<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Lusine Ishkhanyan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Lusine Ishkhanyan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@lusineishkhanyan2001?source=rss-6a13fe73173d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*TGH72Nnw24QL3iV9IOm4VA.png</url>
            <title>Stories by Lusine Ishkhanyan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@lusineishkhanyan2001?source=rss-6a13fe73173d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 19:31:02 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@lusineishkhanyan2001/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Սիրահարված Արցախին]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusineishkhanyan2001/%D5%B8%D6%80%D5%B8%D5%B7%D5%A5%D6%81%D5%AB-%D5%A1%D5%B6%D5%B1%D5%A1%D5%B4%D5%A2-%D5%A2%D5%A1%D6%81%D5%A1%D5%B0%D5%A1%D5%B5%D5%BF%D5%A5%D5%AC-%D5%B6%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%AB%D5%B6-110dd96bdc23?source=rss-6a13fe73173d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/110dd96bdc23</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Lusine Ishkhanyan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 31 Mar 2017 16:22:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-04T12:24:01.499Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Միշտ ու հաճախ էի լսում Տիգրանի մասին։ Տիգրանի գույների, մատների ու ստեղծածի վերաբերյալ միշտ առանձնահատկությամբ են խոսել։</blockquote><p>Որոշեցի անձամբ բացահայտել նկարչին…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/639/1*PEsNnpsMTOv75OTb10Oscw.jpeg" /><figcaption>Տիգրան Թադևոսյանը (Լուսանկարը՝ Լուսինե Իշխանյանի)</figcaption></figure><p>Պայմանավորված օրն եկավ ու Վանաձորի ավտոկայանում վերջապես հանդիպեցի «լոռեցի» նկարչին՝ Տիգրան Թադևոսյանին։</p><p>Տիգրան իսկապես համապատասխանում էր ծանոթներիս նկարագրածին, բայց մի բան պակաս է,- մտածեցի ինքս ու սպասեցի գործողությունների զարգացմանը։</p><p>-Լուսինե ջան, առաջին անգամ ե՞ս Վանաձորում,- «Այո» պատասխանը ստանալուց հետո Տիգրանը շարունակեց,- դե ծանոթացի մեր հրապարակնա, քաղաքապետարանի շենքը, մեր Վանաձորը… Ես դեռ լուռ սպասում էի ու մտածում. « շատերն են մարզերից տեղափոխվում ավելի մեծ քաղաք, տեսնես Տիգրանի նման արվեստագետին ի՞նչն է պահում Վանաձորում»։ Մտքերս շարադրեցի ու բարձրաձայնեցի. — «Տիգրան ջան ինչի՞ ես Վանաձորում ապրում» -Հիմա, որ հասնենք արվեստանոց կհասկանաս Լուսին ջան:</p><p>Ես լուռ ժպտացի… կարծում եմ դուք էլ գլխի ընկաք թե ինչն էր պակասում… Կիսաչոր, անձրևոտ ծառուղին մեզ տարավ դեպի Տիգրանի արվեստանոց…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e9Fllx8NVie1vmyFj3gVuA.jpeg" /></figure><p>-Լուսինե ջան պարզա՞ ինչի չեմ գնում Վանաձորից</p><p>-Պարզա Տիգրան ջան… Յուղաներկի հոտը, թույլ լուսավորվածությունը, կտավները այս ու այն կողմ ստեղծում էին ամենահարմար միջավայրն աշխարհում ու այս ամենը լրացնում էր գրամաֆոնն ու հանգիստ երաժշտությունը…</p><p><a href="https://www.facebook.com/tigran.tadevosyan.98/videos/1786212871396249/">Tigran Tadevosyan</a></p><blockquote>Կից հղումը չի պարունակում դասական երաժշտություն</blockquote><p>«Ու ես մի ամբողջ օր անցկացնելու եմ Նկարչի արվեստանոցում» մտածեցի ես ու հարմար տեղավորվեցի։</p><p>Ինչպես Տիգրանն էր պատմում նկարել սովորել է հորից՝ Գագիկ Թադևոսյանից, հետո նկարչի տաղանդն օգտագործել դպրոցում։Նկարիչն ով սովորել է Վանաձորի մանկավարժական համալսարանում կարոտով է հիշում ուսանողական տարիները։</p><p>- Հենց ձանձրանում էի միանման դասերից, դուրս էի գալիս, գնում արվեստանոց ու սկսում էի նկարել։ Ես այստեղ հանգստանում եմ ․․․</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/239/1*3hcBKgcx02kJB69bsl1a8Q.gif" /></figure><p>Նկարելը ինձ համար ամեն ինչ է, մի անգամ ռուսերենի շարադրության փոխարեն նկարել եմ տետրի մեջ, ու հաջորդ օրը դասախոսս խնդրել է որ տետրի այդ էջը իրեն նվիրեմ։</p><p>Արդեն փորձառու նկարիչը մեծ ոգևորությամբ էր պատմում արտերկրում ձեռք բերած փորձի ու ցուցահանդեսների մասին․</p><p>Երիտասարդ նկարիչը սիրահարված է Արցախին հատկապես իր մայրաքաղաք Ստեփանակերտին։ Երկու տարի ծառայել է Ստեպանակերտում, Տիգրանի խոսքերով «почётный караул»-ում։</p><p>-Ծառայությունից հետո կտավներիս գույները խամրել էին, բայց այսօր երբ կարոտով եմ հիշում, գույներն ավելի վառ են դառնում։</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O37L2-TP8zTnljO0JcpoWg.jpeg" /><figcaption>Նկարչի հիմնական գործիքը իր մատներն են</figcaption></figure><p>Երբ Տիգրանն արդեն Վանաձորում էր իր ընկերներից մեկը նրան արցախյան բարբառով հեքիաթների գիրք էր նվիրել։ Տիգրանը վերցրեց գիրքը և տվեց ինձ, որ կարդամ․ կարոտել էր բարբառը։</p><p>Երեկոյան շատ ուշ ես հրաժեշտ տվեցի նկարչին․ Նա խոստացավ որ հաջորդ անգամ կհանդիպենք իր երկրորդ մայրաքաղաքում՝ Ստեփանակերտում։</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=110dd96bdc23" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[«Արվեստագետի» տունը]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusineishkhanyan2001/%D5%A1%D6%80%D5%BE%D5%A5%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%A3%D5%A5%D5%BF%D5%AB-%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8-3c11f0c55b02?source=rss-6a13fe73173d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3c11f0c55b02</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Lusine Ishkhanyan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Mar 2017 14:29:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-02T07:59:25.961Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ողջույն ես Լուսինեն եմ ու ինձ համարում եմ ամենաբախտավոր մարդը, ով հնարավորթյուն ունի ապրել այս ժամանակահատվածում, երբ թափ են առնում, զարգանում և ստեղծվում անհնարինն ու հնարավորը, IT ոլորտը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաները, մեդիան ու էլի ու էլի․․․<br> Ես Թումո ուզանող եմ ու դասընթացի նախապայմանը ինձ ստիպեց դուրս գալ իմ հարմար ու տաք սենյակից (comfort zone) ու ստեղծագործել․․.<br> <br> Նախապայմանս կարդալուց հետո անմիջապես սկսեցի մտածել բոլոր ստեղծագործող, չստեղծագործող, բայց ինքնուրույն կերպար ունեցող մարդկանց մասին, որոնցից մեկը կլիներ իմ կայքի առաջին նյութի հերոսը։ Պետք է ասեմ, որ Արցախում 15-ամյա «լրագրողի» կերպարն ընդունած աղջկան ոչ ոք լուրջ չվերաբերվեց, միակ մարդը ով հավատաց ինձ իմ ամենաստեղծագործ քույրն էր, ով զբաղվում է կավագործությամբ, ճանապարհորդում է շատ, բարևում ու ժպտում է անծանոթներին․․․ ես զանգեցի ու ներկայացա սկսնակ լրագրող, ու խնդրեցի հանդիպում նշանակել…<br> Հանդիպման օրը ես սպասում էի Ստեփան Շահումյանի հրապարակում, ստեփանակերտցիներին ավելի հայտնի պիտաչոկում։ Ինձ է մոտենուն լրիվ նոր կերպարում հայտնված քույրս ու սիրալիր ողջունում (կարծես մենք նախկինում երբեք չենք էլ հանդիպել)։ Նախ խնդրում է, որ ես մի փոքր ներկայանամ, պատմեմ իմ առաջադրանքի մասին ու հետո ավելացնում․<br> — մինչ դուք կպատմեք, մենք կհասնենք իմ տուն և Ձեր թույլտվությամբ ես կպատմեմ այն ինչ կցանկանաք լսել։<br> Ես լուռ համաձայնեցի(պետք է ասեմ, որ ինձ իսկապես սկսեց դուր գալ իմ ստեղծած “խաղը”, թեև սկզբում շատ ծիծաղելի էր, հատկապես քրոջս արվեստագետի կերպարն ու ինձ հետ ԴՈՒՔ-ով խոսելը։<br> Ահա և մոտեցանք տանը, նյութիս հերոսը սիրալիր կերպով վերցրեց վերարկուս ու ես հարմար տեղավորվեցի ինձ շատ հարազատ դարձած բազմոցում<br> -սառած կլինեք, թեյ կխմե՞ք<br> «իհարկե, մտածեցի ես, գոնե այսպես ինձ համար թեյ կպատրասրես»<br> ես լուռ գլխով արեցի ու բարձրաձայն շնորհակալություն հայտնեցի։<br> հաաա մոռացա նշել, որ քրոջս անունն Անի է։<br> Ուրցով թեյի անուշ հոտն արդեն սենյակով մեկ տարածվել էր, մի պահ ինձ կորցնելով տնավարի վերցրեցի բաժակն ու ուզում էի սովորության համաձայն ֆռթացնել թեյի վրայից, բայց սթափվեցի կանգ առա ու խնդրեցի, որ Անին մի փոքր պատմի իր գործունեության մասին<br> -մինչև Արցախ, թե՞<br> Իմ խնդրանքին, որ մի փոքր ընդհանրացված պատմի և մինչև և հետո նա դեմ չեղավ ու շարունակեց․<br> -Ճանապարհորդելը դա իրական կրթական իրավիճակ է, այն ինչ ես կարողանում եմ անել այսօր սովորել կամ բարելավել եմ ճանապարհերդելու ընթացքում․․․<br> Իս՞կ կավագործությունը<br> — կավագործությունը նույպես․ Սերբիայից ավտոբուսը Սոֆիա հասավ կեսօրին՝ ժամը երկուսը կլիներ, երբ վազեվազ հասա դրամարկղ Բուրգաս գնալու համար տոմս գնելու, վաճառողը իրեն բնորոշ դեմքի արտահայտությամբ ասաց, որ ավտոբուս չկա ու, որ հաջորդը կլինի վաղը առավոտյան, ինչը նշանակում էր սպասել 16 ժամ: Քաջատեղյակ լինելով բուլղարական ավտոբուսների ժամատախտակին ու դրանց անկայունությանը, որոշեցի մնալ ավտոկայանում, չափից շատ հետաքրքրասերների համար ավելացնեմ, որ գրպանիս պարունակությունն էլ ուրիշ ոչինչ անելու հնարավորություն չէր տալիս, ոչինչ չէր մնում անելու քան փափուկ տեղավորվելը չոր երկաթյա նստարաններին։<br> Մեկ ժամ չէր անցել, երբ ականջիս հասավ կոշտ ու կոպիտ, բայց ջերմ տաք ու կրակոտ հայերենը, ես լսում էի ուրիշի հեռախոսային խոսակցությունն ու ինչ հաճույքով էի դա անում, դե դուք պատկերացրեք իմ երջանկությունը ․․․<br> Եթե անկեղծ այդ երջանկության մանրամասն նկարագիրը ես հազարավոր անգամներ լսել էի, բայց ամեն անգամ այնպիսի քաղցրությամբ էր պատմում , որ ուզում էի անվերջ լսել․․․<br> Բա հետո…. խոսեցի՞ք,-հարցրեցի ես<br> — Իհարկե, ներեղություն խնդրեցի, շատ սիրուն, տարբերվող գեղեցկուհի աղջիկ էր, ով մի ամբողջ կյանք ապրելով օտարության մեջ չէր կորցրել հայերենը։<br> Ավելի մանրամասն չպատմելու համար ասեմ, որ ընկերացանք ու այդ օրը գիշերեցի նրա տանը, ինքն էլ սովորեցրեց ինչպես աշխատել կավի հետ։ Դրանից հետո, մինչև այսօր ես աշխատում եմ կավով, նույնիսկ ստեղծել եմ իմ փոքրիկ բիզնեսը։ Ճիշտ է <a href="https://www.facebook.com/Nrane-%D5%86%D5%BC%D5%A1%D5%B6%D5%A7-916599505053593/?fref=ts">Նռանէ</a>-ն այսօր միայն ֆեյսբուքյան էջ է, բայց պատվիրատուների պակաս չի զգացվում, կարծում եմ, որ հետագայում այն շատ կմեծանա։ Այսօր ապրում եմ Արցախում, կարելի է նկատել, որ մարդիկ հետաքրքրված չեն, կամ ավելի շուտ տեղյակ չեն, բայց ես կանգ չեմ առնում, շարունակում եմ աշխատել ու կատարելագործվել<br> Անին պատմում էր ու արդեն սկսել էր նոր ձև ու գույն տալ հաջորդ գործին<br> -կանաչ ջան, կարողա այսօր դեղինի հետ մի բան ստեղծես …<br> -Այո Անին խոսում էր կավի հետ ու ինչպես ինքն էր բացատրում. ցանկացած գործ անելիս նրան պետք է վերաբերվես ինչպես մարդուն, այ օրինակ իմ կավը. զգում է քեզ , ձեռքիդ ջերմությունից փոխում է որակը, չի ստացվի , եթե ջղահնացած ես …. կավը զգում է քեզ։<br> <br> Վերջում ինձ նվիրեց իմ ամենասիրելի գործերից մեկը, որ այսուհետ ավելի համարձակությամբ մոտենամ արցախցիներին ու սկսեմ խոսել։ <br> Իսկ ամենավերջում խորհուրդ տվեց շատ ճանապարհորդել, զրուցել անծանոթների հետ ու լսել հեռախոսային խոսակցություններ (ծիծաղում է )։<br> <br> Հ․Գ<br> Ես շնորհակալություն հայտնեցի ինձ տրամադրած ժամանակի համար ու դուրս եկա, քրոջս զարմացած հայացքը, դեռ երկար կհիշեմ։<br> Տուն վերադարձա շատ ուշ ու ներս մտնելուն պես լսվեց քրոջս ձայնը<br> -Լուուս թեյ եմ ուզում …</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3c11f0c55b02" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Արցախցիները հյուրընկալ, թե վախեցած]]></title>
            <link>https://medium.com/@lusineishkhanyan2001/%D5%A1%D6%80%D6%81%D5%A1%D5%AD%D6%81%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8-%D5%B0%D5%B5%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A8%D5%B6%D5%AF%D5%A1%D5%AC-%D5%A9%D5%A5-%D5%BE%D5%A1%D5%AD%D5%A5%D6%81%D5%A1%D5%AE-9b428b23f6b9?source=rss-6a13fe73173d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b428b23f6b9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Lusine Ishkhanyan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Mar 2017 08:09:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-17T17:07:23.802Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Այսօր առավոտյան նամակ ստացա</p><p>„Hi Lusine jan, vonc es ? How is everything there? I sow your post in Facebook, is everything ok in Artsakh? How is your family”</p><p>Մտքերս վազեցին հետ ու հասան անցած ամառ։</p><blockquote>Ստեփանակերտ</blockquote><p>Տատիս փոքրիկ խանութում հացի հերթի տակ կանգնած մարդկանց եմ սպասարկում, միևնույն ժամանակ օգնում եմ տատիս ազատել պաղպաղակի սառնարանը, որի վրա դասավորված են հացերը։</p><p>Դիմացի մայթում նկատեցի արցախյան իրականությունից հեռու մեկին. մեծ ուսապարկ, երկար մազեր, փնթի վիճակ, ջրի մեծ շիշը ձեռքին, վառված երես ու շվարած աչքեր, որոնք տեսանելի էին օպտիկական ակնոցի տակ։</p><p>Կարծես զգաց, որ իրեն եմ նայում, մայթն անցավ ու մտավ խանութ, փորձում էր հայերենով բացատրել, որ ուտելու բան է ուզում։ Ես միայն հասկացա «հաց»-ը։</p><p>Դե իհարկե տատիկս մտածեց, որ մուրացկան է, և առաջարկեց նախորդ օրվա հացը։</p><p>վերջինս ոչինչ չհասկացավ ու շվարած շարունակում էր ինձ նայել</p><p>- Can I help you?</p><p>-Finally English , thank you. Yes please I need bread and yogurt.</p><p>Այդ պահին մեր խոսակցությունը սահմանափակվեց այդքանով։</p><p>Տատս դեռ զարմացած էր, Լուսինե էս հուվ՞ա, վեր անգլերենա խոսում, պեռվի դյոնումնում տըսնում անգլերեն խոսող բոմժ</p><p>-Տատ, մուրացկան չի, ճանապահորդա</p><p>- պահ</p><p>-Տատ դե մեր Անին էլ, Տատևն էլ տենց են ճանապարհորդում… դեռ խոսքս չավարտած.</p><p>-պետքա հմանչիս է, վեր քվերքդ էդ տեսքավ են….</p><p>- Տատ ջան սենց ճանապարհորդելով ավելի մոտիկից էս ծանոթանում երկրի մշակույթին, կյանքին, հյուրանոցի փոխարեն վրանում էս քնում, թանգարան գնալու փոխարեն մինչև ուշ գիշեր մարդկանց հետ էս շփվում…</p><p>Տատիկս մինչև այսօր չի հասկացել ասածներս.մեղադրելու չի. սովետական դաստիարակություն ունեցած մարդու համար կարևոր է աշխատել ամբողջ տարին ու ամառը գնալ Սոչի, Բաթումի կամ լավագույն դեպքում Ջերմուկ՝ հյուրանոցում հանգստանալու։</p><p>Երկար չշարունակելու համար ասեմ, որ տատիս համար տարօրինակ անծանոթի հետ հանդիպումից ժամեր հետո նորից հանդիպեցի նրան.</p><blockquote>Պիտաչոկ</blockquote><p>Ճանապարհորդը նստել էր խոտերին ու թիկն տվել ծառին, մեծ ուսապարկն էլ հարմարեցրել էր ձախ ձեռքի տակ ու վայելում էր մածունն ու հացը։</p><p>Ես հեռվից հետևում էի, երբ նկատեցի մի խումբ երիտասարդներ ինչպես են նայում ու խնդում. զարմացած են`մարդ, որ նստել է գետնին, մարդ ով ուտում է դրսում։</p><p>Ես մոտեցա ու խնդրեցի զրուցել. անունը Գրիգ էր հույն , ով ապրում էր Լոնդոնում, բավականին լավ աշծատանք ուներ՝ գրաֆիկ դիզաիներ։ Գրիգը ճանապարհորդում էր և աշխատում։</p><p>-Where will you stay ?</p><p>-Can I open my tent here?</p><p>-I’m not sure, but I will try to do something</p><p>Ես փորձում էի օգնել նրան, մտածելով, որ ինչ որ տեղ իմ քրոջն են օգնել։ Ես խնդրեցի սպասել նրան ու վազեցի տուն․ տատիկս կտրականապես հրաժարվեց նրան տուն թողնել․ վստահություն չէր ներշնչրել։ Ես չդադարեցի ու վազեցի մորաքրոջս տուն, բացատրեցի իրավիճակն ու խնդրեցի գիշերելու տեղ տալ. Դրական պատասխան ստանալուց հետո վազեցի Գրեգին ուրախացնելու…</p><p>Ամեն ինչ այնպես եղավ ինչպես պլանավորել էի.</p><p>Գրեգը մնաց մորաքրոջս տանը քսան օր, նա ճանապարհորդում էր ու վայելում արցախյան ընտանիքի հյուրընկալությունը։</p><p>Ճանապարհորդությունն Արցախում ավարտելուց հետո Գրեգը գնաց Երևան, որտեղ նրան դիմավորեց իմ ընտանիքը։</p><p>Ասում են Գրեգը Երևանում լավ ժամանակ է անցկացրել։</p><p>Առ այսօր մեր ֆեյսբուքյան չատը ակտիվ է.</p><p>“Hi Greg jan, thank you, everything is fine, what about you ? Greetings from my Grenadma”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b428b23f6b9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>