<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@koyulacivert?source=rss-6268a63268ac------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*tZUSuiyMDrcegWRUjH-KdA.jpeg</url>
            <title>Stories by Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@koyulacivert?source=rss-6268a63268ac------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 14:35:50 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@koyulacivert/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Aidiyet ve Suçluluk Duygusu Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/@koyulacivert/aidiyet-ve-su%C3%A7luluk-duygusu-%C3%BCzerine-5712addc9e81?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5712addc9e81</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Feb 2024 15:54:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-29T15:54:39.419Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/991/1*ID1mjL2Kpt8U2yZy94YAaQ.jpeg" /><figcaption>Paul Klee, Çam Ağacı, 1932</figcaption></figure><p>Çocukken içine doğduğumuz ailenin/kabilenin/topluluğun içinde kabul görmek, ait hissetmek o denli önemlidir ki bunun uğruna kendi otantik yönlerimizi feda ederiz. Çünkü bu hayat memat meselesidir. O topluluktan dışlanmamıza neden olabilecek en ufak bir eylem içerisinde bulunmak suçluluk duygusunu tetikler ve suçluluk duygusu, utanç kapsanması en zor duygulardandır. Reddedilme, dışlanma, kabul görmeme korkusu ile yaptığımız &quot;hataları&quot; hemen telafiye geçeriz.</p><p>Büyüdüğümüzde ne zaman kendi yolumuzu seçmek istesek, özlemlerimize kulak kesilsek, potansiyelimize yüzümüzü çevirsek aynı suçluluk duygusu ele geçirir bizi. Tanıdıktır. Burada ait olmak, kabul görmek baskın gelirse şayet yüreğimizden/özümüzden yükselen sese ihanet eder ve bize biçilmiş kaderi seçeriz.</p><p>Bert Hellinger &#39;Suçluluk duygusunu tolere edemeyen çocuk kalır&#39; derken tam olarak bunu kasteder.</p><p>Suçluluk duygusu yapmamız gerektiğini düşündüğümüz bir eylemi yapmadığımızda ya da yapmamız gerektiğini düşündüğümüz bir eylemi yapmadığımızda karşımıza çıkması muhtemel bir duygudur.</p><p>Bazı ihtiyaçlarımızı karşılamak için bazı ihtiyaçlarımızdan vazgeçmek zorunda olduğumuz inancına sahip olabiliriz.</p><p>Oysa böyle olmak zorunda değil.</p><p>Örneğin bir ilişkide hem kabul görmeyi deneyimlerken hem de kendim olabilirim.</p><p>Tüm tarafların eş değerli olduğu bir yerden herkesin ihtiyaçlarının karşılandığı hiç değilse dikkate alındığı bir yol mümkün.</p><p>Orada buluşalım mı?</p><h4>Not: Suçluluk duygusuyla baş etmek ve onu bünyede taşımak zor olabilir. Bu duyguyu içeri alırken bile bedenden pek çok savunma yükselebilir. Bununla birlikte üzerine çalışılırsa bedende taşınabilmesi ve bu duyguyla beraber olası en uygun seçeneği seçmek mümkündür.</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5712addc9e81" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[En Derin Özlemim Nedir?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/en-derin-%C3%B6zlemim-nedir-60e07e93deb1?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/60e07e93deb1</guid>
            <category><![CDATA[şiddetsiz-i̇letişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[i̇htiyaçlar]]></category>
            <category><![CDATA[şefkat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Jun 2023 08:48:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-15T16:01:38.134Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Gtl7kX5C_mFNne7ReQtOXw.jpeg" /></figure><p>“Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?’” Sabahattin Ali — Kürk Mantolu Madonna</p><p>Neye önem veriyorum? Neye gereksinim duyuyorum? Neyin özlemini çekiyorum? Neler benim için olmazsa olmaz? Neye kıymet veriyorum? Nasıl bir çevrenin/bağlamın içinde yer almak isterdim?</p><p>Benim ihtiyaç duyduğum şey ne?</p><p>Hava, su, besin, barınma, cinselliğin ifade edilmesi gibi fiziksel olabileceği gibi, uyum, denge, huzur, barış gibi manevi birliği de temsil edebilir ihtiyaç. Yakınlık, içtenlik, sıcaklık, sevgi, bağlantı, kabul gibi sosyal olabileceği gibi, hayallerimi, hedeflerimi, değerlerimi gerçekleştirmek için kendi yolumu seçmek gibi özerklik de ifade edebilir ihtiyaç ve tüm insanlar aynı ihtiyaçları paylaşırlar, aynı özlemleri çekerler.</p><p>Peki bugüne kadar bana neye ihtiyacın var diye hiç sorulmadıysa, neye özlem çektiğime dair kendime merakla yönelmemişsem, nereden bileceğim ben neye ihtiyaç duyduğumu hele de hiç deneyimlememişsem?</p><p>Buraya derin ve şefkatli bir ahhhh koyasım geldi. Yalnız değiliz.</p><p>Bir şeyin yokluğu ya da varlığı bizde bazı duyguları açığa çıkarır. Örneğin huzura, barışa, dengeye ihtiyaç duyduğumuzda ve bunun yokluğunda kendimizi kaygılı, gergin, yorgun, yıpranmış vb hissedebiliriz. Varlığında ise dingin, şükran dolu, hoşnut, gönül rahatlığı vb hissedebiliriz.</p><p>İhtiyaçlar karşılandığında ya da karşılanmadığında bazı duygular ortaya çıkar. Bu duyguların izini sürmek bizi altında yatan gereksinime götürebilir. Kaygıyı takip ettiğimizde örneğin dinlenmeye ihtiyacımız olduğuna rastlayabiliriz. Öfkenin izini sürdüğümüzde saygıya olan gereksinimimizi fark edebiliriz. Şu anda neyin özlemini çekiyorum, ne olsaydı …. hissederdim, bu duygumun altında yatan ihtiyacım ne diye sorup, kendimize sağlıklı bir merakla bakabiliriz. Bir çocuk merakıyla.</p><p>Neye özlem çektiğimin, neye gereksinim duyduğumun farkına vardım peki şimdi ne olacak? Hele de kendi ihtiyaçlarımı görmezden gelmeyi, önemsizleştirmeyi, yargılamayı, kınamayı, bastırmayı, susturmayı, başkalarınınkini önceliklendirmeyi ve hatta o ihtiyaçların asla karşılık bulmayacağını öğrenmişsem ?</p><p>Buraya şefkatli bir kalp ve bir çift göz bırakıyorum. Tüm mevcudiyetini sunarak, yargılamadan, suçlamadan, üste çıkmadan, tavsiye vermeden, ihtiyaç duyduğun şekilde seni dinliyor olacak. Ne söylemek istersin? Dilersen bir defter ile kalem de koyabilirim, görülmemiş, duyulmamış, karşılık bulmamış özlemlerine dair ne anlatmak istersin?</p><p>…. ihtiyacım varlığını onurlandırıyorum. Bugüne kadar kendine karşılık bulmayışını anlıyorum. Sana şefkatle alan açıyorum ve yasını tutuyorum. Bu cümleleri duymak sana, kalbine nasıl geldi?</p><p>Neye ihtiyaç duyduğumu biliyor olmak onun mutlak suretle karşılanacağı anlamına gelmiyor elbette. Karşılanması için nelerin mümkün olduğuna, varsa bunun önündeki engellerin farkına varabileceğime ve hiç karşılanmaması halinde bununla nasıl kalabileceğime dair bir kapı aralıyor bana.</p><p>Bu kapıdan girmeden evvel burada biraz durmak ve kendime şu cümleleri söylemek istiyorum.</p><p>“Bu ihtiyaç bana ait ve çok değerli. İhtiyacıma sahip çıkmak ve onun sorumluluğunu almak istiyorum.”</p><p>Hadi gelin özlemini çektiğimiz, gereksinim duyduğumuz şeyin önünde duran çitler neler olabilir birlikte bakalım.</p><p>- İhtiyaçlarımızı yok saymak, bastırmak, görmezden gelmek yerine onları açıkça ifade ediyor muyuz? İhtiyaçların ifade edilmesi onların karşılanma ihtimalini yükseltirken her zaman öyle olacağı anlamına gelmiyor tabi ki. Ancak yine de söylenmek, ima etmek, anlaşılmayı beklemek, yorum ya da benzetmelerle dolaylı yollara sapmak yerine açıkça ifade etmek karşı tarafın bizi daha “doğru” duymasına imkan verir.</p><p>- İhtiyaca dair hayatımızı zorlaştıran, kendimizle ve çevremizle kuracağımız şefkatli iletişimin önüne geçen öğrenmelerimiz de bu engeller arasında. ”Kimseye muhtaç değilim. Kimseye müdana etmem. Ben kendi kendime yeterim. “ İhtiyaçlarımızın bir kısmını doğrudan kendimiz karşılayabiliyorken bazıları için sınırlı kalıyoruz ve desteklenmeye, çevrelenmeye, almaya ihtiyaç duyuyoruz.</p><p>- İhtiyacın kendisini yargılıyor olabilir miyiz? Örneğin eğlenmek, gülmek, neşe, mizah, kötü/ yanlış/ayıptır gibi yargılar. Buralara bakabilir miyiz?</p><p>- İhtiyaçların çatıştığına dair öğrenmelerimiz. “Kabul görmek istiyorsam kendim olmaktan vazgeçmeliyim. Eğer yakınlık kurarsam özgür olamam.” Kabul, aidiyet, uyum, içtenlik, özgürlük, yakınlık, bağ kurma hepsi çok değerli ihtiyaçlar ve hiçbiri birbiriyle çatışmaz. Peki çatışan nedir o halde? Onları karşılama, giderme yollarımız. Örneğin bebekken kaçıngan bağlanan bireylerin, yakınlık kurdukları zaman özgürlüklerini kaybedeceklerine dair inanç geliştirdiklerini biliyoruz. Memnun ederek hayatta kalma stratejisine sahip bireylerin uyum uğruna otantik taraflarından vazgeçme eğiliminde olabildiklerini biliyoruz. Buralara bakabilir miyiz?</p><p>-İhtiyaçlarım üst üste gelmiş olup, onları önceliklendirmede sorun yaşıyor olabilir miyim?</p><p>- Çevresel kaynaklarım ihtiyaçlarımın karşılık bulması için uygun mu?</p><p>Burada, bu kapının önünde biraz durmak istiyorum.</p><p>Üzerinde “engel” yazılı o kapının önünde biraz daha durup içeride başka neler olabilir diye bakmaya devam edelim birlikte.</p><p>İhtiyaçların ifade edilmesi onların karşılanma ihtimalini yükseltirken her zaman öyle olacağı anlamına gelmiyor tabi ki. Ancak yine de söylenmek, ima etmek, anlaşılmayı beklemek, yorum ya da benzetmelerle dolaylı yollara sapmak yerine açıkça ifade etmek karşı tarafın bizi daha “doğru” duymasına imkan verir. Peki çevresel kaynaklarım ihtiyaç duyduğum şekilde ihtiyaçlarımın karşılanması için elverişli mi?</p><p>Nasıl bir bağlam içerisinde yaşıyorum? Kimler beni çevreliyor? Uzandığımda elim kimin eliyle destekleniyor? Bu kişilerin kendi içsel kaynakları ne durumda? Dinleme becerileri mevcut mu? Sınırlarla ilişkileri nasıl? Gönülden mi alıp veriyorlar yoksa mecburen mi? Alış veriş karşılıklı mı yoksa tek taraflı mı? Kendilerini nasıl ifade ediyorlar? İfade ediyorlar mı? Benim kendimi ifade etmem için alan açıyorlar mı? Eleştiri, yargı, suçlama, tavsiye, kendinden örnek verme, büyüklenme vb olmadan beni duyabilecek yerleri var mı? Anlamaya yönelik sağlıklı bir merakları var mı? Karşılıklı olarak ihtiyaçların giderilmesine yönelik yeni yollar bulmaya hevesliler mi? Daha önceki deneyimlerimden neler öğrendim? Bugün hangileri işlevsel hangileri ise uyum bozucu? Almak ile ilişkim nasıl? Vermek ile ilişkim nasıl?</p><p>Karşılıklı olarak duygu ve ihtiyaçların açık ve net bir biçimde ifade edildiği, özlemlerin hayat bulduğu, olmaması halinde ise bununla kalabildiğim bir çevre içinde miyim? Değilse bununla ilgili nasıl adımlar atabilirim? Adım atabilir miyim?</p><p><a href="https://www.siddetsiziletisim.com/_files/ugd/e0f8cd_aac8e98660f94f2ab76aa6a74a440658.pdf">Benim ihtiyaç duyduğum şey ne?</a></p><p><a href="https://www.siddetsiziletisim.com/_files/ugd/e0f8cd_aac8e98660f94f2ab76aa6a74a440658.pdf">Senin ihtiyaç duyduğun şey ne olabilir?</a></p><p><a href="https://www.siddetsiziletisim.com/_files/ugd/e0f8cd_90d8b371ebad439995b38f0f9be6e162.pdf">İkimizin de ihtiyaçlarının hayat bulduğu bir yol/yer mümkün mü?</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=60e07e93deb1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/en-derin-%C3%B6zlemim-nedir-60e07e93deb1">En Derin Özlemim Nedir?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Özür Dilemek ve Hakiki Bağlar Kurmak Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6z%C3%BCr-dilemek-ve-hakiki-ba%C4%9Flar-kurmak-%C3%BCzerine-9eaf8a202c18?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9eaf8a202c18</guid>
            <category><![CDATA[şefkat]]></category>
            <category><![CDATA[şiddetsiz-i̇letişim]]></category>
            <category><![CDATA[özür-dilemek]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 May 2023 19:48:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-16T13:15:22.258Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1006/1*TvExUZcrWnnQjock0e7BjQ.jpeg" /></figure><p>Hepimizin bir davranışı zaman zaman bir başkasının dünyasına iyi gelmeyebiliyor. Böylesi zamanlarda özür dilemek bazen baştan savma, geçiştirme, durumu idare etme, kurallara uyma gibi duyulurken özür dileyen kişi açısından savunma, zayıflık, güçsüzlük, düşük özgüven, kusurluluk, suçluluk, yenilgi, haksızlık, boyun eğme, vb. gibi görülebiliyor. Hatta kimilerimiz kendi hakikatine sahip çıkabilmek için &quot;özür dilerim&quot; cümlesini hayatından çıkarmak zorunda kalıyor.* Çünkü böyle bir cümlenin sahiciliğine ve onarıcılığına inancını yitirmiş durumda.</p><h4>Peki içten, kulağa hakiki gelen ve kalbimize temas eden bir özrün ardındaki niyet neye benzer?</h4><p>Bu ilişki ve devamlılığı benim için çok kıymetli. Aramızdaki bağı korumak, onarmak, tamir etmek, belki birlikte yas tutmak, bu zorluğun birlikte üstesinden gelmek, güveni yeniden tesis etmek, ilişkimizi iyileştirmek, sana ve seninle olan ilişkime verdiğim değeri gözetmek ve bunlar için neler yapabileceğimize beraberce bakmak istiyorum.</p><h4>Peki bu niyeti görünür kılan bir özrün dili neye benzer?</h4><p>Kırıldığını, incindiğini görüyorum. Belli ki ben şu ihtiyacımı karşılamak üzere böyle davranırken bu tutumum senin hayatını güzelleştirmemiş. Seni gerçekten anlamak, dinlemek ve bu davranışım sonrasında neler hissettiğini, içinde nelerin canlı olduğunu duymak, oraları görmek üzere buradayım.</p><p>Yeterince duyulduğuna, anlaşıldığına inandığım bir yerde eğer yeri ve merakı varsa ve duymak için hazırsa ben de kendimi ifade edebilir, davranışımın ardındaki ihtiyacı, niyeti belirtebilirim. Belki de bu bağlantının hakiki bir yerden devam edebilmesi ve hatta derinleşebilmesini mümkün kılan yeni yolları beraberce belirleyebilir ve güvenin yeniden tesisi için bunları eyleme dökebilirim.</p><h4>Peki ya kendimi ifade etmem için beni dinlemeye hiç yeri ve merakı yoksa, buna hazır değilse?</h4><p>Barış ortamının hemen ortaya çıkması ne harika olurdu ancak ilişki içinde durum bazen farklılık gösterebiliyor.<br>Bunun bir süreç olduğunun farkında olarak, şimdi değilse bile zaman içinde dinleyip dinleyemeyeceğini sormak; kendimizi ifade etme ihtiyacımızı belirtmek; eğer bu konuda biz bir ilerleme kaydedemediysek bunu söylemek ve bunu/ bunları söylersem ben de kendimi tamamlanmış hissederim deyip açığa çıkanları gözlemlemek nasıl gelir?*</p><h4>Peki tüm bunlar olurken kendimi nasıl gözeteceğim?</h4><p>Her davranış bir ihtiyaç karşılama girişimi varsayımıyla bakarsam eğer, kendimi suçlamadan, utancın içinde kavrulmadan, eşit bir yerden, duygularım ve ihtiyaçlarımla bağlantıda kalarak kendimi ifade edebilirim. Böylece bunun altında ezilmeden ve karşımdaki kişiye duygularımın sorumluluğunu yüklemeden sesimi duyurabilme imkanım olur.</p><h4>Böyle bir dinlemenin mümkün olduğu bir yerde neler açığa çıkabilir?</h4><p>Muhtemelen kan basıncımızın azaldığı bedenimizin gevşediği, olası düşman imgesinin kaybolduğu, güvenin yeniden inşa edildiği, bağların onarıldığı ve hatta derinleşmesinin mümkün olduğu, intikam, küskünlük, kırgınlık gibi duyguların dönüşebildiği, ortak değerlerin yeniden tanımlandığı, işbirliğinin arttığı ve buna uygun yolların belirlendiği bir yere götürebilir bizi.</p><h4>&quot;Doğru ve yanlışın ötesinde bir yer var. Seninle orada buluşalım.&quot; Rumi</h4><h4>Peki hakiki duyulmayan bir özür neye benzer?</h4><p>Haklı-haksız, iyi-kötü, doğru-yanlış, suçlu-suçsuz, ayıp, kusur, utanç ekseninde bakılan, çoğunlukla hakikati olmayan, üstün körü, lafta söylenmiş, kimi zaman kurallara uymak için yapılan kimi zamanda lütufmuş gibi sunulan bir özür, bağlantıyı koparan, kestirip atılmış, özensiz, durumdan bir an önce kurtulmak için söylenmiş olarak duyulabilir.</p><h4>Peki böyle bir özrün dili neye benzer?</h4><p>&quot;Bu davranışım için üzgünüm ama sen de bunları söyledin/ böyle davrandın vb...&quot;</p><p>&quot;Bu davranışım için üzgünüm. Eğer sen böyle davranmasaydın/ söylemeseydin vb... ben de böyle davranmazdım/söylemezdim vb...&quot;</p><p>&quot;Böyle hissettiğin için üzgünüm.&#39; ; Kendi davranışı yerine odağı karşı tarafın tepkisine yöneltmek olarak duyulabilir.</p><p>&quot;Çabuk benden özür dile.&quot;</p><p>&quot;Özür dilerim. Tamam mı? Oldu mu? Rahatladın mı? İstediğini aldın mı? Başın göğe erdi mi?&quot;</p><p>&quot;Lütfen hemen şimdi özrümü kabul et. Özür diledim işte. Ne istersen yaparım söyle.&quot;; Kendimi suçlu/utanç içinde hissediyorum ve bu acıyı bir an evvel dindirmek istiyorum. Amacım seninle olan ilişkimden çok kendi duygularım gibi duyulabilir.</p><p>Böyle bir özür bizi yaklaştırır mı? İlişkideki güveni tesis eder mi? Bağlantıyı destekler mi? Özeni, hassasiyeti, değeri, saygıyı iletir mi?</p><p>* Sevgili Gonca Fide’ye, açtığı Zürafa ve Çakal Dili Anahtar Ayrımı alanında özüre dair ondan ödünç aldığım ve bende önemli kapılar aralayan bu iki cümle için çok teşekkür ederim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9eaf8a202c18" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6z%C3%BCr-dilemek-ve-hakiki-ba%C4%9Flar-kurmak-%C3%BCzerine-9eaf8a202c18">Özür Dilemek ve Hakiki Bağlar Kurmak Üzerine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ortak İnsanlık Hali]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ortak-i%CC%87nsanl%C4%B1k-hali-4a3dc0e153f9?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4a3dc0e153f9</guid>
            <category><![CDATA[i̇nsanlık]]></category>
            <category><![CDATA[birlik]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[öz-şefkat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Apr 2022 12:38:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-02T06:21:00.576Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1kN2orFEs37yztT1H1qiaQ.jpeg" /></figure><p>Zor deneyimlerin içinden geçerken hemen hepimiz bunun yalnızca bizim başımıza geldiğini düşünür ve böylesine acı verici deneyimi bir tek bizim yaşadığımıza inanırız. Sanki bizim dışımızda herkes mutlu ve normal yaşamlarına devam ediyor gibidir ve bir tek biz şu anda başımıza yağan bu karı eritiyor oluruz. &quot;Neden ben?&quot; , &quot;Neden başkası değil de ben?&quot; diye sorup kendimizi yalnız ve izole hissederiz.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Oysa durum pek de böyle değildir. Sebepleri birbirinden farklı olsa da hepimiz acıyı deneyimleriz. Hayatın içinde istisnasız herkes için acıya yer vardır. Hepimiz başarısızlığa uğrar, hatalar yapar ve zorluklarla karşı karşıya kalırız. Bu insan olma deneyiminin bir parçasıdır ve son derece doğal ve normaldir.</p><p>Benim zor zamanlarımda hissettiğim acı senin zor zamanlarında hissettiğin acıyla aynıdır. Koşullarımız farklı, acının düzeyi ve sebebi farklı olsa bile acı çekme deneyimi aynıdır. Buradaki acıyı çıkarıp, yerine üzüntü, öfke, kıskançlık, utanç ya da minnet ve iyilik de koyabiliriz. Hepimiz için bunların tadı aynıdır. Herkesin hikayesi farklıdır ancak deneyim aynıdır.</p><p>Gecenin bir yarısı bebeğim uyumadığı için kaygı yaşadığımda ve bunun her anlamda farkına vardığımda, dünyanın dört bir yanında benzer problemi yaşayan insanlarla bağ kurabilirim. Bu zorlu deneyimin yalnızca bana has olmadığını, herkesin benim gibi zorlandığını hatırlayabilir ve yalnız olmadığımı anlama fırsatına sahip olabilirim.</p><p>Yalnız olmadığımı bilmek, içinde bulunduğum durumun ortak insanlık hali olduğunu anlamama yardımcı olur. Bu da beni seninle görünmez iplerle bağlı kılar.</p><p>Bunlar senin kulağına, kalbine nasıl geliyor?</p><p>Kaynak;<br>Pema Chödrön - Sıçrayış / Koridor yy<br>Dr, Christopher K Germer &amp; Dr. Kristin Neff - Öz Şefkatli Farkındalık / Diyojen yy</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4a3dc0e153f9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ortak-i%CC%87nsanl%C4%B1k-hali-4a3dc0e153f9">Ortak İnsanlık Hali</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Terapötik Yöntem Olarak Yazı Yazmak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/terap%C3%B6tik-y%C3%B6ntem-olarak-yaz%C4%B1-yazmak-c36c7f90a43a?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c36c7f90a43a</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yazı-yazmak]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[dışavurumcu-yazı]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 11 Dec 2020 13:15:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-11T14:12:58.464Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*IBQA0UZxYvWc1UOP3LX89g.jpeg" /><figcaption>12 Temmuz 1940’ta Virginia Woolf tarafından kaleme alınan bir mektup</figcaption></figure><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6r%C3%BCnt%C3%BC-c3ce37857785">İlk bölümde</a> yürüdüğü yollar boyunca her defasında çukura düşen kişi, mekan, zaman ve kişiler değişse de kendisini düzenli bir biçimde hep aynı çeşit “şeylerin” içinde bulmaktadır. Örüntü ya da motif diye adlandırabileceğimiz bu düzenli tekrarlar, hepimizin hayatında biz onları fark edene kadar kendine yer bulur, hatta çoğu zaman <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/fark%C4%B1ndal%C4%B1k-nam%C4%B1di%C4%9Fer-mindfulness-4d4d188e1abf">fark ettikten</a> sonra bile.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>İçe açılan o kilitli kapıyı açabilmek ve o karanlık odada gözlem yapabilmek kuşkusuz ilk adım olacaktır. <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6rmek-%C3%BCzerine-c6a6af8e163d"><strong>Peki doğru gözlem mümkün müdür?</strong></a> Olanı olduğu gibi görmemizin önündeki perde <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/alg%C4%B1-%C3%BCzerine-85c934911a1d">algıdır</a> ve algının dayanağını ise çoğu zaman kişinin önceki deneyimleri, beklentileri, ihtiyaçları vb oluşturur. Olanı olduğu gibi görebilmek uzun ve sürekli bir çabayı gerektirir. Yargıları azalta azalta, sapla samanı ayırarak, kendi sesimizi bularak ilerlemek oldukça meşakkatli bir yoldur.</p><p>Hepimizin duygu/durum/düşünce/davranış ve fiziksel zorlanmalarla baş etme yolları birbirinden çok farklıdır ve genelde alışık olduğumuz yöntemlere bağlı kalma eğiliminde oluruz. Buna otomatik pilot konumu denilir. Biz otomatik pilottayken, düşünmeden dürtüsel tepkiler veririz, bedenimiz başka bir şeyle meşgulken zihnimiz farklı şeylere dikkat kesilmiştir. Bu konumun bize kazandırdığı tasarruflar oldukça fazladır ancak amacımız örüntümüzü fark etmek olduğunda bizi anda kalmaktan alıkoyan bu konumdan çıkmamız gerekir. Yani öğrenmek istediğimiz biz otomatik pilottayken duygu/durum/düşünce/davranış vb nasıl başa çıkıyoruz? Neler hissediyoruz? Zihnimizden geçenler nedir? Bedenimizde nasıl tepkiler meydana geliyor? Davranışlarımız neler içeriyor? Ancak bu şekilde kökleşmiş örüntülerin farkına varıp, bakış açımızı genişletebiliriz. Farkındalığı geliştirebilmek ve biz otomatik pilottayken duygu/durum vs ile nasıl başa çıktığımızı gözlemleyebilmek için bazı yönlendirilmiş dikkat egzersizleri ve terapi yöntemleri mevcuttur.</p><p><strong>Peki bu yazının başlığına konu olan “yazı yazmak” ne işe yarar?</strong></p><p>Sosyal Psikolog James Pennebaker tarafından çok sayıda araştırmayla* ele alınan dışavurumcu yazı (expressive writing) pratiği** zihnimizde olup bitenleri olduğu haliyle, tamamen akışa bırakarak ve dil bilgisi kurallarını umursamadan, belirli bir sürede ve o süre dolana kadar yazmayı sürdürerek kağıda aktarmayı içeriyor. “Sanatçı’nın Yolu” yaklaşımının yaratıcısı Judith Cameron’un dışavurumcu yazı önerisi ise serbest yazı sürecini günde üç sayfa ile sınırlıyor. (her iki yaklaşımda da tek kural: süre ya da sayfa sınırı dolana kadar yazmaya ara vermeden devam etmek)</p><p>Herhangi bir sansür uygulamadan, beğenilmek, onaylanmak, yargılanmak vb gibi bir kaygı gütmeden, kendimizi bastırmadan, içimizden geldiği gibi zihnimizde olup bitenleri kağıda döktüğümüzde, düşüncelerimiz, inanç kalıplarımız, beklentilerimiz, hayallerimiz, duygularımız vb hakkında önemli bilgiler edinebiliriz. Böylece biz otomatik pilottayken duygu/durum vs ile nasıl başa çıktığımızı gözlemleyebilir ve bize oldukça karmaşık görünen bazı deneyimleri çözümleme şansı elde edebiliriz. Kişinin kendini ifade etmek konusunda giderek özgürleşmesine yol açan bu pratik bir müddet sonra kökleşmiş örüntülerin fark edilmesine ve kişinin meseleyi farklı perspektiflerden ele alabilmesine imkan tanıyabilir. Bu da <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kabul-etmek-caeb56a8e31a">kabullenmeyi</a> getirirken, farkındalığımızı geliştirmemize olanak sağlayacaktır.</p><p>Dışavurumcu Sanat Terapisti Yasemin Bihter Adalı, dışavurumcu yazı yazmanın gerçeğin üzerine serilmiş örtüleri kaldırmaya, kabul görmek için takılmış maskeleri indirmeye benzediğini söylüyor. (<a href="http://www.psychologies.com.tr/yazi-yazmanin-terapotik-faydalari/">Adalı, Bihter</a>)</p><p>Not: El yazısı yerine daktilo ya da klavye kullanımının ne kadar etkili olup olmadığı bir başka yazının konusu olabilir.</p><p><strong><em>Kaynaklar</em></strong><em>:</em></p><p><a href="https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1745691617707315">Pennebaker, J. W. (2018), Expressive Writing in Psychological Science, <br>Perspectives on Psychological Science, Volume: 13 issue: 2, page(s): 226–229</a></p><p><a href="http://www.gruberpeplab.com/teaching/psych3131_summer2015/documents/14.2_Pennebaker1997_Writingemotionalexperiences.pdf">Pennebaker, J. W. (1997), Writing about emotional experiences as a therapeutic process, Psychological Science, 8, 162–166.</a></p><p><a href="https://uploads-ssl.webflow.com/59faaf5b01b9500001e95457/5bc565d462d1401b8f061a89_Pennebaker%2C%20J.%20W.%2C%20%26%20Beall%2C%20S.%20K.%201986.pdf">Pennebaker, J. W., &amp; Beall, S. (1986). Confronting a traumatic event: Toward an understanding of inhibition and disease. Journal of Abnormal Psychology, 95, 274- 281</a></p><p><a href="http://www.psychologies.com.tr/yazi-yazmanin-terapotik-faydalari/">http://www.psychologies.com.tr/yazi-yazmanin-terapotik-faydalari/</a></p><p>*Sosyal Psikolog James Pennebaker 1986 yılında yayımlanan makalesinde yer alan çalışmasında, çalışamaya katılan kişilerden travmatik ya da yüzeysel bir konu hakkında dört gün boyunca günde 15 dakika yazmalarını istiyor. Araştırmayı takip eden dönemlerde derin kişisel sorunları çevreleyen duygu ve düşüncelerle yüzleşmenin fiziksel sağlığı geliştirdiği tespit ediliyor.(Pennebaker &amp; Beall, 1986)</p><p>Bu araştırmadan iki yıl sonra Pennebaker ve arkadaşları (Pennebaker, Kiecolt-Glaser, &amp; Glaser,1988) tarafından sağlık merkezine başvurularda azalma ve sağlıklı yönde bağışıklık değişimi sonuçları olan benzer bir çalışma daha yapılıyor. (Pennebaker, 2018)</p><p>1990 ortalarından itibaren dışavurumcu yazı pratiğinin sağlığımızı iyileştirme yönündeki etkilerine ilişkin pek çok araştırma yapılıyor. (Pennebaker, 2018)</p><p>**Önümüzdeki üç gün boyunca, hayatınızın en travmatik deneyimine ilişkin en derin duygu ve düşüncelerinizi kağıda dökmenizi istiyorum. Yazarken, kendinizi gerçekten akışa bırakmanızı ve en derin duygu ve düşüncelerinizi keşfetmenizi istiyorum. Bu travmayı çocukluğunuzla, ebeveynler, sevgililer, arkadaşlar veya akrabalar dahil başkalarıyla olan ilişkilerinizle ilişkilendirebilirsiniz. Ayrıca bu olayı geçmişinizle, mevcut anınızla veya geleceğinizle ya da geçmişte kim olduğunuzla, kim olmak istediğinizle veya şu anda kim olduğunuzla ilişkilendirebilirsiniz. Yazmanız istenilen günlerde tek bir konu üzerinde yazabileceğiniz gibi her gün farklı bir konu da seçebilirsiniz. Yalnızca travma yaşamadık ve fakat hepimizin büyük çatışmaları veya stres faktörleri oldu — bunlar hakkında da yazabilirsiniz. Tüm yazılarınız tamamen gizli kalacaktır. İmla kuralları, cümle yapısı veya dilbilgisi konusunda endişelenmeyin. Tek kural, yazmaya başladıktan sonra, süreniz dolana kadar yazmaya devam etmenizdir. (Pennebaker, 1997)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c36c7f90a43a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/terap%C3%B6tik-y%C3%B6ntem-olarak-yaz%C4%B1-yazmak-c36c7f90a43a">Terapötik Yöntem Olarak Yazı Yazmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Algı Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/alg%C4%B1-%C3%BCzerine-85c934911a1d?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/85c934911a1d</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 08 Dec 2020 10:36:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-08T11:17:12.686Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/491/1*_GQEJSn-vJrq7X8dvalfhg.jpeg" /><figcaption>Müller-Lyer İllüzyonu</figcaption></figure><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6rmek-%C3%BCzerine-c6a6af8e163d">Bir önceki bölümde</a> eğer algılarla gerçeğin çatışmasını doğru bir şekilde gözlemleyebilirsek bu noktadan sonra son derece yapıcı ve eyleme dönük ikinci sorunun karşımıza geleceğinden bahsettik. <strong>Peki bu yanlış algıyı nasıl değiştirebilirim?</strong></p><p>Buraya girmeden evvel algı ve algı yanılmaları üzerinde durmak istiyorum.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Zihinden söz edildiğinde genellikle inançların, isteklerin, duyumların, duygulanımların, acıların, hayallerin vb bir arada olduğu bir bütünden söz edilir. Etraftan gelen verileri kendi zihin süzgecimizden geçiririz ve bu süzgeç deneyimlerle, değerlerle, inançlarla vb oluşan bir filtredir. Sahip olduğumuz bu filtre, nesneleri nasıl gördüğümüz üzerinde oldukça etkilidir. Görüşlerimiz algılarımıza bağlıdır.</p><p><strong>Peki nasıl algılarız?</strong></p><p>Kendimizde ve dış dünyada olup biten her şeyi görme, işitme, dokunma gibi duyu organları tarafından alınan karmaşık ve çok boyutlu girdilerin beyin tarafından yorumlanıp anlamlandırılması sürecine algılama denir ve bir duyumun beyne aktarılmasından çok daha fazlasını içerir. Aynı uyarıcı farklı kişiler tarafından farklı yorumlanacağı gibi; aynı kişi, aynı uyarıcılara farklı biçimlerde anlam yükleyebilir. Evrimci biyolog Marc Hauser bununla ilgili şu örneği verir. Şayet bir kişiye bir köpeğin hatta bir başka kişinin koklama sistemini takarsak o kişinin algısı değişmez yalnızca duyumsama biçimi değişir. Bir köpeğin koklama sistemini almış olan kişi yüz metre ilerideki bir yangın musluğuna bulaşmış miligram düzeyindeki idrarı saptayabilir ama kokuyu aşırı keskin ve korkunç olarak yorumlayacaktır. (İstanbul Üniversitesi Auzef Psikoloji Notları)</p><p>Bireyin bir şeyi neden o biçimde algıladığını etkileyen birbiriyle ilişkili birçok neden vardır. Bunlardan ilki algısal süreçlerdeki temel eğilimlerimizle açıklanırken*, diğer etmenleri beklentilerimiz, ihtiyaçlarımız, kültürel özellikler, içinde bulunulan çevre, önceki deneyimlerimiz vb olarak sıralayabiliriz. Örneğin, baş ve işaret parmağımızı birleştirerek elde ettiğimiz “O” harfi hareketi, Japonlar tarafından para, Amerikalılar tarafından mükemmel, Fransızlar tarafından değersiz, sıfır olarak algılanırken, Brezilyada çok kaba bir hareket olarak algılanabilmektedir. Oysa yapılan sadece baş ve işaret parmağımızı birleştirme hareketidir.</p><p>Olanı olduğu gibi görmemizin önündeki perde algıdır. Algının dayanağını ise kişinin önceki deneyimleri, beklentileri, ihtiyaçları vb oluşturur. Çince, algı kelimesinin karakterinin üst kısmı “iz”, “işaret”, ya da görünüm ve alt kısmı da “zihin” veya “ruh”. Algının her zaman bir “izi” vardır ve bir çok durumda bu iz aldatıcıdır.” (Hanh, Thich Nhat, 2019)</p><p>Algımızın bir yanılgı olduğu açıkça kanıtlanabilir olmasına rağmen o şekilde algılamaya devam etme halimize yanılsama (illüzyon) denir. Örneğin yukarıdaki görselde yer alan Müller-Lyer illüzyonunda, çizgiler aynı uzunlukta oldukları halde, alttaki çizgi dışa açılan ok uçları nedeniyle üsttekinden çok daha uzun algılanmaktadır.</p><p><strong>Peki bu yanlış algıyı nasıl değiştirebiliriz?</strong></p><p>Kendimize karşı sağlıklı bir biçimde sorgulayıcı olabilmek ve her an sorgulayıcı kalabilmek çok önemlidir. Net bir şekilde görene kadar, kendimize basitçe “emin miyim?” diye sorarak böylece yanlış algılarımız üzerinde yavaş yavaş mesafe kat edebiliriz.</p><p><strong><em>Kaynaklar</em></strong><em>:</em></p><p><em>Hanh, Thich Nhat, 2019, Buda’nın Öğretileri, Sola Unitas yy</em></p><p><a href="https://cdn-acikogretim.istanbul.edu.tr/auzefcontent/19_20_Guz/psikolojiye_giris_1/9/index.html#konu-5"><em>İstanbul Üniversitesi Auzef Psikoloji Notları</em></a></p><p>*Gestalt psikolojisinin savunucuları, duyusal deneyimlerimizin (görme, işitme vb) nasıl düzenlendiğini açıklamaya çalışmışlar ve algının gerçekleşmesinde kendimizde ve dış dünyada olup biten her şeyi organize ederek algıladığımızı savunmuşlardır. Buna göre bazı temel algılama eğilimlerimiz vardır. Bunlar, boşlukları doldurma eğilimi, benzer şeyleri birlikte algılama vb gibi.</p><p>Bunun dışında renk, şekil, büyüklük değişmezliği gibi bazı algısal değişmezlikler vardır. Büyüklük için bir örnek vermek gerekirse gözümüzün tam önünden geçen bir sivrisineği dev bir kuş olarak algılamayız oysa yüzümüze çok yakın geçen bir sivrisineğin retinal görüntüsü oldukça büyüktür.</p><p>Zaman algısı hepimizin bildiği üzere görecelidir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=85c934911a1d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/alg%C4%B1-%C3%BCzerine-85c934911a1d">Algı Üzerine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Görmek Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6rmek-%C3%BCzerine-c6a6af8e163d?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6a6af8e163d</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[rené-magritte]]></category>
            <category><![CDATA[zihin]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 03 Dec 2020 10:29:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-07T10:54:45.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/670/1*AN7fkOB0jdJX6iE8I0Pilg.jpeg" /><figcaption>René Magritte (İmgelerin İhaneti, 1929)</figcaption></figure><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/fark%C4%B1ndal%C4%B1k-nam%C4%B1di%C4%9Fer-mindfulness-4d4d188e1abf">Bir önceki bölümde</a> bir ormanda yol alırken deneyimlediklerimize dikkat kesildik ve tamamen mevcut anda bedenimizle, ruhumuzla, zihnimiz ve enerjimizle ormandaydık. Dikkatimizin ve odağımızın nesnesi ormandı.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Bu dikkat ve odağı kendimize çevirdiğimizde -yani dikkat ve odağın nesnesi kendimiz olduğunda-ve olanları gözlemlediğimizde kendimizi fark etmeye başlarız. Şu anda kendimizde ya da çevremizde olanları yargılamadan, değiştirmeye çalışmadan, <strong>olduğu haliyle</strong>, merakla ve dikkatle gözlemlerken, onları azaltmak, yok saymak, bastırmak, kaçınmak ya da dönüştürmek yerine onları anlamaya çalışıp onlarla beraber yaşamayı içerir farkındalık ve tüm bunlar yazıldığı gibi kolay değildir çünkü fazlasıyla deneyimseldir.</p><p><strong>Peki olanı olduğu haliyle görebilmek nasıl mümkündür?</strong></p><p>Bu alana girmeden evvel sizi yukarıda yer alan René Magritte’in <em>“İmgelerin İhaneti”</em> adlı yapıtına götürmek istiyorum. Bu yapıtta basit bir pipo çiziminin altında “<em>Bu bir pipo değildir</em>” yazmaktadır. Bir pipo resmine baktığımızda aklımıza gelen ilk imge bir pipo olurken, bu resmin altında “<em>Bu bir pipo değildir”</em> söyleminin yer alması bizi şaşırtmaktadır. Michel Foucault bizi burada yanıltanın, bizim metinle temsili ya da imgeyi ilişki içine sokma eğilimimiz olduğunu düşünmektedir. (<em>Gültekin, A. Cüneyt, 2017)</em></p><p>Yapıtta yer alan şey bir piponun imgesi yani temsilidir ve kesinlikle gerçek bir pipo değildir. Yani resim gerçekliği kopya etmez ve gerçeklik onu temsil edenden farklıdır. Pipo imgesi gerçek bir pipo olmadığı gibi aynı şekilde pipo sözcüğü de gerçek bir pipo değildir. Yani bir nesnenin imgesi ve adı o nesnenin kendisi değildir. Yani bu bir pipo değildir ve “Bu bir pipo değildir” söyleminde yer alan pipo da gerçek bir pipo değildir. Bu durumda temsili olanın yönergelerine aldanmadan, gerçeği olduğu haliyle görebilmek ve tarafsız olabilmek oldukça önemlidir.</p><p>Şimdi sizi tekrar içinde bulunduğumuz alana çağırıyorum.</p><p>Zihinden söz edildiğinde genellikle inançların, isteklerin, duyumların, duygulanımların, acıların, hayallerin vb bir arada olduğu bir bütünden söz edilir. Etraftan gelen verileri kendi zihin süzgecimizden geçiririz ve bu süzgeç deneyimlerle, değerlerle, inançlarla vb oluşan bir filtredir. Sahip olduğumuz bu filtre, nesneleri nasıl gördüğümüz üzerinde oldukça etkilidir. Olanı olduğu haliyle görmenin önündeki perdedir. Olanı olduğu gibi görebilmek uzun ve sürekli bir çabayı gerektirir. Yargıları azalta azalta, sapla samanı ayırarak, kendi sesimizi bularak ilerlemek oldukça meşakkatli bir yoldur.</p><p>Dünyanın adil bir yer olduğuna inanan birini hayal edelim birlikte. Bu kişinin bu dünyada iyi insanların başına iyi şeyler, kötü insanların başına ise kötü şeyler geldiği varsayımına sahip olduğunu ve iyilerin ödüllendirilirken, kötülerin ise hak ettiği şekilde cezalandırıldığına dayanan bir kanıya sahip olduğunu düşünelim. (*)Gerçekte karşılaştığı olayların çoğunun aksini gösterdiğini ve bu kişinin gördüğü şey ile inandığı şeyin bir çatışmaya girdiğini varsayalım. Eğer söz konusu kişi bu çatışma sonunda inancını baz alıp deneyimlerinin ona söylediği şeyi inancına göre eğip büker ve gerçekte yaşadığı şeyi şekillendirmeyi seçerse hakikatin önünde bir engel oluşturacaktır. Örneğin “birinin başına kötü bir şey geliyorsa, o halde bunu hak edecek ya da isteyecek bir şeyler yapmış olmalıdır” şeklinde tarafgir bir eğilim göstererek olaydaki diğer etmenleri göz ardı edebilecektir.</p><p>Ancak bahsi geçen kişi deneyimledikleri ile zihnindeki inancın çatışmasında hakikati baz alırsa o halde zihnindeki inanca eleştirel yaklaşabilecek ve “dünya sandığım kadar adil bir yer olmayabilir” diyerek hakikatin önündeki perdeyi aralayabilecektir. **</p><p>Bu nedenle çatışmalar son derece kıymetlidir ve sahip olduğumuz inanç kalıplarına irdeleyici bakabilmek için bize bir şans verir. Ancak burada iki konuya işaret etmek istiyorum. İlki kendimize karşı sağlıklı bir biçimde sorgulayıcı olmanın ve her an sorgulayıcı kalabilmenin tümüyle sarmalandığımız gündelik yaşam içerisinde ne kadar da önemli olduğudur. İkincisi ise bireyin dengeli bir tutum halinde olmayı daha rahatlatıcı bulduğundan, krize girmiş bir zihinden bir an evvel çıkma isteğidir. Çünkü araştırmalar insanların dengesiz tutum hallerinde gerginlik yaşadıklarını gösterir. Bireyin tutumları veya tutumların bileşenleri (duygu, davranış ve düşünce) arasında bir dengesizlik oluştuğunda, bu dengesizliği azaltmanın yollarından biri, fikirlerimizi değiştirmek veya var olanlara yenilerini ekleyerek uyumlu hale getirmektir. Zihnimizdeki değişmez ön koşullu yapıyı kırıp onu hakikat ile uyumlu hale getirebilirsek yani yargı, sanı, varsayım ya da zanlarımız gibi tüm koşullanmalar ortadan kalkarsa tıpkı perdenin aralanması gibi gerçeği olduğu haliyle görebilir hale geliyoruz. Ön koşullarımız olduğu sürece gerçeği gerçekte olduğu haliyle görmemiz güçleşiyor. Dengesiz tutum hallerinde yani işler yolunda gitmediğinde kıpırdamadan gözlem yapabilmek oldukça güç bir eylemdir. Ancak bunu kolaylaştıracak bazı yardımcı eller vardır. Bunlardan biri kendimize <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6z-%C5%9Fefkat-7f7b0b655e2f">şefkatli bir alan açabilmek</a> ve farkındalıkla durum/duygu/davranış kalıbı/düşünce vb gözlemleyebilmektir.</p><p>La Mettrie zihinde bulunan her şey bir şekil bedenden geçmiştir der. Bu nedenle zihnimizde deneyimlediğimiz her şeyi bedenimizde de deneyimleriz ve işte bu yüzden <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/fark%C4%B1ndal%C4%B1k-nam%C4%B1di%C4%9Fer-mindfulness-4d4d188e1abf">beden üzerinde çalışmak</a> kriz anlarında durarak doğru gözlem yapmayı kolaylaştırır.</p><p>Eğer algılarla gerçeğin çatışmasını doğru bir şekilde gözlemleyebilirsek bu noktadan sonra son derece yapıcı ve eyleme dönük ikinci soru gelecektir karşımıza.</p><p><strong>Peki bu yanlış algıyı nasıl değiştirebilirim?</strong></p><p><strong><em>Kaynaklar</em></strong><em>:</em></p><p><em>Gültekin, A. Cüneyt (2017), </em>Michel Foucault’nun Magritte Yorumu ve Sözcük Nesne Kopukluğu, Dört Öge.</p><p><a href="https://cdn-acikogretim.istanbul.edu.tr/auzefcontent/19_20_Guz/psikoloji/3/index.html#konu-4">İstanbul Üniversitesi Auzef Psikoloji Notları</a></p><p>*Yapılan araştırmalarda, insanların, yaygın bir şekilde, kendi başlarına kötü bir şeyin gelmeyeceğine ilişkin bir kanıya sahip oldukları görülmüştür. Gece geç vakit ara sokaklardan geçmekte olan biri, soygun ve saldırıya maruz kalarak hastaneye kaldırılmıştır. Bu durumda bu olayın sorumluluğu bir yandan kurbanındır, çünkü gece vakti oralarda bulunarak dikkatsizce davranmıştır. Dolayısıyla kurban başına gelen kötü olayı hak edecek niteliklere sahiptir. Ama elbette kendimiz böyle dikkatsiz ya da aymaz biri olmadığımızdan böyle şeyler bizim başımıza asla gelmeyecektir. Bu çerçeveden bakıldığında, bu tür tarafgirliklerin aslında insanın kendini iyi hissetme halini sağlama ya da doğrulamaya yarayan; uyumsal özellikler olduğu düşünülebilir. Bu tür çalışmaların sonuçları, örneğin birinin tecavüze uğraması halinde onun bunu istemiş olup olmadığını veya bunu sağlamak için ne yapmış olabileceğini düşünebiliyor olmamızı da açıklar. ( <a href="https://cdn-acikogretim.istanbul.edu.tr/auzefcontent/19_20_Guz/psikoloji/3/index.html#konu-4">İstanbul Üniversitesi Auzef Psikoloji Notları</a> )</p><p>**Elbette burada dünyanın adil bir yer olmadığının hakikat olduğunu söylemediğimiz gibi bununla da ilgilenmiyoruz. Yalnızca kendi fikirlerimize eleştirel yaklaşabilmenin ve yeni veriler ortaya çıktığında düşünce ya da inançlarımızın değiştirilebilir olmasının ne kadar değerli olduğundan bahsediyoruz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6a6af8e163d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6rmek-%C3%BCzerine-c6a6af8e163d">Görmek Üzerine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Farkındalık Namıdiğer Mindfulness]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/fark%C4%B1ndal%C4%B1k-nam%C4%B1di%C4%9Fer-mindfulness-4d4d188e1abf?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4d4d188e1abf</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[bilinçli-farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 May 2020 14:32:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-01T09:44:05.743Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/638/1*YGCxBmgdqkuJylzVDKIMLA.jpeg" /></figure><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6r%C3%BCnt%C3%BC-c3ce37857785">İlk bölümde</a> yürüdüğü yollar boyunca her defasında çukura düşen kişi, kendi gerçekliğine açılan ilk kilitli kapının anahtarını bulmuş ve kendine neden hep bir çukura düşüyorum diye sorabilmiştir. Bu kişinin kendisine neden hep aynı şeyi yaşıyorum diye sorabilmesine imkan tanıyan şey onun farketmeye hazır olmasıyla ilgilidir. Hazır olmak ise, artık vaktinin geldiğini, kişinin davetli ya da davetsiz misafiri ağırlayabileceğini ve beklenen ya da beklenmeyen türlü duygu/düşünce vs ile başedebilecek olduğunu ifade etmektedir. Hazır olmak içinde zamanı, o duygu/düşünce vs ile hemhal olmayı ve gördükleri karşısında yenilip yutulmamak için başetme yöntemlerine sahip olmayı barındırmaktadır. Bu da ancak kişinin kendisine <a href="https://medium.com/@marziyetemel/%C3%B6z-%C5%9Fefkat-7f7b0b655e2f">alan açmasıyla</a> mümkündür.</p><p>Kendisine bahsi geçen şefkatli alanı açabilirse kişi, davetli ya da davetsiz misafir tekrar kapıyı çaldığında onu farkedebilecek ve böylece <strong><em>onu karşılama biçimini değiştirerek </em></strong>onu içeriye <a href="https://medium.com/@marziyetemel/kabul-etmek-caeb56a8e31a">kabul</a> edebilecektir.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><h4><strong>Peki davetli ya da davetsiz misafiri nasıl farkederiz?</strong></h4><p>Şimdi ormanda yürüdüğümüzü hayal edelim birlikte ve etrafta deneyimlediklerimize dikkat kesilelim. Elbette herkesin kendi ormanında gördükleri birbirinden çok farklı olacaktır ancak biz yine de gözümüzde ortak bir orman canladırmaya çalışalım. Kırmızı toprak bir yolda yürüyoruz ve ayaklarımıza yer yer küçük çakıl taşları batıyor. Yolun sağında ve solunda çam ve meşe ağaçları var, kalın gövdeli ve gür. Yolun bazı kısımlarına düşen meşe palamutlarından birini yerden alıp, kabuklarını soyup tadına bakıyoruz: henüz ham ve acı. Etrafta müthiş bir tazelik kokusu var çünkü az evvel yağmur yağmış. Ormanın içine doğru kaçan bir tilki yavrusu geçti yolumuzun önünden, kuyruğunu görebildik yalnızca; bakır renginde ve kabarık. Hala bu toprak yolda yürüyoruz, kulaklarımıza kuş cıvıltısı, rüzgarın sesi ve yaprakların hışırtısı geliyor. Aynı zamanda ayak seslerimizi, kalp atışımızı, içimizdeki heyecanı duyabiliyoruz. Az ötede bir tepe yükseliyor ve bu tepenin üstüne konumlanmış, içimizi ısıtan ve gözümüzü kamaştıran bir güneş. O tepeye doğru yol alıyoruz ve bir müddet sonra gözden kayboluyoruz.</p><p>Az evvel bir ormanda yol alırken deneyimlediklerimize dikkat kesildik ve tamamen mevcut anda bedenimizle, ruhumuzla, zihnimiz ve enerjimizle ormandaydık. Dikkatimizin ve odağımızın nesnesi ormandı. Bu dikkat ve odağı kendimize çevirdiğimizde -yani dikkat ve odağın nesnesi kendimiz olduğunda-ve olanları gözlemlediğimizde kendimizi fark etmeye başlarız.</p><p>İşte farkında olmak, şu anda kişinin kendisinde ya da çevresinde olanları yargılamadan, değiştirmeye çalışmadan, olduğu haliyle, merakla ve dikkatle gözlemlemesi demektir. Gözlemlediğimiz “şeyler” bedenimizde duyduğumuz zorlanma ya da zihnimizden geçen olumsuz bir düşünce, öfke gibi nahoş bir duygu ya da bizi aşağı çeken bir enerji olabilir ki insan olma deneyimi içerisinde hepsi yer almaktadır. Dikkatle bu “şeyleri” gözlemlerken, onları azaltmak, yok saymak, bastırmak, kaçınmak ya da dönüştürmek yerine onları anlamaya çalışıp onlarla beraber yaşamayı içerir farkındalık ve tüm bunlar yazıldığı gibi kolay değildir çünkü fazlasıyla deneyimseldir.</p><p>Kişi bunu <strong><em>tekrar tekrar deneyimlediğinde</em></strong> söz konusu davetli/davetsiz misafiri (duygu/düşünce vb) karşılama biçimini değiştirerek kabul etmeyi öğrenir. Onlara rağmen ya da onlarsız değil onlarla beraber yaşamayı seçer ve kişi böylece esneklik kazanır.</p><p>Yani kabul edebilmek için öncelikle kapımızı yine o misafirin (duygu/düşünce vs) çaldığını farkedebilmek ve onu içeri buyur edebilmek gerekir. Böylece düzenli tekrarlar olan bu örüntülerin, ortaya çıktığı ilk andan itibaren gözlemlenmesi ve bedenin (fiziksel, ruhsal, enerji ve zihinsel) bu örüntülere verdiği tepkinin dikkatle incelenmesi mümkün olur. Böylece tüm bunların bedenimizden geçişine müsaade ederek bizlere vermek istediği bilgiyi anlama şansı elde ederiz.</p><p><strong>Peki farkındalığı geliştirmek nasıl mümkün olur?</strong></p><p>Hepimizin duygu/durum/düşünce/davranış ve fiziksel zorlanmalarla başetme yolları birbirinden çok farklıdır ve genelde alışık olduğumuz yöntemlere bağlı kalma eğiliminde oluruz. Buna otomatik pilot konumu denilir. Biz otomatik pilottayken, düşünmeden dürtüsel tepkiler veririz, bedenimiz başka bir şeyle meşgulken zihnimiz farklı şeylere dikkat kesilmiştir. Bu konumun bize kazandırdığı tassaruflar oldukça fazladır ancak amacımız örüntümüzü farketmek olduğunda bizi anda kalmaktan alıkoyan bu konumdan çıkmamız gerekir. Yani öğrenmek istediğimiz biz otomatik pilottayken duygu/durum/düşünce/davranış vb nasıl başa çıkıyoruz? Neler hissediyoruz? Zihnimizden geçenler nedir? Bedenimizde nasıl tepkiler meydana geliyor? Davranışlarımız neler içeriyor? Ancak bu şekilde kökleşmiş örüntülerin farkına varıp, bakış açımızı genişletebiliriz.</p><p>Otomatik Verilen Tepki Örneği*</p><p>Deniz bir partide etrafındaki herkesin konuştuğunu ve güldüğünü görür (Tetikleyici). Deniz ait değilmiş gibi hisseder; farklıymış veya aşağılıkmış gibi (Örüntü tetiklendi; Sosyal izolasyon/Yabancılaşma ve Kusurluluk/Utanç). Deniz kendini huzursuz, mutsuz hisseder ve hiç bir şey hissetmiyor olmak ister. Zihni boş ve karışık bir duruma gelir. Diğerlerinin kendi hakkında düşündüklerini kafaya takmamazlık yapamaz (Mod tetiklendi: Kopuk Korungan). Deniz daha da uzaklaşır ve kendini odanın köşesinde bir koltukta art arda bira içerken bulur. Birisi yaklaşıp dans etmeyi teklif ettiğinde, açıkça reddeder. Eğlenen diğer herkesi izler, ancak kenarda duvara karşı duran insanları farkedemez (Örüntü başa çıkması: Kaçınma ve Teslim).</p><p><em>*Bu örnek Vreeswijk, Broersen, Schurink(2019) kitabından şahıs ismi değiştirilerek ve “şema” yerine “örüntü” kullanılarak alıntılanmıştır.</em></p><p>Farkındalıkla Verilen Tepki Örneği*</p><p>Deniz bir partide etrafındaki herkesin konuştuğunu ve güldüğünü görür (Tetikleyici). Deniz ait değilmiş gibi hisseder; farklıymış veya aşağılıkmış gibi (Örüntü tetiklendi; Sosyal izolasyon/Yabancılaşma ve Kusurluluk/Utanç). Deniz kendini huzursuz, mutsuz hisseder ve hiç bir şey hissetmiyor olmak ister. Zihni boş ve karışık bir duruma gelir. Diğerlerinin kendi hakkında düşündüklerini kafaya takmamazlık yapamaz. Bir yanı yalnız hisseder, ayrılmak ister ve hissetmemek ister. Deniz’in sağlıklı yanı otomatik pilota düşmemenin önemli olduğunu bilir. Duyguları ve ihtiyaçları konusunda dikkatli olmanın, aynı zamanda çevresinin de farkında olmasının önemli olduğunu bilir (Mod tetiklendi: Kopuk Korungan ve Sağlıklı Yetişkin). Deniz nefes almaya odaklanır. Canlılığını yitirip, örüntüleri tarafından yıkıldığında, örüntülerinin ve modlarının bakış açısındaki etkisini fark eder. Kendini ve çevresini dikkatle gözlemlemeye devam ettiğinde, Deniz üzüntü ve yalnızlık duygularının değiştiğini keşfeder. Partinin çılgınlığından uzak, duvara karşı duran başka insanların olduğunu farkeder. Deniz onlara katılmaya ve sohbet başlatmaya karar verir (Farkındalık temellik şema ve mod etkinleşmesi ile başa çıkan yaklaşım).</p><p><em>*Bu örnek Vreeswijk, Broersen, Schurink(2019) kitabından şahıs ismi değiştirilerek ve “şema” yerine “örüntü” kullanılarak alıntılanmıştır.</em></p><p>Farkındalığı geliştirebilmek ve biz otomatik pilottayken duygu/durum vs ile nasıl başa çıktığımızı gözlemleyebilmek için bazı yönlendirilmiş dikkat egzersizleri ve terapi yöntemleri mevcuttur.</p><p>Farkındalık egzersizleri şu şekildedir; nefes alıp verme meditasyonu, beden odaklı meditasyon, çeşitli nesnelere odaklı meditasyon, hareket halinde meditasyon, günlük etkinliklerde farkındalık, bilinçli olarak maruz bırakma ve benzeri. Bilimsel araştırmalar ve uygulamalar, meditasyon süresi ile etkisi arasındaki ilişki üzerine daha fazla araştırma yapılması gerektiğini gösterse de, Chadwick,Newman Taylor ve Abba (2005) psikotik hastalar için geliştirilen Mindfulness programının gelişimini şöyle tanımlamaktadır: 4 yıllık süre boyunca, Mindfulness egzersizlerinin süresi, uzatılmış meditasyonlardan daha makul bir süre olan yalnızca 4 dakikaya indirilmek zorunda kalınmıştır (Vreeswijk, Broersen, Schurink (2019).</p><p><strong><em>Kaynaklar</em></strong><em>:</em></p><p><em>Vreeswijk,Broersen,Schurink(2019), </em><a href="https://www.psikonet.com/mindfulness-ve-sema-terapi-uygulama-rehberi_kitap.html"><em>Mindfulness ve Şema Terapi</em></a><em>, Psikonet yy</em></p><p><a href="http://zumraatalay.com/hakkimda/"><em>Doç. Dr. Zümra Atalay</em></a><em>, </em><a href="https://mindfulnessinstitute.com.tr/mindfulness/"><em>https://mindfulnessinstitute.com.tr/mindfulness/</em></a></p><p><strong><em>Önerilen Diğer Kaynaklar:</em></strong></p><p><em>Young, J. E. ve Klosko, J. S. (2019), Hayatı Yeniden Keşfedin, Psikonet yy</em></p><p><em>Jacob,G., Genderen, v. H., Seebauer, L., (2018), Mod Terapisi, Psikonet yy</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4d4d188e1abf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/fark%C4%B1ndal%C4%B1k-nam%C4%B1di%C4%9Fer-mindfulness-4d4d188e1abf">Farkındalık Namıdiğer Mindfulness</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kabul Etmek]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kabul-etmek-caeb56a8e31a?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/caeb56a8e31a</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[kabul]]></category>
            <category><![CDATA[siddhartha]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Apr 2020 08:37:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-08T13:41:41.773Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/661/1*dKAz4TEsEzTRM2IoS9sMdA.png" /><figcaption>Rajat Verma-War for Freedom</figcaption></figure><p><a href="https://medium.com/@marziyetemel/%C3%B6r%C3%BCnt%C3%BC-c3ce37857785">Örüntüleri</a> takip edip, karanlık odaya girme niyeti alan kişinin dönüp dolaşıp geleceği, dinleneceği, soluk alacağı, güç toplayacağı mağaralardan geldik; sıcak, korunaklı, şifa veren, yargılamadan el uzatan, duygularımızın akışına müsaade eden, yol gösteren ve görme cesareti kazandıran o yerden geldik hep birlikte; <a href="https://medium.com/@marziyetemel/%C3%B6z-%C5%9Fefkat-7f7b0b655e2f">şefkatli alandan.</a></p><p>Şimdi artık görmeyi, gördüklerimize tahammül edebilmeyi ve ona çare bulmayı mümkün kılan ikinci adımı atıyoruz; <em>kabul etmek</em>.</p><p><strong>Peki nedir kabul etmek?</strong></p><p>Sisli bir alana giriyoruz kabul ediyorum. O nedenle olabildiğince yavaş ilerlemeye, sizi burada, bu sisli alanda elele yürümeye davet ediyorum.</p><p>Bir durum karşında öfkelenen ve öfkenin olumsuz bir duygu olduğu için yaşanmaması gerektiğini düşünen birini hayal edelim birlikte. <em>Kişi bir durum karşısında öfkeli (1), kişi öfkelenmenin olumsuz bir duygu olduğunu (2) ve öfkesini yaşamaması gerektiğini düşünüyor (3)</em>. Neden öfkeli olduğuyla, neden bu duygunun olumsuz olduğu ve yaşanmaması gerektiğini düşünüyor oluşuyla ilgilenmiyoruz şu anda. Bizim ilgi alanımız yalnızca onun içinde bulunduğu durumun fotoğrafı ve elimizdeki üç veri. Yani aslında kişi öfkeli ve öfkelenmenin olumsuz bir duygu olduğu için yaşamaması gerektiği düşüncesiyle, bu duyguyu inkar ediyor ve o duygunun serbestçe dolaşımına mani oluyor. Çünkü ona göre öfke olumsuz bir duygu ve yaşanmaması gerekiyor. Peki kişi o anda ne yaşıyor? Bunu şu anda bilemiyoruz çünkü elimizde yeterli veri yok ama bir kaç tahminde bulunabiliriz. Belki yoğun bir kızgınlık, güçlü bir hayal kırıklığı deneyimliyor belki de öfkesini yutuyor olabilir. Ya da kalp atışı hızlandı, nefesini karnında tuttu, yumruklarını sıktı ve birazdan ağlayacak olabilir.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Bu kişinin bizim sözünü ettiğimiz örüntüleri deneyimlediğini varsayalım. Hep aynı “şeylere” maruz kaldığını ve sonrasında öfkelendiğini ama öfkesini inkar edip ona yokmuş gibi davrandığını ve o duygunun akışına müsaade etmediği için öfkesinin ona getirebileceği bilgiden de mahrum kaldığını düşünelim.</p><p>Bu kişiye ne derdiniz? Sizin dostunuz, yakınınız, sevdiğiniz, ailenizden biri olabilecek bu kişiye ne söylemek isterdiniz?</p><p>Kendisine bahsi geçen şefkatli alanı açıp söz konusu durumun onu öfkelendirdiğini kabul edebilirse bu kişi, öfkenin bedeninden geçişine izin verip tutsak ettiği, yuttuğu bu duyguyu salıverecek ve bir sonraki aşamaya geçebilecektir. Yani öfkeyi bir misafir gibi bedeninde ağırlayacak, onunla hemhal olacak, onun fiziksel, ruhsal, enerji ve zihinsel olarak yarattığı etkileri gözlemleyebilecek ve kendisinden geçip gitmesine müsaade edebilecektir. Böylece duygunun serbestçe dolaşımına izin verip, ona ne anlatmak istediğini öğrenebilme şansı elde edecektir ve bu da bolca pratik isteyen* bir deneyimdir. Ancak inkar etmeye devam ederse, her defasında bu duyguyu -belki artan bir şekilde- baskılamayı sürdürecek ve bu duygunun ona sağlayacağı diğer alt ve mühim bilgilerden mahrum kalacaktır.</p><p>İşte kabul etmek bu denli önemli bir eylemdir. Kabul etmek bir duygu/durum vs varlığını tanımak, onun adını koymak, o olduğunu anlamak, onu idrak edebilmeyi içinde barındırır.</p><p>“İçini tümüyle dolduran bu duygunun üzerinde düşündü ağır ağır yürüyüp giderken. Derin derin düşündü bunu, âdeta derin bir su içinde kendini koyverip duygunun ta dibine, nedenlerin bulunduğu yere kadar indi, çünkü düşünmek -öyle görünüyordu ona- nedenleri bilip tanımak demekti, ancak bu yoldan duygular bilgilere dönüşür ve yitip gitmeyerek bir varlık kazanır, içlerindeki özü ışıyarak çevrelerine yansıtırdı.” Herman Hesse, “Siddharta”.</p><p>Bu sisli yolda elele yürüdüğümüz için teşekkür ederim. Şimdi o kilitli kapıya varmak üzereyiz.</p><p><em>Not: Nahoş olarak isimlendirilen duyguların sekiz adet olduğunu söylüyor </em><a href="https://drjoanrosenberg.com/diving-deeper-into-the-rosenberg-reset/"><em>Dr. Joan Rosenberg</em></a><em>; üzüntü, utanç, çaresizlik, öfke, mahcubiyet, hayal kırıklığı, hüsrana uğramak ve kırılganlık.</em></p><p><em>*Bize iletmek istediği bir bilgi olabileceğini unutmadan, kendimizi küçük küçük güvenli alanlarda bu duygulara maruz bırakarak alıştırmalar yapabilir ve böylece bizden akıp geçmesine izin verebiliriz.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=caeb56a8e31a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kabul-etmek-caeb56a8e31a">Kabul Etmek</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Öz Şefkat]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6z-%C5%9Fefkat-7f7b0b655e2f?source=rss-6268a63268ac------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7f7b0b655e2f</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[öz-şefkat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[bilinçli-farkındalık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Koyu Lacivert https://instagram.com/koyulaci_vert]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Apr 2020 08:25:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-05T12:05:37.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum.” T. Uyar</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/892/1*zk6vg3hsKaRZEFF_9hxQsw.jpeg" /><figcaption>Gustav Klimt-Anne ve Çocuk</figcaption></figure><p>Bir önceki yazıda bahsi geçen <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6r%C3%BCnt%C3%BC-c3ce37857785">örüntüleri</a> takip edip, karanlık odaya girme cesareti gösteren kişinin, gördükleri karşısında yenilip yutulmamak ve gördüklerini yoksaymamak için o odada kalmaya tahammül edebiliyor olması gerekir. Çünkü orada gördükleri kolay kolay sindirilebilir ve kabul edilebilir halde olmayacaktır.</p><p><strong>Peki görmeyi, gördüklerine tahammül edebilmeyi ve ona çare bulmayı mümkün kılan nedir?</strong></p><p>Her şeyden önce kırılganlığı göze alıp görme cesareti gösterebilmektir. Bu kuşkusuz ilk adım olacaktır.</p><p>Bu noktada çocuğunun ihtiyaç duyduğu bakımı, empati ve rehberliği sağlayan bir anne hayal edelim birlikte. Aklın çok ötesinde bir bilgeliğe sahip; sezgileri güçlü; çocuğunun duygularını yok saymayan, onları olduğu haliyle yaşaması için ona gerekli desteği sağlayan ve onları yaratıcı bir enerjiye dönüştürebilmesi için teşvik eden; yargılamadan çocuğunun varlığını kabul eden; elinden tutup sarıp sarmalayan; şefkat gösteren; temas halinde ve çocuğuyla güvenle bağ kurmuş bir anne olsun.</p><p>Böyle bir annenin yanında yöresinde bir çocuk hayal edelim şimdi. Kasları gevşemiş; tüm incinebilir görüntüsüne rağmen güçlü; hayatı olduğu gibi ve olduğu haliyle yaşamaya eğilimli; enerjisini tehlikelerden korunmak ya da olduğu halini baskılamak için kullanmak yerine tüm bedeninde akması için izin veren; kendisi olmaktan, sevilmekten, olduğu haliyle onaylanmaktan oldukça memnun; gücünü doğallığından ve özgürlüğünden ve bunu da annesine güvenle bağlı olmasından alan bir çocuk olsun. Böyle bir çocuk kuşkusuz keşfetme arzusunda olacaktır.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Anne arketipi annelik ile ilgilidir ve sihirli dönüşümü içinde barındırır. Kırılganlığı göze alıp görme cesareti gösterebilmek yani o ilk adımı atabilmek için ihtiyaç duyulan tam da bir annenin kucağıdır; sıcak, korunaklı, halden anlayan, besleyen, büyüten, onaran, şifa veren, yol gösteren ve gerektiğinde tehlikelerden korumak için keskin ve kararlı. Eğer böyle bir anneyle temas halindeysek yaşamı merak ederiz, keşfetmeyi arzu ederiz, büyürüz, genişleriz, uzarız, açılırız ve esneriz. Bu esneklik ki bize güç verir, tüm kırılgan görüntüsüne rağmen üstelik.</p><p>İşte o karanlık odayı görmeyi, gördüklerine tahammül edebilmeyi ve ona çare bulmayı mümkün kılan ilk adımı ancak böyle atabiliriz. Cesaretimizi topladığımız, dinlendiğimiz ve donandığımız yer bir annenin çocuğuna sunduğu o kucaktır. Burada kurulan anne-çocuk ilişkisi, kendimizle kurduğumuz bağı ve teması yani öz ile ilişkimizi çağrıştırır. Öz şefkat, insanın kendisine tıpkı yukarıda bahsi geçen annenin çocuğuna yaptığı gibi alan açmasıdır. Çünkü tüm derdimiz girdiğimiz o kapılardan sağ salim çıkabilmektir.</p><p>Öz şefkat, “yetersizsin”, beceremedin”, “yine altından kalkamadın”, “senden başka ne beklenirdi ki!”, “yeterince güçlü değilsin”, “değersizsin”, vb. gibi söylemler yerine kişinin kendini kınamadan, yargılamadan, utandırmadan, cezalandırmadan kendine annelik edebilmesi* ve kişinin en derin duygusal ihtiyaçlarını sevgi, şefkat ve anlayış sunarak giderebilmesidir.</p><p>Öz şefkat, hayal kırıklığı, acı veren duyguların insan olma deneyiminin bir parçası olduğunu kabullenmek; onlardan kaçmadan ya da onların içinde kaybolmadan zorlayıcı durumların içinde mindful kalabilmektir. (Vreeswijk, Broersen, Schurink, 2014)</p><p>Öz şefkat, her yapamadığımızda, düştüğümüzde, vazgeçtiğimizde, yorulduğumuzda yani işler yolunda gitmediğinde sığınabileceğimiz, dinlenip, soluk alıp, güç toplayacağımız öyle şifalı bir kucaktır ki, yaşam boyu onun korunaklı, sıcak, onarıcı ellerine ihtiyaç duyarız.</p><p>Yolda giden ve bir müddet sonra çukura düşen bir dostunuzu hayal edin şimdi. Elleri ve dizleri incinmiş, biraz utanmış, biraz kızgın ve gideceğe yere yetişemediği için oldukça kaygılı. Ona ne söylerdiniz? Bakışlarınız, ses tonunuz, ona el uzatışınız nasıl olurdu? Peki bu kişi kendiniz olsaydı ona ne söylerdiniz? Bu iki tutum arasındaki fark bize öz şefkat üzerine bazı ipuçları verecektir.</p><p>“Görme” ile devam edeceğiz.</p><p><em>*Burada bahsi geçen annelik, genellikle birincil bakım veren kişinin anne olmasıyla ilgilidir. Bu kimileri için, baba, büyükanne, büyükbaba olurken, kimileri için kan bağı olmayan kimseler olabilir</em>.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7f7b0b655e2f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6z-%C5%9Fefkat-7f7b0b655e2f">Öz Şefkat</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>