<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by lukbardzinski on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by lukbardzinski on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@lukbardzinski?source=rss-299d94043b6f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*EW8mru6_z2wk672r.jpeg</url>
            <title>Stories by lukbardzinski on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@lukbardzinski?source=rss-299d94043b6f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 01:57:44 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@lukbardzinski/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Jak odkryłem Świętego Józefa]]></title>
            <link>https://medium.com/@lukbardzinski/jak-odkry%C5%82em-%C5%9Bwi%C4%99tego-j%C3%B3zef-2fbc238ea15f?source=rss-299d94043b6f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2fbc238ea15f</guid>
            <category><![CDATA[polska]]></category>
            <category><![CDATA[kraków]]></category>
            <category><![CDATA[przyjaźń]]></category>
            <category><![CDATA[śdm]]></category>
            <category><![CDATA[wyd]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[lukbardzinski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Oct 2016 17:28:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-23T17:32:29.197Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RfOs8UsHKhuS5ROtzEmi8w.jpeg" /></figure><p>Opowiem Wam historię, w której jest Kobieta, jest mężczyzna i jest przede wszystkim Bóg. Nie będzie to jednak klasyczne love story, nie oczekujcie też dramatycznego finału, który chwyci za serce. Nasza historia trwa i Bóg jeden wie co nas jeszcze spotka.</p><p>Bogu można służyć na różne sposoby, zawsze myślałem, że moim powołaniem jest walka. Chciałem służyć Bogu i chwalić jego imię w starciach z niewiernymi, wątpiącymi, ateistami. Moją pasją było wyszukiwanie nowej broni, która uzupełni słowny arsenał, o kolejne argumenty. Jak niebezpieczna to była droga zdałem sobie sprawę kiedy stanąłem przed nią, w chwili kiedy potrzebowała mojej pomocy. Zdałem sobie wówczas sprawę, jak łatwo można się zatracić w walce i uczynić z niej cel, a nie środek. Odkryłem również jak łatwo można popaść w grzech pychy, mając za sobą kolejne starcia, które przeciwnika nie przybliżały do Jezusa, ale dawały poczucie wygrania w dyskusji. Wystarczyła do tego chwila, moment w którym zrozumiałem, że są inne formy bycia bożym wojownikiem i zdałem sobie sprawę, że największym wojownikiem bożych zastępów był Św. Józef. Są chwile w życiu, które zmieniają perspektywę.</p><p>Ale kim jest tajemnicza Ona, która była przyczyną tej przemiany, narzędziem w rękach Boga. Powiedziałbym, że to malarka, która maluje swój świat za pomocą słów. Gestem delikatnym i pełnym szacunku niczym zrywanie pielęgnowanych od dawna kwiatów, bierze Ona wydarzenie, osobę czy refleksję z jej życia i maluje piękny portret w postaci słów. W ten sposób dziękuje Bogu, za piękno jakie dostrzega wokół siebie. Jednak napisać, że to twórcza i wrażliwa na piękno osoba byłoby banałem. Zachwycająca jest również jej prezencja, która mogłaby służyć do prezentowania najdroższych strojów na wybiegu, ona jednak lepiej czuje się w t shircie — najpraktyczniejszym stroju dla wolontariuszki pomagającej potrzebującym.</p><p>Poznaliśmy się na wolontariacie w Ziemi Świętej. Trudno mówić o typowym spotkaniu. My się minęliśmy. W takich chwilach, można by powiedzieć, że trzeba uważać o czym się marzy. Rozmawialiśmy krótko, ale zdążyłem wyrazić nadzieję, że się jeszcze spotkamy. Wydawało się, że to były puste słowa. Wróciłem do Polski, ona mieszkająca na co dzień w Ameryce Północnej przez kilka miesięcy pozostała w Izraelu. Trochę przypadkiem zaczęliśmy rozmawiać ze sobą podczas Bożego Narodzenia za pośrednictwem facebooka. Przez kolejne kilka lat poznawaliśmy się za pośrednictwem internetu, ponieważ kiedy ona wróciła do domu po wolontariacie, rozdzielił na ocean. Podczas naszych rozmów zrodziło się marzenie o spotkaniu.</p><p>W życiu nie ma przypadków. Utrzymywaliśmy kontakt pomimo dzielących nas tysięcy kilometrów. Długo wyczekiwane spotkanie, do końca nie było pewne, jednak mieliśmy wrażenie, że Bóg nam sprzyja. Że Bóg lubi oglądać nas razem w bliskich jemu miejscach. Światowe Dni Młodzieży były tym czasem kiedy nasze marzenie miało się spełnić i po spotkaniu w Ziemi Świętej mieliśmy znowu się zobaczyć w Krakowie. Kiedy już byliśmy pewni, że to spotkanie nastąpi i odliczaliśmy godziny, kolejny raz spotkała ich ogromna fala przeciwności. Spóźniony pociąg, problemy z telefonami, udaremniały nam skutecznie kontakt. I kiedy już myślałem, że za chwilę zacznę tracić nadzieję, ona po prostu odwróciła się w tłumie anonimowych ludzi.</p><p>Teraz już wszystko miało być idealne, moja głowa pełna była planów na wspólne odkrywanie świata. Wszystko jednak okazało się nieaktualne, kiedy uśmiech na jej twarzy musiał ustąpić miejsca grymasowi bólu. Czasem serce coś chce, ale ciało mówi nie i nic z tym zrobić nie można. Kontuzja nogi odebrała radość ze wspólnej pasji podróżowania.</p><p>Z perspektywy czasu pokrzyżowane plany mogą okazać się jednak darem od Boga. Straciliśmy dużo dobrej zabawy. Ale zyskałem coś znacznie ważniejszego. Odkryłem, że Bogu można służyć nie tylko szermierką słowną. W opiece nad bliskim sercu bliźnim odkryłem to co nadaje sens życiu. W pomocy i opiece zobaczyłem coś co dużo silniej definiuje dusze wojownika niż tysiąc pojedynków. Musiałem łączyć delikatność, potrzebną do kojenia jej bólu, z siłą i odwagą potrzebną do usuwania kolejnych przeszkód na jej drodze. Bo przecież jej dobro stało się dla mnie najważniejsze. Instynktownie oddawałem jej siebie, czerpiąc radość z tego, że mogę to czynić nie oczekując nic w zamian. Szukając wzorca, do którego mógłbym dążyć we wspieraniu jej, przypomniałem sobie o Św. Józefie, który nie bał się dalekich podróży, nie bał się postawić na wierność i zaufanie Bogu i Swojej Wybrance, przeciwstawiając się jednocześnie prawu i obyczajom, o czymś co współcześni nazwali by racjonalizmem nie wspominając. W najbardziej beznadziejnej sytuacji zawsze na pierwszym miejscu miał dobro Maryi i dzieciątka. Wiedziałem, że do Św. Józefa mi daleko, ale chciałem mieć go w tym czasie za drogowskaz, latarnię, która wskaże słuszny kierunek.</p><p>Kiedy czas naszego spotkania dobiegł końca, kiedy przechodząc przez bramkę kontrolną na lotnisku odwróciła się po raz ostatni, żeby obdarować mnie uśmiechem na dowiedzenia, byłem szczęśliwy. Czułem też dziwny w takiej sytuacji spokój, ten spokój towarzyszył mi cały czas, paradoksalnie zaskakiwał mnie, bo przecież kiedy spotyka się kogoś na kogo czekało się kilka lat, powinno się odczuwać chociaż odrobinę niepokoju, tymczasem ja cały czas czułem się, jakbyśmy znali się dobrze od lat, jakiś głos w sercu szeptał mi, że wszystko będzie dobrze.</p><p>Wiedziałem, że chociaż ostanie dni, pełne niezrealizowanych planów mogły wydawać się katastrofą, dla nas był to okres pełen szczęścia, przejawiającego się w zwyczajności, po prostu możliwości dzielenia się sobą i czasem z drugą osobą.</p><p>Nasze spotkanie odebrałem jako kilka lekcji- lekcję pokory, względem Boga i jego planów, lekcję zaufania w łaskę Naszego Pana i wreszcie lekcję która pokazała mi, jak można służyć Bogu, po prostu będąc z drugą osobę, zwyczajnie codziennym wsparciem i opieką.</p><p>Bóg sprawił, że ŚDM, to nie była dla nas okazja do spotkania a ogromna życiowa Katecheza.</p><p>Wierzymy w Boga, upatrujemy w niezaplanowanych zdarzeniach, które ubarwiają nasze wspólne losy, rodzaj zabawy Pana Boga, który po prostu nas kocha. Dlatego już czekamy co jeszcze przyniesie życie. Chociaż jesteśmy teraz daleko od siebie, wspólnie dziękujemy Bogu, za te kilka dni.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2fbc238ea15f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[O co troszczy się Obama?]]></title>
            <link>https://medium.com/@lukbardzinski/o-co-troszczy-si%C4%99-obama-bd420052ebbf?source=rss-299d94043b6f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd420052ebbf</guid>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[chiny]]></category>
            <category><![CDATA[barack-obama]]></category>
            <category><![CDATA[nato]]></category>
            <category><![CDATA[polska]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[lukbardzinski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Jul 2016 06:07:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-09T06:07:20.754Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Prezydent USA, wspomniał o problemach z Trybunałem Konstytucyjnym i użył magicznego słowa “demokracja”, co wywołało niemalże miłosne uniesienie opozycji w Polsce.</p><p>Szkoda, że najprawdopodobniej nie zdają sobie sprawy, że nie o trybunał i demokrację tutaj chodzi.</p><p>Stosunki międzynarodowe to subtelna gra, trzeba w niej czytać między wierszami, a wręcz rozszyfrowywać co autor miał na myśli. Gdyby bowiem Obama, rzeczywiście martwił się polską demokracją byłby obłudnikiem, sam bowiem przyczynił się do podobnej awantury w USA, mianując sędziego Sądu Najwyższego, pomimo protestów Republikanów. Oczywiście Prezydent USA może pozwolić sobie na taką obłudę, występując z pozycji siły. Może pozwolić sobie również na udawanie osoby nierozważnej która daje posłuch głosom wpływowego lobby Pani Applebaum, żony byłego szefa MSZ- Sikorskiego Radosława. Podkreślmy, że jest to głos jednej z wielu osób, które w wyniku ostatnich wyborów i nie tylko zostały wypchnięte z polskiego życia politycznego, co powinno dać do myślenia, każdemu kto tych żalów wysłuchuje.</p><p>Nie posądzałbym jednak Obamy o ignorancję w tej sprawie. Wręcz przeciwnie Prezydent USA, pomimo szczytu NATO, który podkreśla świetne relacje na linii Polska- USA, szczególnie w dziedzinie obronności, dostrzega sytuacje, które mogą niedługo okazać się problematyczne we wzajemnych relacjach. Co prawda niektóre media milczały na ten temat, ale przecież, w czerwcu gościł u nas inny przywódca światowego mocarstwa, a przynajmniej państwa z aspiracjami do takiej roli- prezydent Chin. Co z pewnością nie umknęło uwadze amerykańskiej dyplomacji.Chiny w tej chwili są najpoważniejszym konkurentem USA. Dlatego Obama, chętnie skorzystał z możliwości zaznaczenia swojego niezadowolenia, bez konieczności mówienia wprost -przynajmniej publicznie, że martwią go dobre relacje Polski z Chinami. Polska demokracja, tak długo jak Polska znajduje się w strefie interesów USA, podejrzewam, że niewiele władze tego mocarstwa obchodzi. Jeżeli Polskie władze będą sprzyjały realizacji strategicznych planów Wujka Sama, nie będzie on na poważnie ingerował w nasz ustrój, mając gwarancje dobrej współpracy. Jeżeli, widzi on jednak pewne odstępstwa od oczekiwanego ideału współpracy (całkowite podporządkowanie), skorzysta z okazji, żeby pogrozić nam palcem. Zadaniem władz naszego kraju jest przekonywanie władz USA, że ich interes jest zbieżny z naszym, przy okazji realizując podobną politykę względem Chin, z jednej strony mamy kwestie militarne, z drugiej gospodarcze. Może przyjść kiedyś moment, że będziemy musieli się opowiedzieć po jednej ze stron, do tego momentu, grając na dwóch fortepianach musimy wywalczyć dla siebie jak najmocniejszą pozycję na geopolitycznej i gospodarczej mapie. Musimy zakładać opcje najgorszą czyli konflikt mocarstw i wykorzystując zainteresowanie każdej ze stron umocnić się, żeby w momencie kryzysu być jak najlepiej przygotowanym. Czy to się podoba opozycji czy nie, jej pojęcie demokracji nie jest w tej rozgrywce istotne. Ostatnią rzeczą jakiej potrzebuje w tej chwili Polska, to spór czy demokracją są rządy PO i jej mutacji, czy też rządy PiSu, bo w tym wewnętrznym sporze tylko naiwny łudziłby się, że chodzi o pojęcie demokracji sensu stricte. Pojęcie, po ostatnim referendum w Wielkiej Brytanii, passe wśród liberalnych elit, które wcześniej tak lubowały się w wycieraniu swoich ust wszelkimi jego odmianami.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd420052ebbf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Amor a Barcelona]]></title>
            <link>https://medium.com/@lukbardzinski/amor-a-barcelona-ac7258adafd2?source=rss-299d94043b6f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ac7258adafd2</guid>
            <category><![CDATA[barcelona]]></category>
            <category><![CDATA[polish]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[lukbardzinski]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Oct 2015 15:21:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-10-18T15:29:03.758Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Amor a Barcelona</strong></p><p>Drogi czytelniku spokojnie, opowieść ta będzie o namiętności, będzie w niej troszeczkę o grzechu, ale jeżeli liczyłeś na pikantną relację ze spotkania z hiszpanką o ognistym temperamencie, to….możesz być zaskoczony.</p><p>Działo się to, poza szlakiem Świętego Jakuba, w Barcelonie. To tutaj rozpoczynała się moja wyprawa przez Hiszpanię. Tutaj miałem zaznać ostatnich wygód przed wyruszeniem na szlak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*pAZpSH4MgQgn_2WYM6VagA.jpeg" /></figure><p>Dotarłem do niej autobusem, wiele o niej wcześniej słyszałem i nie mogłem doczekać się tego spotkania. Pierwsze spojrzenie…powietrze delikatnie dotyka moich ust, zaczynam oddychać jej powietrzem, jest gorące, bardzo gorące, pomimo, że jest październik, ale i przyjemne. Chyba tego właśnie oczekiwałem, tak to sobie wyobrażałem. Zaczynam pochłaniać ją, każda chwila spędzona w jej towarzystwie jest niesamowita. Co mam wam napisać, skoro brakuje mi słów. Sami musielibyście ją poczuć. Zaczynam zwiedzać, jej zakamarki, staram się poznać każdy, najdrobniejszy szczegół jej budowy, jednocześnie poruszając, się bez żadnego planu, raz tu, raz tam. I z każdym posunięciem jestem coraz bardziej nią zafascynowany. Czas przestał mieć znaczenie…zanim pójdę spać po pierwszym dniu spotkania spędzamy noc przy fontannie na Placu Katalońskim, działa tak na mnie, że bez opamiętania robię notatki, nie potrafię przestać przelewać moje wrażenia na papier. Nie czuje się artystą, ale mogę powiedzieć, że jest to miejsce w którym sztuka przesiąka każdą cegłę, a powietrze niesie ze sobą natchnienie. Przy niej po prostu człowiek ma potrzebę tworzenia.</p><p>Tak oto spędziłem pierwszy dzień z Barceloną, miastem które pokochałem od pierwszego wejrzenia. Wiedziałem, że za kilkanaście godzin się rozstaniemy, spotkamy po tygodniu, a później nastanie długa rozłąka. Ale wiem, też, że chcę się z nią jeszcze spotkać. Wiem, że to nastąpi i każde następne spotkanie będzie równie radosne.</p><p>Ale jutro.. jutro będę się jeszcze cieszył jej towarzystwem, zaczniemy od kawy i rogalika w małej kawiarence z widokiem na budzącą się do życia (o ile tak można powiedzieć o poranku w miejscu które nie zasypia) La Ramble. A później, później nieważne co będzie się działo i tak będzie to czas wyjątkowy i niesamowity…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ac7258adafd2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>