<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kamolpop Kuadsantia on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kamolpop Kuadsantia on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@lusiaskolonie?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*J6jIKeFXqji7IIs0beUNhQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Kamolpop Kuadsantia on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 02:19:17 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@lusiaskolonie/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[รู้จัก System One Model: เมื่อเราไม่ได้อยากให้ AI “เขียน” แต่อยากให้ “ตัดสินใจ”]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81-system-one-model-%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-ai-%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99-%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%88-9aa7155bea97?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9aa7155bea97</guid>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <category><![CDATA[system-one-model]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Oct 2026 04:37:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-29T04:37:05.358Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>TL;DR:</strong></h3><blockquote>System One Model เหมาะกับงานที่ต้องการให้ AI “ตัดสินใจ” มากกว่า “สร้างข้อความ” เช่น การแยกประเภท ให้คะแนน ตรวจเงื่อนไข หรือเลือกเส้นทางทำงาน โดยคืนผลลัพธ์เป็น Choice, Score และ Probability ที่ระบบนำไปใช้ต่อได้ทันที จึงมักเร็ว ประหยัด และควบคุมรูปแบบผลลัพธ์ได้ง่ายกว่า LLM ส่วนงานปลายเปิดอย่างการสรุปหรือดึงชื่อ เลขเอกสาร และยอดเงินยังเหมาะกับ LLM มากกว่า วิธีใช้ที่ลงตัวคือให้ System One ช่วยคัดกรองและตรวจผล ก่อน–หลังการทำ extraction ด้วย LLM พร้อมส่งกรณีที่ไม่มั่นใจให้คนตรวจ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KBpsl_4ZcfJdJDyCr6cN3g.png" /></figure><p>ช่วงที่ผ่านมา เวลาเราพูดถึง AI ส่วนใหญ่มักนึกถึง LLM อย่าง ChatGPT, Claude หรือ Gemini ซึ่งเก่งมากในการตอบคำถาม สรุปข้อมูล และสร้างข้อความ</p><p>แต่ในงานจริง หลายครั้งเราไม่ได้ต้องการคำตอบยาว ๆ เลย เราแค่อยากรู้ว่า</p><ul><li>ticket นี้ควรส่งให้ทีมไหน</li><li>เอกสารนี้เป็น invoice หรือ receipt</li><li>ลูกค้ากำลังขอคืนเงินหรือเปล่า</li><li>ข้อความนี้มีความเสี่ยงแค่ไหน</li><li>ผลลัพธ์ที่ LLM ดึงมา น่าเชื่อถือพอให้ระบบทำงานต่อหรือยัง</li></ul><p>ถ้าใช้ LLM ทำทุกอย่างก็ทำได้ แต่บางครั้งเหมือนจ้างนักวิเคราะห์มาเพื่อตอบคำถามแบบเลือก A, B หรือ C — ทำได้แน่นอน แต่อาจจะช้า แพง และเกินความจำเป็นไปหน่อย</p><p>นี่คือพื้นที่ที่ System One Model เข้ามามีบทบาท</p><p>พูดง่าย ๆ คือ</p><blockquote><em>LLM เหมาะกับการสร้างคำตอบและคิดเรื่องซับซ้อน ส่วน System One Model เหมาะกับการตัดสินใจที่มีตัวเลือกหรือเกณฑ์ชัดเจน</em></blockquote><p>โมเดลกลุ่มนี้เริ่มเป็นที่รู้จักจาก Jev ของ TypeSafe AI และตอนนี้ก็มีตัวเลือกแบบ open-weight อย่าง Laya รวมถึง OpenThai-SystemOne ที่ออกแบบมาสำหรับภาษาไทยและอังกฤษโดยเฉพาะ</p><h3>แนวคิด System One มาจากไหน</h3><p>ชื่อ System One ได้แรงบันดาลใจจากหนังสือ <em>Thinking, Fast and Slow</em> ของ Daniel Kahneman ซึ่งอธิบายว่ามนุษย์มีรูปแบบการคิดอยู่สองลักษณะ</p><ul><li>System 1 คือการคิดเร็ว ตอบสนองเร็ว และอาศัยรูปแบบที่เราเคยเรียนรู้</li><li>System 2 คือการคิดช้า ค่อย ๆ วิเคราะห์ และใช้เหตุผลหลายขั้นตอน</li></ul><p>TypeSafe AI นำแนวคิดนี้มาตั้งชื่อโมเดลที่เน้นการตัดสินใจเร็วและให้คำตอบแบบมีโครงสร้าง โดยเปิดตัว Jev ในฐานะ System One Model รุ่นแรกของบริษัท <a href="https://typesafe.ai/blog/introducing-system-one-models-and-jev?render=full">อ่านที่มาจาก TypeSafe AI</a></p><p>แน่นอนว่านี่เป็นการเปรียบเทียบเพื่อให้เห็นภาพ ไม่ได้หมายความว่าโมเดลทำงานเหมือนสมองมนุษย์จริง ๆ</p><p>สิ่งสำคัญสำหรับคนทำระบบคือ System One Model ไม่ได้พยายามแต่งประโยคหรือเขียนคำอธิบายยาว ๆ แต่จะคืน “ผลการตัดสินใจ” ที่โปรแกรมนำไปใช้ต่อได้ทันที</p><h3>System One Model ทำงานอย่างไร</h3><p>เวลาเรียกใช้งาน เราจะส่งข้อมูลเข้าไปสองส่วนหลัก ๆ</p><h3>1. State</h3><p>state คือข้อมูลที่อยากให้โมเดลพิจารณา เช่น</p><ul><li>ข้อความจากลูกค้า</li><li>อีเมล</li><li>ticket support</li><li>เนื้อหาจากเอกสาร</li><li>JSON ที่ได้จากระบบอื่น</li><li>ผลลัพธ์ที่ LLM extract มาแล้ว</li></ul><h3>2. Questions</h3><p>questions คือสิ่งที่เราอยากรู้เกี่ยวกับข้อมูลนั้น โดยกำหนดรูปแบบคำตอบไว้ล่วงหน้า</p><p>คำถามพื้นฐานที่พบใน Jev, Laya และ OpenThai-SystemOne มีอยู่สามแบบ</p><h3>Choice: ให้โมเดลเลือกหนึ่งตัวเลือก</h3><p>Choice เหมาะกับคำถามที่มีหมวดหมู่ชัดเจน เช่น</p><ul><li>เอกสารนี้เป็น invoice, receipt หรือ purchase order</li><li>ticket นี้ควรส่งให้ฝ่าย billing, technical support หรือ sales</li><li>ลูกค้าติดต่อมาเพราะปัญหาอะไร</li><li>รายการนี้ควรอยู่ในหมวดสินค้าไหน</li></ul><p>ตัวอย่างผลลัพธ์อาจเป็นแบบนี้</p><pre>{<br>  &quot;choice&quot;: &quot;billing&quot;,<br>  &quot;probabilities&quot;: {<br>    &quot;billing&quot;: 0.86,<br>    &quot;technical&quot;: 0.09,<br>    &quot;sales&quot;: 0.05<br>  },<br>  &quot;confidence&quot;: 0.81<br>}</pre><p>ข้อดีคือเราไม่ได้รู้แค่ว่าโมเดลเลือก billing แต่ยังเห็นด้วยว่ามันให้น้ำหนักกับตัวเลือกอื่นเท่าไร</p><p>ข้อมูลตรงนี้มีประโยชน์มากเวลาจะตั้งเงื่อนไข เช่น ถ้ามั่นใจเกิน 80% ให้ส่ง ticket อัตโนมัติ แต่ถ้าต่ำกว่านั้นให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจอีกครั้ง</p><h3>Score: ให้คะแนนตามระดับ</h3><p>Score ใช้กับคำถามที่คำตอบมีลำดับ เช่น</p><ul><li>ความเร่งด่วน: ต่ำ ปานกลาง สูง วิกฤต</li><li>ความพึงพอใจ: 1–5</li><li>คุณภาพของข้อความที่ได้จาก OCR</li><li>ความเสี่ยงของธุรกรรม</li><li>ความครบถ้วนของข้อมูลที่ extract มา</li></ul><p>โมเดลจะคืน probability ของแต่ละระดับ และอาจคำนวณออกมาเป็นคะแนนแบบมีทศนิยมได้</p><p>ตัวอย่างเช่น ถ้าเกณฑ์มีระดับ 0, 1, 2 และ 3 โมเดลอาจตอบ 2.4 เพราะกำลังลังเลอยู่ระหว่างระดับ 2 กับ 3</p><h3>Noul: คำถามแบบใช่หรือไม่</h3><p>Noul ใช้กับคำถามที่ตอบได้ด้วย yes/no เช่น</p><ul><li>ลูกค้าขอคืนเงินอย่างชัดเจนหรือไม่</li><li>เอกสารนี้มีเลขประจำตัวผู้เสียภาษีหรือไม่</li><li>ข้อความนี้มีข้อมูลส่วนบุคคลหรือไม่</li><li>ผลลัพธ์ที่ extract มาขัดแย้งกับเอกสารต้นฉบับหรือไม่</li></ul><p>แทนที่จะคืนเพียง true หรือ false โมเดลจะคืนค่าความน่าจะเป็นตั้งแต่ 0 ถึง 1</p><p>เช่น 0.92 หมายถึงโมเดลมองว่าข้อความนั้นมีโอกาสสูงที่จะเป็นจริง</p><h3>แล้วต่างจากการใช้ LLM อย่างไร</h3><p>LLM ทั่วไปสร้างคำตอบทีละ token</p><p>แม้เราจะถามแค่ว่า “เอกสารนี้เป็น invoice หรือ receipt” โมเดลก็ยังต้องอ่านข้อความ สร้างคำตอบ และส่งข้อความกลับมา จากนั้นโปรแกรมของเราต้องแปลงคำตอบนั้นให้เป็นข้อมูลที่ใช้งานได้อีกที</p><p>ถ้ากำชับให้ตอบเป็น JSON ก็ช่วยได้ แต่ยังมีโอกาสที่โมเดลจะ</p><ul><li>ตอบผิดรูปแบบ</li><li>เพิ่มคำอธิบายที่ไม่ได้ขอ</li><li>ตั้งชื่อ field ไม่ตรง schema</li><li>สร้างตัวเลือกใหม่ที่เราไม่ได้กำหนด</li><li>ใช้ output token มากเกินความจำเป็น</li></ul><p>System One Model จะไม่สร้างข้อความ แต่คำนวณคะแนนของตัวเลือกที่กำหนดไว้โดยตรง คำถามหลายข้อสามารถประเมินกับข้อมูลเดียวกันได้ในการเรียกครั้งเดียว <a href="https://unoblox.ai/docs/systemone">ดูแนวคิดของ Jev System One</a></p><p>ผลลัพธ์จึงพร้อมให้โค้ดใช้ตัดสินใจต่อได้เลย</p><p>อย่างไรก็ตาม System One ไม่ได้มาแทน LLM ทุกอย่าง ถ้าคำถามเป็นแบบปลายเปิด เช่น</p><ul><li>ช่วยสรุปเอกสารนี้</li><li>ดึงชื่อบริษัทออกมา</li><li>อธิบายว่าทำไมลูกค้าถึงไม่พอใจ</li><li>เขียนอีเมลตอบกลับให้หน่อย</li></ul><p>งานแบบนี้ยังเหมาะกับ LLM มากกว่า</p><h3>Jev, Laya และ OpenThai-SystemOne ต่างกันอย่างไร</h3><p>ข้อมูลส่วนนี้เป็นภาพรวม ณ เดือนตุลาคม 2026 เพราะทั้งโมเดลและ API ยังพัฒนาเร็วมาก</p><p>โมเดลลักษณะเหมาะกับใครJevบริการแบบ hosted และเป็น proprietary modelทีมที่อยากเริ่มเร็ว ไม่ต้องดูแลเครื่องหรือ deploy โมเดลเองLayaOpen-weight, Apache 2.0, ขนาดประมาณ 400M parametersทีมที่อยาก self-host ต้องการควบคุมข้อมูล หรืออยาก fine-tune เองOpenThai-SystemOneOpen-weight, Apache 2.0, ขนาด 0.8B parametersงานภาษาไทย–อังกฤษที่ต้องการรันบนระบบของตัวเอง</p><h3>Jev</h3><p>Jev เป็นโมเดลเชิงพาณิชย์ของ TypeSafe AI และเป็นต้นทางของรูปแบบ API /v1/systemone</p><p>เราเพียงส่ง state พร้อมคำถามแบบ Choice, Score หรือ Noul แล้วรับคำตอบกลับมาเป็นข้อมูลที่มี type ชัดเจน</p><p>จุดเด่นคือพร้อมใช้งานผ่าน API และ SDK ไม่ต้องหา GPU หรือดูแลระบบ inference เอง ส่วนข้อแลกเปลี่ยนคือน้ำหนักโมเดลไม่ได้เปิด และข้อมูลต้องถูกส่งไปยังบริการภายนอก</p><p><a href="https://github.com/typesafe-ai/typesafe-sdk-python">SDK Python อย่างเป็นทางการ</a> รองรับทั้ง synchronous และ asynchronous client รวมถึงการตรวจรูปแบบ response ด้วย Pydantic</p><h3>Laya</h3><p>Laya เป็นทางเลือกแบบ open-weight ใช้ ModernBERT แบบ bidirectional ร่วมกับ decision head สำหรับ Choice, Score และ Noul</p><p>ตัวโมเดลไม่ generate ข้อความ และสามารถประมวลผลคำถามหลายข้อในการ forward pass ครั้งเดียว <a href="https://huggingface.co/convaiinnovations/laya/blob/00c37c405e3c3ad73ee070227614c89cda06b99e/README.md">ดู Laya model card</a></p><p>Laya มีทั้ง checkpoint ภาษาอังกฤษ แบบ multilingual และแบบ typed-decisions จึงเหมาะกับทีมที่ต้องการรันโมเดลเอง หรืออยากนำข้อมูลขององค์กรไป fine-tune เพิ่ม</p><p>แต่อย่าลืมว่า “รองรับหลายภาษา” ไม่ได้แปลว่าจะทำได้ดีเท่ากันทุกภาษา ก่อนใช้จริงควรทดสอบกับข้อมูลของเราเองเสมอ</p><h3>OpenThai-SystemOne</h3><p>OpenThai-SystemOne เป็นโมเดล open-weight สำหรับภาษาไทยและอังกฤษ พัฒนาบน text tower ของ Qwen3.5–0.8B แล้วเปลี่ยน language-model head ให้เป็น decision head ขนาด 256 slots</p><p>โมเดลจึงไม่ได้พยายามแต่งข้อความ แต่คืน probability ของคำตอบที่กำหนดไว้ โดย Choice รองรับตัวเลือกได้สูงสุด 255 ตัวเลือก และมีพื้นที่สำหรับกรณีที่โมเดลไม่ควรตัดสินใจ <a href="https://github.com/iapp-technology/openthai-systemone">ดูโค้ด OpenThai-SystemOne</a></p><p>ตัวโปรเจกต์มีทั้งแพ็กเกจ Python และ HTTP server สามารถรันบน CUDA, Apple MPS หรือ CPU ได้ และใช้รูปแบบ request/response ที่ใกล้เคียงกับ Jev <a href="https://huggingface.co/iapp/OpenThai-SystemOne">ดู OpenThai-SystemOne model card</a></p><h3>ตัวอย่างการใช้ OpenThai-SystemOne</h3><p>สมมติว่าเราได้รับ ticket จากลูกค้าข้อความนี้</p><blockquote><em>โดนหักเงินซ้ำสองครั้ง ขอเงินคืนด่วน โทรไปสามรอบแล้วไม่มีใครรับ</em></blockquote><p>เราอยากรู้พร้อมกันสามอย่าง</p><ol><li>ควรส่งให้ทีมไหน</li><li>เรื่องนี้เร่งด่วนแค่ไหน</li><li>ลูกค้าขอคืนเงินจริงหรือเปล่า</li></ol><p>สามารถเขียนได้ประมาณนี้</p><pre>from openthai_systemone import (<br>    SystemOneClient,<br>    Choice,<br>    Score,<br>    Noul,<br>)</pre><pre>client = SystemOneClient(&quot;iapp/OpenThai-SystemOne&quot;)</pre><pre>result = client.system_one(<br>    state={<br>        &quot;ticket&quot;: (<br>            &quot;โดนหักเงินซ้ำสองครั้ง ขอเงินคืนด่วน &quot;<br>            &quot;โทรไปสามรอบแล้วไม่มีใครรับ&quot;<br>        )<br>    },<br>    questions={<br>        &quot;department&quot;: Choice(<br>            instructions=&quot;ทีมใดควรรับผิดชอบ&quot;,<br>            criteria={<br>                &quot;billing&quot;: &quot;การเงิน การเรียกเก็บเงิน หรือการคืนเงิน&quot;,<br>                &quot;technical&quot;: &quot;ระบบหรือแอปพลิเคชันใช้งานไม่ได้&quot;,<br>                &quot;sales&quot;: &quot;การซื้อสินค้า แพ็กเกจ หรือบริการใหม่&quot;,<br>            },<br>        ),<br>        &quot;urgency&quot;: Score(<br>            instructions=&quot;ประเมินความเร่งด่วนของปัญหา&quot;,<br>            criteria=[<br>                &quot;ต่ำ สามารถรอได้&quot;,<br>                &quot;ปานกลาง กระทบการใช้งานบางส่วน&quot;,<br>                &quot;สูง กระทบด้านการเงินหรือการใช้งานหลัก&quot;,<br>                &quot;วิกฤต ต้องดำเนินการทันที&quot;,<br>            ],<br>        ),<br>        &quot;refund_requested&quot;: Noul(<br>            instructions=&quot;ลูกค้าขอคืนเงินอย่างชัดเจนหรือไม่&quot;<br>        ),<br>    },<br>)</pre><pre>department = result.answers[&quot;department&quot;].choice<br>confidence = result.answers[&quot;department&quot;].confidence<br>urgency = result.answers[&quot;urgency&quot;].score<br>refund_probability = result.answers[&quot;refund_requested&quot;].noul</pre><p>จากนั้นเอาผลลัพธ์ไปเขียนเงื่อนไขต่อได้เลย</p><pre>if (<br>    department == &quot;billing&quot;<br>    and confidence &gt;= 0.80<br>    and refund_probability &gt;= 0.85<br>):<br>    route_to_refund_queue()<br>else:<br>    send_to_manual_review()</pre><p>จุดสำคัญคือเราไม่ควรดูแค่ว่าตัวเลือกไหนชนะ แต่ควรดู probability หรือ confidence ประกอบด้วย</p><h3>Use case ที่เหมาะกับ System One Model</h3><h3>Ticket และอีเมล routing</h3><p>นี่น่าจะเป็นตัวอย่างที่เห็นภาพง่ายที่สุด</p><p>โมเดลอ่าน ticket หนึ่งครั้ง แล้วตอบพร้อมกันได้ว่า</p><ul><li>ควรส่งให้ทีมไหน</li><li>เร่งด่วนแค่ไหน</li><li>ลูกค้าไม่พอใจหรือเปล่า</li><li>มีการขอคืนเงินหรือไม่</li><li>ควรส่งต่อให้เจ้าหน้าที่ทันทีหรือไม่</li></ul><p>เหมาะกับระบบ support ที่มีข้อความจำนวนมากและมีหมวดหมู่ชัดเจน</p><h3>Content moderation และ guardrail</h3><p>ใช้ตรวจว่าเนื้อหามีข้อมูลส่วนบุคคล ความรุนแรง prompt injection หรือเนื้อหาที่ผิดนโยบายหรือไม่</p><p>กรณีที่คะแนนชัดเจน ระบบอาจจัดการอัตโนมัติ ส่วนกรณีที่โมเดลไม่มั่นใจค่อยส่งไปให้ LLM หรือผู้ตรวจสอบ</p><p>ถ้าเป็นงานที่มีผลกระทบต่อผู้ใช้ เช่น การแบนบัญชี ไม่ควรใช้ System One ตัดสินใจเพียงตัวเดียว ควรมี rule และขั้นตอน review ประกอบด้วย</p><h3>Lead qualification</h3><p>ใช้ Choice แบ่งประเภทลูกค้า ใช้ Score ประเมินความพร้อมซื้อ และใช้ Noul ตรวจว่าลูกค้าต้องการให้ติดต่อกลับหรือไม่</p><p>ข้อมูลที่ได้สามารถส่งเข้า CRM ได้เลย โดยไม่ต้องให้ LLM เขียนรายงานทุกครั้ง</p><h3>RAG และ document retrieval</h3><p>หลังค้นหาเอกสารมาได้หลาย chunk เราสามารถใช้ System One ช่วยตอบว่า</p><ul><li>chunk นี้เกี่ยวข้องกับคำถามหรือไม่</li><li>มีข้อมูลที่สนับสนุนคำตอบหรือไม่</li><li>ควรส่ง chunk นี้ให้ LLM หรือไม่</li><li>เอกสารน่าเชื่อถือในระดับไหน</li></ul><p>วิธีนี้ช่วยลด context ที่ต้องส่งเข้า LLM และลดข้อมูลรบกวนใน prompt</p><h3>ตรวจคุณภาพข้อมูล</h3><p>บางเรื่องใช้ regex ตรวจได้ง่าย เช่น รูปแบบอีเมลหรือเลขประจำตัวผู้เสียภาษี</p><p>แต่บางเรื่องเป็นเรื่องของ “ความหมาย” เช่น</p><ul><li>ที่อยู่ดูครบพอสำหรับจัดส่งหรือไม่</li><li>เหตุผลการเคลมเข้ากับประเภทกรมธรรม์หรือไม่</li><li>หมวดสินค้าสอดคล้องกับรายละเอียดสินค้าหรือไม่</li><li>ผลลัพธ์ที่ extract มาตรงกับเอกสารต้นฉบับหรือไม่</li></ul><p>งานแบบนี้เหมาะกับ System One เพราะเป็นการตัดสินใจที่มีเกณฑ์ชัด แต่ต้องเข้าใจภาษาและบริบทด้วย</p><h3>ใช้ System One ร่วมกับ LLM Extraction อย่างไร</h3><p>สิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ ไม่ใช่การเลือกระหว่าง System One กับ LLM แต่คือการเอาสองอย่างนี้มาช่วยกันทำงาน</p><p>System One ไม่เหมาะกับการดึงค่าปลายเปิด เช่น ชื่อบริษัท เลข invoice หรือยอดเงิน เพราะเราไม่รู้คำตอบล่วงหน้า</p><p>งานเหล่านี้ยังเหมาะกับ OCR, parser หรือ LLM extraction มากกว่า</p><p>ส่วน System One เหมาะกับการตัดสินใจว่า</p><ul><li>เอกสารนี้เป็นประเภทไหน</li><li>ควรใช้ schema ใด</li><li>จำเป็นต้องเรียก LLM หรือไม่</li><li>ผลที่ LLM ดึงมาดูน่าเชื่อถือหรือเปล่า</li><li>กรณีนี้ควรผ่านอัตโนมัติหรือส่งให้คนตรวจ</li></ul><p>ภาพรวมของ pipeline จะประมาณนี้</p><pre>เอกสาร / อีเมล / API payload<br>            │<br>            ▼<br>     OCR และ preprocessing<br>            │<br>            ▼<br> System One: แยกประเภทและประเมินคุณภาพ<br>            │<br>      ┌─────┴──────────────┐<br>      │                    │<br>  มั่นใจสูง             ไม่มั่นใจ<br>      │                    │<br> ใช้ parser ได้      ส่งให้ LLM extraction<br>      │                    │<br>      └─────────┬──────────┘<br>                ▼<br>       ตรวจด้วยกฎของระบบ<br>                │<br>                ▼<br> System One: ตรวจความสอดคล้องเชิงความหมาย<br>                │<br>       ┌────────┴────────┐<br>       │                 │<br>    ผ่านเกณฑ์        ข้อมูลน่าสงสัย<br>       │                 │<br>  บันทึกข้อมูล       ส่งให้คนตรวจ</pre><h3>ขั้นที่ 1: OCR และเตรียมข้อมูล</h3><p>ถ้าข้อมูลต้นทางเป็น PDF scan หรือรูปถ่าย ต้องใช้ OCR หรือ vision model อ่านข้อความออกมาก่อน เพราะ Laya และ OpenThai-SystemOne รุ่นหลักรับข้อความเป็น input</p><p>ขั้นนี้ไม่ควรเก็บแค่ข้อความอย่างเดียว ถ้าเป็นไปได้ควรเก็บข้อมูลเหล่านี้ไว้ด้วย</p><ul><li>หมายเลขหน้า</li><li>ตำแหน่งของข้อความ</li><li>OCR confidence</li><li>โครงสร้างของตาราง</li><li>ไฟล์หรือภาพต้นฉบับ</li><li>ความเชื่อมโยงระหว่างค่าที่ดึงมากับตำแหน่งในเอกสาร</li></ul><p>ข้อมูลเหล่านี้ช่วยได้มากเวลาต้องตรวจสอบย้อนหลัง</p><h3>ขั้นที่ 2: ให้ System One แยกประเภทเอกสาร</h3><p>ก่อนส่งเอกสารไปให้ LLM extract ข้อมูล เราอาจถาม System One ก่อนว่า</p><ul><li>นี่คือ invoice, receipt, credit note หรือเอกสารอื่น</li><li>เป็นภาษาไทย อังกฤษ หรือมีทั้งสองภาษา</li><li>คุณภาพ OCR ดีพอหรือยัง</li><li>มีตารางรายการสินค้าหรือไม่</li><li>เอกสารมีส่วนที่อ่านไม่ออกเยอะหรือเปล่า</li></ul><p>เมื่อรู้ประเภทเอกสารแล้ว เราจะเลือก prompt, schema และโมเดล extraction ได้ตรงงานมากขึ้น</p><h3>ขั้นที่ 3: ให้ LLM ดึงข้อมูลปลายเปิด</h3><p>ถ้ารู้แล้วว่าเอกสารเป็น invoice เราก็ไม่จำเป็นต้องส่ง schema ขนาดใหญ่ที่รองรับเอกสารทุกประเภท</p><p>ส่งเฉพาะ field ที่เกี่ยวข้องก็พอ เช่น</p><pre>{<br>  &quot;invoice_number&quot;: &quot;string | null&quot;,<br>  &quot;seller_tax_id&quot;: &quot;string | null&quot;,<br>  &quot;invoice_date&quot;: &quot;date | null&quot;,<br>  &quot;subtotal&quot;: &quot;number | null&quot;,<br>  &quot;vat&quot;: &quot;number | null&quot;,<br>  &quot;total&quot;: &quot;number | null&quot;,<br>  &quot;currency&quot;: &quot;THB | USD | EUR | other | null&quot;<br>}</pre><p>ยิ่ง schema เฉพาะเจาะจงเท่าไร LLM ก็ยิ่งมีโอกาสตอบตรงรูปแบบและลด field ที่ไม่เกี่ยวข้องได้มากขึ้น</p><h3>ขั้นที่ 4: ตรวจสิ่งที่ตรวจด้วยโค้ดได้ก่อน</h3><p>ข้อมูลบางอย่างมีกฎชัดเจนอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถาม AI เช่น</p><ul><li>เลขประจำตัวผู้เสียภาษีมีรูปแบบถูกต้องหรือไม่</li><li>วันที่ parse ได้หรือไม่</li><li>subtotal + vat ตรงกับ total หรือไม่</li><li>currency code อยู่ในรายการที่ระบบรองรับหรือไม่</li><li>invoice number ว่างหรือไม่</li><li>ยอดเงินติดลบทั้งที่ไม่ใช่ credit note หรือไม่</li></ul><p>ถ้าตรวจด้วยโค้ดได้ ก็ควรใช้โค้ด เพราะเร็วกว่า ถูกกว่า และคาดเดาผลลัพธ์ได้มากกว่า</p><h3>ขั้นที่ 5: ให้ System One ตรวจความหมายอีกรอบ</h3><p>หลังจาก LLM extract ข้อมูลมาแล้ว เราสามารถส่งทั้งข้อความต้นฉบับและ JSON ที่ extract ได้กลับเข้า System One เพื่อถามว่า</p><ul><li>ข้อมูลที่ดึงมาได้รับการสนับสนุนจากเอกสารหรือไม่</li><li>ประเภทเอกสารที่เลือกถูกต้องหรือไม่</li><li>ข้อมูลมีความขัดแย้งกันหรือเปล่า</li><li>ผลลัพธ์ครบถ้วนพอให้ระบบทำงานต่อหรือยัง</li></ul><p>ตัวอย่างคำถามอาจเป็นแบบนี้</p><pre>questions = {<br>    &quot;document_type&quot;: Choice(<br>        instructions=&quot;เอกสารนี้เป็นเอกสารประเภทใด&quot;,<br>        criteria={<br>            &quot;invoice&quot;: &quot;ใบแจ้งหนี้หรือใบกำกับภาษี&quot;,<br>            &quot;receipt&quot;: &quot;ใบเสร็จรับเงิน&quot;,<br>            &quot;credit_note&quot;: &quot;ใบลดหนี้&quot;,<br>            &quot;unknown&quot;: &quot;ข้อมูลไม่พอที่จะระบุ&quot;,<br>        },<br>    ),<br>    &quot;supported_by_source&quot;: Noul(<br>        instructions=(<br>            &quot;ค่าที่ extract มามีหลักฐานรองรับอยู่ใน&quot;<br>            &quot;ข้อความต้นฉบับหรือไม่&quot;<br>        )<br>    ),<br>    &quot;extraction_quality&quot;: Score(<br>        instructions=&quot;ประเมินคุณภาพของผล extraction&quot;,<br>        criteria=[<br>            &quot;ข้อมูลสำคัญขาดหรือขัดแย้งหลายจุด&quot;,<br>            &quot;มีบางจุดที่ต้องตรวจสอบ&quot;,<br>            &quot;ข้อมูลส่วนใหญ่ถูกต้อง&quot;,<br>            &quot;ข้อมูลครบและสอดคล้องชัดเจน&quot;,<br>        ],<br>    ),<br>}</pre><p>ถ้าคะแนนไม่ถึง threshold ก็อย่าฝืนให้ระบบรับข้อมูล ควรส่งไปให้ LLM ที่เก่งขึ้นหรือให้คนช่วยตรวจแทน</p><h3>ตัวอย่าง Invoice Extraction Pipeline</h3><p>สมมติว่าระบบต้องรับ invoice เดือนละ 100,000 ฉบับ</p><p>ถ้าส่งทุกเอกสารไปหา LLM ขนาดใหญ่ทั้งหมดก็ทำได้ แต่ค่าใช้จ่ายและเวลาประมวลผลอาจสูงเกินจำเป็น</p><p>เราอาจแบ่งงานแบบนี้</p><ol><li>OCR อ่านข้อความและตำแหน่งในเอกสาร</li><li>Regex ดึงวันที่ tax ID และตัวเลขที่มีรูปแบบชัดเจน</li><li>System One แยกประเภทเอกสารและประเมินคุณภาพ OCR</li><li>เอกสารง่ายและโมเดลมั่นใจสูง ใช้ parser ตามประเภทเอกสาร</li><li>เอกสารซับซ้อนหรือไม่แน่ใจ ส่งให้ LLM extraction</li><li>ใช้กฎทางบัญชีตรวจ subtotal, VAT และ total</li><li>ใช้ System One ตรวจความสอดคล้องในเชิงความหมาย</li><li>ส่งเฉพาะกรณีที่มีปัญหาให้เจ้าหน้าที่ตรวจ</li></ol><p>ประโยชน์หลักไม่ได้มาจากการเอา System One มาแทน LLM ทั้งหมด แต่มาจากการลดจำนวนงานที่ LLM ต้องทำ และปล่อยให้ LLM จัดการเฉพาะส่วนที่ต้องการความยืดหยุ่นจริง ๆ</p><h3>เรื่องที่ควรระวังก่อนใช้จริง</h3><h3>Confidence ไม่ใช่คำรับรองว่าถูกต้อง</h3><p>แม้โมเดลจะคืน probability หรือ confidence มาให้ ก็ไม่ได้หมายความว่า 0.90 จะถูกต้อง 90% กับข้อมูลของเราเสมอไป</p><p>คะแนนอาจเปลี่ยนได้ตามภาษา รูปแบบข้อมูล อุตสาหกรรม และความแตกต่างระหว่างข้อมูลจริงกับข้อมูลที่โมเดลเคยเห็น</p><p>ก่อนใช้จริงควรนำข้อมูลขององค์กรมาทำ evaluation และ calibration เพิ่ม</p><h3>แต่ละ action ควรใช้ threshold ไม่เหมือนกัน</h3><p>ความผิดพลาดของแต่ละงานมีต้นทุนไม่เท่ากัน เช่น</p><ul><li>การติด tag ภายใน อาจยอมรับ confidence 0.70 ได้</li><li>การส่ง ticket ไปอีกแผนก อาจต้องการ 0.80</li><li>การคืนเงินอัตโนมัติ อาจต้องมากกว่า 0.95 และผ่านกฎอื่นด้วย</li><li>การปฏิเสธธุรกรรม ควรมี human review ประกอบ</li></ul><p>อย่าใช้ threshold เดียวกับทุกงานเพียงเพราะตั้งค่าง่าย</p><h3>ต้องมีทางให้โมเดลตอบว่า “ไม่แน่ใจ”</h3><p>รายการ Choice ควรมี unknown, other หรือกลไก abstain ในกรณีที่เป็นไปได้</p><p>ถ้าเราให้ตัวเลือกไม่ครบแล้วบังคับให้โมเดลเลือก มันก็จะเลือกคำตอบที่ใกล้ที่สุด แม้คำตอบจริงจะไม่ได้อยู่ในรายการเลยก็ตาม</p><h3>วัดผลทั้ง pipeline</h3><p>อย่าดูแค่ accuracy ของโมเดล ควรวัดผลของระบบตั้งแต่ต้นจนจบ เช่น</p><ul><li>ความถูกต้องราย field</li><li>อัตราที่ต้องส่งให้คนตรวจ</li><li>false acceptance</li><li>false rejection</li><li>latency</li><li>ค่าใช้จ่ายต่อเอกสาร</li><li>เวลาที่เจ้าหน้าที่ใช้แก้ข้อมูล</li><li>ความเสียหายเมื่อระบบตัดสินใจผิด</li></ul><p>บางครั้งโมเดลที่ accuracy ต่ำกว่าเล็กน้อย อาจทำให้ระบบโดยรวมดีกว่า เพราะเร็วกว่า ถูกกว่า หรือรู้จักส่งต่อเมื่อไม่มั่นใจ</p><h3>เก็บประวัติการตัดสินใจ</h3><p>สำหรับงาน production ควรบันทึกอย่างน้อย</p><ul><li>ชื่อและเวอร์ชันของโมเดล</li><li>คำถามและเกณฑ์ที่ใช้</li><li>probability distribution</li><li>threshold ที่ใช้ในตอนนั้น</li><li>ระบบเลือกเส้นทางไหน</li><li>มีการแก้ไขโดยเจ้าหน้าที่หรือไม่</li></ul><p>ข้อมูลเหล่านี้ช่วยทั้งเรื่อง debugging, audit และการปรับปรุงโมเดลในอนาคต</p><h3>แล้วควรเลือกตัวไหนดี</h3><p>ถ้าอยากเริ่มใช้งานเร็วและไม่อยากดูแล inference เอง Jev เป็นตัวเลือกที่ตรงไปตรงมา</p><p>ถ้าต้องการ self-host อยากควบคุมข้อมูล หรือวางแผน fine-tune เอง Laya น่าสนใจ โดยเฉพาะระบบที่ใช้หลายภาษา</p><p>ถ้างานหลักเป็นภาษาไทย OpenThai-SystemOne น่าจะเป็นตัวเลือกที่ควรนำมาทดลองก่อน เพราะออกแบบมาโดยให้ความสำคัญกับภาษาไทยและอังกฤษโดยตรง</p><p>อย่างไรก็ตาม ไม่มีโมเดลไหนที่ควรถูกเลือกจาก benchmark เพียงตัวเดียว วิธีที่ดีที่สุดคือเตรียมชุดข้อมูลจากงานจริง แล้วเปรียบเทียบ</p><ul><li>ความแม่นยำ</li><li>calibration</li><li>latency</li><li>ค่าใช้จ่าย</li><li>ความง่ายในการ deploy</li><li>ความสามารถในการจัดการข้อมูลที่ไม่เคยเห็น</li></ul><p>ถ้าออกแบบระบบให้ยึดตาม /v1/systemone contract และแยก model backend ออกจาก business logic เราก็สามารถทดลองหรือสลับระหว่าง Jev, Laya และ OpenThai-SystemOne ได้ง่ายขึ้น</p><h3>สรุป</h3><p>System One Model เข้ามาเติมช่องว่างระหว่าง rule-based system กับ LLM</p><p>Rule-based system เร็วและคาดเดาง่าย แต่ไม่ค่อยเข้าใจภาษาธรรมชาติ ส่วน LLM เข้าใจบริบทและทำงานซับซ้อนได้ แต่บางครั้งก็ช้า แพง และเกินความจำเป็นสำหรับคำถามแบบเลือกตอบ</p><p>System One อยู่ตรงกลาง คือเข้าใจภาษา แต่คืนคำตอบออกมาเป็น Choice, Score หรือ probability ที่โปรแกรมนำไปใช้ต่อได้ทันที</p><p>ถ้าจะนำไปใช้กับ extraction pipeline แนวทางที่ลงตัวมักเป็นแบบนี้</p><ul><li>ใช้โค้ดกับสิ่งที่มีกฎแน่นอน</li><li>ใช้ System One กับการแยกประเภท routing scoring และ semantic validation</li><li>ใช้ LLM กับการดึงข้อมูลปลายเปิด การสรุป และ reasoning ที่ซับซ้อน</li><li>ใช้คนช่วยตรวจในกรณีที่ความไม่แน่นอนหรือผลกระทบสูง</li></ul><p>สุดท้ายแล้ว System One ไม่ได้เกิดมาเพื่อแทน LLM แต่ช่วยให้เราไม่ต้องใช้ LLM กับทุกเรื่อง</p><p>และในระบบที่มีข้อมูลจำนวนมาก ความแตกต่างเล็ก ๆ ตรงนี้อาจช่วยลดทั้งเวลา ค่าใช้จ่าย และความซับซ้อนของ production pipeline ได้มากกว่าที่คิด</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9aa7155bea97" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บันทึกสิ่งที่ระลึกได้กับการมาของ COVID-19 ในปี 2020]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A5%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-covid-19-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%B5-2020-c60cd5e6af5a?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c60cd5e6af5a</guid>
            <category><![CDATA[bkk]]></category>
            <category><![CDATA[covid19]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 31 Mar 2020 16:47:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-01T09:59:30.866Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aB29ghFR4q4i96aNwtPsOQ.png" /></figure><blockquote>มันเหมือนกับหมุดหมายของกาลเวลาที่ชีวิตเคยเคลื่อนผ่านในทุก ๆ ปีนั้นได้เลือนหายไป</blockquote><p>หลายครั้งหลายคราก่อนหน้านี้เคยตั้งคำถามว่า เทศกาล วันสำคัญต่าง ๆ ก็แค่วันธรรมดาวันนึงไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่า การออกมาทำพิธีกรรมต่าง ๆ และ “งานการตลาด” อิงกระแสเทศกาลของแต่ละแบรนด์ มีอีเวนท์ มีแม่ค้า มีการละเล่น หรือแม้แต่แต่งตัวเข้าธีมเดือนเทศกาลนั้น ๆ ที่ก็ดูจะสนุกสนานดีในแต่ละกิจกรรม แต่อาจเป็นเพราะโดยส่วนตัวเป็นคนไม่ได้ค่อยชอบออกไปไหนสักเท่าไหร่นักก็ได้แต่เฝ้าดูผ่าน ๆ ว่าที่นู่นมีอะไร ที่นั่นจัดอะไร เต็มที่ก็ไปเดินหาของกินบ้าง ทำให้ฉากเหล่านั้นเป็นเหมือนเรื่องปกติที่ดูจะไม่ได้ดึงดูดอะไรสักเท่าไหร่</p><blockquote>“อย่างที่เค้าว่ากันว่า เราจะเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น ๆ เมื่อรู้สึกว่ามันเริ่มหายไปจากชีวิตเรา ”</blockquote><p>พอถึงวันนึง วันที่โลกใบนี้มีวาระสำคัญเป็นสิ่งเดียวกัน วันที่ความสำคัญของการดำเนินต่อไปของสังคมคือการปกป้องการมีอยู่ของมวลมนุษยชาติ วันที่เราได้รู้จักไวรัสอันตรายที่แพร่กระจายได้เร็วอย่าง <strong>COVID-19</strong> ทุกอย่างดูจะเป็นวาระเร่งด่วน และคนธรรมดาหลายล้านคนนั้นมีหน้าที่ที่จะพอช่วยโลกได้ด้วยการ <em>“ไม่ออกไปเจอผู้คน”</em></p><p>สถานที่สำคัญต่าง ๆ เริ่มทยอยถูกปิดตัวลง เหลือเพียงร้านค้าและกิจการที่จำเป็นต่อการดำรงชีพเท่านั้น รวมถึงกิจกรรมต่าง ๆ ก็ต้องถูกงดไปด้วย</p><p>ท้องถนนในเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่เคยปกคลุมด้วยเสียงจอแจ ฉวัดเฉวียนไปมาด้วยรถราน้อยใหญ่นั้นกลับเงียบลงอย่างถนัดตา ผู้คนต่างสวมหน้ากากอนามัย พกเจลล้างมือ มีสเปรย์แอลกอฮอล์เป็นดั่งอาวุธคู่กายยามออกนอกเคหะสถาน</p><blockquote>พวกเราพอจะรู้วิธีรับมือกับมันได้ดีระดับนึงเลย</blockquote><p>เหตุการณ์ยังคงดำเนินต่อไปมีทั้งกลุ่มคนที่ทำงานอย่างหนักเพื่อต่อสู้และรักษาชีวิตผู้คน และกลุ่มคนที่ยังต้องดำเนินชีวิตด้วยวิธีที่รัดกุมในการป้องกันตัวเอง</p><p>ปฏิทิน Digital ในมือถือที่เต็มไปด้วยคิวงานและตารางการประชุมออนไลน์จากที่บ้านนั้นมันไม่ได้บอกวันเวลากับเรามากนัก มันมักจะบอกว่าเราจะต้องทำอะไรต่อไปในแต่ละวันมากกว่า รู้ตัวอีกทีตอนที่เผลอไปมองชื่อเดือนด้านบนของปฏิทินแล้วก็มีคำพูดดังขึ้นมาในหัวว่า “เราเจอเรื่องเหล่านี้มาเป็นเดือน ๆ แล้วนี่นา และน่าจะยังต้องเจอต่อไปอีกสักระยะหลังจากนี้”</p><p>เหมือนจะรู้สึกไปเองว่าเวลามันผ่านไปแบบไม่ทันได้รู้เนื้อรู้ตัว เพราะอะไรกัน?</p><p>อาจเป็นเพราะวันสำคัญต่าง ๆ ที่เรามักจะมองว่าเป็นวันธรรมดา ๆ นั้นมันค่อย ๆ เลือนหายไปด้วยเงื่อนไขต่าง ๆ ทั้งการที่ต้องหยุดกิจกรรม เลื่อนวันสำคัญ หรือยกเลิกกิจกรรมต่าง ๆ ที่ทุก ๆ ปีเคยมี</p><blockquote>มันเหมือนกับหมุดหมายของกาลเวลาที่ชีวิตเคยเคลื่อนผ่านในทุก ๆ ปีนั้นได้เลือนหายไป</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DVjRROrCwf6r4mbGpJKYOg.png" /></figure><p>ในปีนี้เราไม่ค่อยได้เห็นวันวาเลนไทน์ที่ชื่นมื่นเพื่อย้ำเตือนว่าเราเดินทางมาถึงเดือนกุมภาพันธ์ และเราก็จะไม่ได้เห็นวันสงกรานต์ที่มีถ่ายทอดสดการเล่นน้ำ หรือเสื้อลายดอกของคนที่ออกมาเดินตามถนน เพื่อให้เรารับรู้ได้ว่าเราได้เดินทางมาถึงเดือนเมษายนแล้ว</p><p>และยังคงมีหมุดหมายของวันสำคัญอีกหลายวันที่อาจจะถูกแทนที่ด้วยมาตรการการควบคุมโรคระบาดและอาจทำให้เราไม่ทันได้รู้ตัวว่าเวลาได้เคลื่อนผ่านชีวิตเราไปไกลแค่ไหนแล้ว</p><p>และหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้มุมมองต่อวันสำคัญต่าง ๆ ของผมอาจเปลี่ยนไป วันที่ทุกคนออกมาทำกิจกรรมร่วมกันในแต่ละเดือนมันจะย้ำเตือนว่า การมีอยู่ของวันสำคัญหรือประเพณีต่าง ๆ นั้นบอกอะไรเราได้มากมาย หรืออย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่าเรายังคงอยู่บนรถไฟที่เคลื่อนผ่านกาลเวลาโดยมีหลักฐานของการเดินทางคือหมุดหมายจากวันสำคัญต่าง ๆ ที่เราได้พบเจอในแต่ละช่วงชีวิต</p><p><em>May the force be with you</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c60cd5e6af5a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beware Butterfly Effect -โจทย์การแข่งเขียนโปรแกรมภายใน อย่างเป็นทางการ ครั้งแรกของ THiNKNET]]></title>
            <link>https://medium.com/thinknet-engineering/beware-butterfly-effect-%E0%B9%82%E0%B8%88%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99-%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-thinknet-8e3e54f1456d?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8e3e54f1456d</guid>
            <category><![CDATA[thinknet]]></category>
            <category><![CDATA[problems]]></category>
            <category><![CDATA[competitive-programming]]></category>
            <category><![CDATA[code-prime]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Aug 2018 07:54:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-24T07:54:22.131Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>ภายใต้โปรเจ็ค “Code Prime” เราได้พาโปรแกรมเมอร์ท่องโลกของการแข่งขันเขียนโปรแกรม ด้วยโจทย์ที่ต้องแก้ปัญหาด้วยมันสมองในเวลาจำกัด</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kNbwLmLx2Px3Dudxlb4UmQ.png" /></figure><blockquote>ICPC ACM , Google Code Jam , Facebook Hacker Cup, Coding Olympic</blockquote><p>และอีกหลาย ๆ รายการที่โปรแกรมเมอร์หลายคนคงเคยได้ยินและร่วมงานแข่งเขียนโปรแกรมกันอีกนับไม่ถ้วน…และในรอบนี้ THiNKNET เราก็เลยลองเอาบ้าง!</p><p>เราได้ลองจัดการแข่งขันเขียนโปรแกรมภายในขึ้นมาแบบเพื่อให้ Programmer ทั้งที่เคยและไม่เคยแข่งเขียนโปรแกรม ได้สัมผัสบรรยากาศของ Competitive Programming กันภายใต้ Project Code Prime ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 Part</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zuoY28kKA8FUBWsZi-a_OQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ERAib0uPHjpsIvUWMJAvfg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eOMgY91q7VIq525yBR17YQ.jpeg" /><figcaption>ภาพบรรยากาศการแข่งขัน</figcaption></figure><p><strong>Part ที่ 1</strong> : <em>Code Prime Exercise — </em>ใช้กิจกรรมนี้ถูกจัดขึ้นมานำร่อง ให้ทุกคนได้ลองทำความคุ้นเคย จากโจทย์ต่างๆ ที่เราหยิบมาให้เหล่า Programmer ได้ลองเล่นกัน แบบปรึกษา หาไอเดียกันได้</p><p><strong>Part ที่ 2 :</strong> <em>Code Prime 2018 — ถูกจัดขึ้น เมื่อวันที่ 13 กรกฏาคม 2018 </em><strong>รอบนี้สิ ของจริง !</strong></p><blockquote>“แข่งจริง มีสกอร์จริง โจทย์ต้องไม่ซ้ำ”</blockquote><p>พอได้โจทย์นี้มา เหล่า <strong><em>Prime staff</em> </strong>ทั้งหลายก็ต้องแบ่งกันไปคิดหาโจทย์ด้วยเงื่อนไข 1 ข้อ</p><p>— ไม่ยากไป ไม่ง่ายไป</p><p>ด้วยคอนเซ็ปเหล่านี้เราจึงต้องไปนั่งคิด นอนคิด ยืนคิด เอาทฤษฏีและเรื่องราวต่าง ๆ รอบตัวมาประกอบจิ๊กซอว์ให้กลายเป็นโจทย์ที่ผู้แข่งขันได้เอาไปขบคิดทำความเข้าใจ ฝึกฝนแปลงโจทย์ให้กลายเป็น Logic … ไปดูกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aIBXcQau-eBZDkbA81srsQ.jpeg" /></figure><h3>“เอาล่ะฮะ นี่คือหนึ่งในโจทย์”</h3><p>เราจะพามาดูโจทย์ที่ใช้ในการแข่งอีกหนึ่งข้อ ซึ่งข้อที่หยิบมานำเสนอนั้น คือข้อที่ชื่อว่า <strong><em>“Beware Butterfly Effect”</em></strong></p><h3><strong><em>Beware Butterfly Effect</em></strong></h3><blockquote>“การเปลี่ยนแปลงอดีตเพื่อหนีความชั่วร้าย อาจทำให้เจอสิ่งที่ชั่วร้ายยิ่งกว่า”</blockquote><blockquote>โลก ที่มนุษย์ได้เริ่มประดิษฐ์คิดค้นหุ่นยนต์ขึ้นมาเพื่อความสะดวกสบายและใช้แรงงานต่าง ๆ จนมาถึงยุคที่มนุษย์สามารถสร้าง AI ที่สามารถคิดตัดสินใจและใช้ชีวิตแทนได้ จนวันหนึ่งก็เริ่มมี Android ที่อยากมีชีวิตเป็นของตัวเองและก่อตั้งกลุ่มปฏิวัติระหว่าง Android และมนุษย์ขึ้นมา เรียกเหตุการณ์นี้ว่า “Become Human”</blockquote><blockquote>400 ปีหลังจากเหตุการณ์ Become Human ได้เกิดการปฏิวัติอย่างต่อเนื่องของเครื่องจักรและ Android ทำให้โลกถูกวิวัฒด้านเทคโนโลยีและความรู้ด้านฟิสิกส​์อย่างก้าวกระโดดจากเหล่าปัญญาประดิษฐ์และเป็นผลทำให้มนุษย์มีประชากรลดน้อยลงอย่างต่อเนื่องจนแทบจะเป็นเพียงชนกลุ่มน้อยบนโลก</blockquote><blockquote>ในทางกลับกันพวกหุ่นยนต์มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ และอยู่ได้นานกว่ามนุษย์หลายเท่า ทำให้เหล่าวิศวกรและนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลกหันกลับมาร่วมมือกันแก้ปัญหาและวางแผนทวงคืนสิทธิให้กับมนุษยชาติ มนุษย์ได้ทำการสร้าง Time Machine ได้สำเร็จและใช้มันเพื่อย้อนกลับไปแก้ปัญหา ด้วยการกลับไปทำลายอัลกอริทึมที่อาจทำให้เกิดการปฏิวัติได้ แต่สิ่งที่ต้องระวังให้มากก็คือ “หากเราย้อนเวลาไปเปลี่ยนแปลงอดีต ผลที่ตามมาอาจเปลี่ยนแปลงปัจจุบันไปในทางที่ดีหรือแย่ได้เสมอและนั่นจะส่งผลกระทบเป็นวงกว้างออกไปเรื่อยๆ ไม่มีสิ้นสุด (Butterfly Effect)” เพราะฉะนั้นพวกเขาต้องกลับไปเปลี่ยนแปลงอดีตให้น้อยที่สุดและเปลี่ยนมันเฉพาะในส่วนที่สำคัญที่สุด</blockquote><blockquote>“คุณ” เป็นวิศวกรที่ได้รับหน้าที่ในการวิเคราะห์และคำนวณเพื่อออกแบบแผนการแก้ไข Timeline ในอดีตเพื่อไม่ให้อนาคตนำไปสู่เหตุการณ์ Become Human ดังที่กล่าวมานี้</blockquote><blockquote><strong>โดย จากการวิเคราะห์พบว่ามี Timeline ในอดีตที่จำเป็นต้องแก้ไขอยู่จำนวน T Timeline</strong></blockquote><blockquote><strong>ซึ่งในแต่ละ Timeline จะเป็นการเชื่อมโยงของเหตุการณ์ต่างๆ จำนวน M คู่เหตุการณ์</strong></blockquote><blockquote><strong>โดยผลลัพธ์จากการวางแผน คือ เส้นทางการดำเนินเหตุการณ์ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ S ไปจนถึง สิ้นสุดของเหตุการณ์ D ใน Timeline นั้น</strong></blockquote><blockquote><strong>โดยต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตให้น้อยที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดผลข้างเคียงในอนาคตที่นอกเหนือการควบคุมได้</strong></blockquote><blockquote><strong>หากมีเส้นทางมากกว่า 1 เส้นทาง ให้เลือกเส้นทางแรกที่พบ<br>โดยเรียงจาก a &lt; b &lt; c &lt; d &lt; … &lt; z</strong></blockquote><blockquote><strong>และหากไม่พบเส้นทาง ให้แสดงค่า “IMPOSSIBLE!“</strong></blockquote><blockquote><strong><em>- Input Description -</em></strong></blockquote><blockquote>— บรรทัดแรกรับ T แทนจำนวน Timeline ตามด้วยข้อมูลแต่ละ Timeline</blockquote><blockquote>— ในแต่ละข้อมูลของ Timeline บรรทัดแรกจะเป็น S, D และ M (ขั้นด้วย whitespace) แทนเหตุการณ์เริ่มต้น, สิ้นสุดที่ต้องการเส้นทาง และจำนวนคู่เหตุการณ์ที่มีใน Timeline นั้น ตามลำดับ</blockquote><blockquote>— อีก M บรรทัดต่อไป บรรทัดที่ i จะเป็นการเชื่อมโยงของเหตุการณ์ ในรูปแบบ Fi Ti แทนการเชื่อมโยงระหว่างเหตุการณ์ Fi กับ Ti</blockquote><blockquote>— โดยที่ S,D,Fi, Ti ∈ {‘a’, ‘b’, ‘c’, … , ‘z’}</blockquote><blockquote><strong><em>- Output Description -</em></strong></blockquote><blockquote>— ผลลัพธ์ที่ได้ต่อหนึ่งชุดทดสอบ แต่ละบรรทัดจะอยู่ในรูปแบบ “Case #x: y” โดยที่ x คือหมายเลข Timeline และ</blockquote><blockquote>— y คือ เส้นทางเหตุการณ์ใน Timeline จากเริ่มต้น ไปยัง จุดสิ้นสุดที่ได้จากการวางแผนของคุณ</blockquote><blockquote>— หากไม่พบเส้นทาง ให้แสดงค่า “IMPOSSIBLE!“ แทน</blockquote><blockquote><strong><em>- Limit -</em></strong></blockquote><blockquote><em>Small</em></blockquote><blockquote>T = 100</blockquote><blockquote>5 ≤ M ≤ 8</blockquote><blockquote><em>Large</em></blockquote><blockquote>T = 100</blockquote><blockquote>22 ≤ M ≤ 26</blockquote><blockquote><strong><em>- Sample Input -</em></strong></blockquote><blockquote>3<br>j q 8<br>j k<br>k l<br>k o<br>l m<br>m n<br>n o<br>o p<br>p q<br>t v 5<br>s t<br>s v<br>t u<br>u v<br>v w<br>k p 6<br>i j<br>j k<br>k l<br>l m<br>m n<br>o p</blockquote><blockquote><strong><em>- Sample Output -</em></strong></blockquote><blockquote>Case #1: jkopq</blockquote><blockquote>Case #2: tsv</blockquote><blockquote>Case #3: IMPOSSIBLE!</blockquote><p>โจทย์ข้อนี้ถ้าอ่านตั้งแต่แรกจะรู้สึกเหมือนธาตุไฟเข้าแทรก นี่มันอะไรกันวะเนี่ย เรื่องราวยาวเฟื้อย มีย้อนเวลา มีปรับสมดุลจักรวาลอะไรก็ไม่รู้</p><p>ใจเย็น ๆ แล้วลองดูบรรทัดนี้</p><blockquote><strong>“โดยผลลัพธ์จากการวางแผน คือ เส้นทางการดำเนินเหตุการณ์ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ S ไปจนถึง สิ้นสุดของเหตุการณ์ D ใน Timeline นั้น”</strong></blockquote><p>ดูเหมือนว่าโจทย์ต้องการจะบอกว่าเรามี<strong> “การเดินทาง” “จุดเริ่มต้น” “ไปจนถึง” “จุดปลายทาง”</strong><br>และตามมาด้วยบรรทัดนี้</p><blockquote><strong>“</strong>โดยต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตให้ <strong>น้อยที่สุด </strong>เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดผลข้างเคียงในอนาคตที่นอกเหนือการควบคุมได้<strong>”</strong></blockquote><p><strong>“น้อยที่สุด”</strong> keyword อีก 1 คำที่โผล่เข้ามาอย่างมีนัยยะ</p><p>ถ้าเอา keyword ที่เราเจอในโจทย์มารวม ๆ กันดูจะพบว่ามีคำที่โปรแกรมเมอร์น้อยใหญ่น่าจะต้องได้ยินกันมาบ้าง และแน่นอนหลายคนที่ยังงงกับโจทย์ พออ่านมาถึงบรรทัดนี้คงคิดออกแล้ว</p><blockquote>ใช่! มันคือ Graph และเป็น Graph ที่เราต้องหาระยะทางที่สั้นที่สุดด้วย</blockquote><p>ฟังดูก็ไม่มีอะไรแปลกใหม่จากที่เราได้เคยเรียนในวิชา Data structure กันมา</p><p>ถูกแล้ว! เดี๋ยวเรามาทบทวนคอนเซ็ปกันอีกสักครั้ง เผื่อเป็นไอเดียให้ไปลองเล่นกัน</p><p><strong>เริ่มจาก</strong> เราต้องนำ input ทุกตัว ที่จับคู่กันอยู่มาร้อยกันให้เป็น graph จริงๆ เสียก่อน<br><strong>ตัวอย่าง<br></strong>j q 8<br>j k<br>k l<br>k o<br>l m<br>m n<br>n o<br>o p<br>p q</p><p>จะเห็นว่า input บรรทัดแรกถูกกำหนดให้เป็นเป้าหมายของเส้นทาง จาก j ไป q โดยให้มีการรับ input คู่ของ node ที่เชื่อมต่อกันอีก 8 คู่ กราฟจะออกมาแบบนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BASdFiwoNR0eCg9gTp0g-w.png" /></figure><p>แน่นอนว่าถ้าอ่านจากโจทย์จะไม่มีเรื่องการนำน้ำหนักของระยะทางเข้ามาเกี่ยวข้อง แสดงว่าโจทย์ข้อนี้ต้องการหาเพียง การเดินทางผ่าน Node ให้น้อยที่สุด</p><p>จากโจทย์เราจะเริ่มกันที่ Node j และเราจะหาทางที่สั้นที่สุด (Shortest path) โดยเราจะเริ่มไล่ทีละ Node แล้วหาเส้นทางลงไปที่ Node ลูกไปเรื่อยๆ โดยนำค่าของ edge (ที่มีค่าเป็น 1 เท่ากันทุกเส้น) บวกเข้าไปแล้วเก็บไว้ที่ Node ที่เดินทางผ่าน แล้วเพื่อเทียบหาว่าเส้นทางใดเป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุด</p><p>Step</p><ul><li>start จาก Source ที่มีผลรวมระยะทาง Node j = 0</li><li>เดินทางไปใน Node ที่เชื่อมต่อกับ Source โดยทุกครั้งที่เดินทางไปให้นำค่าผลรวมจาก Node แม่ไปบวก 1 (ค่าคงที่ของระยะทาง edge) แล้วเก็บไว้ที่ Node k เพราะฉะนั้น Node k จะมีค่าเป็น 1</li><li>เดินทางต่อจาก Node k ไปหา l และ o พร้อมเพิ่มค่าไปเก็บไว้ที่ Node ทั้งสอง แล้วตรวจสอบว่า Node ที่เดินทางไปนั้นเป็น Destination แล้วหรือยัง ถ้ายังก็..</li><li>วนลูปทำสเต็ปแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไปบน Node อื่น ๆ จนกว่าจะถึงจุด Destination</li><li>แต่โจทย์บอกว่าเรา ถ้าได้ผลลัพธ์เท่ากันจะต้องเลือกผลลัพธ์แรกโดยนับจากการเรียงตามพจนานุกรม</li><li>จึงใช้วิธีนำ Input เข้าฟังก์ชัน Sort ธรรมดาๆ จากนั้น เวลาวนลูป search ก็จะเริ่มตามพจนานุกรมเรียบร้อย</li></ul><blockquote>ผลลัพธ์ก็คือ j &gt; k &gt; o &gt; p &gt; q</blockquote><p>ให้รูปอธิบาย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qFiU7b9sFvQYcoNdp-UImA.gif" /></figure><p>จบแล้ว สำหรับแนวคิดการทำโจทย์ที่เนื้อเรื่องยาวเป็นกิโล อ่านเพลินจนลืมว่ากำลังทำโจทย์อยู่ สำหรับบล็อกหน้าจะมาเล่าให้ฟังแบบ Full story เรื่อง Project Code Prime ของ THiNKNET อีกทีนะครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/210/1*2jRCHqAbTCY7W7oG5ntMOQ.gif" /><figcaption>Ref: wikipedia.org</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8e3e54f1456d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/thinknet-engineering/beware-butterfly-effect-%E0%B9%82%E0%B8%88%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%82%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99-%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3-%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87-thinknet-8e3e54f1456d">Beware Butterfly Effect -โจทย์การแข่งเขียนโปรแกรมภายใน อย่างเป็นทางการ ครั้งแรกของ THiNKNET</a> was originally published in <a href="https://medium.com/thinknet-engineering">THiNKNET Engineering</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ในวันที่การทดสอบ Software หมดความสำคัญ]]></title>
            <link>https://medium.com/thinknet-engineering/%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%9A-software-%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%8D-94033fa51021?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/94033fa51021</guid>
            <category><![CDATA[testing]]></category>
            <category><![CDATA[automation-testing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Mar 2018 08:21:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-11T04:27:44.421Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Developer อย่างเรามีหน้าที่สร้างซอฟท์แวร์ออกไปให้ Users ใช้!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7I3wWrHqE9MvMi1qRGeCfA.jpeg" /></figure><p>และผลลัพธ์ก็คือ… ผลลัพธ์ก็คือ</p><p>คือออ!!!!</p><h4>Error ครับ!!</h4><p>หลายๆคนอาจคุ้นเคยกับเหตุการณ์นี้ดี</p><h4>ตัดภาพไปที่ 1 เดือนก่อนเหตุการณ์ Online production site</h4><p>Mrs.Who : “เรามีเวลา 1 เดือน ต้องออนไลน์ทั้ง 10 ฟีเจอร์ให้ทัน Dev มีวิธีมั้ยครับ”</p><p>Dev : “มี! แค่ไม่ต้องเขียนเทส เอาโค๊ดขึ้นไปก่อนแล้วมาเขียนตามทีหลังก็ได้แล้ว working software สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เรารู้ เราเรียนมา”</p><p>Mrs.Who: จัดไป!</p><p>และผลลัพธ์ก็คือ… ผลลัพธ์ก็คือ</p><p>คือออ!!!</p><h4>ก็ตามนั้นแหละครับ ส่วนใหญ่วันที่การทดสอบหมดความสำคัญ คือวันที่งานเร่ง</h4><p>แก้อีกก็พังเคสอื่นอีกวนไป มันจะดีหรอ?</p><blockquote>หลายครั้งที่ปีศาจร้ายซ่อนตัวภายใต้ความสงบราบเรียบ และพุ่งกระโจนออกมาทำลายทุกสิ่งที่เราสร้างมากับมือในชั่วพริบตา</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6y06l7xDHpjtQJncB5C-8A.jpeg" /></figure><p>เราไม่เคยเห็นมันมาก่อนจนกระทั่งมีคนเดินมาบอกว่า “<strong>ลูกค้าใช้โปรแกรมแล้วมันบัคอ่ะ เออเร่อเต็มไปหมด</strong>”….คุณพระ!</p><blockquote><strong>คำถามคือ</strong> — มันพังได้ไง ตอนทำไม่เห็นจะพังสักที</blockquote><blockquote><strong>คำตอบคือ </strong>— เราไม่สามารถลืมสิ่งที่เราเคยรู้ <strong>#ความรักก็เช่นกัน</strong></blockquote><p>ไม่ว่าเราจะอยากทำตัวเป็น Users ผู้น่ารักมาลองเล่นโปรแกรมตัวเองขนาดไหน</p><h4>เราจะพบว่ามันทำงานได้ดีเสมอ (เพราะเรารู้ว่าแบบไหนถูก)​ ก็สร้างมากับมืออ่ะ</h4><p>เขียนมาขนาดนี้ ต้องมีคนด่าในใจบ้างแหละว่า “เวลามันไม่พอ (โว้ย)​จะให้มานั่งเขียนเทสก็ไม่ทันกันพอดี”</p><p>ในกรณีที่ทีมยังไม่ทันได้สันทัดเรื่องการเขียน Automation test ถึงขนาดว่าใช้เวลาเขียนเทสนานกว่าเขียนโปรแกรมนั้น เรามีทางออก คือ</p><blockquote>เขียนเทสดิ!!!! .. เขียนใส่กระดาษ.. เขียนใส่ word ใส่ excel ใส่ notepad เขียนใส่หัวใจที่แสนจะเปล่าเปลี่ยว… -, -</blockquote><p>“Automation test ไม่ได้ช่วยให้การตรวจสอบ software ถูกต้องมากขึ้น แต่มันทำให้เราเทสบ่อย ๆ ได้ง่ายขึ้น” — ผมกล่าวเอง</p><p>หัวใจหลักของการทดสอบ คือ “การออกแบบวิธีการทดสอบ”</p><p>…ในเมื่อเธอมี Business Logic ของเธอ เราก็มีข้อมูลของเรา จะออกแบบการทดสอบกันเช่นไร</p><h4>เช่นนี้ครับ</h4><blockquote><strong>Test case</strong> = Business Logic + Test data</blockquote><p>เริ่มจากตั้งด้วย Story ตั้งแต่ต้นที่ End User จะเข้ามาใช้ระบบ จนถึงจุดสุดท้ายที่ User ใช้งานเสร็จ</p><p><strong>Ex. Story 1 </strong>: User เข้ามาในระบบค้นหาข้อมูลเพื่อจองตั๋ว BNK48 แล้วจ่ายเงินผ่านช่องทางบัตรเครดิตหรือการโอนเข้าบัญชีธนาคาร</p><blockquote><strong>Story นี้ถูกแบ่งออกได้เป็นสองเส้นทางใหญ่ ๆ คือ</strong><br> — 1 . User → Login → เลือกรอบ → เลือกโซน → เลือกที่นั่ง → จ่ายเงินผ่านบัตรเครดิต → ได้รับใบเสร็จ<br> — 2 . User → Login → เลือกรอบ → เลือกโซน → เลือกที่นั่ง → โอนเงินให้ผู้ขาย →ส่งหลักฐานการโอนเงิน → ได้รับใบเสร็จ</blockquote><p>เอ้า Story เดียวนี้ ดูๆ แล้ว สามารถแตกเป็น 2 Flow ได้เฉย!</p><p>ทีนี้ Test case จะมีหน้าตาเป็นยังไงบ้าง เดี๋ยวผมจะลองหยิบเอาโฟล์วที่ 2 มาลองทำเป็น Testcase สักเคสด้วย Data เสมือนจริง</p><blockquote><strong>Test case : user เข้ามาซื้อบัตร 1 ใบในรอบเช้าตำแหน่งหน้าเวทีผ่านวิธีการโอนเงิน</strong></blockquote><blockquote><strong>Login</strong> <br>Username : kamolpop<br>Password : Hv89127 <br>แสดงข้อมูล Displayname: Kamolpop</blockquote><blockquote><strong>จอง</strong><br>รอบ : 08.00–12.00 น.<br>ที่นั่งโซน : A<br>หมายเลขที่นั่ง : A12</blockquote><blockquote><strong>จ่ายเงิน <br></strong>ได้รับหมายเลขการจอง : A1225TH<br>โอนเงินให้บัญชีหมายเลข : 212–224–236<br>จำนวนเงินที่จะโอน : 5,000.00</blockquote><blockquote><strong>ส่งหลักฐานโอนเงิน</strong> <br>หมายเลขการจอง : A1225TH<br>อัพโหลดภาพ : slip.jpg</blockquote><blockquote><strong>ได้รับใบเสร็จสรุปการจองและจ่ายเงิน</strong><br>หมายเลขใบเสร็จ : SC0275<br>หมายเลขการจอง : A1225TH<br>รอบ : 08.00–12.00 น.<br>ที่นั่งโซน : A<br>หมายเลขที่นั่ง : A12<br>จำนวนเงินที่ชำระ : 5,000.00</blockquote><p>ทั้งหมดนี้คือการออกแบบก่อนที่จะเริ่มลงมือเขียนโปรแกรมจริง เพื่อให้ทุกฝ่ายเห็นภาพเดียวกันเสียก่อน</p><p><em>**มาถึงตรงนี้ ก็พิมพ์เหนื่อยใช้ได้ ใกล้จบแล้ว ไปกันต่ออีกนิดนะ</em></p><p>จะเห็นว่าเทสเคสด้านบนจะเป็นการใช้ Flow ตั้งแต่ user เข้าระบบจนถึงจองตั๋วสำเร็จฟินนาเล่ยิ้มแฉ่งกลับบ้านไป บวกกับข้อมูลที่เราตั้งต้นขึ้นมาซึ่งข้อมูลนี้เกิดจากการตกลงกันกับเจ้าของ Business Logic หรือคนคิด Requirement นั่นแหละ ว่าหน้าตา input และ Output จะเป็นแบบไหนบ้าง มีการ validate ค่าในรูปแบบไหนบ้าง จากนั้นก็จับเอา Data ก้อนนั้นมาวางให้เห็นเลยว่า ถ้าเราใส่ input ตามที่ตกลงกันไว้ในเคสนี้ ผลลัพธ์ จะต้องออกมาตามที่ตกลงกันแบบนี้เท่านั้น ถ้าเทสแบบเดิมแต่ Output ไม่เหมือนเดิม ถือว่าผิด!</p><p>และมาย้ำอีกครั้งว่าเทสเคสที่เห็นเป็นเพียงเคสเดียวเท่านั้น ยังมีเคส alternative เคสที่ invalid หรือแม้แต่เคสที่ถูก shotcut โดย users อีกมากมายให้เราได้ขบคิดกันอย่างเพลิดเพลิน แถมบางเทสเคสอาจใหญ่จนกลายเป็น Story ใหม่เลยก็เป็นได้</p><blockquote>สละเวลาสักไม่กี่ชั่วโมง ร่วมมือกันคิดวิธีการตรวจรับให้เห็นภาพเดียวกันเพื่อชีวิตที่สงบสุขในภายภาคหน้า</blockquote><p>หลังจากนี้จะเปลี่ยนเทสเคสทั้งหมดให้เป็น Automations หรือไม่ ขึ้นอยู่กับท่านทั้งหลายแล้วล่ะครับ</p><p>เท่านี้ Mrs.who และผองเพื่อนก็ตรวจรับ software ได้อย่างอุ่นอกอุ่นใจมากขึ้นแล้ว</p><blockquote>Photo Ref: Kamolpop Kuadsantia</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=94033fa51021" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/thinknet-engineering/%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%9A-software-%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B8%84%E0%B8%B1%E0%B8%8D-94033fa51021">ในวันที่การทดสอบ Software หมดความสำคัญ</a> was originally published in <a href="https://medium.com/thinknet-engineering">THiNKNET Engineering</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ถึงคราว ReactJS จะเปลี่ยนมาใช้ MIT License]]></title>
            <link>https://medium.com/thinknet-engineering/%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A7-reactjs-%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89-mit-license-5bd39fc371d5?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5bd39fc371d5</guid>
            <category><![CDATA[2017]]></category>
            <category><![CDATA[mit]]></category>
            <category><![CDATA[reactjs-license]]></category>
            <category><![CDATA[reactjs]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Sep 2017 16:42:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-25T11:30:41.342Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KYKRDqAfwrqCcNBqYdRxLA.png" /></figure><p>“เมื่อกระแสการทำ components based web application เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อม ๆ กับที่จำนวนซอฟต์แวร์ที่นำเอา ReactJS มาใช้เป็นจำนวนมาก ทำให้เริ่มเกิดคำถามเกี่ยวกับ License ของการนำเอา ReactJS ไปสร้าง Product มากมาย จากทั้งองค์กรใหญ่ ๆ จนถึงระดับ Startup หน้าใส ว่าเงื่อนไขของการนำไปใช้นั้นมันกำกวมซะจนไม่มั่นใจว่าสรุปแล้วเราจะใช้มันทำอะไรได้บ้าง”</p><blockquote>ก่อนอื่นเราไปดูที่มาของ License ที่ ReactJS ใช้กันก่อน</blockquote><p>ย้อนกลับไปในปี 2013 ReactJS เปิดตัวพร้อมกับ Apache License 2.0 และได้นำเอา 3-clause BSD license มาใช้ในเวอร์ชั่น 0.12.0 จนถึงปัจจุบัน ก็ดูเหมือนทุกอย่างเป็นปรกติดี</p><blockquote>แต่ทีเด็ดก็คือ ReactJS ไม่ได้มีมาแต่ License เพียวๆ พี่แกเล่นแนบสิทธิบัตรของแกมาเพิ่มด้วย สรุปแบบย่อ ๆ ก็คือ “ถ้าใครเอา ReactJS ไปใช้น่ะ ให้ใช้ได้แต่ต้องไม่เป็นโปรดักหรือฟีเจอร์ที่เหมือนหรือเป็นคู่แข่งกับเฟสบุ๊ค”</blockquote><p>มองเผิน ๆ ทั่วไปก็คงจะพูดว่า “ใครจะไปทำเฟสบุ๊ค แข่งกับเฟสบุ๊ค เราก็มีโปรดักของเรานี่นา” <strong>แต่</strong>ก็มีคนมากมายเริ่มตั้งคำถามเช่น แล้วฟีเจอร์เล็ก ๆ อย่างการโพสหรือคอมเมนท์ในบล็อกล่ะถือว่าเหมือนมั้ย? แล้วแชทล่ะ? แล้ว…ฯลฯ ????</p><p>และแล้ว Apache Software Foundation (ASF) ก็ออกโรงมาพิจารณาบอกว่า “เป็นแบบนี้ความเสี่ยงก็จะไปตกอยู่กับคนนำไปใช้น่ะสิ เพราะเค้าควบคุมอะไรไม่ได้เลย แถมยังขัดกับ policy ของ License ซะด้วย ฝากไปพิจารณาหน่อยนะ”</p><blockquote>แต่ Facebook ก็ปฏิเสธการพิจารณาข้อตกลงที่กล่าวมา</blockquote><p>หลังจากนั้นไม่นาน ยักษ์ใหญ่อย่าง WordPress ที่กำลังมีโปรเจ็คที่กำลังสร้างด้วย ReactJS ก็โบกมือบ๊ายบายเปลี่ยนไปใช้อย่างอื่นแทน…เอวัง</p><p>และวันนี้เอง (23 Sep 2017) Facebook ประกาศว่าจะให้ Flow, Jest, React และ Immutable.js เปลี่ยนมาใช้ MIT License กลายเป็น open source ที่ Developer สามารถนำไปใช้ได้โดยไม่มีข้อผูกมัดใด ๆกับเฟสบุ๊คถ้าให้เข้าใจง่ายกว่านั้นก็คือเราสามารถนำ ReactJS ไปใช้ได้เหมือนใช้ JQuery นั่นแหละครับคุณผู้ชม</p><blockquote>Annoucement link : <a href="https://code.facebook.com/posts/300798627056246/relicensing-react-jest-flow-and-immutable-js/">https://code.facebook.com/posts/300798627056246/relicensing-react-jest-flow-and-immutable-js/</a></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KYKRDqAfwrqCcNBqYdRxLA.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5bd39fc371d5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/thinknet-engineering/%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A7-reactjs-%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89-mit-license-5bd39fc371d5">ถึงคราว ReactJS จะเปลี่ยนมาใช้ MIT License</a> was originally published in <a href="https://medium.com/thinknet-engineering">THiNKNET Engineering</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เพิ่มประสิทธิภาพให้ code review (ตอน 2)]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-code-review-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99-2-7a1452c66ac2?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7a1452c66ac2</guid>
            <category><![CDATA[programmer]]></category>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[coding-standards]]></category>
            <category><![CDATA[code-review]]></category>
            <category><![CDATA[รีวิวโค้ด]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Apr 2017 06:17:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-18T06:19:51.972Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ต่อจากบล็อกที่แล้ว —<a href="https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-code-review-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99-1-82f8f0a19e74"> เพิ่มประสิทธิภาพให้ code review (ตอนที่ 1)</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*oEZ9pfOnbh86KNby4icGXw.jpeg" /></figure><h4>4. จด-จำ-นำไปปรับปรุง</h4><p>ใน code review meeting มีเรื่องมากมายที่ต้องจำทั้งการปรับปรุงโค้ดเราเอง เทคนิคใหม่ที่ได้จากคนอื่น หรือแม้แต่โค้ดคนอื่นที่อนาคตเราอาจต้องไปแก้ อย่ามัวนั่งนิ่งยิ้มกริ่มเพราะเชื่อว่าตัวเองจำทุกอย่างได้ครบถ้วน</p><blockquote>งานของเราเป็นงานใช้สมอง แต่ไม่ต้องใช้จำทุกอย่างก็ได้</blockquote><p>สมุดเล่มเล็ก ๆ กับปากการาคาไม่ต้องแพง ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการจดจำทั้งความรู้และโค้ดราคาแพงได้ จะเปิดกลับมาดูอีกกี่ครั้งหรือแม้แต่ส่งต่อให้คนอื่นก็ยังได้</p><p><em>*หลายทีมมีแบบฟอร์มการรีวิวโค้ดเพื่อให้เข้าใจตรงกันระหว่างคนในทีมอีกด้วย</em></p><blockquote><strong>ตัวอย่าง<br></strong>- ชื่อไฟล์<br>- บรรทัด/ชื่อฟังก์ชั่น/คลาส<br>- คอมเมนท์<br>- ความเร่งด่วน</blockquote><h4>5. ต้องแก้ แต่ไม่ต้องแก้</h4><p>โปรแกรมเมอร์อาจมีนิสัยไม่ชอบเห็นโค้ดตัวเองมีตำหนิ เมื่อรู้ว่าโค้ดส่วนของเรามีบางส่วนต้องปรับปรุงแล้วก็ไม่รอช้าที่จะแก้ให้มันดีซะ</p><blockquote>การปรับปรุงโค้ดเป็นเรื่องดี แต่การแก้โค้ดในตอนรีวิวอาจทำให้เราหลุดโฟกัสจากการรีวิว และไม่ได้อะไรเพิ่มเติมในช่วงเวลานั้นและทำให้ทีมเสียเวลาเพิ่มด้วย</blockquote><p>เพราะฉะนั้นการแก้โค้ดควรออกไปแก้หลังจบการรีวิวแล้วจะดีที่สุดเพื่อให้ทีมไม่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ และเพื่อให้เราสามารถมีส่วนร่วมในการรีวิวได้อย่างเต็มที่ด้วย</p><h4>6. ดูมาก่อนช่วยได้เยอะ</h4><p>บางครั้งโค้ดที่มีความซับซ้อนเยอะ ๆ ก็ทำให้เรานั่งไล่กันอยู่นานกว่าจะทำความเข้าใจและสามารถให้คำแนะนำหรือขอคำแนะนำจากทีมได้ หากเราพอจะรู้ว่าการรีวิวโค้ดครั้งหน้าจะมีโค้ดส่วนไหนบ้างแล้วดูหรือทำความเข้าใจมาก่อนจะทำให้การรีวิวโค้ดไหลลื่นมากขึ้น</p><h4>7. หาคู่รีวิวแบ่งเบาได้</h4><p>แน่นอน Pair programming ช่วยให้เรามีมุมมองเพิ่มขึ้นแต่หากบางคนไม่สะดวกจะทำลองใช้การ Pair review ดูสิ การเรียกคนในทีมมารีวิวโค้ดก่อนที่จะ push โค้ดเราขึ้นไปคือการรีวิวที่ย่อยที่สุดและทำได้ตลอดเวลา ขั้นตอนแรกในการกรองและเสริมมุมมองลงในโค้ด ทำให้ภาระทั้งหมดไม่ต้องอยู่ในมีตติ้งรีวิวโค้ด “แต่ในการรีวิวยังต้องรีวิวโค้ดส่วนนี้อยู่นะครับ”</p><h4>8. ใช้ standard เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ</h4><p>หลายครั้งที่เราเถียงกันเรื่องการตั้งชื่อตัวแปรหรือแนวทางการเขียนโค้ดไม่จบสิ้น อย่าทำให้ปัญหาเหล่านี้มาทำให้เราเสียเวลาเลยดีกว่า</p><blockquote>เพราะในโลกนี้มี coding standard เกิดขึ้นมาแล้วมากมาย หยิบสักตัวที่ทุกคนตกลงร่วมกันแล้วเลือกใช้มันซะ</blockquote><p>ทีนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นให้หยิบ standard มาคุยกัน จะได้พูดภาษาเดียวกันเนอะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*s1zT0bfYcB9J9tAXJVe-yg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7a1452c66ac2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เพิ่มประสิทธิภาพให้ code review (ตอน 1)]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-code-review-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99-1-82f8f0a19e74?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/82f8f0a19e74</guid>
            <category><![CDATA[programmer]]></category>
            <category><![CDATA[รีวิวโค้ด]]></category>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[code-review]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Apr 2017 03:34:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-18T06:19:22.543Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4CNdX7l86-mcGxhhfao9EQ.jpeg" /></figure><blockquote>“Code review” หนึ่งในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่เราเชื่อว่าถ้าทำแล้วโค้ดจะมีประสิทธิภาพและคุณภาพมากขึ้น</blockquote><p>ทำไมถึงเรียกว่าศักดิ์สิทธิ์?</p><p>ก็เพราะว่าไม่ค่อยมีใครกล้าแตะมันยังไงล่ะ</p><ul><li><em>หลายครั้งที่น้องจูเนียร์ตัวน้อยก็ไม่อาจเอื้อมที่จะไปบอกพี่ซีเนียร์ได้ว่า “พี่ฮับๆ ผมมีวิธีเขียนโค้ดนี้ที่ดีกว่านี้ฮับ”</em></li><li><em>พี่ซีเนียร์บางคนอาจมีรัศมีความน่าเชื่อถือสูงส่งจนทำให้พูดอะไรน้อง ๆ ก็ทำตามไปหมด</em></li><li><em>และมีอีกหลายเหตุการณ์ที่ยังคงทำให้การรีวิวโค้ดกลายเป็นการ “</em><strong><em>ตรวจการบ้าน</em></strong><em>” เท่านั้น</em></li></ul><p>ถ้าหากลองสำรวจแล้วสิ่งเหล่านี้ยังเป็นปัญหาอยู่ให้ลองเริ่มจาก</p><h4>1. Set stage ก่อนเริ่มรีวิวกันหน่อย</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bvPMqVXiddq-Qv4x7dHjMw.jpeg" /></figure><p>อย่าลืมว่าหลักใหญ่ใจความของการรีวิวโค้ดคือการ “แชร์” และการแชร์จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากสมาชิกไม่สะดวกใจที่จะเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม ด้วยความเกรงใจหรืออะไรก็แล้วแต่ ส่วนวิธีที่เคยทำมาก็คือการตั้งข้อตกลงที่ทุกคนยอมรับได้ เอาไว้ในที่ที่ทุกคนมองเห็นครับ เขียนไปเลยตัวใหญ่ ๆ บนกระดาน</p><p><strong><em>ตัวอย่าง</em></strong></p><p>— เราสามารถพูดกันตรงไปตรงมาได้เพื่อความชัดเจนในการรีวิวโค้ด</p><p>— ทุกคนสามารถพูดถึงทุกคนได้ไม่ว่าจะเป็นโค้ดของใคร</p><p>เทคนิคเล็ก ๆ น้อยๆ ที่เคยทำมา หากตัวคุณเป็นซีเนียร์แล้วพบว่าน้อง ๆ ยังไม่กล้ารีวิวโค้ดเรา ให้ลองหาปัญหาง่าย ๆ แล้วถามไปที่น้องจูเนียร์สักคนในทีมว่า “พี่ติดปัญหานี้อยู่ แก้ไม่ได้สักที ช่วยพี่หน่อย” จากนั้นเมื่อน้องจูเนียร์หนึ่งคนเริ่มได้พูดถึงโค้ดเรา คนอื่นจะเริ่มตามมา แน่นอนเมื่อได้วิธีแก้ปัญหาแล้วทุกคนจะรู้สึกว่า <strong>เราเข้าถึงโค้ดพี่เค้าได้</strong></p><h4>2. หาทางออก ไม่ต้องหาคนผิด</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zM87SpYbJMKgnVXEAhzHuA.png" /></figure><p>แน่นอน ไม่มีใครชอบให้คนอื่นมาบอกว่าตัวเราผิดหรือสิ่งที่เราทำมันผิด แต่หากทีมเห็นโค้ดที่ต้องปรับปรุงหรือทำให้ดีกว่านี้ได้ ให้ไปโฟกัสที่โค้ด ไม่ใช่ที่คน และเป็นประโยคในเชิงสร้างสรรค์ หากโฟกัสที่คนเค้าอาจจะไม่กล้าเอาโค้ดตัวเองมารีวิวอีกเลยจากการปรับปรุงจะกลายเป็นการซุกโค้ดได้</p><p>ตัวอย่าง</p><blockquote>int a = 23 ;</blockquote><p>“ผมว่า<strong>คุณ</strong>ตั้งตัวแปรอ่านไม่รู้เรื่องเลยนะ ไม่มีอะไรสื่อความหมายเลย”</p><p>กับ</p><p>“<strong>ตัวแปรนี้</strong>น่าจะใช้ชื่อที่สื่อความหมายกว่านี้เช่น count หรือ …ฯลฯ”</p><p>ถามตัวเองว่า <strong>ชอบแบบไหนครับ</strong></p><h4>3. อย่ารอจนโค้ดก้อนใหญ่เกินไป</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*bmwGEjQoirkt0adu3SNlMA.jpeg" /></figure><p>เมื่อรอให้เวลาล่วงเลยก็เขียนโค้ดได้เยอะ เมื่อเขียนโค้ดได้เยอะ โค้ดก็ก้อนใหญ่ เมื่อโค้ดก้อนใหญ่ ก็ใช้เวลารีวิวแสนจะนานกว่าจะหมด พอใช้เวลานานก็หมดพลังกันหมดวิธีที่ง่ายที่สุดคืออย่าปล่อยให้นานเกินไปครับ</p><blockquote>ควรมี code review meeting อย่างน้อยที่สุดสัปดาห์ละครั้ง ครั้งละไม่เกิน 1–1.5 ชั่วโมง</blockquote><h4>บล็อกนี้ชักจะยาว งั้นตัดจบเอาไว้แค่นี้ก่อนแล้วบล็อกต่อไปมาต่อกัน ยังมีอีกเพียบเลยครับ</h4><p>อ่านต่อได้ใน -&gt; <a href="https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-code-review-%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%99-2-7a1452c66ac2">part 2</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=82f8f0a19e74" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Canival 7 Cocktail Problem มุมมองปัญหาผ่านปากแก้ว]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/canival-7-cocktail-problem-%E0%B8%A1%E0%B8%B8%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%9C%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%81%E0%B9%89%E0%B8%A7-59dcacd3e681?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/59dcacd3e681</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Mar 2017 09:36:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-24T09:36:29.448Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Xk1kFkaZeDcmWQ65ikkhiw.jpeg" /></figure><blockquote>หลายครั้งที่ปัญหาหนึ่ง เกิดขึ้นบนอีกปัญหาหนึ่ง มักสร้างความหัวเสียให้เราไม่รู้จบ และเมื่อไหร่ที่เรามั่นใจว่าแก้ไปแล้ว มันกลับไม่ได้หายไปไหน แค่รอวันเกิดขึ้นอีกครั้ง</blockquote><p>มันเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมบางครั้งคนที่ไม่เคยได้จมอยู่กับปัญหาที่เราติดอยู่นานสองนานสามารถแก้ปัญหาให้เราได้ด้วยเวลาอันสั้นนิดเดียว หรือแท้จริงแล้ว</p><blockquote><em>เราแค่มองมันใกล้เกินไป</em></blockquote><p>แก้วค็อกเท็ลสีสันสวยงามเจ็ดใบที่วางเรียงรายคละคลุ้งไปด้วยควันสีขาวจากของเหลวให้ความเย็นอย่างไนโตรเจนเหลว <strong>“งานศิลป์”</strong> ที่เต็มไปด้วยองค์ประกอบและ “พิธีกรรม” ที่ใช้เวลาหลายนาที แก้วเล็กที่วางซ้อนบนปากแก้วใหญ่เพื่อให้หล่นลงมาอย่างพร้อมเพียงในตอนที่โชว์เริ่ม จะต้องถูกคำนวณระยะห่างของการวางแก้วและความสมดุลอย่างถูกที่ถูกทางโดยบาร์เทนเดอร์ฝีมือดี จึงไม่ใช่ทุกครั้งที่โชว์นี้จะสำเร็จไปได้อย่างราบรื่น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l2bSOQrlp_xIJi-qPJkH3g.jpeg" /></figure><p>และวันนี้เช่นกัน</p><p>บาร์เทนเดอร์ประจำร้านเดินมาที่โต๊ะเราพร้อมแก้วใสเล็กใหญ่ทั้งหมด 17 ใบในการแสดงโชว์การทำค็อกเทล Canival 7 Cocktail ให้เราได้ชมกันแบบสด ๆ แก้วใบใหญ่ทั้งหมด 8 แก้วถูกวางเรียงกันและเว้นระยะห่างเพียงไม่ถึง 1 เซนติเมตร แล้วตามด้วยการวางแก้วเล็กขึ้นไปอยู่ระหว่างปากแก้วใหญ่แต่ละใบ บาร์เทนเดอร์เซ็ตแก้วเรียบร้อย แล้วก็ถึงเวลาเดินไปผสมเครื่องดื่มเพื่อเตรียมตัวเทลงแก้วแต่ละใบ</p><blockquote>อยู่ๆแก้วเล็กก็หล่นลงมาก่อนจะถึงเวลาซะอย่างงั้น</blockquote><blockquote><strong>ป๊องงงง!!</strong></blockquote><p><strong>รอบที่ 1</strong></p><p><em>ปัญหา</em> : อาจวางแก้วคลาดเคลื่อน</p><p><em>วิธีแก้</em> : ลองวางใหม่อีกที เอาแบบเนียนๆ!!!</p><blockquote><strong>ป๊องงงง!! หล่นอีก!!</strong></blockquote><p><strong>รอบที่ 2</strong></p><p><em>ปัญหา</em> : น่าจะวางแก้วใหญ่ห่างไป</p><p><em>วิธีแก้</em> : ขยับใหญ่ใหม่ทั้งแถว ทีนี้เอาแบบเนียนกริบๆ</p><blockquote><strong>ป๊องงงง!! หล่นอีกรอบ!!</strong></blockquote><p><strong>รอบที่ 3</strong></p><p><em>ปัญหา</em> : เดี๋ยวนะ! มันต้องมีคนโดนโต๊ะสะเทือน “ทุกคนครับอย่าเพิ่งโดนโต๊ะนะครับ”</p><p><em>วิธีแก้</em> : ทุกคนยกมือออกมาจากโต๊ะชูขึ้นข้างๆ ตัวให้อารมณ์เหมือน ไมเคิล สกอฟิล ถูกตำรวจล้อมหลังจากปล้นธนาคารยังไงอย่างงั้น</p><blockquote><strong>ป๊องงงง!! หล่นอีก!!</strong></blockquote><p><strong>รอบที่ 4</strong></p><p><em>ปัญหา</em> : ไม่ใช่ละ โต๊ะนิ่งมากแก้วก็ยังตก น่าจะเป็นเพราะแก้วใหญ่ไม่ได้มาตรฐานต้องลองเอาแก้วที่มีความสูงใกล้เคียงกันมากที่สุดมาทำเป็นฐาน</p><p><em>วิธีแก้</em> : เปลี่ยนแก้วใหม่</p><blockquote><strong>ป๊องงงง!! ป๊องงงง!! ป๊องงงง!! ป๊องงงง!! ป๊องงงง!! ผ่านไปหลายรอบก็ยังไม่ได้</strong></blockquote><p>สีหน้าบาร์เทนเดอร์เริ่มหัวเสียและเป็นกังวลแก้วที่คิดว่าจะใช้ได้ก็เอามาลองหมดแล้ว เหล่าคนดูอย่างเรา ๆ ก็เริ่มรู้สึกสงสัยแล้วว่า ทำไมทีโต๊ะอื่นสั่งไม่เห็นจะเป็นอะไร แก้วทุกใบก็ลองเปลี่ยนมาหมดแล้วปัญหาถูกลองแก้ไปหมดแล้ว มันจะต้องมีบางอย่างผิดพลาดแน่นอน แต่มันคืออะไรฟระ!!</p><blockquote>…สิ้นหวัง…</blockquote><p>บาร์เทนเดอร์เก็บแก้วทั้ง 17 ใบเดินออกจากโต๊ะเรากลับไปที่บาร์อีกครั้งแล้วเรียงแก้วแบบเดิมในเวลาไม่กี่นาที ทุกอย่างราบรื่นจนเหมือนไม่เคยเจอปัญหามาก่อน การแสดงถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสวยงาม รอยยิ้มกลับมาสู่ผู้ชมและบาร์เทนเดอร์อีกครั้ง หลังจบโชว์ก่อนกลับบ้านผมพยายามเดินไปสังเกตุแต่ละโต๊ะด้วยความอยากรู้ว่าทำไมโชว์ของโต๊ะเราถึงไม่ประสบความสำเร็จ</p><p>แล้วก็ได้คำตอบ…</p><p>รอยแตกของโต๊ะไม้เพียงไม่กี่มิลลิเมตรเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด ทำให้แก้วเสียสมดุลโดยไม่ทันได้สังเกต ปัญหาที่ไม่เคยมีใครมองหาส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงมากมาย</p><blockquote>หากเพียงขยับการวางแก้วออกมาจากมุมโต๊ะออกมาอีกเพียง 1 ฟุต ปัญหาเหล่านั้นจะถูกแก้ได้ . . .</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Xk1kFkaZeDcmWQ65ikkhiw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=59dcacd3e681" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เฝ้าระวัง Retrospective ไร้ที่ติ [SCRUM]]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/%E0%B9%80%E0%B8%9D%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%87-retrospective-%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%95%E0%B8%B4-scrum-407978e20464?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/407978e20464</guid>
            <category><![CDATA[scrum]]></category>
            <category><![CDATA[retrospectives]]></category>
            <category><![CDATA[scrum-master]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Mar 2017 00:53:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-14T01:22:21.522Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8nEYiIcnmR2mjSw-KmdYWQ.png" /></figure><blockquote>“สิ่งที่อันตรายที่สุดคือการที่เรา ไม่รู้ ว่าเราไม่รู้อะไร”</blockquote><p>“แต่ก…แต่ก…ติ๊ง!” เสียงฟันเฟืองนาฬิกาเคลื่อนที่มาถึงวินาทีสุดท้ายในรอบ Sprint หลังจากที่ส่งมอบงานผ่านกิจกรรม Sprint Review เป็นที่เรียบร้อยแล้ว</p><p>ยังมีอีกหนึ่งสิ่งสำคัญที่ทำให้รอบการทำงานของทีมนั้นมีคุณภาพมากขึ้นในทุก ๆ รอบคือการ “ย้อนมองสิ่งที่ทำในการทำงานที่ผ่านมา (Retrospective)” มันทำให้เราได้เรียนรู้ <strong>ข้อดี </strong>ที่ควรนำไปใช้ต่อยอดในรอบถัดๆ ไป และข้อที่อยาก <strong>ปรับปรุง </strong>ให้ Sprint ต่อไปดีขึ้นกว่าเดิม ทั้งในด้านของ ตัวบุคคล ความสัมพันธ์ในทีม ความรู้ของคนในทีม เครื่องมือที่ใช้ในการพัฒนาและงานที่ส่งมอบ</p><blockquote>หากวันหนึ่งเราเดินทางมาถึงจุดที่ทีมบอกว่า “ก็ไม่มีอะไรต้องปรับปรุงแล้วนี่ /ไม่มีปัญหาอะไร / ทุกอย่างก็โอเคนะ / ตัด Retro ออกได้มั้ย?”</blockquote><p>วอนเหล่า Scrum master อย่าเพิ่งได้ชะล่าใจว่านี่แหละ “เพอร์เฟ็กทีมอีสเรียล!”</p><p>โน๊วววว!!!</p><p>การที่ทีมไม่มีอะไรจะพูดกันใน Retrospective นั้นไม่ได้แปลว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่นั่นอาจหมายถึงทีมไม่สามารถมองเห็นปัญหาของตัวเองหรือมองข้ามปัญหาที่เกิดขึ้นก็ได้</p><blockquote>“อย่าปล่อยให้ทีมละเลยการแก้ไขและปรับปรุง”</blockquote><p>เพราะฉะนั้นภารกิจสำคัญที่เหล่า Scrum master พึงกระทำคือการคอยเป็น <em>กระจก</em> ให้กับ <em>ทีม </em>ใช้ข้อมูลจากการสังเกตุเฝ้าดูคอยนำทางและตั้งคำถามให้ทีมเอาไปคิดต่อเพื่อหาปัญหาที่ถูกซ่อนอยู่ออกมา หรือแม้แต่ข้อดีที่ผ่านมาก็สามารถนำมาตั้งคำถามเพื่อต่อ ยอดให้ดีขึ้นไปอีกได้เช่นกัน</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*_-_fLI667g6qGZSRhpOcZA.png" /></figure><blockquote>Tips : หนึ่งในเครื่องมือเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับทีมที่ทำ Retrospective แล้วคิดไม่ออกจริง ๆ ก็คือ Jimmy cards เป็นการ์ดสำหรับโยนคำถามในบริบทต่าง ๆ เข้าไปทำให้ทีมได้คิดตามมากขึ้น และมีคำถามที่หลากหลายมากขึ้นในหลายๆ ด้าน ส่วนตัวเคยลองใช้แล้วนับว่าเวิร์กมากเวลาอยากตั้งคำถามใหม่ ๆ ในช่วงที่ทีมเริ่มอยู่กันมานาน</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*kvG0ayc224nmmUCokClvIw.jpeg" /><figcaption>Jimmy cards <a href="https://www.crisp.se/bocker-och-produkter/jimmy-cards">https://www.crisp.se/bocker-och-produkter/jimmy-cards</a></figcaption></figure><blockquote>ไม่ว่าจะอยู่กันมานานแค่ไหน รู้ใจกันมานานแค่ไหน การปรับปรุงขึ้นเรื่อย ๆ นั้นยังคงสำคัญเสมอ …</blockquote><p><em>ขอให้สนุกกับการทำ Retrospective</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=407978e20464" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Agile ไปทำไม … ทำไมมันไม่ Agile]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusiaskolonie/agile-%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1-%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88-agile-7086c0ee7584?source=rss-6fbb2a711948------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7086c0ee7584</guid>
            <category><![CDATA[agile-methodology]]></category>
            <category><![CDATA[organizational-culture]]></category>
            <category><![CDATA[agile]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kamolpop Kuadsantia]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Feb 2017 00:22:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-15T09:57:53.628Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9xvNT7vl0B17N6id7GU3RA.jpeg" /></figure><blockquote>“Agile ที่เรียนมามันไม่ใช่แบบนี้ มาเปลี่ยนวิธีการแบบนี้มันไม่ใช่ Agile แล้ว!!”</blockquote><p>หรือ</p><blockquote>“ทำไมต้องมาเสียเวลาทำ Agile ต้องเปลี่ยนนู่นเปลี่ยนนี่ จำเป็นต่อ Product แค่ไหน”</blockquote><p>สองประโยคคลาสสิคที่เชื่อว่าเหล่า Agile coach ต้องเคยได้ยินกันมาอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง เป็นเครื่องหมายการค้ารับรองว่าคุณเคยผ่านประสบการณ์หน้าสั่นจากทีมพัฒนา เมเนเจอร์ และหลายๆคน หลังจากที่เราเดินไปบอกว่า “เราจะใช้ Agile กัน!!” นี่ยังไม่นับคนจำนวนหนึ่งที่บอกว่า “ทำแล้วไม่เห็นจะเร็วขึ้นกว่าเดิมเลย” โอวคัมมอนนน…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4ShrjJr0U-GoeotOVrtDWQ.png" /></figure><p>ตราบที่คำตอบของคุณยังคงเป็นเพียงลิงค์บทความหรือทฤษฎีอัน abstract ก็เหมือนกำลังอธิบายศิลปะเบื้องต้นด้วยภาพของปีกัสโซ่ (ซึ่งเราเชื่อว่ามีความงามและมีคุณค่า แต่ไม่อาจเข้าถึงได้สำหรับบางคน)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/247/1*0CVZrY7Qo-L-2kZkPC9cBg.jpeg" /></figure><p>คำถามเหล่านี้จึงยังคงผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน เสียดแทงหัวใจดวงน้อย ๆ ของ “เหล่าผู้นำสานส์” แห่ง Agile ทั้งมือใหม่และมือเก๋า เรียกได้ว่า“โคช”คนไหนมีประสบการณ์หน่อยก็ต้องใช้เวลาอธิบายและทำความเข้าใจกับว่าที่ผู้ร่วมอุดมการณ์กันไป ส่วนโคชมือใหม่ก็อาจต้องถอยกลับไปตั้งหลักทบทวนกับตัวเองว่า “นั่นสิ…ทำไมวะ!!”</p><p>แหม่ มันจะไปยากอะไรก็เข้าไปอ่าน <a href="http://agilemanifesto.org/">http://agilemanifesto.org</a> ดูอีกสักแปดรอบก็น่าจะตอบได้หึหึ ไอแอมจีเนียส!! อ่านจบปุ๊บวิ่งเข้าไปพร้อมข้อมูลเต็มเปี่ยมอีกรอบ</p><h4>หน้าสั่นกลับมาเหมือนเดิม</h4><p>#อย่าเพิ่งท้อใจไป</p><p>ผมมีโอกาสได้นั่งร่วมวงสนทนาท่ามกลางกองหนังสือมากมายในห้องขนาด 3x3 เมตร กับรุ่นน้องที่เป็นโคชด้วยกันท่านหนึ่งซึ่งจะไม่บอกว่าชื่อเต้ย เรานั่งแชร์กันว่า</p><blockquote>ถ้าเราไม่ใช้ Agile แล้วเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่น เจ้าคำถามจากตอนต้นบทความจะยังคงตามมาอยู่มั้ย? :</blockquote><blockquote>“มาแน่ตราบใดที่มันมีชื่อเรียก” เราได้ข้อคิดว่าบางอย่างถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องใส่ชื่อให้สิ่งที่จะทำหรอก value มันอยู่ที่ผลลัพธ์ค่อยๆ สังเกตและปรับปรุงกันไป ส่วนตัวแล้วชอบวิธีการนี้มาก (ซึ่งวิธีนี้ได้แนวคิดมาจากพี่ปอนด์ Pondd Suwitcha sugthana ขอบคุณครับ) และแนวคิดนี้สามารถประยุกต์ใช้ได้กับหลายๆ สถานการณ์ในชีวิตประจำวันด้วย…ดีจริงๆ</blockquote><p>— — —</p><blockquote>แล้ว Agile นี่สรุปทำแบบไหนมันถึงจะถูก 100% กันแน่ :</blockquote><blockquote>หัวข้อนี้น่าสนใจมาก ได้แนวคิดนึงจากเต้ยมา ส่วนตัวผมมองว่ามันคือการอุปมาอุปมัยที่เฟี๊ยวใช้ได้ระดับนึงทีเดียว</blockquote><blockquote>มันก็เหมือนกับที่เราบอกว่า “เราจะเป็นคนดี” นั่นแหละ ทุกคนรู้จักคำว่า คนดี แต่ดี 100% ต้องเป็นแบบไหนล่ะ</blockquote><blockquote>คนดีคือ ต้องช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ทำร้ายสัตว์ ไม่โกหก ฯลฯ สุดแล้วแต่จินตนาการของมนุษย์ผู้ไม่เพรียบพร้อม</blockquote><blockquote>ซึ่งเอาเข้าจริงแล้วคนดีในแต่ละที่และเวลามันแตกต่างกัน อยู่ที่ว่าจุดจุดนั้นเค้าต้องใช้คนดีแบบไหน ถ้าเรารู้วิธีเป็นคนดีที่เหมาะกับจุดนี้อยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีเครื่องมืออะไรมาช่วยนำทางหรอก แต่ถ้าประชากรมากขึ้นอาจต้องมีบางอย่างให้คนที่กำลังมองหาวิธีเป็นคนดีสามารถอ้างอิงได้ง่ายขึ้น อย่างเช่น ลัทธิ หรือศาสนาที่หลายคนใช้ยึดเหนี่ยวและเป็นเครื่องมือนำทางซึ่งแต่ละที่ก็มีพิธีกรรมต่างกันไป</blockquote><blockquote>การทำงานก็เช่นกันหากทุกคนสามารถทำงานและประสานงานตอบโจทย์ความต้องการขององค์กรได้อย่างดีเยี่ยมแล้ว ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องมีอไจล์และผองเพื่อนมาคอยนำทาง</blockquote><blockquote>ในทางกลับกัน หากองค์กรคาดหวังผลลัพธ์ที่ตรงกับ Agile value ทั้งสี่ข้อ หมายความว่าคุณกำลังเริ่มเป็นส่วนหนึ่งของ Agile แล้วไม่ว่าคุณจะเรียกมันว่าอะไรก็ตาม</blockquote><blockquote>“Agile ไม่มีตัวตนให้จับต้อง และไม่จำเป็นต้องเรียกชื่อ”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QJgBLTnL_4g0jkfLqdySlg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7086c0ee7584" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>