<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kübra Pektaş, PhD on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kübra Pektaş, PhD on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kubrapektas?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*3lggibXLTMrMrMkE</url>
            <title>Stories by Kübra Pektaş, PhD on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kubrapektas?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:31:30 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kubrapektas/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Dâhilikle Delilik Arasında Görünmeyen Bir Yaşam: Ciguli]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/d%C3%A2hilikle-delilik-aras%C4%B1nda-g%C3%B6r%C3%BCnmeyen-bir-ya%C5%9Fam-ciguli-973a28e5ba7f?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/973a28e5ba7f</guid>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <category><![CDATA[roman]]></category>
            <category><![CDATA[doğum-günü]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Feb 2026 21:18:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-01T21:35:21.986Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Benden Mercedes olmaz, ben Ciguli’yim demişti. Ciguli’nin Mercedes’ten daha iyi olduğunu ise sadece ona kulak verenler anlayabildi…”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*f0BJr_97VdUuYcC5Jh9Euw.jpeg" /></figure><p>Tarihler 1 Mart 1957’yi gösterdiğinde Bulgaristan Hasköy’de ailesine baharı erken getiren bir çocuk dünyaya geldi. Asıl adı Ahmet, kayıtlardaki adı Angel Yordanov Kapsov. Biz ise onu Ciguli olarak tanıdık. Türk olan Ciguli, Bulgar hükümetinin Türk asıllı Bulgar vatandaşlarına uygulanan asimilasyon politikasından nasibini almış ve Ahmet ismini kullanamamış, Angel Yordanov Kapsov adıyla kendine bir kimlik bulabilmişti.</p><p>Bir çocuğun adı bile elinden alındığında geriye ne kalır? Bağ kurduğu oyuncağı… O da çocuk yaşta tanışıp bağ kurdu akordeonu ile. Daha çocuk olmasına rağmen öyle hızlı ve kıvrak ritimler çalardı ki devrin Rus markalı otomobili Zhiguli’ye benzetildi ve ona Ciguli dendi.</p><p>Hamallık yapan babası öldüğünden beri düğünlerde çalarak ailesinin geçimini sağlayan Ciguli’ye bir gün bir müzisyen “Senin müziğini yalnızca Türkiye anlayabilir” dedi. Ciguli düşündü, babasını hayal etti, ailesine göz gezdirdi ve nihayetinde o müzisyene kulak verdi. Elinde akordeonu, cebinde umutları ve gözlerinde korkuyla ailesini geride bıraktı; öz vatanına doğru yol aldı.</p><p>Yıl 90’ların başı; Türkiye müzik piyasalarında görülmemiş bir hareket… Ünlü olma çabasıyla gazinoların eşiğinden ayrılmayan, bize de bir ekmek çıkar mı diye şov dünyasında adını skandallar ve maskaralıklarla çıkarmaya çalışan yapay yıldızların devri. Tam da böyle bir devirde; elinde akordeonu, başında şapkası, renkli kravatı ve alışılmadık danslarıyla biri belirdi; Ciguli…</p><p>Yaşamı boyunca hayatın en ağır sınavlarıyla yüzleşmişti. Babasızlık, yoksulluk, kimsesizlik ve değeri bilinmezlik onun mücadele etmesi gereken başlıca imtihanlarıydı. Ama Ciguli zekiydi. Bu imtihanlara pabuç bırakacak biri değildi. Gülmeyi seçti ve acılarını komedi kılıfına gizledi.</p><p>Gelir gelmez Türkiye’deki sıkıntılarla yüzleşti. Kendi tabiriyle buradaki insanların suratı asık ve boyunları büküktü. Yaşanan krizleri bir nebze olsun unutturabilmem, insanları güldürmem lazım dedi; düşündü. Kumkapı’da çalıştığı mekânlarda bahşişlerle ayakta kalmaya çalıştı, sandalyelerde uyuyakaldı. Bunlara rağmen piyasalara en renkli yüzüyle giriş yaptı. Aldı akordeonu eline; rengârenk giyindi, dans etti, şarkı söyledi, güldü ve güldürdü…</p><p>Bir süre sonra sadece gülmek için izlenir hale geldi, dinlenmedi. <strong><em>“Nasıl bir sanatçıyım anlatamadım, sanatımı öne çıkaramadım”</em></strong><em> </em>dedi. Binlerce şarkısı vardı, Binnaz’a hapsettiler, söyletmediler. Bir menajeri bile layık görmediler. Eşsiz mekânlara layıkken onu düğünlere, gazinolara, meyhanelere mahkûm ettiler.</p><p>Oysa Ciguli, Dünya Akordeon Virtüözleri yarışmasında şampiyon olarak Türkiye’yi temsil etmişti. Dünya bu yeteneğin farkındaydı; ama biz ona gözümüzü kapadık. Onu dinlerken gözümüzü kapatınca yaptığı düetin kaç kişilik olduğunu düşünürüz ama gözümüzü klibe çevirdiğimizde şaşırırız çünkü Ciguli sahnede tektir; tıpkı yaşamındaki gibi…</p><p>Hint-Balkan-Roman karışımı müziğiyle gelmiş geçmiş en iyi söz yazarı, solist, akerdeon virtüözü ve daha birçok farklı yeteneğin dehalarından biri olan Ciguli’nin yaşadığı bir çağda, ondaki dehanın binde birine sahip olmayanlara imparator dediler. Ona ise çalgıcı…</p><p>Hakkında çıkan öldü haberlerine üzülüp ağlamıştı. <strong><em>“Ben onları çok seviyorum, onlar neden öldürüyor beni…” </em></strong>diye sitem etmişti. Nihayetinde takvimler 31 Ekim 2014’ü gösterdiğinde Bulgaristan Sofya’da bir hastane odasında okyanus gözlerini bir daha açmamak üzere yumdu; büyülü sesi sonsuza dek sustu…</p><p>Ciguli yanlış zamanda, yanlış coğrafyada dünyaya gelmenin bedeliyle yaşadı; nahif, güleç ve dürüst bir adam olarak kısa bir ömür sürdü. Ömrü nihayete erdiğinde ise etrafında onun üzerinden nemalanmaya çalışan, onu bir tehdit olarak gören ve onunla dalga geçen hiç kimse yoktu. Rengârenk giysilerini çıkarıp giydirdikleri beyaz kefeni, onun masumiyetini temsil eden son giysisi oldu. Ondan geriye sosyal platformlarda kıymeti anlaşılamamış, bir daha yapılması mümkün olmayan besteler ve evinin bir köşesinde duran yetim bir akerdeon kaldı.</p><p>Bugün hâlâ ekranlarda gerçek şaklabanların alkışlanarak baş tacı edilmesi, gerçek bir sanatçı olan Ciguli’nin ise unutulup gitmesi medya maymunluğunun en somut örneklerindendir.</p><p>Tarihler 1 Mart 1957’yi gösterdiğinde Bulgaristan Hasköy’de ailesine baharı erken getiren okyanus gözlü çocuk…</p><p>Önce dünyaya, sonra dünyamıza hoş geldin.</p><p>Doğum günün kutlu olsun…</p><p>Hak ettiğin mevkilerde hiçbir zaman yoktun ama iyi ki doğdun…</p><p>— Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><p>Kaynaklar:</p><p><a href="https://tr.wikipedia.org/wiki/Ciguli">Ciguli - Vikipedi</a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F3eX2Q2FbNDI%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D3eX2Q2FbNDI&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F3eX2Q2FbNDI%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/5b98ee93097e8f903d018c776842fbf1/href">https://medium.com/media/5b98ee93097e8f903d018c776842fbf1/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=973a28e5ba7f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/d%C3%A2hilikle-delilik-aras%C4%B1nda-g%C3%B6r%C3%BCnmeyen-bir-ya%C5%9Fam-ciguli-973a28e5ba7f">Dâhilikle Delilik Arasında Görünmeyen Bir Yaşam: Ciguli</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Epstein Dosyaları: Gerçeklerin Bilinçli İfşası]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/epstein-dosyalar%C4%B1-ger%C3%A7eklerin-bilin%C3%A7li-i%CC%87f%C5%9Fas%C4%B1-547806e0b77f?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/547806e0b77f</guid>
            <category><![CDATA[batı-dünyası]]></category>
            <category><![CDATA[epstein-files]]></category>
            <category><![CDATA[gerçekler]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[islam]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Feb 2026 21:16:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-04T21:11:53.364Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Sonra Paris’e git ve en büyük localarına gir. Göreceksin ki, akrepler insan libâsı giymişler ve ifritler adam sûretini almışlar.”</em></p><p><em>Bediüzzaman Said Nursi — Mesnevî-i Nuriye, s. 221, (yeni tanzim, s. 412)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/970/1*va4ifOhoILZfqgqF69p9dw.jpeg" /></figure><p>İnsanın yüreğinin kaldırmadığı hakikatler vardır. Ben de zaman yüreğimin kaldırmadığı bir hâl ile yüzleşsem, kaleme sarılırım. Bugün de dosyalarının gündemi, bıraktığı acıların ise yürekleri işgal ettiği Epstein dosyalarının harlandığı günlerden biri.</p><p>Öncelikle <strong>Ramazan ayına günler kala</strong>, istihbarat ağlarını elinde tutan geniş bir cemiyetin “ifşalanması” olası mıdır? Yoksa yayınlanan bütün dosyalar istedikleri kadarını servis ederek güç ve kontrolün kimde olduğunu görmemizi isteyen bilinçli bir ifşa politikası mıdır?</p><p>Birkaç yılda bir önümüze sunulan Epstein Adası’na ilişkin bu haberler, içerikleri itibariyle ufak güncellemeler ile tekrar servis edilen vahşetlerin gözümüze sokulup “<em>unuttuysanız hatırlayın, biz buyduk, buyuz ve böyle devam edeceğiz</em>” demenin en acımasız yöntemidir.</p><p>Bunu servis etmelerindeki yöntem basittir. Yapay bir ifşa atmosferi oluşturup masumlara ait kayıtların görmemiz gereken kadarını gösterdikten sonra inkârlarını dinletecekleri bir koordinasyon ağı kurulur. Bu ağ içerisinde bir kaos ortamı yaratılır, odaklar istenilen noktaya çekilir, yeterince görmemiz sağlandıktan sonra tekrar başka bir gündem yaratılır. Kontrollü gündem yaratma çabasının sonunda bize kalan tek şey bitmeyen sorgulamalar ve dayanılmaz acılardır.</p><p><strong>İslam âleminin ramazan ayı ile şereflenmesine günler kala,</strong> İslam’ın doğuştan günahsız olarak tanımladığı çocukların akla hayale gelmeyecek günahlara hizmetkâr edildiğini bilmek, temiz yürekler için epey ağır bir yük. Ama bu yüklerin ağırlığı altında kalmak yerine yükleri üzerimizden atıp, etraflıca bir muhakeme etmemiz gerektiği kanaatindeyim.</p><p>Öncelikle bu düzenin bir parçası olmak yerine bir gözlemcisi olmalı ve olabildiğince soğukkanlılıkla karakterli bir duruş sergilemeli.</p><p>Onların <em>“bizi tanıyın”</em> gözdağlarına karşı zihinlerimize şu cümle yerleştirilmeli: <em>“</em><strong><em>evet sizi tanıyoruz ancak sizden değiliz.</em></strong><em>”</em></p><p>“<em>Bu düzen böyle</em>” deyip küfredip köşeye çekilmek yerine kalkmalı, yarınlar için iki satır da olsa okumalı, öğrenmeli, dünle bugün arasındaki eşitliği yıkmalı.</p><p>Çocuklarımızı göz önünden ayırmamak doğru olsa da eksik olduğunun bilincine varmalı ve yüreğimizden de ayırmamak için her an çabalamalı.</p><p>Gelecek nesillerin bugün kurduğumuz zihin dünyamızın gölgesinde dinleneceği unutulmadan o gölgeyi verimli ağaçların altına inşa etmeli.</p><p>Gördüğümüze, duyduğumuza, konuştuğumuza, yediğimize, içtiğimize ve dahi attığımız adımlara dikkat etmeli ve bu bilinçle hareket etmeli.</p><p>Bizden olmayan şeyleri sorgusuzca kabullenmemeli; sunulan her şeyi <strong>bize sağlayacağı fayda</strong> perspektifinden iki defa düşünüp, hayatımıza öyle dâhil etmeli.</p><p>Mümkünse bizden olanlarla yetinmeli ve bizden olmayan her şey boykot edilmeli. Öyle ki boykotu bir tepkiden öteye taşıyıp Prof. Dr. Sadettin Ökten’in ifadesiyle <strong>müstağni kalmalı</strong>, yani alma isteği bile bile duymayacak bir iç bağımsızlığa erişmeli.</p><p>Onların bu sapkın güç gösterilerine karşı içimizde oluşan eziklik psikolojisine kulak asmamalı ve <strong>kuşlarla filleri yendiğimiz, karıncanın gayretiyle İbrahim’in ateşini söndürdüğümüz, bir asa ile denizleri yarıp, bir gemi ile tufanları aştığımız unutulmamalı.</strong></p><p>Tarih boyunca bu düzen hep böyle idi. Onlar konuşabildiği kadar konuştular, bağırabildikleri kadar bağırdılar. Ama bir gün, b<strong>ir ikindi vaktinde gelen o yetim (sav.)</strong>, nuruyla onların ağızlarına ateşten mühürlerin vurulacağı müjdesini vererek acımızı bir nebze de olsa alarak hakkı ve sabrı tavsiye etti.</p><p>O kabilin soydaşları bugün yine aynı ağızlarıyla Allah’ın nurunu söndürmek istiyorlar; <strong>oysa kâfirler hoşlanmasa da Allah nurunu tamamlayacaktır.</strong></p><p><strong>Saf Suresi, 8. Ayet.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=547806e0b77f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/epstein-dosyalar%C4%B1-ger%C3%A7eklerin-bilin%C3%A7li-i%CC%87f%C5%9Fas%C4%B1-547806e0b77f">Epstein Dosyaları: Gerçeklerin Bilinçli İfşası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yetimlik]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yetimlik-de9f95652e16?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/de9f95652e16</guid>
            <category><![CDATA[yetim]]></category>
            <category><![CDATA[baba]]></category>
            <category><![CDATA[aile]]></category>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Dec 2025 17:13:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-15T10:49:33.784Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Yetim, Arapça tek başına anlamına gelen “yetem” sözcüğünden türer. Çünkü babanız ölürse ve yanınızda tutunacağınız birileri yoksa tek başınıza kalırsınız.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/784/1*gqkU53pRKMcG_ofeSuoSAA.jpeg" /></figure><p>Yetimlik bana kalırsa dünyanın en ilginç sosyolojik araştırma konularından biridir. Bugün dünya üzerinde 140 milyondan fazla çocuğun yetim olduğu raporlansa da yetimleri psiko-sosyal boyutlarıyla ele alan makale, yayın ve belgesel sayısı şaşırtıcı biçimde azdır. Belki de bu yüzden, yetimler hakkında dillere pelesenk olmuş zülfüyâre dokunan birçok anlatım vardır; kulağa tanıdık, kalbe ağır gelen.</p><p>“Acıma yetime…” diye başlar örneğin; alt yapısında biz acıdık ve pişman olduk yatar bu cümlenin. Yetimlik acınası bir şeydir çünkü. Bir yetim görürsün, vah vah dersin. En ufak bir pürüzde de ona acıdığını yüzüne vurur ve pişmanlığını anlatan bu cümleye başlarsın; Acıma yetime…</p><p>“Besle yetimi…” derler sonra. Yetimlik, beslemelik bir hâle indirgenir. Bu sözde pusuda bekler; Başa kalkma zamanı gelince kırılır dilin kemiği ve denir ki; Besle yetimi…</p><p>Oysa hiç düşünmezler mi <strong><em>“Rabbin seni yetim bulup da barındırmadı mı?”</em></strong> Ayetinin ilk muhatabı olan Hazreti Muhammed Mustafa Aleyhissalâtü vesselâm’ı… Bir defasında şahadet parmağı ile orta parmağını birleştirerek, <strong><em>“Yetimi koruyup gözetenle cennette böyle yan yana olacağız”</em></strong> diyen Yetimler Serverini…</p><p>Peki, nasıl başlar bu yetimlik hikâyesi?</p><p>Taziye evinde yaşadıklarının ne olduğunu anlamlandırmaya çalışan bir çocuk belirir kalabalıklar arasından. Yeni yetimdir, olan biten henüz yerine oturmamıştır. Gözleri büyüktür, sesi küçüktür.</p><p>Derken biri girer içeri. Yetimliği tatmış, onunla büyümüş, o etiketle yaşamayı öğrenmiş bir başkası; olgun bir yetim.</p><p>Göz göze geldiklerinde sessiz bir anlaşma başlar aralarında. Olgun yetim gözleriyle yeni yetime şöyle söyler; <strong>“Aramıza hoş geldin”</strong></p><p>Sonra ağlar… ağlar… ve ağlar… öyle ağlar ki zamandan ve mekandan münezzeh iç dünyasında bambaşka bir taziye evi kurar kendine. Birisi dokunup “yeter” diyene kadar orada gözyaşlarıyla yaşar.</p><p>Yeni yetim bu feryada bakar yetimliğin ne kadar ağır bir yük olduğunu ilk kez orada hisseder ve yetimlik başlar.</p><p>İlk zamanlar babasının aslında ölmediğine dair rüyalar görse de yıllar geçtikçe rüyaların seyri değişir, hatırlamak güçleşir. Sabah uyanır, babasına dair bir rüya gördüğünü anımsar ve ömürden geçip gidecek olan herhangi bir güne başlar.</p><p>Yetimliğin başlamasıyla birlikte gözlerine bir ömür taşıyacağı istemsiz bir hüzün yerleşir. Atsa atılmaz, satsa satılmaz, terk edip gidilmez ömürlük bir hüzün. Onunla yaşamayı öğrenir ama ona yakışmayı öğrenemez.</p><p>Arkadaş ortamında herkes babası hakkında şakalaşırken yetime 2 seçenek düşer; ya başını öne eğer ya da şakaya herkesten çok güler. Her iki durumda da oraya yakışmadığını ve eğreti durduğunu gizleyemez.</p><p>Belki de bu yüzden bir yetim başka bir yetimi hiç konuşmadan tanır.</p><p>Nasıl ki ikizler ana rahminde aynı kordonla birbirine bağlıysa, yetimler de Allah’ın Rahîm isminin tecellisiyle aynı göğün altında, aynı kaderle birbirlerine bağlıdır. Aralarında sessiz bir bağ vardır. Onları birbirine yakın, başkalarına uzak kılan bir bağ…</p><p>Bu bağı takip ederek kendi benliklerinden uzaklaşır ve ait oldukları hâli, yetimliği sahiplenirler.</p><p><em>“Çünkü kimsesizler kimim demez, kim der. “Biz” e hasret oldukları için “ben” i önemsiz bir detay olarak görürler”</em></p><p>Oysa yetimlik baştan sona teklik, baştan sona kimsesizliktir; Belki de bu yüzden çok kıymetlidir. Hatta şairlerin imrendiği bir hâldir. Nitekim şair der ki;</p><p>“denize bakan evlerden birinde</p><p>yaşasaydım isterdim, yine de</p><p>isterdim, bir hikâyenin yetimi olmak</p><p>yürürdüm insanlara bir ferahlık olarak,</p><p>varmazdı sormaya kimsenin dili;</p><p>kim bıraktı yetimi?”</p><p>| İbrahim TENEKECİ.</p><p>Yetimlik başı sonu olmayan tek beyitlik bir şiir gibidir. Zaten öncesinde ve sonrasında şiir olmayan tek beyte de “beyt-i yetîm” denir.</p><p>Yetimlik hiçbir şeye benzemeyen, ender bulunan bir hazine gibidir. Benzeri zor bulunan ve sedeften tek çıkan iri inci tanesine “dürr-i yetîm” denmesi boşuna değildir.</p><p><strong>“Yetim, Babası ölmüş olan çocuk demektir. Tanımlara göre yetimlik buluğ çağına girince biter. Peki, yetimlere göre…”</strong></p><p>— Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><p><strong>Kaynaklar</strong></p><p><a href="https://islamansiklopedisi.org.tr/yetim">https://islamansiklopedisi.org.tr/yetim</a></p><p><a href="https://acikerisim.uludag.edu.tr/entities/publication/b466b682-5454-4802-8044-b771555f6ab2">https://acikerisim.uludag.edu.tr/entities/publication/b466b682-5454-4802-8044-b771555f6ab2</a></p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2h995-uRTA4&amp;list=RDMMbnZoviZwjSc&amp;index=2">https://www.youtube.com/watch?v=2h995-uRTA4&amp;list=RDMMbnZoviZwjSc&amp;index=2</a></p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=KKVrNbkDmNw&amp;list=RDKKVrNbkDmNw&amp;start_radio=1">https://www.youtube.com/watch?v=KKVrNbkDmNw&amp;list=RDKKVrNbkDmNw&amp;start_radio=1</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=de9f95652e16" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yetimlik-de9f95652e16">Yetimlik</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Göbeklitepe]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6beklitepe-744a42e61b20?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/744a42e61b20</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[göbekli-tepe]]></category>
            <category><![CDATA[coğrafya]]></category>
            <category><![CDATA[şanlıurfa]]></category>
            <category><![CDATA[tarih]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Oct 2025 14:04:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-17T14:57:47.949Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HgPmY1wk6rrp_JltinorTg.jpeg" /></figure><p>İnsanlık, tarih boyunca yeme, içme, barınma gibi birçok hayati faktörle mücadele etmiş ve etmeye devam etmektedir.</p><p>Bu temel yaşamsal faaliyetleri gerçekleştirirken birbiri ile çeşitli iletişim şekilleri geliştiren insan, hayat mücadelesinde bireysel değil, toplumsal bir çabayı esas almıştır.</p><p>Sosyal bir varlık olan insan, yaşadığı toplum içerisinde temel yaşam faaliyetlerinin yanı sıra gülmek, ağlamak, sevinmek, üzülmek,<br>heyecanlanmak, hüsrana kapılmak gibi bir çok manevî duyguyla da hayat mücadelesini sürdürmüş, ömrünü tamamlamış ve nihayet tüm maddi ve manevi hisleri ve çabaları ile birlikte dünyayı kendinden sonraki deneyim yolcularına bırakmak üzere tarih olmuştur.</p><p>Peki insanlığın bu çabalarının başlangıç noktası neresi olmuştur dersiniz?</p><p>İnsan ilk nerede ‘aile’ kavramını tanıdı?</p><p>İlk nerede mahsulü toprağa serpti ve sabırla hasat zamanını bekledi?</p><p>İlk nerede topladığı mahsulü çevresindekilerle birlikte afiyetle<br>yedi?</p><p>İlk nerede topluca güldü?</p><p>İlk nerede topluca üzüldü?</p><p>İlk nerede ‘inanç’ üzerine düşündü?..</p><p>Tüm bu soruların cevabı uzaklarda bir yerlerde okyanus kıyısında bir kasabada, güneşin yakıp kavurduğu bir çölde yahut balta girmemiş ormanlardan birinde değil; Mezopotamya’nın kalbinde, Göbeklitepe’de..</p><p>Şanlıurfa’nın kuzeydoğusunda yer alan Göbeklitepe, Neolitik (Yeni Taş) dönemden kalma sütunları ile topluluk kültüründen izler içeren dinsel ve idari bir merkezdir.</p><p>M.Ö 9.600–7.300 yılları arasında beşeri yaşam şartlarının belirgin şekilde değişmeye başladığı ve gerek ekonomik unsurların gerekse etik-ahlaki değerlerin yoğun şekilde başkalaştığı ifade ediliyor. Ekonomik unsurlara bakıldığında, tarımsal faaliyetlerin ilk ortaya çıktığı yer olmasının yanı sıra ilk besicilik faaliyetlerinin de Göbeklitepe’de ortaya çıktığı biliniyor.</p><p>Yani insanlık toprağı ilk Göbeklitepe’de işledi ve hayvanı ilk Göbeklitepe’de evcilleştirdi. Böylece insanlar arası ilk etkileşim başladı. Bu etkileşim ile birlikte belki de insan ilk kez hava şartları üzerine düşündü, ilk kez mülk edinme çabasına girdi..</p><p>Etik-ahlaki değerlere bakıldığında ise ilk kez koruma, korunma ve güvenme gibi hisler ile insanoğlu yaşama bambaşka bir perspektiften bakarak uygarlık yolunda ilk adımlarını attı. Tüm bu toplumsallaşma, sosyalleşme, kültürelleşme formlarının ilk adımı Göbeklitepe’de atılmıştır ve tarihin kırılma noktası olan Göbeklitepe, tıpkı bir fener gibi insanlık tarihimize ışık tutmaktadır.</p><p>Bugün tarihte en başa dönelim desek, rotamızı Şanlıurfa iline çevirmeli ve yaklaşık 12 bin yıl kadar öncesine yolculuk etmeli. Çünkü bilinen tarihin başlangıç noktası bugün Şanlıurfa ‘da, Göbeklitepe’de tüm ihtişamı ve gizemiyle bizlere ezber bozdurmak için dimdik ayakta beklemektedir.</p><p>Eğer sizde henüz buzul çağından yeni çıkmış atalarımızın daha ortada çanak-çömlek bile yokken 5 metreyi aşan T biçimindeki dikilitaşlara işledikleri dini, astrolojik, sosyo-kültürel ve henüz sırrı çözülmeyen daha birçok tasvir ve sembolleri görmek, böylesine devasa yapılar ile vermek istedikleri mesajların ne olduğunu düşünmek ve toplum, kültür, din, inanç gibi kavramlara bilinen en eski pencereden bakmak isterseniz, mutlaka rotanızı Göbeklitepe’ye çevirmelisiniz.</p><p>Çünkü 12 bin yıl kadar öncesi insanlığın doğum tarihidir ve Göbeklitepe,<br>insanlığın doğduğu evdir.</p><p>Son söz niyetine;</p><p>İbn-i Haldun der ki;</p><p>“coğrafya kaderdir”.</p><p>O halde Göbeklitepe, kaderimizin başladığı yerdir..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=744a42e61b20" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6beklitepe-744a42e61b20">Göbeklitepe</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ve Zaman Akışta…]]></title>
            <link>https://kubrapektas.medium.com/ve-zaman-ak%C4%B1%C5%9Fta-d15df479baab?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d15df479baab</guid>
            <category><![CDATA[aşk]]></category>
            <category><![CDATA[anne]]></category>
            <category><![CDATA[bekleyiş]]></category>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Aug 2025 19:36:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-02T19:36:49.156Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>“Usulca inlere sığınmak düşer aklıma…”</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dpa0k9SRycrERzCeL3cfNw.png" /></figure><p>Kabul edelim, şarkıda da dediği gibi bazen aklımıza usulca inlere sığınmak, kaybolmak gelir.</p><p>Bazen kara kışlarda, bazen de yazın en kavurucu anında.</p><p>İslamiyet’te bu hâl, insanın <strong>kendi Hira’sına çekilmesiyle </strong>tasvir edilir.</p><p><strong>Kul Hira’sına çekilir, duyguları derinleşir.</strong></p><p>İster Hira’ya çekilmek diyelim, ister ine sığınmak…</p><p>Adı ne olursa olsun, bazen bu hâl, en çok istediğimiz duyguya dönüşür.</p><p>Çünkü hastayızdır, yorgunuzdur, bekliyoruzdur… ve zaman akmaktadır…</p><p>Hasta ya da yorgun olmamız kabul, zaman da akar neticede…</p><p>Ama ya bekleyişimiz?</p><p>Nedir beklediğimiz?</p><p>Ya da kimdir?</p><p>Zamanın akışında geriye dönüp baktığınızda <strong>hiç gelmeyecek olanı</strong> beklediğinizi fark ettiğiniz oldu mu?</p><p><strong>Hiç gelemeyecek olanı…</strong></p><p>Usulca inine sığınmış yalnız bir kız çocuğu, ne zaman fark eder babasının artık hiç gelmeyecek olduğunu?</p><p>Ne zaman kabul eder de çıkmak ister sığındığı ininden?</p><p>Büyüyüp serpilince mi?</p><p>Gelişip değişince mi?</p><p>Yoksa içindeki kız çocuğunu iyileştirince mi?</p><p>Bu sorulara çok cevap aradım yıllar boyunca.</p><p>Ama bazen cevaplar, soruların kendisinde değil; <strong>hayatın akışında gizlidir.</strong></p><p>Anladım ki gelemeyecek olanı beklemek beyhude.</p><p>Anladım ki olmayanı var saymak cahilce.</p><p>İçimdeki kız çocuğuna şefkat gösterecek bir babayı beklemek yerine içimdeki anneye sevgiyle bakacak bir çocuğu beklemek daha adildi belki de.</p><p>Çünkü belki de artık, içimde taşıdığım sevgiyi yalnızca almak değil, çoğaltmak istiyorum. <strong>Bir kalbe yurt olmak, bir cana rahim olmak…</strong></p><p>Ama annelik bile tek başına iyileştiremez bazı yaraları…</p><p>İçimdeki çocuk, hâlâ bir omza yaslanmayı, bir sesle sakinleşmeyi bekliyor.</p><p>Bu yüzden birisi gerek;</p><p><strong>Sesime ses, kalbime nefes olacak birisi.</strong></p><p>İçimdeki çocuğu usulca sokulduğu inden kurtaracak, hastalığını iyileştirecek, yorgunluğunu giderecek birisi;</p><p><strong>Ah o birisi…</strong></p><p>Bu fark edişle birlikte bekleyişlerimin biçimi değişti.</p><p>Ama bekleyişlerim değişmedi.</p><p>Bir gün, hem içimdeki çocuğu sarıp sarmalayacak hem de içimdeki anneyi çok sevecek birini bekliyorum artık.</p><p>Usulca,</p><p>Sığındığım inlerde,</p><p>Kışlarda ve yazlarda…</p><p><strong>Ve sen ey aşk…</strong></p><p>Güzel şeylerin birdenbire gelişine olan inancımı yıkma,</p><p>Birdenbire ışık tut içimin Hira’sına; aydınlat inimi.</p><p>Bil ki;</p><p><strong>“Hastayım,</strong></p><p><strong>Yorgunum,</strong></p><p><strong>Seni bekliyorum.</strong></p><p><strong>Ve zaman akışta…”</strong></p><p>— Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><p>Kaynak:</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=EtAxALI43ek&amp;list=RDEtAxALI43ek&amp;start_radio=1">https://www.youtube.com/watch?v=EtAxALI43ek&amp;list=RDEtAxALI43ek&amp;start_radio=1</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d15df479baab" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sevgili Ben, 30 Yaşındayım]]></title>
            <link>https://kubrapektas.medium.com/sevgili-ben-30-ya%C5%9F%C4%B1nday%C4%B1m-3ca3106a83e7?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3ca3106a83e7</guid>
            <category><![CDATA[otuzuncu-yaş]]></category>
            <category><![CDATA[doğum-günü]]></category>
            <category><![CDATA[yıllar]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <category><![CDATA[çocukluk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Jul 2025 19:12:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-27T19:37:20.798Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Tam 30 yıl saatim işlemiş, ben durmuşum” der gibi, yıllar akıp giderken içimde hâlâ o sobanın kenarında, öykülerle dolu küçük bir çocuk saklı. Hayal ettiğim her şey olmadı belki ama olduğum şey, hiç fena değil.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-Y8GDEk-FBDFiFVmDaW24A.png" /></figure><p>Çocuktum. Türkçe kitabımdaki öyküleri vaktinden önce okur, akşam eve gelen babama özetini anlatırdım.</p><p>Yine öykülerden birini okuduğum bir kış akşamı, özetini çıkardığım öyküde bilmediğim kelimelerin altını çizerken “kağnı” kelimesini gördüm. Cümleyi defalarca okudum ancak kelimenin ne olduğunu bir türlü zihnimde canlandıramadım.</p><p>Akşam oldu, babam geldi, yemek yendi ve sıra okuduğum öyküyü özetlemeye geldi.</p><p>Babama anladıklarımı aktarırken sordum:</p><p>“Baba, kağnı ne demek?”</p><p>“At arabasına benzer bir yük aracı” dedi babam.</p><p>Oysa ben o akşama kadar kağnının bir sır, bir gizem olduğunu düşünmüştüm.</p><p>Meğer sadece bir yük aracıymış. İçim çöktü.</p><p>Sonra fark ettim: Ben o gün, merakla değil hayalle dolmuşum aslında.</p><p>Öğrendim ki; bazen merak, hayalden daha ağır gelir insana.</p><p>O an, merak ettiğim her şeyin aslında o kadar da önemli olmadığını öğrendim.</p><p>Meğer akşama kadar sadece bir yük arabasını merak ettim diye kendime çok yüklendim.</p><p>Ama gerekli gereksiz her şeyi kendime yük etmekten de hiç vazgeçmedim…</p><p>Bir gün babam öldü ve zihnimin yükleri bedenime ağır geldi.</p><p>Babamın öldüğü yıllarda annem bir rüya görmüştü, babam bir at arabasıyla gelip beni alıp gitmişti rüyasında.</p><p>Bu rüya gerçekleşecek diye çok heyecanlandım. İçten içe gecelerce dua ettim.</p><p>Dua ettim ki yüklerimi indirip, o kağnıya binip babamla gideyim.</p><p>Ama olmadı.</p><p>Ne babam geri geldi, ne ben gidebildim ne de yüklerimi bırakabildim.</p><p>Sanki hayat bir kağnı, bense onu çeken öküz, sürüle sürüle geçip gitmiş otuz yıl.</p><p>Bugün benim doğum günüm.</p><p>Artık 30 yaşındayım.</p><p>Ama aklım hala sobanın kenarında öyküler okuyup özet çıkaran, şiirler yazan, herkes oyun oynarken pencereye yaslanıp gökyüzünü düşleyen o çocukta;</p><p>Küçük Kübra’da.</p><p>Ona hesap vermem gerek, biliyorum. Ama o hesabı kapatmaya ömrüm yeter mi, bilmiyorum.</p><p>Belki sadece bazı hayallerin neden olmadığını, bazı acıların neden bu kadar uzun sürdüğünü, ama yine de neden hâlâ buradayım, onu anlatırım.</p><p>Heveslerimin kursağımda kalışını, tuttuğum dalların kırılışını, yanılışlarımı, yenilişlerimi ama asla pes etmeyişlerimi de eklerim belki.</p><p>Beni anlar mı ki…</p><p>Anlar da merhamet eder mi?</p><p>Annesinden azar yese de yine annesine koşar gibi bana da koşar mı sıcacık bir gülümseme ile…</p><p>Ona pasta yaparım belki, mumlarını beraber üfleriz.</p><p>Sonra çıkar birkaç balon alırız, ellerimiz birleşir onları gökyüzüne uğurlarken.</p><p>“Babamıza selam götür!” Diye bağırırız balonların ardından.</p><p>Sonra sarılırım, bütünleşip tek bir Kübra olana kadar ayırmam kollarımı onun çelimsiz bedeninden.</p><p>O zaman beni anlar belki.</p><p>Çünkü ben ne olursa olsun 60 yaşındaki Kübra’yı anlayıp ona merhamet edeceğim. Çektiği kağnının yükünden kurtulması için her gün eğiteceğim onu bugünkü bildiklerimle.</p><p>Ellerinden öpeceğim belki, büyüğüm neticede. Pastasını üfürecek gücü yoksa ben üfleyeceğim, dizlerine yatıp anlat diyeceğim, masallar anlat bana.</p><p>Babamın sesinden olsun, annemin sözünden olsun…</p><p>Ben ne geçmiş benden, ne gelecek benden vazgeçmeyeceğim.</p><p>Çünkü biliyorum:</p><p><em>“Biz senin, yüzünü göğe doğru çevirdiğini elbette görüyoruz” (Bakara, 144)</em></p><p>ve</p><p>“<em>Rabbim elbette benimledir ve mutlaka bana yol gösterecektir” / Şuara, 62)</em></p><p>Sevgili ben,</p><p>Bil ki hayal ettiğimiz her şey olmadı ama olduğumuz şey hiç fena değil…</p><p>İyi ki bu dünyaya geldin.</p><p>Ve sen 30 yaşım…</p><p>İyi ki geldin.</p><p>Seninle önümüzde beraber gülüp beraber ağlayacağımız kocaman bir yıl var.</p><p>Güzel başladık diyelim,</p><p>Devam edelim…</p><p>— Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3ca3106a83e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[1’e Eşitlenmek: Hayat, Ölüm ve Döngü Üzerine]]></title>
            <link>https://kubrapektas.medium.com/1e-e%C5%9Fitlenmek-hayat-%C3%B6l%C3%BCm-ve-d%C3%B6ng%C3%BC-%C3%BCzerine-7321b1666420?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7321b1666420</guid>
            <category><![CDATA[denklem]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm]]></category>
            <category><![CDATA[collatz-conjecture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Jul 2025 05:56:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-23T11:10:51.622Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Hayatın karmaşasında ilerlerken, hiç ‘sonsuzluk’ diye bir şey mümkün mü diye düşündünüz mü?”</em></p><p>Belki de bazı soruların cevabı, bir matematik denkleminde gizlidir.</p><p>Bir adım atıyoruz. Bir hedefe yürüyoruz. Hep daha ileriye, hep daha yükseğe…<br> Ama ya her adım, bizi kaçınılmaz biçimde tekrar <strong>aynı noktaya</strong> götürüyorsa?</p><p>Matematikte “<strong>Collatz conjecture</strong>” yani Collatz döngüsü olarak bilinen basit ama <strong>esrarengiz </strong>bir denklem vardır.</p><p>Bir sayı alırsınız. Eğer çiftse ikiye bölersiniz, tekse üçle çarpıp bir eklersiniz (x÷2 / 3x+1).</p><p>Bunu tekrar edersiniz. Sonunda her sayı — ne kadar büyük olursa olsun — 1 sayısına ulaşır.</p><p>Ve orada döngü başlar: 4 → 2 → 1…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*huwvXIJWmDcrbVb_y_v5Mg.jpeg" /></figure><p>Bu denklem, insanın yeryüzündeki yolculuğuna dair derin bir metafor sunar. Ne kadar yürüyebilirsen yürü, gidebilirsen git, ilerleyebilirsen ilerle, yükselmek için çabalayabilirsin — ama en nihayetinde sonsuza ulaşamayıp, başlangıç noktasına döneceksin.</p><p>Sonsuza ulaşmak ancak Âlemlerin Rabbinin (c.c.) şahsına özeldir ve Allah der ki; “<strong>Her can ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz.</strong>” (Ankebut, 57).</p><p>Dünya yolculuğunda heva ve heveslerimize kapılıp elimizde olmayan şeylere ulaşma isteğine her girdiğimizde aslında gittiğimiz noktaların sonunda yine başa döneceğimizi bilmek gerekir.</p><p>Örneğin daha güzel görünme arzusuyla sayısız operasyon geçirip genç kalmak için harcanan çabalar sonunda neye dönüşür? Bediüzzaman’ın tabiri ile “<strong>gençlik katiyen gidecek</strong>” ve insan er ya da geç başlangıç noktasına tekrar dönecek.</p><p>Tıpkı Collatz döngüsünde olduğu gibi, yürüdüğümüz yolda önümüze çıkan her parametrenin, her sapmanın, her “ilerleme”nin bizi yeniden başlangıca taşıyacağını bilerek <strong>sükûnetle </strong>ve <strong>sabırla </strong>ilerlemek önemli…</p><p><em>Hayatın geçiciliğini bilerek yaşamak, hem kalbi hem aklı dinlendirir.</em></p><p>Örneğin:</p><p>· Evleneceğimiz kişiye olan aşkımızın bir gün biteceğini bilerek,</p><p>· En yakın dostumuzun bir gün bir yabancıya dönüşeceğini bilerek,</p><p>· Ne kadar eğitim alırsak alalım yolun sonunda o bilgilerin silinebileceğini bilerek,</p><p>· Bileği bükülmez bir sporcu da olsak ömrün sonunda takatten düşeceğimizi bilerek ilerlemek gerekir…</p><p>Ben de bunu ilk kez, çok sevdiğim babamı kaybettiğimde anlamaya başlamıştım.</p><p>O an şunu düşündüm:</p><p>“Onca anı, onca gülüş, bir günde nasıl silinir?”</p><p>Ama zamanla anladım: Silinmiyor, sadece 1’e eşitleniyor. Hepimizin döngüsü bu…</p><p>Sözün özü, yolun içinde çeşitli hırslara kapılarak, kendimizi tüketerek en yüksek noktaya ulaşma gayretine odaklanmak yerine, yolumuzun bir gün tıpkı denklemdeki gibi “1”e eşitleneceğini ve “1” başımıza kalacağımızı unutmamalıyız…</p><p>Kuran’ı Kerim bu gerçeği şöyle bildirir:</p><p>“<strong>Kime uzun ömür verirsek, biz onun gelişmesini tersine çeviririz. Güç ve kuvvetini alarak zafiyete düşürürüz. Hâlâ eşyanın hakikatini, Allah’ın kâinata koyduğu düzeni kavrayarak akıllanmayacaklar mı?</strong>” (Yasin, 68).</p><p>Peki, ya sen?</p><p><strong>Sen kendi yolculuğunda hangi döngülerin farkındasın?</strong></p><p><strong>Hangi yoldasın?</strong></p><p><strong>Ve nereye dönüyorsun?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y7Gai9SitQcFI6tAhepnOA.png" /></figure><p><em>📥 </em>Yazar: Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><p><em>Kaynaklar;</em></p><ul><li><a href="https://1000kitap.com/kubrapektasphd">https://1000kitap.com/kubrapektasphd</a></li><li><a href="https://www.youtube.com/watch?v=3oGioSAF59I">https://www.youtube.com/watch?v=3oGioSAF59I</a></li><li><a href="https://www.youtube.com/watch?v=hAN5gck5774&amp;t=9s">https://www.youtube.com/watch?v=hAN5gck5774&amp;t=9s</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7321b1666420" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazın sıcağına karşı donmuş bir kafa: Ne oldu bu kıza?]]></title>
            <link>https://kubrapektas.medium.com/yaz%C4%B1n-s%C4%B1ca%C4%9F%C4%B1na-kar%C5%9F%C4%B1-donmu%C5%9F-bir-kafa-ne-oldu-bu-k%C4%B1za-8e943eeb24b9?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8e943eeb24b9</guid>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[yaz]]></category>
            <category><![CDATA[hüzün]]></category>
            <category><![CDATA[huzur]]></category>
            <category><![CDATA[geçmiş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 Jun 2025 20:28:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-29T20:28:35.219Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Çocukken yaz gelsin de meybuza sarılalım diye, kış boyu soba başında hayaller kurardım.<br> Dondurma isteyecek kadar büyük hayaller kurmaya çekinirdim — kaldı ki meybuzu da çok severdim.<br> Bir kaldırımda, üç beş arkadaşla rengârenk meybuzları yediğimiz günleri özler, kışın bitmesini sabırsızlıkla beklerdim.<br> Bu hayali kurarken elimdeki dilim dilim portakallara ise nankörlük eder, kıymet bilmezdim.</p><p>Sonra yaz gelirdi.<br> Hâlâ bakınca bir savaş kalıntısını andıran kol ve bacak yaralarımın oluştuğu, düşe kalka büyüdüğüm yazlar…<br> Yazlar güzeldi.<br> Elif-Bâ kurslarından arda kalan zamanda yenen meybuzlar, yapılan su savaşları, akşam kesilen karpuzun dilimlerini yerken dirsekten akan damlalar…<br> Ve hemen biten yaz akşamları.<br> Bu akşamlarda, çay içen annemin dizlerinde yıldızları izleyerek uyuyakalan bir kız çocuğuydum ben.<br> Seherde gözlerimi yatağımda açtığımda “<em>Ben buraya nasıl geldim?</em>” diye şaşıran…<br> Şaşkınlığı geçince en erken hangi kuşun öttüğünü tespit etmeye çalışan,<br> ve geceden kalan son yıldızın ihtişamına hayretle bakan bir kız çocuğu…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8tM226erjY5uYbE6bEQmtw.png" /></figure><p>Bugünlerde yine bir yaz akşamı.<br> Az da olsa dışarıdan gelen birkaç çocuk sesiyle bu satırları kaleme alıyorum.<br> Ama bir farkla:<br> Artık yazların benim için bir anlam ifade etmediğini biliyorum.<br> Ne gittiğim Elif-Bâ kursları var, ne de sütlü limonlu meybuzlar.<br> Su savaşı yapacak olsam, küresel iklim kaygısıyla damla dökmeye cesaret edemem.<br> Çay içen bir annem var, Allah’a şükür.<br> Ama ne dizlerine uzanabilecek kadar takati kaldı, ne de yıldızları izleyebileceğim bir gökyüzü var artık.</p><p>Klimalı odalarda televizyon izleyerek uyumaya başlanalı çok oldu.<br> Gecekondu damlarında, komşuların karıştırdığı çay bardağı seslerini duymak yerine,<br> total işi dizilerde sosyetenin kadeh çarpıştırma sesini dinlemeyi tercih eder oldu<br> “<em>Ah ah, nerede o eski günler…</em>” diye sızlanan kültürüne bağlı (!) büyükler.</p><p>Böyle bir düzen bugün peydah olmuş olsa da,<br> çekilmez bir huyum vardır benim:<br> <strong>Asla umudumu yitirmem…</strong></p><p>Ben yine, kardan aydınlık bir yaz sabahına uyanıp kuşların şarkısını dinlemenin…<br> Son yıldızı görebilmek için hızlıca gözlüklerime sarılabilmenin hayaliyle geçiriyorum bu yazı.<br> En ufak bir esintide, o günlerden bir rüzgâr estiğini varsayıp,<br> sokaklarda bağıra bağıra söylediğim bir şarkıyı içimden mırıldanıyorum.</p><p>Meybuz bulamam belki, ama yaz bitmeden yaparım diye çeşit çeşit limonata tarifleri kaydediyorum.<br> Ha, bir de…<br> Aklı başında yurdum kadınlarını sakar ve aptal gösteren yaz dizilerini izlemek yerine,<br> bir çay ısmarlıyorum kendime.<br> Çekimser esen rüzgârla dertleşe dertleşe tüketiyorum 2025 yaz akşamlarını işte.</p><p><strong>Kısacası, ümit varım.</strong><br> Çünkü hâlâ sağım, hâlâ sağlıklıyım.<br> Ve biliyorum ki kendimi toparlayacağım — azar azar.</p><p>Çünkü:</p><p>Bunca yıl sönmemiş umudum<br> Nisan değilse Mayıs,<br> Perşembe değilse Pazar…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8e943eeb24b9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karanlığı Aşmak: Zeynüddin el-Amidi’nin Işığı]]></title>
            <link>https://kubrapektas.medium.com/karanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-a%C5%9Fmak-zeyn%C3%BCddin-el-amidinin-i%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1-791af4774809?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/791af4774809</guid>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <category><![CDATA[ilham-verici]]></category>
            <category><![CDATA[tarih]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Jun 2025 07:04:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-23T07:27:01.933Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Ama gözler gerçeği görmez ki, Yüreğiyle aramalı insan”</em></p><p><em>Küçük Prens.</em></p><p>Bazen hedefimize ilerlerken çeşitli engellerle karşılaşır tökezleriz. Engelleri aşamayacağımızı düşünür ve olduğumuz yerde kalırız; hareket dahi edemeyiz. Takatsiz bir şekilde kabullenme evresine geçer, yıllar sonra dilimizden dökülecek olan “zamanında şunu yaşamasaydım, şimdi nerelerdeydim…” gibi cümleler kuracağımız günü bekleriz.</p><p>Engeller bazen fiziksel, bazen zihinseldir. Ama asıl sorgulamamız gereken, bu engellerin bizi yolumuzdan ne ölçüde alıkoyduğudur. Peki, aslında bir engelin bizi belki de hayallerimizden de öteye taşıyabileceğini söylesem?</p><p>İnanılır gibi değil, değil mi? Bazen bizim engel sandığımız yanımız yepyeni bir tarafımızın gelişmesine ve kendimizin bile bilmediği bir benlik inşa etmemize olanak sağlar.</p><p>Örneğin engelimiz görememek olsun.</p><p>Körüz ve dünya kapkaranlık.</p><p>Nasıl algılarız?</p><p>Ne yaparız?</p><p>Ya hayallerimiz?</p><p>Eminim birçoğumuz yasa bürünür ve ömrümüzün geri kalanını gördüğümüz günlerin hasretiyle geçirirdik.</p><p>Peki ya gözlere sahipken ne kadar görebildik?</p><p>Nelere odaklanabildik?</p><p>Ne kadar hakkını verdik?</p><p>Hiç düşündük mü?</p><p>Belki de aslında görürken de manen kördük. Belki de çoktan engelliydik ama farkında değildik.</p><p>Gözlerimizi zaman israfı şeyler izleyerek yorduk, değmeyecek konularla gözyaşlarına boğduk…</p><p>Burada önemli olan gözlerimizin görüyor olmasına karşın gönül gözümüzün çoktan körleştiğidir.</p><p><em>Çünkü gözler kör olmaz. Asıl kör olan sinelerdeki kalplerdir</em> (22/Hac, 46).</p><p>Peki, biz bunu ne kadar idrak edebildik?</p><p>Konuyu bir örnekle izah etmek gerekirse, 14. Yüzyıl körler pazarının aynası Zeynüddin Ali ibn Ahmed el-Amidi’ye odaklanmak yerli yerinde olur.</p><p>Zeynüddin Ali ibn Ahmed el-Amidi Hazretleri, 14. Yüzyılda, bugünkü Irak’ta yaşamış ve engellere rağmen ilme adanmış bir ömrün sahibidir.</p><p>Hazret, kör olmasına karşın, kendi geliştirdiği bir sistemle, dokunarak kitapları tanıyabilen öncü bir yöntem geliştirmiştir. Bu sistem Braille’den yüzyıllar önceydi.</p><p>Rivayetlere göre âlim, körler için bir okuma aracı olarak kullandığı meyve çekirdeği sistemiyle kitapların sayfa sayısını, hattını dokunarak belirleyebiliyordu. Öyle ki bunlarla kalmayıp yazı türünü ve rengini belirlerdi ve kitapların fiyatlarını bilirdi.</p><p>Çok ilginç, öyle değil mi? Madden kör olmana karşın manen en çok gören, hisseden, düşünen gönüllerden birisin.</p><p>Şimdi kendi örneğimize dönelim.</p><p>Hangimiz görmememizi engel bilmeyip Zeynüddin Ali ibn Ahmed el-Amidi Hazretleri gibi çağının ötesinde bir mücadeleye girişir, okur, anlar, yazar, düşünür ve engele takılı kalmak yerine aşacak icatlar geliştirirdik?</p><p>Peki, şuan gözlerimiz varken, görebiliyorken onlarca hayalimizin hangisini görecek heyecana tutulup azimle savaşıyoruz?</p><p>Sahi biz gerçekten hayal kuruyor muyuz? Hayallerimizi görebilmek adına mücadele veriyor muyuz?</p><p>Bir gün sonsuza dek kapanacak gözlerimizi gaflet uykusundan uyandırıp tek bir kayda değer şey görmesine aracılık ediyor muyuz?</p><p>Belki bugüne kadar bunlara kafa yormadık ama bugün bize 14 asır öncesinden seslenen, Engelleri aşıp ilme adanmış bir ömrün sahibi büyük âlim Zeynüddin Ali ibn Ahmed el-Amidi Hazretleri ile farkına vardık.</p><p><em>Çünkü insan bazen yürümeye mecali kalmadığında, yolunu geçmişte karanlıkları aydınlatarak yürüyenlerde aramalı</em>.</p><p>Büyük âlimin karanlığı nasıl maddi âlemde bıraktığı, manevi âlemde nice ışık zümresine göz açtığını gördük.</p><p>Karanlığın bile bizi yolumuzdan edemeyeceğini, ilme tutunarak aydınlık bir ömür sürebileceğimizi keşfettik.</p><p>Bu farkındalıkla ilerleyebilmek, gözümüzü ve gönlümüzü denk tutabilmek ve Neşet Ertaş’ın “<em>kalpten kalbe bir yol vardır görünmez</em>” düsturu ile kalplere dokunabilmek ve gönülden gönüle giden gönül dağlarını mesken belleyebilmek ümidiyle…</p><p>Gözlerinizle görebildiğinizden fazlasını, gönlünüzle görebilmeniz dileğiyle…</p><p>Kübra.</p><p><em>📥 </em>Yazar: Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=791af4774809" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dünün Net Çocukları; Bugünün NEET Gençleri]]></title>
            <link>https://kubrapektas.medium.com/d%C3%BCn%C3%BCn-net-%C3%A7ocuklar%C4%B1-bug%C3%BCn%C3%BCn-neet-gen%C3%A7leri-6a6efbf108d8?source=rss-5b14356f7d53------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6a6efbf108d8</guid>
            <category><![CDATA[90s]]></category>
            <category><![CDATA[neet]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[gençlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kübra Pektaş, PhD]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Jun 2025 05:44:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-23T07:24:25.682Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>90’lar Ruhundan Kopan Ruhu Çekilmiş Gençlere İthafen</p><p><em>“Bize bir nazar oldu Cumamız Pazar oldu. Ne olduysa hep bize azar, azar oldu”</em></p><p>Işıl ışıl bir güne uyanıp sabah herkes uyurken çizgi filme koştuğumuz sabahları hatırlıyor musun? Hani esen rüzgârın odayı doldurduğu, perdenin odada ahenkle dalgalanarak başımızı okşadığı, dışarıda kuşluk kumrularının elektrik tellerinde durmaksızın öttüğü o sabahları? Hatırlıyorsun elbette…</p><p>İşte o sabahlar hâkimken dünyamıza, her şey ne kadar “net” idi değil mi? Süt ve tarçın kokulu o sabahlarda o gün ne yapacağımız, günü nasıl sonlandıracağımız fazlasıyla netti. Kahvaltımız biter bitmez başımıza bir şey gelir endişesi olmadan sokağa koşardık. Takatsizlik nedir bilmezdik; Koşardık, koşardık ve koşardık…</p><p>Bazen bilindik, bazen uydurma oyunlar oynardık. Gün arası acıkır ve “<em>anneeee salçalı ekmeeekk!</em>” diye bağırırdık. Annemiz salçalı ekmekleri hazırlar sepeti aşağı sarkıtırdı. Mahalle çocukları kapış kapış ederdi. O kuru ekmek ve salçanın verdiği lezzeti hiçbir şey veremezdi. Başka bir çocuk seslenirdi sonra: “<em>anneeee suuuu!</em>” o annemiz de bir şişe suyumuzu, bir de bardak gönderir gönlümüzü serinletirdi. Hepimiz sırayla yudum yudum aynı bardaktan içer, tiksinme nedir, hastalık kimdir bilmezdik.</p><p>Anneler hepimizindi; biri yedirir, biri içirir, öteki temizlerdi. Tek kaygımız akşam ezanını duymak ve oyunun yarına kalmasıydı. Akşam ezanıyla beraber dermeler-topaçlar toplanır, ipler katlanır, toplar kömürlüğe saklanırdı. Ertesi gün sokağı yine bugün festival sayılabilecek bir renk, bir coşku kaplardı.</p><p>Pazardan pazara yıkanır, tertemiz sabun kokardık. Dünyanın da bizim gibi tertemiz olduğunu sanırdık. Sanırdık ki her şey böyle net olacak, biz Pazar günleri yıkanıp gün aşırı salça-ekmek yiyeceğiz. Sokağımız her gün bir festivalin ev sahibi olacak, televizyonda diziler sıcak, reklamlar bile hep rengârenk olacak, 90’lar ruhu hiç ölmeyecek, hep var olacak!…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O3LQUb8-N4cUNS0yYPd3zg.png" /></figure><p>Peki sonra ne oldu?</p><p>Süt ve tarçın kokulu sabahlar yerini kaygı ve kedere bıraktı. Kuşluk kumruları yerini inşaat seslerine bıraktı.</p><p>Yükselen inşaatların gölgesinde kalan evlerde bir daha perdeler uçuşmadı.</p><p>Sokaktan eve getirilemeyen çocukların yerini, tekin olmayan sokaklarda gezmesinler diye tablet ve telefonlara hapsedilen, farklı yaşlarda çeşitli duygu-durum bozuklukları yaşayan çocuklar aldı.</p><p>Artık büyüdükleri için mahallenin abisi, delikanlısı olması gereken 90’lar çocuklarının yerini ise “iş bulamadın mı, evlenmeyecek misin?” sorularına karşı umutsuzca baş eğen NEET Gençlik aldı…</p><p>Bu çocuklar büyüdü ve o net hayatları birden belirsizleşti, umutları tükendi, hevesleri bitti. Bunlardan yaklaşık 5 milyonu ne eğitimde ne işte yer al(a)madı.</p><p>Adına <strong>NEET </strong>dediler. Kavram bulmaya ayıracakları vakti onların neden eğitim ya da iş sahasında olmadığını anlamaya ayırmadılar.</p><p>İş umutları biten gençlerin duygulanımları negatife evirildi. Psikolojik sağlamlıkları ise yerini psikolojik kırılganlığa bıraktı.</p><p>Bu gençlerin hayatları 5 10 yılda nasıl bu kadar değişti, onları bu hale kim getirdi sorusunu soran yok. Cevabı duymak isteyen de yok. Sadece konuşanlar, yargılayanlar, bir çözüm bulmak yerine eleştiri kıskacına alıp şahsi yoksunluklarını gölgeleyerek, gözünü onlara dikmiş olanlar var.</p><p>Oysa John Steinbeck’e atfedilen “<strong><em>Gençliği anlayamadığımız an, dünyadaki işimiz bitmiş demektir</em></strong>” özdeyişini anlamaya çalışsalardı, bitirdikleri gençlikle birlikte çoktan bittiklerini kendileri de anlarlardı…</p><p>Bu gidişat bir gün düzelir mi?</p><p>NEET gençler Net ‘e döner mi?</p><p>Toplumdaki yerleri yadırganmadan tek bir sabaha uyanıp, tek bir normal gün geçirebilirler mi bilmiyorum.</p><p>Tek bildiğim Oscar Wilde’nin de dediği gibi “<strong><em>Gençlik sahip olunmaya değer tek şeydir</em></strong>” kıymeti bilinmeli, yitirilmemeli…</p><p>Daha da geç kalınmadan bu gençlerin kırık kalpleri tamir edilmeli çünkü <strong>yıkık gönlün ahı yıkar âlemi.</strong></p><p><em>📥 </em>Yazar: Kübra Pektaş | Tüm yazılarım için: medium.com/@kubrapektas</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6a6efbf108d8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>