önce kendimizi sevdiğimiz, farklılıklarımızla ve kusurlarımızla biz olduğumuzu fark ettiğimiz; hepimiz farklı olduğumuz için birbirimizden farkımızın olmadığını ve eşitliği kabul ettiğimiz bir hayat dilerim hepimize. Dünya vatandaşı olduğumuz, sevgi cumhuriyeti altında toplandığımız ve şefkat dili kullandığımız bir hayat. Bu hayat siyah ve beyazdan ibaret değil; gri alanlar da çok ama aslında rengarenk bir tuval gibi. <em>Kendi rengimizi bulduğumuz, renklerimizle birbirimizi tamamladığımız ve gezegen tablosuna etkimizi fark ettiğimiz günlerde buluşmak üzere…</em></p><p>Sevgiyle!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72eef1a3b030" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dünyayı Değiştirebilirsiniz, Dünyayı Değiştirmelisiniz!]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/d%C3%BCnyay%C4%B1-de%C4%9Fi%C5%9Ftirebilirsiniz-d%C3%BCnyay%C4%B1-de%C4%9Fi%C5%9Ftirmelisiniz-bad099dd864d?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bad099dd864d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Feb 2021 15:03:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-08-20T20:40:01.014Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/648/1*bkghu43J4naVBCtWnP_MZQ.jpeg" /></figure><p>Merhaba sevgili okurlar,</p><p>Bugün dünyayı değiştirmek için buradayım. Bu yazıdan sonra umarım siz de dünyayı değiştirmek için başka bir yerde olursunuz. Bunu yapabiliriz ama yapmayı seçmemiz gerek. Ben seçtim, sıra sizde!</p><p>Konumuz: Sürdürülebilirlik. Daha anlamlı ve gerçek manasıyla yaşanabilir bir dünya için sürdürülebilir hayat tarzını benimsememiz şart. Peki ya mataralar kullanıp, bisikletler sürünce bunu başarmış oluyor muyuz?</p><p>İklim değişikliğini etkileyen tek şey fosil yakıtlar değil. Bu küçük adımların hepsi çok kıymetli fakat atladığımız önemli bir nokta var: Hayvan endüstrisi. Salınan gazların, giden suların büyük bir çoğunluğu hayvan endüstrisinden kaynaklanıyor. Peki bizler ne yapabiliriz? Bunun cevabını kendimize karşı vermemiz gerekiyor. Birazdan, haftanın belgeseli olarak seçtiğimiz <strong>COWSPIRACY: Sürdürülebilirliğin Sırrı </strong>hakkında bilgi vereceğim. Belgeselden aldığım verilere dayalı notları sizinle paylaşacağım. İzleyip izlememek, harekete geçip geçmemek size kalmış. Fakat minik bir not: “Hayvansal ürün tüketiyorsanız kendinize ‘çevreciyim’ demeyin”.</p><p>Buna sen mi karar veriyorsun diyor olabilirsiniz içinizden, anlarım. Ama ben de çevreci değilmişim, bunu anladım. Zaten bu söylem de belgeseldeki bir konuşmacıya ait. Şimdi gelelim belgeselin bahsettiklerine:</p><blockquote>Hesaplarıma göre; bugünden itibaren hiç benzin ya da yakıt kullanmasak bile maksimum karbon dengi sera gazı emisyonları sınırını yani 565 gigatonu 2030 yılına kadar aşmış olacağız. Üstelik enerji sektörü de dahil değil. Sadece ve sadece besi hayvanı besleyip yiyerek. -Çevre Araştırmacı, Yazar: Dr. Richard Oppenlander</blockquote><ul><li>UN News Center sitesinde yayınlanmış bir rapora göre besi hayvanlarını yetiştirmek, tüm ulaşım sektörünün yaydığından daha çok sera gazı emisyonuna sebep oluyor.</li><li>Besi hayvanlarının ürettiği metan, araçların ürettiği karbondioksitten 86 kat daha zararlı.</li><li>Sadece ABD’deki besi hayvanları 128,7 trilyon litre su tüketiyor.</li><li>Et ve süt ürünleri için yüksek miktarda su harcanır.</li></ul><blockquote>110 gramlık bir hamburger için 2500 litre su harcanıyor. Yani bir hamburger, iki ay aralıksız duş almaya bedel.</blockquote><ul><li>ABD’de evdeki su tüketimi %5 iken hayvancılıkta bu oran %55 düzeylerinde. Sebebi; 450 gr sığır etinin üretimi için 9500 litre, yumurta için 1800 litre ve peynir için neredeyse 3400 litre su tüketilmesi denebilir.</li><li>Hayvancılık dünyadaki nitroz oksitin %65&#39;ini üretir. Bu gaz CO2&#39;den metreküp başına 296 kat daha çok küresel ısınma potansiyeli taşır.</li><li>Yiyecek amaçlı hayvan yetiştirmek; dünyanın su tüketiminden %30 sorumlu, gezegendeki toprağın 45&#39;ini işgal ederken, amazonun yok oluşunda %91 sorumlu.</li><li>Otla beslenen bir hayvanın kesilecek boya ve yaşa gelmesi 23 ay sürer. Ama tahılla beslenenlerinki 15 ay. Bu, fazladan 8 ay boyunca su tüketimi, toprak kullanımı ve yem anlamına gelmektedir.</li><li>Global açıdan bakıldığında süt ürünleri sürdürülebilir değildir. 1 litre süt üretimi için 3700 litreden fazla su gerekir.</li><li>Herhangi bir toprakta bitki temelli kaynaklardan elde edilecek protein miktarı, etten elde edilecek miktarın 15 katı kadardır. Hem daha sağlıklı hem daha verimlidir.</li><li>6100 metrekarelik arazide 17 ton sebze üretilebilirken, aynı boy arazide sadece 170 kilo et üretilebilir.</li><li><strong>Sürekli inek, tavuk gibi hayvanlar üretiyoruz; onları üretmezsek beslemek zorunda kalmayız. Beslemek zorunda kalmayınca bunca araziyi, tahılı ve baklagili onları beslemeye adamamız gerekmez.</strong></li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IKhNRgCtN147LItYWFrp2w.jpeg" /></figure><p>Belgeseldeki bir doktor, vegan veya vejetaryen olarak sağlıklı beslenildiğini hatta vegan diyete geçenlerin sorunsuz devam ettiğini söylüyor.</p><p>Sütün insanlar için değil, buzağılar için olduğunu söyleyen bir konuşmacı ise; aynaya bakmamızı, eğer inek kulağına ve kuyruğuna sahip değilsek süt içmemize gerek olmadığını ifade ediyor.</p><blockquote>“Sen buzağı değilsen, buzağı büyütme sıvısı içme!”</blockquote><blockquote>Kendimizi her şeyden kopuk bireyler olarak görüyor ve bu dünyada diğer canlılarla birlikte yaşadığımızı unutuyoruz. Bu nedenle daha çok paylaşmayı öğrenmemiz gerekiyor.</blockquote><blockquote>Hayvanların öldürüldüğü gerçeği üzerinde durmuyoruz. Bağları kopmuş soyut bir et yeme hali.</blockquote><p>Bu belgeseli izlediğimde hemen vegan veya vejetaryen olduğum söylenemez fakat hayvansal gıda özellikle et tüketimimi azaltmaya çalışacağım. Çünkü gerçekten doğa ve diğer canlılar için faydalı bir şeyler yapmak istiyorum. Ekosistem içerisinde hayvanlarla birlikte yaşadığımı ve onların canları üzerinde söz sahibi olmadığımı biliyorum. Zaten artık bitki bazlı etler, burgerler de yapılabilmekte. Dolayısıyla et yeme ihtiyacımız için alternatif çözüm var ve bunun için hayvanların katledilmesine gerek yok. Biliyorum ki tek gezegenimiz, dolayısıyla tek geleceğimiz var. Bu geleceği korumak da sizin, benim ve bizim elimizde. Küçük adımlar, birleştiğinde çok yüksek ses çıkarır. Bazen yalnız hissedeceğiz ve bu çok normal. Fakat kimse sahip çıkma cesaretini gösteremezse, ileride sahip çıkabileceğimiz bir gezegen olmayacağı gerçeğini fark edelim :)</p><p><em>*Bu yazı SamsunTOG Aktüel 5. sayı için hazırlanmıştır. Şu ana kadar olan tüm sayılara </em><a href="https://lnkvry.link/https_online.flipbuilder.com_qxyn_qvgc"><em>buradan</em></a><em> ulaşabilirsiniz.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bad099dd864d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni Yıla Yeni Umut]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/yeni-y%C4%B1la-yeni-umut-9d961928d8d8?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d961928d8d8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Jan 2021 11:06:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-22T08:52:24.472Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Acısıyla, ağrısıyla bir yılı daha geride bıraktık. Kah üzüldük, kah üzüldük yeri geldi yine üzüldük ama bir şekilde bitirdik :)</p><p>2020 gerçekten lanetli bir yıl gibiydi hepimiz için. Fakat insanlar olarak hep olumsuzu görmeye meyilliyiz. Acıları kadar tatlıları da olduğuna eminim fakat belki de hiçbirinin farkında değiliz.</p><blockquote>Ne zaman olduk ki?</blockquote><p>Küçük şeylerle mutlu olmaktan bahsetmiyorum ve evet, o da önemli. Fakat ister küçük ister büyük olsun; biz başarılarımızı kutlamayan, kötü bir deneyim yaşadığımızda geçmişteki mutluluklarımızı unutan, sanki her zaman kötü şeyler yapmış ve her zaman üzülmeye mahkummuşuz gibi davrananlarız… Maalesef.</p><p>Oysaki güzel ve olumlu şeyleri görmeye başladığımızda, hata yapmanın normal olduğunu kavradığımızda ve herkesin başına olumsuz şeyler gelebileceğini fark ettiğimizde hayat daha çekilebilir hale geliyor. Pandemiyse hepimize pandemi, depremse hepimize deprem. Sayımız önemli değil fakat muhtemelen bizimle birlikte veya daha önce o kötü deneyimi yaşayanlar olmuştur, olacaktır da.</p><p>Şimdi gelin 2021&#39;e daha umutla ve daha farkında bakalım. Mesela:</p><ul><li>Kendimize teşekkür edelim.</li><li>Hata yapmaktan korkmayalım, yaptığımızda kimsenin mükemmel olmadığını ve aslında oranın bir öğrenme alanı olduğunu hatırlayalım.</li><li>Sevdiklerimize sevdiğimizi söyleyelim.</li><li>Değişimin kendisi olalım.</li><li>İyide de kötüde de yalnız olmadığımızı bilelim ve tabii ki hepsinin geçici olabileceğini unutmayalım.</li><li>Risk alalım, cesur olalım.</li><li>Kendimizi daha net ifade edelim, dilimize dikkat edelim.</li><li>Gelişirken geliştirelim.</li><li>Belirsizlikten korkmak yerine bir adım atalım.</li><li>Bolca deneyelim.</li><li>Bizi tüketen duygulardan da, davranışlardan da, insanlardan da uzaklaşalım.</li><li>Kendimiz olalım.</li><li>Kendimize iyi bakalım.</li><li>Bir kere dünyaya geliyoruz, bırakalım da kendi hayatımızın başrolü olalım.</li><li>Açık sözlü ama en önemlisi açık fikirli olalım.</li><li>Bolca okuyalım.</li><li>Pandemi bitiminde gezmeyi de unutmayalım.</li><li>Kısacası boş durmayalım. Kendi anlamımızı bulalım ve şartlar ne olursa olsun, bu hayatı yaşayalım.</li><li>Düşünelim, hayal kuralım, umutla bakalım.</li></ul><p>Ha bir de, sevgiyle ve sağlıkla kalalım ❤</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d961928d8d8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şiddetsiz İletişim: Bir Yaşam Dili]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/%C5%9Fiddetsiz-i%CC%87leti%C5%9Fim-bir-ya%C5%9Fam-dili-770ccb9d07b6?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/770ccb9d07b6</guid>
            <category><![CDATA[şiddetsiz-i̇letişim]]></category>
            <category><![CDATA[şiddet]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Dec 2020 08:10:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-02T21:56:40.438Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*w5LbCX8qKCpCYgcVRfUcgw.jpeg" /></figure><h4>Önemli olan öğrenmek; öğrenmek sonsuzdur, bilgi ise sınırlı.</h4><p>Bugün çok değer verdiğim ve herkesin mutlaka okumasını önerdiğim bir kitapla, Marshall B. Rosenberg’in Şiddetsiz İletişim Bir Yaşam Dili kitabıyla geldim buraya.</p><p>Kitap, yazarın bilgi ve deneyimlerine dayanarak oluşturulmuş, gündelik yaşamdan örneklerle ve pratikte uygulanabilecek alıştırmalarla desteklenmiş. Bazı örnekler var ki, sadece dili doğru kullanarak o etkiyi alabilmek muhteşem. Bir kadının şiddetsiz iletişimi kullanarak tacize uğramak yerine haraç vererek karşıdaki kişiyi atlatması beni etkilemişti açıkçası.</p><blockquote>Pasif şiddet (fiziksel güç kullanılmadan duygusal acı veren şiddet), kurbanda eninde sonunda öfke yaratır ve bu kurban bireysel olarak ya da bir toplulukla birlikte şiddete şiddetle karşılık verir. Fiziksel şiddetin ateşini körükleyen şey pasif şiddettir. Bu durumu anlamadığımızdan veya önemini bilmediğimizden, barış için sarf ettiğimiz gayretler ya meyve vermiyor ya da kazandığımız barış kalıcı olamıyordu. <strong>Cehennem ateşini körükleyen yakıtı kesmeden yangını nasıl söndürürdük?</strong></blockquote><p>Kitap temel olarak şiddetsiz iletişimin 4 temel bileşeni üzerine kurulmuş. Bu bileşenler;</p><ul><li><em>Gözlem</em></li><li><em>Duygu</em></li><li><em>İhtiyaç</em></li><li><em>İstek/Rica</em></li></ul><p>Bu bileşenleri kullanarak da 2 tane yaklaşım gözlemleyebiliyoruz. Bunlar ise;</p><ul><li><em>Kendimizi ifade etmek</em></li><li><em>Karşımızdakini empatiyle dinlemek</em></li></ul><p>Bu yaklaşımları 4 temel bileşene oturttuğumuzda karşımıza bazı sorular çıkıyor. Bu sorular temelde aynı kalıp olacak şekilde yalnızca öznesinde değişiklik oluyor. Kendimizi ifade etmek için BEN, karşımızdakiyle empati kurabilmek için SEN dilini kullanıyoruz.</p><ul><li><em>Ne gözlemliyorum/gözlemliyorsun?</em></li><li><em>Ne hissediyorum/hissediyorsun?</em></li><li><em>Neye ihtiyaç duyuyorum/duyuyorsun?</em></li><li><em>Yaşamımı/Yaşamını zenginleştirmek için ne istiyorum/istiyorsun?</em></li></ul><p>Bu soruları kendi içimizde cevaplayarak kendimizi ifade ettiğimizde çok daha sağlıklı bir iletişim kurmuş oluyoruz. Yine karşıdaki kişinin de ihtiyaçlarına odaklanmaya çalışıyoruz.</p><p>Kitapta bunun için <strong>şiddetsiz iletişim hapı</strong> yer alıyor ve şu kalıp cümleyi kullanabileceğimiz söyleniyor: <strong><em>“a olduğunda b hissediyorum, çünkü c’ye ihtiyacım var; bu nedenle d istiyorum.”</em></strong></p><blockquote>Nasıl davrandığımız, düşündüğümüz ve hissettiğimizden sorumlu olduğumuzun bilince değilsek tehlike yaratırız.</blockquote><p>Yazar tüm bunları uygularken yargılamaktan ve eleştirmekten kaçınmamızı yalnızca dinlememizi ve odaklanmamızı söylüyor. Yargılar dünyasında <em>‘kimin ne olduğuna’</em> odaklanırız diye de ekliyor. Örneğin masum gibi görünen iltifatlar her ne kadar olumlu olursa olsunlar, başkalarına dönük yargılardır.</p><p>İnsanların ne düşündüklerine değil neye ihtiyacı olabileceğine karar vermek; tavsiyede bulunmadan ya da teselli etmeden önce istiyorlar mı diye sormak, açık ve sağlıklı iletişime katkı sağlıyor. Biri size derdini anlatırken aslında teselli vermeniz için değil, yalnızca dinlemeniz için anlatıyor olabilir. Bir şeyi anlamanın en iyi yolu soru sormak ve verilen cevabı dinlemektir.</p><p>Burada kendi ihtiyaçlarımızın farkına varmak ve aslında içimize kulak vermek de atılması gereken önemli adımlardan biri olarak karşımıza çıkıyor. Sen kendini sevmezsen başkası da seni sevmez inancına paralel olarak biz ihtiyaçlarımıza değer vermezsek, başkaları da vermez diyebilmekteyiz.</p><blockquote>İçinizdeki sesi ne kadar iyi dinlerseniz, dışarıdaki sesi o kadar iyi duyarsınız.</blockquote><p>İnsanlar ne kadar çok suçlama ve yargılama duyarlarsa, o kadar savunmacı ve saldırgan olup; gelecekte de bizim ihtiyaçlarımıza o kadar az ilgi gösterirlermiş yazarın dediğine göre. Hiç de yabancı gelmeyen bir tavır sanki, hı?</p><blockquote>Hatalı olduklarını düşündüklerinde insanlar sizin acınızı duyamazlar. Biz onları ne kadar duyarsak, onlar da bizi o kadar çok duyar.</blockquote><p><strong>……. hissediyorum çünkü BEN …….</strong> diyerek duygularımızın sorumluluğunu almak ve yaptığımız eylemlerden yalnızca kendimizin sorumlu olduğunu bilmenin önemi yadsınamaz derecede büyük. Bu, süreçte kazanılmasıyla birlikte hayatımızda ciddi değişikliklere etki edebilecek farkındalıklardan biri. <strong>Başkalarının yaptıkları duygularımızın uyaranı olabilir, sebebi değil!</strong></p><p>Karşıdaki ile empati kurabilmek, yapılan davranışların bizimle ilgisi olmadığını da anlamamıza yardımcı olur. Kabadayılık taslayan birinin öfkesinin dışa yansıması aslında ‘sevilmeye ihtiyacım var’ demek olabilir. Ya da başka bir şey. Bu durum kişiden kişiye değişir ve herkes içini kolayca açamaz. Bunu da farklı yollarla ifade etmeye çalışır. Empati ise bu noktada yardıma koşan bir arkadaş denebilir. Aynı zamanda birinin ‘hayır’ demesiyle empati kurmak, aslında o ‘hayır’ın bizimle ilgili olmadığını anlamamızı sağlar. Gelen ‘hayır’ cevaplarını kişiselleştirmekten kurtularak daha mutlu bir hayat yaşamış oluruz. Çünkü ‘hayır’ diyen kişi bizi sevmediğinden veya bize hinlik olsun diye değil, ‘evet’ dediği takdirde ihtiyaçları karşılanmayacağı için ‘hayır’ der.</p><blockquote>Her türlü mesaj, bir ihtiyacın tercümesidir. İfade şekli ne olursa olsun, karşıdakinin ihtiyacını duymalıyız.</blockquote><p>Öfkeden bahsetmişken; kitapta geçen öfkeyi ifade etmenin adımlarına da bakalım istiyorum:</p><ul><li><em>Dur ve nefes al</em></li><li><em>Yargılayıcı düşüncelerini sapta</em></li><li><em>İhtiyaçlarınla bağlantı kur</em></li><li><em>Duygularını ve karşılanmayan ihtiyaçlarını dile getir</em></li></ul><p>Sözcüklerin ardındaki duygu ve ihtiyaçlarla bağlantı kurdukça, iç dünyamızı diğer insanlara açmanın daha az korkutucu olacağını söylüyor Marshall B. Rosenberg. Başkalarının duygu ve ihtiyaçlarını dinleyerek, aslında çok şey söyleyebileceğimizi de ifade ediyor.</p><blockquote>İnsanların duygu ve ihtiyaçlarını anladığımızda, onları artık canavar gibi görmekten vazgeçeriz. Canavar görünenlerin de aslında birer insan olduğunu; sadece kullandıkları dilin ve davranışlarının, onların insani yanlarını görmemizi engellediğini anlayabiliriz.</blockquote><p>Savunmaya geçen veya empati kuramayan tarafta olduğumuzu hissettiğimizde yapabileceğimiz 3 şey ise;</p><ul><li><em>Durup nefes almak ve kendimizle empati kurmak</em></li><li><em>Şiddetsiz çığlık atmak</em></li><li><em>Ara vermek</em></li></ul><p>Kitabın temeli empatiye dayanıyor ve değişimin kendimizden başlaması gerektiğine inanıyor. Nitekim öyle de. Her ne kadar insanlar, ‘bir kişiden bir şey olmaz’, ‘ben ne değiştirebilirim’ gibi umutsuz ve umarsız yargıları kabullense de temelinde bireysel değişim yatıyor kesinlikle.</p><p>Her şeyin dilde başlayıp dilde bittiğine, bunların da eğitimle şekillendiğine inanan biri olarak tüm kitabı zevkle okudum ve uygulamaya çalışıyorum. Önceden de kullandığım dile dikkat etmeye çalışıyordum ama şiddetsiz iletişim ile ilk kez tanışmış oldum. Henüz tanışmamış olanların ise bir an önce tanışmasını çok isterim.</p><p>Bir şeyi başaramadığımızda kendimize aşırı yükleniriz ama başkası aynı durumda olsa tavrımız daha farklı olur. <strong><em>“Dili değiştir, dünyayı dönüştür.” </em></strong>sözünü sıklıkla kullanırım ve çok severim. Nasıl ki değişim kendimizden başlıyorsa şefkat de kendimizden başlamalı. Önce öz şefkat, önce kendimize karşı kullandığımız dil :)</p><p>Son olarak çok beğendiğim ve aklımızdan çıkmaması gereken birkaç cümleyi de bunun altında listelemek istiyorum:</p><ul><li>Dünyada görmeyi arzu ettiğimiz değişimin kendisi olmazsak, değişim hiçbir zaman gerçekleşmeyecektir.</li><li>Değişim, utanç ve suçluluk gibi yıkıcı enerjilerden değil; kendimiz veya başkaları için hayatı zenginleştirme arzusundan kaynaklanmalı.</li></ul><blockquote>Sürekli ne yapmak ‘zorunda olduklarını’ söylerler ve bunu yapmaya direnç gösterip dururlar; çünkü insanlar köle olmak için yaratılmamışlardır.</blockquote><ul><li>Dünya biz ona ne anlam yüklediysek odur.</li><li>Çünkü barış, korku temelleri üzerine inşa edilmez.</li><li>Dinleyeni sıkan, anlatanı da sıkar.</li><li>Kendinizi -meli/-malı eklerle güdülemekten kaçının. Kendimiz için bu ekleri kullandığımızda öğrenmeye direnç gösteririz çünkü; -meli/-malı başka seçeneğin olmadığını ifade eder.</li><li>Doğru ile yanlışın ötesinde bir yer var, orda buluşalım. -Mevlana</li><li>Mutluluk için “Hakkımda ne düşünürler” sorusu bir kenara koyulmalıdır. -Joseph Campbell</li><li>Eğer okuyucular hayatı kendileri için dayanılmaz hale getirmeyi gerçekten istiyorlarsa, kendilerini başkalarıyla karşılaştırmayı öğrenebilirler. -Dan Greenberg</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=770ccb9d07b6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gönüllüyüm, Gönüllüsün, Gönüllüyüz]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BCy%C3%BCm-g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BCs%C3%BCn-g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BCy%C3%BCz-a720ad3683e0?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a720ad3683e0</guid>
            <category><![CDATA[samsun]]></category>
            <category><![CDATA[gönüllülük]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Dec 2020 20:49:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-22T20:49:45.841Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p>“<em>İçinde bulunduğu toplulukta herhangi bir karşılık ya da çıkar beklemeksizin bir işi yapmayı kendiliğinden üstlenen kişidir.</em>” diye tanımlıyor Vikipedi bizleri.</p><p>Bir karşılık beklemiyor olsak da, karşılığını kat kat fazlasıyla aldığımızı kimse inkar edemez herhalde. Çok şey öğreniyoruz, çok hayata dokunuyoruz. Dokunduğumuz hayatlar da bir gün bize dokunuyor. Kelebek etkisi denen olay aslında tam bu noktada gerçekleşiyor. Küçük adımlar büyük dönüşümler başlatıyor. O zaman diyorsunuz ki; İyi ki gönüllüyüm!</p><p>Gönüllülüğün kökeninde yer alan <strong>“gönül”</strong> kelimesi, kalbin manevi yönünü ya da kalpte bulunduğu varsayılan duygu kaynağını ifade etmek için kullanılmakta olup, <strong>“gönüllülük”</strong> kelimesinin <strong>“<em>voluntaire”</em></strong> kelimesinden türediği düşünülmektedir. Bu kelime, 1750&#39;ye kadar Fransa’da acil durumlarda askerî hizmet için harekete geçen sivilleri tanımlamada kullanılmıştır ve Latince’de kişinin özgür iradesi anlamında kullanılan <strong>“<em>Latin voluntarius</em>”</strong> sıfatına dayandığı söylenmektedir. Aynı zamanda İngilizce’de de <strong><em>“volunteer” </em></strong>olarak karşılık bulmuştur.</p><p>Gönüllü çalışmalar farklı dillerde farklı anlamlara sahiptir. Bunlardan bazıları;</p><ul><li>Norveççe’de kolektif gönüllü çalışma için kullanılan<strong> “<em>dugnad</em>”</strong>,</li><li>Arapça’da bir şey bağışlamak anlamına gelen <strong>“<em>tatawa</em>”</strong>,</li><li>Güney Afrika’da <strong>“insan ancak başka insan aracılığıyla insan olur” </strong>anlamına gelen <strong>“<em>ubuntu</em>”</strong> sözcükleri..</li></ul><p>Sonuncudaki anlamın derinliği peki??</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*OY7Xie6stIed0brMQOWmFQ.png" /></figure><blockquote>“Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır.” -Lev Tolstoy</blockquote><p>Hindistan’da gönüllü teriminin karşılığı sosyal çalışmayken, Rusya’da hiçbir spesifik kelime gönüllüleri tanımlamak için kullanılmamaktadır. Türkiye’de ise gönüllülük kavramı olsa da gönüllü çalışmalara katılım oldukça azdır.</p><p>Oysa bir kez denendi mi, bırakılacak gibi değil! Tabii burada bir noktaya da değinmek gerektiğine inanıyorum. Evet, yardım ediyoruz; evet, başka hayatlara dokunuyoruz. Peki ne kadar süreliğine?</p><p>Pislikleri halı altına süpürmek gibi geçici mi? Etki ettiğimizi düşünüyoruz ama kalıcı bir sonuç gözlemleyebiliyor muyuz? Gerçekten dokunduğumuz o hayatlarda bir değişim oluyor mu? Önemli noktalardan birisi de bu, dokunuyoruz ama ne kadar?</p><p>Yine de içten gelen bir istekle, sevgiyle ve en önemlisi samimimiyetle yapılan her çalışma paha biçilemez derecede kıymetli. İçimizdeki umut ışığının hiç sönmemesi dileğiyle…</p><p>Eleştirmek için değil değiştirmek için #gönüllüyüm #gönüllüsün #gönüllüyüz!</p><blockquote>Bu yazı Samsun TOG Aktüel’de Aralık ayı için yazılmıştır.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a720ad3683e0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gönüllülük Sürecim]]></title>
            <link>https://kkilic-h.medium.com/g%C3%B6n%C3%BCll%C3%BCl%C3%BCk-s%C3%BCrecim-637f3d6bd46d?source=rss-a8f05262fff2------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/637f3d6bd46d</guid>
            <category><![CDATA[yardım]]></category>
            <category><![CDATA[proje]]></category>
            <category><![CDATA[gönüllülük]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Havvanur Kılıç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Dec 2020 11:41:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-10T04:56:37.864Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*j20Mf9Ljj5BUWyc7I1gRZQ.jpeg" /></figure><p>Gönüllü olmak ya da gönüllülük yapmak, sadece vermek midir? Ya da bunu gerçekten karşılıksız mı yapıyoruz?</p><p>Aktif bir gönüllü olarak bu sorulara cevabım HAYIR. Çünkü yalnızca vermiyorsun, aynı zamanda çok değerli şeyler alıyorsun. Karşılıksız yaptığını ya da karşılık beklemediğini iddia etsen de, aslında bekliyorsun. Ve her yaptığının bir karşılığı oluyor. Sadece farklı şekillerde tezahür ediyor diyebiliriz.</p><p>Kimimiz için bunun karşılığı içsel rahatlama, kimimiz için mutlu olmak, kimimiz için vicdan sorgulamak belki de. Ama hepsinde ortak olan öğrenmek ve deneyim. Ne kadar karşılıksız yapıyorum desek de; farkında olalım veya olmayalım, karşılığını mutlaka alıyoruz. Kazan-kazan ilişkisi denebilir sanırım.</p><p>Ben de aşırı verici görünen ama bir o kadar alıcı olan bir gönüllüyüm aslında. Ve bu yazımda sizlere bunlardan bahsedeceğim.</p><p>Küçüklüğümden beri hep birilerine yardım etmeyi sevmişimdir. Büyüyünce yardıma muhtaç kimselere yardım edeceğimi düşünürdüm. Aç olan kimselere bahçemde yemek vermek, elimde hediyelerle kimsesiz çocukları ziyarete gitmek gibi…</p><p>Ortaokulda Van depremi yaşanınca; onun için bağış kampanyası başlatıp, sınıf sınıf dolanarak bağış yapmalarını istemiştim. Dünya için küçük bizim için büyük bir miktar da toplamıştık diye hatırlıyorum. Lisede ise lösemili çocuklar için satış yapmıştım. Fakat ilk gönüllülük deneyimim resmi olarak 2018 Aralık’ta <strong>Toplum Gönüllüleri Vakfı (TOG)</strong> ile başladı. TOG deneyimimi anlattıktan sonra diğerlerine geçeceğim:)</p><p>Üniversitenin birinci sınıfında önümde konuşan iki arkadaşımın sohbetine dahil oldum. Bir topluluktan bahsediyorlardı, benimle de paylaşmalarını istedim. Samsun TOG’un Kızlan Atak toplantısına giderek, 1 haftalık hazırlık sürecinden sonra ilk okul iyileştirme çalışmamda bulunmuş oldum. Birilerinin -özellikle çocukların- hayatına dokunmak; beni her zaman etkilemiştir. Heyecanı bir başka oluyor. 30, 40 hatta bazen 80 kişinin otobüslerden inip o çocuklarla kocaman bir halkada buluştuğunu düşünün. Muazzam bir his! O çocukların umut ve sevinçle bakan gözlerini gördüğünüzde içinizde oluşan doğru şeyi yapıyorum hissi ve dolan gözleriniz…</p><p>O haftadan sonra diğer toplantı ve etkinliklerine de katılarak artık Samsun TOG gönüllüsü olmuştum. TOG’da özne, gençler yani bizleriz. Orayı biz var ediyoruz. Gönüllü olman için bir şart, sınav, mülakat aranmadığı gibi; sorumlu olman için de deneyim aranmıyor. Bu anlamda çok değerli bir oluşum, çünkü deneyim kazanma şansın oluyor. Sorumluluk aldığında; inisiyatif alma, zaman yönetimi, topluluk önünde konuşma, planlama gibi becerilerin gelişiyor. Ve diğer topluluklarla iletişim halinde olduğun için; farklı şehirlerden arkadaş edinebiliyor, aktif bir gönüllü olduğunda vakfın burs vs imkanlarından yararlanabiliyor ve en önemlilerinden biri, vakfın yönetim kuruluna aday olabiliyor, seçilirsen YK üyesi olarak devam edebiliyorsun.</p><p>Peki ben neler yaptım?</p><p>Gönüllüğümün ilk senesinde bir okul iyileştirme çalışması için kaynak sorumluluğu yapmıştım. Okul için gerekli olan malzemelere kaynak diyoruz ve yerel katılım ilkesini benimseyerek, bu kaynakları önce şehrimizdeki esnaftan talep ediyoruz. Bu noktada ihtiyaç duyulan kaynakların listesi, takibi, sayımı ve düzeni bende yani kaynak sorumlusundaydı. Her etkinliğin kendine göre bir sorumlusu oluyordu. Fakat o sorumluluğumdan sonra artık topluluğun kaynak sorumlusu olarak koordinasyon ekibinde yer almıştım.</p><p>Vakıfta ağ projeleri vardır; bunlar bütçesi ve ortağı olan, tüm toplulukların uygulayabileceği projeler. Normalde her topluluk kendi işleyişini kendisi sürdürüyor; hangi soruna çözüm olmak istiyorlarsa, onun için adım atıyor. Bu ağ projelerinden biri ise; Kırmızıda Dur De! (KDD).</p><p>KDD’nin Samsun TOG eş koordinatörü olarak önce İstanbul’da 12 farklı tog topluluğu ile bir araya gelerek 5 günlük bir eğitim aldık, ardından kendi yerelimizde ekip oluşturup, onların da eğitim almasıyla çalışmalara başladık.</p><p><strong><em>Kırmızıda Dur De!: </em></strong><em>Hedef kitlesini 3. ve 4. sınıf ilkokul öğrencilerinden, temasını ise başta bedensel söz hakkı ve onay kavramı olmak üzere çocuk hakları üzerine kuran bir projedir. Okullarad 3 ders saati içerisinde eğitim uygulanmasına yönelik bir modüldür. GSK ortaklığıyla yürütülmektedir.</em></p><p>Bunlar spesifik yaptıklarım olmakla birlikte, SamsunTOG’un birçok etkinliğinde aktif olarak yer aldım. Pandemi döneminin pasifliğini üstümüzden atmak ve krizi fırsat olarak görmek için; vakfın ilk online ulusal atağı olma özelliğini taşıyan <strong>Bu Yaz Sen de Yaz</strong> <strong>(BYSY)</strong> projesini gerçekleştirdik. Bunun da genel koordinatörlüğünü üstlenerek; fikrimin peşinden gitmenin heyecanını ve sonucunun gururunu yaşadım. Başka bir yazımda bu projeden bahsettim. Merak ediyorsan detaylara oradan ulaşabilirsin.</p><p>Gelelim günümüze; hala pandemi devam ediyor. Hala online olarak çalışma yapmaya çalışıyoruz ve ben 2020–2021 Samsun TOG topluluğunun eş koordinatörü oldum. Hem de ilk başta konuşmalarına dahil olduğum o sınıf arkadaşlarımdan biriyle :) Buradan Aslıhan ÖZAL’a da teşekkür ediyorum, harika bir ekip arkadaşı ❤</p><p>Sadece TOG’da yoktum tabii ki. Senelerdir bu anı beklediğim için, nerede topluluk görsem giriyor(d)um içine. Bunların arasında uzun süreli olmasa da <strong>Ateş Böceği Samsun (AB) </strong>ve <strong>OMÜ Bir Projemiz Var </strong>toplulukları da vardı. AB ile hayvan barınağı yapmıştım ilk kez.</p><p>Bir de <strong>TURMEPA Deniz Temiz Derneği</strong> var. Okul kulüplerine de <strong>Deniz Elçileri Topluluğu (DET)</strong> deniyor. Ben de bir TURMEPA gönüllüsüydüm ve özellikle kıyı-sahil temizlikleri yaparak sudaki yaşamı korumaya çalışıyorduk. Pandemi döneminde çevrimiçi gönüllü olmaya devam ediyorum.</p><p>Bunun yanında başka bir göz bebeğim ise: <strong>Eşit İmkanlar Projesi. </strong>Esra KARADUMAN hocamın kurucusu olduğu bu projede aslında 2019&#39;dan beri gönüllü olsam da; o sene çok aktif olmayışları ve sistemi anlamayışım sebebiyle 1 sene pasiftim. Genelde öğretmenlerin bulunduğu bir oluşum olunca, öğrenci olarak çekinmiştim ve ne yapacağımı bilmiyordum. Yine pandemiyle birlikte Eşit-İm’in sosyal medya ve tasarım sorumluluğunu üstlendim.</p><p><strong>Bittabi Gençlik Topluluğu</strong>’nu<strong> </strong>da unutmayalım. Bu ise tamamen yeni bir oluşumdu ve yakın arkadaşım Onur ATALAR’ın kendine has bir dernek kurma isteği üzerine kuruldu. Henüz dernek olmasa da topluluğun kuruluş aşamalarında yer aldım ve Medya Rehberi olarak görev yaptım. 2019 Aralık’ta 50&#39;ye yakın gençle ilk tayfa toplantımızı aldık. Biz burada<strong> gönüllüye tayfa</strong>, proje sorumlularına <strong>kaptan</strong>, koordinasyon ekibindeki sorumlulara ise<strong> rehber</strong> diyoruz. Kendimize ait bir dilimizin olması, hoşumuza gidiyor ve özel hissettiriyor.</p><p><strong>Bittabi;</strong> doğal olarak, elbette, tabii ki anlamlarına geliyor ve biz de <strong>Bittabi Çözeriz!</strong> mottosuyla hareket ediyoruz. Yeni kurulmuş ve emekleyen adımlarla projeler yapmaya çalışırken pandeminin çıkması faaliyetlerimizi etkiledi. Yine de bir gün dernek olacağına inancım tam. Hemen pandemi öncesinde yaptığımız Bir Gün Değil Her Gün 8 Mart temalı farkındalık etkinliğimizin de anlamı büyük diye düşünüyorum; ona da bir başka yazımda değinirim.</p><p>Pandemiden dolayı neredeyse tüm gönüllülük faaliyetleri durunca ben de çevrimiçi gönüllüğü araştırmaya başladım ve <strong>Bir Çocuk Bir Umut online gönüllü</strong>sü oldum.</p><p>Bunun yanında resmi olarak gönüllüsü olmasam da <strong>SosyalBen</strong> ve bölüm kulübüm <strong>Endüstri Mühendisliği Mükemmellik Topluluğu (EMMT)</strong> ’nun ortaklaşa yaptığı 2 günlük atölye çalışmasında da EMMT tarafında yer aldım. Burada yine dezavantajlı bölgelerdeki çocuklarla buluşmak ve onların hayatına dokunmak çok güzel hissettirdi. İlk gün, tek başına oturduğu sırada bile çantasını yanına çekerek en köşeye sinen bir çocuğun; ikinci gün, güldüğünü görmüştüm ve harikaydı.</p><p>Şimdi pandemide <strong>GençKal Derneği</strong>’ne de gönüllü oldum. Vakit buldukça farklı yerlerde gönüllü olmaya da devam ediyorum. Farklı insanlar, farklı topluluklar deneyimlemeyi tercih ediyorum çünkü daha çok şey öğrendiğime inanıyorum.</p><p>Bazen kendime vakit ayıramasam da, başkalarına dokunmanın mutluluğuyla ayakta kalabiliyorum. Uykusuz kaldığım geceler de oldu ama hiç pişman olmadım. Çünkü verdiğim kadar alıyorum. Başta hep vericiyim sanıyordum ama şimdi aldığımı da fark ediyorum. Her deneyimim bana çok farklı şeyler öğretti, çok farklı kapılar açtı, çok farklı insanlar tanımamı sağladı. Mutluyum. Çünkü gönüllüyüm.</p><p>Eğer gönüllülüğü henüz denemediysen hiç bekleme! İçten geliyor aslında ama içindekini keşfetmen için de denemek gerekiyor diye düşünüyorum. Benim kadar da abartma tabii :)</p><p>Ben eleştirmek değil değiştirmek için gönüllüyüm. Ve biliyorum ki toplu olarak yükselmek, tek başına yükselmekten daha kolay. Daha iyi, daha mutlu ve daha adil bir toplum için çalışmaya devam edeceğim. Seni de bu yolculuğa davet ediyorum. “Bir kişi ne yapabilir?”, “Ben nasıl değiştirebilirim?”, “Kimse beni dinlemez!” diye düşünme; sadece yap! Bir gün gerçekten bir şeylerin değiştiğini göreceksin ve o değişimdeki bir adım da senin olacak.</p><p>Gönüllülüğün ve orada tanıdığım hayatların bana kattığı her şeye minnettarım. Kendim olabilmemde etkisi büyük. Önceden düşüncesini söylemeye çekinen biriyken şimdi fikirlere öncü oluyorum ve bu paha biçilemez. Üretmenin ve dokunmanın keyfi bir başka!</p><p>Son olarak, şunu unutma: Yaptığın her iyi ve kötü şey bir gün seni bulacak. Bugün dokunduğun bir hayat ilerde sana dokunacak :)</p><p>Sevgiyle ve gönüllü kal!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mEqllbqaz7usBJmQ8l6IzA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=637f3d6bd46d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>