<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by kullanıcı on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by kullanıcı on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kullanici?source=rss-a1341556f087------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*eV0skbq3oemuG5ZtdMFJqw.jpeg</url>
            <title>Stories by kullanıcı on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kullanici?source=rss-a1341556f087------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 18:37:29 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kullanici/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[monolog, yeniden]]></title>
            <link>https://kullanici.medium.com/monolog-yeniden-31101dc9cc65?source=rss-a1341556f087------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/31101dc9cc65</guid>
            <dc:creator><![CDATA[kullanıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Sep 2022 21:16:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-13T21:16:13.390Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hey. Yazmakla ilgili tavsiyelerin çoğunlukla “<em>Sürekli olarak yaz, ne olursa olsun yaz</em>.” olduğunu, yazmakla ilgili okumalar yapan hemen herkes bilir. Yıllar sonra gelen monoloğun sebebi, işte bu: <strong>Yazma istenci</strong>.</p><p>Peki ya motivasyonum ne? Okunur olmak mı? Takipçi kazanmak mı?</p><p>Hayır, bunlar değil. Yazmaktaki motivasyonumun dışsal bir yönü olmadığını fark ettim. Bir kaç gün önce, bir başka blogumda, bir başka yazı yazdım. Okuduğum bir kitapla ilgiliydi. Yazıyı yazmayı bitirdim, sonra üzerinden geçip hataları düzenledim. Son okumayı yapıp paylaştığımda da, kendimi tam olarak <strong>mükemmel </strong>ve <strong>tam </strong>hissettim!</p><p>Dışsal bir etki olmadığını söylemiştim. Bunun sebebi, hiçbir etkileşim gelmediği halde, daha paylaşır paylaşmaz gelen <strong>işte bu </strong>hissiydi.</p><p>Kendime dedim ki, “Senin yazman gerek, sen kendini yazarak manifesto ediyorsun.”</p><p>İşte buradayız.</p><p>Bu yazının, ben dışında bir başkası tarafından okunacağından kuşkuluyum. Ancak niyetim de bu değil. Yazabilme yetimi keskinleştirmek. Medium is the message olduğu için de, bunun için bu mediumu uygun gördüğümü de söyleyerek kötü bir kelime şakasıyla şimdilik burada kapatıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uG76KflLtY4vfIW5HhDlTg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=31101dc9cc65" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hategasm]]></title>
            <link>https://kullanici.medium.com/hategasm-b9782cfefb9e?source=rss-a1341556f087------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9782cfefb9e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[kullanıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Jan 2020 02:21:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-26T02:44:01.084Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kendisine değer vermekte başarısız olanlardan, kendini sevebilmek için başkalarının kendisini sevmesine, değer ve ilgi göstermesine ihtiyaç duyanlardan, kendi kendine yalnız başına vakit geçirmekten deli gibi korkanlardan, kim olduklarını bilmeyenlerden, her ortamda o ortama uygun davranmayı o kadar çok benimsemiş olanlardan, ki bu yüzden kendilerinin kim oldukları belirsiz olanlardan nefret ediyorum.</p><p>Başlangıç olarak tabii. Tüm nefret ettiklerim bunlarla sınırlı değil.</p><p>Kendilerine ait özel bir ilgi alanları olmayanlardan, futbol, magazin, TV programları dışında herhangi bir konuda, başkalarının bildiğinden çok daha fazla şey bilmeyenlerden, derinlikten korkanlardan ve sığ olanlardan; bir şeyi sevebilmek için önce kaç kişinin o şeyi sevdiğini kontrol eden; bir şeyden nefret etmek için kaç kişinin o şeyden nefret ettiğine bakan ve başkalarına göre yaşayıp davrananlardan tiksiniyorum.</p><p>Bireyciliğin Avrupa’nın kökenindeki yükselişin temelinde olduğunu göremeyen, görse bile buna rağmen hala daha kurtuluşu toplumsal işlerde arayanlardan nefret ediyorum.</p><p>Kendi başına neyi sevip sevmediğine bile karar verebilmekten aciz, insan postu giyinen ama oysa ki bir tahtakurusundan farklı olmayan Gregor Samsalar’dan nefret ediyorum.</p><p>Anlamsızca popüler olmuş edebiyat dergilerinden ve yazmakla hiç alakası olmayan farklı konseptlerde ünlülerin bu dergilerde yazmasından nefret ediyorum. Bu edebiyat dergileri, edebiyatın ne olduğu konusunda vasat insanların düşüncelerini değiştiriyorlar. İnsanlar sanıyorlar ki “Edebiyat acıdır, pastır, kirdir.” Oysa ki insanlar edebiyatın koskoca bir ağaç olduklarının farkına varmalılar. Fantastik kurguyu, bilim kurguyu, korkuyu, gerilimi, Stephen King’i, Clive Barker’ı, Tolkien’i edebiyat tanımlarının neresine sokacaklar acaba eğer edebiyat sırf ağlak ve sevişemedikleri için şiir yazan, ağlayarak otuz bircilerden ibaretse?</p><p>Tüm hayatını “aşkı bulmaya adamış olanlar”dan nefret ediyorum. En alakasız, en sıra dışı, en marjinal, en “ooovv” denilenlerin bile aşk klişesiyle uğraşmasından nefret ediyorum.</p><p>Kürk Mantolu Madonna’dan, Sabahattin Ali’den, Atatürk’e küfredenlerden, her şeyi devletin eline vermeliyiz diyenlerden nefret ediyorum. Kitap okumayı bestseller okumak sananlardan, psikoloji raflarında hala dandik kişisel gelişim kitapları görmekten nefret ediyorum.</p><p>Türkçe’nin İngilizce ile cümle yapısı bakımından tamamen alakasız olmasından, farklı dil ailelerinde olmasından nefret ediyorum. Batı ile aramızda bu kadar az coğrafi mesafe olmasından, ancak zihinsel farkın trilyarlarca ışık yılı ile ölçülebilirliğinden nefret ediyorum. Zamanda, geçmişe yolculuk yapmak isteyen birine bunu yapamayacağı söyleniyor ama bir batılı zamanda geçmişe yolculuk yapabilir ve bunun için buraya gelmesinin yeterli olmasından nefret ediyorum.</p><p>Türkiye’de yayın evi açmanın maliyetinin oha ne kadar pahalıymıştan bile daha fazla olmasından nefret ediyorum. Biraz daha fazla para kazanmak için dünya klasiklerini stajyerler çevirmenlere beleşe çok ucuza, üstelik tam metin olarak da değil, yarım yamalak çevirten, redaksiyondan geçse de imla hataları bulunan kitaplar basan yayın evlerinden tiksiniyorum.</p><p>Nefrete bu kadar düşmekten nefret ediyorum ve ne kadar yazarsam yazayım, asla “Evet nefret ettiğim her şeyi yazdım.” diyemeyecek olmaktan nefret ediyorum.</p><p>Anlaşılamamaktan nefret ediyorum. Son kullanma tarihi geçmiş ri’licınların her bir tarafı işgal etmiş olmasından ve nefes alacak bir alan bile kalmamış oluşundan nefret ediyorum. Toplumsal reflekslerden nefret ediyorum. Bağımsız olan bir birey görüldü mü, hemen alaşağı edilmeye çalışılmasından nefret ediyorum.</p><p>Farklı gibi görünüp aslında o kadar da farklı olmayanlardan nefret ediyorum. Olmadığı gibi görünmenin bu kadar kolay olmasından, insanların bu biçimde aldatılmalarından nefret ediyorum.</p><p>Hüznün ve melankolinin yalnızca kalitesiz bir formda olabileceğini sananlardan nefret ediyorum. Arabeskin her türlü formundan nefret ediyorum; müziği, felsefesi, yaşam biçimi, ‘kader buymuş, napalım…”cılıktan nefret ediyorum. Kaliteli bir melankoliyi içeren Empyrium’dan, My Dying Bride’dan haberdar olmayan ve ucuz acılarla yetinenlerden nefret ediyorum.</p><p>Bireyci Avrupa’nın klasik müzik konçertoları çıkarabilmesi ama toplum ve birlik diye avazı çıktığınca bağıran Anadolu’dan benzer bir kollektif iş çıkmayacak olmasından nefret ediyorum.</p><p>Sembolizmden anlamayanlardan nefret ediyorum.</p><p>Merak duygusunun milyonlarca farklı ilgi alanına kanalize edilebilecekken, yalnız ve yalnız “X kişi ne yapmış” bakayım diyenlerden ve etraflarıyla konuştukları tek konu x ve y kişi olanlardan nefret ediyorum.</p><p>Boynuz dendiğinde yalnızca aldatılan biri aklına gelenlerden, bağlaç olan de’leri ayrı yazamayanlardan ve ismin de halini ayrı yazanlardan nefret ediyorum. Bir iki piercing takıyorum diye sokakta görünce Satürn’lü birini görmüş gibi bakanlardan nefret ediyorum.</p><p>Suskun biri sanılmaktan nefret ediyorum. Konuşmuyor oluşumun sıkıcı olmakla ilişkilendirilmesi muhtemel fakat konuştuğum zaman anlaşılmayacak oluşuna aşinayım ve evet, bundan da nefret ediyorum.</p><p>Kendi sevdiği müziğin, başkaları tarafından sevilmeyebileceği ihtimalini 1789 yıl yaşasa bile fark edemeyecek olanlardan nefret ediyorum. Kulaklıktan bihaberler.</p><p>Sorumluluklarından kaçanlardan nefret ediyorum.</p><p>Lovecraft’ın asosyal bir yazar olduğu için öykülerinde diyalog yazmayı hiç beceremeyişini çok iyi anlıyorum.</p><p><a href="https://youtu.be/fs4t8Xj_U_o">https://www.youtube.com/watch?v=Au296fNrdKw</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9782cfefb9e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[monolog — 4]]></title>
            <link>https://kullanici.medium.com/monolog-4-435bf1d39054?source=rss-a1341556f087------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/435bf1d39054</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kullanıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Oct 2015 21:38:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-07T01:32:08.310Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Korkunç. Çok korkunç. Diş apsesi, kişisel bir cehennem gibi. İnanılmaz bir fiziksel acı veriyor. Ve tüm vücudumu etkiliyor. Sağ yanağım şiş ve sürekli aynı bpm’de atıyor, nabız gibi, tempo tutar gibi.</p><p>Dershanedeyken, tarih öğretmenim antik uygarlıklara ve spesifik olarak da Eski Mısır &amp; Sümer mitolojisine ilgim olduğunu öğrendiğinde, bana bir hediyesi olmuştu: 5 kitaptan oluşan Ramses serisi. Ödünç vereceğini söylemiş, fakat yanında getirdiği gün, “<em>Sende kalsınlar</em>.” demişti. Oldukça eski basım yılları var ve kitaplar çok eski. Bugün akşam yemeğinden sonra okurum diye elime aldım ama, okuyamadım.</p><p>So, Stephen King’in kitaplığımda olmayan, fakat bilgisayarımda olan bir kitabına başladım. Bir öykü kitabı. İsmi <em>Karanlık Öyküler. </em>Henüz ön sözünü okuyorum fakat kitap beni kendisine şimdiden çekti. Şu cümleye bir bak, öykü ve roman arasındaki ticari kaygılardan bahsettiği bir yerde söylüyor bunu:</p><blockquote><em>“</em>benim için soğuk bir gecede, elimde bir fincan çayla en sevdiğim koltuğa oturup dışarıda esen rüzgarın sesini dinleyerek bir oturuşta bitirebileceğim bir hikayeyi okumak kadar mükemmel bir zevk pek az bulunur.<em>”</em></blockquote><p>Normalde e kitap okumak için telefonumu tercih ederdim fakat kendisinin camı kırık bir süredir. Okuma ve izleme işlevini gerektiğince yerine getirebilir bir durumda değil. Bilgisayardan ilk kitap okuma girişimim değil bu, fakat bu kez ilerleyeceğimi sanıyorum.</p><p>Kitaplardan bahsetmişken, bir kaç gün önce, <em>The Ninth Gate</em>’i izledim. Lucifer ve okültizmle ilgili filmler listesinde görmüştüm. Şu sıkça tekrar okuduğum bir takım kitaplarımı hatırlattı bana. Ve kitaplara gösterilen tutumun bu kadar harika olması, bende film finalinin ardından kitaplarıma koşup sarılmayı istetti. Onların yerlerini yeniden organize ettim ben de.</p><p>Stephen, ön sözün daha önceki bir bölümünde, yazmanın kendisi için en iyi ağrı kesici olduğundan bahsediyordu. Benim için de kendisini okumak iyi bir ağrı kesici oldu. Gidip devam edeyim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=435bf1d39054" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Monolog — 3]]></title>
            <link>https://kullanici.medium.com/monolog-3-e275677d7606?source=rss-a1341556f087------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e275677d7606</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kullanıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Sep 2015 21:46:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-26T02:20:21.185Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>There is a star in the sky</em></p><p><em>guiding my way with its light</em></p><p>Lisede, Dan Brown’ın Dijital Kale’sini okuduğumdan beri, kriptoloji ile ilgileniyorum. Bu ilgi, bir süre sonra etimolojiye olan ilgiyi de çağırdı kendisine. Ve sonra bana, kendilerine alegorinin de gerektiğini söylediler. Reddetmedim elbette.</p><p>Tolkien’in Lords of the Rings’inin, bir alegori eser olduğuna inanıyorum. Sauron’un temsil ve sembolize ettiği şeyin, Yahve’nin vahşeti olduğuna inanıyorum. Bunun için sebeplerim var, belki bir ara bahsederim. Bu konuda gerek Tolkien’in, gerekse oğlu Christopher’ın verdikleri röportajlarda “<em>Hayır, Yüzüklerin Efendisi alegorik bir eser değildir</em>.” şeklinde bir çok kez dile getirdiklerini de biliyorum. Fakat, alegoriyi dile getirecek idiyse, neden onu kullansındı ki?</p><p>Yine Tolkien’in, Orta Dünya’nın yaratılışını anlattığı Silmarillon’da eser miktarda kriptoloji ile şifrelenerek, alegoriye başvurduğunu düşünüyorum.</p><p>Bugün yürürken, iki önemli kelime arasında etimolojik bir bağ olabileceği aklıma geldi: <strong><em>light </em></strong>ve <strong><em>life. </em></strong>As you know, light: ışık, life: hayat anlamına geliyor. Eski Ahit’in ilk satırlarında, tanrı “<em>ışık olsun</em>.” der ve <em>bunun güzel olduğunu görür. </em>Bunu araştırmalı.</p><p>Ve Papa Emeritus’un sesi çok güzel. Eşlik etmek de. <a href="https://www.youtube.com/watch?v=gzVZKhJoYa0">https://www.youtube.com/watch?v=gzVZKhJoYa0</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e275677d7606" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Monolog — 2]]></title>
            <link>https://kullanici.medium.com/monolog-1-43ce4e863ef2?source=rss-a1341556f087------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43ce4e863ef2</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kullanıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 29 Sep 2015 00:59:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-30T21:51:23.479Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dün gece, Bloody Moon vardı. Ay’ çok daha ışıltıya sahipti. Güzel bir geceydi. Bu gece, yalnızca bir dal sigaram kalmıştı. Ve evime 2 şarkı uzaklıktaki bir benzinliğe gittim. 7/24 açık bir marketi var. Evden çıktığımda, o sigarayı dudaklarıma götürdüm ve kulaklığımla <em>Black Omen — Whiters </em>dinledim. Fakat, gece beni öyle etkiledi ki, müziğin sesini biraz kıstım. Zira, geceye ait kuşların ötüşlerini duymak istedim. Bir başka ses yoktu hiç.</p><p>Yürüyüşüm devam ederken, yazmayı düşündüm. İlhamla ilgili şöyle birşey geldi aklıma: İlhamın, bir ruh olduğunu varsaydım. Bu ruh, genelde bedenime 13 metre uzaklıkta idi. Sonra bana yaklaştı ve içinde olduğum bedeni birlikte kullanmaya başladık. Ve sonra yazı üzerine bir yaratım gerçekleşti. Bu, yazıyor olduğum zamanlarda olan şey idi. Şuanda olan ise, söz konusu ruh, bana 666 mil uzaklıkta. En yakın olduğu an ise, 13 mil dahi değil. Anyway.</p><p>Gecenin muazzam bir hissiyat yarattığından bahsetmiştim. Dönüş yolunda <em>Gojira — Esoteric Surgery </em>çalıyordu. Gojira, bende bir yasağı çiğnediğim izlenimini uyandırıyor. Bir çeşit yasak elma fetişi olduğumu söyleyebilirim. Bu yüzden verdiği zevk, ikiye katlanıyor.</p><p>Eve geldiğimdeyse, bu gece için bir mumun yanması gerektiğinde karar kıldım. Ve şuanda kulaklarıma giren parça, <em>Ghost — Waiting For The Night</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*anoCEcNbRLypIpZNk4dFSg.jpeg" /></figure><h4>Hail Night !</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43ce4e863ef2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[call of cthulhu,]]></title>
            <link>https://kullanici.medium.com/call-of-cthulhu-ad74d41d9c54?source=rss-a1341556f087------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad74d41d9c54</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[kullanıcı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Oct 2014 21:15:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-26T02:25:27.574Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>monolog 1</h4><p>Dün. Buraya ilk yazdığım kelime, bu idi. Sonra, parmağım backspace’e dokunmaya karar verdi. Fakat, bir saniye kadar sonra, kalmasında karar kıldım, yanlış ya da doğru olmasından çok, olduğu gibi olmasında.</p><p>Silmiş olsaydım, yazacağım ve cümlemin başlangıcı olan kelime “Bugün,” olacaktı. “Burayı, keşfettiğim gün.” diye ilerleyecekti. Nevermind.</p><p>Blog tutmakla, birşeyler yazmakla kendini hoşnut eden bir obsesif olarak, sıksık yazmak adına blog açtım. Tumblr’da, Blogger’da vesaire. Buna benzer yazılardan öyle çok yazdım ki, dejavu benim için şuan tam anlamıyla kaçınılmaz durumda. Ve, yazmış olduklarımı çok yerden, bir diğer çok yere taşıdım. Ve elbette, sonradan sildiğim pek çok şey karaladım.</p><p>Son yaptığım şey, blog tutmak adına, blogspot’um için, özel bir dns almaktı. Sonradan buna bir hata olarak bakacaktım. Ben de, iptal ettim yönlendirmeyi ve tumblr’a taşıdım, tüm yazılarımı. Lâkin daha sonra tek bir kelime dahi yazamadım. One single word!</p><p>Ve, burayı keşfettim. Yazılarımı taşımayı düşünmüyorum. Bakalım olacak mı, burası bana ilham. Özledim yazmayı ve kelimelerle kıkırdamayı.</p><p>Ve, geleceğe not;</p><p>lütfen tüm bu klişe yazı için kusura bakma. İlhamsızlık.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad74d41d9c54" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>