<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Laurens Van den Wijngaert on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Laurens Van den Wijngaert on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@laurensvdw?source=rss-811f11d6dab3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*VL1zNVQS4dTNbSphU7QuwA.jpeg</url>
            <title>Stories by Laurens Van den Wijngaert on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@laurensvdw?source=rss-811f11d6dab3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 20:40:23 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@laurensvdw/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Langere dagen en heerlijkere avonden…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laurensvdw/langere-dagen-en-heerlijkere-avonden-51776ca2f955?source=rss-811f11d6dab3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/51776ca2f955</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Laurens Van den Wijngaert]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 Jun 2019 18:17:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-06-25T18:17:33.444Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>Getuigenis van een ex-Scrollitis Smartphonicum Egoconfirmatitis-patiënt</em></strong></p><p><strong>Gisteravond was leutig. Gisteravond was er weer ééntje om in te kaderen. Maar vooral, niemand scrolde. Er was geen ‘smartphone’ te bespeuren. En er is een verband tussen die lol en dat niet scrollen.</strong></p><p>Ik verklaar me nader.</p><p><strong>Scrollitis Smartphonicum Egoconfirmatitis</strong></p><p>Ik zou van wal kunnen steken door te zeggen dat we allemaal lijden aan SSE. Maar ik doe het niet. Dat ieder maar zijn of haar eigen rekening maakt. Ik spreek (schrijf) enkel voor mezelf.</p><p>De laatste paar jaar had ik — achteraf bekeken — veel last van SSE. Een sluipend en verslavend gif dat we oplopen via een toestel dat vergroeid lijkt met onze handen.</p><p>Scrollitis Smartphonicum Egoconfirmatitis…</p><p>Nee, Google dat nou niet! Die naam verzon ik uiteraard. Maar geef toe, ‘t lijkt net echt. <em>(knipoog)</em> ‘SSE: eindeloos scrollen op je smartphone, (on)bewust op zoek naar roddelvoer, aandacht, of bevestiging. Nadien telkens bezegeld met een paar shotjes gelukshormoon.’</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-jSMCPg-LXqJRGqbe_YUQw.jpeg" /></figure><p><strong>Step 1: de trigger…</strong></p><p>Zeven jaar geleden gescheiden, veranderde m’n leven plotsklaps. Ik was van de ene op de andere dag een single vader met een dochter. Ik probeerde een actieve, aanwezige ‘padre’ te zijn die daarnaast z’n eigen PR- en communicatiebureau uitbouwde en — als het even kon — z’n eigen huishouden beredderde, contact met vrienden onderhield en — wie weet — een nieuwe partner zou treffen. Ook moest ik na een relatie van meer dan 12 jaar weer leren om soms ook alleen én gelukkig te zijn. Soit, de dagelijkse strijd die ontelbaar veel singles leveren, ‘I know’.</p><p>Gaandeweg geraakte ik ‘verhangen’ aan m’n smartphone. Dat ding gaf me de illusie dat ik met iedereen in contact bleef, zelfs vanuit m’n bed of zetel. En wat doet een SSE-lijder dan (on)bewust? Juist ja, via sociale media ga je 1) je fijne momenten delen met de rest van de wereld en 2) anderen hun nog fijnere levensgebeurtenissen volgen.</p><p>Alsof dat — godbetert! — hetzelfde is als sociaal zijn…</p><p>Spoiler alert: nope, it isn’t.</p><p>Begrijp me niet verkeerd. Er is hoegenaamd geen zier mis met sociale media en met wat we daarop doen. Ik vind het makkelijk en leuk om via die kanalen te volgen waarmee m’n familie en vrienden bezig zijn en de leuke dingen die ik meemaak zelf te delen. Heerlijk! Ik zou ze niet meer kunnen missen. Maar het is me dunkt nu wel de hoogste tijd om onszelf tot de orde te roepen. De slinger van het zogezegd ‘sociaal gedoe’ is te ver doorgeslagen.</p><p><strong>Step 2: uit de bocht…</strong></p><p>Want het loopt fout als die smartphone en dat scrollen de bovenhand neemt. Het loopt faliekant fout als we onbewust ‘likes’ gaan tellen en — ja, zo ken ik er een paar (nee, ikzelf niet nee) — zelfs ‘posts’ gaan verwijderen nadat we merken dat ze amper reacties bekomen.</p><p>Ook ken ik mensen die niettegenstaande ze best wel een heftige job hebben bijna letterlijk 24/7 op Instagram of Facebook online toeven. Hoe krijgen ze dat rond? — vroeg ik me dan telkens weer af. Hoe rijmen ze dat met al hun andere taken?</p><p>En dus ja, ook ik verloor bijzonder veel tijd aan SSE. Was die verloren tijd het ergste? Was dat maar waar. Want zo mogelijk nog erger: we gaan (on)bewust ons eigen leventje vergelijken met de opgesmukte PR-beelden die we van andermans leven op die sociale media zien. Ik verzin dat heus niet. Menig psycholoog wees reeds op de gevaren van die effecten van sociale media.</p><p><strong>Step 3: het kantelmoment…</strong></p><p>Ik had er genoeg van. Diverse puzzelstukjes vielen tegelijkertijd in elkaar. Zo zag ik bijvoorbeeld dankzij de applicatie ‘Schermtijd’ op m’n smartphone, dat ik dat onding veel te vaak vasthad. M’n dagen leken niet alleen verrekt kort, ik maakte ze ook effectief korter. Ik kwam niet meer tot leuke, simpele dingen zoals een rondje ‘joggen’ of wat lezen. Soms lag ik ‘s avonds laat in m’n bed zoals een konijn naar een lichtbak te kijken, naar wie al dan niet ook nog online was en dan begon ik te babbelen. Maar dat waren geen echte gesprekken, kom, laat ons wel wezen.</p><p>‘Trop is te veel’ en ‘te veel is trop’, right. Ik kocht een paar boeken die al langer op m’n verlanglijstje stonden en las urenlang. En ik genoot. Ik waardeerde m’n uren ‘alleen zijn’ weer even hard als m’n uren ‘onder de mensen’. Ik sprak dus ook vaker af met vrienden, ‘live, that is’. En ik genoot. Ik zette m’n smartphone op ‘vibreren’ en focuste me op m’n échte to do’s tijdens de dag. En ik genoot. En kijk, al na en paar dagen betrapte ik mezelf er op dat ik soms niet eens wist waar ik m’n smartphone had laten liggen.</p><p>Het voelde dus verdomd goed aan. Boomkussende esoterische zweefteven zouden het waarschijnlijk als volgt omschrijven: ik leefde weer meer ‘in het moment zelf’. Ik voelde me weer kiplekker. Voortaan gebruikte ik dat ‘ding’ weer waarvoor het initieel bedoeld was: om het te gebruiken wanneer je het écht nodig hebt.</p><p>M’n dagen werden weer langer, m’n avonden werden heerlijker…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ToyLsV5k4AyLK5xeKBXgGw.jpeg" /></figure><p><strong>En dus terug naar gisteravond…</strong></p><p>Je weet wel, die avond waarvan ik bij ‘t begin van dit schrijfseltje beweerde dat het er één was om te koesteren.</p><p>Nochtans leek het niet veel om het lijf te hebben. Drie vrouwen en drie mannen, allemaal lid van de Wavo Ouderraad. We zouden een eerste keer brainstormen over een nieuw evenement op school. “<em>Waarschijnlijk ben ik rond 22 uur weer thuis’</em>, dacht ik. <em>‘Morgen weer ‘werkendag’ en ‘t is tenslotte maar een werkgroepvergaderingetje”</em>. En buiten de ouderraad spreken we elkaar niet zò vaak.</p><p>Het liep ietwat anders…</p><p>Eerst anderhalf uur lang stevig ‘gehersenstormd’ over ons nieuw initiatief, vervelde die ‘vergadering’ tot ongedwongen ‘fun’. Een zomerse avond die in al z’n eenvoud echt deugd deed.</p><p><strong>Zalige vriendschappen in wording.<br>Bij pot en pint, niet bij smartphone en ‘like’…</strong></p><p>Een stel kameraden op een terras, thuis bij één van hen, een zonsondergangetje om u tegen te zeggen, dorstlessende, geestrijke bubbels (hold your horses, we waren allemaal met de fiets), serieuze babbels afgewisseld met heerlijk gelul, grappen en grollen. Ter plaatse werden collega-ouders/ouderraadsleden stilaan kameraden en ik durf zelfs te denken dat dat zalige vriendschappen gaan worden, de komende jaren. ‘Mark my words’.</p><p>En die SSE? Vergeet het maar! Geen kat nam z’n smartphone vast en dat van 20 uur tot 1 uur ‘s nachts. Is dat nou zo speciaal, hoor ik je denken. Yep, erg genoeg wel ja. Kijk gewoon even om je heen. Of het nu een avond met collega’s op het werk is of een avond met vrienden, dat onding genaamd smartphone is doorgaans nooit ver weg.</p><p>Op het einde, want ja, ook fijne zomeravonden eindigen al eens, fietsten we in groep al lallend en lachend naar huis. Dertigers en vroege veertigers die om één uur ‘s nachts huiswaarts trapten, stiekem ‘content’ over de fijne avond. Een mega gewone, nietszeggende avond, maar ‘t was wel verdomd plezant. Dat was wat telde. Geen VIP op Tomorrowland, geen bachanaal toestandje op een of ander exotisch vakantieoord, geen met een Instagram opgesmukte filter. Neen, gewoon een avondje lullen, een glas drinken en elkaar graag hebben.</p><p><strong>‘Smart’</strong></p><p>En of we, van zodra we elk weer in ons eigen bed lagen, onze gsm niet meer vasthadden? Toch wel hoor. Om nog wat na te ‘zwanzen’ over de avond, via onze Whatsapp-groep… Maar alvast ik bekeek de rest van de SSE-lijdende sociale mediawereld niet meer en viel in slaap met een grijns.</p><p>Op nog erg veel langere (werk)dagen en onverwachte leutige avonden! Zonder ‘smartphone’. Want euhm.. Zo ‘smart’ is dat ding — of nog beter: wij — niet.</p><p><em>Tot slot deze disclaimer:</em> lezers die dit stuk te ernstig nemen of erger nog, denken dat ik mezelf (te) ernstig neem, slaan de bal compleet mis. Ik wou gewoon even m’n eigen indrukken delen en — wie weet — anderen aansporen om hetzelfde te proberen. Dat handig ding maakt van de wereld een dorp en helpt ons vaak. Maar het moet een ding blijven dat wij controleren, niet omgekeerd. That’s all.</p><p><strong>Ik wens jullie langere dagen en heerlijkere avonden!</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=51776ca2f955" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Na acht jaar in galop… Het volgende hoofdstuk…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laurensvdw/na-acht-jaar-in-galop-het-volgend-hoofdstuk-d3e5f612c070?source=rss-811f11d6dab3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d3e5f612c070</guid>
            <category><![CDATA[de-huzaren]]></category>
            <category><![CDATA[backbone-media]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Laurens Van den Wijngaert]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 May 2016 08:51:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-19T09:10:12.048Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Communicatiebureau BackBone media fuseert en wordt </strong><a href="http://www.huzaren.be/"><strong>De Huzaren</strong></a><strong>!</strong></p><p><strong><em>BackBone media, m’n communicatiebureau met acht lentes op de teller en het gestileerde paard als logo, fuseert met twee andere communicatiebedrijven en wordt De Huzaren. Met onze drie vennoten en een achttal topfreelancers bieden we een brede waaier van communicatiediensten aan. We bundelen onze kennis, ervaring en klanten onder eenzelfde dak. Eendracht maakt macht, u weet wel.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iDMNOrhzlAiSz4j4DAZv1Q.png" /><figcaption>Dit krijg je vanaf vandaag te zien op <a href="http://www.backbonemedia.be/">www.backbonemedia.be</a></figcaption></figure><p>Ik draai dus een pagina om; BackBone media verdwijnt en De Huzaren verschijnt. Het was een heftige ‘rollercoaster’…</p><p>Op 21 april 2008 werd BackBone media opgericht. In dat najaar bereikte de fameuze kredietcrisis haar hoogtepunt. Pas in 2011 ging die storm weer liggen. Bij heel wat bedrijfsleiders zat de schrik er stevig in. Communicatie was enkel een last- én kostenpost. In die sfeer een plekje veroveren voor je pas opgericht communicatiebureautje was geen ‘walk in the park’. Hoogtes en laagtes wisselden elkaar af. Zonder de steun van m’n ouders en vrienden had ik toen ongetwijfeld de handdoek in de ring geworpen.</p><p>Geluk dwing je af, luidt het. Geen idee of dat waar is. Maar tijdens die beginjaren hielden een handvol vaste klanten BackBone media boven water. De eerste keer dat we écht in de kijker liepen, was met onze toenmalige klant AVEVE. Hun media-verantwoordelijke gaf ons ‘carte blanche’ op het vlak van sociale media . Samen met haar lieten we AVEVE uitblinken in klantenservice via Twitter en Facebook. Nu is dat ondenkbaar maar in die periode gebruikte haast geen enkel merk sociale media op een weldoordachte manier. Binnen de sector werd het merk AVEVE hét voorbeeld van hoe je als bedrijf sociale media moest inzetten.</p><p>Een tweede hoofdvogel schoten we in 2012 af. BackBone media zette Vlaamse Post nv, de eerste echte uitdager van bpost, in de markt. Dankzij onze sluwe en snelle public relations-aanpak verkreeg het bedrijf voor meer dan 75.000 Euro aan media-aandacht. tv-zenders, magazines, kranten, nieuwswebsites en radio (de Duitstalige zender BRF inbegrepen!), iedereen had oog voor die kleine starter in de in 2009 geliberaliseerde Belgische postsector. Bijvoorbeeld de lancering en persconferentie was die dag hét hoofdpunt in alle tv-journaals.</p><p>Nu, 8 jaar en 1 maand later, is het tijd voor het volgende hoofdstuk. BackBone media verdwijnt, De Huzaren verschijnt. “Na acht jaar in galop, heeft het paard zijn ruiters gevonden…” schreef ik gisteravond op m’n Facebookprofiel. Een afscheid en tegelijk het begin van een nieuw hoofdstuk, vol vertrouwen en ambitie.</p><p>Ik heb er nu twee vennoten bij, échte toppers in hun vakgebieden. Jong ook, dus ze kunnen de wereld zeker aan. (knipoog) Oh ja, dat het logo van BackBone media een paard met roodgekleurde ruggengraat (‘backbone’) was en dat het nu soldaten te paard zijn, is louter toeval. Het bezorgt me wel een leuke gimmick; ‘het paard vindt nu haar ruiters’. Heel benieuwd hoe ze samen het ervan afbrengen…</p><p>De ene kent galop, de andere weet hoe je ten aanval trekt. Dat wordt genieten… ;-)</p><p>Neem alvast een kijkje op <a href="http://www.huzaren.be/">www.huzaren.be</a> !!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d3e5f612c070" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Waarom BNI voor mij niet werkt…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laurensvdw/waarom-bni-voor-mij-niet-werkt-5f128f0e053f?source=rss-811f11d6dab3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5f128f0e053f</guid>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[netwerken]]></category>
            <category><![CDATA[bni-vlaanderen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Laurens Van den Wijngaert]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Oct 2015 11:58:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-23T12:04:23.602Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Kent u BNI? Business Network International, een internationaal zakelijk netwerk, wordt op dit ogenblik ook volop uitgebouwd in Vlaanderen. Vanuit de slagzin ‘Local Business — Global Network- omschrijft BNI zichzelf als “de grootste aanbeveling marketing organisatie ter wereld”. Toegegeven, hun USP (unique selling proposition) is veelbelovend en ja, zelfs indrukwekkend. Ook de manier waarop elk chapter (een lokale afdeling) wordt georganiseerd is opmerkelijk. Maar laat nou net daar, voor mij persoonlijk, het schoentje knellen…</strong></p><p>“Het is onze missie om onze leden te helpen meer omzet te verkrijgen<strong> </strong>door een gestructureerd, positief en professioneel aanbeveling marketing programma te bieden dat hen helpt om langdurige, veelbetekenende relaties aan te gaan met kwalitatief goede andere ondernemers”, klonk het vanochtend vroeg, om 6u45 in Hotel Gulden Anker te Mechelen op de info-vergadering voor geïnteresseerden. “In 2014 hebben leden van BNI in Vlaanderen elkaar 21.624 aanbevelingen gegeven dewelke hebben geresulteerd in 20.167.832 euro extra omzet”. Dat cijfermateriaal komt voort uit het feit dat alle uitgewisselde aanbevelingen gemonitord worden binnen elk chapter.</p><p>Heb ik een aanbeveling voor een BNI-collega, dan noteer ik die op een ‘doordrukformulier’ waarvan één exemplaar voor m’n BNI-collega is, het tweede exemplaar bij mij blijft en het derde naar de ‘lidmaatschapscoördinator’ gaat. Een ander voorbeeld: tijdens elke wekelijkse(!) bijeenkomst staat elk lid beurtelings recht, licht het zijn (verder) bedrijfsactiviteiten toe en sluit het zijn maximaal 60 seconden durende spreekbeurt af met een zogenaamde bijdrage aan de groep. Vrij vertaald: er wordt verwacht/’gehoopt’ dat je telkens wel een aanbeveling, ‘lead’ of tip kan schenken aan één of meerdere BNI-collega’s. Nog iets opmerkelijks: elk lid mag maximaal driemaal per half jaar afwezig zijn op de wekelijkse vergaderingen, die telkens plaatsvinden van 6u45 tot 08u30. En ook: een jaarlijks lidmaatschap wordt op het einde niet zomaar verlengd. Elk lid wordt op zijn merites van het voorbije jaar door een zogenaamde commissie beoordeeld. Lees: wie weinig aanbracht gedurende lange tijd, komt op een slecht blaadje te staan en wordt op het einde van het jaar lidmaatschap mogelijk de deur gewezen.</p><p>Misschien omschrijf ik bovenstaande aspecten zwart-wit. Dat kan zijn. Het was vanochtend vroeg, kleine oogjes, vooral geluisterd en nauwelijks iets genoteerd. ;-) Maar ik was alvast niet de enige die zich op het einde van de info-vergadering verbaasde over het bij wijze van spreken dwingend keurslijf waarin je je als BNI-lid voor de prijs van zo’n 890 euro per jaar hijst.</p><p>Kijk, als kleine ondernemer met grote plannen geloof ik als geen ander in het belang van één of meerdere actieve netwerken. En ja, een zeer vrijblijvend netwerkje zal ongetwijfeld minder opleveren dan een stevig gestructureerde organisatie. Maar dat dwingende, die druk en die controle rondom je bijdragen, neen, daar pas ik voor. Zij die me kennen, weten dat als ik me binnen een groep engageer er geen remmen staan op m’n inzet. Maar niet onder dwang en al zeker niet met het risico dat je na een paar maanden ‘scheef bekeken wordt’ door je collega-netwerkers.</p><p>Echter het grootste struikelblok voor mij is niet eens dat dwingend kader (ik maak me sterk meerdere bijdragen te kunnen leveren) maar wel die verplichting om elke week op een vaste dag om 6u45 in een Mechels hotel aanwezig te zijn. Een paar keer verhinderd staat gelijk aan slechte leerling van de klas. Tja… Ik weet niet hoe andere BNI’ers het klaarspelen. Maar als single-papa (co-ouderschap), als zelfstandige van een jong communicatiebureau, als lid van de business club House of Flanders en van een grote ouderraad in ons dorp en als bestuurslid van een politieke partij in onze gemeente wil — en vooral kan — ik me niet binden voor een gans jaar aan een vaste vroege ochtend PER WEEK. Dat is simpelweg onhaalbaar of onhoudbaar. Maak er tweewekelijks van of maandelijks ‘and I’m in!’. Dan wel.</p><p>Alsof steeds aanwezig zijn op de — opnieuw — wekelijkse (!) vergaderingen de enige waarborg is op een lid dat zich inzet voor de andere leden? Kom nou… Steek bijvoorbeeld achter je BNI-website een login-zone voor leden waarbinnen ze elkaar die aanbevelingen kunnen doorzenden en BNI Vlaanderen nog steeds alles kan opvolgen en meten. Wat is daar anno 2015 zo moeilijk aan? Waarom dat — sorry voor de karikatuur — klasje met aanwezigheidslijsten? Waarom dat dwingende, dat praktisch onhaalbare van wekelijks verplichte aanwezigheden? Het doet me denken aan m’n sales-ervaringen, meer dan 15 jaar geleden, bij Directo, toenmalige uitgever van de lokale telefoongidsen. Elke week kwamen we met alle verkopers samen. En wie in de voorbije week niks verkocht had, kreeg achter zijn of haar naam een dikke vette nul op het bord getekend. Motiverend dat dat was… Het geeft me zelfs een beetje een sekte-gevoel.</p><p>Kortom: ik geloof in het opzet van BNI. Ik had me er graag voor willen engageren. Maar deze single-papa en communicatieman kan niet zijn agenda vanaf vandaag wekelijks ‘s ochtends veel-te-vroeg (kindje van vier jaar jong) blokkeren. Een opdracht voor of een afspraak bij één van onze klanten, net die dag? Andere netwerk-opportuniteiten die m’n pad kruisen? Een nieuwe partner in m’n privéleven? Dochtertje naar school brengen? Teveel verrassingen liggen — wie weet — in het verschiet. Ik wil netwerken en zonder twijfel ook ‘geven’, zoals BNI de ingesteldheid bij netwerken terecht omschrijft. Maar niet binnen een verplicht en zeer veeleisend kader dat m’n dierbare agenda-flexibiliteit wegneemt.</p><p>Oprecht succes, BNI Vlaanderen en BNI Mechelen! En wie weet komen we elkaar terug tegen. Maar deze netwerkkans laat ik noodgedwongen aan mij voorbijgaan. In een iets moderner en flexibeler kader, ben ik meteen jullie man. Nu helaas niet.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5f128f0e053f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een paard mét ruiter is meer waard…]]></title>
            <link>https://medium.com/@laurensvdw/een-paard-m%C3%A9t-ruiter-is-meer-waard-74deb33f0b53?source=rss-811f11d6dab3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/74deb33f0b53</guid>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[backbone-media]]></category>
            <category><![CDATA[communicatie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Laurens Van den Wijngaert]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Oct 2015 14:32:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-18T14:32:26.665Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>BackBone media gaat samen met De Huzaren</p><p>Bijna acht jaar geleden startte ik m’n eigen communicatiebedrijfje BackBone media op. Wat een rollercoaster was me dat! Hoogtes en laagtes maar vooral ongelofelijk veel plezier in wat we deden voor onze klanten, kleine en middelgrote ondernemingen met stuk voor stuk een beklijvend verhaal en smakelijke uitdagingen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/327/1*pHVUJiGUApsuqwIX7wYIXA.gif" /><figcaption>Het paard krijgt weldra een ruiter. En wat voor één… Een huzaar!</figcaption></figure><p>Ook onze sector stond niet stil. Budgetten kwamen onder druk te staan en los daarvan vervaagden de lijnen tussen webdesign, grafisch werk, communicatie en marketing. De klant ziet het bos door de bomen niet meer. Daarbij komt dat diezelfde klant zijn beperkt budget liever niet wil verspreiden over een resem van verschillende ‘communicatieleveranciers’.</p><p>Freelancers blijven fel gegeerd. Maar ze hebben meer slagkracht als ze hun kennis bundelen. En dat is wat een viertal communicatieprofessionals op het idee bracht om samen te gaan in een nieuw collectief, De Huzaren. Vier communicatiebedrijfjes wiens competenties elkaar op schitterende wijze aanvullen. Binnenkort kunnen kleine en middelgrote ondernemingen bij De Huzaren terecht voor een volledige waaier van communicatiediensten. Van e-mail marketing, grafisch ontwerp, copywriting, vertalingen, sociale media, fotografie, webdesign, public relations tot en met domeinnamen en hosting. De hele reutemeteut onder eenzelfde dak.</p><p>Momenteel werken we naarstig verder aan onze eigen website. Maar enthousiast als ik ben over dit volgend hoofdstuk, wou ik jullie dit nieuwtje nu al vertellen.</p><p>Weldra meer nieuws… Keep you posted!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=74deb33f0b53" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>