<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin) on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin) on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kthxsin1968?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ElPUxTKTfsjCz0IgqqN_Xg.jpeg</url>
            <title>Stories by ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin) on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:37:24 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kthxsin1968/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[เครื่องมือคุณภาพพื้นฐาน : เครื่องมือง่ายๆ ที่ช่วยแก้ปัญหาในองค์กรอย่างเป็นระบบ]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%93%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%90%E0%B8%B2%E0%B8%99-%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%86-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%89%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A-3db0b66b0bf7?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3db0b66b0bf7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 24 Aug 2026 09:13:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-24T09:17:07.796Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>รศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน</p><p>คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม</p><p>เพื่อให้การบริหารคุณภาพในงานอุตสาหกรรม เป็นไปอย่างมีระบบ ผู้บริหารอุตสาหกรรม จะต้องมีการเก็บข้อมูล เก็บสถิติ ค่าตัวเลขต่าง ๆ เช่น จำนวนของการเกิดของเสีย ในกระบวนการผลิต ค่าพารามิเตอร์ต่าง ๆ เพื่อนำค่าที่ได้นี้ ไปรวบรวม จัดเก็บ และนำไปใช้กับเครื่องมือควบคุมคุณภาพที่เหมาะสม เช่น จัดทำเป็นกราฟ แผนภูมิควบคุมต่าง ๆ เพื่อหาค่าความผิดพลาดบกพร่องในกระบวนการผลิต ทุกขั้นตอน จากนั้นจะนำไปสู่กระบวนการป้องกันและเพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจในการใช้เครื่องมือควบคุมคุณภาพที่นิยมใช้กันทั้ง 7 ชนิด</p><p>ในโลกของการทำงาน ไม่ว่าจะเป็นโรงงานอุตสาหกรรม ธุรกิจบริการ โรงพยาบาล หรือแม้แต่สถาบันการศึกษา ปัญหาที่เกิดขึ้นในกระบวนการทำงานมักมีความซับซ้อนและเกี่ยวข้องกับหลายปัจจัย การตัดสินใจแก้ปัญหาโดยอาศัยเพียงประสบการณ์หรือความรู้สึกจึงอาจไม่เพียงพอ สิ่งสำคัญคือการมี <strong>ข้อมูล (Data)</strong> และ เครื่องมือที่ช่วยเปลี่ยนข้อมูลให้กลายเป็นสารสนเทศสำหรับการตัดสินใจ หนึ่งในแนวคิดพื้นฐานที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการบริหารคุณภาพ คือ <strong>7 Quality Control Tools หรือ 7 QC Tools</strong> ซึ่งเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ผู้ปฏิบัติงานสามารถรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ปัญหา ค้นหาสาเหตุ และติดตามผลการปรับปรุงได้อย่างเป็นระบบ Kaoru Ishikawa ผู้มีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาการควบคุมคุณภาพของญี่ปุ่น ให้ความสำคัญกับการใช้เครื่องมือทางสถิติพื้นฐานเพื่อให้บุคลากรในองค์กรสามารถมีส่วนร่วมในการปรับปรุงคุณภาพ ไม่จำกัดเฉพาะนักสถิติหรือวิศวกรเท่านั้น (Ishikawa, 1985)</p><p><strong>7 QC Tools มีอะไรบ้าง</strong></p><p><strong>1. Check Sheet — ใบตรวจสอบ</strong> เป็นแบบฟอร์มที่ออกแบบขึ้นเพื่อรวบรวมข้อมูลอย่างเป็นระบบ ณ จุดที่เกิดเหตุการณ์จริง เช่น จำนวนของเสีย ประเภทข้อบกพร่อง ช่วงเวลาที่เครื่องจักรหยุด หรือข้อร้องเรียนจากลูกค้า</p><p><strong>ตัวอย่างเช่น</strong> โรงงานผลิตชิ้นส่วนพลาสติกพบของเสียหลายประเภท จึงสร้าง Check Sheet เพื่อบันทึกจำนวนชิ้นงานที่เกิดปัญหา เช่น รอยแตก สีไม่สม่ำเสมอ ขนาดไม่ได้มาตรฐาน และชิ้นงานบิดงอ เมื่อรวบรวมข้อมูลครบหนึ่งเดือน ผู้บริหารจะมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นว่า <strong>ปัญหาประเภทใดเกิดขึ้นมากที่สุด</strong></p><p><strong>จุดเด่น</strong>ของ Check Sheet คือความเรียบง่าย แต่ข้อมูลที่ได้จะเป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการวิเคราะห์ด้วยเครื่องมืออื่นต่อไป</p><p><strong>2. Pareto Chart — แผนภูมิพาเรโต</strong></p><p>เมื่อเราทราบว่ามีปัญหาอะไรบ้าง คำถามต่อไปคือ <strong>“เราควรแก้ปัญหาอะไรก่อน?”</strong> Pareto Chart ช่วยจัดลำดับปัญหาตามความถี่หรือผลกระทบจากมากไปน้อย ทำให้ทีมงานสามารถมุ่งทรัพยากรไปยังปัญหาที่สำคัญก่อน แนวคิดนี้มักเชื่อมโยงกับหลัก Pareto หรือแนวคิด <strong>Vital Few and Trivial Many</strong> ซึ่ง Juran นำมาประยุกต์ใช้อย่างแพร่หลายในด้านการบริหารคุณภาพ (Juran &amp; Godfrey, 1999)</p><p><strong>ตัวอย่าง </strong>เช่น จากของเสียทั้งหมด 500 ชิ้น พบว่า</p><ul><li>ขนาดคลาดเคลื่อน 210 ชิ้น</li><li>รอยแตก 140 ชิ้น</li><li>สีไม่สม่ำเสมอ 80 ชิ้น</li><li>บิดงอ 45 ชิ้น</li><li>ปัญหาอื่น ๆ 25 ชิ้น</li></ul><p>ข้อมูลดังกล่าวทำให้เห็นว่า หากองค์กรเริ่มแก้ไข <strong>ปัญหาขนาดคลาดเคลื่อนและรอยแตกก่อน</strong> ก็อาจลดของเสียโดยรวมได้อย่างมีนัยสำคัญ</p><p><strong>3. Cause-and-Effect Diagram — แผนผังก้างปลา</strong></p><p>เมื่อเลือกปัญหาที่ต้องการแก้ไขแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการค้นหาว่า <strong>“ทำไมปัญหานี้จึงเกิดขึ้น”</strong> Cause-and-Effect Diagram หรือ <strong>Fishbone Diagram / Ishikawa Diagram</strong> เป็นเครื่องมือสำหรับระดมและจัดกลุ่มสาเหตุที่อาจทำให้เกิดปัญหา ในงานอุตสาหกรรมมักจำแนกสาเหตุด้วยแนวคิด 4 M หรือ 6 M เช่น Man- คน Machine- เครื่องจักร Material- วัตถุดิบ Method- วิธีการทำงาน<br> Measurement — การวัด Environment Mother Nature- สภาพแวดล้อม</p><p>ข้อควรระวังคือ Fishbone Diagram แสดง <strong>สาเหตุที่เป็นไปได้ (Potential Causes)</strong> ไม่ได้ยืนยันว่าสาเหตุนั้นเป็นต้นเหตุจริง ดังนั้นหลังจากสร้างแผนผังแล้ว ทีมงานยังต้องเก็บข้อมูลหรือทดลองเพิ่มเติมเพื่อพิสูจน์สมมติฐาน</p><p><strong>4. Histogram — ฮิสโตแกรม</strong></p><p>Histogram ใช้แสดงการกระจายของข้อมูลเชิงปริมาณ เช่น น้ำหนัก ความยาว เวลา อุณหภูมิ หรือขนาดของผลิตภัณฑ์ สมมติว่าโรงงานกำหนดให้ชิ้นงานมีความหนาเป้าหมาย 10 มิลลิเมตร การดูเพียงค่าเฉลี่ยอาจทำให้เข้าใจว่ากระบวนการทำงานได้ดี แต่ Histogram อาจแสดงให้เห็นว่าข้อมูลกระจายกว้างมาก หรือมีลักษณะผิดปกติ ดังนั้น Histogram จึงช่วยให้เรามองเห็นทั้ง <strong>ค่ากลาง การกระจาย รูปร่างของการแจกแจง และความผิดปกติของข้อมูล</strong> ได้ง่ายกว่าการพิจารณาตัวเลขดิบเพียงอย่างเดียว</p><p><strong>5. Scatter Diagram- แผนภาพการกระจาย</strong></p><p>Scatter Diagram ใช้ตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรสองตัว เช่น อุณหภูมิกับจำนวนของเสีย ความเร็วเครื่องจักรกับขนาดที่คลาดเคลื่อน ระยะเวลาการทำงานกับอัตราความผิดพลาด ความชื้นกับคุณภาพผลิตภัณฑ์</p><p>หากจุดข้อมูลมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นหรือลดลงอย่างชัดเจน อาจบ่งชี้ว่าตัวแปรทั้งสองมีความสัมพันธ์กันอย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญที่ต้องจำคือ <strong>Correlation does not necessarily imply causation.</strong> การพบความสัมพันธ์ไม่ได้หมายความว่าตัวแปรหนึ่งเป็นสาเหตุของอีกตัวแปรหนึ่งเสมอไป จำเป็นต้องอาศัยความรู้ของกระบวนการและการวิเคราะห์เพิ่มเติม</p><p><strong>6. Control Chart- แผนภูมิควบคุม</strong></p><p>Control Chart เป็นหนึ่งในเครื่องมือสำคัญของ <strong>Statistical Process Control (SPC)</strong> ซึ่งมีพื้นฐานจากผลงานของ Walter A. Shewhart ใช้สำหรับติดตามความแปรปรวนของกระบวนการตามเวลา (Montgomery, 2020) องค์ประกอบหลักประกอบด้วย <strong>Center Line (CL)</strong>- เส้นค่ากลาง <strong>Upper Control Limit (UCL)</strong>-ขีดจำกัดควบคุมบน <strong>Lower Control Limit (LCL)</strong> -ขีดจำกัดควบคุมล่าง</p><p>หากข้อมูลมีรูปแบบผิดปกติหรือออกนอกขีดจำกัดควบคุม อาจบ่งชี้ว่ากระบวนการได้รับอิทธิพลจาก <strong>Special Cause Variation</strong> ซึ่งควรได้รับการตรวจสอบ ประเด็นที่มักเข้าใจผิดคือ <strong>Control Limits ไม่ใช่ Specification Limits</strong> เพราะ Control Limits สะท้อนพฤติกรรมของกระบวนการ ขณะที่ Specification Limits เป็นข้อกำหนดของผลิตภัณฑ์หรือลูกค้า</p><p><strong>7. Stratification- การจำแนกข้อมูล</strong></p><p>ปัญหาบางอย่างไม่สามารถมองเห็นได้จากข้อมูลรวม การแบ่งข้อมูลออกเป็นกลุ่มหรือ <strong>Stratification</strong> จึงช่วยเปิดเผยรูปแบบที่ซ่อนอยู่</p><p><strong>ตัวอย่าง</strong>เช่น อัตราของเสียโดยรวมของโรงงานอยู่ที่ 4% แต่เมื่อจำแนกตามกะการทำงานพบว่า</p><p>กะเช้า = 1.8% / กะบ่าย = 2.5% / กะกลางคืน = 7.7%</p><p>ข้อมูลดังกล่าวทำให้ทีมงานสามารถกำหนดประเด็นการตรวจสอบได้เฉพาะเจาะจงมากขึ้น เช่น บุคลากร วิธีตั้งเครื่องจักร วัตถุดิบ หรือสภาพแวดล้อมของกะกลางคืน</p><p><strong>กรณีศึกษา: </strong>ลดของเสียในกระบวนการผลิตชิ้นส่วน</p><p>โรงงานแห่งหนึ่งที่ผลิตชิ้นส่วนสำหรับอุตสาหกรรมยานยนต์ ในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา อัตราของเสียเพิ่มขึ้นจาก <strong>2.5% เป็น 7.0%</strong> ส่งผลให้ต้นทุนเพิ่มขึ้นและเริ่มเกิดข้อร้องเรียนจากลูกค้า แทนที่จะรีบปรับเครื่องจักรหรือเปลี่ยนพนักงานทันที ทีมปรับปรุงคุณภาพเลือกใช้ 7 QC Tools อย่างเป็นลำดับ</p><p><strong>ขั้นที่ 1 — Check Sheet</strong> เก็บข้อมูลของเสียเป็นเวลา 4 สัปดาห์ จำแนกตามประเภทของเสีย เครื่องจักร กะการทำงาน และวันที่ผลิต</p><p><strong>ขั้นที่ 2 — Pareto Chart</strong> พบว่า ประมาณ 65% ของของเสียทั้งหมดมาจากปัญหา <strong>“ขนาดรูเจาะคลาดเคลื่อน”</strong> จึงเลือกปัญหานี้เป็นเป้าหมายหลักในการปรับปรุง</p><p><strong>ขั้นที่ 3 — Fishbone Diagram</strong> ทีมงานวิเคราะห์สาเหตุผ่าน 4M พบสาเหตุที่เป็นไปได้ เช่น</p><p>· พนักงานตั้งชิ้นงานไม่ตรงตำแหน่ง</p><p>· เครื่องจักรเกิดการสั่น</p><p>· วัตถุดิบมีความหนาไม่สม่ำเสมอ</p><p>· ไม่มีอุปกรณ์ Jig สำหรับกำหนดตำแหน่ง</p><p>· ความเร็วรอบของเครื่องจักรไม่เหมาะสม</p><p><strong>ขั้นที่ 4 — Stratification</strong></p><p>เมื่อแบ่งข้อมูลตามเครื่องจักรและกะการทำงาน พบว่าของเสียส่วนใหญ่เกิดจาก <strong>เครื่องจักรหมายเลข 3 ในกะกลางคืน</strong></p><p><strong>ขั้นที่ 5 — Scatter Diagram</strong></p><p>ทีมงานศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเร็วรอบของเครื่องจักรกับค่าความคลาดเคลื่อนของรูเจาะ พบแนวโน้มว่าความคลาดเคลื่อนเพิ่มขึ้นในช่วงความเร็วรอบสูง</p><p><strong>ขั้นที่ 6 — Histogram</strong></p><p>นำค่าขนาดรูเจาะมาวิเคราะห์การกระจาย พบว่าก่อนการปรับปรุงข้อมูลมีการกระจายค่อนข้างกว้าง ทีมงานจึงปรับมาตรฐานการตั้งเครื่องจักร เพิ่ม Jig และกำหนดช่วงความเร็วรอบที่เหมาะสม</p><p><strong>ขั้นที่ 7 — Control Chart</strong></p><p>หลังปรับปรุง ทีมงานติดตามกระบวนการอย่างต่อเนื่องด้วย Control Chart พบว่ากระบวนการมีเสถียรภาพมากขึ้น และในกรณีสมมตินี้อัตราของเสียลดลงจาก <strong>7.0% เหลือประมาณ 2.1%</strong></p><p><strong>สรุป</strong></p><p>การควบคุมคุณภาพเป็นกระบวนการที่สำคัญและจำเป็นในการผลิตและบริการ ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มั่นใจว่าผลิตภัณฑ์หรือบริการที่นำเสนอมีคุณภาพตรงตามความต้องการของลูกค้าและมาตรฐานที่กำหนด การใช้เครื่องมือต่าง ๆ ในการควบคุมคุณภาพเป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพในการวิเคราะห์และปรับปรุงคุณภาพเหล่านี้ เครื่องมือหลักที่ใช้ในการควบคุมคุณภาพ ได้แก่ การเก็บข้อมูล การใช้แผนภูมิควบคุม แผนภาพพาเรโต ใบตรวจสอบ กราฟ ฮีสโตแกรม แผนภาพสาเหตุและผล และแผนภาพการกระจาย ซึ่งแต่ละเครื่องมือมีบทบาทที่สำคัญในการช่วยให้สามารถวิเคราะห์ข้อมูลและเข้าใจปัญหาได้ดียิ่งขึ้น แผนภูมิควบคุมเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เราสามารถตรวจสอบความแปรผันในกระบวนการผลิตได้ โดยมีการกำหนดเส้นกลางและเส้นควบคุมบนและล่าง เพื่อแยกแยะความแปรผันที่เกิดขึ้นภายในกระบวนการ ในขณะที่แผนภาพพาเรโตเป็นเครื่องมือที่ช่วยในการระบุและวิเคราะห์ปัญหาที่สำคัญที่สุด โดยการแสดงข้อมูลในรูปแบบของกราฟแท่งที่เรียงตามลำดับความสำคัญ ซึ่งทำให้เราสามารถมุ่งเน้นไปที่ปัญหาที่มีผลกระทบมากที่สุดได้ ใบตรวจสอบเป็นเครื่องมือที่ช่วยในการรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณและช่วยให้การวิเคราะห์ข้อมูลเป็นไปได้ง่ายขึ้น เช่น จำนวนข้อบกพร่องหรือความถี่ของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อปรับปรุงกระบวนการผลิตหรือคุณภาพในภาพรวม กราฟและฮีสโตแกรมเป็นเครื่องมือที่ช่วยในการแสดงและตีความข้อมูลอย่างชัดเจน โดยกราฟจะช่วยให้เห็นถึงแนวโน้มและการเปลี่ยนแปลงของข้อมูล ในขณะที่ฮีสโตแกรมช่วยให้เข้าใจการกระจายตัวของข้อมูลในรูปแบบที่เป็นภาพชัดเจน แผนภาพสาเหตุและผลมีบทบาทสำคัญในการระบุความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างปัจจัยต่าง ๆ ที่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพของผลิตภัณฑ์หรือบริการ โดยทำให้สามารถวิเคราะห์และแก้ไขปัญหาได้อย่างมีระบบ ส่วนแผนภาพการกระจายใช้ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรสองตัว ซึ่งช่วยให้เห็นความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างตัวแปร การใช้เครื่องมือเหล่านี้ร่วมกันจึงเป็นกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพในการปรับปรุงคุณภาพ การวิเคราะห์ปัญหาและการดำเนินการตามข้อมูลที่ได้จากเครื่องมือเหล่านี้ช่วยให้เกิดการตัดสินใจที่มีความแม่นยำ และทำให้สามารถพัฒนากระบวนการผลิตและบริการให้ดียิ่งขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้จะนำไปสู่การเพิ่มความพึงพอใจของลูกค้าและความสามารถในการแข่งขันในตลาด.</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>กิตติศักดิ์ พลอยพานิชเจริญ. (2565). <strong>ระบบการควบคุมคุณภาพที่หน้างาน:คิวซีเซอร์เคิล.</strong> กรุงเทพฯ : ส.เอเชียเพรส.</p><p>American Society for Quality. (2024). <strong><em>Check Sheet</em>.</strong> October 20, 2024, Retrieved <a href="https://citly.me/BXmVS">https://citly.me/BXmVS</a>.</p><p>ArcGIS Pro. (2021<strong>). Bar chart.</strong> October 20, 2024, Retrieved <a href="https://citly.me/FyXPc">https://citly.me/FyXPc</a>.</p><p>BYJU’S. (2024). <strong>Scatter Diagram.</strong> October 20, 2024, Retrieved <a href="https://citly.me/9tRSW">https://citly.me/9tRSW</a>.</p><p>Hessing, T. (2022). Attribute Charts. In Chart. October 20, 2024, Retrieved <a href="https://citly.me/N4yWv">https://citly.me/N4yWv</a>.</p><p>Jaspersoft. (2024). <strong>What is a Pie Chart. In Unmetric.</strong> October 20, 2024, Retrieved<a href="https://citly.me/WpbP8">https://citly.me/WpbP8</a></p><p>Ishikawa, K. (1985). <em>What Is Total Quality Control? The Japanese Way</em>. Prentice-Hall.</p><p>Juran, J. M., &amp; Godfrey, A. B. (Eds.). (1999). <em>Juran’s Quality Handbook</em> (5th ed.). McGraw-Hill.</p><p>Montgomery, D. C. (2020). <em>Introduction to Statistical Quality Control</em> (8th ed.). John Wiley&amp; Sons.</p><p><a href="https://bsru.net/profile/sawat-th/">https://bsru.net/profile/sawat-th/</a></p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/">มรภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา — มบส. (bsru.ac.th)</a></p><p><a href="https://scholar.google.com/citations?authuser=1&amp;user=uuyKgRsAAAAJ">https://scholar.google.com/citations?authuser=1&amp;user=uuyKgRsAAAAJ</a></p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/faculty/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1">https://www.bsru.ac.th/faculty/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1</a></p><p>50</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3db0b66b0bf7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทบาทและความสำคัญของการวิจัยเพื่อการบริหารงานอุตสาหกรรมในยุคดิจิทัล]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B8%95%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%A5-331d0cd5fa7a?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/331d0cd5fa7a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Mar 2026 03:16:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-20T03:18:41.391Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>บทนำ</strong></p><p>ในยุคปัจจุบันที่เทคโนโลยีมีความทันสมัยและการดำเนินธุรกิจอุตสาหกรรมเป็นไปอย่างก้าวกระโดดไร้พรมแดน การบริหารงานอุตสาหกรรมจาเป็นต้องปรับเปลี่ยนกลยุทธ์เพื่อให้เท่าทันต่อกระแสการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตลอดเวลา การวิจัยจึงกลายเป็นเครื่องมือสาคัญที่เป็นระบบในการค้นหาข้อเท็จจริง มีเป้าหมายที่แน่นอน และอาศัยขั้นตอนทางวิทยาศาสตร์เพื่อนาผลที่ได้ไปใช้ประกอบการตัดสินใจทางธุรกิจ ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อความอยู่รอดและการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์กร การวิจัยเป็นกระบวนการหรือขั้นตอนที่เป็นระบบในการค้นหาข้อเท็จจริงและมีเป้าหมายแน่นอน ซึ่งกระบวนการวิจัยนี้ประกอบด้วยการวางแผนการวิจัย การเก็บรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูล และเสนอผลการวิจัย ดังนั้นผลจากการวิจัยจึงไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจศึกษาค้นคว้าของผู้วิจัย ที่กระทาอย่างมีความรู้ ความเข้าใจ มีหลักการและเป็นขั้นตอนทางวิทยาศาสตร์ โดยกระบวนการแรกของการดาเนินการวิจัยคือการได้ประเด็นปัญหาวิจัยที่ดี มีความน่าสนใจ และมีประโยชน์ โดยเฉพาะการทาวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรม ซึ่งผลของการวิจัยที่ได้นั้นนาไปใช้เพื่อการตัดสินใจทางด้านธุรกิจ อันมีผลต่อการอยู่รอดและการพัฒนาขององค์กร ดังนั้นนอกจากผู้วิจัยจะต้องพิจารณาจัดเลือกปัญหาวิจัยที่ดีแล้ว ปัญหาวิจัยดังกล่าวควรที่จะสอดคล้องกับขอบข่ายและลักษณะของการดาเนินงานทางอุตสาหกรรมนั้น ๆ ด้วย</p><h4>ขอบข่ายของการบริหารงานอุตสาหกรรมกับการวิจัย</h4><p>การบริหารงานอุตสาหกรรมครอบคลุมภาระหน้าที่หลักของผู้บริหารตามแนวคิดของ James A.O’Brien (1993) ซึ่งประกอบด้วย 4 ประการ ได้แก่ การวางแผน (Planning) การจัดองค์การ (Organizing) การอานวยการ (Leading) และการควบคุม (Controlling) โดยกระบวนการวิจัยจะเข้าไปมีบทบาทในทุกกิจกรรมเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการดาเนินงาน ดังนี้:</p><p><strong>การวางแผนและการจัดองค์การ</strong> : การวิจัยช่วยในการวิเคราะห์สภาพแวดล้อมและกาหนดวัตถุประสงค์เพื่อลดความเสี่ยง รวมถึงการออกแบบโครงสร้างองค์การและการจัดสรรทรัพยากรมนุษย์ วัตถุ และการลงทุนให้สอดคล้องกับแผนงาน</p><p><strong>การอำนวยการและการควบคุม</strong> : การวิจัยช่วยศึกษาเรื่องการจูงใจและภาวะผู้นา เพื่อให้การปฏิบัติงานเป็นไปตามเป้าหมาย รวมถึงการกาหนดมาตรฐานและการวัดผลงานผ่านกระบวนการตรวจสอบที่เป็นระบบกิจกรรมหลักในอุตสาหกรรม : ครอบคลุมตั้งแต่การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ การผลิตและการดาเนินการ ไปจนถึงการตลาด ซึ่งกิจกรรมเหล่านี้มีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกันและจาเป็นต้องอาศัยข้อมูลจากการวิจัยเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์และระบบการผลิตให้มีคุณภาพ</p><h4>ลักษณะของการวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรม</h4><p>การวิจัยในสาขานี้ถือเป็น “วิทยาศาสตร์เชิงประจักษ์” (Empirical Sciences) ในกลุ่มสังคมศาสตร์เนื่องจากเป็นการศึกษาพฤติกรรมของมนุษย์และปรากฏการณ์ต่างๆ ในสภาพแวดล้อมทางธุรกิจ โดยอาศัยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ 5 ขั้นตอน คือ การกำหนดปัญหา การตั้งสมมติฐาน การรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูล และการสรุปผล เพื่อให้ได้คาตอบที่เชื่อถือได้ ปราศจากความลาเอียง และสามารถพิสูจน์ได้ด้วยหลักฐานประจักษ์พยาน</p><p>ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดาเนินการวิจัย การตัดสินใจดาเนินการวิจัยในองค์กรอุตสาหกรรมขึ้นอยู่กับปัจจัยสาคัญ 2ส่วน:</p><p><strong>1. ปัจจัยภายใน</strong>: ปัจจัยภายในองค์กรที่มีผลต่อการดาเนินการวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรมส่วนมากเป็นผลมาจากผู้บริหารที่จะวิเคราะห์และไตร่ตรองสิ่งต่าง ๆ ดังต่อไปนี้</p><p><strong>1.1 ระดับของปัญหาที่เกิดขึ้นในองค์กร</strong> ระดับของปัญหาอันนาไปสู่การค้นหาคาตอบด้วยกระบวนการวิจัยเป็นปัจจัยหนึ่งที่มีผลต่อการเลือกที่จะดาเนินการวิจัยหรือไม่ หากเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นในการบริหารระดับล่างและไม่ทาให้สูญเสียรายได้มากเท่ากับการลงทุนด้านงบประมาณและเวลาเพื่อการวิจัย ผู้บริหารอาจเลือกวิธีอื่น ๆ ที่ไม่ใช่การวิจัยเพื่อแก้ไขปัญหา แต่เมื่อใดที่ปัญหาเกิดขึ้นในระดับการบริหารที่สูงขึ้น เช่น ในระดับการวางแผนกลยุทธ์ การวิจัยจะมีโอกาสเกิดหรือดาเนินการมากขึ้น เพื่อลดความเสี่ยงในการตัดสินใจของผู้บริหาร (วัชราภรณ์ สุริยาภิวัฒน์, 2548, หน้า 7) เช่น การวิจัยเกี่ยวกับพฤติกรรมผู้บริโภคในด้านรสนิยมลักษณะ รสชาติและราคาของผลิตภัณฑ์ เพื่อนามาสร้างผลิตภัณฑ์หรือสินค้าเพื่อจาหน่ายเพราะหากไม่มีการวิจัยและผลิตสินค้าไปตามความคิด ความต้องการขององค์กร นักออกแบบหรือผู้บริหารอาจเกิดความผิดพลาด ทาให้สินค้าจาหน่ายไม่ได้เพียงพอต่อการแข่งขันระดับของปัญหาจึงเป็นการจัดลาดับความสาคัญของงานวิจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจดาเนินการวิจัยนั่นเอง</p><p><strong>1.2 ความคุ้มค่าของงานวิจัย</strong> ในการดาเนินงานวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรมย่อมเกิดค่าใช้จ่ายต่าง ๆ หากค่าใช้จ่ายคุ้มค่ากับผลที่ได้รับ งานวิจัยก็มักจะเกิดขึ้น การประเมินความคุ้มค่าอาจอยู่ในรูปของตัวเงินหรือทางจิตใจ หรือทั้งสองด้าน โดยการประเมินความคุ้มค่าทางจิตใจเป็นเรื่องเฉพาะที่ผู้บริหารจะตัดสินใจตามที่เห็นเหมาะสม และพบว่าผู้บริหารแต่ละบุคคลมีความคิดเห็นในเรื่องนี้แตกต่างกัน เช่นบางแห่งมีความคิดเห็นว่าการวิจัยเพื่อให้รู้ความพึงพอใจในการทางานของพนักงานเป็นสิ่งที่ดี แต่ผู้บริหารบางท่านให้เหตุผลว่าการวิจัยเรื่องดังกล่าวนี้อาจนามาสู่ปัญหาด้านการบริหารงานภายในองค์กรก็ได้ เป็นต้น</p><p><strong>1.3 ระยะเวลาที่ใช้ในการดาเนินการวิจัย</strong> หากต้องการรู้ผลของการวิจัยอย่างเร่งด่วนอาจทาให้ไม่สามารถดาเนินการวิจัยได้ เพราะการวิจัยเป็นกระบวนการที่ต้องใช้เวลาในการดาเนินงานนานพอสมควร ด้วยข้อจากัดนี้ ผู้บริหารอาจต้องเลือกวิธีการอื่นเพื่อใช้ในการตัดสินใจเกี่ยวปัญหาที่เกิดขึ้นมากกว่าการดาเนินการวิจัยเพราะผลของการวิจัยในระยะเวลาสั้นอาจไม่ใช่คาตอบที่น่าเชื่อถือ และไม่สามารถนาไปสู่การปฏิบัติที่เห็นผลได้ดี</p><p><strong>1.4 ข้อมูลเพื่อการตัดสินใจ</strong> สาหรับการบริหารงานใด ๆ สิ่งจาเป็นคือข้อมูลที่ได้จากความเป็นจริงโดยปัจจัยในเรื่องของข้อมูลอาจพิจารณาได้ 2 ด้านคือการมีข้อมูลมากพอที่จะนาไปสู่การตัดสินใจได้โดยไม่ต้องดาเนินการวิจัย หรือการมีข้อมูลน้อยเกินไปจาเป็นต้องทา การวิจัยเพื่อหาข้อเท็จจริงนาไปสู่การตัดสินใจ แต่ส่วนมากแล้วการวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรม ผู้บริหารมักจะมีข้อมูลบางส่วนอยู่แล้ว และมีการดา เนินเนินการวิจัยเพื่อเป็นการยืนยันข้อมูลที่มีอยู่เพื่อนาไปสู่การตัดสินใจในการบริหารที่เชื่อมั่นได้นั่นเอง</p><p><strong>1. ปัจจัยภายนอกองค์กร</strong></p><p>นอกจากปัจจัยภายในองค์กรที่มีผลต่อการดาเนินการวิจัยซึ่งส่วนมากเป็นผลมาจากการตัดสินใจของผู้บริหารแล้ว ปัจจัยที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมภายนอกองค์กรเป็นสิ่งที่มีผลต่อ การดาเนินการวิจัยเช่นกัน ซึ่งปัจจัยภายนอกองค์กรนี้ส่วนมากเป็นผลมาจากความเปลี่ยนแปลง อันได้แก่การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี เพราะเทคโนโลยีมีความหมายครอบคลุมถึงเครื่องมือ เครื่องจักร และวิธีการ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีตามความหมายดังกล่าวมีผลกระทบอย่างมากต่อการดาเนินธุรกิจและการตัดสินใจทางธุรกิจ ดังนั้นการดาเนินการวิจัยเพื่อให้ได้ผลอันนาไปสู่การรู้ทันต่อเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไป เพิ่มความสามารถในการแข่งขัน มี ความจาเป็นอย่างยิ่งต่อองค์กรธุรกิจอุตสาหกรรมใด ๆ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวส่งผลต่อการดาเนินการวิจัยดังต่อไปนี้</p><p><strong>2.1 เทคโนโลยีที่ทันสมัย</strong>และมีประสิทธิภาพช่วยให้การติดต่อสื่อสารและการแลกเปลี่ยนข้อมูลเป็นไปอย่างรวดเร็วไม่ว่าจะอยู่ห่างกันเพียงใด รวมทั้งการมีข้อมูลปริมาณมหาศาลให้เลือกใช้ ส่งผลกระทบต่อวิธีการวิจัยที่ต้องปรับเปลี่ยนตามไป เช่น เดิมเคยใช้วิธีแจกแบบสอบถามแก่ผู้ตอบโดยส่งทางไปรษณีย์หรือสัมภาษณ์ตัวต่อตัว ก็อาจใช้การวาง (post) แบบสอบถามบนอินเทอร์เน็ต (internet) แทน ทาให้กรอบประชากร(Population Frame) กว้างขึ้น และควบคุมได้ยากขึ้น การควบคุมหรือคัดเลือกข้อมูลที่ได้จึงมีวิธีที่เปลี่ยนไปขอบเขตของการวิจัยจึงมิได้ถูกจากัดด้วยระยะทางเช่นแต่ก่อน ทาให้สามารถดาเนินการวิจัยในวงกว้างขึ้น แลด้วยวิธีการที่แตกต่างมากกว่าแต่ก่อน (วัชราภรณ์ สุริยาภิวัฒน์, 2548, หน้า 8)</p><p><strong>2.2 ความคิดเห็นและทัศนคติของมนุษย์เปลี่ยนแปลงไป </strong>เรื่องที่เคยเป็นเรื่องปกปิดในอดีต เช่น เรื่องเพศสัมพันธ์ สถานภาพของครอบครัว รายรับ สินทรัพย์และความคิดเห็นต่อผู้บริหาร เป็นเรื่องที่สามารถสอบถามและเปิดเผยได้ในปัจจุบัน ความคิดเห็นและทัศนคติของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงไปนี้จึงส่งผลต่อวิธีการดาเนินการวิจัยทั้งลักษณะของข้อคาถามในเครื่องมือ และวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูล</p><p><strong>2.3 วิถีชีวิต (Life Style) </strong>ของคนปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไป รวมทั้งการดาเนินชีวิตที่มีความแตกต่างกันมากระหว่างคนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่และคนในชนบท เครื่องมือและวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปเช่นกันเพราะวิถีการดาเนินชีวิตส่งผลต่อพฤติกรรม การดาเนินชีวิต การกิน การอยู่และการตัดสินใจ</p><p><strong>๒.๔ เทคนิคการจัดการข้อมูล</strong> เพราะความก้าวหน้าของโปรแกรมสาเร็จรูปที่ช่วยในการวิเคราะห์ทาให้ผู้วิจัยมีความสะดวกต่อการวิเคราะห์ข้อมูลและประมวลผลได้อย่างลึกซึ้งในหลายมุมมองมากขึ้น ง่ายขึ้น และประหยัดเวลามากขึ้น ส่งผลให้งานวิจัยมีผลสรุปที่กว้างขวาง หลากหลายมุมมองเพิ่มมากขึ้นจากที่กล่าวมา เป็นเพียงบางส่วนของสิ่งที่มีผลกระทบต่อการตัดสินใจในการดาเนินการและวิธีดาเนินการวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรมในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังมี การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมองค์กรและสังคม แม้จะไม่รวดเร็วเท่ากับการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี แต่ก็ยังคงมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องและไม่หยุดยั้ง มีผลทาให้การวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรมต้องปรับตัวเปลี่ยนแปลงตามไปให้สอดคล้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอ เพื่อให้สามารถครอบคลุมปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อข้อสรุปของงานวิจัยที่น่าเชื่อถือนั่นเอง</p><p><strong>๒.ปัจจัยภายนอกองค์กร</strong></p><p>นอกจากปัจจัยภายในองค์กรที่มีผลต่อการดาเนินการวิจัยซึ่งส่วนมากเป็นผลมาจากการตัดสินใจของผู้บริหารแล้ว ปัจจัยที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมภายนอกองค์กรเป็นสิ่งที่มีผลต่อ การดาเนินการวิจัยเช่นกัน ซึ่งปัจจัยภายนอกองค์กรนี้ส่วนมากเป็นผลมาจากความเปลี่ยนแปลง อันได้แก่การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี เพราะเทคโนโลยีมีความหมายครอบคลุมถึงเครื่องมือ เครื่องจักร และวิธีการ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีตามความหมายดังกล่าวมีผลกระทบอย่างมากต่อการดาเนินธุรกิจและการตัดสินใจทางธุรกิจ ดังนั้นการดาเนินการวิจัยเพื่อให้ได้ผลอันนาไปสู่การรู้ทันต่อเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไป เพิ่มความสามารถในการแข่งขัน มี ความจาเป็นอย่างยิ่งต่อองค์กรธุรกิจอุตสาหกรรมใด ๆ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวส่งผลต่อการดาเนินการวิจัยดังต่อไปนี้</p><p><strong>2.1 เทคโนโลยีที่ทันสมัยและมีประสิทธิภาพ</strong>ช่วยให้การติดต่อสื่อสารและการแลกเปลี่ยนข้อมูลเป็นไปอย่างรวดเร็วไม่ว่าจะอยู่ห่างกันเพียงใด รวมทั้งการมีข้อมูลปริมาณมหาศาลให้เลือกใช้ ส่งผลกระทบต่อวิธีการวิจัยที่ต้องปรับเปลี่ยนตามไป เช่น เดิมเคยใช้วิธีแจกแบบสอบถามแก่ผู้ตอบโดยส่งทางไปรษณีย์หรือสัมภาษณ์ตัวต่อตัว ก็อาจใช้การวาง (post) แบบสอบถามบนอินเทอร์เน็ต (internet) แทน ทาให้กรอบประชากร(Population Frame) กว้างขึ้น และควบคุมได้ยากขึ้น การควบคุมหรือคัดเลือกข้อมูลที่ได้จึงมีวิธีที่เปลี่ยนไปขอบเขตของการวิจัยจึงมิได้ถูกจากัดด้วยระยะทางเช่นแต่ก่อน ทาให้สามารถดาเนินการวิจัยในวงกว้างขึ้น และด้วยวิธีการที่แตกต่างมากกว่าแต่ก่อน (วัชราภรณ์ สุริยาภิวัฒน์, 2548, หน้า 8)</p><p><strong>2.2 ความคิดเห็นและทัศนคติของมนุษย์เปลี่ยนแปลงไป</strong> เรื่องที่เคยเป็นเรื่องปกปิดในอดีต เช่น เรื่องสถานภาพของครอบครัว รายรับ สินทรัพย์และความคิดเห็นต่อผู้บริหาร เป็นเรื่องที่สามารถสอบถามและเปิดเผยได้ในปัจจุบัน ความคิดเห็นและทัศนคติของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงไปนี้จึงส่งผลต่อวิธีการดาเนินการวิจัยทั้งลักษณะของข้อคาถามในเครื่องมือ และวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูล</p><p><strong>2.3 วิถีชีวิต (Life Style) </strong>ของคนปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไป รวมทั้งการดาเนินชีวิตที่มีความแตกต่างกันมากระหว่างคนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่และคนในชนบท เครื่องมือและวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปเช่นกันเพราะวิถีการดาเนินชีวิตส่งผลต่อพฤติกรรม การดาเนินชีวิต การกิน การอยู่และการตัดสินใจ</p><p><strong>๒.๔ เทคนิคการจัดการข้อมูล</strong> เพราะความก้าวหน้าของโปรแกรมสาเร็จรูปที่ช่วยในการวิเคราะห์ทาให้ผู้วิจัยมีความสะดวกต่อการวิเคราะห์ข้อมูลและประมวลผลได้อย่างลึกซึ้งในหลายมุมมองมากขึ้น ง่ายขึ้น และประหยัดเวลามากขึ้น ส่งผลให้งานวิจัยมีผลสรุปที่กว้างขวาง หลากหลายมุมมองเพิ่มมากขึ้น</p><h3><strong>สรุป</strong></h3><p>การวิจัยทางการบริหารงานอุตสาหกรรมเป็นการศึกษาค้นคว้าอย่างเป็นระบบด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ เพื่อให้ได้ข้อมูล หลักการ แนวคิด ทฤษฎี หรือวิธีการปฏิบัติทางด้านการเงิน การผลิตและการดาเนินการ หรือการตลาด ซึ่งล้วนเป็นกิจกรรมที่เกี่ยวกับ การดาเนินงานทางด้านอุตสาหกรรมอันจะนามาซึ่งประโยชน์ การจะดาเนินการวิจัยเรื่องใด ๆ นั้นเกิดได้จากทั้งปัจจัยภายในและภายนอกองค์กร โดยปัจจัยภายในองค์กรส่วนมากได้แก่ การพิจารณาของผู้บริหาร ส่วนปัจจัยภายนอกองค์กรจะมาจากการเปลี่ยนแปลงทางด้านเครื่องมือ เครื่องจักรและวิธีการ หรือที่เรียกว่าเทคโนโลยี ที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง รวมไปถึงการเปลี่ยนแปลงด้านสังคมและวัฒนธรรมด้วยเช่นกัน ที่มาของปัญหาอันนาไปสู่ การวิจัยเพื่อค้นหาคาตอบอาจเป็นปัญหาภายในองค์กรเองหรือมาจากภายนอกองค์กร หรือเป็นการวิจัยที่เกิดจากกระบวนการศึกษาก็ได้ แต่ไม่ว่าปัญหาวิจัยจะมาจากแหล่งใด การเลือกปัญหาที่จะทาวิจัยนั้นต้องพิจารณาให้ครบทุกด้านไม่ว่าจะเป็นด้านตัวผู้วิจัยด้านสิ่งสนับสนุน ด้านกระบวนการ รวมทั้งด้านสังคมและผลของงานวิจัย นอกจากนี้การดาเนินการวิจัยเรื่องใด ๆจะมีผู้เกี่ยวข้องจานวนมากดังนั้นทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องควรคานึงถึงบทบาทหน้าที่และสิทธิของตนเองรวมทั้งผู้อื่น</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2547).ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักท์.</p><p>บุญธรรม จิตต์อนันต์. (2546). การวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.</p><p>วัชราภรณ์ สุริยาภิวัฒน์. (2548). วิจัยธุรกิจยุคใหม่ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์-มหาวิทยาลัย.</p><p>สุวิมล ติรกานันท์. (2548). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.</p><p>Stevenson, W. J. (1999). Production / operation management (6th ed.). Boston: McGraw–Hill.</p><p>O’Brien, James A. (1993). Management information system. Richard D.Irwin ,Inc.</p><p>O’Brien, J. A. (1993). Management Information Systems: A Managerial End User Perspective.Boston: Irwin.</p><p>Cooper, D. R., &amp; Schindler, P. S. (2003). Business Research Methods (8th ed.). New York: McGraw-Hill.</p><p><a href="https://bsru.net/profile/sawat-th/">https://bsru.net/profile/sawat-th/</a></p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/">มรภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา — มบส. (bsru.ac.th)</a></p><p><a href="https://scholar.google.com/citations?authuser=1&amp;user=uuyKgRsAAAAJ">https://scholar.google.com/citations?authuser=1&amp;user=uuyKgRsAAAAJ</a></p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/faculty/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1">https://www.bsru.ac.th/faculty/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=331d0cd5fa7a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บทบาทผู้นำกับความต้องการของลูกค้า]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%B2-afddc83cc1a9?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/afddc83cc1a9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Sep 2025 08:35:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-18T08:42:28.373Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>รศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน</p><p>สาขาการจัดการอุตสาหกรรม</p><p>คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TDGboUq0Jd0_8qLCYhMREQ.png" /></figure><p><strong>บทนำ</strong></p><p>ในทางธุรกิจที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วและมีการแข่งขันสูงในปัจจุบัน ความสำเร็จขององค์กรไม่ได้ขึ้นอยู่กับผลิตภัณฑ์หรือบริการที่เหนือกว่าเพียงอย่างเดียว หากแต่ยังรวมถึงความสามารถในการทำความเข้าใจ ตอบสนอง และคาดการณ์ความต้องการของลูกค้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ บทบาทของผู้นำจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งในการขับเคลื่อนองค์กรให้มุ่งเน้นลูกค้าเป็นศูนย์กลาง (Customer-Centric) ผู้นำที่เข้าใจและให้ความสำคัญกับความต้องการของลูกค้าจะสามารถสร้างวิสัยทัศน์ กำหนดกลยุทธ์ และสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่สนับสนุนการสร้างคุณค่าให้กับลูกค้า ซึ่งนำไปสู่ความภักดีของลูกค้า การเติบโตของธุรกิจ และความได้เปรียบในการแข่งขันในระยะยาว บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและวิเคราะห์บทบาทสำคัญของผู้นำในการทำความเข้าใจและตอบสนองความต้องการของลูกค้า โดยจะพิจารณาจากแนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยของนักวิชาการทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ เพื่อให้เห็นถึงมิติที่หลากหลายและซับซ้อนของหัวข้อนี้</p><p><strong>1. ความสำคัญของความเข้าใจความต้องการของลูกค้าในยุคปัจจุบัน</strong></p><p>ความต้องการของลูกค้าไม่ได้เป็นเพียงความปรารถนาในการซื้อสินค้าหรือบริการเท่านั้น หากแต่ยังครอบคลุมถึงประสบการณ์ ความคาดหวัง และปัญหาที่ลูกค้าต้องการให้ได้รับการแก้ไข จากการศึกษาของ Kotler and Keller (2016) ได้เน้นย้ำว่า การตลาดที่ประสบความสำเร็จเริ่มต้นจากการทำความเข้าใจความต้องการและความปรารถนาของกลุ่มเป้าหมาย การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี เช่น โซเชียลมีเดียและแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซ ได้ให้อำนาจแก่ลูกค้ามากขึ้น ทำให้พวกเขามีข้อมูลและทางเลือกที่หลากหลาย การที่องค์กรจะคงอยู่และเติบโตได้นั้น จำเป็นต้องก้าวให้ทันและตอบสนองต่อพลวัตเหล่านี้อย่างชาญฉลาด สอดคล้องกับแนวคิดของ ณัฐกฤตา ปิ่นทอง (2560) ที่กล่าวว่า การเข้าถึงข้อมูลของลูกค้าจะช่วยให้องค์กรสามารถสร้างผลิตภัณฑ์และบริการที่ตรงใจ ตอบสนองความพึงพอใจ และสร้างความผูกพันกับลูกค้าได้</p><p>นอกจากนี้ การสร้างประสบการณ์ที่ดีให้กับลูกค้า (Customer Experience) ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่สร้างความแตกต่าง การวิจัยของ Pine and Gilmore (1999) ชี้ให้เห็นว่า ผู้บริโภคในปัจจุบันไม่ได้เพียงแค่ซื้อสินค้าหรือบริการ แต่ยังต้องการซื้อ “ประสบการณ์” ที่น่าจดจำ ผู้นำจึงต้องผลักดันให้ทั้งองค์กรมีความเข้าใจร่วมกันว่า ทุกปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด ก็ล้วนส่งผลต่อการรับรู้และประสบการณ์ของลูกค้า บทบาทของผู้นำจึงมิใช่แค่การวางแผนกลยุทธ์ แต่เป็นการสร้างวัฒนธรรมที่ทุกคนในองค์กรให้ความสำคัญกับการสร้างคุณค่าและประสบการณ์ที่ดีที่สุดให้กับลูกค้าอย่างต่อเนื่อง</p><p><strong>2. บทบาทของผู้นำในการขับเคลื่อนองค์กรให้มุ่งเน้นลูกค้า</strong></p><p>ผู้นำเป็นผู้ที่มีอิทธิพลสูงสุดในการกำหนดทิศทางและค่านิยมขององค์กร ดังนั้นบทบาทของผู้นำในการสร้างองค์กรที่มุ่งเน้นลูกค้าจึงเป็นหัวใจสำคัญ Senge (1990) ได้เสนอแนวคิดองค์กรแห่งการเรียนรู้ (Learning Organization) ซึ่งผู้นำมีหน้าที่สร้างสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมให้พนักงานทุกคนเรียนรู้จากลูกค้าและปรับปรุงกระบวนการทำงานอย่างต่อเนื่อง</p><p><strong>2.1 การกำหนดวิสัยทัศน์และกลยุทธ์ที่มุ่งเน้นลูกค้า (Customer-Centric Vision and Strategy):</strong> ผู้นำต้องกำหนดวิสัยทัศน์ที่ชัดเจนว่า ลูกค้าคือหัวใจสำคัญของการดำเนินธุรกิจ และแปลงวิสัยทัศน์นั้นให้เป็นกลยุทธ์ที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง (Payne, 2005) ผู้นำต้องสื่อสารให้พนักงานทุกคนเข้าใจว่าการทำความเข้าใจความต้องการของลูกค้าไม่ได้เป็นเพียงหน้าที่ของฝ่ายการตลาดเท่านั้น แต่เป็นความรับผิดชอบร่วมกันของทุกคนในองค์กร ตั้งแต่ฝ่ายผลิต ฝ่ายบริการลูกค้า ไปจนถึงฝ่ายบริหารสูงสุด</p><p><strong>2.2 การสร้างวัฒนธรรมและค่านิยมที่ให้ความสำคัญกับลูกค้า (Customer-Oriented Culture and Values):</strong> ผู้นำต้องเป็นแบบอย่างในการแสดงออกถึงความใส่ใจในลูกค้า และส่งเสริมให้เกิดค่านิยมที่ให้ความสำคัญกับการบริการลูกค้าที่เป็นเลิศ องค์กรที่มุ่งเน้นลูกค้าจะมีวัฒนธรรมที่พนักงานรู้สึกเป็นเจ้าของปัญหาของลูกค้า และพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ (Lynch &amp; Smith, 2006) ผู้นำควรสร้างระบบการให้รางวัลและการยอมรับพนักงานที่แสดงพฤติกรรมที่มุ่งเน้นลูกค้าอย่างโดดเด่น</p><p><strong>2.3 การส่งเสริมการรับฟังและใช้ข้อมูลลูกค้า (Fostering Customer Listening and Data Utilization):</strong> ผู้นำต้องสนับสนุนให้มีการรวบรวมข้อมูลลูกค้าอย่างสม่ำเสมอ ทั้งข้อมูลเชิงปริมาณ (เช่น ยอดขาย ข้อมูลการซื้อ) และข้อมูลเชิงคุณภาพ (เช่น ข้อเสนอแนะจากลูกค้า การสำรวจความพึงพอใจ) และที่สำคัญคือต้องส่งเสริมให้มีการนำข้อมูลเหล่านี้ไปวิเคราะห์เพื่อทำความเข้าใจความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า และนำไปใช้ในการตัดสินใจทางธุรกิจ (Day, 1994) การใช้เทคโนโลยี เช่น CRM (Customer Relationship Management) หรือ AI ในการวิเคราะห์ข้อมูลลูกค้าก็เป็นสิ่งที่ผู้นำต้องให้ความสำคัญ</p><p><strong>2.4 การพัฒนาขีดความสามารถของพนักงาน (Employee Capability Development):</strong> ผู้นำต้องลงทุนในการพัฒนาทักษะและความรู้ของพนักงาน โดยเฉพาะทักษะด้านการสื่อสาร การแก้ปัญหา และการบริการลูกค้าที่ดี ผู้นำต้องสร้างความเข้าใจว่าพนักงานที่สัมผัสกับลูกค้าโดยตรงคือตัวแทนขององค์กร และการให้ความรู้และอำนาจแก่พนักงานเหล่านี้จะช่วยให้พวกเขาสามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ (Parasuraman, Zeithaml, &amp; Berry, 1985)</p><p><strong>3. คุณลักษณะของผู้นำที่มุ่งเน้นลูกค้า</strong></p><p>ผู้นำที่มีประสิทธิผลในการสร้างองค์กรที่มุ่งเน้นลูกค้ามักจะมีคุณลักษณะเฉพาะบางประการที่ช่วยให้สามารถขับเคลื่อนวิสัยทัศน์ไปสู่การปฏิบัติได้จริง</p><p><strong>3.1 การเห็นอกเห็นใจ (Empathy):</strong> ผู้นำต้องมีความสามารถในการเข้าใจความรู้สึกและมุมมองของลูกค้า (Goleman, 1995) การที่ผู้นำสามารถ “ใส่รองเท้า” ของลูกค้าได้ จะช่วยให้พวกเขาสามารถตัดสินใจเชิงกลยุทธ์และกำหนดทิศทางขององค์กรได้ดีขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า</p><p><strong>3.2 การเปิดกว้างและยืดหยุ่น (Openness and Flexibility):</strong> ความต้องการของลูกค้าเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ผู้นำต้องมีความคิดที่เปิดกว้าง พร้อมที่จะรับฟังข้อเสนอแนะ ทั้งจากลูกค้าและจากพนักงาน และพร้อมที่จะปรับเปลี่ยนกลยุทธ์และแนวทางการดำเนินงานเมื่อจำเป็น (Peter Drucker, อ้างใน Hesselbein &amp; Goldsmith, 2006)</p><p><strong>3.3 การสร้างแรงบันดาลใจและเป็นแบบอย่าง (Inspirational and Role Model):</strong> ผู้นำต้องสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้พนักงานทุกคนเห็นถึงความสำคัญของการให้ความสำคัญกับลูกค้า และต้องเป็นแบบอย่างที่ดีในการแสดงออกถึงพฤติกรรมที่มุ่งเน้นลูกค้า (Bass &amp; Riggio, 2006) การที่ผู้นำลงมาสัมผัสกับลูกค้าโดยตรง หรือรับฟังปัญหาจากลูกค้า จะส่งสัญญาณที่ชัดเจนให้พนักงานเห็นถึงความมุ่งมั่น</p><p><strong>3.4 การคิดเชิงกลยุทธ์และวิเคราะห์ข้อมูล (Strategic Thinking and Data Analysis):</strong> ผู้นำต้องมีความสามารถในการคิดเชิงกลยุทธ์เพื่อแปลงข้อมูลความต้องการของลูกค้าให้เป็นโอกาสทางธุรกิจ และมีความสามารถในการวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อระบุแนวโน้มและโอกาสใหม่ๆ (Porter, 1980)</p><p><strong>4. ความท้าทายและแนวทางการปรับตัว</strong></p><p>การสร้างองค์กรที่มุ่งเน้นลูกค้าไม่ได้ปราศจากความท้าทาย ผู้นำอาจเผชิญกับการต่อต้านการเปลี่ยนแปลงภายในองค์กร ข้อจำกัดด้านทรัพยากร หรือความซับซ้อนในการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลลูกค้า อย่างไรก็ตาม ผู้นำที่ประสบความสำเร็จจะมองเห็นความท้าทายเหล่านี้เป็นโอกาสในการเรียนรู้และปรับปรุงแนวทางการปรับตัวที่สำคัญคือ การสร้างความร่วมมือข้ามสายงาน (Cross-Functional Collaboration) ผู้นำต้องส่งเสริมให้ทีมงานในแผนกต่างๆ ทำงานร่วมกันเพื่อสร้างประสบการณ์ลูกค้าที่ไร้รอยต่อ (Schmitt, 2003) ตัวอย่างเช่น ฝ่ายการตลาด ฝ่ายขาย และฝ่ายบริการลูกค้า ควรมีการสื่อสารและประสานงานกันอย่างใกล้ชิด เพื่อให้ลูกค้าได้รับข้อมูลและบริการที่สอดคล้องกัน นอกจากนี้ ผู้นำต้องสร้างกลไกในการวัดผลและประเมินประสิทธิภาพของการตอบสนองความต้องการของลูกค้าอย่างสม่ำเสมอ เพื่อให้สามารถปรับปรุงและพัฒนากลยุทธ์ได้อย่างทันท่วงที</p><p><strong>สรุป</strong></p><p>บทบาทของผู้นำในการทำความเข้าใจและตอบสนองความต้องการของลูกค้านั้นมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความอยู่รอดและความสำเร็จขององค์กรในยุคปัจจุบัน ผู้นำไม่ได้เป็นเพียงผู้กำหนดทิศทาง แต่ยังเป็นผู้สร้างวัฒนธรรมและเป็นแรงผลักดันให้ทั้งองค์กรให้ความสำคัญกับลูกค้าเป็นอันดับแรก ผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ที่มุ่งเน้นลูกค้า มีความสามารถในการสร้างแรงบันดาลใจ และพร้อมที่จะเรียนรู้และปรับตัว จะสามารถนำพาองค์กรไปสู่การสร้างคุณค่าที่ยั่งยืนให้กับลูกค้าและสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน การลงทุนในการทำความเข้าใจความต้องการของลูกค้า การสร้างประสบการณ์ที่ดี และการพัฒนาศักยภาพของพนักงาน ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้นำต้องให้ความสำคัญอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้องค์กรสามารถเติบโตได้อย่างมั่นคงและยั่งยืนในระยะยาว</p><p><strong>อ้างอิง</strong></p><p>ณัฐกฤตา ปิ่นทอง. (2560). <strong>การจัดการลูกค้าสัมพันธ์เชิงกลยุทธ์</strong>. กรุงเทพฯ: บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด (มหาชน).</p><p>ธงชัย สันติวงษ์. (2550). <strong>ภาวะผู้นำ (Leadership)</strong>. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.</p><p>สมคิด ลีลวัฒนา. (2558). <strong>การจัดการการบริการและการสร้างประสบการณ์ลูกค้า</strong>. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่ง</p><p>จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.</p><p>Bass, B. M., &amp; Riggio, R. E. (2006). <strong>Transformational Leadership</strong> (2nd ed.). Mahwah, NJ: Lawrence</p><p>Erlbaum Associates.</p><p>Day, G. S. (1994). The Capabilities of Market-Driven Organizations. <strong>Journal of Marketing</strong>, 58(4),</p><p>37–52.</p><p>Goleman, D. (1995). <strong>Emotional Intelligence</strong>. New York: Bantam Books.</p><p>Hesselbein, F., &amp; Goldsmith, M. (Eds.). (2006). <strong>The Leader of the Future 2: Visions, Strategies,</strong></p><p><strong>and Practices for the New Era</strong>. San Francisco, CA: Jossey-Bass.</p><p>Kotler, P., &amp; Keller, K. L. (2016). <strong>Marketing Management</strong> (15th ed.). Harlow, UK: Pearson</p><p>Education.</p><p>Lynch, P. D., &amp; Smith, D. (2006). <strong>Building a Customer-Centric Culture</strong>. In G. D. Smith &amp; J. A. W.</p><p>Smith (Eds.), <strong>Strategy and Leadership for a Sustainable World</strong> (pp. 209–224). London:</p><p>Palgrave Macmillan.</p><p>Payne, A. (2005). <strong>Handbook of CRM: Achieving Excellence in Customer Relationship</strong></p><p><strong>Management</strong>. Oxford, UK: Butterworth-Heinemann.</p><p>Pine, B. J., II, &amp; Gilmore, J. H. (1999). <strong>The Experience Economy: Work Is Theater &amp; Every</strong></p><p><strong>Business a Stage</strong>. Boston, MA: Harvard Business School Press.</p><p>Porter, M. E. (1980). <strong>Competitive Strategy: Techniques for Analyzing Industries and</strong></p><p><strong>Competitors</strong>. New York: Free Press.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=afddc83cc1a9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การบริหารความขัดแย้งในองค์กร]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%82%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B9%81%E0%B8%A2%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%A3-dd48f661d37d?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dd48f661d37d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Mar 2025 04:42:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-20T04:42:30.436Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน</p><p>คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม</p><p>ในการอยู่ร่วมกันและทำงานร่วมกันของบุคคลหลายคน อาจเกิดปัญหาความขัดแย้งกันได้เสมอ ปัญหาความขัดแย้งบางอย่างไม่ร้ายแรง แต่บางอย่างอาจจะมีความรุนแรงแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับความซับซ้อนของงาน หรือลักษณะความสัมพันธ์ในกลุ่ม ปัญหาความขัดแย้งเป็นของคู่โลก ตราบใดที่มนุษย์ยังมีความแตกต่างกันอยู่ ความขัดแย้งสามารถแก้ไขหรือทำให้ลดลงได้ โดยการสร้างความเข้าใจในเหตุที่มา และต้องเข้าใจกระบวนการเกิดปัญหานั้น ความรู้ใหม่ ๆ ทางจิตวิทยาและการบริหารงาน สามารถประยุกต์ใช้เพื่อลดปัญหาความขัดแย้งได้ (Rahim, 2023).</p><p><strong>1. สาเหตุของความขัดแย้ง</strong> มาจากปัจจัยดังนี้</p><p>1.1 การติดต่อสื่อสารที่บกพร่อง สาเหตุที่สำคัญของปัญหาความขัดแย้งคือ การไม่เข้าใจกัน ซึ่งเป็นผลมาจากการติดต่อสื่อสารที่ไม่มีประสิทธิภาพ เช่น การพูด การเขียน ไม่ชัดเจน ในการดำเนินงานใด ๆ ถ้าบุคคลที่ร่วมงานต่างมีความแตกต่างกัน และมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลกันอย่างสม่ำเสมอ ปัญหาจากการสื่อสารย่อมเกิดขึ้นได้ ดังนั้นในการแก้ปัญหาความขัดแย้งต่าง ๆ แทนที่จะกล่าวโทษกันว่าติดต่อสื่อสารไม่ดี ควรมุ่งพิจารณาปัญหาเป็นสำคัญ เพื่อผู้ร่วมงานได้เรียนรู้ปัญหาโดยตรงว่าเกิดขึ้นจากจุดใด และจะแก้ปัญหาอย่างไร ความไม่เข้าใจกันซึ่งเป็นสาเหตุใหญ่ของปัญหาความขัดแย้งจะลดลงได้</p><p>1.2 ค่านิยมที่แตกต่างกัน ค่านิยม หมายถึง หลักเกณฑ์ที่บุคคลยึดถือในการตัดสินคุณค่าว่า ดี-เลว ถูก-ผิด สมควร-ไม่สมควร อันสืบเนื่องมาจากความเชื่อ เจตคติ ประสบการณ์ที่เคยได้รับหรือเกี่ยวข้องมาก่อน ต่างฝ่ายต่างมีความเชื่อกันไปคนละแนวทาง เมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น จึงยากที่จะตกลงกันได้ ปัญหาที่เนื่องมาจากค่านิยมมีหลายลักษณะ อาจเป็นปัญหาระหว่างคนรุ่นใหม่กับคนรุ่นเก่า ระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายและระหว่างกลุ่มคน</p><p>1.3 วัฒนธรรมที่แตกต่าง ปัญหาที่เกิดจากความแตกต่างทางวัฒนธรรม เกิดขึ้นระหว่างผู้ที่ทำงานร่วมกันและแต่ปัญหาที่มาจากความแตกต่างของแต่ละส่วนในสังคม ซึ่งมีความซับซ้อนในลักษณะของการดำเนินวิถีชีวิตของบุคคลด้านต่าง ๆ</p><p>1.4 นโยบายและแนวปฏิบัติ ปัญหาความขัดแย้งระหว่างบุคคลจะเกิดขึ้นได้เมื่อมีความสับสนในกฎ ระเบียบ และมาตรฐานการทำงาน เช่น พนักงานจะไม่ค่อยเห็นความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติตนและการได้รับเงินเดือน ถ้าเห็นว่า คนอื่นทำงานเท่า ๆ กันแต่ได้เงินมากกว่า หรือได้รับการสนับสนุนมากกว่า ความขัดแย้งเช่นนี้มีอยู่เป็นประจำ</p><p>1.5 ความไม่ยุติธรรม ปัญหาความขัดแย้งมักเกิดขึ้นเมื่อพนักงานรู้สึกว่าไม่ได้รับความยุติธรรมในการแบ่งหน้าที่การงานที่มากกว่า ขณะที่บางคนทำงานเล็กน้อย พักผ่อนมาก ดังนั้นในองค์การต่าง ๆ จึงอาศัยการทำงานเป็นทีม เพื่อให้เกิดการร่วมมือ ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน</p><p>1.6 วิธีการคิดและความคิดเห็นที่แตกต่างกัน บุคคลทั่วไปมีประสบการณ์การคิด การแก้ปัญหาในแต่ละเรื่อง มีการรับรู้หรือการได้รับการฝึกอบรมมาในเรื่องต่าง ๆ ที่แตกต่างกัน เป็นเหตุให้การตัดสินปัญหาต่าง ๆ ของบุคคลแตกต่างกันไป</p><p>1.7 ความอคติที่มีต่อกัน เป็นความรู้สึกส่วนตัวของแต่ละบุคคลที่มีต่อผู้เกี่ยวข้อง เช่น ความเกลียดกันส่วนตัว เป็นผลให้ไม่ยอมตกลงกัน ความระแวงสงสัยกัน ทำให้ไม่เชื่อถือและเป็นอุปสรรคต่อการหาข้อยุติร่วมกัน</p><p>1.8 ผลประโยชน์ขัดกัน ปัญหานี้มักแก้ไขได้ยากมาก เพราะต่างฝ่ายต่างมุ่งให้ได้ประโยชน์ฝ่ายเดียว ก็ย่อมไม่มีใครจะยอมสูญเสียผลประโยชน์นั้นได้ ถ้าไม่สามารถประนีประนอมกันได้ ปัญหาความขัดแย้งเล็กน้อย อาจจะกลายเป็นปัญหาที่รุนแรงใหญ่โตได้</p><p>1.9 บุคคลที่ปรับตัวยาก สามารถแยกประเภทของบุคลิกภาพที่ยากต่อการปรับตัว และได้แนะนำทางเลือกที่จะพิจารณาเมื่อต้องทำงานร่วมกับผู้ที่มีบุคลิกภาพ เช่นใช้ความเงียบ ไม่ควรพูดขณะทำงานกับผู้ที่ปรับตัวยาก เปลี่ยนเจตคติ แม้จะไม่ชอบแต่ต้องทำงานด้วยกัน เปลี่ยนพฤติกรรม โดยการเรียนรู้วิธีการปฏิบัติต่อผู้ที่ปรับตัวยาก หางานใหม่ทำ ถ้าไม่อาจแก้ไขอะไรได้</p><p><strong>2. ขั้นตอนของความขัดแย้ง</strong> Schermerhorn et al., (2003) ได้แบ่งขั้นตอนของความขัดแย้งออกเป็น 4 ขั้น ดังนี้</p><p>2.1 สภาพหรือสาเหตุที่เกิดขึ้นก่อน เป็นขั้นตอนที่สาเหตุของความขัดแย้งได้ก่อตัวขึ้น เช่น มาจากสาเหตุความคิดไม่ตรงกัน หรือผลประโยชน์ขัดแย้ง หลังจากนั้นสาเหตุดังกล่าวทำให้บุคคลหรือกลุ่มขัดแย้งกัน จะพัฒนาไปสู่ขั้นตอนของการรับรู้ถึงความขัดแย้ง</p><p>2.2 การรับรู้ถึงความขัดแย้งหรือสภาพทางความคิด อาจจะเป็นการรับรู้โดยบุคคลเพียงคนเดียว หรือหลายคน แต่จะเป็นความแตกต่างด้านเหตุผล หรือรับรู้ด้านอารมณ์</p><p>2.3 ความรู้สึกถึงความขัดแย้ง เมื่อความขัดแย้งเป็นความรู้สึกจะเกิดความตึงเครียด ซึ่งจะทำให้บุคคลมีการกระทำเพื่อลดความรู้สึกที่ตึงเครียดนั้น การจัดการกับปัญหาความขัดแย้งนี้ทุก ๆ ฝ่ายควรจะรับรู้ถึงความจำเป็นที่จะต้องแก้ไขปัญหานั้น เมื่อความขัดแย้งมีการแสดงออกอย่างเปิดเผยในพฤติกรรม ขั้นต่อไปจะพัฒนาไปสู่ขั้นการเผชิญความขัดแย้ง</p><p>2.4 การเผชิญความขัดแย้ง สามารถแก้ไขโดยกำจัดหรือรวบรวมสาเหตุแห่งความขัดแย้งที่ก่อตัวขึ้น ซึ่งอาจจะระงับความรู้สึกได้ แต่สาเหตุแห่งความขัดแย้งยังคงอยู่แต่ถูกควบคุมไว้ เช่น ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหรือทั้งสองฝ่ายอาจจะเลือกไม่สนใจความขัดแย้งที่เกิดขึ้นหากต้องทำงานร่วมกัน เป็นต้น</p><p>หากไม่สามารถแก้ไขความขัดแย้งได้จะมีผลกระทบต่ออารมณ์ของบุคคล และอาจขยายไปสู่ความขัดแย้งด้านอารมณ์ระหว่างบุคคล ในทางตรงกันข้ามความขัดแย้งที่ได้รับการแก้ไขอาจทำให้ทราบวิธีที่จะจัดการกับความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้ ดังนั้นผู้บริหารจะต้องมีสัมผัสที่รวดเร็วต่อการรับรู้และแก้ปัญหาความขัดแย้ง ที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต</p><p><strong>3. ลักษณะและรูปแบบของความขัดแย้ง</strong> แบ่งได้หลายลักษณะดังนี้</p><p>3.1 ความขัดแย้งในแนวดิ่ง (Vertical Conflict) จะเกิดขึ้นในระดับสายการบังคับบัญชาโดยทั่วไปแล้วจะเกี่ยวข้องกับความเห็นที่ไม่ตรงกันของผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชาในด้านทรัพยากร เป้าหมายวันครบกำหนดของงานหรือผลลัพธ์ของการปฏิบัติงาน</p><p>3.2 ความขัดแย้งในแนวนอน (Horizontal Conflict) จะเกิดขึ้นระหว่างบุคคลหรือกลุ่มในระดับสายการบังคับบัญชาเดียวกัน โดยจะเกี่ยวข้องกับความเข้ากันไม่ได้ของเป้าหมาย การขาดแคลนทรัพยากรและปัจจัยระหว่างบุคคล</p><p>3.3 ความขัดแย้งระหว่างสายการบังคับบัญชากับที่ปรึกษา (Staff Conflict) เป็นความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในแนวนอนซึ่งจะเกี่ยวข้องกับการเข้ากันไม่ได้ระหว่างพนักงานที่มีอำนาจบริหารและพนักงานฝ่ายที่ปรึกษา</p><p>3.4 ความขัดแย้งด้านบทบาท (Role Conflict) เกิดจากการสื่อสารที่ไม่ชัดเจน การกำหนดงานที่น้อยเกินไป และไม่สามารถเข้ากันได้หากมีความคาดหวังที่แตกต่างกัน</p><p>3.5 ความขัดแย้งจากเส้นทางการไหลของงาน (Workflow Interdependencies) การโต้เถียงและความไม่เห็นด้วย อาจจะเกิดขึ้นกับบุคคลและกลุ่มที่ต้องการความร่วมมือ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย หากงานมีลักษณะต้องพึ่งพากันสูงจะทำให้เกิดความขัดแย้งได้ง่าย เช่น ในร้านอาหาร ความขัดแย้งอาจเกิดขึ้นระหว่างคนทำอาหารและพนักงานเสริฟ เพราะหากคนทำอาหารทำช้า พนักงานเสริฟจะนำอาหารไปเสริฟให้ลูกค้าช้าตามไปด้วย ซึ่งอาจจะถูกลูกค้าต่อว่า</p><p>3.6 ความขัดแย้งจากความไม่ชัดเจนในอำนาจหน้าที่ (Domain Ambiguities) หากบุคคลหรือกลุ่มอยู่ในสถานการณ์ที่กำกวม คือสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าตนเองมีหน้าที่อะไรและอยู่ในความรับผิดชอบของใครความขัดแย้งอาจจะเกิดขึ้นได้ง่าย เนื่องจากมีการทำงานก้าวก่ายหน้าที่กัน</p><p>3.7 ความขัดแย้งจากการขาดแคลนทรัพยากร (Resource Scarcity) จะทำให้ตกอยู่ในสถานการณ์แข่งขันที่เสียเปรียบ เมื่อทรัพยากรมีการขาดแคลนจะทำให้เกิดปัญหา โดยเฉพาะในที่ที่มีการลดจำนวนพนักงานและมีปัญหาด้านการเงิน บุคคลหรือกลุ่มที่อยู่ในองค์การจะพยายามกำหนดตำแหน่งตัวเอง เพื่อให้ได้รับหรือรักษาผลประโยชน์ของตนไว้สูงสุด ดังนั้นพนักงานจะพยายามขัดขวางไม่ให้มีการกระจายทรัพยากรไปยังบุคคลอื่น</p><p><strong>4. ลักษณะการบริหารความขัดแย้ง</strong> ไม่ว่าความขัดแย้งจะเกิดจากสาเหตุใด และเกิดในรูปแบบใด ผู้บริหารจะต้องมีวิธีการเพื่อบริหาร หรือจัดการกับความขัดแย้งนั้น ๆ โดยมีเป้าหมายที่ให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมและการสร้างความสัมพันธ์ที่ดี ซึ่ง Schermerhorn et al., (2003) ได้แบ่งลักษณะการบริหารความขัดแย้งออกเป็น 5 วิธี คือ</p><p>4.1 วิธีการหลีกเลี่ยง (Avoidance) จะใช้เมื่อความขัดแย้งนั้นต้องแก้ไขโดยด่วน หรือบุคคลต้องการลดความขัดแย้ง กล่าวคือ ความร่วมมือต่ำและไม่กล้าแสดงออก คือไม่มีการตัดสินใจใด ให้ชัดเจน หรือการแสดงออกที่เหมาะสมต่ำ</p><p>4.2 วิธีการสั่งการแบบเผด็จการ (Authoritative Command) จะใช้เมื่อต้องการให้ความขัดแย้งยุติอย่างรวดเร็วและถาวร กล่าวคือ จะมีพฤติกรรมความร่วมมือต่ำ และกล้าแสดงออก หรือการแสดงออกที่เหมาะสมสูง บางครั้งจะอยู่ในรูปแบบของการแข่งขัน เพื่อเอาชนะมีการเผชิญหน้า อาจมีความก้าวร้าวเพื่อให้เกิดผลชนะหรือแพ้</p><p>4.3 วิธีการปรองดอง (Accommodation) จะใช้เมื่อประเด็นความขัดแย้งมีความสำคัญสำหรับบุคคลอื่น มากกว่าที่จะเป็นความขัดแย้งของตนเองซึ่งอาจทำให้ผู้อื่นพึงพอใจ หรืออาจใช้เมื่อต้องการสร้างความเชื่อถือให้เกิดขึ้นกับตนเองและเน้นสิ่งที่มีความเห็นฟ้องต้องกัน กล่าวคือ จะมีความร่วมมือสูง เห็นด้วยและไม่กล้าแสดงออก คือการแสดงออกที่เหมาะสมต่ำ</p><p>4.4 วิธีการใช้ความร่วมมือและการแก้ปัญหา (Collaboration and Problem Solving) จะใช้เมื่อต้องการให้ทุกคนเกิดความร่วมมือ เกิดความพึงพอใจ ทุกคนได้ประโยชน์จากการแก้ไขปัญหาร่วมกัน ด้วยการแสดงออกด้านความคิดเห็นอย่างเปิดเผย และไม่มีใครคนใดคนหนึ่งสามารถแก้ปัญหาได้คนเดียว แต่กระบวนการแก้ปัญหาอาจมีความแตกต่างกันบ้าง แต่ทุกคนจะยอมรับและให้เกียรติกัน กล่าวคือ มีความร่วมมือสูงและการแสดงออกที่เหมาะสมสูง คือ กล้าแสดงออก</p><p>4.5 วิธีการประนีประนอม (Compromise) จะใช้เป็นการชั่วคราว เพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งในประเด็นที่ซับซ้อน หรือมีเวลาจำกัด เน้นการให้ความสำคัญกับทุกคน มุ่งไปที่เป้าหมายและการมีสัมพันธภาพที่ดี โดยให้ทั้งสองฝ่ายยอมรับ กล่าวคือ ความร่วมมืออยู่ในระดับปานกลางและการแสดงออกอย่างเหมาะสมปานกลาง หรืออาจเรียกว่า ร่วมมือบ้างก้าวร้าวบ้าง พบกันคนละครึ่งทาง ทุกคนพึงพอใจแต่จะไม่มีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดชนะหรือแพ้</p><p><strong>5. กลยุทธ์การแก้ปัญหาความขัดแย้ง</strong> ผู้บริหารจะต้องเป็นผู้ที่มีทักษะประสบการณ์ ความรู้ ในการใช้กลยุทธ์หรือยุทธวิธี เพื่อจัดการกับปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้น ทั้งจากระหว่างบุคคล และทั้งจากกลุ่มกับกลุ่ม โดยกลยุทธ์ที่มีผู้นำมาใช้กันอย่างแพร่หลายนั้น Filley (2001) ได้อธิบายไว้ดังนี้</p><p>5.1 กลยุทธ์แบบแพ้-แพ้ (Lose–Lose Strategy) ในการใช้แนวทาง แพ้-แพ้ เพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งนี้ คู่กรณีทั้งสองฝ่ายจะสูญเสียทั้งคู่ โดยอาจใช้วิธีการใดวิธีการหนึ่งดังต่อไปนี้คือ การประนีประนอมหรือการถือสายกลาง ซึ่งเป็นวิธีการที่นิยมใช้มากหนึ่ง หรืออาจใช้อนุญาโตตุลาการซึ่งเป็นบุคคลที่สามวิธีสุดท้ายคือการใช้กฎระเบียบที่มีอยู่ในนั้นเป็นเครื่องมือตัดสินและแก้ปัญหาทุกกรณีดังกล่าวข้างต้นจะเห็นได้ชัดว่าทั้งสองฝ่ายแพ้หรือสูญเสียทั้งคู่ ดังนั้นโดยทั่วไปจึงไม่เป็นที่นิยมใช้กัน</p><p>5.2 กลยุทธ์แบบชนะ-แพ้ (Win-Lose Strategy) เป็นวิธีการที่ใช้กันทั่วไปในการแก้ปัญหา โดยเฉพาะในสังคมที่มีวัฒนธรรมของการแข่งขันสูง เช่น ในสังคมอเมริกันเมื่อเกิดความขัดแย้งคู่กรณีฝ่ายหนึ่งจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อชัยชนะ ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งต้องแพ้สถานการณ์ของการชนะและการแพ้ดังกล่าวจะมีลักษณะดังต่อไปนี้คือ</p><p>1) จะปรากฏการแบ่งแยกเป็นฝ่ายอย่างชัดเจน</p><p>2) คู่กรณีจะพยายามใช้พลังของตนต่อสู่กับอีกฝ่ายหนึ่งในลักษณะที่ต้องให้อีกฝ่ายหนึ่งพ่ายแพ้ให้ได้ ซึ่งเป็นบรรยากาศที่ต่างกับการประนีประนอมโดยสิ้นเชิง</p><p>3) คู่กรณีมองประเด็นปัญหาจากแง่มุมของตน</p><p>4) ความขัดแย้งจะมีลักษณะเป็นเรื่องส่วนตัวและเต็มไปด้วยการวินิจฉัยตัดสิน</p><p>5) จุดเน้นจะอยู่ที่การแก้ปัญหามากกว่าการบรรลุเป้าหมาย</p><p>6) ปราศจากความกระตือรือร้นหรือการวางแผนเพื่อแก้ปัญหา</p><p>7) คู่กรณีจะมองปัญหาอย่างแคบ ๆ</p><p>ตัวอย่างของกลยุทธ์แบบ <strong>ชนะ-แพ้</strong> นี้จะพบได้ในสัมพันธภาพระหว่างผู้บังคับบัญชาและผู้ใต้บังคับบัญชา การเผชิญหน้าระหว่างฝ่ายปฏิบัติการ (Line) และฝ่ายช่วยอำนวยการ (Staff) ในสัมพันธภาพระหว่างฝ่ายแรงงาน ฝ่ายจัดการและในสถานการณ์ของความขัดแย้งอื่น ๆ ที่พบได้ในสมัยปัจจุบัน กลยุทธ์ดังกล่าวจะส่งทั้งผลดีและผลเสียให้แก่ พนักงานหรือคู่กรณีในกรณีของผลดีจะเป็นเรื่องของการสร้างแรงขับในการแข่งขันเพื่อเอาชัยชนะอันจะนำไปสู่การผนึกรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของบุคคลหรือกลุ่มต่าง ๆ ในสถานการณ์ที่มีความขัดแย้ง ในกรณีของผลเสียจะทำให้เกิดการเพิกเฉยในวิธีแก้ปัญหาอื่น ๆ เช่น การเห็นพ้องต้องกันในผลที่ได้เป็นต้น กรณีเช่นนี้การใช้อำนาจแบบเผด็จการมักจะเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามปัญหาที่สำคัญเมื่อใช้กลยุทธ์แบบชนะ-แพ้นี้คือฝ่ายหนึ่งจะต้องพ่ายแพ้เสมอและจะต้องเป็นผู้สูญเสียซึ่งเป็นความขมขื่นและผูกอาฆาตพยาบาทอันเป็นการสร้างสถานการณ์ที่ไม่ดี</p><p>5.3 กลยุทธ์แบบ <strong>ชนะ-ชนะ</strong> (Win-Win Strategy) การแก้ปัญหาความขัดแย้งด้วยวิธีการนี้ จะส่งผลต่อคู่กรณีกล่าวคือ ทั้งสองฝ่ายจะได้สิ่งที่ต้องการวิธีนี้อาศัยความร่วมมือของทุกฝ่ายในการช่วยกันหาข้อยุติความขัดแย้งจนสำเร็จและเป็นที่พึงพอใจแก่ทุกฝ่าย</p><p>การยุติความขัดแย้งและก่อให้เกิดความพึงพอใจแก่ทุกฝ่ายนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ แต่อย่างไรก็ตามวิธีการนี้อาจจะบรรลุผลได้ โดยอาศัยปัจจัยสำคัญ ๆ หลายอย่างได้แก่</p><p>1) คู่กรณีปรับแนวคิดว่า ความขัดแย้งเป็นเรื่องธรรมดาสามารถลดและแก้ไขได้</p><p>2) คู่กรณีเปลี่ยนเจตคติจากการเอาชนะกัน เป็นการช่วยกันเอาชนะปัญหาร่วมกัน</p><p>3) คู่กรณีมีความจริงใจที่แสดงออกหรือบอกความต้องการของตนให้ชัดเจน อันเป็นประโยชน์ต่อการแก้ปัญหานั้น</p><p>4) คู่กรณีพยายามที่จะช่วยกันหาข้อมูลมาช่วยในการตัดสินปัญหา เพื่อให้บรรลุผลที่ทุกฝ่ายต้องก</p><p>5) คู่กรณีหลีกเลี่ยงการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อการหาวิธียุติปัญหาความขัดแย้งนั้น</p><p><strong>6. สิ่งสำคัญของการแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง</strong> เมื่อทุกคนเข้าใจธรรมชาติของความขัดแย้ง และวิธีการจัดการแล้ว สิ่งสำคัญใน การแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง ได้แก่ การปรับเจตคติ การเป็นผู้นำที่มีประสิทธิภาพ และการวางแผนแก้ปัญหาความขัดแย้งอย่างเป็นระบบ ดังรายละเอียดต่อไปนี้</p><p>6.1 การปรับเจตคติ ปัญหาความขัดแย้งเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทางอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับทุกฝ่าย การแก้ปัญหาย่อมต้องเกี่ยวข้องกับอารมณ์ แต่ละคนต้องปรับเปลี่ยนเจตคติให้เป็นไปในทางบวก โดยกระทำ ดังนี้</p><p>1) ยอมรับความโกรธและความขัดแย้ง และคิดว่าเป็นโอกาสที่ได้แลกเปลี่ยนความเห็นที่จะทำสิ่งดี และจัดการกับความโกรธให้เหมาะสม</p><p>2) เชื่อว่าการเอาชนะปัญหาในเชิงบวกย่อมเป็นไปได้</p><p>3) เชื่อว่าความคิดเห็นที่แตกต่างกัน เกิดประโยชน์แก่การแก้ปัญหา</p><p>4) มีความมั่นคงทางอารมณ์</p><p>6.2 การเป็นผู้นำที่มีประสิทธิภาพ ลิพพิท (Lippitt) ศาสตราจารย์ด้านพฤติกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยวอชิงตัน (Washington) กล่าวว่า ภาวะผู้นำในการแก้ปัญหาความขัดแย้งผู้นำ จะต้องเห็นอกเห็นใจ ให้ความเสมอภาค นับถือและให้เกียรติกันกับทุกคน ส่วนผู้นำที่อ่อนไหว จะเปิดโอกาสให้เกิดความขัดแย้งได้ง่าย</p><p>6.3 การวางแผนแก้ปัญหาความขัดแย้งอย่างเป็นระบบโดยทั่วไป จะทำเป็นขั้นตอนโดยอาศัยกระบวนการแก้ปัญหา และใช้เวลาที่เหมาะสม ซึ่งแผนงานมี 6 ขั้น ดังนี้</p><p>1) แยกแยะ ทำความเข้าใจกับปัญหาให้ชัดเจน ว่าปัญหาคืออะไร สาเหตุเกิดจากอะไร</p><p>2) รวบรวมข้อเท็จจริงและความคิดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ผู้ที่เกี่ยวข้อง นโยบาย และวิธีการที่จะใช้</p><p>3) พิจารณาจุดมุ่งหมายในการแก้ปัญหา มีการระดมสมอง เพื่อหาวิธีการที่จะแก้ปัญหาร่วมกัน</p><p>4) ระบุผลที่คาดหวัง อาจจะไม่จำเป็นที่จะต้องแก้ปัญหาทั้งหมด โดยพิจารณาว่าสิ่งใดที่จะก่อให้เกิดผลตามที่ต้องการบ้าง</p><p>5) เลือกวิธีการแก้ปัญหาที่เหมาะสม เฉพาะวิธีการที่ส่งผลต่อความต้องการและเป็นไปได้เชิงปฏิบัติ</p><p>6) ลงมือทำตามกำหนดตารางและวิธีการประเมินผลลัพธ์</p><p><strong>บทสรุป</strong></p><p>ความขัดแย้งเป็นสภาวการณ์ที่ทำให้บุคคลไม่สามารถตัดสินใจได้ หรือไม่สามารถตกลงหาข้อยุติปัญหาให้เป็นที่พอใจของทุกฝ่ายได้ ซึ่งเป็นหน้าที่โดยตรงของผู้บริหารที่จะต้องบริหารความขัดแย้ง (Conflict Management) ที่เกิดขึ้นโดยรีบด่วนและบางครั้งความขัดแย้งอาจมาจากตัวผู้บริหารเป็นส่วนใหญ่ ในกรณีนี้จะนำไปสู่การแก้ปัญหายากกว่า เข้าทำนองที่ว่าผู้บริหารเป็นปัญหาเสียเอง ส่วนกรณีที่พนักงานเกิดความขัดแย้งหรือเกิดความขัดแย้งระหว่างหน่วยงาน กระบวนการแก้ปัญหาความขัดแย้งจะง่ายกว่า เพราะตัวผู้บริหารจะเป็นคนกลางในการไกล่เกลี่ย ย่อมได้รับความเกรงใจจากทุกฝ่าย</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>กุณฑลี รื่นรมย์. (2547). การมุ่งเน้นลูกค้าและตลาด : สร้างองค์การให้แตกต่างอย่างเหนือชั้น. กรุงเทพมหานคร : สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.</p><p>ทิพาวดี เมฆสวรรค์. (2543). สามประสานในการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. นานาสาระจาก รวม พลังเพื่อการสร้างระบบบริหารกิจการบ้านเมืองและสังคมที่ดี. นนทบุรี: สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน.</p><p>มัลลิกา ต้นสอน. (2544). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ : ด้านสุทธาการพิมพ์.</p><p>Abu-Tapanjeh, A.M. (2009). Corporate Governance from the Islamic Perspective: A Comparative Analysis with OECD Principles. <em>Critical Perspectives on Accounting</em>, 20, 556–67.</p><p>Dean, E.B.K. (2015). Effect of Customer Relationship Management on Customer Satisfaction and Loyalty. <em>International Journal of Management</em>, 6(5), 1–7.</p><p>Errida, A. and Lotfi, B. (2021). The Determinants of Organizational Change Management Success: Literature Review and Case Study. <em>International Journal of Engineering Business Management</em>, 13, 1–15.</p><p>Filley, A. (2001). <em>The Leadership Process: How to Make Leadership Work for You</em>. New York, NY: HarperCollins.</p><p>G20/OECD. (2015). <em>G20/OECD Principles of Corporate Governance</em>. OECD Publishing.</p><p>Greenberg, J. and Baron, R.A. (2003). Behavior in Organizations : Under Stanading and Managing the Human Side of Work. 8 th ed. Englewood Cliffs, NJ : Prentice Hall.</p><p>Hornstein, H.A. (2015). The Integration of Project Management and Organizational Change Management Is Now a Necessity. <em>Hornstein / International Journal ofProject Management</em>, 33, 291–98.</p><p>Rahim, M.A. (2023). <em>Managing Conflict in Organizations</em>. 5rd ed. <a href="https://taylorfrancis.com/">Taylor and Francis eBooks</a>:New York.</p><p>Schermerhorn, J.R., Hunt, J.G. and Osborn, R.N. (2003). <em>Organizational behavior</em>. 9th ed. Hoboken, NJ: John Wiley and Sons.</p><p>Thomsen, S. (2004). Corporate Values and Corporate Governance. <em>Emerald Group Publishing Limited</em>, 4(4), 29–46.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dd48f661d37d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ข้อควรพิจารณาในการเลือกทำเลที่ตั้ง]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87-c033637cdb2f?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c033637cdb2f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Sep 2024 02:48:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-19T03:12:25.371Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>บทนำ</strong></p><p>ข้อควรพิจารณาในการเลือกทำเลที่ตั้ง มีบทบาทและผลกระทบต่อการออกแบบผังโรงงานโดยตรง การออกแบบจุดรับส่งของวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์จะต้องสอดคล้องกับระบบการขนส่ง ซึ่งมีผลต่อเนื่องมาจากสถานที่ตั้งโรงงาน โดยจะเป็นส่วนกำหนดรูปแบบการขนส่งความจำเป็นในการออกแบบระบบสนับสนุนการผลิต เช่น การออกแบบระบบการจัด เก็บคลังน้ำมันเชื้อเพลิง ระบบระบายความร้อน ระบบการจ่ายและเก็บน้ำประปา ระบบการกำจัดน้ำเสีย ฯลฯ ล้วนแต่มีผลมาจากการตัดสินใจด้านสถานที่ตั้งโรงงาน ทั้งสิ้น การตัดสินใจเลือกสถานที่ตั้งโรงงานที่ไม่เอื้อในเรื่องการขนส่ง แหล่งน้ำ การบริการด้านสาธารณูปโภค จะมีผลต่อการลงทุนและการออกแบบผังโรงงานดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีผลต่อการตัดสินใจขยายโรงงานในอนาคตด้วย</p><p><strong>เหตุผลที่ต้องพิจารณาเลือกทำเลที่ตั้ง</strong></p><p>เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงประชากรเพิ่มมากขึ้นทำให้ความต้องการเพิ่มมากขึ้นหรือคู่แข่งเพิ่มมากขึ้นบางครั้งอาจจะต้องหาเครื่องจักรที่ทันสมัยเพราะผลิตทันความต้องการและมีคุณภาพมากขึ้นจึงเป็นปัจจัยทุกคนที่อยู่ภายในองค์การของโรงงานอุตสาหกรรมจะถูกผลักดันให้มีการพัฒนาผังโรงงานด้วยสาเหตุใดสาเหตุหนึ่ง ดังนี้</p><p>1. โรงงานหมดสัญญาเช่า</p><p>2. มีจำนวนยอดการสั่งมากขึ้น</p><p>3. เครื่องจักรและอุปกรณ์ล้าสมัย</p><p>4. การเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง</p><p>5. เกิดปัญหาด้านสิ่งแวดล้อม สังคม การเมืองและเศรษฐกิจทำให้เกิดการเวนคืนที่ดิน</p><p>6. กระบวนการไหลของซ้ำซ้อนและใช้เวลาเวลานาน</p><p><strong>ปัจจัยในการเลือกทำเลที่ตั้งโรงงาน</strong></p><p>ปัจจัยในการพิจารณาทําเลที่ตั้งประกอบไปด้วย ตลาด แหล่งวัตถุดิบ การขนส่ง แหล่งพลังงาน และเชื้อเพลิง สิ่งแวดล้อม แรงงานและค่าจ้าง สาธารณูปโภค น้ำและการถ่ายเทของเสีย กฎหมาย และภาษี และที่ดิน ซึ่งมีรายละเอียดดังนี้</p><p><strong>1. ตลาด</strong></p><p>ลักษณะของตลาดแบ่งออกเป็น 2 รูปแบบคือ ตลาดรวม และตลาดกระจาย ลักษณะของ ตลาดรวมจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม ทําให้ประหยัดค่าใช้จ่ายและเวลาในการขนส่ง ซึ่งส่งผลถึงการลด ต้นทุน นอกจากนั้น ยังได้รับประโยชน์จากสิ่งอํานวยประโยชน์และการสาธารณูปโภคในด้านต่างๆ ความเหมาะสมในการหาทําเลที่ตั้งในกรณีนี้คือ หาศูนย์กลางของตลาดโดยคํานึงถึงตลาดกลุ่มใหญ่ ประกอบกับอาศัยข้อมูลสถิติด้านงบประมาณ การจําหน่ายผลิตภัณฑ์ และค่าขนส่ง</p><p><strong>2. แหล่งวัตถุดิบ</strong></p><p>ลักษณะวัตถุดิบพิจารณาได้เป็น 4 ลักษณะคือ</p><p>2.1 เมื่อวัตถุดิบผ่านกรรมวิธีการผลิตแล้ว น้ำหนักไม่เปลี่ยนแปลงเลย หรือเปลี่ยนแปลง จุดหนึ่งระหว่างแหล่งวัตถุดิบกับตลาดก็ได้ น้อยมาก กรณีนี้หากมองเฉพาะด้านทําเลที่ตั้งโรงงาน ควรอยู่ใกล้แหล่งวัตถุดิบหรือตลาด หรือจุดใด</p><p>2.2 เมื่อวัตถุดิบผ่านกรรมวิธีการผลิตแล้ว ปรากฏว่าน้ำหนักลดลงหรือเปลี่ยนแปลงอย่าง มาก กรณีนี้โรงงานควรอยู่ใกล้กับแหล่งวัตถุดิบซึ่งมีน้ำหนักขนส่งมาก เพื่อเป็นการประหยัดค่าขนส่ง วัตถุดิบในระยะทางที่ใกล้กว่า เช่น โรงงานสับปะรดกระป๋อง โรงงานน้ำตาล เป็นต้น</p><p>2.3 เมื่อวัตถุดิบมีอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่ง กรณีนี้โรงงานควรอยู่ใกล้ตลาด ทั้งนี้เพราะว่า สามารถลดค่าขนส่งสินค้าสําเร็จรูป ส่วนวัตถุดิบนั้นไม่มีปัญหาเนื่องจากหาได้อยู่แล้ว</p><p>2.4 เมื่อวัตถุดิบเป็นของที่เน่าเสียง่าย โรงงานประเภทนี้มักตั้งอยู่ใกล้แหล่งวัตถุดิบเพื่อให้ ได้วัตถุดิบที่มีคุณภาพ ลดค่าใช้จ่ายในการเก็บรักษา ลดความเสี่ยงต่อความเสียหาย ตัวอย่างโรงงาน ประเภทนี้ เช่น โรงงานอาหารกระป๋องและผลไม้กระป๋อง เป็นต้น</p><p><strong>3. การขนส่ง</strong></p><p>ทําเลที่ตั้งโรงงานจะอยู่ใกล้กับแหล่งวัตถุดิบหรือตลาดนั้น ขึ้นอยู่กับความต้องการปัจจัยสําคัญ ต่างๆ ตามลักษณะธรรมชาติของอุตสาหกรรมแต่ละประเภท แต่ผลที่ตามมาก็คือ ระยะทางระหว่าง โรงงานกับแหล่งวัตถุดิบและตลาด จึงต้องพิจารณาถึงวิธีการขนส่งด้วย</p><p>ตัวแปรสําคัญที่มีผลกระทบต่อการขนส่งคือ วิธีการขนส่ง ระยะทาง เวลา ลักษณะและสภาพ ของเส้นทาง ปัญหาการจราจร ความสะดวกรวดเร็ว แนวโน้มในอนาคต ลักษณะภูมิอากาศ ลักษณะ ภูมิประเทศ ค่าใช้จ่ายในการขนส่ง ความปลอดภัย และอื่นๆ</p><p><strong>4. แหล่งเชื้อเพลิงและพลังงาน</strong></p><p>ความต้องการแหล่งเชื้อเพลิงและพลังงาน อาจมีความแตกต่างกันตามรูปแบบของอุตสาหกรรม แต่ละประเภท ส่วนใหญ่จะใช้กระแสไฟฟ้าในการผลิตทั้งนี้เพราะมีต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่า แต่บางครั้ง โรงงานอาจมีเครื่องผลิตกระแสไฟฟ้าสํารองเผื่อไว้ในกรณีกระแสไฟฟ้าดับหรือในยามฉุกเฉิน โดย เฉพาะกระบวนการผลิตแบบต่อเนื่อง ดังนั้น การเลือกทําเลที่ตั้งโรงงานก็ควรพิจารณาถึงสิ่งนี้ด้วย</p><p><strong>5. สิ่งแวดล้อม</strong></p><p>ของเสีย สิ่งอันตราย และการก่อเหตุรําคาญจากโรงงานที่ต้องควบคุมตามกฎหมาย ทั้งในรูป ของก๊าซ ของเหลว และของแข็ง รวมทั้งสิ่งแวดล้อมอันมีผลกระทบต่อคนทํางานและชุมชนโดยรอบ เป็นสิ่งที่ต้องคํานึงถึงในการเลือกทําเลที่ตั้งโรงงาน</p><p><strong>6. แรงงานและค่าจ้าง</strong></p><p>โรงงานควรมีนโยบายด้านการจ้างแรงงานว่าจะจ้างประจําหรือจ้างรายวัน หรือต้องการแรงงาน เป็นบางฤดูกาล ค่าจ้างกับแรงงานมักจะสัมพันธ์กัน เพราะส่วนใหญ่คนงานของแต่ละโรงงานมัก เปรียบเทียบค่าจ้างแรงงานกัน ซึ่งอาจก่อให้เกิดปัญหาในภายหลัง จึงควรพิจารณาค่าจ้างแรงงาน ในทําเลที่ตั้งนั้นด้วยว่ามีความเหมาะสมเพียงพอหรือไม่</p><p><strong>7. สาธารณูปโภค</strong></p><p>สาธารณูปโภคที่ควรพิจารณาคือ ระบบการติดต่อสื่อสาร ระบบไฟฟ้า น้ำประปา โรงพยาบาล โรงเรียน โรงแรม ภัตตาคาร ธนาคาร ไปรษณีย์ สถานีตํารวจ สถานีดับเพลิง ร้านค้าที่ขายอุปกรณ์ ด้านอุตสาหกรรม โรงซ่อมสร้างต่างๆ สถานบันเทิง และสถานที่พักผ่อน หรือสิ่งอื่นๆ ที่จําเป็นและ เคียงคู่กับการดํารงชีพของมนุษย์</p><p><strong>8. น้ำและการถ่ายเทของเสีย</strong></p><p>การพิจารณาทําเลที่ตั้งโรงงานต้องทราบความต้องการให้ชัดเจนก่อนว่าต้องการน้ำสําหรับใช้ทําอะไร จากนั้นจึงพิจารณาทําเลที่มีแหล่งน้ำตามคุณสมบัติและปริมาณตามที่ต้องการ ส่วนปัญหาการถ่ายเทของเสียที่ทําให้มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมนั้น ต้องปฏิบัติตามที่กรมโรงงาน กระทรวง อุตสาหกรรม ได้มีพระราชบัญญัติไว้ รวมถึงข้อบังคับและกฎหมายอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย</p><p><strong>9. กฎหมายและภาษี</strong></p><p>ข้อกฎหมายและภาษีเป็นภาระที่ผู้ดําเนินกิจการอุตสาหกรรมต้องถือปฏิบัติตามพระราชบัญญัติ โรงงาน กระทรวงอุตสาหกรรม และกฎหมายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ในการขออนุญาตตั้งโรงงาน ณ ทําเลที่ ต้องการนั้น อันหมายรวมถึงภาษีในรูปแบบต่างๆ เช่น ภาษีการค้า ภาษีบํารุงท้องที่ ภาษีที่ดิน เป็นต้น</p><p><strong>10. ที่ดิน</strong></p><p>ที่ดินเป็นองค์ประกอบการพิจารณาที่สําคัญเช่นกัน โดยเฉพาะในด้านราคา จากนั้นต้องพิจารณา ปัจจัยอื่นๆ เช่น ปัญหาด้านสิทธิ์ อุทกภัย ความแน่นของดิน ลักษณะดิน เป็นต้น</p><p><strong>การประเมินเปรียบเทียบทําเลที่ตั้งโรงงาน</strong></p><p>การเปรียบเทียบทําเลที่ตั้งจะเป็นการนําปัจจัยต่างๆ ดังกล่าวมาพิจารณาในแต่ละทําเล ซึ่งมี ข้อได้เปรียบและเสียเปรียบในแต่ละปัจจัยของแต่ละทําเลแตกต่างกัน โดยแนวทางการเปรียบเทียบ ทําเลที่ตั้งโรงงานแบ่งตามปัจจัยได้ 2 แบบคือ การเปรียบเทียบเชิงคุณภาพและการเปรียบเทียบเชิงปริมาณ ดังนี้</p><p><strong>1. การเปรียบเทียบเชิงคุณภาพ</strong></p><p>การเปรียบเทียบเชิงคุณภาพเป็นวิธีการให้คะแนน (Rating Plan) โดยอุตสาหกรรมแต่ละ ประเภทมีความต้องการแต่ละปัจจัยแตกต่างกัน บ้างก็เน้นถึงความสําคัญด้านวัตถุดิบสูงสุด บ้างก็เน้นทางด้านการขนส่ง ดังนั้น การเปรียบเทียบปัจจัยต่างๆ เพื่อเลือกทําเลนั้นจะต้องเรียงลําดับความสำคัญของปัจจัยต่างๆ ก่อนมีขั้นตอนการให้คะแนนดังนี้</p><p>1.1 ระบุปัจจัยที่มีความสําคัญต่อการตัดสินใจ</p><p>1.2 กําหนดลําดับความสําคัญและให้น้ำหนัก ถ้าสําคัญมากให้น้ำหนักมาก</p><p>1.3 กําหนดคะแนนที่จะใช้เพื่อให้คะแนนในปัจจัยต่างๆ</p><p>1.4 ให้คะแนนของแต่ละปัจจัยของแต่ละสถานที่</p><p>1.5 หาผลคูณของคะแนนปัจจัยต่อค่าน้ำหนัก</p><p>1.6 หาผลรวมของคะแนนที่ได้</p><p>1.7 เลือกสถานที่ที่ได้คะแนนสูงสุด</p><p><strong>2.การเปรียบเทียบเชิงปริมาณ</strong></p><p>การเปรียบเทียบจากปัจจัยเชิงปริมาณ เป็นวิธีการคำนวณตัวเลขซึ่ง ประกอบด้วย วิธีเปรียบเทียบค่าใช้จ่าย (Cost Comparison) การกําหนดทําเลที่ตั้งด้วยวิธีของแรงโน้มถ่วง (Gravity Methods for Location) เทคนิคความเข้มของการไหล (Load -Distance Technique — LD) และ แบบจําลองการขนส่ง ซึ่งวิธีการต่างๆที่ยกตัวอย่าง เราจะดูในส่วนค่าใช้จ่ายต่ำที่สุดในการพิจารณาเลือกผังทำเลที่ตั้ง</p><p><strong>สรุป</strong></p><p>ปัจจัยในการพิจารณาทําเลที่ตั้งประกอบไปด้วย ตลาด แหล่งวัตถุดิบ การขนส่ง แหล่งพลังงาน ภาษี และที่ดิน และเชื้อเพลิง สิ่งแวดล้อม แรงงานและค่าจ้าง สาธารณูปโภค น้ำและการถ่ายเทของเสีย กฎหมาย หรือพิจารณาจากการคำนวณเชิงเปรียบเทียบทําเลที่ตั้งโรงงานแบ่งตามปัจจัยได้ 2 แบบคือการเปรียบเทียบเชิงคุณภาพและการเปรียบเทียบเชิงปริมาณ</p><p><a href="https://bsru.net/profile/sawat-th/">https://bsru.net/profile/sawat-th/</a></p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/">มรภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา — มบส. (bsru.ac.th)</a></p><p><a href="https://scholar.google.com/citations?authuser=1&amp;user=uuyKgRsAAAAJ">https://scholar.google.com/citations?authuser=1&amp;user=uuyKgRsAAAAJ</a></p><p><a href="https://www.bsru.ac.th/faculty/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1">https://www.bsru.ac.th/faculty/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c033637cdb2f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เครื่องมือระบบการจัดการสมัยใหม่ (Balanced Scorecard)]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88-balanced-scorecard-b62020458a5d?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b62020458a5d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Mar 2024 06:41:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-12T06:41:59.477Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เครื่องมือระบบการจัดการสมัยใหม่ ( balanced scorecard) หมายถึง ระบบควบคุมทางการบริหารจัดการแบบทั่งทั้งองค์การ ประกอบด้วย การทำให้เกิดความสมดุล (balance) ระหว่างการประเมินผลหรือการวัดผลด้านการเงินกับการวัดผลด้านการปฏิบัติ นิยมวัดผลและประเมินผลงานขององค์การในด้านผลตอบแทนทางการเงินเพียงด้านเดียว ทั้งนี้เพราะธุรกิจอุตสาหกรรมที่ผ่านมานั้นยังไม่มีการแข่งขันที่รุนแรงและยังไม่มีความซับซ้อนเหมือนกับธุรกิจอุตสาหกรรมในปัจจุบันและในอนาคต ที่ต้องการทั้งข้อมูลในการตัดสินใจอย่างครบถ้วน บริษัทส่วนมากจะสร้างระบบควบคุมบนพื้นฐานการวัดและเป้าหมายทางการเงิน ซึ่งมักจะให้ความสำคัญน้อยมากกับการสร้างความก้าวหน้า และการบรรลุวัตถุประสงค์ ในระยะยาวของบริษัท โดยธุรกิจจะมุ่งความสนใจที่การวัดผลตอบแทนระยะสั้นทางการเงิน ซึ่งก่อให้เกิดช่องว่างในการพัฒนาและการดำเนินงานเชิงกลยุทธ์ ทำให้สูญเสียโอกาสในการแข่งขันและการเจริญเติบโตในระยะยาว การให้ความสำคัญกับข้อมูลในด้านเดียว ทำให้ผู้บริหารละเลยความสำคัญในด้านอื่นๆ ของธุรกิจ ซึ่งจะเปิดช่องว่างและสร้างจุดอ่อนในการแข่งขันขึ้น ตัวชี้วัดในระบบการจัดการสมัยใหม่เป็น balanced scorecard สามารถอธิบายได้ดังนี้</p><p><strong>1 วัตถุประสงค์</strong> ตามแนวคิดของ balanced scorecard คือสิ่งที่องค์การมุ่งหวังหรือต้องการที่จะบรรลุในด้านต่างๆ ดังนี้</p><p>1) วัตถุประสงค์ด้านการเงิน จะมุ่งเน้นเพื่อตอบสนองต่อผู้ถือหุ้นในด้านผลตอบแทนทางการเงิน ความสามารถในการบริหารงบประมาณ หรือการกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำ (bottom line) ของธุรกิจว่า แผนการ การดำเนินงานและผลลัพธ์ที่ได้ สามารถบรรลุเป้าหมายหรือไม่ เพียงใด โดยวัดจากความสามารถในการทำกำไร การเติบโตและการสร้างคุณค่าให้กับผู้ถือหุ้น ซึ่งจะเป็นการแสดงให้เห็นว่ากลยุทธ์และความสามารถในการนำกลยุทธ์ไปปฏิบัติขององค์การก่อให้เกิดประโยชน์แก่องค์การอย่างไร</p><p>2) วัตถุประสงค์ด้านลูกค้า จะมุ่งเน้นตอบสนองความต้องการของลูกค้า ด้านระยะเวลาที่รวดเร็ว ด้านคุณภาพที่ดี ด้านการปฏิบัติการที่ดี และด้านการบริการที่ดี เมื่อกระทำการตอบสนองทั้ง 4 ด้านแล้วน่าจะก่อให้เกิดการเพิ่มส่วนแบ่งตลาด การเพิ่มขึ้นของลูกค้าใหม่ การรักษาลูกค้าเดิมไว้ และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ความพึงพอใจของลูกค้า</p><p>3) วัตถุประสงค์ด้านกระบวนการภายใน องค์การควรให้ความสำคัญกับกระบวนการที่จะนำมาซึ่งความพึงพอใจของลูกค้า (customer satisfaction) คือ กระบวนการด้านการส่งมอบที่รวดเร็ว กระบวนการด้านคุณภาพ ทักษะของพนักงาน กระบวนการด้านการเพิ่มผลผลิตขององค์การ กระบวนการควบคุมต้นทุน</p><p>4) วัตถุประสงค์ด้านการเรียนรู้และการเติบโต จะมุ่งเน้นที่องค์การสามารถผลิตและสร้างมูลค่าเพิ่มของธุรกิจได้ จะต้องมีการเรียนรู้ พัฒนา เติบโต โดยการเตรียมตัวและปรับปรุงด้านทรัพยากรบุคคล ปรับปรุงระบบและเทคโนโลยีสารสนเทศ</p><p><strong>2 การวัดผลหรือตัวชี้วัด</strong> ได้แก่ ตัวชี้วัดของวัตถุประสงค์ในแต่ละด้าน ซึ่งถือได้ว่าเป็นเครื่องมือที่จะบอกได้ว่าองค์การบรรลุวัตถุประสงค์ในแต่ละด้านหรือไม่ ดังนี้</p><p>1) การวัดผลด้านการเงินดูจากรายได้ที่เพิ่มขึ้นเทียบกับปีที่ผ่านมา</p><p>2) การวัดผลด้านลูกค้า ตัวชี้วัดที่ใช้คือ จำนวนลูกค้าทั้งหมด จำนวนลูกค้าที่หายไป ดัชนีวัดความจงรักภักดีของลูกค้า</p><p>3) การวัดผลด้านกระบวนการภายใน ตัวชี้วัด คือจำนวนของเสียที่เกิดจากการผลิต หรือร้อยละของสินค้าที่ผ่านการตรวจคุณภาพ</p><p>4) การวัดผลด้านการเรียนรู้และการเติบโต ตัวชี้วัด คือระดับความสามารถของพนักงานที่เพิ่มขึ้น หรือจำนวนวันในการฝึกอบรมต่อปี</p><p><strong>3 เป้าหมาย</strong> ได้แก่ เป้าหมายหรือตัวเลขที่องค์การต้องการบรรลุของตัวชี้วัดแต่ละตัว</p><p>1) เป้าหมายด้านการเงิน ตัวชี้วัดได้แก่ การเพิ่มขึ้นของรายได้ร้อยละ 30 ต่อปี เป็นต้น</p><p>2) เป้าหมายด้านลูกค้า ตัวชี้วัด ได้แก่ จำนวนลูกค้าเก่าที่ลดลงต้องไม่เกินร้อยละ 7 ต่อปี เป็นต้น</p><p>3) เป้าหมายด้านกระบวนการภายใน ตัวชี้วัดคือ จำนวนของเสียที่เกิดขึ้นจากกระบวนการผลิตต้องไม่เกินร้อยละ 2 ต่อปี เป็นต้น</p><p>4) เป้าหมายด้านการเรียนรู้และการเติบโต ตัวชี้วัดคือ จำนวนวันในการฝึกอบรมของพนักงานเท่ากับ 15 วันต่อคนต่อปี เป็นต้น</p><p><strong>4 แผนงานและโครงการ</strong> ได้แก่ กิจกรรมที่องค์การจัดทำเพื่อช่วยให้บรรลุเป้าหมาย ในขั้นนี้ยังไม่ใช่แผนปฏิบัติการที่จะทำ เป็นเพียงกิจกรรมแผนงานหรือโครงการเบื้องต้นที่ต้องทำเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการ ดังนี้</p><p>1) แผนงานด้านการเงิน เช่น การขยายตัวเข้าสู่ตลาดต่างประเทศ</p><p>2) แผนงานด้านลูกค้า เช่น การจัดทำระบบสมาชิกลูกค้า การเพิ่มช่องทางในการให้บริการ</p><p>3) แผนงานด้านกระบวนการภายใน เช่น การจัดทำระบบ TQM ภายในโรงงาน</p><p>4) แผนงานด้านการเรียนรู้และการเติบโต เช่น การจัดทำแผนการอบรมพนักงานอย่างต่อเนื่อง</p><p><strong>5. ขั้นตอนการจัดทำและพัฒนา</strong> balanced scorecard ภายในองค์การมีผู้นำ balanced scorecard ไปประยุกต์ใช้งานกับองค์การ โดยจะขึ้นอยู่กับความเหมาะสมของแต่ละแห่งและในการจัดทำขั้นตอนการนำ Balanced Scorecard ไปใช้ในองค์การมีหลายขั้นตอน หลายวิธี พอสรุปเป็นขั้นตอนการจัดทำและพัฒนาไปสู่การใช้งานจริงได้ 5 ขั้นตอนใหญ่ๆ ดังนี้ (ยุทธนา แซ่เตียว, 2547 : 82)</p><p>5.1 การวิเคราะห์กลยุทธ์ ต้องทำอย่างตั้งใจและมีความชัดเจนในเรื่องเกี่ยวกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์การ ความต้องการของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องและสิ่งที่หน่วยงานต้องการ</p><p>5.2 การสร้างแผนที่กลยุทธ์ เป็นการนำปัจจัยทั้ง 4 ด้าน ที่กล่าวมาแล้วคือด้านการเงิน ลูกค้า กระบวนการภายใน การเรียนรู้และการเติบโต โดยการนำคำพูดที่ได้จากการวิเคราะห์กลยุทธ์มาใช้ในการสร้างแผนที่กลยุทธ์ ดังภาพที่ 1</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/497/1*NAiF16-yRR81dHyTK5qtfg.png" /></figure><p>ภาพที่ 1 แสดงตัวอย่างแผนที่กลยุทธ์ที่คำนึงถึงปัจจัยทั้ง4 ด้าน</p><p>แผนที่กลยุทธ์ในภาพ สามารถอธิบาย ได้ดังนี้</p><p>1) ภาพรวมทางกลยุทธ์ทุกด้านจะนำไปสู่วิสัยทัศน์ขององค์การคือ ความเป็นผู้นำในธุรกิจ</p><p>2) จากการเรียงลำดับตามความสัมพันธ์ของเหตุและผลในด้านต่าง ๆ จะพบว่าด้านการเงินเป็นผลผลิตสูงสุดของการดำเนินการที่ตอบสนองต่อวิสัยทัศน์ขององค์การมากที่สุด ซึ่งเป็นผลมาจากความเป็นเลิศทางด้านลูกค้า กระบวนการภายในและการเรียนรู้และการเติบโต ตามลำดับ</p><p>3) ความสัมพันธ์ของวัตถุประสงค์ทางกลยุทธ์ในแต่ละลำดับขั้นจะถูกเชื่อมโยงด้วยเส้นลูกศรซึ่งแสดงความสัมพันธ์ วัตถุประสงค์ที่อยู่ปลายลูกศรจะเป็นตัวที่ได้รับผลจากวัตถุประสงค์ที่อยู่ด้านล่าง เช่น มูลค่าการใช้บริการจะเพิ่มขึ้นได้ ต้องอาศัยการขยายฐานลูกค้าและการเพิ่มรายได้ต่อหัวลูกค้า เป็นต้น</p><p>4) การเรียนรู้และการเติบโต จะใช้วิธีการพัฒนาบุคลากร การบริการด้วยความโปร่งใสจะส่งผลให้เกิดผลดีต่อกระบวนการภายใน คือ เพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน บรรยากาศที่ดีภายในองค์การ มีผลต่อไปยังการตอบสนองต่อปัญหาที่รวดเร็ว ผลิตภัณฑ์ดึงดูดลูกค้า ช่องทางที่ครอบคลุมทั่วถึง ทำให้เกิดผลดีต่อลูกค้าและด้านการเงินขององค์การ นั่นคือผลตอบแทนที่ยั่งยืน</p><p><strong>3 การกำหนดตัวชี้วัดและรายละเอียดที่จำเป็น</strong> จะครอบคลุมทั้งในเชิงปริมาณ (quantity) คุณภาพ (quality) ต้นทุน (cost) และเวลา (time) การกำหนดรายละเอียดตัวชี้วัด มีรายละเอียดที่เกี่ยวข้องดังนี้</p><p>1) ตัวชี้วัด</p><p>2) ความหมายของตัวชี้วัด ได้แก่ คำอธิบาย คำวินิจฉัย และคำจำกัดความที่จำเป็นเพื่อให้เกิดความเข้าใจตัวชี้วัดที่ตรงกัน</p><p>3) วัตถุประสงค์ของตัวชี้วัด ได้แก่ สาเหตุของการวัด ผลสะท้อนที่ได้ หรือประโยชน์ที่ได้จากการนำตัวชี้วัดนั้นๆ ไปใช้</p><p>4) สูตรในการคำนวณ ได้แก่ วิธีการคำนวณของตัวชี้วัด ดังกล่าว</p><p>5) หน่วยที่วัด ได้แก่ มาตราที่ใช้วัดผล เช่น ร้อยละ บาท คน ครั้ง หรือมาตราส่วนผสม เช่น บาทต่อคน ตามแต่ลักษณะของตัวชี้วัด</p><p>6) ความถี่ในการเก็บข้อมูลและรายงาน ได้แก่ รอบระยะเวลาที่ใช้เก็บข้อมูลต่อครั้ง เช่น วัน สัปดาห์ เดือน ไตรมาสและปี</p><p>7) แหล่งของข้อมูล ได้แก่ ที่มาของข้อมูล หรือผู้ที่เก็บรวบรวมข้อมูลดังกล่าวไว้ภายในหน่วยงาน</p><p>8) ผู้ตั้งเป้า ได้แก่ ผู้ที่กำหนดเป้าหมายว่าตัวชี้วัดควรมีค่าเท่าใด เมื่อได้ดำเนินการเสร็จสิ้นไปแล้วรอบระยะเวลาหนึ่ง</p><p>9) ผู้ที่เก็บข้อมูลและวิเคราะห์ ได้แก่ ผู้รับผิดชอบในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประมวลผล และวิเคราะห์</p><p>10) ผู้รับผิดชอบตัวชี้วัด ได้แก่ ผู้ที่ดำเนินงาน หรือมีความรับผิดชอบหลักต่อการบรรลุเป้าหมายดังกล่าว แต่ไม่ใช่ผู้ที่เก็บข้อมูล</p><p><strong>สรุป</strong></p><p>จุดเด่นของ balanced scorecard การมีความสมดุลในการวัดผล ทำให้มีจุดเด่นเหนือกว่าเครื่องมือทางการจัดการอื่น ๆ ความสมดุล (balance) ของ balanced scorecard มีความสมดุลระหว่างด้านการเงินและด้านอื่น ๆ ความสมดุลด้านนี้เป็นเหตุผลแรกที่ทำให้ balanced scorecard เกิดขึ้น โดยถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาจากข้อจำกัดของตัวชี้วัดทางด้านการเงิน โดยเน้นให้มีการวัดผลในด้านอื่น ๆ ด้วย มีความสมดุลระหว่างระยะสั้นและระยะยาว ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ในระยะสั้นสามารถวัดผลต่าง ๆ ผ่านทางด้านการเงินเพราะผลการดำเนินการต่าง ๆ สามารถแสดงผลได้ในระยะเวลาไม่เกิน 1 ปี และในระยะยาวผ่านทางด้านการเรียนรู้และการพัฒนา เพราะกว่าสิ่งเหล่านี้จะเห็นผลชัดเจน ต้องอาศัยการเรียนรู้การสร้างความชำนาญ และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ ซึ่งอาจไม่ได้ผลที่ชัดเจนมาทันที มีความสมดุลระหว่างภายในและภายนอกองค์การ balanced scorecard สามารถแสดงถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในองค์การ ผ่านด้านการเงิน กระบวนการภายในและการเรียนรู้และพัฒนา และภายนอกองค์การผ่านด้านลูกค้า มีความสมดุลระหว่างการเพิ่มรายได้และการลดต้นทุน balanced scorecard ช่วยให้มองทั้ง 2 สิ่งนี้ได้อย่างสมดุล ซึ่งจะนำไปสู่การมีผลกำไรที่สูงขึ้น เพราะโดยทั่วไปแล้ว กลยุทธ์มักจะให้น้ำหนักในด้านใดด้านหนึ่งมากเกินไป แต่ balanced scorecard ช่วยให้สามารถมองเห็นทั้ง 2 ด้านไปพร้อม ๆ กัน เช่น ถ้าองค์การต้องการเพิ่มยอดขาย จะต้องมองให้ออกว่าจะเพิ่มยอดขายโดยที่สัดส่วนของต้นทุนไม่เพิ่มขึ้นได้อย่างไร ในทางกลับกัน ถ้าหากองค์การต้องการลดต้นทุน จะต้องพยายามไม่ให้เกิดผลกระทบต่อยอดขายมากนัก มีความสมดุลในลักษณะของความเป็นเหตุและผล balanced scorecard ไม่ได้แยกจุดเน้นทั้ง 4 ด้าน เหมือนกับการวิเคราะห์กลยุทธ์ตามหน้าที่งาน ซึ่งมักจะมีการวิเคราะห์ออกมาเป็นด้าน ๆ แต่ไม่เกิดภาพรวมของความสัมพันธ์ในเชิงเหตุผลว่ากลยุทธ์จะส่งผลต่อกันและกันอย่างไร การวัดผลที่มีความสมดุลของ balanced scorecard จึงไม่ได้เกิดจากการวัดผล 4 ด้าน แล้วนำมารวมกันเท่านั้น</p><p><strong>เอกสารอ้างอิง</strong></p><p>ปรียาวดี ผลเอนก (2556) <strong>การจัดการคุณภาพ</strong>. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย</p><p>เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2550). <strong>การจัดการคุณภาพ.</strong>กรุงเทพฯ : บพิธการพิมพ์ จำกัด</p><p>วีรพจน์ จงประสิทธิสกุล (2542). <strong>TQM living handbook. An executiveSummary.</strong></p><p>พิมพ์ครั้งที่ 2 บริษัท บีพีอาร์ คอนซัลแทนท์ จำกัด.</p><p>Artzt, E.L. <strong>Quality Progress</strong> (QPR) Vol.25. Issue 10, Oct, 1992. pp.25–27.ANSI/ISO/ASQCC.</p><p>A8402–1994. Quality management and quality assurance vocabulary.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b62020458a5d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[14 ปี บนเส้นทางการจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ มรภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></title>
            <link>https://medium.com/@kthxsin1968/14-%E0%B8%9B%E0%B8%B5-%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%93%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%A0-%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%88%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A2%E0%B8%B2-c7b0f5aa2661?source=rss-f44b47b8342d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c7b0f5aa2661</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กฤดิธฤต ทองสิน ( Dr.Kridtharit Thongsin)]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Jun 2022 04:00:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-06-02T04:00:32.338Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>14 ปี บนเส้นทางการจัดตั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ มรภ.บ้านสมเด็จเจ้าพระยา</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c7b0f5aa2661" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>