<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Klaudio Ndreca on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Klaudio Ndreca on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@klaudiondreca?source=rss-2fd174617312------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*hpOAmBO3Kq-ZZqj7.</url>
            <title>Stories by Klaudio Ndreca on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@klaudiondreca?source=rss-2fd174617312------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:09:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@klaudiondreca/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[I bekuar për një ditë, në vendin e mrekullive]]></title>
            <link>https://medium.com/@klaudiondreca/i-bekuar-p%C3%ABr-nj%C3%AB-dit%C3%AB-n%C3%AB-vendin-e-mrekullive-ad520e64a2d4?source=rss-2fd174617312------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad520e64a2d4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Klaudio Ndreca]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Aug 2017 08:28:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-31T08:30:36.967Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I bekuar për një ditë, në vendin e mrekullive</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/1*ZCdkbMS5xxVq2CyRo6qHxg.jpeg" /></figure><p>Të gjithë njerëzit në momente të ndryshme në jetë, katolik, myslyman apo edhe ateist qofshin ata, në momente të caktuara i drejtohen dikujt që mendja jonë është e limituar për ta perceptuar e syri për ta parë. Janë momente trishtimi , dëshpërimi, momente kur e gjithë bota të kthehet përmbys e të vështirëson çdo sekond të sajin, e të gjithë ne nxjerrim të njëjtat fjalë nga goja jonë: “Zot, më ndihmo”. Por kujt i drejohemi vallë realisht? Më kë jemi duke folur dhe çfarë presim prej tij? E vështirë për t’iu afruar përkufizimit përsa kohë jemi qenie të programuara ende për të mos njohur vetveten tonë, e jo më të tilla gjëra të cilin e nisin enigmën e tyre qysh në krijimin e njerëzimit. E për ta prekur sadopak këtë enigmë, zgjedhim të shkojmë në kishën e Laçit. Një vend ku ndoshta mund të gjesh më shumë besimtarë myslymanë sesa katolik, një vend ku mund të degjosh më thjeshtë gjuhë të ndryshme të botës sesa shqipen, sepse fuqia e saj i ka kaluar kufijtë shqipëtarë tashmë. Në faktë përpara se të niseshim parashikimi i motit na jepte një ditë të keqe me stuhi e shi të rrëmbyer, por nuk mund ta kthenim kurrsesi vendimin tonë për të shkuar në këtë datë atje pavarësisht tekave të motit. Edhe kjo hyn në pjesën e ritualit të besimit gjithashtu. E megjithatë nisemi nga Tirana me fugonat e çastit me shpresën se shoferi apo dikush tjetër bashkëudhëtarë me ne, do të na paraprij me atë çka na pret. Dhe ashtu ndodh. Mjafton ti ngacmosh paksa dhe historitë e tyre nuk kanë të sosur. Flasin për shurdhë e për memec të cilët nuk janë më të tillë pasi zgjohen në kishën e Laçit. Flasin për histori të ndryshme të kthyera në realitet të cilat janë në kufijtë e të paimagjinuarës. E tillë ishte dhe ajo e një zonje e cila teksa dëgjon bisedën tonë në automjet ndërhyn për të treguar një nga mrekullitë që kanë ndodhur në atë vend. Flet për rastin e një fëmije i cili teksa ishte duke luajtur në gurët e një pjese të rrezikshme të kishës, bie poshtë gati në një humnerë me lartësi gllabëruese. Nëna nis të qarat dhe shkon për të marrë trupin e djalit që ndoshta duhej të ishte bërë copash. Por jetëgjati nuk bëhet kurrë jetëshkurtër. E aq më shumë në një vend shenjti të tillë. Ajo shtanget kur gjen fëmijën të ulur në gjunjë, a thua vallë se ishte rënë e vrarë në një lojë futbolli fëmijnore me shokët e tij. Kaq mjafton që morrnicat të pushtojnë trupin, dhe pse me ato cfarë do të degjojmë më pas, kjo do të ishte si dicka e zakonshme. Legjenda, miti apo historia e krijimit të kësaj kishe mund të besohet vetëm nga besimtarët më të devotshëm të saj, pasi limitet aty janë në kufijtë e çmendurisë. Drejtuesi i mjetit tonë në këtë udhëtim, i vjetër në moshë, duket se e ka harruar detyrën e tij dhe është po kaq i përfshirë në bisedë. Sipas tij legjenda e kësaj kishe është e tillë edhe pse nuk mund ta vëri dorën në zjarr në një teori të tillë. Punëtorët të cilët duhej ta ndërtonin kishën e nisën atë në një anë tjetër të malit në Laç, por teksa i vinin gurët ditën atje, natën dikush i zhvendoste në një cep tjetër. Teksa kjo gjë po përsëritej e përsëritej ata pritën një natë për të parë se kush po i zhvendoste gurët në këtë mënyrë, dhe flitet se aty është parë Zoti bashkë me dy hije. Që nga ajo ditë kisha vazhdoi ndërtimin pikërisht në vendin ku ai u pa dhe ku realisht është sot, ndërsa atje ku punëtorët menduan fillimisht, sot mund të dallojm vetëm disa rrënoja si provë ndoshta e kësaj që për shumëkënd mund të quhet edhe cmenduri. Kaq mjafton që aty të pllakos heshtja, e vetmja zhurmë që dëgjohet është ajo e automjetit e cila vazhdon rrugëtimin e saj drejt Laçit. Vallë të jenë të vërteta? E vështirë për tu besuar. Sigurisht edhe sikur ti kishim parë me sytë tanë do na dukej si një iluzion apo cmenduri momenti, e si mund ti besojm kaq lehtë të treguar nga të tjerë. Pyetjet tona në lidhje me fuqinë e këtij vendi i mbyllim këtu. Ndoshta morrëm shumë më tepër se çfarë kërkuam. Por nuk mund të zbresim nga mjeti pa e bërë dhe një pyetje të fundit. “A vazhdojn veriorët të ruajnë cilësitë e tyre sic jemi mësuar të dëgjojmë për ta?”. Mesa duket jo. I përket të shkuarës. Përgjigja e shoferit i cili vinte pikërisht nga këto anë, është plotë keqardhje por e sinqertë. Ai na thotë se që kur ka hyrë leku është prishur gjithcka dhe se nuk ka më të tillë. Fjalët e tij përligjen e vërtetohen sapo zbresim në Laç. Teksa makina e rradhës që duhet të na dërgoj në kishë, na faturon të njëjtin çmim po aq sa edhe paguam në rrugën nga kryeqyteti deri këtu edhe pse në fakt nuk përshkohet as gjysma e kësaj rruge. Qartësisht po përdorej kjo ditë e shënuar për besimtarët për fitime vetjake. Por ne gjithsesi kishim vendosur për ta bërë këtë ritual ashtu sic e do zakoni, rrugën e përshkruar nga qyteti drejt kësaj kishe ta përshkonim në këmbë e jo me makinë. Shkallët ishin të gjata e rruga paksa sfilitëse, por me natyrën e kuriozitetin e herës së parë gati nuk ndihet asgjë. Në fakt është dhe shumë e vështirë të ecësh në një drejtim të vetëm, pasi gjithmonë është një turmë e madhe njerëzish që zbret mes këtyre shkallëve e një tjetër që ngjitet. Mesa duket janë të shumtë ata që ashtu si ne, kanë zgjedhur të ecin në këmbë. Një detaj i bukur i natyrës kur ecim në këtë rrugë është dhe kur hasim rrugës disa dhi të egra mali, të cilat duket sikur do të bien teksa kacavirren mes disa fund shkëmbinjve të vegjël, por që asnjëherë nuk rezulton kështu. Ato janë mësuar me këtë terren ndërsa ata që nuk janë mësuar ende duket të jemi ne. E megjithatë sapo përfundojm rrugën e hedhim këmbët e para në këtë vend nis të ndihesh ndryshe. Për momentin është ende psikologjike. Shikon përreth dhe je i mahnitur teksa sheh sesi natyra e malet e kanë rrethuar këtë vend si për të treguar që e kanë mbrojtur, dhe anë e përqark saj gjen kryqe të vogla që e rrethojnë të vendosura nëpër male si për të treguar simbolikën e tyre. E nëse Zoti ekziston, ai paska ditur të zgjedh shtëpinë e tij në të cilën do të mirëpres miqtë që duan ta vizitojnë atë. Përballë kësaj kishe diku shumë më tej shohim dhe ato rrënoja si dëshmi e asaj legjende e atij miti të treguar. Dëshira jonë është shumë e madhe për të shkuar atje por mesa duket nuk ka rrugë për të shkuar në atë vend për vizitorët kureshtarë. I vetmi vizitor që po e prekte atë natyrë atje në atë moment, ishte një bari me delet e tij. Dhe pa vënë ende mirë këmbën e parë këtu do të përballemi me emocione të forta teksa shohim mrekullinë e parë tonën në këtë kishë, dhe të fundit të kësaj Shqipërie të gjorë. Teksa prifti ishte duke mbajtur meshën e tij për besimtarët katolikë, në mes të një turme të madhe besimtarësh dallohet lehtësisht dikush. Ai ka ngritur duart lart qiellit dhe po lutet ndryshe nga të tjerët. I përket një besimi tjetër por kjo nuk e pengon atë të lutet bashkë me të tjerët, edhe pse në një mënyrë tjetër. Teksa dëgjojmë për pak kohë dhe disa fjalë nga kjo meshë mësojmë dhe dicka shumë të rëndësishme. Prifti thotë se ndryshe nga fetë e tjera, feja e krishterë është për teorinë e ringjalljes së njeriut. Padyshim kjo është dhe përligjja e festimit të pashkëve, por si për tu mos mjaftuar me kaq ai shprehet se nuk mund të jesh një besimtarë i kësaj feje nëse nuk i beson kësaj teorie. Ringjallje që sipas tij ashtu si ajo e krishtit, e ndryshon njeriun tërësisht në pamjen e tij të jashtme sa nuk mund të njihet, por në thelb flitet për po të njëjtin. E megjithatë ende pa na u larguar mirë këto emocione të mira do të përballemi me një kontrast të menjëhershëm. Megjithëse u pregatitëm për të papritura kjo na dha një goditje të fortë. Një zonjë mesatare në moshë, e mbajtur prej krahu nga një zonjë tjetër i drejtohet dikujt që asnjë prej nesh nuk e shihte por që për të ishte prezente ashtu si ne. “Ej ti më lër të qetë të jetoj për familjen time, për fëmijët e mi”. Dhe menjëherë pas kësaj thirrje deri diku të pranueshme, vijnë disa britma që kapin kupën e qiellit të shoqëruara me përpjekje me këmbë e me duar nga ana e saj. Disa e quajnë të cmendur e disa të tjerë janë të keqardhur e me lot në sy. Përvec kureshtjes së madhe e të paepur rreth diagnozës që doktorët mund të kenë përcaktuar për të, ajo që nuk mundet të kuptojmë është sesi mund të quhet i cmendur një njeri i tille i cili për një moment e kupton gjendjen e vet se ku është dhe dëshiron të dal prej saj, dhe në një moment tjetër e humb fillin e jetës. Në atë moment teksa jemi duke kryer ritin e qirinjve duke tentuar të shprehim dëshirat e kërkesat tona drejtuar tij, pas gjithë kësaj cfarë ndodhi për një moment mendon. “Në rregull, ndoshta është më mirë të iki në shtëpi tani. Dëshirat e mia sado të nevojshme mund të jenë për mua, tani më duken më tepër si teka fëmijnore”. Megjithatë mbledhim veten për të cuar ritet deri në fund. Teksa ndez qirinjtë e je duke menduar dëshirat e tua, për një moment të vetëm si rrallëherë për të kuptuar se për çfarë ke nevojë, duhet të rrish për disa minuta pranë tyre për të siguruar që qirinjtë do të vazhdojnë të shkrihen e jo të fiken. Pasi vetëm kështu mesazhi dhe dëshira jote i përcohet atij. E përvec kësaj ane përjetimi e përzierje jo normale ndjenjash, duhet pranuar që kjo kishë për shumëkënd është kthyer dhe në një lloj të mirë biznesi. Aty dallojmë disa shitësa të cilët i kemi parë rrugëve të Tiranës e Elbasanit, të cilët shisnin të njëjtat produkte ashtu si në këto qytete edhe në kishë, me një ndryshim të vetëm, cmimin. Për të vazhduar edhe me disa persona të cilët kishin ngatërruar vendndodhje pa e ditur e pa e kuptuar. Veshja e tyre e fotot e realizuara nuk mund ti përkisnin kësaj kishe, kurrsesi. Ka nga të gjitha e nga gjithçka. Thjeshtë në fund ajo që do të besosh të përket ty ta vendosësh. Dhe ne kemi zgjedhur pikërisht besimin tek Zoti, prandaj të gjitha këto që pamë thjesht do ti anashkalojmë sikur të mos kishin ndodhur e ekzistonin. Dhe nga ana tjetër, shohim dhe shume besimtarë të cilët duken të luten vërtet me cdo pjesë tyren të zemrës, teksa fjalët që thonë mund ti kuptosh dhe nga mërmëritja e buzëve duke qenë të sigurt për ekzistencën e dickaje mbinjerëzore. Edhe ateisti me i madh, në këtë vend do i duhej ta rishikonte mendimin e tij. Interesante është dhe fakti që në këtë vend me sipërfaqe të madhe e më shumë objekte fetare të shenjta, cdokush e shpik një mënyrë të re të tijën rituali besimi, e pas tij ka shumë që e ndjekin. Në fund të ritualeve nuk e dimë sesa këto dëshira do të realizohen por nëse prekim dicka të magjishme këtu menjëherë është ndjenja e momentit dhe qetësia shpirtërore. Një ndjenjë e cila ashtu siç në efektin e alkolit, të jep përshtypjen se je i aftë të guxosh deri në cmenduri për të tentuar të marrësh gjërat që ndoshta të përkasin ty, por që në realitet janë shumë të vështira për tu marrë. Një ndjenjë e cila të vjen duke parë ambjentin përreth dhe duke medituar paksa me veten tënde dhe me mënyrën sesi është e ndërtuar jeta. Dhe sapo nis ta lësh këtë kishë frika e humbjes, pasigurisë dhe e dështimit do të kthehet sërisht më prezente se kurrë, për të kthyer në jetën tënde reale. Në atë jetë ku ti ke humbur e do vazhdosh të humbësh pafundësisht gjëra që të përkasin vetëm sepse ke frikën e guximit. A thua se ka Zot? A thua të jetë dora e dikujt e gjitha kjo që ne po jetojmë? A thua se jeta qënka e gjitha një teatër me fillim e fund të përcaktuar? Nuk e dimë. Nuk mundet ta dimë. Përsa kohë e kufizojmë veten nga gjëra shumë herë më të vogla nga frikëra nga më të shumëllojshmet është qesharake të përpiqemi ti japim përgjigje pyetjeve të kësa natyre. Por sot kuptuam dicka të rëndësishme. “Sa krijesa të vogla jemi përballë kësaj xhungle që na është servirur”.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad520e64a2d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>