<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kulsirin.ap?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ZnGJ5kMdYtWoKCImlpRpjg.jpeg</url>
            <title>Stories by ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 12:24:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kulsirin.ap/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[จรรยาบรรณทางสังคมของจีนที่ควรรู้และนำไปปฏิบัติ]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%9A%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%93%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%9B%E0%B8%8F%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4-162232cb9f5f?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/162232cb9f5f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Aug 2026 06:07:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-20T06:07:27.589Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SGYivF055wFglJw0Zzojyw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 95638483452</figcaption></figure><ol><li><strong>ความมีวินัยในตัวเอง</strong></li></ol><p>หลักการที่สำคัญที่เกี่ยวข้องกับธรรมเนียมปฏิบัติจะประกอบด้วยสองส่วนคือกฎเกณฑ์ในการประพฤติปฏิบัติตนและการปฏิบัติต่อผู้อื่นกฎเกณฑ์ในการประพฤติปฏิบัติตนเป็นพื้นฐานและจุดเริ่มต้นของมารยาทในสังคมจีน สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเรียนรู้และการนำธรรมเนียมปฏิบัติไปปฏิบัติจริง คือ ความมีวินัยในตนเอง การควบคุมตนเองและการตรวจสอบตนเองอยู่สม่ำเสมอว่าตนเองได้บกพร่องหรือไม่ หากบกพร่องก็ต้องรีบแก้ไขปรับปรุง จรรยาบรรณหรือคุณธรรมดังกล่าว ปลูกฝังให้ชาวจีนมีความมีวินัยในตัวเองสูงมาก สิ่งดังกล่าวถึงทำให้ชาวจีนมีความอดทนเข้มแข็งจนสามารถเอาชนะอุปสรรค ปัญหาต่าง ๆ ได้อย่างไม่ง่ายนัก ภาพที่ปรากฏจะเห็นได้ว่าชาวจีนส่วนใหญ่ ประสบผลสำเร็จในชีวิตและมีความก้าวหน้าเจริญรุ่งเรือง เพราะยึดหลักความมีวินัยในตัวเอง ซึ่งเป็นหลักจรรยาบรรณที่ควรค่าต่อการปลูกฝังให้ลูกหลานและเผยแพร่ให้ชนชาติอื่นได้รับทราบและนำไปเป็นแบบอย่าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XWXMZWR4hUlQG3TK-59Jag.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 769637629</figcaption></figure><p><strong>2) การเคารพผู้อื่น</strong></p><p>การเคารพผู้อื่นเป็นสิ่งที่ชาวจีนปลูกฝังกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ดังคำกล่าวของปราชญ์ขงจื้อว่า“已所不欲，勿施于人” สิ่งที่ตนเองไม่ปรารถนาจงอย่าได้ปฏิบัติต่อผู้อื่น จากความหมายของคำกล่าวอธิบายได้ว่าหากท่านต้องการให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อท่านแบบใด ท่านก็ควรปฏิบัติกับ คนเหล่านั้นเป็นอย่างดีหรือ เป็นแบบที่ตัวเราปราถนาเช่นกัน อาทิ ท่านอย่างให้คนอื่นเคารพต่อท่าน ในทางปฏิบัติท่านต้องเคารพผู้อื่นก่อนด้วยในธรรมเนียมปฏิบัติในเรื่องของจีน การปฏิบัติต่อผู้อื่นถือว่ามีความสำคัญกว่า ความต้องการส่วนบุคคลส่วนที่เป็นจุดที่สำคัญและเป็นหลักของธรรมเนียมปฏิบัติ สิ่งที่ที่สุดในการติดต่อปฏิสัมพันธ์ก็คือเราต้องเคารพจิตใจบุคคลอื่น และต้องไม่ทำลายศักดิ์ศรีและ ไม่ดูถูกผู้อื่น การเข้าใจหลักการข้อนี้ก็เท่ากับเข้าใจจิตวิญญาณของธรรมเนียมปฏิบัติของจีนด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JHGYdA2fxvz919JEdCB8xw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 27233258851</figcaption></figure><p><strong>3) การมีจิตใจกว้างขวาง</strong></p><p>การอยู่ร่วมกันกับผู้อื่นไม่ว่าจะในสังคมใดก็ตาม การติดต่อสื่อสารระว่างบุคคลเป็นสิ่งที่จำเป็นและสำคัญอย่างยิ่ง นอกจากการสื่อสารกันแล้วมนุษย์ยังต้องทำกิจกรรมร่วมกัน ดังนั้นสิ่งที่ผู้คนในสังคม ควรแสดงออกซึ่งกันและกัน คือ การแบ่งปันเอื้ออาทรซึ่งกันและกัน ถึงจะทำให้การอยู่ร่วมกันเป็นไปอย่างราบรื่นและสงบสุข ดังธรรมเนียมหรือจรรยาบรรณที่สังคมจีนได้ปลูกฝังไว้ว่า การที่เรามีคนมีโอกาสมากกว่าคนอื่น จะต้องใจกว้างให้ความใส่ใจและให้ความสำคัญกับผู้อื่น รวมทั้งเข้าใจคนอื่น ไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยควรช่วยเหลือผู้อื่นตามสมควร ส่วนใหญ่ลักษณะความช่วยเหลือกันของชาวจีน คือ การให้โอกาสในการทำงาน และการช่วยเหลือส่งเสริมให้มีความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ในสังคมจีนมองว่าการที่มีจิตใจกว้างขวาง เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ผู้อื่น จะทำให้ผู้นั้นเป็นผู้ที่ประสบผลสำเร็จได้อย่างรวดเร็ว ทำกิจการงานใดก็จะได้รับการสนับสนุนค้ำจุน โดยเฉพาะผู้ที่ประกอบธุรกิจ จะต้องยึดถือคุณธรรมจรรยาบรรณข้อนี้ไปปฏิบัติให้เกิดผลจะช่วยส่งเสริมให้การค้าเจริญรุ่งเรื่องยิ่ง ๆ ขึ้นไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1002/1*5mIefRrQdXJGcLR5HBOQBQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 9532081055</figcaption></figure><p><strong>4) ความเสมอภาคและเท่าเทียมกัน</strong></p><p>มนุษย์ทุกคนที่เกิดมาต่างต้องการความเสมอภาคเท่าเทียมกัน ในประวัติศาสตร์โลกและประวัติจีนได้เขียนไว้เสมอ หากผู้ใดหรือกลุ่มคนใด ชนชั้นใดได้รับการข่มเหงรังแก ผู้นั้นย่อมลุกฮือต่อสู้เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตนและพวกพ้อง จนเป็นเหตุก่อให้เกิดสงครามกันทั่วหน้า หัวใจสำคัญของธรรมเนียมปฏิบัติอีกหนึ่งข้อหนึ่งที่ชาวจีนได้ปลูกฝังให้แก่ลูกหลาน คือ การให้ความเคารพและและปฏิบัติต่อกันด้วยความสุภาพอย่างเสมอภาคและเท่าเทียมกันไม่เลือกถือปฏิบัติ แบ่งชนชั้นไม่ว่าจะมีความแตกต่างในอายุ เพศ เชื้อชาติ วัฒนธรรม สถานภาพ ฐานะและสัมพันธภาพ ควรปฏิบัติให้เหมาะสมกับสถานภาพของแต่ละบุคคลอย่างเหมาะสมสามารถนำหลักจรรยาบรรณของจีนไปปรับใช้ให้เหมาะสมกับแต่ละบุคคลได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L53c4Gt5u546eECkm7Iu7g.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID cairn</figcaption></figure><p><strong>5) หลักความความซื่อสัตย์สุจริต</strong></p><p>ธรรมเนียมปฏิบัติในการติดต่อสื่อสารระหว่างบุคคลรวมถึงการคบค้าสมาคมกับผู้อื่น ตามที่บรรพบุรุษของชาวจีนได้ปลูกฝังไว้ให้ลูกหลานมาเป็นเวลาหลายพันปี คือความความซื่อสัตย์สุจริต นับว่าเป็นหลักคุณธรรมสำคัญมาก เพราะคุณธรรมดังกล่าวถือเป็นคำสอนที่มีรากเหง้ามาอย่างยาวนาน นับจากที่ปราชญ์ ผู้ยิ่งใหญ่ของจีนท่านขงจื้อได้ปลูกฝังในเรื่องของคุณธรรม จริยธรรม ซึ่งหนึ่งในหลักปรัชญาและคุณธรรมอันดี ก็คือความ ซื่อสัตย์สุจริต ไม่กลับกลอกพูดอย่างไรก็ควรปฏิบัติให้ได้ตามคำพูด หรือปฏิบัติให้ได้ตามคำมั่นสัญญาที่ได้ให้กับผู้อื่นไว้เสมอ การปฏิบัติต่อผู้ที่เราติดต่อสื่อสารหรือคนที่เราคบค้าสมาคมด้วยความเคารพและเป็นมิตรจะทำให้เกิดความเข้าใจและยอมรับจากอีกฝ่ายได้ดีมากขึ้น หากผู้ใดที่ได้นำหลักจรรยาบรรณข้อนี้ของจีนไปเป็นข้อเตือนใจเพื่อการนำไปสู่การปฏิบัติที่ดี จะส่งผลให้การคิดทำการใหญ่ใด ๆ นั้นก็จะสำเร็จลุล่วงตามเป้าหมายได้อย่างง่ายดาย หลักจรรยาบรรณดังกล่าวสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการคบเพื่อน หากท่านเป็นผู้ ที่มีความซื่อสัตย์สุจริต ท่านก็จะได้มิตรดี และการทำการทำธรุกิจ หากท่านเป็นผู้มีความซื่อสัตย์สุจริต ท่านจะได้รับความไว้วางใจจากลูกค้า ลูกค้าก็จะสนับสนุนท่านเป็นอย่างดี แต่ในทางกลับกันหากผู้ใดขาดคุณธรรมในข้อนี้ก็จะทำให้ผู้นั้นขาดความน่าเชื่อถือคิดทำการใหญ่มักไม่สำเร็จ เพราะขาดมิตรแท้ที่จะอยู่เคียงข้างและไม่ให้การให้การสนับสนุนช่วยเหลือ</p><p><strong>6) หลักแห่งความเหมาะสม</strong></p><p>ในการนำธรรมเนียมปฏิบัติไปปฏิบัติให้เกิดผลสัมฤทธิ์นั้น สิ่งที่ผู้ปฏิบัติจะต้องคำนึงและควรระวังให้มากคือเรื่องของความเหมาะสม การจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไรในสถานการณ์ใด ผู้ที่นำธรรมเนียมปฏิบัติไปปฏิบัตินั้น จะต้องพิจารณาถึงหลักแห่งความเหมาะสมเป็นลำดับแรกด้วย หากท่านมีหลักในการพิจารณาถึงความเหมาะสม สิ่งที่ควรไม่ควรจะปฏิบัติเรื่องนี้ได้ดีในช่วงเวลาใด ผู้ปฏิบัติจะต้องรู้จักพิจารณาหลักแห่งความเหมาะสม หากผู้ใดยึดหลักดังกล่าวจะทำให้ผู้นั้นทำกิจการงานใดย่อมสำเร็จมากกว่าคนอื่น หลักแห่งความเหมาะสมเป็นการสร้างบรรทัดฐานที่ดีในสังคมและสร้างความใจให้ถูกต้อง ทั้งนี้เพื่อให้ผู้คนในสังคมมีแนวทางปฏิบัติเดียวกัน ดังนั้นคุณธรรมในเรื่องของหลักความเหมาะสม สิ่งใดควรหรือไม่ควรปฏิบัติในสังคมจีนถือว่าเป็นเรื่องที่มีความสำคัญมาก และได้ปลูกฝังให้ลูกหลานให้นำหลักดังกล่างไปปฏิบัติให้เกิดผลเสมอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8eELD-C6I6FQOUz6vNTETg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote</figcaption></figure><p><strong>7) การปฏิบัติตามธรรมเนียมท้องถิ่น</strong></p><p>เนื่องจากแต่ละบุคคลมีความแตกต่างทางเชื้อชาติและภูมิหลังทางวัฒนธรรมในการอยู่ร่วมกับบุคคลในสังคมจึงจำเป็นต้องประพฤติปฏิบัติให้สอดคล้องในกับธรรมเนียมปฏิบัติของสังคมหรือประเทศนั้น ๆ จึงทำให้เกิดคำกล่าวที่ว่า“ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม” ซึ่งเป็นคำกล่าวที่ยั่งยืนไม่จะยุคไหนสมัยไหนสามารถนำไปปรับใช้ในการอยู่ร่วมกันในสังคมที่มีความแตกต่างได้เป็นอย่างดี</p><p>ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่<br>มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><p><a href="http://xn--22cmf5d7a2bqd6ebcbbww/">#สาขาวิชาภาษาจีน</a> #<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=162232cb9f5f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติของจีน]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B8%9B%E0%B8%8F%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-037a052d0f5c?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/037a052d0f5c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Aug 2026 10:06:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-08-19T10:06:58.824Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ธรรมเนียมปฏิบัติของชนชนชาติจีนเป็นสิ่งที่ชนชาติจีนรวมถึงชาวต่างชาติต่างมองว่าเป็นสิ่งที่ดีงามควรค่าแก่การอบรมสั่งสอน ปลูกฝังให้ลูกหลานนำไปปฏิบัติจากรุ่นสู่รุ่น เพื่อให้ธรรมเนียมปฏิบัติดังกล่าวคงอยู่ตราบนานเท่านาน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pwuvTo5fT0NseOHzskguqQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 2300109567</figcaption></figure><p>แต่ในทางตรงกันข้ามอีกด้านหนึ่งของสิ่งที่ดีงามเหล่านี้ ก็มักจะมีข้อที่ควรระวังไม่ให้ถือปฏิบัติหรือข้อห้ามปฏิบัติเกิดขึ้นพร้อมกันเสมอ“ข้อห้าม” หมายถึง การหยุดหรือการยับยั้งเป็นสิ่งที่ไม่ควรปฏิบัติ ข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติของสังคมจีน คือ ข้อห้ามในหมู่คณะหรือในสังคมจีนที่คนส่วนใหญ่ในสังคมเห็นว่าเป็นสิ่งไม่ดีงาม ควรหลีกเลี่ยงหรือไม่ควรปฏิบัติต่อไป อาทิ ข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับศาสนาบางประการ ความคิดความเชื่อต่อบรรพบุรุษ ครอบครัว การรับรองแขกการปฏิบัติตนต่อผู้อื่นและความเชื่อบางส่วนมีความเกี่ยวข้องกับประสบการณ์วิทยาศาสตร์ และพิธีกรรมในบันทึกหลี่จี้ (ธรรมเนียมพิธี) ได้กล่าวว่า“ เข้าเขตแดนถามข้อบังคับ เข้ารัฐถามธรรมเนียม เข้าบ้านถามข้อควรหลีกเลี่ยง” ( 陈玲，2014) จากคำกล่าวดังกล่าวชี้ให้เห็นได้ว่า จากอดีตจนถึงปัจจุบันการติดต่อของสมาชิก ในสังคมในแต่ละระดับชั้น ในสถานการณ์และสภาพแวดล้อมที่ต่างกัน การอยู่ร่วมกันในระดับมหภาคจะต้องยึดถือระเบียบข้อบังคับ เป็นตัวควบคุมสังคม ในระดับสังคมที่เล็กลงก็ต้องยึดถือธรรมเนียมปฏิบัติเป็นแนวทางว่ามีสิ่งใดที่ควรปฏิบัติ ไม่ควรนำไปปฏิบัติ หรือเป็นข้อห้ามของสังคมนั้น ๆ อาทิ ในสังคมจีนในภาพรวมก็จะมีข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติบางประเภทที่ต้องปลูกฝังลูกหลานไม่ให้ถือไปปฏิบัติ ส่วนที่เป็นหน่วยที่เล็กลงก็จะมีข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติที่เฉพาะมากขึ้น เช่น ข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติของชนกลุ่มน้อยแต่ละชนเผ่าย่อมมีความแตกต่างกันไป</p><p>อย่างไรก็ตามการเข้าใจธรรมเนียมปฏิบัติรวมถึงข้อห้ามของแต่ละสังคม ย่อมทำให้การอยู่ร่วมกันของสมาชิกสังคมเป็นไปอย่างไม่มีปัญหา ไม่มีข้อขุ่นข้องหมองใจ ขัดใจกันหรือเข้าใจผิดกัน เมื่อต่างฝ่ายต่างมีการศึกษาทำความเข้าใจหรือรับทราบในธรรมเนียมปฏิบัติและข้อห้ามปฏิบัติในธรรมเนียมปฏิบัติของแต่ละชนชาติแต่ละสังคมแล้ว จะทำการปรับตัวในการอยู่ร่วมกันเป็นไปอย่างราบรื่นและมีความสุข ในธรรมเนียมปฏิบัติของจีนมีข้อห้ามปฏิบัติจำนวนไม่น้อย แต่ในที่นี้จะขอนำเสนอในบางข้อห้ามที่เป็นข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติจีน มีแนวโน้มที่จะไม่ส่งเสริมให้ลูกหลานปฏิบัติต่อไป ซึ่งควรมีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมกับกาลเวลาและยุคสมัย ดังข้อห้ามในธรรมเนียมปฏิบัติต่อไปนี้</p><ol><li>ข้อห้ามหรือธรรมเนียมที่ไม่ควรปฏิบัติต่อครอบครัว</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RFOP5WYBLVgRCBLKiIuggA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 26533090334</figcaption></figure><p>ในสังคมจีนครอบครัวเป็นเรื่องสำคัญมาก ชาวจีนทุกคนได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมาหลายพันปี ในอดีตชาวจีนนิยมอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวใหญ่ ในการที่ทำให้ครอบครัวใหญ่เกิดความสามัคคีจำเป็นจะต้องมีหัวหน้าครอบครัวและสมาชิกในครอบครัวจักต้องเคารพหัวหน้าครอบครัวผู้ที่อาวุโสสูงสุดและเป็นที่เคารพเลื่อมใสในตระกูล สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่าคนในครอบครัวจะต้องเคารพต่อบิดามารดา ตามธรรมเนียมประเพณีชาวจีนมีการกราบไหว้ดวงวิญญาณของบรรพบุรุษ ไม่มีครอบครัวใดที่เพิกเฉยไม่ใส่ใจในพิธีการกราบไหว้ดวงวิญญาณบรรพบุรุษ มิฉะนั้นแล้วจะถือว่าเป็นผู้ที่อกตัญญู ชาวจีนยังถือเรื่องการไม่ให้ความเคารพบิดามารดา ดังสุภาษิตกล่าวไว้ว่า “台头不打无娘子，开口不骂老年人”หากบุตรธิดาในบ้านด่าว่าดูหมิ่นคนชรา ไม่เพียงถือว่าเป็นการอกตัญญูต่อบุพการี แต่ยังทำให้ตนเองอายุสั้น ไม่เจริญก้าวหน้าอีกด้วย ดังนั้นลูกหลานต้องรักและกตัญญูต่อครอบครัว ดังนั้นจึงมีการปลูกฝังลูกหลาน ห้ามมิให้ลบหลู่บรรพบุรุษและอกตัญญูต่อบุพการีรวมถึงญาติสนิทมิตรสหายที่เป็นผู้มีพระคุณ</p><p>2. ห้ามจัดการเลือกคู่ด้วยตนเอง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/661/1*-vIAunPvQ649ovhSEK03IA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote</figcaption></figure><p>ในสมัยโบราณในสังคมจีนเป็นสังคมศักดินา การตัดใจเลือกคู่ครองจึงเป็นเรื่องสำคัญ ทำให้พ่อแม่เข้ามีบทบาทในการเลือคู่ครองแทบทั้งหมด เพราะในสังคมจีนเชื่อว่า ชีวิตคู่ที่ประสบความสำเร็จจะต้องได้รับการชี้แนะจากบิดามารดาและการชักนำของพ่อสื่อแม่ชัก ดังนั้นจึงห้ามมิให้หนุ่มสาวตัดสินใจเลือกคู่ครองด้วยตนเองเพราะถือว่าการเลือกคู่ครองเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต ซึ่งข้อห้ามนี้มีที่มาจากหลายสาเหตุ อาทิ เช่น เป็นการแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของบุพการี หลีกเลี่ยงการประพฤติที่ไม่ถูกต้องตามประเพณีก่อนการแต่งงานและได้แต่งงานกับคู่ที่เหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นการให้บุตรสาวบุตรชายเกี่ยวดองกันด้วยเหตุผลทางการเมือง ชื่อเสียง ทรัพย์สมบัติ หรือเรื่องอื่นใดก็ตาม สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องให้บิดามารดาเป็นผู้จัดการทั้งหมดหรือที่เรียกว่า “การคลุมถุงชน” ต่อมาในยุคสมัยสังคมที่เปลี่ยนไปส่งผลให้ข้อห้ามดังกล่าวมีความผ่อนคลายมากขึ้น หนุ่มสาวมีอิสระในการเลือกคู่ครองมากขึ้น</p><p>3. ห้ามผิดประเวณี</p><p>ตามจารีตประเพณีของชาวจีน ผู้คนจะถือเรื่องการผิดประเวณีมากที่สุด ซึ่งข้อห้ามระหว่างพ่อสามีและลูกสะใภ้จะพบได้มากที่สุดตามธรรมเนียมของชาวฮั่นมีคำกล่าวไว้ว่า“ พ่อสามีไม่สามารถแตะเนื้อต้องตัวลูกสะใภ้ได้”ซึ่งในแถบมณฑลซานตง มีข้อห้ามไม่ให้พ่อสามีเข้าไปในห้องของลูกสะใภ้ นอกจากนี้ในหลาย ๆ กลุ่มชาติพันธุ์ของจีน ยังมีข้อห้ามระหว่างพ่อสามีและลูกสะใภ้อยู่หลายข้อ เช่น กลุ่มชาติพันธ์หยีห้ามพ่อสามีพูดคุยกับลูกสะใภ้เป็นอันขาด กลุ่มชาติพันธ์เหมียว และไปห้ามลูกสะใภ้ร่วมโต๊ะทานอาหารกับพ่อและแม่ของสามีเป็นต้น</p><p>4. ห้ามคนในครอบครัวขัดแย้งกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GySYkGzy7eoFY-gp2XSeGA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID H08283856</figcaption></figure><p>ไม่ว่าจะเป็นสมัยก่อนหรือยุคปัจจุบันในสังคมจีน ผู้คนจะถือเรื่องการเกิดความขัดแย้ง<br>ในครอบครัวเป็นเรื่องใหญ่มาก หากสมาชิกทุกคนในครอบครัวมีความสามัคคี ก็จะทำให้เกิดความมั่งมี “和气生财” “ครอบครัวมีโชคเจริญรุ่งเรือง ”“家运旺盛”หากสมาชิกในครอบครัวมีความเห็นไม่ตรงกันหรือไม่ลงรอย ขัดแย้งกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุเรื่องใดก็ตามชาวจีนเชื่อว่า ไม่นานโชคลาภในครอบครัวก็จะเสื่อมหายไปนี่คือสาเหตุหนึ่งที่หลายครอบครัวจะเขียนอักษรคำว่า “ 家运旺盛” (ครอบครัวมีโชคเจริญรุ่งเรือง)ไว้ที่คานประตู</p><p>5. ห้ามทักคนอื่นว่าผอม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hIEJ044z08t5-vZDpAkfLw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 8998815954</figcaption></figure><p>ในสมัยโบราณความเชื่อของชาวจีน เชื่อว่าความอ้วนเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ชีวิตมีความอยู่ดีกินดี ซึ่งผู้หญิงในสมัยก่อนจะมีมาตรฐานความงามที่แตกต่างจากปัจจุบัน เช่น ในสมัยราชวงศ์ถังผู้หญิงอ้วนถึงจะถือว่าสวย ดังนั้นหากไม่ได้พบกับคนที่รู้จักกันเป็นเวลานานเวลาเจอหน้ากันห้ามทักว่าอีกฝ่ายผอม แต่ควรจะทักว่าอีกฝ่ายว่า อวบ หรืออ้วนขึ้น แสดงให้เห็นถึงมีความอยู่ดีกินดี เนื่องจากในสังคมจีนเชื่อว่าว่าคนที่รูปร่างผอมนั้นโชคไม่ดี ซึ่งอาจเกิดจากความเจ็บป่วย ครอบครัวขัดสนหรือการทำงานเหนื่อยเกินไปดังนั้นแม้ในความจริงอีกฝ่ายจะแลดูซูบผอมลง แต่ก็ไม่ควรกล่าวหรือทักว่าผอม มิฉะนั้นก็จะทำให้อีกฝ่ายเกิดความไม่สบายใจขึ้นได้</p><p>6. ข้อห้ามในลำดับที่นั่งของแขก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pZk-C77eLJ7AMV1DEQq_kQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ : Rednote ID 26505842893</figcaption></figure><p>ในสังคมจีนถือปฏิบัติว่าหากมีการจัดเลี้ยงรับรองแขกขึ้นนั้นสำหรับแขกผู้มีเกียรติและแขกที่มีความสนิทสนมกับเจ้าภาพเป็นพิเศษนั้น เจ้าภาพจะต้องต้อนรับด้วยการเลี้ยงเหล้าและอาหารเป็นอย่างดีซึ่ง ในการจัดเลี้ยงรับรองก็มีข้อห้ามหรือสิ่งที่ต้องระวังในการลำดับที่นั่งของแขก เช่น ตำแหน่งที่นั่งของประธานหรือบุคคลที่มีความสำคัญที่สุดในงาน จะต้องนั่งหันหน้าตรงกับประตูหลัก ห้ามนั่งผิดตำแหน่งเพราะตามธรรมเนียมโบราณมีคำกล่าวว่า“席不正不坐” (ตำแหน่งไม่ตรงไม่นั่ง) หากจัดเลี้ยงแขกในห้องที่ที่หันไปทางทิศเหนือและใต้ควรจัดวางโต๊ะในตำแหน่งทิศตะวันออก และตะวันตก หากห้องที่จัดเลี้ยงอยู่ในตำแหน่งทิศตะวันออกและตะวันตกควรจัดวางโต๊ะไปทางทิศเหนือและใต้</p><p>7. ข้อห้ามในการเป็นแขก</p><p>ธรรมเนียมปฏิบัติการไปมาหาสู่กันของสังคมจีนมีการปรากฏให้เห็นมาอย่างยาวนาน มีทั้งการมาเยือนและการไปเยือน ในทุกสังคมผู้คนไม่เพียงแต่ต้อนรับแขกอยู่ที่บ้านเท่านั้น ในบางครั้งอาจจะต้องไปเป็นแขกที่บ้านคนอื่นเช่นกัน ในการไปเป็นแขกบ้านคนอื่นนั้นมีข้อห้ามหรือข้อไม่ควรปฏิบัติ ในการไปเยี่ยมเยือนเจ้าบ้านอย่างกะทันหัน การระทำดังกล่าวอาจถูกปฏิเสธจากเจ้าของบ้านได้เพราะถือว่าเป็นเรื่องที่เสียมารยาทอย่างยิ่ง ดังที่เคยกล่าวไว้ข้างต้นเพราะชาวจีนจะให้ความสำคัญเรื่องนี้เป็นอย่างมาก</p><p>8. ข้อห้ามในการรับประทานอาหาร</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HuZvsCvY1hR8iwGI2TjGVA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: rednote ID 95548100153</figcaption></figure><p>เวลารับประทานอาหารร่วมกับชาวจีน มีธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับการใช้ตะเกียบที่เป็นข้อห้ามดังที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น อาทิ ห้ามปักตะเกียบไว้บนข้าวเพราะดูเหมือนปักธูปเพื่อเซ่นไหว้บรรพบุรุษ เป็นการทำให้ผู้สูงอายุอึดอัดใจ อีกอย่างการกระทำเช่นนี้จะทำให้ข้าวร่วงหล่นบนโต๊ะอาหาร ทำให้ผู้ที่รับประทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันเห็นแล้วไม่สบายใจ เป็นการเสียมารยาทย่างยิ่ง รวมถึงการห้ามใช้ตะเกียบเคาะถ้วย หรือจานอาหารเพราะจะกิดเสียงรบกวนทําลายบรรยากาศการรับประทานอาหาร</p><p>ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่<br>มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><p><a href="http://xn--22cmf5d7a2bqd6ebcbbww/">#สาขาวิชาภาษาจีน</a> #<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=037a052d0f5c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วัฒนธรรมตะเกียบของจีนที่มากกว่าการคีบอาหาร]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%9A%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%84%E0%B8%B5%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3-78ea7f754ca3?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/78ea7f754ca3</guid>
            <category><![CDATA[chinese-culture]]></category>
            <category><![CDATA[chopsticks]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Mar 2026 16:43:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-21T16:46:15.909Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>วัฒนธรรมการรับประทานอาหารของจีน นอกจากมีอาหารเลิศรสขึ้นชื่อตามลักษณะเด่นของแต่ละภูมิภาคแต่ละพื้นที่ของจีนแล้ว สิ่งที่มีความสำคัญพอกัน ๆ กัน คือ เครื่องมือหรืออุปกรณ์ในการที่จะคีบอาหาร เพื่อลิ้มลองอาหารเลิศรสเหล่านั้นได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ie6su2lnYSOcVHD5Sw6XVQ.jpeg" /><figcaption>“ตะเกียบสองแท่ง อาจดูเรียบง่าย แต่กลับสะท้อนวัฒนธรรมที่ลึกซึ้ง” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu IDp150158136</figcaption></figure><p>สําหรับชาวจีนแล้วในสมัยโบราณถึงแม้ว่าจะไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าชาวจีนเริ่มใช้ตะเกียบในการคีบอาหารตั้งแต่สมัยใดก็ตาม แต่ทั่วโลกต่างอนุมานและยอมรับกันโดยปริยายว่าชาวจีนน่าจะเป็นผู้ค้นพบการเริ่มใช้ตะเกียบคีบอาหารรับประทานกันเป็นชาติแรกในโลก อย่างแพร่หลายในหลังยุคราชวงศ์ฮั่น (ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 3) ต่อมาวัฒนธรรมการใช้ตะเกียบของจีนในการรับประทานอาหารของจีนนี้ยังแพร่หลายไปยังอีกหลายประเทศศทั้ง เกาหลี ญี่ปุ่น และเวียดนาม ซึ่งแต่ละชาติก็ได้มีการดัดแปลงและพัฒนาจนกลายเป็นวัฒนธรรมการรับประทานอาหารประจำชาติของแต่ละชาติไปแล้วด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bjaFnWqbfBr8uTVGovqoUA.jpeg" /><figcaption><em>“จากเครื่องมือธรรมดา สู่มรดกทางวัฒนธรรมที่สืบทอดมาหลายพันปี” </em>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID6147384268</figcaption></figure><p>การที่ชาวจีนได้เป็นผู้ค้นพบการใช้ตะเกียบในการรับประทานอาหารเป็นชาติแรกนั้น ทำให้ตะเกียบกลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่าอย่างหนึ่งของชนชาติจีน ตะเกียบเป็นอุปกรณ์ในการรับประทานอาหารที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นในระดับโลก ตะเกียบมีลักษณะเป็นไม้สองแท่งเล็ก ที่ขนานกันใช้ในการหยิบจับอาหาร ในยุคต่อมาอาหาร ได้รับการขนานนามจากชาวตะวันตกว่าเป็น “เป็นอารยธรรมของโลกตะวันออก” บางหลักฐานกล่าวไว้ว่าชาวจีนเริ่มใช้ตะเกียบตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซาง หรือนานกว่า เรียกชื่อในแต่ละยุคแต่ละสมัยที่ต่างกันบ้าง ที่มาของการเรียกชื่อตะเกียบในแต่ละยุคสมัยแตกต่างกันบ้าง เดิมมีชื่อเรียกว่า “ เจีย挟 “ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฉินและราชวงศ์ฮั่นเรียกตะเกียบว่าว่า “ จู้著” แต่เนื่องจากคนจีนสมัยโบราณเชื่อถือเรื่องโชคลางจึงถือว่าคำว่า”จู้” ซึ่งไปพ้องเสียงกับคำว่า“จู้ 住”ที่มีความหมายว่า “ หยุด” ตามความเชื่อของชาวจีนว่าเป็นความหมายไม่เป็นมงคล ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเรียกว่า“ ไคว่ 筷” ซึ่งมีความหมายว่า “ ไคว่ 快” “ เร็ว” แทน ในปัจจุบันชาวจีนจึงใช้คำว่า“筷子”ตลอดมา (刘青，邓代玉, 2009)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*x_eB7Oo0-bCFQWRFxkBJvg.jpeg" /><figcaption>“วิธีจับตะเกียบ ไม่ใช่แค่เรื่องถนัดมือ แต่คือมารยาทบนโต๊ะอาหาร” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>นับจากที่ตะเกียบกลายมาเป็นอุปกรณ์สำคัญในการรับประทานอาหารของคนจีน ต่อมาได้รับการเผยแพร่ไปทั่วโลกทำให้ตะเกียบของจีนกลายเป็นที่รู้จักทั่วโลกแล้วนั้น การใช้ตะเกียบของคนจีนยังแฝงด้วยความคิดความเชื่อที่น่าสนใจมากมาย อาทิ วิธีการจับตะเกียบที่ถูกต้อง จะต้องถือตะเกียบไว้ตรงง่ามนิ้วหัวแม่มือ กับนิ้วชี้ ให้อีกสามนิ้วที่เหลือคอยประคองตัวตะเกียบไว้และต้องถือให้เสมอกัน เมื่อรับประทานอาหารอิ่มแล้วต้องวางตะเกียบขวางไว้กลางชามข้าวเสมอ นี่คือมารยาทเบื้องต้นในการใช้ตะเกียบของชาวจีน นอกจากนี้ผู้ที่ใช้ตะกอบในการรับประทานอาหารควรคำนึงถึงข้อควรปฏิบัติ และข้อไม่ควรพึงปฏิบัติต่าง ๆ ในการใช้ตะเกียบของจีน เพื่อให้เกิดบรรยากาศที่ดีในการรับประทานอาหารร่วมกับผู้อื่น ดังนั้นสำหรับชาวต่างชาติแล้วควรเรียนรู้เกี่ยวกับมารยาทการใช้ตะเกียบที่ถูกต้องของชาวจีนด้วย เช่น การวางตะเกียบห้ามวางตะเกียบเปะปะ จะต้องวางให้เป็นระเบียบเสมอกันทั้งคู่ การวางตะเกียบไม่เสมอกันถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เป็นมงคลอย่างยิ่ง ชาวจีนถือคำว่า “ 三长两短 ชานฉางเหลียงต่วน” หมายถึง “สามยาวสองสั้น.” ชาวจีน มักตีความถึงความตายหรือความวิบัติ ดังนั้นการวางตะเกียบที่ทำให้เหมือนมีแท่งไม้สั้น ๆ ยาว ๆ จึงไม่เป็นมงคลต่อชีวิต นอกจากที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ยังมีข้อห้ามหรือข้อไม่ควรปฏิบัติในเรื่องของการใช้ตะเกียบอีกหลายประการ อาทิ ห้ามใช้ตะเกียบชี้หน้าผู้อื่น หรือถือไว้ในลักษณะที่ให้นิ้วชี้ชี้คนอื่นที่อยู่ร่วมโต๊ะ ถือว่าเป็นกริยาที่ไม่สุภาพ นอกจากนี้การ อม ดูด หรือ เลียตะเกียบ กิริยานี้เป็นเรื่องที่เสียมารยาทอย่างยิ่ง ถ้ายิ่งดูดจนเกิดเสียงดังด้วยแล้ว ยิ่งถือเป็นกิริยาขาดการอบรมที่ดี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NtdUQrfEkbv7yeZbiMLV2g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uz92pGZtFkLbTwtSQqSUjw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BvlO1uov9CXR9tOwH5PTag.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WGVt-kmYFDujyq5iXGhkRw.jpeg" /><figcaption>“การใช้ตะเกียบบางอย่าง อาจสื่อความหมายมากกว่าที่คิด” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID638065940</figcaption></figure><p>ตะเกียบสองแท่งอาจดูเป็นเพียงอุปกรณ์ธรรมดาบนโต๊ะอาหาร แต่ในวัฒนธรรมจีน มันคือภาพสะท้อนของประวัติศาสตร์ ความเชื่อ และมารยาทที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ตั้งแต่ที่มาและชื่อเรียก ไปจนถึงวิธีการใช้และข้อห้ามเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แฝงนัยความหมายลึกซึ้ง การใช้ตะเกียบจึงไม่ใช่แค่การคีบอาหาร หากคือการแสดงความเคารพต่อผู้อื่นและความเข้าใจในวัฒนธรรมร่วมกัน และในโลกที่ผู้คนต่างวัฒนธรรมต้องพบปะกันมากขึ้น รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างการใช้ตะเกียบ อาจเป็นสิ่งที่บอกได้ชัดเจนที่สุดว่า เรา “เข้าใจ” หรือเพียงแค่ “ทำตาม” เท่านั้น</p><p>ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่<br>มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><p><a href="http://xn--22cmf5d7a2bqd6ebcbbww/">#สาขาวิชาภาษาจีน</a> #<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><p>#วัฒนธรรมจีน<br> #ตะเกียบ<br> #ChineseCulture<br> #FoodCulture<br> #มารยาทสังคม<br> #CrossCultural<br> #ชีวิตในจีน<br> #เรียนรู้วัฒนธรรม<br> #Storytelling<br> #TableManners</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=78ea7f754ca3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เมื่อของขวัญไม่ได้เป็นแค่ของ : เรื่องเล่าจากวัฒนธรรมจีน]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%84%E0%B9%88%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-7fd3c45adb6d?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7fd3c45adb6d</guid>
            <category><![CDATA[gift-ideas]]></category>
            <category><![CDATA[chinese-culture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Mar 2026 15:47:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-20T15:49:56.417Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*Wq2a2hlP-Wr0OUtvoEg2Pg.jpeg" /><figcaption>“ในวัฒนธรรมจีน ของขวัญไม่ใช่แค่สิ่งของ แต่คือความรู้สึกที่ถูกส่งต่อ” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ธรรมเนียมในการส่งของขวัญในสมัยโบราณของจีนมีประวัติความเป็นมาอันยาวนานหลายในสมัยโบราณผู้คนให้ความสําคัญกับการส่งมอบของขวัญมากกว่าในยุคปัจจุบัน ธรรมเนียมมอบของขวัญจึงกลายเป็นสิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้ในการติดต่อไปมาหาสู่กันของผู้คนในสังคมจีน</p><blockquote>《 礼记，典礼上》 说：礼尚往来，往而不来，非礼也，来而不往，亦非礼也。</blockquote><p>จากคำกล่าวในบันทึกภาษาจีนโบราณข้างต้นมีความหมายว่า “ธรรมเนียมปฏิบัติสำคัญที่มีไปมีมา มีไปไม่มีมา หาใช่ธรรมเนียมปฏิบัติไม่ มีมาไม่มีไป ก็หาใช่ธรรมเนียมปฏิบัติไม่” อธิบายเพิ่มเติมได้ว่า “ธรรมเนียมปฏิบัติมีไปย่อมมีมา” ข้อความนี้แสดงความหมายค่อนข้างกว้าง อาจหมายรวมถึงการให้ของขวัญกำนัลระหว่างกันทั้งสองฝ่าย ต้องมีการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันถึงจะเป็นสิ่งที่เหมาะสม ถือควรปฏิบัติ หรือมีความหมายอีกนัยยะหนึ่ง คือการคบหาสมาคมต้องให้เกียรติซึ่งกันและกัน การไปมาหาสู่กันควรกระทำด้วยมารยาทอันดีงาม ซึ่งในสมัยโบราณชาวจีนนิยมส่งมอบอาวุธและหนังสือเป็นของกำนัล ดังจะเห็นได้จากวลีที่กล่าวไว้ว่า“宝剑赠英雄”การส่งมอบกระบี่ที่เป็นมรดกอันล้ำค่าให้แก่วีรบุรุษซึ่งของกำนัลเหล่านี้มีนัยยะสำคัญถึงการแสดงความเคารพที่ผู้ให้มีต่อผู้รับ นอกจากนั้นแล้วนิยมส่งมอบมาเป็นของบำเหน็จ เช่น ในนวนิยายเรื่องเยี่ยม เรื่อง 《三国演义》(สามก๊ก)</p><p><em>“中关羽座下的〜赤免马，刘备骑乘的-的卢，不就分别承蒙曹操，刘表所赠吗？”</em></p><p>โดยมีความหมายในภาษาไทยว่า ม้าเช็กเทาที่กวนอูนั่งนั้น อาชาตีหลู่ที่เล่าปี่เล่า มิใช่เป็นการน้อมรับซึ่งบำเหน็จรางวัลจากโจโฉและเล่าเปียวกระนั้นฤา（葛晨虹，2001）</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*GcKN22wqp_FqYvXHn-oB8Q.jpeg" /><figcaption>“‘礼尚往来’ — การให้และรับ คือหัวใจของความสัมพันธ์ในสังคมจีนมาตั้งแต่อดีต” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ในอดีตที่ผ่านมาจะเห็นได้ว่ารูปแบบของการส่งมอบของขวัญในสมัยโบราณของจีน มีหลากหลายประเภทและแสดงเจตนารมณ์ของผู้ให้ที่แตกต่างกันไป เป็นที่ทราบกันว่าในสมัยโบราณสังคมจีนนิยมการส่งมอบเหรียญกษาปณ์เป็นของกำนัล นอกจากนี้ยังเครื่องเคลือบลายครามเงินซึ่งจักรพรรดิในสมัยโบราณนิยมส่งมอบเหรียญเป็นของกำนัลให้แก่ขุนนางจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ 《春秋》และ《史记》จะเห็นได้ว่าคนในสมัยโบราณนิยมชมชอบในการมอบเหรียญให้เป็นของขวัญเป็นส่วนใหญ่ ในแต่ละยุคสมัยในสังคมจีนย่อมเฟ้นหาของที่มีค่าและได้รับความนิยมที่สุด ณ เวลานั้น มามอบเป็นของกำนัลให้กับญาติสนิทมิตรสหาย เพื่อส่งมอบความประทับใจซึ่งกันและกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/609/1*6ZthoI8fLeUYpnfug8vkXA.jpeg" /><figcaption>“จากเหรียญกษาปณ์สู่ของขวัญในปัจจุบัน สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือ ‘น้ำใจ’ ของผู้ให้” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ปัจจุบันชาวจีนยังคงนิยมการส่งมอบของขวัญให้กับญาติสนิท มิตรสหาย ผู้ใหญ่ที่นับถือรวมถึงบุคคลพิเศษในวาระต่าง ๆ จนกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของสังคมจีนที่ได้ถ่ายทอดธรรมเนียมปฏิบัติดังกล่าวให้ลูกหลาน อนึ่งการส่งมอบของขวัญให้กับผู้อื่น ผู้ให้ควรมอบให้ด้วยตนเองและในขณะที่ส่งมอบควรใช้น้ำเสียงกริยาและท่าทางที่แสดงความจริงใจ ผู้ให้ควรบรรจงห่อของขวัญให้เรียบร้อยสวยงามและควรแนบติดนามบัตรของผู้ให้พร้อมทั้งลงชื่อผู้ให้ โดยผู้ให้ของขวัญอาจเขียนข้อความอวยพรที่มีคุณค่าทางจิตใจให้แก่ผู้รับตามวาระโอกาสที่เหมาะสมในการมอบของขวัญให้ผู้อื่นมักจะมีคำกล่าวที่ว่า ของขวัญชิ้นน้อย แต่เปี่ยมด้วยน้ำใจเสมอเพื่อเป็การแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนและเพื่อให้ผู้รับของขวัญไม่รู้สึกลำบากใจที่จะรับของขวัญในสังคมจีนเมื่อต้องการมอบของขวัญแก่ผู้อื่นควรพิจารณาตามความเหมาะสมของแต่ละโอกาสและสถานการณ์ โดยทั่วไปเมื่อไปร่วมงานเลี้ยงที่บ้านหรือคนรู้จักแขกควรนำของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดไปให้ภรรยาของเจ้าบ้าน เช่นช่อดอกไม้ ผลไม้ หรือผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นที่เป็นที่นิยม เป็นต้น หากครอบครัวนั้น มีเด็กเล็กอาจมอบของขวัญเป็นของเล่น ขนมหรือลูกอม หากได้รับเชิญไปร่วมงานแต่งงาน นอกจากของขวัญประเภทของแต่งบ้านแล้วอาจจะมอบช่อดอกไม้หรือของขวัญที่ใช้ประโยชน์แก่คู่บ่าวสาว ในโอกาสวันขึ้นปีใหม่หรือเทศกาลสำคัญต่าง ๆ ปกติชาวจีนจะมอบปฏิทิน สุรา ใบชา ลูกกวาด หรือบุหรี่ ให้เป็นของขวัญซึ่งกันและกันในธรรมเนียมปฏิบัติในการมอบของขวัญในสังคมและวัฒนธรรมจีน จำเป็นต้องมีสิ่งที่ต้องคำนึงถึงดังต่อไปนี้</p><p><strong>1)</strong> <strong>จังหวะเวลาและวิธีการมอบของขวัญที่เหมาะสม</strong></p><p>โดยปกติทั่วไปการมอบของขวัญในสังคมจีน สามารถกระทำได้หลายโอกาส ในทางปฏิบัติผู้มอบควรมอบของขวัญให้แก่ผู้รับโดยตรง แต่ในบางสถานการณ์หากเป็นงานแต่งงาน อาจส่งของขวัญไปให้คู่บ่าวสาวก่อนวันงานได้ในกรณีที่ต้องการสร้างความประหลาดใจ (Surprise)ให้แก่ผู้รับนั่นเอง สำหรับการมอบของขวัญปีใหม่หรือของขวัญในเทศกาลวันตรุษจีน ส่วนใหญ่จะนิยมไปมอบด้วยตัวเองมากกว่า เพราะเป็นการสร้างโอกาสไปพบปะพูดคุยกับญาติสนิทมิตรสหายด้วย การมอบของขวัญในเทศกาลต่าง ๆ หรือโอกาสพิเศษต่าง ๆ ในสังคมจีนจะให้ความสำคัญมาก หากเจ้าตัวหรือผู้มีความประสงค์มอบของขวัญจะต้องพยายาม หาโอกาสไปมอบด้วยตนเองกับมือ แต่หากมีกรณีที่ติดขัดหรือติดธุระสำคัญอาจจำเป็นต้องส่งทางไปรษณีย์ หรือมอบหมายให้ใครไปส่งถึงบ้านผู้รับก็จะเป็นการดี ในกรณีที่ไม่ได้มอบของขวัญด้วยตนเอง ผู้มอบควรติดนามบัตรของตนไว้บนกล่องของขวัญด้วย หรือเขียนการ์ดอวยพรใส่ซองเพื่ออวยพรให้แก่ผู้รับตามวาระโอกาส ที่ต้องการมอบของขวัญจะเป็นการแสดงถึงเจตจำนงที่ดีต่อกันทั้งผู้รับและผู้ให้ นำมาซึ่งความประทับใจกันทั้งสองฝ่าย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/658/1*B13T6WgQfSaaiC4EXlgDuw.jpeg" /><figcaption><em>“ธรรมเนียมยังคงอยู่ — เปลี่ยนแค่รูปแบบ แต่ไม่เปลี่ยนความหมาย” </em>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID:105627781</figcaption></figure><p>อย่างไรก็ตาม ในสังคมจีนในการมอบของขวัญจะต้องพิจารณาถึงโอกาส จังหวะเวลาที่เหมาะสม ปกติแล้วการมอบของขวัญให้บุคคลใดคนหนึ่ง ในกลุ่มคนที่อยู่รวมกันจำนวนมากถือว่าไม่เหมาะสม เพราะผู้รับอาจเข้าใจผิดว่าผู้มอบต้องการติดสินบนหรือหวังผลประโยชน์จากตน นอกจากนี้ยังอาจทำให้คนอื่นที่ไม่ได้รับของขวัญรู้สึกว่าตนเองถูกหมางเมินหรือไม่ได้รับความสำคัญ การมอบของขวัญแก่คนที่สนิทสนมกันต่อหน้าคนจำนวนมาก จะทำได้ก็ต่อเมื่อของขวัญที่มอบให้นั้นเป็นของชิ้นเล็ก ๆ ที่มีความหมายพิเศษ เช่น ของที่ระลึกแทนใจ เป็นต้น ในสถานการณ์เช่นนี้บุคคลอื่น ๆ ที่อยู่ด้วยขณะมอบของขวัญก็จะกลายเป็นประจักษ์พยานแห่งมิตรภาพอันเปี่ยมด้วยความจริงใจระหว่างผู้มอบและผู้รับของขวัญ</p><p><strong>2)</strong> <strong>ท่าทางที่เป็นมิตรและคำพูดที่เหมาะสมในการมอบของขวัญ</strong></p><p>กิริยาท่าทางและคำพูดที่เหมาะสมเป็นสิ่งสำคัญอีกสิ่งหนึ่งที่สังคมจีนให้ความสำคัญและค่อนข้างระมัดระวังในการมอบของขวัญผู้ให้หรือผู้มอบควรใช้กิริยาท่าทางที่สุภาพและเป็นมิตร รวมถึงใช้คำพูดที่เหมาะสม เพื่อให้ผู้รับยินดีรับของขวัญอย่างเต็มใจ การแอบนำของขวัญไปวางไว้ใต้โต๊ะหรือวางไว้ที่ใดที่หนึ่งในบ้านถือเป็นวิธีการที่ไม่เหมาะสม เพราะนอกจากจะไม่ได้ผลตามวัตถุประสงค์ที่ปรารถนาแล้วยังอาจได้รับผลในทางตรงกันข้าม เนื่องด้วยตามธรรมเนียมปฏิบัติของจีนโดยทั่วไปเมื่อจะมอบของขวัญให้ผู้อื่น ผู้มอบมักจะใช้คำพูดที่ถ่อมตัวมากว่า “薄礼”(ของขวัญเพียงเล็กน้อย) “只是一点心意” มีความหมายว่า “นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยที่มอบให้แก่ท่าน” เป็นต้น หากเมื่อต้องการบอกรายละเอียดของของขวัญควรกับผู้รับว่าของขวัญนี้เป็นสิ่งแสดงน้ำใจและความรู้สึกดีที่ผู้มอบมีต่อผู้รับ ดังนั้นไม่ควรพูดถึงราคาค่างวดของของขวัญ มิฉะนั้นจะกลายเป็นการให้ความสำคัญกับสิ่งของมากกว่ามิตรภาพหรืออาจทำให้ผู้รับรู้สึกว่าการรับของขวัญชิ้นนี้เหมือนกับการรับสินบน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lauA2VglQX0E7tCk34RifQ.jpeg" /><figcaption>“‘只是一点心意’ — ของขวัญอาจเล็กน้อย แต่ความตั้งใจนั้นเต็มเปี่ยม” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID:4949051968</figcaption></figure><p><strong>3)</strong> <strong>ข้อควรระวังในการมอบของขวัญ</strong></p><p>ในธรรมเนียมปฏิบัติของชาวจีนเมื่อต้องไปร่วมงานหรือไปเยี่ยมเยือนเพื่อนฝูง โดยปรกติชาวจีนจะเป็นผู้ที่ทราบถึงธรรมเนียมปฏิบัตินี้เป็นอย่างดี ทำให้ในการเลือกซื้อของขวัญให้แขกแต่ละครั้งต้องมีความพิถีพิถันเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังจำเป็นต้องทราบและคำนึงถึงข้อห้าม ความเชื่อ และการถือเคล็ดต่าง ๆ ของธรรมเนียมปฏิบัติของจีนด้วย เช่น ในสังคมจีนจะมีคำกล่าวที่ว่า “好事成双” มีความหมายว่า มีศิริมงคลและพรั่งพร้อม กล่าวคือเรื่องที่ดีนั้นจะต้องมีมาเป็นคู่เสมอ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นโอกาสงานมงคลหรืองานเฉลิมฉลองใด ๆ ก็ตาม ในสังคมหรือธรรมเนียมปฏิบัติของจีน ควรให้ของขวัญเป็นจำนวนคู่เสมอ แต่ก็มีข้อควรระวัง หลายประเด็น คนจีนในบางพื้นที่บางสำเนียงมีคำบางคำเสียงไปพ้องกับคำว่า “ตาย” ดังนั้นจึงถือว่าเลข “4” เป็นเลขอัปมงคล นอกจากนี้สีต่างๆในสังคมจีนก็มีความหมายแฝง โดยความเข้าใจของคนทั่วไปจะเข้าใจว่า สีขาวจะหมายถึงความบริสุทธิ์ปราศจากมลทิน แต่สำหรับคนจีนแล้วสีขาวมักให้ความหมายในทางโศกเศร้าหรือ ยากจน สีดำเป็นสีอัปมงคลที่สื่อถึงเภทภัยและการสูญเสีย ส่วนสีแดงเป็นสีมงคลที่ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งการเฉลิมฉลองซึ่งเป็นสีที่ได้รับความนิยมมากในสังคมชาวจีน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/940/1*sjGgVcnloxoblp-BeFP-1A.jpeg" /><figcaption>“ของขวัญที่ ‘เหมาะสม’ ไม่ได้วัดจากราคา แต่จากความเข้าใจในวัฒนธรรม” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 325013274</figcaption></figure><p>จากที่กล่าวมาข้างต้น การให้ของขวัญแก่แขกหรือเพื่อนฝูงตามธรรมเนียมจีน แล้วยังมีข้อควรระวังในการเลือกของขวัญอีกประการหนึ่งก็คือของขวัญที่มีเสียงไปตรงกับคำพ้องเสียงกับคำภาษาจีนที่มีความหมายในทางลบ อาทิ เช่น ไม่ควรมอบนาฬิกาให้เป็นของขวัญแด่ผู้สูงอายุ และแขกเหรื่อมิตรสหาย เพราะเสียงอ่านคำว่า มอบนาฬิกา “送钟” “ซ่งจง” ไปพ้องเสียงกับคำว่า “送终 ”(มอบจุดจบของชีวิต) ไม่ควรมอบสาลี่ให้แก่สามีภรรยาและคู่รักรวมถึงนำสาลี่มาเลี้ยงแขก เพราะคำว่า “梨 ” (สาลี่) พ้องเสียงกับคำว่า “离开” ที่มีความหมายว่า “แยกจากกัน” นอกจากนี้ตามความเชื่อของคนจีนในบางพื้นที่ การมอบของขวัญบางอย่างอาจไม่เป็นศิริมงคลแก่ผู้รับ เช่น การให้ผ้าเช็ดมือ แสดงถึงการบอกลาตลอดกาล การให้กรรไกรมีความหมายว่าเป็นการตัดเยื่อใย ขาดความสัมพันธ์ การให้ร่มมีความหมายว่าการแยกกันเพราะคำว่าร่มในภาษาจีน “伞” พ้องเสียงกับคำว่า “ 散” ที่แปลว่า “แยกจากกัน”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vM3aJcN0VOgSscY3lUlMgg.jpeg" /><figcaption>“ความบังเอิญของเสียงคำ กลายเป็นความหมายที่ลึกซึ้งในวัฒนธรรมการให้ของขวัญของจีน” ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 114932183</figcaption></figure><p>ในบางกรณีการมอบดอกไม้ให้แก่ผู้อื่นถือว่าเป็นเรื่องที่สามารถกระทำได้โดยทั่วไป โดยไม่ต้องพิจารณาถึงข้อห้ามอะไรมากนัก แต่หากในสังคมจีนการให้ดอกไม้ผู้อื่นกลายเป็นเรื่องที่ต้องคิดคำนึงมากเช่นกัน อาทิ ห้ามมอบมะลิหรือดอกเหมยให้กับนักธุรกิจหรือพ่อค้าเป็นอันขาดเพราะคำว่าดอกมะลิและดอกเหมยในภาษาจีนจะพ้องเสียงกับคำว่าเหมย “没” แปลว่าเป็นคำแสดงความหมายในเชิงปฏิเสธแปลว่า“ ไม่” ในภาษาจีนอาจตีความไปว่าการค้าขายอาจไม่มีกำไรและโชคร้ายตลอดปี</p><p>อย่างไรก็ตามในสังคมจีนไม่ว่าจะยุคไหนสมัยก็ตามการมอบของขวัญในธรรมเนียมจีนเป็นสิ่งที่ชาวจีนถือปฏิบัติกันมาอย่างยาวนานถึงแม้ว่าสิ่งของที่มอบให้อีกฝ่ายนั้นเป็นสิ่งที่มีค่ามากหรือมีค่าน้อยบ้างทั้งนี้ขึ้นอยู่กับฐานะความเป็นอยู่และวัตถุประสงค์ของผู้ให้มากกว่า แต่สิ่งสำคัญที่มีนัยยะมากกว่าวัตถุสิ่งของนั้นคือการแบ่งปันและการแสดงน้ำใจของผู้ให้ที่มีมากกว่าสิ่งใด ธรรมเนียมดังกล่าวเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ดีงามของสังคมจีนมีคุณค่าที่จะสืบทอดให้ลูกหลานปฏิบัติต่อไปตราบนานเท่านาน</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><p>葛晨虹. (2001). 《礼仪文化》. 北京: 经济科学出版社.</p><p>ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่<br>มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><p><a href="http://xn--22cmf5d7a2bqd6ebcbbww/">#สาขาวิชาภาษาจีน</a> #<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><p>#วัฒนธรรมจีน #ธรรมเนียมจีน #ของขวัญ #การให้ของขวัญ #ศิลปะการให้ของขวัญ #ความหมายของของขวัญ #ปรัชญาจีน #ประวัติศาสตร์จีน #ความสัมพันธ์ #มารยาทจีน #สัญลักษณ์จีน #ความเชื่อจีน #ของขวัญจีน #วัฒนธรรมเอเชีย #เรียนรู้วัฒนธรรม</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7fd3c45adb6d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วัฒนธรรมการแต่งกายของชาวจีน 中国服饰文化 (2)]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-%E4%B8%AD%E5%9B%BD%E6%9C%8D%E9%A5%B0%E6%96%87%E5%8C%96-2-e93b027b324e?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e93b027b324e</guid>
            <category><![CDATA[bsru-บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[china-culture]]></category>
            <category><![CDATA[china]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Sep 2025 06:14:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-18T06:14:18.417Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*grcmwxXBdXejc-r_i2VxLQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยราชวงศ์ซ่ง</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oJnMmIpcxbB1Pj0cvAf3WA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>เครื่องแต่งกายของในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960 ค.ศ. 1279) แบบเสื้อผ้าในสมัยราชวงศ์ซ่ง ได้รับอิทธิพลมาจากสมัยถัง แต่เนื่องจากสมัยนั้นแนวคิดตามหลักปรัชญาท่านขงจื้อ (สำนัก หรู่เจีย ) กำลังเฟื่องฟูทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ยึดคำสอนของท่านขงจื้อมาเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต และมีรสนิยมชื่นชมในความเป็นธรรมชาติเรียบง่าย ส่งผลให้แบบเสื้อผ้าของผู้คนในสมัยซ่ง ไม่เน้นลวดลายหวือหวา สีไม่ฉูดฉาดมีลักษณะเรียบง่าย สวมใส่สบาย อาทิ เครื่องแต่งกายเสื้อผ้าของข้าราชการในราชสำนัก จะมีลักษณะเป็นเสื้อคลุมยาว แขนเสื้อใหญ่จะใหญ่ บุรุษชนชั้นขุนนางส่วนใหญ่ที่สวมชุดทางการก็จะสวมหมวกประจำตำแหน่ง มีการแบ่งสีเสื้อผ้าเพื่อบ่งบอกยศตำแหน่ง สำหรับชุดแต่งกายเสื้อผ้าสตรี มีลักษณะเป็นเสื้อคลุมตัวใหญ่และยาว ช่วงคอตรงผ้าในส่วนรักแร้ทั้งสองข้างตัดแยกออกจากกัน หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า“ เสื้อกั๊กสมัยซ่ง” แบบเสื้อผ้าที่ได้รับความนิยมในหมู่นางสนมในวัง และสตรีทั่วไปในสมัยนั้น</p><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยราชวงศ์หยวน</strong></h3><p>สมัยราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1206-ค.ศ. 1368) เป็นสมัยที่มองโกลได้เข้ามายึดครองแผ่นดินจีน แต่ทว่าวัฒนธรรมการแต่งกาย ยังคงได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่น ดังนั้นเครื่องแต่งกายในสมัยนั้น จึงเป็นการผสมผสานระหว่างกลิ่นอายมองโกล และฮั่น ชุดแต่งกายบุรุษ สตรีในสมัยราชวงศ์หยวน ไม่ได้มีความแตกต่างกันเท่าไหร่นัก ยังคงเป็นลักษณะคล้ายชุดกี่เพ้า หรือชุดคลุมยาว (长袍) รูปแบบชุดเครื่องแต่งกาย ไม่มีความโดดเด่นเท่าใดนัก เน้นสวมใส่แบบเรียบง่าย แต่ในยุคนี้มีการพัฒนาเทคนิคการทอด้วยการใช้วัตถุดิบ ผ้าทอง และ ขนสัตว์ในการทอเสื้อผ้า มีการเลือกใช้วัตถุดิบตามรูปแบบชาวมองโกล เพื่อเป็นการแบ่งระหว่างการตัดเย็บแบบมองโกล หรือการตัดเย็บแบบฮั่น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/294/1*bSeaiOqDLD1D4NIv1irH4Q.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายบุรุษ สตรี สมัยราชวงศ์หยวน ที่มาของภาพ 王菲 ,(2020)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/264/1*QiKyXhIrtH7gPPf_gTlHIA.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายบุรุษ สตรี สมัยราชวงศ์หยวน ที่มาของภาพ 王菲 ,(2020)</figcaption></figure><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยราชวงศ์หมิง</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LvTssEI3GSC7Q_psBmJb-Q.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ในสมัยราช์วงศ์หมิง (ค.ศ. 1368-ค.ศ. 1645) ในยุคนั้น ทางการได้ให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูวัฒนธรรมการแต่งกายของชาวฮั่น ดังนั้นเครื่องแต่งกายจะมีกลิ่นอายการผสมผสานระหว่างสมัยฮั่น ถัง และซ่ง ชุดแต่งกายบุรุษ ยังคงมีลักษณะเป็นเสื้อคลุมยาวเป็นหลัก ส่วนข้าราชการจะเน้นสวมใส่ชุด“ ปู่ฝู” สวมหมวกผ้าแพรบาง ลายผ้าตรงกลางเสื้อคลุมยาวบ่งบอกถึงยศตำแหน่งทางราชการ สำหรับชุดสตรี มีลักษณะช่วงแขนกว้างบางครั้งก็มีหลายท่อน ส่วนกระโปรงจะเน้นเป็นกระโปรงบานสั้น และยาวและมีจีบรอบ แสดงถึงความพริ้วเบาเรียบง่าย แต่อย่างไรก็ตามการออกแบบมีความพิถีพิถัน มีการเน้นลายผ้าและเนื้อผ้าเป็นสำคัญ</p><h3><strong>ชุดแต่งกายในสมัยราชวงศ์ชิง</strong></h3><p>ในสมัยราชวงศ์ซิง (ค.ศ. 1644-ค.ศ. 1911) เป็นราชวงศ์สุดท้ายในระบบศักดินาและ ในประวัติศาสตร์แห่งราชวงศ์ของจีน ในด้านชุดแต่งกายแต่งกายที่มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ด้วยเช่นกัน แต่อย่างไรก็ตามการชุดแต่งกายในสมัยราชวงศ์ชิง ยังคงได้รับการตกทอดมาจากสมัยราชวงศ์หมิง ในขณะเดียวกันก็รับเอาจุดเด่นของแบบเสื้อสมัยฮั่นเข้ามาประยุกต์ ด้วยชุดแต่งกายบุรุษยังคงเน้นเสื้อคลุมยาว แบบเสื้อแจ๊คเก็ตของจีน เสื้อชั้นในเป็นแบบยืด ลักษณะเป็นเสื้อกล้าม (บราเซอร์ในสมัยปัจจุบัน) ผู้ชายในสมัยราชวงศ์ชิงจะต้องโกนศีรษะตรงหน้าผากออกครึ่งหนึ่ง ตามความคิดความเชื่อของราชวงศ์แมนจู อีกครึ่งกลางหัวให้ถักเปียยาว เสื้อแจ็คเก็ตแบบจีนจะสวมทับไว้ ด้านนอกสุด ของชุดเสื้อคลุมที่หลวมยาว ชุดลักษณะดังกล่าวจัดได้ว่าเป็นชุดพิธีการชุดแต่งกายที่เป็นเสื้อและกระโปรงของสตรีสมัยนั้น เป็นลักษณะผสมผสานระหว่างการแต่งกายของชาวฮั่นกับ ชาวแมนจู การสวมใส่ชุดแต่งกายในสมัยราชวงศ์ชิงนั้น แม้ว่ารูปแบบชุดจะดูธรรมดาและคล้ายคลึงกันทุกชนชั้น แต่เความแตกต่างกันอยู่ที่รายละเอียดของเนื้อผ้า และลวดลายที่แตกต่างกัน อาทิ ชนชั้นสูงบุคคลในราชสำนักก็จะใช้ผ้าไหมผ้าแพรเป็นวัตถุดิบในการตัดเย็บ หากเป็นชนชั้นสามัญชนก็จะใช้เพียงเนื้อผ้าธรรมดา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/238/1*ypHPt1GUo6RnhjmZl8lWnw.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายชายหญิงสมัยราชวงศ์ชิง ที่มาของภาพ 杨天松,(2020)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/288/1*DoEsPxmIfQpa--jYWZErHA.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายชายหญิงสมัยราชวงศ์ชิง ที่มาของภาพ 杨天松,(2020)</figcaption></figure><p>เอกสารอ้างอิง</p><p>王菲.(2020).<strong>元代服装</strong>. Retrieved from</p><p><a href="http://www.google.co.th/search?rlz=1CICHZL">www.google.co.th/search?rlz=1CICHZL</a> enTH727TH7388ei=m8LPWo61F4fgvASzyKaACQ&amp;q=</p><p>杨天松.(2020).<strong>明代服装</strong>. Retrieved from:</p><p><a href="http://www.google.co.th/search?rlz=1CCHZL">www.google.co.th/search?rlz=1CCHZL</a> enTH727TH738&amp;ei-m8LPWo61F4fgvASzyKaACQ&amp;q</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e93b027b324e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วัฒนธรรมการแต่งกายของชาวจีน 中国服饰文化 (1)]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-%E4%B8%AD%E5%9B%BD%E6%9C%8D%E9%A5%B0%E6%96%87%E5%8C%96-1-5210c03fce63?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5210c03fce63</guid>
            <category><![CDATA[bsru-บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[chinese-culture]]></category>
            <category><![CDATA[chinese]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Sep 2025 05:57:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-18T05:57:46.466Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pyhe8YllDak3hKfFLzh9Jg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><blockquote>เป็นที่ทราบกันดีว่าประโยชน์ของเครื่องแต่งกายเสื้อผ้าอาภรณ์พื้นฐาน คือเป็นสิ่งที่นำมาปกปิดร่างกายเพื่อให้เกิดความอบอุ่น นับจากหลายหมื่นปีที่ผ่านมาจากการค้นพบหลักฐานว่า ต้นกำเนิดบรรพบุรุษของมนุษยชาติที่มีวัฒนาการมาจากมนุษย์วานร ที่ไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าปกคลุมร่างกายแต่อย่างใด จากนั้นมา เมื่อพัฒนาการมนุษย์ในยุคหินเก่าเข้าสู่มนุษย์ยุคหินใหม่ ใกล้จะเป็นมนุษย์ปัจจุบันมากขึ้นจึงคิดเอาใบไม้หรือใบตองหรือหนังสัตว์มาปกปิดร่างกายแทนเสื้อผ้าอาภรณ์แทน นับจากนั้นมาเมื่อมนุษย์มีมันสมองที่สมบูรณ์มากขึ้น จึงทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ในการตัดเย็บเครื่องนุ่งห่ม เสื้อผ้า ของชนเผ่าของชนชาติของตนนับจากนั้นมาวิวัฒนาการการแต่งกายของมนุษยชาติก็เริ่มเกิดขึ้นมา (笠原仲, 1987) นอกจากนี้การที่มนุษย์สามารถสร้างสรรค์หรือผลิตเสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่ให้มีความอบอุ่นแล้ว ชุดแต่งกายยังเป็นสิ่งที่สะท้อนความคิดความเชื่อของชนชาตินั้น ๆ ได้เป็นอย่างดี</blockquote><p>ประเทศจีนมีประวัติศาสตร์มานานมาถึงห้าพันกว่าปี ดังนั้นวัฒนธรรมการแต่งกายของชาวจีนก็ย่อมมีมายาวนานพอ ๆ กับประวัติศาสตร์ชาติจีนเช่นกัน ในสมัยอดีตกาลบรรพบุรุษชาวจีนในแต่ละยุคสมัยมีวัฒนธรรมการแต่งกายที่แตกต่างกันไป ตามกาลเวลา ตามธรรมเนียมปฏิบัติของแต่ละชนเผ่า ในสมัยบรรพกาลชนชาติจีนยังไม่มีเอกลักษณ์ในการแต่งกายที่ชัดเจน เพราะยังขาดเอกภาพด้านการปกครอง ทำให้มีความยากลำบากในการสร้างเอกลักษณ์ในเรื่องดังกล่าว กอรปกับประเทศจีนเป็นประเทศที่มีประชากรจำนวนมาก มีอาณาเขตที่กว้างใหญ่ไพศาล มีชนกลุ่มน้อยทั้งหมด 56 ชนเผ่า แต่ละชนเผ่าย่อมมีความคิดความเชื่อเกี่ยวกับชุดแต่งกายและการแต่งกายที่แตกต่างกันไป ทำให้ชุดแต่งกายหรือชุดประจำชนเผ่าเป็นชุดที่มีความสวยงามมีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นแตกต่างกันไป</p><p>นอกจากนี้ชุดแต่งกายของแต่ละชนชาติ ยังแฝงด้วยเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชนชาติของตนเองเสมอเช่น ชนชาติม้ง (苗族) ชาวม้งเป็นชนชาติที่มีชุดประจำชนเผ่าที่มีลายปักษ์สวยงาม มีเอกลักษณ์เฉพาะที่โดดเด่น นอกจากนี้ชาวม้งยังมีความเชื่อเกี่ยวกับการสวมใส่เครื่องประดับเครื่องเงินจำนวนมาก เพื่อความโชคดี ดังนั้นในการสร้างสรรค์สิ่งที่มีคุณค่าทางวัฒนธรรมนั้น อาจต้องคำนึงถึงจารีตขนบธรรมประเพณี วิถีชีวิตความคิด ความเชื่อใน การนับถือศาสนา มาตรฐานความงามของผู้คนในสังคม เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการสร้างสรรค์ชุดแต่งกายแต่งกายที่มีเอกลักษณ์เหมาะสมกับผู้สวมใส่ กอรปกับการสร้างเป็นเอกลักษณ์ชุดแต่งกายที่โดดเด่นของชนชาตินั้น ๆ (伏爱华,2015) และสามารถทำให้คนรุ่นหลัง มองว่าเป็นสิ่งที่ดีงามควรค่าแก่การสืบสานให้คงอยู่ต่อไปจากรุ่นสู่รุ่นจนกลายเป็นวัฒนธรรมการแต่งกายของแต่ละชนชาติขึ้นมา</p><p>วิวัฒนาการการสร้างสรรค์ พัฒนาชุดแต่งกายของชาวจีน มีเส้นทางการพัฒนากว่าจะมาเป็นชุดประจำชาติที่มีเอกลักษณ์เฉกเช่นทุกวันนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก มีการล้มลุกคลุกคลานมาหลายครั้งหลายครา จนกว่าจะพัฒนามาถึงการสร้างอัตลักษณ์ที่โดดเด่นที่แสดงความเป็นชนชาติจีนได้จนเป็นหนึ่งเดียว ชาวจีนสามารถสร้างอัตลักษณ์ในเรื่องของชุดแต่งกายร่วมกันได้โดยไม่แบ่งแยก คือ การมีชุดประจำชาติร่วมกันของชนชาติจีน ในอดีตที่บรรพบุรุษของชาวจีน ได้ผ่านการคิดค้นพัฒนาการแต่งกายของชนชาติจีนมาอย่างยาวนานและต่อเนื่องนั้น นับเป็นคุณาปการอย่างใหญ่หลวงต่อชาวจีน จนในที่สุดจนสามารถสร้างสรรค์อัตลักษณ์การแต่งกายของจีนให้โดดเด่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และสามารถหล่อหลอมเป็นวัฒนธรรมการแต่งกายของชนชาติจีน และแสดงถึงความเป็นจีนอย่างโดดเด่นมีอัตลักษณ์ จนเป็นเป็นที่ยอมรับของผู้คนทั่วโลก ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจที่คนรุ่นหลังตลอดจนผู้ที่ศึกษาภาษาและวัฒนธรรมจีน ควรศึกษาถึงห้วงเวลาของวิวัฒนาการแต่งกายของชาวจีนในแต่ละยุคสมัยดังที่จะนำเสนอต่อไปนี้</p><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยราชวงศ์ฉิน</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/934/1*2ohWbx4e4gVU1LztEkD8SQ.png" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ในสมัยราชวงค์ฉิน (221–220 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายในยุคสมัยนั้น ลักษณะเด่นของชุดแต่งกายในยุคนี้ คือได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของลัทธิเต๋า ที่มีความเชื่อเกี่ยวกับธรรมชาติและความสมดุลของสรรพสิ่งในจักรวาล ดังนั้นลักษณะของชุดแต่งกายรวมถึงสีของเสื้อผ้าจึงมีความเป็นธรรมชาติ เรียบง่ายไม่ฉูดฉาด สีของเสื้อผ้าจะเป็นการผสมผสานระหว่างสีเสื้อผ้าที่จักรพรรดิ์จิ๋นซีฮ่องเต้เป็นผู้กำหนด และสีเสื้อผ้าตามจารีต ประเพณี ซึ่งลักษณะชุดแต่งกายทั้งบุรุษ สตรี จึงมีข้อจำกัดทั้งรูปแบบและสีอย่างเครงครัด โดยทางการจะเป็นผู้กำหนด คือ ชุดแต่งกายของบุรุษจะเป็นแบบคลุมยาว กรอมเท้า มีลักษณะแบบลำลองมากกว่าทางการ สำหรับชุดสตรีในสมัยราชวงศ์ฉินก็จะมีลักษณะเป็นสองชิ้น คือท่อนบนเป็นเสื้อคลุมยาวแขนใหญ่ มีลักษณะป้ายทับอาจใช้เชือกหรือเข็มขัด คาดเพื่อให้อยู่ตัว ส่วนท่อนล่างก็จะมีลักษณะเป็นกระโปรงคลุมยาว โดยจะถูกผ้าคลุมท่อนบนทับอักครั้งหนึ่ง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/342/1*-ytBEr2cgreFUW3g-m40cA.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบขุดแต่งกายบุรุษ สตรีสมัยราชวงศ์ฉิน ที่มาของภาพ :王昆，(2020)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/382/1*11WStCufjVyZoCYsuaRyYQ.png" /><figcaption>ภาพประกอบขุดแต่งกายบุรุษ สตรีสมัยราชวงศ์ฉิน ที่มาของภาพ :王昆，(2020)</figcaption></figure><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยราชวงศ์ฮั่น</strong></h3><p>ในสมัยราชวงศ์ฮั่น (202 ปีก่อนคริสตศักราช — ค.ศ. 8) อาณาจักรฮั่นนับเป็นศูนย์กลางของชนชาติจีนและวัฒนธรรมจีน（华一汉文化）ดังนั้นในยุคต่อมายังคงยึดถือวัฒนธรรมของชนชาติฮั่นเป็นสำคัญ ในด้านรูปแบบเสื้อผ้าหรือชุดแต่งกายของชาวฮั่น นับว่าเป็นชุดแต่งกายแบบดั้งเดิมของชนชาติจีน ที่ถูกพัฒนามาจนถึงยุคปัจจุบัน( 未柏年, 1999 ) โดยลักษณะชุดแต่งกายในยุคนี้ ชุดของสตรีจะมีลักษณะเป็นเสื้อคลุมยาว เสื้อลำลองแบบยาวบ้าง สั้นบ้าง เสื้อนวมสั้น กระโปรงยาว ในยุคนี้ผ้าที่มีลักษณะการถักทอได้รับความนิยมมากในสมัยนี้ สำหรับผู้มีฐานะดีจะเลือกสวมใส่ ผ้าแพรหรือผ้าไหม ซึ่งมีความสวยงามเป็นอย่างมาก สำหรับการแต่งกายของบุรุษ โดยทั่วไปจะสวมใส่เสื้อผ้าที่มีลักษณะเป็นเสื้อแขนสั้น กางเกงขาบานยาวกรอมเท้า สำหรับผู้มีฐานะดีจะเลือกสวมใส่ ผ้าแพรหรือผ้าไหมตามความเหมาะสม ตามฐานะและสถานภาพทางสังคม แต่ถ้าหากฐานะยากจนจะสวมเสื้อแขนสั้นที่ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อหยาบ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/142/1*xqHO7nWKMqLGjuc1kN_d8w.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายบุรุษ สตรีสมัยฮั่น ที่มาของภาพ 李英, (2021)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/202/1*uvqpx-rOsm_r5VE2bo8CjQ.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายบุรุษ สตรีสมัยฮั่น ที่มาของภาพ 李英, (2021)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/184/1*tbG4FnLgobaIWTTn7hAB1g.jpeg" /><figcaption>ภาพประกอบชุดแต่งกายบุรุษ สตรีสมัยฮั่น ที่มาของภาพ 李英, (2021)</figcaption></figure><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยราชวงศ์เว่ยจิ้น</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qTf3cETQDYww_iWjL2ljHQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ชุดแต่งกายในสมัยราชวงศ์เว่ยจิ้น (ค.ศ. 220-ค.ศ. 589) ลักษณะของชุดแต่งกายในในสมัยนั้นเป็นช่วงที่สืบต่อจากราชวงศ์ฮั่นจึงได้ได้รับอิทธิพลมาจากยุคราชวงศ์ฮั่น ผนวกกับได้รับอิทธิพลจากเครื่องแต่งกายของชนกลุ่มน้อยเข้ามาผสมผสาน ทำให้ชุดแต่งกายสมัยดั้งเดิม มีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมบ้างเล็กน้อย ลักษณะเด่นของชุดแต่งกายชาย หญิงไม่ว่าจะเป็นกษัตริย์ เชื้อพระวงศ์จนถึงประชาชนทั่วไป เสื้อผ้าจะมีลักษณะทรงใหญ่ แขนกว้าง แบบหลวม ๆ และมีเข็มขัดหรือผ้าคาดตกส่วนอก หากเป็นชุดแต่งกายบุรุษจะมีการเปิดแผงหน้าอกเล็กน้อย ไหล่เสื้อลู่ลง แขนเสื้อกว้างสวมใส่สบาย ส่วนชุดของสตรีแขนเสื้อจะยาวและกว้าง กระโปรงยาวลากพื้น เข็มขัดจะคาดให้ดูเป็นชั้น ๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความสุภาพ และสง่างาม ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเสื้อผ้าของตัวละครในเรื่องสามก๊ก</p><p>จะเห็นได้ว่าชุดแต่งกายในยุคสมัยเว่ยจิ้น มีลักษณะเรียบง่าย เน้นสวมใส่สบาย ไม่แบ่งชั้นวรรณะ ทำให้ผู้สวมใส่มีความรู้สีกผ่อนคลาย เรียบง่าย เหมาะสมกับยุคสมัยที่มีความเป็นอยู่ที่พอเพียงและผาสุก</p><h3><strong>ชุดแต่งกายสมัยสุยและถัง</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CzakwpoR4rQPQ067gb_5cw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu</figcaption></figure><p>ในสมัยสุยและสมัยถัง (ค.ศ. 581 ค.ศ. 907) ลักษณะเครื่องแต่งกายของสมัยสุยและสมัยถังมีลักษณะหรือรูปแบบเสื้อผ้าที่มีความใกล้เคียงกันกันมาก จึงสามารถนำมารวมกันได้ ซึ่งเสื้อผ้าต้นสมัยราชวงศ์สุยค่อนข้างจะมีลักษณะเรียบง่ายเสื้อผ้ายังคงมีลักษณะเป็นแบบเสื้อคลุมยาว เมื่อกษัตริย์สุยหยางขึ้นครองราชย์ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในสังคม ซึ่งส่งผลให้เสื้อผ้าในยุคสมัยดังกล่าวได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบให้สวยงามทันสมัยมากขึ้น ต่อมาในสมัยราชวงศ์ถัง นับว่าเป็นยุคที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของราชวงศ์ของจีนในด้านของเครื่องแต่งกายหรือเสื้อผ้าก็จะเน้นมีความประณีตพิถีพิถัน ในการออกแบบลวดลายบนผืนผ้าให้มีสีสันสวยงาม มีรูปแบบเสื้อผ้าที่ทันสมัย มีลูกเล่น ฝีมือการออกแบบต้องมีความผสมผสานลงตัว อย่างสวยงาม กล่าวคือถึงแม้รูปแบบหรือลักษณะของเสื้อผ้าจะเป็นแบบเรียบง่ายก็ตาม แต่เน้นการออกแบบลวดลายบนผืนผ้าอย่างสวยงามซึ่งลวดลายดังกล่าวจะแฝงด้วยในนัยยะทางวัฒนธรรมและความหมายที่ดีเสมอ เช่น ลายมังกร หงส์ ลายปลาลายดอกไม้ ลายหญ้าหรือสรรพสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ</p><p>นอกจากนี้การออกแบบเสื้อผ้าให้กับผู้คนในสมัยราชวงศ์ถังนั้น จะต้องคำนึงถึงรูปแบบอุปลักษณะนิสัยของผู้คนในสมัยนั้นด้วย เช่น จะต้องเป็นรูปแบบที่แสดงถึงความอิสระ เปิดเผย น่าดึงดูดใจ สวมใส่สบายเหมาะกับรูปร่างอวบไม่อับจนเกินไป เพราะมาตรฐานความงามของผู้คนในสมัยคือรูปร่าง อวบท้วม ซึ่งต่อมารูปแบบเสื้อผ้าในสมัยราชวงศ์ถังก็ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่อง แม้ในปัจจุบันยังมีการตัดเย็บหรือสวมใส่เสื้อผ้าตามแบบของราชวงศ์ถังในพิธีสำคัญวันสำคัญเพื่อเป็นการระลึกถึงรูปแบบเสื้อผ้าที่มีความสวยงามสวมใส่สบาย</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><p>王昆. (2020).<strong>秦朝服装</strong>. Retrieved from</p><p><a href="http://img.2chcn.com/2014/01/fafdbb28.jpg">http://img.2chcn.com/2014/01/fafdbb28.jpg</a></p><p>李英. (2021).<strong>汉朝服装</strong>. Retrieved from</p><p>https//baike baidu com/pic/160368/16346827/d6ca7bcb0a46f21fb8cb5515f6246b600d33aefc?fr%=lemma&amp;ct=cover#aid</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5210c03fce63" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วัฒนธรรมการดื่มสุราของจีน (中国酒文化)]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%94%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-%E4%B8%AD%E5%9B%BD%E9%85%92%E6%96%87%E5%8C%96-9ff2be79d09e?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9ff2be79d09e</guid>
            <category><![CDATA[bsru-บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[chinese-culture]]></category>
            <category><![CDATA[มบส]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Mar 2025 13:42:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-10T13:42:31.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TWBuntnHsU9FDrCB1xv30A.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID 4960449959</figcaption></figure><p>ในสังคมจีนถือว่าสุราเป็นสิ่งสำคัญที่ผูกพันกับชีวิตของคนจีน มาเป็นเวลายาวนานหลายพันปี การดื่มสุราของชาวจีนนับว่าเป็นภาพของบรรยากาศเฉลิมฉลองที่ครึกครื้น สนุกสนาน แต่ในทางกลับกัน การดื่มสุราในวัฒนธรรมการดื่มสุราของจีนก็มีสิ่งที่สร้างสรรค์แฝงอยู่ไม่น้อย กล่าวคือ ในอดีตการดื่มสุรานับว่าเป็นกลอุบายที่สำคัญในการคิดวางแผน ทำการใหญ่ของจีนในทุก ๆ ด้าน ไม่ว่าการพูดคุยเจรจาพาทีในเรื่องการค้าขายการงานต่าง ๆ เมื่อมีการดื่มสุราย่อมมีบรรยากาศที่สนุกสนานครื้นเครง เป็นกันเอง นำมาซึ่งความสำเร็จตามจุดม่งุหมายเสมอ ต่อมาไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็ตามจึงทำให้เกิดธรรมเนียมปฏิบัติในการดื่มสุราระดับในของสังคมจีน นอกจากนี้การดื่มสรุาของชาวจีนยังแฝงนัยยะทางวัฒนธรรมอีกมากมาย ความคิดดังกล่าวได้ปลกูฝังและสืบทอดขึ้นทุกมาสู่ลูกหลานจนถึงยุคปัจจุบัน ดังนั้นภาพของการดื่มสุราของชาวจีนจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็นเป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมการดื่มสุรา (酒文化) จึงมีความน่าสนใจว่า การดื่มสุราของชาวจีน ทำไมถึงกลายเป็นวัฒนธรรมการดื่มสุราขึ้นมาในสังคมจีน จนเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qmXNEpBUY7FJeFIYk_I-XA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/958/1*tp-l_AzolF3QpcFZHGuoKQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID 664025152/ J19256535564</figcaption></figure><p>การที่ประเทศจีนมีวัฒนธรรมการดื่มสุรานั้น อาจเนื่องด้วยเหตุผลที่ว่าประเทศจีนเป็นต้นกำเนิดของการค้นพบกรรมวิธีในการผลิตสุรา ซึ่งมีหลักฐานการบันทึกทางประวัติศาสตร์ไว้ว่า</p><blockquote>东汉许慎《说文解字》云: “古者少康 初作資帝、林酒、少康、杜康也。</blockquote><p>จากบันทึกของ《说文解字》 “ตู้คัง 杜康” แห่งราชวงศ์เซี่ยเป็นผู้ค้นพบกรรมวิธีผลิตสุราขึ้น ต่อมาตู้คังได้รับการขนานนามให้เป็นชื่อของสุราที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ของจีน จากสมัยบรรพบุรุษของชาวจีน สุรากับวิถีชีวิตของชาวจีนนั้นเป็นเรื่องที่มีความเกี่ยวข้องกันอย่างแนบแน่น เช่น มีครั้งหนึ่งที่โจโฉได้แต่งบทกวีไว้ว่า</p><blockquote>“จะคลายเศร้าโศกาอย่างไรหากชีวิตไร้ซึ่งตู้คัง”</blockquote><p>จากหลักฐานการจารึกตัวอักษรเจี่ยกู่เเหวิน คำว่า “สุรา”หรือ “จิ่ว” (酒) ในสมัยราชวงศ์ซางได้มีอักษรคำนี้ปรากฏขึ้นแล้ว จะเห็นได้ว่าประวัติเกี่ยวกับสุรา รวมถึงสุราที่ผูกพันกับวิถีชีวิตชาวจีนมาอย่างยาวนาน จึงกลายเป็นวัฒนธรรมการดื่มสุรา ทำให้ประวัติเกี่ยวกับสุราของจีนมีประวัติมาอย่างยาวนานเช่นกัน (杨宽,1964)</p><h3><strong>สุราและนัยยะทางวัฒนธรรมจีน</strong></h3><p>ในแง่มุมมิติทางวัฒนธรรม สุรานับว่ามีบทบาทสำคัญในวัฒนธรรมของจีน เพราะในอดีตประเพณีต่าง ๆ ที่สำคัญ มักมีความเกี่ยวข้องกับสุราเสมอ ได้ยอมรับและได้รับการปฏิบัติสืบทอดกันมาอย่างยาวนาน อาทิ การใช้สุราในพิธีบวงสรวง คนโบราณมักจะใช้สุราบวงสรวง สักการะต่อฟ้าดิน ภูเขา เทพเจ้า แม่น้ำลำธาร ราชสำนัก อาราม ตลอดจนบรรพบุรุษและดวงวิญญาณต่าง ๆ โดยจะเทเหล้าลงบนพื้นดิน แต่หากเป็นการบวงสรวงต่อแม่น้ำ ก็มักจะเทสุราลงพื้นผิวน้ำ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zXhrgDex5GkBe1TBXFkKnw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID youzeshijiuye</figcaption></figure><p>นอกจากนี้สุรายังใช้เป็นเครื่องมือในการแสดงความเคารพ ต่ออาวุโสจึงมีธรรมเนียมการชนแก้วสุรา เรียกว่า “จิ้งจิ่ว”（敬酒）โดยผู้ที่มีอาวุโสน้อยกว่าจะนำแก้วสุราของตนไปขอชนแก้วกับผู้อาวุโสสูงกว่า ในขณะที่ชนแก้ว แก้วสุราของผู้ที่อาวุโสน้อยกว่าจะต้องอยู่ต่ำกว่าแก้วของผู้ที่โสมากกว่าสักเล็กน้อย เพื่อเป็นการแสดงความเคารพ พร้อมทั้งอวยพรให้ผู้อาวุโสตามวาระหรือโอกาสสำคัญ เช่น วาระครบรอบวันเกิด วาระวันปีใหม่ หรือ วันตรุษจีน วาระในงานมงคลต่าง ๆ ซึ่งการชนแก้วเป็นการแสดงความเคารพและให้เกียรติผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นญาติสนิท มิตรสหาย ดังนั้นผู้ที่ขอไปชนแก้วจะต้องดื่มให้หมดแก้วเพื่อแสดงความจริงใจของตนเอง การปฏิบัติเช่นนี้นับว่าเป็นสิ่งที่สังคมจีนได้ปลูกฝังให้ลูกหลานได้ปฏิบัติสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น จนกลายเป็นวัฒนธรรมการดื่มสุราของจีนมาอย่างช้านาน ดังนั้นสามารถกล่าวได้ว่าการดื่มสุราของชาวจีนนอกจากเป็นการสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลายสนุกสนานในการพบปะสังสรรค์แล้วการดื่มสุรายังแฝงด้วยการสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงามที่เรียกว่าวัฒนธรรมในสังคมจีนให้คงอยู่ต่อไป</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/568/1*niafKhDW7UJPSB9lAdzgCg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID 26589175979</figcaption></figure><h3><strong>สุราที่มีชื่อเสียงของจีน</strong></h3><p>ประเทศจีนเป็นประเทศแห่งสุรา มีการผลิตสุราทั่วทุกแห่งของประเทศจีน ในแต่ละมณฑลแต่ละท้องถิ่น จะพยายามคิดค้นกรรมวิธีนำวัตถุดิบชั้นดีที่หาได้ในท้องถิ่น มาผลิตสุราเพื่อให้เกิดเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันไปตามวัตถุดิบที่นำมาผลิต สุราที่มีชื่อเสียงของจีนมีจำนวนไม่น้อย แต่สุราที่ได้รับการยอมรับว่ามีคุณภาพ มาตรฐานของสุราของจีนและของโลก ได้แก่สุราเหมาไถ (茅台) สุราหวู่เหลียงเย่ (五粮液) สุราเฝินจิ่ว (汾酒) สุราจู่เย่ชิง (竹叶青) สุราหลู่โจวเหล่าเจี้ยว (泸州老窖) เป็นต้น ซึ่งล้วนเป็นสุราที่มีชื่อเสียงของจีน และเป็นที่รู้จักระดับโลกทั้งสิ้น การที่จีนจะคิดค้น พัฒนาวิธี การผลิตสุราให้มีคุณภาพ มาตรฐานได้นั้น มีที่มาที่ไปอย่างน่าสนใจ ดังนี้</p><p><strong><em>1)</em></strong><em> </em><strong><em>สุราเหมาไถ 茅台酒</em></strong></p><p>สุราเหมาไถเป็นสุราเป็นสุราชั้นเยี่ยมของจีน กล่าวคือเป็นสุราประจำชาติของจีน (国酒) เหมาไถเป็นสุราที่หมักจากธัญพืชและเป็นสุราที่ลือชื่อหนึ่งในสามของโลก (อีกสองชนิดคือวิสกี้ที่ผลิตจากสก็อตแลนด์และบรั่นดีที่ผลิตจากคอนญักของฝรั่งเศส) สุราเหมาไถได้รับการตั้งชื่อตามตำบลเหมาไถ อำเภอหวยเหริน มณฑลกุ้ยโจว สุราเหมาไถมีปริมาณแอลกอฮอร์ 52–54 ดีกรี เป็นตัวแทนของสุราขาว ประเภทกลิ่นหอมแรง ผลิตจากธัญพืชชั้นดี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/474/1*SB8m--P1s_en4ovdzd5Vmw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID 2018278880</figcaption></figure><p>ในปัจจุบันสุราเหมาไถมีราคาสูงมาก เนื่องจากเป็นที่นิยมและใช้วัตถุดิบในการผลิตขั้นดี มีคุณภาพสูง ในสังคมจีนมีความเชื่อว่าการดื่มสุราเหมาไถจะเป็นประโยชน์ต่อสุขภาพมากกว่าทำลายสุขภาพ ในอดีตสุราเหมาไถเป็นสุราที่ถูกยกระดับให้เป็นสุราประจำชาติ ดังนั้นผู้ที่สามารถดื่มสุราเหมาไถได้นั้น จะต้องเป็นระดับผู้นำและบุคคลสำคัญของจีน และเป็นผู้นำของประเทศอื่นเท่านั้น การดื่มสุราเหมาไถจะดื่มในวาระหรือโอกาสพิเศษหรือโอกาสสำคัญเท่านั้น แต่ในปัจจุบันการดื่มสุราเหมาได้ขยายวงกว้างมากขึ้น หากใครมีฐานะทางเศรษฐกิจดีก็สามารถดื่มสุราเหมาไถได้เช่นกัน ราคาของสุราเหมาไถขึ้นอยู่กับปีผลิต ปีผลิตที่ต่างกัน ยิ่งปีผลิตที่นานก็ยิ่งจะทำให้ราคาสูงตามไปด้วย ระดับของรสชาติก็จะมีความแตกต่างกันบ้างเล็กน้อย</p><p><strong><em>2) สุราหวู่เหลียงเยว์ 五粮液酒</em></strong></p><p>สุราหวู่เหลียงเยว์ 五粮液เป็นสุราชนิดที่มีกลิ่นหอมแรง ผลิตจากโรงสุราเหลียงเย่ อี๋ปิน ในมณฑลเสฉวน เล่ากันว่า 3,000 ปีที่แล้ว ที่เมืองอี๋ปิน กิจการกลั่นเหล้าเกิดขึ้นแล้ว ต่อมามีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในสมัยราชวงศ์ฮั่น และเจริญรุ่งเรืองที่สุดในสมัยราชวงศ์ถัง สุราชนิดนี้มีเอกลักษณ์ 4 ประการ คือ กลิ่นหอมแรง ใสไร้สี มีรสหวานปนเปรี้ยว และมีกลิ่นหอมติดปากนาน ในปัจจุบันสุราหวู่เหลียงเยว์ มีราคาใกล้เคียงกับสุราเหมาไถเนื่องจากเป็นสุราที่หมักจากธัญพืช มีคุณภาพสูง เป็นสุราที่ดื่มแล้วเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย ด้วยคุณสมบัติดังกล่าวทำให้เป็นสุราหวู่เหลียงเยว์ ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วทั้งในประเทศจีน และต่างประเทศ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AbjDKzIhA1ni0N_Ldoa2Ng.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID V18758213423</figcaption></figure><p>ชาวจีนเป็นชนชาติที่มีมิตรไมตรีจิตที่ดีต่อญาติสนิทมิตรสหาย หากมีบรรยากาศพบปะ เพื่อนชาวจีนก็มีรับรองให้ดีที่สุด สุราจีนจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้บนโต๊ะอาหาร จึงทำให้เกิดวัฒนธรรมการดื่มสุราเกิดขึ้นในสังคมจีน เนื่องจากประเทศจีนเป็นประเทศแรกที่มีการค้นพบกรรมวิธีการผลิตสุรา ทำให้ประเทศจีนสามารถผลิตสุราขึ้นมากมายหลายประเภท นอกจากนี้วัฒนธรรมการดื่มสุราของชาวจีนมีนัยยะสำคัญคือการแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส ซึ่งในการชนแก้วหรือจิ้งจิ่ว (敬酒) จึงเป็นการแสดงเคารพนอบน้อมต่อผู้อาวุโสและแขกผู้มาเยือน เพื่อให้เกิดความคุ้นเคยกันมากขึ้น ทำให้บรรยากาศการเฉลิมฉลองเป็นไปอย่างสนุกสนาน ครื้นเครง แต่ในมิติทางวัฒนธรรมแล้ววัฒนธรรมการดื่มสุราของจีนเป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงการปลูกฝังความนอบน้อมต่อผู้อื่น</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9ff2be79d09e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[วัฒนธรรมอาหารของจีน (中国饮食文化)]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%92%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-%E4%B8%AD%E5%9B%BD%E9%A5%AE%E9%A3%9F%E6%96%87%E5%8C%96-7dce456e2a50?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7dce456e2a50</guid>
            <category><![CDATA[chinese-culture]]></category>
            <category><![CDATA[bsru-บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[chinese-food]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Mar 2025 12:55:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-10T12:55:01.285Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ItMd1Xpep2m_HzoYNll_Iw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID 9478022863</figcaption></figure><p>ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานมากกว่าห้าพันปี วัฒนธรรมอาหารของจีนย่อมมีประวัติศาสตร์และความเป็นมาที่ยาวนานเช่นกัน เป็นที่ทราบกันดีว่าอาหารกับวิถีชีวิตมนุษย์เป็นของคู่กัน มีมนุษย์เกิดขึ้นย่อมมีอาหารหล่อเลี้ยงชีวิตมนุษย์ให้เจริญเติบโต ดังนั้นสองสิ่งนี้จะต้องมีการพัฒนาหรือสรรค์สร้างไปพร้อม ๆ กัน ชนชาติจีนหรือชาวจีนเป็นผู้ที่ให้ความสำคัญกับการกินเป็นอย่างมาก เพราะคำว่า กินหรือรับประทาน ในมิติสังคมจีนและวัฒนธรรมจีนแล้ว นอกจากแสดงถึงความอิ่มในเชิงสรีระวิทยา ที่เป็นความต้องการพื้นฐานในการบริโภคอาหารของมนุษย์แล้วนั้น ยังแสดงความหมายเชิงนัยยะว่า หากใครได้รับรู้ถึงความอิ่มแล้วนั้น ในด้านจิตใจก็จะมีความอิ่มเอมใจ ปิติยินดีไปด้วย ย่อมส่งผลให้ทั้งสองฝ่ายได้รับความสุขไปด้วยกัน ด้วยความคิดความเชื่อดังกล่าวทำให้ชาวจีน มีความใส่ใจและพิถีความใจในเรื่องอาหารการกินเป็นอย่างมากไม่ว่าจะเป็นอาหารที่สร้างสรรค์จากความคิดความเชื่อที่สืบสานต่อกันมา รวมถึงอาหารมงคลประเภทต่าง ๆ มีอาหารหลายประเภทที่นำมาประกอบในพิธีมงคล หรือนำมารับประทานในวันสำคัญต่าง ๆ อาทิ ในวันตรุษจีนต้องรับประทานปลา เพราะคำว่า “ปลา” “鱼” ในภาษาจีนจะพ้องเสียงกับคำว่า “余” ที่มีความหมายว่า “เหลือกินเหลือใช้”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XQjhnr2qtNdFcNnniyUFdA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID X1377866103</figcaption></figure><p>เช่นเดียวกันการรับประทานขนมทังหยวน ในวันตรุษจีนย่อมมีความหมายที่ดีเช่นเดียวกัน เพราะไปพ้องเสียงกับ คำว่า “ถ๋วนหยวน ” “团圆 ที่แปลว่า “สามัคคี”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*LUal-GF9JJYB-5tuhv92HA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID:560258191</figcaption></figure><p>นอกจากนี้ชาวจีนยังให้ความใส่ในในการเลือกเฟ้นอาหารที่มีความหมายดีเป็นมงคล และให้ความระมัดระวังกับอาหารที่ไม่เป็นมงคลด้วยเสมอ อาทิ ชื่ออาหารที่ไปพ้องเสียงกับเสียงภาษาจีนที่ไม่เป็นมงคล นอกจากที่กล่าวมาในการรับรองแขกในสังคมจีน ย่อมเลือกเฟ้นอาหารที่ขึ้นชื่อมารับรองแขกและเพื่อนฝูงเสมอ ประเด็นดังกล่าวเป็นผลทำให้วัฒนธรรมอาหารของจีนมีการสืบสานและพัฒนาไปอย่างต่อเนื่อง ( 陈玢, 2014, 386 ) จนกลายเป็นวัฒนธรรมอาหารของประเทศจีนที่มีประวัติความเป็นมาอย่างยาวนานและน่าสนเป็นอย่างยิ่ง</p><h3><strong>ลักษณะเด่นของอาหารจีน</strong></h3><p>ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล ทำให้ประเภทอาหาร วัตถุดิบ รสชาติ และวัฒนธรรมอาหารของจีนในแต่ละภูมิภาค ย่อมมีลักษณะเด่น หรือมีลักษณะเฉพาะที่มีความแตกต่างกันหลาย เพราะอาจเนื่องด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์ สภาพแวดล้อม ความคิดความเชื่อ ธรรมเนียมปฏิบัติของแต่ละท้องถิ่น ย่อมส่งผลให้รสชาติของอาหารมีความแตกต่างกันอย่างมาก อาทิ ในมิติทางภูมิศาสตร์ ชาวจีนที่อาศัยอยู่ในภาคเหนือของประเทศจีน ซึ่งเป็นเขตที่มีอากาศหนาว ก็จะนิยมทานอาหารรสชาติจืด และเค็มและนิยมรับประทานแป้งแปรรูป เช่น ซาลาเปา หมั่นโถ เกี๊ยว เกี๊ยวน้ำ บะหมี่ มากกว่ารับประทานข้าวสวยเป็นอาหารหลัก เพราะอากาศหนาวต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติ และต้องทานอาหารประเภทร้อน ๆ พร้อมซุป และอาหารขึ้นชื่อเฉพาะถิ่นก็จะแตกต่างกันไป อาทิ อาหารที่ขึ้นชื่อของเมืองปักกิ่งก็ คือ เป็ดปักกิ่ง อาหารขึ้นชื่อของเมืองเทียนจิน ได้แก่ ซาลาเปาโก่วปู้หลี่ ส่วนชาวจีนที่อาศัยอยู่ที่ภาคใต้ของจีนจะนิยมรับประทานอาหารที่มีรสชาติเผ็ด เผ็ดร้อน มากกว่าชาวจีนที่อาศัยในภาคอื่นของจีน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2-B8nrK_44RssrTZWDtSlA.jpeg" /><figcaption>อาหารหลักประเภทแป้งของคนทางใต้จะเป็นข้าว ส่วนอาหารหลักของคนทางเหนือจะเป็นซาลาเปาหรือหมั่นโถ ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID:2808045533</figcaption></figure><p>อย่างไรก็ตามยังมีคำกล่าวที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมอาหารของจีนในแง่มุมของรสชาติอาหารจีนว่า “ภาคเหนือนิยมทานรสชาติหวาน ภาคใต้นิยมทานรสชาติเค็ม ภาคตะวันออกนิยมรสเปรี้ยว ภาคตะวันตกนิยมรสเผ็ด” ซึ่งชาวจีนที่อาศัย กระจายตัวอยู่ทุกมณฑลของจีนจะมีรสนิยมในการบริโภครสชาติอาหารจีนที่แตกต่างกันตามความเคยชินและความนิยมตามภูมิภาคและภูมิประเทศ และต่อมามีผู้เชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรมอาหารของจีน ได้รวบรวมประเภทอาหารของจีนตามรสชาติและความนิยมของผู้คนในภูมิภาคนั้น ๆ เป็นหลัก ทำให้ในปัจจุบันอาหารจีนได้จำแนกอาหารขึ้นชื่อของจีน ออกเป็น 8 ประเภทใหญ่ ๆ ได้แก่ อาหารกวางตุ้ง อาหารซานตง อาหารเสฉวน อาหารหูหนาน อาหารฮกเกี้ยน อาหารเจียงซู อาหารเจ้อเจียงและอาหารอันฮุย จะเห็นได้ว่าแต่ละภูมิภาคของจีนจะมีอาหารที่มีรสชาติต่างกันถือเป็นลักษณะพิเศษหรือเอกลักษณ์ของอาหารแต่ละพื้นที่ ในแต่ละภูมิภาคของจีนนั่นเอง</p><h3><strong>อาหารขึ้นชื่อแปดประเภทของจีน</strong></h3><p>การกำหนดแบ่งประเภทอาหารจีนไว้เป็นแปดประเภทนั้น ได้จำแนกตามประเภทอาหารและวัฒนธรรมอาหารแบบดั้งเดิมของจีนที่จำแนกตามตามความแตกต่างของภูมิภาค เขตที่ตั้งสภาพภูมิอากาศภูมิประเทศ ประวัติศาสตร์ คุณสมบัติของอาหาร เทคนิคเฉพาะหรือความชำนาญในการประกอบอาหารอาหารของแต่ละพื้นที่ และประเพณีนิยมในการบริโภคอาหารของแต่ละพื้นที่ จากประวัติและวิวัฒนาการในการปรับเปลี่ยนรูปแบบกรรมวิธีการผลิตหรือเทคนิคการปรุงอาหารของจีน จากเงื่อนไขดังกล่าวจึงได้จัดประเภทอาหารของจีนออกเป็นเป็นแปดประเภทใหญ่ ๆ ซึ่งการจัดประเภทอาหารขึ้นชื่อของจีนแปดประเภทนี้ได้ผ่านการยอมรับและความเห็นชอบจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องว่าเป็นไปตามเงื่อนไขของความแตกต่างที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น</p><p>จากบันทึกในสมัยชุนชิวได้บันทึกไว้ว่า “วัฒนธรรมอาหารจีนดั้งเดิมภาคเหนือภาคใต้มีรสชาติที่แตกต่างกัน” ในราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่งได้แบ่งประเภทอาหารเป็นสี่ประเภทใหญ่ ๆ คือ อาหารกวางตุ้ง อาหารหวยหยาง อาหารชานตง และอาหารเสฉวน ซึ่งอาหารสี่ประเภทดังกล่าวได้กลายเป็นอาหารที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเวลานั้น จนถูกขนานนามว่า “สี่กลุ่มอาหารขึ้นชื่อของจีน” ต่อมาในช่วงปลายของราชวงศ์ชิงทางการจีนได้เห็นชอบให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ได้เพิ่มการจำแนกประเภทอาหารจีนขึ้นมาใหม่อีกสี ประเภทคือ อาหารเจ้อเจียง อาหารหูหนาน อาหารฮกเกี้ยน อาหารอานฮุย ต่อมาได้รวมกันเป็น “อาหารขึ้นชื่อแปดประเภทของจีน” (王力, 2005)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2G5saLI5oaC5xIpXFLbAow.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><ol><li><strong><em>อาหารกวางตุ้ง</em></strong> หรือที่เรียกว่าเยวี่ยไช่ (粤菜) มีลักษณะเด่น คือ จะเน้นเครื่องปรุงรสค่อนข้างเข้มข้น สีสันของอาหารจึงดูดี น่ารับประทาน รสชาติกลมกล่อม ประเภทอาหารมีความหลากหลาย มีการเลือกใช้วัตถุดิบเครื่องปรุงรสหลากหลายตามฤดูกาล เป็นที่ถูกปากของผู้คนที่ได้ลิ้มลองทั่วสารทิศ อาทิ อาหารพวกพะโล้ (红烧肉) ไก่ต้มสับ (白切鸡) ห่านย่าง (烧鵝) เป็นต้น อาหารกวางตุ้งที่ขึ้นชื่อ คือ อาหารแต้จิ๋ว และอาหารจีนแคะ</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Gzzk27JiHZ-MxtU3FUigbA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>2. <strong><em>อาหารซานตง</em></strong>หรือที่เรียกว่าหลู่ไช่ (鲁菜) มีต้นกำเนิดที่ มณฑลซานตง นับว่าเป็นตัวแทนรสชาติอาหารทางภาคเหนือของจีน อาหารซานตงมีลักษณะพิเศษ คือ เน้นอาหารประเภทต้ม ผัด ทอด เผา เป็นต้น รสชาติ จืด หอมนุ่มละมุน เน้นความสดใหม่ มีความพิถีพิถัน ในการปรุงรสชาติของน้ำซุปเป็นอย่างดี อาหารชานตงที่ขึ้นชื่อ เช่น เต๋อโจวผาจี (德州扒鸡) ปลาหลีฮือแม่น้ำฮวงโหเปรี้ยวหวาน (糖醋黃河鲤鱼) เป็ดย่างจี้หนาน (济南烤鸭) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v1sGo5lGxIoDRLED1gAoAA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>3. <strong><em>อาหารเสฉวน </em></strong>หรือที่เรียกว่า ชวนไช่ (川菜) มีต้นกำเนิดที่มณฑลเสฉวน ฉงชิ่ง เป็นอาหารที่มีรสชาติเผ็ดร้อน ชาลิ้น รสชาติเข้มข้นใช้น้ำมันมาก มีส่วนประกอบของเครื่องปรุงที่เป็นวัตถุดิบในท้องถิ่น เช่น ฮวาเจียว ที่ทำให้เกิดรสชาติ หมาล่า 麻辣 เน้นการใส่พริกจำนวนมาก อาหารที่ขึ้นชื่อและเป็นตัวแทนของอาหารเสฉวนคือ น้ำพริกน้ำมันถั่วหมัก ไก่ผัดพริก (辣子鸡) ไก่ผัดเม็ดมะม่วง (宫保鸡丁) เต้าหู้มาโผ (麻婆豆腐) สุกี้ฉงชิ่ง (重庆火锅) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A6ET3CCPagpyz1L3lMpqFw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p><strong><em>4. อาหารเจียงซู</em></strong> หรือที่เรียกว่าซูไช่ (苏菜) มีต้นกำเนิดที่มณฑลเจียงซู โดยมีรสชาติอาหารของเมืองเจียงซู เป็นตัวแทนอาหารหวายหยาง淮扬菜 อาหารหวายหยางที่ขึ้นชื่อจะอยู่แถบลุ่มแม่น้ำหวาย เมืองหยางโจวซึ่งตั้งอยู่ทางตอนปลายของแม่น้ำแยงซีเกียง เจิ้งเจียง หวายอันเป็นต้น ลักษณะเด่นของอาหารหวายหยางคือ การเลือกวัตถุดิบที่สดใหม่ พิถีพิถันในเรื่องของการใช้ ไฟ เช่น การผัดทอดต้องใช้ไฟความร้อนสูงร้อนรวดเดียวถึงจะทำให้อาหารรสชาติดี น่ารับประทาน แต่รสชาติจะออกหวานนิด ๆ อาหารที่ขึ้นชื่อของเมืองนี้คือไก่หลายรส (化鸡) แกงจืดลูกชิ้นเนื้อปู (清纯蟹粉獅了头) เป็ดน้ำเกลือ (盐水鸭) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mb9yOZrGCAt-p6xuP4zGJA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>5. <strong><em>อาหารเจ้อเจียง</em></strong> หรือที่เรียกว่าเจ้อไช่ (浙菜) แหล่งกำเนิดที่มณฑลเจ้อเจียง ลักษณะเด่นของอาหารของเมืองนี้คือการเลือกใช้วัตถุดิบที่สดใหม่ปรุงสด โดยเฉพาะอาหารทะเล ที่มีรสชาติหวานหอมกลมกล่อม ปรุงรสเพียงเล็กน้อยเพื่อให้คงไว้ซึ่งรสชาติดั้งเดิมให้มากที่สุด เช่น ปลาทะเลสาบซีหูเปรี้ยวหวาน (西湖醋鱼) หมูอบสามชั้นผักดองแห้ง (十菜娴肉) กุ้งผัดชาหลงจิ่ง (龙井虾仁) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AUA48FbljmICeqbOr-TUBg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>6. <strong><em>อาหารฮกเกี้ยน</em></strong>หรือที่เรียกว่าหมิ่นไช่ (闽菜) มีถิ่นกำเนิดแถวบริเวณเมืองฝูโจว 福州 เนื่องจากภูมิประเทศของฝูโจว เป็นภูเขาตอนใต้ติดทะเลดังนั้นจึงสามารถเลือกใช้วัตถุดิบที่มีในท้องถิ่นมาปรุงอาหาร ได้ตามฤดูกาล เช่น อาหารทะเล เห็ด หน่อไม้ และพืชป่า อาหารเหล่านี้รสชาติสดใหม่ ยิ่งทำให้รสชาติอาหารมีความอร่อย มีรสชาติแปลกใหม่ น่าลิ้มลอง อาหารที่ขึ้นชื่อ คือ กุ้งน้ำเกลือ (盐水虾) เนื้อลิ้นจี่ (荔枝肉) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hZ6EBpPTVogvGAB7kCAEuQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>7. <strong><em>อาหารหูหนาน</em></strong>หรือที่เรียกว่า เซียงไช่ (湘菜) มีต้นกำเนิดที่มณฑลหูหนาน湖南ลักษณะเด่นของอาหารหูหนาน คือ รสชาติเข้มข้น เผ็ดร้อน เค็มเปรี้ยว มีการใช้วัตถุดิบที่หลากหลายมาปรุงอาหาร รสชาติอาหารมีความอร่อยกลมกล่อม ลักษณะเด่นของอาหารเมืองนี้คือใช้ปริมาณน้ำมันมาก อาหารที่ขึ้นชื่อของที่นี่ คือ หัวปลานึ่งพริกสับ หม้อไฟแห้งเห็ดต้นชา (十锅茶树菇) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yaLIJAXIMexYcR_YqNKsEQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>8. <strong><em>อาหารอันฮุย</em></strong>หรือที่เรียกว่าฮุยไช่ (徽菜) มีต้นกำเนิดที่มณฑลอันฮุย ลักษณะเด่นของอาหารอันฮุย คือ เน้นที่กรรมวิธีการปรุง เน้นความแรงไฟในขณะที่กำลังปรุง ใช้ความร้อนสูง แต่ใช้ระเวลาสั้น เพื่อให้รสชาติของอาหารกลมกล่อม นิยมปรุงอาหารประเภทนึ่ง ต้ม ผัด การปรุงอาหารจะใช้น้ำมันปริมาณมาก รสชาติเข้มข้น อาหารที่ขึ้นชื่อของมณฑลอานฮุยคือตะพาบน้ำอุ่นแฮม (火腿炖甲角) ปลาหมักสมุนไพร (红烧臭顯鱼) หน่อไม้ต้นหมูรมควัน (问政山笋) เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qPTu3p5N1qpbLO50Ihm40w.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu ID: 824290891</figcaption></figure><p>นอกจากนี้เอกลักษณ์พิเศษที่เป็นลักษณะเด่นอีกประการหนึ่งของอาหารจีนคือ รสชาติอาหารจะมีความแตกต่างกันตามฤดู ในรอบปีของจีนชาวจีนจะทำอาหารหรือกับข้าวตามการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล เช่นฤดูร้อนมักจะนิยมรับประทานรสชาติอาหารรสจืด ฤดูหนาวจะนิยมทานอาหารที่มีรสจัดเข้มข้น ด้วยเหตุผลที่ว่าชาวจีนได้ศึกษารวบรวมประสบการณ์จากสมัยโบราณ ของคนที่อาศัยอยู่ในเขตภูมิอากาศหนาวเย็นต้องการพลังงานไปต่อสู้กับความหนาวเหน็บ ดังนั้นรสชาติเข้มข้นจะชวนให้เกิดความอยากอาหารทำให้สามารถทานได้มากยิ่งขึ้นจะส่งผลดีต่อสุขภาพนั่นเอง</p><p>เอกสารอ้างอิง</p><p>陈玢.（2014). 《中国文化全知道北京》.北京：联合出版公司.</p><p>王力. (2014). 《古代文化落出》. 北京: 北京联合出版公司.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7dce456e2a50" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ห้าคุณธรรมอันดีงามของจีน]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%B8%E0%B8%93%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-ecfcb485d839?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ecfcb485d839</guid>
            <category><![CDATA[bsru-บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <category><![CDATA[china]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Sep 2024 05:47:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-10T05:47:40.731Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ประเทศจีนเป็นประเทศที่ใหญ่ กอปรกับมีชาวจีนจำนวนมาก จึงทำให้มีความผสมผสานกันหลายชนชาติ หากผู้คนในสังคมของจีนซึ่งเป็นสังคมใหญ่ขาดคุณธรรมอันดีเป็นเครื่องจรรโลงใจแล้ว ก็อาจทำให้ประชาชนชาวจีนมีความความแตกแยก แบ่งกันเป็นก๊กเป็นเหล่า ยากแก่การปกครอง ผลรุนแรงที่สุดคือ ประเทศชาติจะเกิดความระส่ำระสาย แต่ในทางกลับกัน ชาวจีนในอดีตนับตั้งแต่หลายพันปีที่ผ่านมาได้ปลูกฝังคุณธรรมอันดีไว้เป็นกรอบแนวคิดให้รุ่นลูกรุ่นหลานนำมาปฏิบัติสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นได้อย่างดียิ่ง สิ่งดังกล่าวนับว่าเป็นมรดกอันล้ำค่าของชาวจีน และมีอิทธิพลต่อการพัฒนาและความเจริญก้าวหน้าของประเทศจีนเป็นอย่างยิ่ง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ArSmAZV127nt6K9zf1JlBg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>คุณธรรมอันดีที่บรรพบุรุษของชาวจีนได้ถ่ายทอดมาตั้งแต่อดีตจวบจนถึงปัจจุบันนั้น นับเป็นมรดกอันล้ำค่าของชนชาติจีนได้รับการยอมรับจากผู้คนทั่วโลก และยังมีบทบาทสำคัญต่อวิวัฒนาการของอารยธรรมมนุษยชาติด้วย ดังคุณธรรมข้อต่อไปนี้</p><blockquote><strong>1. กตัญญูต่อบิดามารดา ( 孝敬父母 )</strong></blockquote><p>การปรนนิบัติเลี้ยงดูพ่อแม่หรือญาติผู้อาวุโส สำหรับชาวจีนแล้วเป็นหน้าที่ที่จะละเลยไม่ได้ ชาวจีนเชื่อว่าผู้ที่ให้การดูแลเอาใจใส่บิดามารดาและคนในครอบครัวของตนจึงจะถือว่าเป็นคนที่มีความซื่อสัตย์สุจริตและรู้บุญคุณกับผู้อื่น ในสังคมจีนมีนิทานโบราณที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการกตัญญูรู้คุณที่ถ่ายทอดสืบต่อกันมาเป็นจํานวนมากควรปลูกฝังจากรุ่นสู่รุ่นคือ เรื่อง “ชินฉางทางเย่า” (ชิมยาด้วยตนเอง) “หวายจวี๋เว่ยชิน” (ซ่อนส้มให้มารดา)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/796/1*zK16FoN1Q8RpCAMTlkUw_Q.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>“ชินฉางทางเย่า” (ชิมยาด้วยตนเอง) กล่าวกันว่า หลิวเจิงจักรพรรดิฮั่นเหวินตี้ เป็นผู้ที่มีชื่อเสียง ระดับโลกในด้านความกตัญญูรู้คุณ ขณะที่พระมารดาประชวรอยู่บนเตียงเป็นระยะเวลาสามปีนั้น พระองค์ทรงอยู่เฝ้าพระอาการประชวร โดยส่วนใหญ่จะไม่บรรทมเลยทั้งคืน พระโอสถที่จะนำถวายพระมารดานั้น ฮั่นเหวินตี้จะต้องชิมด้วยพระองค์เองก่อนทุกครั้ง จึงจะวางพระทัยให้พระมารดาเสวย ในช่วงครองราชย์ระยะเวลายี่สิบสี่ปีนั้น ทรงยึดหลักคุณธรรมในการปกครอง ส่งเสริมขนบธรรมเนียมประเพณีให้ความสำคัญในการพัฒนาการเกษตร ทำให้ราชวงศ์ฮั่นตะวันตกมีความมั่นคง จำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้น ในสมัยการปกครองของพระองค์สภาพเศรษฐกิจได้รับการฟื้นฟูและพัฒนาเป็นอย่างมาก สมัยจักรพรรดิฮั่นเหวินตี้และสมัยจักพรรดิฮั่นตี้จึงได้รับการยกย่อง “เหวินจิ่งจือจื้อ” การปกครองระบอบจักรพรรดิฮั่นเหวินตี้และฮั่นจิ่งตี้)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5KQKJLZF2g3sfkIagN8jUg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>“หวายจวี๋เว่ยชิน” (ซ่อนส้มให้มารดา) กล่าวว่าในสมัยสามก๊ก มีชายคนหนึ่งชื่อลู่จี้ ตอนที่เขาอายุหกขวบนั้น ได้ติดตามบิดาลู่คังไปเมืองจิ่งเจียงเพื่อเยี่ยมคารวะหยวนซู่ หยวนซู่ได้นำสัมมาต้อนรับแขก ลู่จี้แอบหยิบส้มสองลูกซ่อนไว้ในอก ตอนใกล้จะกลับส้มสองลูกที่ซ่อนอยู่ได้ร่วงลงบนพื้น หยวนซู่หัวเราะแล้วกล่าวว่า “เจ้ามาเป็นแขกบ้านข้า ตอนกลับยังจะซ่อนส้มของเจ้าบ้านไว้ที่อกอีกหรือ?” ลู่จี้ตอบว่า “มารดาของข้าชอบกินส้ม ข้าอยากจะนำกลับไปให้มารดาลองชิมดู” หยวนซู่รู้สึกประหลาดใจมาก เพราะเห็นว่าลู่จี้ถึงแม้จะเยาว์วัยแต่รู้จักกตัญญูต่อมารดา( 程裕祯, 2017,78) นิทานเหล่านี้ถึงแม้ว่าบางส่วนได้มีการเติมแต่งจินตนาการลงไปบ้าง แต่ว่าคุณธรรมอันดีงามใน การยกย่องสรรเสริญและกตัญญูต่อบิดามารดาได้ถูกคนจีนรุ่นหลังยึดเป็นแบบอย่างและถ่ายทอดสืบต่อกัน</p><blockquote><strong>2. เคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็ก (尊老爱幼)</strong></blockquote><p>ชาวจีนไม่ว่าจะยากดีมีจนชนชั้นไหนก็ตาม การเคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็กเป็น ขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีงามของคนจีน เมื่อหลายพันปีมานี้ผู้คนได้ปฏิบัติตนเคารพผู้อาวุโสจนเป็นมาตรฐานทางสังคม <strong>“ต้องเคารพผู้อาวุโสของผู้อื่นเสมอเหมือนผู้อาวุโสของตน ต้องรักและดูแลลูกหลานของผู้อื่นเสมอเหมือนลูกหลานของตน”</strong> ในประเทศจีนผู้ที่ละเลยคุณธรรมข้อนี้ ไม่เพียงแต่จะได้รับการตำหนิที่รุนแรงที่สุดจากสังคม ยังอาจจะได้รับการลงโทษตามกฎหมายอีกด้วย ในสมัยราชวงศ์ฮั่นราชสำนักได้ออกประกาศบ่อยครั้ง ส่งเสริมและให้รางวัลผู้ที่มีความประพฤติดีเด่นในด้านกตัญญูและเคารพผู้อาวุโส ในสมัยนั้นราชสำนักได้แจกไม้เท้าพิเศษให้กับผู้ที่มีอายุตั้งแต่เจ็ดสิบปีขึ้นไป ถ้าผู้สูงอายุคนไหนถือไม้เท้าชนิดนี้จะได้รับการดูแลจากสังคมเป็นกรณีพิเศษ พอถึงสมัยราชวงศ์ชิง ช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิคังซีและจักรพรรดิเฉียนหลงได้มีการจัดกิจกรรมเพื่อแสดงการเคารพผู้อาวุโสอย่างยิ่งใหญ่ จักรพรรดิจะเชิญผู้อาวุโสที่มีอายุตั้งแต่หกสิบห้าปีขึ้นไปมาร่วมงานเลี้ยงในวัง ทุกครั้งจัดงานผู้มาร่วมงานมากนับพัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1z9YmFkAAKFgE65e_RVIkA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>การแสดงความรักและเมตตาต่อเด็กของคนจีน ในความรักต้องแฝงด้วยคำสั่งสอน ในความเมตตาต้องแฝงด้วยความเข้มงวดรวมไปถึงการเน้นในเรื่องคุณธรรมและความรับผิดชอบ มรดกที่คนรุ่นก่อนหลงเหลือไว้ให้ได้แก่บทประพันธ์ที่ใช้สั่งสอนลูกหลานชายหญิงเช่น“เจี้ยะจื่อซู ”(诫子书)” (หนังสือสอนลูก) 家训 เจียซวิ่น” (คำสั่งสอนของครอบครัว) ฯลฯ นับว่าเป็นคำสั่งสอนในเรื่องคุณธรรมอันล้ำค่าของชนชาติ ขนบประเพณีในการเคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็กได้รับการถ่ายทอดและเผยแพร่เรื่อยมา จนถึงปัจจุบัน สมัยนี้ได้มีการกำหนดวันสำคัญของผู้สูงอายุและเด็กได้แก่ “วันเคารพผู้อาวุโส” และ “วันเด็ก” รัฐบาลเองก็ได้ออกมาตรการทางกฎหมายเพื่อคุ้มครองเด็กและสตรี มีข้อกฎหมายกำหนดว่า ประชาชนมีหน้าที่ในการเลี้ยงดูบิดามารดาและบุตรธิดาของตน ขนบธรรมเนียมอันดีงามในการเคารพผู้อาวุโส รักและเมตตาเด็กเป็นการแสดงถึงความอบอุ่นใน ครอบครัวและความสงบในสังคมและยังเป็นการพัฒนาความมั่นคงพื้นฐานทางสังคมของชาวจีน</p><blockquote><strong>3. ซุ่ยหานซานโหย่ว ( 岁寒三友</strong> )</blockquote><p>ต้นสน ต้นไผ่ และต้นเหมย ต้นไม้ทั้งสามชนิดนี้เป็นที่ชื่นชอบของชาวจีนมาเป็นเวลาช้านาน ยาวฤดูหนาวมาถึง ต้นไม้เหล่านี้ยังคงได้รักษาความมีชีวิตชีวาเปรียบเสมือนสามสหายร่วมกันยืนหยัด เพื่อรอวันฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึง ดังนั้นต้นไม้ทั้งสามจึงถูกเรียกว่า “ซุ่นหานซานโหย่ว” (สามสหายในเหมันตฤดู) เป็นสัญลักษณ์ของการเคารพและแสวงหาคุณธรรมอันสูงส่งของคนจีน ในประเทศจีนรูปภาพ 岁寒三友 “ซุ่ยหานซานโหย่ว” มักจะพบได้ทั่วไป ไม่ว่าจะเป็นบนภาชนะ เสื้อผ้าหรือสถานการก่อสร้างต่างๆ ล้วนปรากฏภาพรวมกันอยู่ นักปราชญ์มักแสวงหา คุณธรรมอันสูงส่งซึ่งเปรียบได้กับการต่อสู้ยืนหยัดท่ามกลางน้ำค้างแข็งและหิมะ ส่วนคนธรรมดากลับมีความสำคัญกับพลังชีวิตอันรุ่งเรือง ที่ไม่ร่วงโรงเมื่อผ่านพ้นฤดูหนาว ทั้งยังคงเจริญเติบโตโดยไม่รู้จักแก่ชรา</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*If8zaazYHBg6oSAvTwnJqQ.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p><strong>ต้นสน</strong> เป็นต้นไม้ที่มีอายุยืนยาวเป็นสัญลักษณ์ของความอดทน ยืนหยัด ถึงแม้ว่าจะอยู่ในสภาพอากาศที่หนาวจนเป็นน้ำแข็ง ก็ยังคงยืนหยัดเขียวชอุ่มอยู่ได้ ผู้คนจึงยกย่องให้ต้นสนเปรียบเสมือนคุณธรรมในด้านการยืนหยัดไม่ยอมแพ้ ในสังคมจีนจะชื่นชอบต้นสน เนื่องจากเขียวสดตลอดไม่เหี่ยวเฉา นอกจากนี้ยังถูกยกให้เป็นสัญลักษณ์ของความมีอายุยืนอีกด้วย</p><p><strong>ต้นไผ่</strong> ในทุกครั้งที่น้ำค้างแห่งเหมันตฤดูมาถึง พืชพันธุ์ต่างๆ ค่อยๆ เหี่ยวเฉาไป แต่ต้นไผ่กลับไม่สะทกสะท้านต่อเกล็ดน้ำแข็งที่ปกคลุม ยังคงยืนหยัดอยู่ท่ามกลางกระแสลมและหิมะ ไม่มีลักษณะลำต้นกลวง สูงตรง ผู้คนจึงยกย่องว่าเป็นตัวแทนของความจงรักภักดีและความอ่อนน้อมถ่อมตน บางครั้งก็ถูกเรียกอย่างไพเราะว่า “จวินจื่อ” (สุภาพบุรุษ) ในวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีนได้มีการนำไม้ไผ่มาเผาไฟ เพื่อส่งสิ่งเก่าออกไปต้อนรับสิ่งใหม่เข้ามาและขจัดสิ่งเลวร้ายออกไป ดังนั้นคนจีนจึงนำรูปไผ่มาใช้เป็นสัญลักษณ์ เพื่อความเป็นสิริมงคล</p><p><strong>ดอกเหมย</strong> เป็นดอกไม้โบราณที่ขึ้นชื่อของจีน มีกลิ่นหอมและดูสง่างาม ลำต้นสดใสราวกับผิวพรรณของหญิงสาว เมื่อเปรียบดอกเหมยกับความสะอาดบริสุทธิ์ สูงส่ง แข็งแกร่ง ถ่อมตน แล้วสะท้อนให้ผู้คนรู้จักรักษาจิตใจที่สงบบริสุทธิ์ มุมานะบากบั่น เพื่อความเจริญก้าวหน้า</p><blockquote><strong>4. ซื่อสัตย์และรักษาคำพูด (诚实守信)</strong></blockquote><p>คุณธรรมความซื่อสัตย์ คือ ความเถรตรงและซื่อสัตย์สุจริต พูดยังไงก็ต้องทำอย่างนั้นข้างนอกเป็นแบบไหนข้างในก็ต้องทำแบบนั้น การรักษาคำพูด คือ การรักษาคำมั่นสัญญาไม่สับปลับ กลับกลอก หลอกลวงผู้อื่น ดังคำกล่าวโบราณที่ถ่ายทอดมาหลายร้อยพันปีของชาวจีนว่า “คำพูดต้องน่าเชื่อถือ การกระทำต้องเห็นผล” “คำพูดที่พูดไปแล้วแก้ไขไม่ได้ (ห้ามกลับสัตย์)” คำพูดเหล่านี้ล้วนแสดงถึงการรักษา คำพูดของคนจีน ในประวัติศาสตร์หลายพันปีมานี้ ชาวจีนมักจะขับร้องกลอนเพลง ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ความดีงามของความซื่อสัตย์สุจริตและนำมาใช้ปรับปรุงตัวเองอย่างจริงจัง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RNrBAZenFo_jakyQkBCodA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><blockquote><strong>5. เคารพอาจารย์ให้ความสำคัญกับการศึกษา ( 尊师重教 )</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pTIxlFhz2a7lvbn_18_fTA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C4DnIaBVpceq2JY3ZyDwpg.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>การให้ความสำคัญกับการศึกษา เคารพอาจารย์ถือเป็นขนบธรรมเนียมที่ยึดถือมาช้านานของชาวจีนตั้งแต่โบราณเป็นต้นมา คนจีนมักจะให้ความสำคัญกับการศึกษาเป็นอย่างมาก เมื่อสองพันหกร้อยกว่าปีก่อน กว่านจ้งเคยกล่าวไว้ว่า <strong>“ถ้าจะวางแผนสำหรับหนึ่งปี ต้องปลูกพืชไร่ หากวางแผนสำหรับสิบปีต้อง ปลูกต้นไม้ แต่ถ้าจะวางการใหญ่สำหรับร้อยปี ต้องสร้างคน” </strong>ในหนังสือว่าด้วยการศึกษาเล่มแรกของจีน “เสวียจี้” ก็ได้กล่าวไว้ว่า “การเรียนต้องเป็นอันดับแรก” หมายถึง หน้าที่สำคัญอันดับหนึ่งของประเทศคือ การให้การศึกษา เมื่อสามพันกว่าปีก่อน ในสมัยราชวงศ์โจวประเทศได้มีการแบ่งเขตการปกครองและได้สร้างโรงเรียนหลากหลายรูปแบบให้ขุนนางทำหน้าที่ในการสอน พอถึงยุคชุนชิว ขงจื้อก็ได้ตั้งโรงเรียน เอกชนที่บ้านเกิดของตนและได้เสนอว่าคนไม่ว่าจะยากดีมีจนต้องมีสิทธิในการได้รับการศึกษา</p><p>ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่<br>มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><p><a href="http://xn--22cmf5d7a2bqd6ebcbbww/">#สาขาวิชาภาษาจีน</a> #<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ecfcb485d839" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เทศกาลไหว้พระจันทร์ (中秋节) เกี่ยวอะไรกับพระอาทิตย์]]></title>
            <link>https://medium.com/@kulsirin.ap/%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B9%84%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B9%89%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3%E0%B9%8C-%E4%B8%AD%E7%A7%8B%E8%8A%82-%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%A2%E0%B9%8C-e76c4008d404?source=rss-4de1e2fe0337------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e76c4008d404</guid>
            <category><![CDATA[bsru-บ้านสมเด็จเจ้าพระยา]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ผศ.ดร.กุลสิรินทร์ อภิรัตน์วรเดช]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Sep 2024 05:15:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-10T05:15:53.372Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เทศกาลไหว้พระจันทร์ (中秋节) ตรงกับวันที่สิบห้าเดือนแปดตามปฏิทินจันทรคติหรือวันเพ็ญเดือน 8 เดือนกันยายนหรือตุลาคม เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่สืบทอดต่อกันมาของชาวจีน เทศกาลนี้จัดขึ้นกลางฤดูใบไม้ร่วงจึงเรียกว่า “จงชิว” (中秋) แปลว่า “กลางฤดูใบไม้ร่วง” เพื่อระลึกถึงเทพธิดาแห่งพระจันทร์ ซึ่งเชื่อกันว่าถือกำเนิดขึ้นในวันนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P0XNipMwQQg-mNkBtQDW4w.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ ชาวจีนมีประเพณีชมพระจันทร์และกินขนมไหว้พระจันทร์ในวันดังกล่าว ด้วยเพราะในฤดูใบไม้ร่วงอากาศปลอดโปร่งเย็นสบายบนท้องฟ้าจะมีเมฆไม่มากทำให้พระจันทร์ส่องแสงอย่างแจ่มใสในตอนกลางคืนโดยเฉพาะในคืนวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนแปด นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนจะสามารถชมจันทร์ได้ในสภาพที่สวยงามที่สุด โดยตั้งแต่สมัยโบราณกาล ผู้คนต่างเชื่อว่าพระจันทร์เต็มดวงเป็นสัญลักษณ์ของความสวยงามครบถ้วนสมบูรณ์ผู้คนมี แต่ความสุขอิ่มเอมใจนอกจากนี้ในวันดังกล่าวแต่ละครอบครัวก็จะมาอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาเพื่อเฉลิมฉลองและชมจันทร์และลิ้มรสขนมไหว้พระจันทร์พูดคุยกันอย่างมีความสุขอีกด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*N3-OaKjEgR2dRsxPo-v0Iw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>สำหรับเรื่องเล่าเกี่ยวกับตำนานวันไหว้พระจันทร์นั้น ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับต้นกำเนิดของเทศกาลไหว้พระจันทร์นี้ยังคงไม่เป็นที่ปรากฏแน่ชัดเท่าใดนักบ้างก็ว่าจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นเป็นผู้ริเริ่มการฉลองเพื่อกราบไว้พระจันทร์เป็นเวลา 3 วันในฤดูใบไม้ร่วงนี้ นอกจากยังมีเรื่องเล่าตามความเชื่อในสมัยโบราณกาลว่า โลกมนุษย์มีดวงอาทิตย์ถึง 10 ดวง ทำให้โลกมนุษย์เกิดภัยภิบัติไปทั่ว แผ่นดินร้อนระอุน้ำเหือดแห้ง ผู้คนไม่มีที่อาศัยหลบซ่อนภัยร้อน จนต่อมาได้ปรากฏวีรบุรุษนามว่าโฮ่วอี้（后羿）เป็นผู้ที่มีฝีมือในการยิงธนูได้แม่นยำอย่างมาก โฮ่วอี้มีความสามารถในการยิงธนูขึ้นฟ้าเพียงดอกเดียว แต่สามารถทำลายดวงอาทิตย์ได้ถึง 9 ดวงขจัดความทุกข์ให้กับประชาชน จึงได้รับความเคารพรักใคร่จากชาวบ้านและผู้กล้าต่างๆในแผ่นดินต่างเดินทางมาเพื่อขอเป็นลูกศิษย์ฝึกวิทยายุทธซึ่งในเหล่าผู้กล้าเหล่านี้มีผู้จิตใจคิดชั่วนามว่าเพิ่งเหมิงรวมอยู่ด้วย หลังจากนั้นโฮ่วอี้ก็ได้แต่งงานกับสาวงามที่มีชื่อว่าฉางเอ๋อ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/928/1*MmxL0l0pPIQBfVZAIkdj8Q.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>วันหนึ่งโฮวอี้บังเอิญได้พบกับฮองเฮาแห่งสวรรค์จึงได้กราบขอยาอายุวัฒนะซึ่งกล่าวกันว่าเมื่อกินเข้าไปแล้วจะสามารถเหาะเหินขึ้นสวรรค์กลายเป็นเซียนได้ในทันที โฮวอี้ได้ให้ยานี้กับฉางเอ่อไว้ก่อนจะพาลูกศิษย์ไปล่าสัตว์ แต่เพิ่งเหมิงศิษย์ผู้คิดชั่วเห็นว่าโฮ่วมอบยาไว้กับฉางเอ๋อจึงแกล้งป่วยเพื่อที่จะได้ไม่ต้องออกไปล่าสัตว์ เมื่อได้โอกาสเพิ่งเหมิงจึงขู่บังคับให้ฉางเอ๋อมอบยาให้เขา ทันใดนั้นฉางเอ๋อจึงหยิบยาอายุวัฒนะออกมาและกลืนจนหมดเพราะรู้ว่าหากให้ยาไปอาจเป็นผลร้ายกับโฮวอี้สามีของตน ทว่าเรื่องกลับไม่เป็นดังที่คาดไว้ ฉางเอ๋อไม่ได้แค่เป็นอมตะ แต่ร่างของนางเบาหวิวและเหินขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นเซียนในโลกพระจันทร์ แต่นางยังรักและเป็นห่วงสามีจึงขอคอยมองโย่วอยู่ตรงนี้ตลอดไป (Chun Yiying, 2014)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*GK2r3YVMRLf0gj9An2et5g.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>เมื่อโฮ่วอี้กลับจากการล่าสัตว์ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็หัวใจสลาย เขามองไปยังบนดวงจันทร์แล้วตะโกนเรียกฉางเอ๋อ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นพระจันทร์ในค่ำคืนนี้สดสกาวและสว่างกว่าทุกคืนที่ผ่านมาและเห็นเงาเคลื่อนไหวในพระจันทร์ โฮ่วอี้จึงรู้ว่าฉางเอ๋อไม่ได้ไปไหน แต่คอยมองเขาจากบนนั้น ชาวบ้านที่ได้ยินเรื่องราวของฉางเอ๋อต่างก็จัดขนมมาเซ่นไหว้พร้อมจุดธูปกราบไหว้ขอพรจากฉางเอ๋อผู้ซึ่งมีความเมตตาให้คุ้มครองชีวิตมีความสงบสุข นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของตำนานเทศกาลไหว้พระจันทร์ตั้งแต่นั้นมา</p><p>นอกจากนี้แล้วยังมีอีกตำนานหนึ่งที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ขณะที่ชาวฮั่นถูกปกครองอย่างกดขี่จากชาวมองโกล (ราชวงศ์หยวน) ได้มีการก่อกบฏขึ้นของชาวฮั่นด้วยการแอบส่งสาสน์บอกต่อ ๆ กันในไส้ขนม ความว่าคืนนี้เมื่อเวลายาม 3 ให้ทุกบ้านจัดการสังหารทหารมองโกลให้หมด ด้วยเหตุนี้ในคืนนั้นเองทหารมองโกลจึงถูกปราบเสียราบคาบ หลังจากที่ราชวงศ์ใหม่คือราชวงศ์หมิงได้ถูกจัดตั้งขึ้นแล้วประเพณีนี้ก็ถือปฏิบัติกันมาจนถึงทุกวันนี้ (任启亮, 2006, 124)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*j9vbjn5QugP1iJYvNu9Knw.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>ในปัจจุบันจะพบว่าขนมไหว้พระจันทร์มีมากมายหลายประเภทอาทิในประเทศจีนแต่ละพื้นที่ล้วนมีกรรมวิธีที่แตกต่างกันไปบางพื้นที่ได้นำเอาวัตถุดิบที่ขึ้นชื่อในท้องถิ่นนั้น ๆ มาประยุกต์ทำไส้ขนมไหว้พระจันทร์ เช่นมณฑลยูนนานมีไส้หมูแฮม ขนมไหว้พระจันทร์ในปัจจุบันได้มีการพัฒนาปรับเปลี่ยนให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภคในปัจจุบันมากขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*U5I_EY66HlgfTesoMLPceA.jpeg" /><figcaption>ที่มาของภาพ: Xiaohongshu (小红书)</figcaption></figure><p>โดยประเพณีการไหว้พระจันทร์จะเริ่มต้นตอนหัวค่ำซึ่งในวันดังกล่าวเกิดขึ้นในฤดูใบไม้ร่วง ที่ผู้คนต่างเก็บเกี่ยวผลผลิตในรอบปีเสร็จสิ้น ในคืนวันไหว้พระจันทร์นี้ ทุกคนในบ้านจะมานั่งชมความงามของพระจันทร์ที่มีความสว่างไสวเต็มดวงงดงามยิ่งนักพลางกินขนมไหว้พระจันทร์ไปด้วยกัน ในใจก็มีความสุขเบิกบานจากการเก็บเกี่ยวผลผลิตและยังมีความสุขกับการที่ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าของสมาชิกในครอบครัวสำหรับพิธีการไหว้พระจันทร์จะดำเนินต่อไปจนถึงประมาณ 4–5 ทุ่มบางบ้านอาจจะไหว้พระจันทร์ที่ลานหน้าบ้านดาดฟ้าโดยมีการตั้งโต๊ะทำซุ้มต้นอ้อย มีธูปเทียนกระดาษเงินกระดาษทองที่พับเป็นเงินตราจีน โคมไฟและสิ่งของเซ่นไหว้ หลังเสร็จพิธีทุกคนในครอบครัวจะตั้งวงแบ่งกันกินขนมไหว้พระจันทร์โดยขนมต้องนำมาหั่นแบ่งให้เท่ากับจำนวนคนในครอบครัวห้ามเกินหรือขาดและแต่ละชิ้นต้องมีขนาดที่เท่ากัน</p><p>ขนมไหว้พระจันทร์จึงเป็นสัญลักษณ์ของความสามัคคีความกลมเกลียวคนในครอบครัวดังนั้นรูปลักษณะของขนมไหว้พระจันทร์จะต้องทำเป็นก้อนวงกลมเท่านั้น</p><p>ติดตามข่าวสารเพิ่มเติมได้ที่<br>มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา: <a href="http://www.bsru.ac.th/">www.bsru.ac.th</a></p><p><a href="http://xn--22cmf5d7a2bqd6ebcbbww/">#สาขาวิชาภาษาจีน</a> #<a href="https://www.facebook.com/hbsru">คณะมนุษยศาสตร์เเละสังคมศาสตร์</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e76c4008d404" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>