<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Çiğdem on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Çiğdem on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@laravecigdem081?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Yw4vEXe561u61yH6MgV_8g.jpeg</url>
            <title>Stories by Çiğdem on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:45:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@laravecigdem081/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İnsanlar onların ne kadar güçlü olduğunu görür ama ne kadar yara aldıklarını görmez.]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/i%CC%87nsanlar-onlar%C4%B1n-ne-kadar-g%C3%BC%C3%A7l%C3%BC-oldu%C4%9Funu-g%C3%B6r%C3%BCr-ama-ne-kadar-yara-ald%C4%B1klar%C4%B1n%C4%B1-g%C3%B6rmez-e05489227386?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e05489227386</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Jun 2026 09:57:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-23T09:57:18.709Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>İnsanlar onların ne kadar güçlü olduğunu görür ama ne kadar yara aldıklarını görmez.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e05489227386" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Oturdum bugün balkonda, dışarıyı izledim ve düşündüm; zaman, eski bir fotoğrafın renklerinin usulca…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/oturdum-bug%C3%BCn-balkonda-d%C4%B1%C5%9Far%C4%B1y%C4%B1-izledim-ve-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnd%C3%BCm-zaman-eski-bir-foto%C4%9Fraf%C4%B1n-renklerinin-usulca-6adf16eb2f5a?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6adf16eb2f5a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 11 Jun 2026 18:18:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-11T18:18:05.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Oturdum bugün balkonda, dışarıyı izledim ve düşündüm; zaman, eski bir fotoğrafın renklerinin usulca solması gibi canlılığını kaybedip silinip gidiyor. 2026’nın Haziran’ına nasıl geldik, nasıl bu kadar hızlandık, hiç bilmiyorum.</p><p>​Eskiden, 2000’lerin başlarında zaman sanki daha cömert, daha ağırbaşlıydı. Şimdi ise bir kitabı eline alıp ucundan bıraktığında sayfaların hızla kayıp gitmesi gibi, günler birbirini aynı hızla deviriyor. Tıpkı dizilmiş domino taşları gibi; bir anı başlıyor, diğerini tetikliyor ve biz sadece o durdurulamaz akışı izlemekle yetiniyoruz.</p><p>​Oysa eskiden zamanın yavaş akması, sanki dostlukların daha köklü, aidiyet duygusunun daha içten olmasındandı. Akşamlar ne kadar da uzundu... Babalarımız eve döner, yemeğimizi yer, sonra o sıcak ev oturmalarına giderdik. Annelerimiz dışarıda çaylarını yudumlarken biz çocuklar dünyayı keşfederdik. İnsanlar birbirinin hayatında bir &#39;mevsim&#39; gibi geçici değil, bir evin temeli gibi kalıcıydı.</p><p>​Şimdi ise her şey bir döngüden ibaret; bir bakıyorsun sabah, bir bakıyorsun akşam. İnsanlar da bu mevsimler gibi; hayatımıza giriyor, bir süre kalıp gidiyorlar. Bugün bunları düşündüğümde içimi tuhaf bir tatminsizlik kapladı. Eskilere dönmek değil derdim, sadece o günlerin o samimi, o içten dokunuşunu özlüyorum.</p><blockquote>​Akşam ezanı okunup da hava kararmaya başladığında içime garip bir his çöküyor. Evde öylece otururken, o saatlerin yaydığı o hüzünlü enerji beni de içine alıyor. Gün bitiyor, zaman hızla akıp gidiyor ama ben o eski, huzurlu akşamların samimiyetini arıyorum. Bugün balkonda otururken anladım ki; beni yoran sadece zamanın hızlanması değil, hayatımın içindeki o eski sıcaklığın eksikliği.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*ZYAG_mJ9f6wfqDB9jOKB9Q.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6adf16eb2f5a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[​
​"Bütün mutlu aileler birbirine benzer; her mutsuz aile ise kendine özgü bir mutsuzluğa…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/b%C3%BCt%C3%BCn-mutlu-aileler-birbirine-benzer-her-mutsuz-aile-ise-kendine-%C3%B6zg%C3%BC-bir-mutsuzlu%C4%9Fa-0242ea4bd32b?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0242ea4bd32b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 22 May 2026 17:54:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-22T17:54:30.762Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<ul><li>​📖<br>​&quot;Bütün mutlu aileler birbirine benzer; her mutsuz aile ise kendine özgü bir mutsuzluğa sahiptir.&quot; — Lev Tolstoy, Anna Karenina<br>​✍️<br>​Anna Karenina’yı sadece bir &quot;yasak aşk&quot;, Yu Hua’nın Yaşamak romanını &quot;bir köylünün dramı&quot;, İnce Memed’i &quot;bir eşkıya anlatısı&quot;, Suç ve Ceza’yı ise sıradan bir &quot;cinayet ve vicdan azabı&quot; hikayesi sananlar var. Oysa edebiyata sığ bir kurgu penceresinden değil, yüksek bir farkındalıkla bakanlar için bu kalın ciltler aslında sistemlerin, ideolojilerin ve coğrafyaların en çıplak laboratuvarıdır.<br>​Kitap okumak basit bir eylem ya da sadece vakit geçirmek değil, bir algı eşidir. Farkındalığı yüksek bir okur; Tolstoy okurken 19. yüzyıl Rusya’sının toprak reformunu ve liberalizm krizlerini satır aralarından çeker alır. Rusya’nın tarihini ve sosyolojik yapısını tarih kitaplarından değil, bu romanların ruhundan öğrenir. Çin edebiyatına girdiğinde, teoride kusursuz duran sistemlerin baskıcı mekanizmalara dönüşüp halkı nasıl distopik bir sömürüyle öğüttüğünü kavrar.<br>​Kendi topraklarımıza, Yaşar Kemal’in Çukurova’sına döndüğünde ise ağalık sisteminin ve gücü eline alanın nasıl canavarlaştığının röntgenini görür; &quot;bundan daha kötüsü gelemez&quot; dediği her yeni ağa, bir öncekini aratır. Dostoyevski’nin Raskolnikov’una baktığında ise mesele polisiye bir vaka olmaktan tamamen çıkar. Dostoyevski’nin asıl amacı sadece bir cinayeti ve onun psikolojisini anlatmak değildir; o dönemin vahşi tefeciliğini, çaresiz insanların iliğini kurutan o acımasız siyasi-ekonomik sömürüyü gözler önüne sermektir. Raskolnikov o baltayı indirirken, aslında o adaletsiz ekonomik düzenin insan ruhunu nasıl delirttiğini, fakirliğin ahlakı nasıl zorladığını izlersiniz.<br>​Düşününce; coğrafya Rusya, Çin ya da Anadolu olarak değişiyor ama gücün, paranın ve sistemlerin insanı ezme psikolojisi hep aynı kalıyor.<br>​Günün gürültüsünde bu sayfaları &quot;vakit kaybı&quot; veya &quot;sıkıcı&quot; görenler sadece yüzeydeki sığ kurguyu izlerken; biz o kelimelerin arkasındaki gizli altyazıyı okuyor, devasa dünya düzenini ve ortak insanlık ağrısını deşifre ediyoruz. Edebiyat; dünyayı, insanı ve sistemleri manipülasyonsuz, en yalın ve en gerçek haliyle görmemizi sağlayan o en güçlü panoramadır. ☕🌾</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*0BLcF2w9OukcPPzycCv_3g.webp" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0242ea4bd32b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[​”Bazen sadece bir fincan kahvenin sıcaklığına ve ruhumuzu gerçekten anlayan o bir-iki insanın…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/bazen-sadece-bir-fincan-kahvenin-s%C4%B1cakl%C4%B1%C4%9F%C4%B1na-ve-ruhumuzu-ger%C3%A7ekten-anlayan-o-bir-iki-insan%C4%B1n-807f41372bc2?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/807f41372bc2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 04 May 2026 12:25:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-04T12:25:03.579Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>​”Bazen sadece bir fincan kahvenin sıcaklığına ve ruhumuzu gerçekten anlayan o bir-iki insanın samimiyetine sığınmak yeter.”</h4><ul><li>Hayatın Yeni Evresi: Kalabalıktan Huzura, Mecburiyetten Samimiyete<br>​Bazen hayatın ritmi değişir. Eskiden çok sesli bir şarkı gibi gelen günler, yerini daha dingin, daha derinden gelen bir melodiye bırakır. Bu değişim sadece alışkanlıklarımızda değil, asıl olarak &quot;insan tercihlerimizde&quot; başlar. İnsan bir eşiğe geliyor ve artık sadece zaman geçirmek değil, ruhunu dinlendirmek istiyor.<br>​Ayakların Geri Geri Gittiği O Masalar<br>​Hepimizin hayatında o gruplar vardır. Fiziken orada olduğumuz ama ruhen kilometrelerce uzakta hissettiğimiz masalar... Herkesin sadece kendini anlatmaya çalıştığı, bencilliklerin havada uçuştuğu, samimiyetin yerine riyakarlığın sindiği o ortamlar. Oradan ayrılıp eve döndüğünüzde içinizde büyük bir tatminsizlik ve şu soru kalır: &quot;Ben neden oradaydım?&quot;<br>​Varlığınızın o masada uyuşmadığını, adımlarınızın oraya doğru giderken &quot;ters ters&quot; bastığını hissetmek aslında ruhunuzun size verdiği en dürüst sinyaldir: Burası senin yerin değil.<br>​Beş Dakikalık Bir Karşılaşmanın Şifası<br>​Öte yandan, hayat bazen size en beklenmedik anda en saf hediyeyi sunar. Bir okul yolunda, bir park köşesinde kış boyu görmediğiniz birine rastlarsınız. Çok derin bir ortaklığınız, uzun bir geçmişiniz olması gerekmez. Sadece o insanın gözlerinde hasetsizliği, kıskançlıktan uzak o duru içtenliği görürsünüz.<br>​Beş dakika sohbet edersiniz ve o kısa an, sizi koca bir günün yorgunluğundan çekip alır. Çünkü o insanda &quot;gerçekliği&quot; hissedersiniz. Sizin anlattıklarınıza değer veren, sizinle dalga geçmeyen, sizi olduğunuz gibi kabul eden o bakış... İşte hayatın gerçekten güzel olduğunu hissettiren anlar bunlardır.<br>​Değişim, &quot;Az&quot;almaktır<br>​İnsan büyüdükçe ve değiştikçe anlıyor ki; hayat dostluklarla güzel. Ama kalabalık, gürültülü ve içi boş dostluklarla değil; yanındayken huzur bulduğunuz, yüzünüzde güller açtıran, size kendinizi iyi hissettiren o kıymetli azınlıkla.<br>​Artık yüksekten bakanların, sadece kendini merkez alanların gürültüsüne tahammülümüz kalmadı. Biz artık sadece &quot;yanımızda olanı&quot; değil, &quot;canımızda olanı&quot; ve bize hayatın güzelliğini hatırlatanı seçiyoruz.<br>​Çünkü dünya, sadece dürüst bir gülümsemeyi paylaşabildiğimiz o gerçek insanların hatırına dönüyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/718/1*gvKUzP5lMVaA26rF-bi6Dg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=807f41372bc2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dünyayı Mutfak Eşiğinde Durdurmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/d%C3%BCnyay%C4%B1-mutfak-e%C5%9Fi%C4%9Finde-durdurmak-469149c4bb58?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/469149c4bb58</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Apr 2026 16:25:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-22T16:25:38.583Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<ul><li>Dünyayı Mutfak Eşiğinde Durdurmak</li></ul><p>​Mutluluk, bir başkasının neşesinden süzülüp ruhuna iliklenen o cevizli, tarçınlı kokuymuş meğer. Fırından yükselen havuçlu bir buğunun dünyayı kapı eşiğinde durdurduğu, o dilsiz ve derin vahanın içinde...</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/896/1*jGc1GvESXVvYgpMZg4nVcQ.png" /></figure><p>​Camın önüne bırakılan o sıcak huzuru beklerken, insanın içindeki uğultu diniyor. Aslında beklediğin sadece o dilim değil; o anın rengi, mutfağa yayılan o tertemiz enerji ve bir mısra gibi orada kök salma isteği.</p><p>​Havuçlu bir kekin mutfağa bıraktığı koku sadece bir bahane; asıl şifa, o neşeli telaşta ve birinin ışığıyla ruhuna dokunduğu o anın samimiyetinde saklı. Bazı anlar sadece yaşandığı için değil, içinde hissedilen o eşsiz aitlik duygusu yüzünden hiç eskimiyor.</p><p>​Meğer en güzel iyileşme; bir başkasının mutfağında demlenen o duru keyfe, sessizce ev sahipliği yapabilmekmiş.</p><p>​&quot;Hayatın, kek kokulu, sıcak, güvenli bir oda olmasını istedim.&quot;</p><p>— Didem Madak</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=469149c4bb58" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[​Zerre içinde zerreyim; kendimi bilmez miyim?]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/zerre-i%C3%A7inde-zerreyim-kendimi-bilmez-miyim-0e87fb08675c?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0e87fb08675c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Apr 2026 13:14:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-21T13:14:03.465Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>​Zerre içinde zerreyim; kendimi bilmez miyim?</blockquote><blockquote>​İnsan en çok kendi sınırlarına çarpa çarpa öğreniyor nerede duracağını. Hangi kararın yükünü omuzlayacağını, hangi hatanın altından nasıl kalkacağını başkası bilmese de olur; insanın kendi vicdanına aşinalığı yeter.<br>​Bu koca dünyada bir zerre kadar yer tutmak, eksik olmak demek değilmiş. Aksine; kendi noksanını tanımak, nerede susup nerede sözün hakkını vereceğini bilmekmiş asıl mesele. Hayatın karmaşası içinde o bir avuç yerin, o tek bir zerrenin kıymetini bilince, insan dışarıdaki gürültüden de kurtuluyor.<br>​Kendimi, yerimi ve o sessiz ama derin duruşumu bilirim. Ne bir eksik, ne bir fazla... Sadece olduğu kadar, olduğu gibi.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/880/1*Ueum57P3_mzfo9wl_rWDAQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0e87fb08675c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA["Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum."]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/bir-yer-var-biliyorum-her-%C5%9Feyi-s%C3%B6ylemek-m%C3%BCmk%C3%BCn-epeyce-yakla%C5%9Fm%C4%B1%C5%9F%C4%B1m-duyuyorum-anlatam%C4%B1yorum-38aa46b6128b?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38aa46b6128b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Apr 2026 17:50:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-17T17:50:50.703Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>&quot;Bir yer var, biliyorum;<br>Her şeyi söylemek mümkün;<br>Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;<br>Anlatamıyorum.&quot;</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38aa46b6128b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[​"Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum."]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/bir-yer-var-biliyorum-her-%C5%9Feyi-s%C3%B6ylemek-m%C3%BCmk%C3%BCn-epeyce-yakla%C5%9Fm%C4%B1%C5%9F%C4%B1m-duyuyorum-anlatam%C4%B1yorum-fd9c09efae60?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fd9c09efae60</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[health]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[healing]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Apr 2026 06:31:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-16T06:31:16.230Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>​&quot;Bir yer var, biliyorum;<br>Her şeyi söylemek mümkün;<br>Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;<br>Anlatamıyorum.&quot;</blockquote><p>İnsan bazen durup geriye baktığında, bugün durduğu yere gelmek için geçtiği yolların aslında birer hayal kırıklığı birikintisi olduğunu fark ediyor. Geçmişin tozlu raflarında kalmak istediğim, &quot;işte bu an beni tamamlar&quot; diyebileceğim tek bir saniye bile bugün beni tatmin etmeye yetmiyor. Zaman ilerledikçe, uğruna dişlerimi sıktığım, uykusuz kaldığım o parlak hayallerin yavaş yavaş puslandığını, netliğini kaybettiğini görüyorum.<br>​Şu an üzerimde hissettiğim bu darlık, sanki yılların hayal kırıklıklarını bir elbise gibi üst üste giymekten kaynaklanıyor. Her nefes alışımda biraz daha daralan, ruhuma yapışan bu huzursuzluktan artık sıyrılmak istiyorum. &quot;Nasıl yapabilirim?&quot; diye düşünmekten yorulan zihnimi, o puslu hayallerin ve tatmin etmeyen anıların ağırlığından kurtarıp bir kenara bırakmak niyetindeyim. Tıpkı eskimiş, dar gelmiş ve canımı yakan bir kıyafeti üzerimden atar gibi; beni bu yalnızlık boşluğunda bırakan tüm duygulardan soyunup, sadece kendim olabildiğim o bilinmez yere varmak istiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*JoUIiD4v2S6PD8Vx8CT7fA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fd9c09efae60" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yavaşlamak Bir Yere Gitmek Değil, Olduğun Yerde Kalabilmekmiş]]></title>
            <link>https://medium.com/@laravecigdem081/yava%C5%9Flamak-bir-yere-gitmek-de%C4%9Fil-oldu%C4%9Fun-yerde-kalabilmekmi%C5%9F-12c4d7e25892?source=rss-7b63a8fad49a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/12c4d7e25892</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[bilinçli-farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çiğdem]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Apr 2026 20:01:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-14T20:01:09.416Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Yavaşlamak Bir Yere Gitmek Değil, Olduğun Yerde Kalabilmekmiş</blockquote><p>Bugün dışarı çıktım, kızımı almadan önce kısa bir yarım saatim vardı.</p><p>​Bahar ayı… Benim en sevdiğim mevsim. Ve fark etmeden yavaşladım. O an hiçbir yere yetişmiyordum. Sadece yürüyordum. Kuş seslerini duydum. Gerçekten duydum yani… Sanki uzun zamandır ilk kez.</p><p>​Gözlerimi bir an kapattım. Rüzgâr ağaçların arasından geçiyordu, yapraklar hafifçe kıpırdıyordu. Hayat oradaydı; sessiz ama canlı bir şekilde. O anda şunu hissettim: Sanki bir sahil kenarındayım… Dalgalar suya vuruyor, martılar sesleniyor. Hiçbir şey yapmak zorunda değilim.</p><p>​Ve düşündüm… Yavaşlamak belki de tam olarak buymuş: Olduğun yerde gerçekten olabilmek.</p><p>​&quot;Çünkü bazen insan en çok, en sıradan anda bile aslında başka bir yere ihtiyaç duyuyor. Bir deniz kenarına, bir rüzgâr sesine, bir durmaya…&quot;</p><p>​Ama belki de o sesler zaten burada. Sadece biz duyamıyoruz. O gün anladım ki; yavaşlamak bir yere gitmek değilmiş. Bulunduğun yerde kalabilmekmiş. Ve orada olan hayatı gerçekten duyabilmekmiş.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=12c4d7e25892" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>