<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mahmut Fanya Genc on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mahmut Fanya Genc on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mahmutfanyagenc?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*sjpQiYrXXu4abvWRTHzmwQ@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Mahmut Fanya Genc on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mahmutfanyagenc?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:12:01 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mahmutfanyagenc/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[önüm arkam sağım solum sobedir, saklanmayan ebedir]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/%C3%B6n%C3%BCm-arkam-sa%C4%9F%C4%B1m-solum-sobedir-saklanmayan-ebedir-01aefcc5ce78?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/01aefcc5ce78</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 May 2026 21:30:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-05T22:08:24.810Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Z1lGhTB2hIbceUyj.jpg" /></figure><p>bu metinde literatür taratması yapma zahmetine girmeksizin saklambaç oyunu üzerine bazı düşüncelerimi dile getireceğim. umuyorum ki, bu kimileri için bir tekrar olmaz, fakat winnicott sayesinde bunun pek de mümkün olmadığını zannediyorum. zira kendisinin bu konu üzerine yazmama ihtimali beni fazlasıyla şaşırtırdı. böylelikle varsayımsal bir referans olarak winnicott’tan bir alıntı ile başlayayım: <strong>“gizlenmek zevklidir, bulunmamak felaket.”</strong></p><p><em>not: bazı parantez içi tarifler lacancı literatüre ait gönderimler içermektedir. genel okuyucu için anlam kaybı olmaması adına lacancı olmayan muadilleri ana metne yerleştirilmiştir.</em></p><p>türkçede -n diye bir ek olmadığı için ve -m bağlayıcı sesi dolayısıyla saklambaç n ile değil m ile yazılıyor. ingilizcesi ise <em>hide and seek</em>. saklanmak ve aramak. fakat arama fiili için search yerine seek kullanılmış. bu anlamlı. search ve seek aramalarının sanırım en temel farkı seek’te bir çeşit ihtiyaçlılık, arzulu olmaklık da bulmamız mümkün. örneğin türkingilizce konuşan birisinin bazı arayışları tarif ederken “seek ediyorum” dediğini duyarsınız, bu tarif bana susamak ve -saşmak eylemlerindeki muhtaçlık ve aşerme fikrini çağrıştırıyor. seek eden biri seek ettiği şeye dair güçlü/tutkulu bir yönelme halindedir, demek istiyorum.</p><p><em>hide and seek</em> oyununda kimin neyi seek ettiğine biraz baktığımızda işler birazcık çetrefilli olmaya başlıyor. saklanan kişinin bir müddet bulunmamayı arzuladığını fakat bir süre sonra bundan korktuğunu söylememiz mümkün. zira bulunmamak bir müddet aranmayı koşullar fakat daha sonra ihmali/terki getirir. dolayısıyla arayanın bulma arzusu gibi arananın bulunma arzusu da hep oyunun içinde dans halindedir. bu mübadele, oyuncuların değil, arzu dolaşımının kendisinin sürekliliğini sağlar. öte yandan arayanın aranılanı kolayca bulması da ilk tercih değildir, çünkü o senaryoda bulunan kişi oyunda başarısız, toy, amatör kabul edileceğinden değersizleştirilir de. arayan bir müddet o konumda kalıp sonrasında bulmayı arzular. arayanın aranılan ile arzu bağlamında yaptığı mübadelede arayan şunu söyler: “ben bir süre arayan olmak istiyorum, sen de bir süre aranılan kalabil. böylelikle seni bulmak değerli bir şey olabilsin.” yine aynı şekilde aranılan da şunu söyler: “ben bir süre aranılan olmak istiyorum, sen de bir süre arayan olabil. böylelikle beni bulmak değerli bir şey olabilsin.”</p><p>kolayca bulmanın değersizleştiriciliği olduğu gibi, kolayca bulunmak da aynı durumdan payını alır. saklambaç oynayan oyuncular oyunun içinde bir müddet bu hazzı duyumsamakla ilgilenir. zira oyuncu oyun başlar başlamaz ebeye yakalanmaksızın kaleyi sobeler ve başarılı olursa da bundan bir müddet sonra sıkılacaktır. (çünkü haz çok hızlı gerçekleştiğinde, jouissance sıkışır.) çünkü oyunun asıl ilgi dağıtımı yaptığı yer aranan kişinin hileli saklılığıdır. kaldı ki ebenin oyuncuların saklanmasına zaman tanımak adına belirli bir sayıya kadar sayması ve ardından “önüm arkam sağım solum sobedir, saklanmayan ebedir” anonsu ile bir çeşit hazzı ötelemeye dair tüm oyunculara uyarıda bulunur. oyunun maksadı bu örnekte de yeniden kendini gösterir: aramak ve aranmak. hızlıca sobeleyen oyuncu, henüz bulunamamışların izleyicisi olmaktan, yani oyun dışı kalıp failliği bırakmaktan başka şans bulamaz. neredeyse artık oyunun bir parçası olmaktan düşmüştür.</p><p>hiç bulunmamak ise bir çeşit kaçış fikridir. oyunun ekonomisine, yani simgesel düzenin koyduğu sınırlı haz rejimine ters bir durumdur. pazardan çekilmektir. aranan kişi oyunu neredeyse terk etmiştir. hatta öyle olur ki bazı hilebazlar oyun esnasında oyun alanını terk edip evlerine gitmek yoluyla arayanın arzusuyla alay ederler. bu bir çeşit ghostingtir. (burada kaybolan şey yalnızca oyuncu değil, onu bulunulabilir konumunda tutan Öteki’nin yeridir) oyuncu aranmayı telkinlediği kişiye bulunabilir olmayarak onu yok sayar, ghostlar. arayan onun bulunamaz olduğuna kanaat getirmekle cezalandırılmıştır (artık nesnenin varlığını garanti eden Büyük Öteki düşmüştür). arayan vaktini bulunamaz bir şeyi aramakla geçirir ve tüm çabaları sonucunda aldandığını anlar. hatta öyle olur ki, arayan bulunamaz olanı hatrı sayılır bir müddet bulamadığında onu bulamayanın -yani başarısız olanın- kendisi olduğunu düşünür. asıl trajedi de buradadır. arayan bulanamaz olanın bulunamazlığını anlamaya cüret edene kadar onu bulunur tutmaya dair çabalar. saklanmamış olanı saklı varsaymak ister. burada arayanın arzusunun formunu da görebiliriz. arayanın arzusu en önce saklı bir şeylerin olmasınadır.</p><p>arayanın nesnesiyle olan ilişkisinde tanrısal olan ve olmayan iki bölüm vardır. saklambaç oyununda, arayanın nesnesi henüz aranır değilken, yani oyun henüz başlamamışken, arayana görünmektedir. arayan, nesnesinin varlığından kuşku duymaz. onu bulana kadar zihninde taşır. (bu antrenman, erken dönem çocuklukta nesne devamlılığı ve ötekini tutmaya dair duygu kapasitesini arttıran bir şey olsa gerek) dolayısıyla önceki paragrafta ghosting diyerek çerçevelediğim durum gerçekleştiğinde, yani arayanın nesnesi kaybolunca hiç kuşku duymadığı bir şeye dair kuşku duyar hale gelir. bu bir çeşit Öteki’nin tutarlılığının çöküşüdür ve şöyle konuşur: var sandığım şey aslında yok mu? annem yok mu oldu?</p><p>bu durum bir dindarın tanrı arayışından farklıdır. dindar varlığına şahitlik etmediği bir şeyi var kabul ederek aramaktadır. onun aldanması etik bir mesele olmayacaktır, zira kendisiyle alakalıdır. fakat oyuncunun arayışının kandırılması etik bir sorundur. çünkü burada ihlal edilen şey, arzunun dolaşımını mümkün kılan simgesel sözleşmedir. aranan ancak arayanın bulabileceği kadar saklanmak zorundadır. hiçbir surette bulunamayacak kadar saklanmak -burada elbette akıllıca saklanışlardan bahsetmiyorum- oyunun sözleşmesine aykırıdır. zaten hoş görülmez de. tıpkı körebe oyununda kör olan ebenin gözlerini açmadığına dair duyulan inanç gibi, saklambaç oyununda da tümüyle yok olmak kural ihlali olarak kabul edilir.</p><p>kısacası saklambaç, arzunun dolaşımını sahneleyen bir araç gibi çalışır. saklanmak ile bulunmak arasındaki o ince mübadele ayarı, ne bütünüyle kaybolmaya ne de hemen ele geçirilmeye izin verir. oyuncular, farkında olmadan, birbirlerinin arzusunu ayakta tutacak kadar görünür ve kayıp kalmayı öğrenirler. işte bu yüzden oyunun en kritik anı bulunmak değil, hep bulunabilir vaziyette olmaktır. simgeselde kalmaktır. çünkü oyun, tam da o eşikte, varlık ile yokluk arasında askıda kalabildiği sürece oyun olmaya devam eder. önü arkası sağı solu sobedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=01aefcc5ce78" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“küçükken de ağaçlara tırmanıyordum”]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/k%C3%BC%C3%A7%C3%BCkken-de-a%C4%9Fa%C3%A7lara-t%C4%B1rman%C4%B1yordum-1192deddd220?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1192deddd220</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Feb 2026 15:39:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-17T21:31:06.186Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>5 aydır iç mekanda bouldering (kaya tırmanışı) yapıyorum. bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine başladım, onun bana uygun olacağına dair inancını pek anlamamış olsam da sonradan bu sporun benim için birçok anlamda karşılık bulduğunu söyleyebilirim. bu metni de artık bir şekilde kendimi ait hissettiğim bir spor olan bouldering’e dair zihin notlarımı toplamak için yazıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*GvMvsjsvpyaoUftU" /><figcaption>duvarx istanbul — indoor bouldering gym</figcaption></figure><p>bouldering basit bir tarifle duvardaki aynı renkte olan tutamaçları aşağıdan yukarıya doğru takip ederek tamamlamayı hedeflediğiniz bir spor. zemin çoğunlukla düşüldüğünde bedene zarar gelmemesi adına yumuşak materyaller ile donatılır. duvardaki tutamaçlar ise kaya hissini vermesi için poliüretan ile detaylı kalıplar kullanılarak üretilir.</p><p>biraz olsun vikipediavari bilgiler vererek başlamak istedim. şimdi daha çok hislerimden ve sporun metasından bahsedeceğim. birkaç video izledikten sonra zihinlerde “<em>aa kolay gözüküyor, tak tak çıkarım ben</em>” gibi bir düşünce oluşsa da bouldering göründüğünden çok çok daha zor bir spor. bazen kendi içindeki seviye sisteminde bir yeni seviyeye geçmek için aylarınızı hatta yıllarınızı vermenizi istiyor. sanırım zaten tam da buralarda benim için asıl oyun başlıyor.</p><h4><strong>beden algısı</strong></h4><p>iyi bir tırmanışçı olmak için iyi bir beden algınızın da olması gerekiyor. bedeninizin alabileceği pozisyonları, hatta bedeninizin o an için alabileceği pozisyonları, hatta ve hatta bedeninizin o an için taşıdığı enerjiyi hesaba katarak alabileceği pozisyonları hissetmeniz gerekiyor. yer çekimine referansla nerede olduğunuzu, bir sonraki manevrada nerede olacağınızı hissetmeniz gerekiyor. örneğin sağ elinizi bir tutamaça doğru ilerlettiğiniz esnada bedeninizin denge noktası her bir santimetrede yer değiştiriyor ve siz buna referansla dengeyi sağlamak adına bedeninizin geri kalanını senkronize bir şekilde sağa yönelmenin bedeli olan sola yöneltiyorsunuz. bir başka örnek olarak, bedeli önden ödeyip bedeninizin denge noktasını sağ elinizi yönelttiğinizde oluşacak olan denge kaybı miktarınca solda tutarak ödüyorsunuz, yani peşin ödüyorsunuz. aslında basitçe bir itidal tarif ediyorum, ama hep bir uçarılıkla birlikte.</p><blockquote>buraya bir psikolog olarak klinik deneyimimi de kısaca eklemek isterim. insanlar çokça zaman seans odalarına tam da bu zihin-beden bağlantısını daha iyi hissetmek için gelirler. travmatik olanın beden algısını nasıl da bozduğunu, disosiye kişilikler yarattığını da düşünürsek, bedenin aktüel ihtiyaçlarını saniyeler içinde anlamanın kliniğin başat konularından biri olduğunu rahatça söyleyebiliriz.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*R9CqckGG0U_i76Jz.jpg" /><figcaption>bedel ödeyen sol ayak</figcaption></figure><p>her bir rota için beta diye isimlendirilen nasıl çıkılacağına dair bir tarif almanız mümkün. komünite bunu size sağlıyor, salona gittiğinizde <em>“bu rota için beta verebilir misin”</em> diye soru alabilir keza siz de sorabilirsiniz. bu dayanışma fikri her ne kadar bir tırmanış yolu gösterse de, kimi zaman tüm yolları reddedip hislerinizle duvarda kalmanız gerekiyor, verilen beta (nasıl tırmanılır/yaşanır) sizin bedeninize, gücünüze, cesaretinize uygun olmayabiliyor. yani bir çeşit nasıl yaşanır tariflerinden ilhamla kendi yaşama biçiminizi buluyorsunuz. zira tırmanışçının boy, kilo, güç vb donanımlarına göre her bir rota başka kombinasyonlarla çıkılabiliyor. tüm bunların yaşanma anının da çılgın bir demokrasi sahnesi olduğunu düşünüyorum. şöyle ki, salonda bir tırmanışçı çağırıp beta istiyorsunuz, tırmanışçı betayı veriyor, ardından sizi izleyeduruyor ve siz o beta ile başladığınız rotada kendi öznelliğinizi ve ihtiyacınızı önceleyip başka türlü tırmanıyorsunuz, ardından betayı veren tırmanışçı sizi tebrik ediyor: benim gibi değil kendin gibi olduğun için tebrikler, benden parça taşısan da kendi yolunu çizdiğin için tebrikler. (buraları biraz karikatürize ediyorum ama gerekli aforizmaları siz uydurursunuz zaten)</p><h4>düzenli başarısızlık</h4><p>tırmanırken seanslarınızın büyük çoğunluğu başarısızlıkla geçiyor. öyle ki bazı günler salona giriyorsunuz, tek bir rotada 45 defa düşüyorsunuz ve kaskatı kesilmiş kollarınız ve eklem ağrılarınızla oradan ayrılıyorsunuz. üstelik rotayı tamamlamadan. tüm bu olanlar bir başarısızlık hissiyle olmuyor, sanırım ilginç olan da bu, bouldering metasında mağlubiyet yerleşik bir şey. tüm tırmanışların çok çok az bir kısmında rota tamamlıyorsunuz. bunu büyük ölçekte hayal ettiğinizde bir obsesifin kaşıntısı gibi gözüküyor.<em> </em><strong><em>ya da başka bir şey.</em></strong></p><p>ayrıca duvarda rota denediğiniz esnada aynı rotayı yalnızca bir kişi deneyebileceği için o rotayı denemek isteyenler doğal olarak sizi izler vaziyette oluyorlar. her bir hareketiniz gözlemleniyor. her bir mağlubiyetiniz şahitlik taşıyor. bir çeşit, başarısız olma olasılığınızın çok yüksek olduğu bir gösteri yapıyorsunuz, fakat anlatı zaten başarısızlık üzerine kurulu olduğu için de bu mağlupluk fikri size çoğu zaman rahatsızlık vermiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LE9gLYWLzZSdaTSvZR7LbQ.jpeg" /><figcaption>görülmüş başarısızlık</figcaption></figure><p>salonun boş vakitlerinde ise bu sefer gösteri değişmeye başlıyor. hiç kimse sizi görmezken çok zor bir şey yapmakla uğraşıyorsunuz! bu bir grup insana rezil olmaktan daha çılgınca olabilir. bu kısımlar bir çeşit introvörtlük (içe dönüklük) barındırıyor denebilir. tek başınıza boş bir salonda çok zor bazı hareketler deniyorsunuz, yapabilirseniz yalnızca sizinle, kendi iç tatmininizle alakalı olacak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xq5KZ6g8o3RnA4GbQu3snw.jpeg" /><figcaption>görülmemiş başarı</figcaption></figure><p><strong>belirsizlikte kalmak</strong></p><p>arazide kaya tırmanışı yapmak ise başlı başına bir zen olma halini andırıyor. yukarıda “<em>ya da başka bir şey</em>” kısmını burada açabilirim artık. bu kısma kadar meseleyi başarı/başarısızlık dikotomisinde okuduk. fakat -kimi zaman salondayken de aynı hissi veriyor olsa da- arazi tamamen bu dikotominin dışında bir meta ile kuruluyor. artık yol bulanıklaşmaya başlıyor. nereye gideceğiniz biraz biraz belirgin olsa da büyük çoğunluğu spontanite ile döşeli. kayanın üstü tam neresi? rota nerede bitiyor? nasıl tırmanıyor olmak sahici bir tırmanış? buralar müphem. aynı kayayı farklı zorluklarla tırmanabilirsiniz, nasıl isterseniz. kaya orada duruyor, onu siz rotalıyorsunuz. onun üstündeki kaderiniz size ait. resim sizin.</p><p>kayanın üzerinde parmaklarınızı aşındırıyorken kayanın ve bedeninizin bir anlaşma yapmasını bekliyorsunuz. kayanın bedeninize yol göstermesini, bedeninizin de bunu takip edebilmesini, sizin de tüm bunları hissedebilmenizi bekliyor oluyorsunuz. üstelik büyük bedeller de cabası. düştüğünüzde yeri yumuşak tutmak için pedler taşıyor, kallavi bir kaya buluyor, ardından orada kamp atıyorsunuz. yemek yiyor tırmanıyor, kahve içiyor tırmanıyor, uyuyor uyanıyor tırmanıyor ve tırmanıyorsunuz. ne için?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*4B_hINTBbzIN9SVU" /><figcaption>tırmanmak ve o kadar</figcaption></figure><p>tüm bunların, tüm bunları yapan insanlara sirayet ettiği tuhaf bir hal de var ki sanırım komünitenin motivasyon veren kaynağı da burası. kolayca arkadaşlıklar edinebilir, dünyayı kavrama biçimlerinize dair ortaklıklar bulabilir, büyük destekler alabilirsiniz. yalnız bir şekilde tırmanırken adını dahi bilmediğiniz biri tarafından size güç veren nidalar duyabilirsiniz. haydi bırakma. bu çok güzel.</p><blockquote>v6 text sent!</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1192deddd220" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[terapi odasında hikayeler ne kadar önemli?]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/terapi-odas%C4%B1nda-hikayeler-ne-kadar-%C3%B6nemli-bebc270f9208?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bebc270f9208</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Apr 2025 17:04:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-15T17:04:30.516Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>“hikayeni bilmiyorum ama seni tanıyorum”</em></blockquote><p>bir seferinde bir danışanım, kendi rutinine hiç uygun olmayacak şekilde bir seansına yaklaşık 20 dakika geç kaldı. telaşla odaya girdi, montunu çıkartmadan, çantasını uygun bir yere koymadan palas pandıras anlatmaya başladı, konuşması her zamankinden daha hızlı ve anlatısı her zamankinden daha az dil zenginliğine sahipti. uzun betimlemeler, duygusal refleksiyonlar, organize edilmiş cümleler yoktu. sadece bilgi aktarımları yapmayı hedefleyen ve beni güncellemek ile irtibatlı anlatılar vardı, hatta bazı anlarda olan biteni anlatmak yerine dağınık konuştuğunda kendisini “pek vakit yok, boş şeyleri anlatmayı bırakmalıyım!” diyerek uyardı ve yeniden güncellemeye geri döndü. işte tam olarak bu ifade beni bu yazıyı yazmaya yönlendirdi. “boş şeyler anlatmayı bırakmalıyım!”</p><p>bu ne demek? elbette danışanımın öznelliğinde ifadenin birtakım gönderimleri var ama bu ifadeyi tüm seans odaları için düşünecek olursak ne anlama gelmektedir? sanıyorum ki boş olan şeyler, terapistin danışana dair bilmese de olur olan şeyler. danışanın, kendi belirlediği, asıl meselelere hizmet etmeyen şeyler. bir başka deyişle, kendisini anlatmayan, kendi ile irtibatsız, kendine dair olmayan şeyler. yani, tüm bu şeyler benimle alakalı değil demek.</p><p>bu noktada ikinci önemli soru ortaya çıkıyor: özne kendi ile alakalı olmayan şeylerden bahsedebilir mi? örneğin bir “travma” ve ona dair bir semptom kurgulayalım, annesini aldatan baba yüzünden “travmatize” olmuş ve ikili ilişkilerinde aldatılacağına dair bir kaygı geliştirmiş bir özne düşünelim. bu özne herhangi bir ilişkiyi konu aldığı esnada birtakım kıskançlıklar, kontrolcülükler, belki anlamsızca ilişki bitirmelerden bahsediyor olsun, özne bu bahisleri odaya getirdiğinde zaten ana meseleye gönderme yapmıyor mudur? benim buna cevabım evet olacak. yani aslında kişi her neyden bahsederse bahsetsin kendinden, kendi asli meselesinden bahsediyordur. travma askıya alınamaz. dolayısıyla danışan hızlı da konuşsa, yavaş da konuşsa, boş da konuşsa, dolu da konuşsa kendisinden ve meselesinden bahsetmeye devam edecektir. her bir ifadesi meselesinin gösterenidir.</p><p>bu hikayenin bir de terapist tarafı var ki o kısmı da açımlamakta fayda görüyorum. hem meslektaş konuşmalarında, hem süpervizyon çalışmalarında sık sık gözlemlediğim bir şey olarak terapistin danışanın odadaki yapısına uygun bir anı arıyor olmasıdır. söz gelimi daha önceki kısımda aktardığım örnek üzerinden gidecek olursam, terapist kıskançlık, kontrolcülük, anlamsızca ilişki bitirme gibi semptomları seans içinde duyumsasa da bu semptomların kaynağı olan anıyı da aramak istiyor. bu arayış başlı başına bir sorun değil, zira bastırılmış olanın bilince gelmesi odada beklediğimiz bir şeydir, fakat bahsi geçen arayış kimi zaman bir dedektiflik macerasına dönüşmektedir, bu da odanın içerisinde bir zorlantı, bir direnç doğurabilir. terapist danışanın yapısına uygun bir anı olmaksızın yapıyı yorumlamakta güçlük çeker ve bolca karşı-aktarım meydana gelir. anı, şayet bir ihtiyaçsa, danışanın mı yoksa terapistin mi bir ihtiyacıdır? terapist danışanın gösterenlerini/semptomlarını yorumlamak için anıyı bir meşruiyet aracı olarak mı kullanmak ister? ya anı gelmezse? semptom anıyla anlam kazanıyorsa, anı gelmeksizin var olmaya devam eden semptomlar tam olarak ne demektir?</p><p>tüm bu soruşturmalar aceleyle mesele bellediği dolu şeyleri/bilgiselleri anlatmaya çalışan danışanların ve semptomu anlamlandırmak için muhakkak bir anı deşifre etmeye çalışan dedektifvari terapistlerin odadaki terapiyi bir aktarım savaşına dönüştürmemeleri için yapılmıştır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bebc270f9208" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[baştan çıkarıcının psikanalizi]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/ba%C5%9Ftan-%C3%A7%C4%B1kar%C4%B1c%C4%B1n%C4%B1n-psikanalizi-8b4f32c2e57f?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8b4f32c2e57f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Feb 2025 21:17:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-27T13:43:52.944Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/0*G7jfJ1zqQ9g_2Up3" /></figure><p>adaptasyonu yüksek bir öznenin, ötekinin arzusunu ölçerek kendine bir kıvam kuşandığını ve aslında kendinden müteşekkil bir arzusu olmadığını söyleyebiliriz. adaptasyon, (her zaman için olmasa da) ötekinin arzusuna konu olma arzusuyla irtibatlıdır. özne, her şeyden önce ötekinin arzusuna nasıl konu olabileceğini keşfetmeye eğilim gösterir, bu ise ilgili arzuyu tanımakla ve onun nasıl diri tutulacağını keşfetmekle ancak mümkündür. dolayısıyla, özne ötekinin arzusunu dolaylamanın ve hep ve orada tutmanın peşindedir. onu her daim baştan çıkartmanın, kışkırtmanın peşindedir. öteki, özne için kendisini arzulamakla cezalandırılmıştır ve başka hiçbir şekilde varlık gösteremez. bu da özne ve öteki arasındaki ilişkide özneyi ötekinin ihtiyaçlarını ve koşullarını göremez hale getirir. çünkü özne ötekinin arzusu dışında ötekiye dair bir ilgi/merak beslemez. besleyemez. özne varlığını arzulanmak üzerinden kurmak dışında bir yol bilmez. dolayısıyla özne var olmak için arzulanacağı denklemlere ihtiyaç duyar. tabii burada adaptif olmayan bir arzu da özne için uygun değildir, özne ötekinin arzulama örüntüsünü keşfedip o arzuyu körükleyerek arzulandığını hisseder. tıpkı kendisinin, kendinden müteşekkil arzusu olmadığı gibi, ötekinin de kendisinden müteşekkil (özne ile bağlantısı olmayan, öznenin körüklemediği) arzusu ile ilgilenmez (böyle bir arzu zaten yoktur, çünkü <strong><em>arzu, ötekinin arzusudur</em></strong>), özne arzuyu kurmalıdır. her seferinde baştan çıkarma oyununu oynamalıdır. çünkü özne varlığını baştan çıkarılarak kurmuştur. öznenin ilk nesne ilişkilerinde baştan çıkarıcı bir bakımveren vardır. bu bakımveren baştan çıkartmakla ilişkili bir eylemsellik sunmasa dahi öznenin ruhsallığında tezahur eden şey budur. özne, bakımvereni tarafından baştan çıkarıldığını fantazya haline getirir. hatta orada da kalmaz, öznenin fantazyasında bakımveren bir gün yasayı (aile, etik, kültür) delecek ve onunla birlikte olacaktır. öznenin ruhsallığında artık arzulanma biçiminin içine bir yasaklılık fantazyası girer. özneyi arzulayan öteki; hem yasayı delen, hem de arzulanamaz biri olmalıdır. yani bakımveren olmalıdır (anne). yasayı delmek öznenin fantazyasında ötekinin arzusu olduğu içindir ki özneye de sirayet eder. özne, ötekinin arzusunun desenini taklit eder ve yasayı deler. yasa öznenin ruhsallığında bakımverenin yasasıdır (annenin arzusunda olan öteki olarak babanın yasası). yani dindir, yani politik pozisyondur, yani gelenektir, yani kültürdür. özne varlığını yasayı delerek kurar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8b4f32c2e57f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[terapi odasında objektif olmak]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/terapi-odas%C4%B1nda-objektif-olmak-fc1ef6535984?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc1ef6535984</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Jan 2025 20:52:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-22T20:54:46.113Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*bfRo6OJ1qAzM4Gj-.jpg" /><figcaption>via Two-Faced, 2012. Collage by Angelica Paez</figcaption></figure><p>bilimsel araştırma metotlarının bir handikapı olduğunu düşündüğüm “her durum ve şartta bir olgunun kendini tekrar etmesi” ilkesi (repeatability), modern insanın düşünce alışkanlıklarında fazlaca yer tuttuğu için, danışan-terapist arasında doğan ilişkinin öznelliği de sıkça bu düşünce alışkanlığının mağduru oluyor. alışılagelmiş düzen, insan zihnine terapi süreçlerinin sistematik bir şekilde işlemesi gerekliliğini çağırıyor. öyle bir sistem ki, danışan hangi terapiste giderse gitsin, oradan aynı çıktılarla dönmelidir ve danışanın sürecine dair takip edilmesi gereken yol her bir terapist tarafından tek bir tanedir, gibi. nesnesi (insan) dinamik olan (statik olmayan) bir çalışma alanında nesneye dair <strong>belirlenmiş</strong> birtakım yolların olması hayli ilginç duyuluyor. halbuki her bir terapist-danışan eşleşmesinde yeni bir dinamizm doğar.</p><p>örneğin aynı danışan için bir terapistin asla gitmeyeceği bir yolu belki bir “hata” olarak yürüyen bir başka terapist, bambaşka bir dinamik oluşmasını sağlayarak danışanın gerçekliğinde yeni bir yerleşikliği keşfetmeyi sağlayabilir. terapide hata diye nitelenebilir birtakım şeyler aslında tüm sürecin seyrini değiştirip öteki hikayeyi mayalar. bazen bu maya öyle bir tutar ki, danışanın ruhsallığında bir gedik dolar. her bir terapist-danışan eşleşmesi bir öznel uzlaşmadır, tikel bir ruhsallık karşılaşmasıdır, biricik bir ilişkidir.</p><p>terapistin hikayesi danışanın anlatısına sızar, keza danışanın hikayesi de. fakat görünürde odada terapistin bir anlatısı yok gibidir. (tüm bu olanı belki öznelerarasılık olarak da çağırabiliriz) terapist, danışan ve onların arası olarak odada üç farklı “özne” vardır. karşı-aktarımsızlık imkânsızdır. terapist, danışanın öznelliğini “sakatlamak” zorundadır, danışan da terapistin. bunun başlatıcısı terapisttir. danışan odaya girer girmez, terapist ile olan ilişkisi de odada otomatik olarak oluşur.</p><p>burada önemli olan nokta, bilen ve bilinen özne ayrımıdır. danışan bilinen, terapist ise bilen öznedir. birbirine bulaşmış öznelliklerin içinden terapiyi çıkarabilmeyi sağlayan etmen burasıdır. kendini bildirmeye gelmiş olan danışanın sözcükleri, terapistin bulunuşluğunun süzgecinden geçmek zorundadır. zira bir sözcüğün duyulmuş ve duyulmamış hali aynı anlama sahip değildir. aslında terapi de biraz budur. örneğin bir danışan seanslarının tamamında söylediği cümleleri, hiç terapiye gelmeden başka bir yerde söylemiş olsaydı, bu aynı şey olmayacaktı. tıpkı bir çocuğun tek başına oyun oynaması ve ebeveyninin gözleminde oyun oynaması gibi. gözlemlenmemiş çocuk oyun oynamamıştır. hatta yaşamamıştır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc1ef6535984" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[thomas bernhard hakkında bildiğim iki veya üç şey]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/thomas-bernhard-hakk%C4%B1nda-bildi%C4%9Fim-iki-veya-%C3%BC%C3%A7-%C5%9Fey-e7333efafb71?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7333efafb71</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Oct 2024 08:59:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-01T09:38:43.547Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*m38oSNphzrarmMI8.jpg" /></figure><p>bir yazar hakkında nasıl konuşulur, onun nasıl okunacağı hakkında nasıl denklemler kurulur bilmiyorum ama türkçeye çevrilmiş 23 tane kitabını okuduğum ve tarihin en iyi romancısı olduğuna inandığım bernhard hakkında <a href="https://mubi.com/tr/us/films/2-or-3-things-i-know-about-her">iki veya üç şey yazmak istiyorum.</a></p><p>demografik bilgiler, her kitabın giriş kısmında olduğu için ve aynı zamanda yazar ardından bir otobiyografi de bıraktığı için bu metinde yer almayacaktır.</p><p>öncelikle bu kadar fazla metin bırakmış bir yazara nereden başlanır sorusunu ele almak gerekecek. sahiden de bir yazarı okumanın kılavuzu diye bir şey var mıdır ki? yani ungenach yerine, odun kesmek’ten başlamak, ya da eski ustalar’dan başlamak, don’u okumak tam olarak ne değiştirir şahsen ben bilmiyorum. fakat bu soruyu ele alan biri daha var, wittgeinstein’ın yeğeni kitabının metis baskısının mukaddimesinde orhan pamuk bir okuma kılavuzu yazıyor ve bir kısmında da bu kitaptan başlayın diyor. biraz da buna güvenerek bu zamana kadar bana soran insanlara aynı cevabı verdim. fakat bana kalırsa bu ayırt edici bir şey değil bernhard için. o yüzden benim okuma sıram şu şekilde, en iyi ve hacimsiz olduğuna inandığım 2 tane kitabını önermek, çoğu zaman bunlar beton ve sarsıntı oluyor. bazen bitik adam, bazen amras — watten oluyor. ama bana kalırsa en iyi metin şüphesiz düzelti metnidir. fakat hacimli bir metin olduğu için insan önermeye çekiniyor, tıpkı solstad okumak isteyene birine lise öğretmeni pedersenin ülkemize musallat olan büyük siyasi uyanışa dair anlatısı metnini önerememek gibi. o yüzden bahsettiğim hacimsiz-iyilerden bir kombinasyon yapıp öneriyorum. ardından da hızlıca otobiyografilere yönlendiriyorum. özetle, 2 tane hacimsiz-iyi ve ardından otobiyografi beşlemesi.</p><p>bernhard binlerce sayfa boyunca hep aynı şeyi yazan bir adam. dolayısıyla beton okurken de düzelti okursunuz, ses taklitçisi okurken de. farklı bir kitap açıp okumak istediğinizde karşınıza yine düzelti çıkar. düz yazılarını okursunuz, biraz biraz farklı gibi gelse de nihayetinde düzelti’nin yazarı olmalı bu adam dersiniz. bernhard’ın kamera önü konuşmaları da aynıdır; düzelti’nin yazarı konuşmaktadır. ceketinden anlarsınız, verdiği pozlardan ve bakışlarından, bu adam düzelti’yi yazmaktan oluşmuştur dersiniz. bu nedenle otobiyografilerine yönlendiririm okuyucuyu, çünkü bernhard kendi hayatını anlatırken, avusturya’dan nefretini, okul ile alıp veremediklerini, satır satır düzelti’nin yazarı olmaya hazırlanmıştır. bernhard’ın hayatı onu düzelti’yi yazmaya zorlamıştır.</p><p>kendisiyle hesaplaşmaya çalışan ve bu hesaplaşmaya başlamadan önce insanları, edebiyatı, felsefeyi, politikacıları, avusturya’yı kısacası dünyayı sıradan geçirir. serttir. saldırgandır. tazyiklidir. ketumdur. bir şeyi alaşağı edecekse onu sayfalarca süründürür, tekrarlı kelimeler ve cümlelerle bir şeyi iğdiş etmekte üstüne yoktur. tüm bunları yaptıktan sonra sizi onun narsisizmiyle barıştıran şey ise bu okları kendine de çeviriyor olmasıdır. büyük itiraflar, büyük endişeler, büyük umutsuzluklar her bir sayfada bernhard’ın karakterlerinin ağzından dökülecektir. hep bir ailesizlik, hep bir hastalık, bir yalnızlık, bernhard’da bize sunulmuş tema olarak vardır. tıpkı kendi hayatının teması gibi. ömrü boyunca yazar olabilmek için fedakarlıklar yapmaktan geri durmamış dedesi freumbichler’in arzusuna sıkışmıştır. bağımsız, vatansız, ödülsüz bir yazar olmak için çok çaba sarf etmiştir. keza bunu ödüllerim, hakikatin izinde gibi kitaplarında görebileceğiniz gibi aynı zamanda ölümünden iki gün önce salzburg’ta bir notere giderek eserlerinin özellikle yaşadığı ülke avusturya’da basılmasını engellemeye çalışmasından da görebilirsiniz.</p><p>kibir ve gurur notalarını takip edebildiğimiz kahramanlarında, muhataplarını yok eden dil, gün gelir kendisine de döner vaziyette bizi bulur. bakım almak konusunda ve şefkat göstermek konusunda zayıftırlar. bu tarz duyguları küçümser, samimi bulmazlar. hatta öyle ki hayvanlara düşkün insanları da aynı samimiyetsizlikle suçlar ve bayağı bulurlar. hemen hepsinde ciddi bir kaygı yükü vardır. olana ve olacak olana dair birtakım kompülsiyonlar, ruminatif düşünceler ile yaşamlarını sürdürürler. sözgelimi kireç ocağı kitabından yapacağım alıntı bu durumu en iyi anlatan kısım diye düşünüyorum.</p><blockquote><strong>“Ne düşünebildiğim, ne yazabildiğim, ne okuyabildiğim, ne uyuyabildiğim, ne de herhangi bir şey yapabildi­ğim, odamda bir ileri bir geri bile yürüyemediğim için odamda dur­maya dayanamaz hale geldiğimde, ki odamda bir ileri bir geri yürü­yememek beni korkutur, çünkü çok uzun zamandır odamda bir ileri bir geri yürüyorum ve bir anda odamda tekrar bir ileri bir geri yürü­meye başladığımda her an odamda bir ileri bir geri yürümemin imkansız hale getirilmesinden korkarım ve bundan korktuğum için gerçekten de imkansız hale getirilir, çünkü kapıya vurulur, yani biri kapıya vurur, rahatsız ettiğim için, bir ileri bir geri yürüyerek rahat­sız ettiğim için, kapıya vurur ya da bağırırlar ya da aynı anda hem kapıya vurup hem bağırdıklarını duyarım, ki benim için en katlanıl­mazı da budur, çünkü hemen tekrar kapıya vuracaklarından ya da bağıracaklarından ya da aynı anda hem kapıya vurup hem bağırabi­leceklerinden korkarım.”</strong></blockquote><p>bernhard’da ayrıca yine sık rastlayacağımız temalardan biri de intihar teması. görülmemiş karakterlerin gururlu söylevlerinde bir noktada duyulmak için bir tehdit gerekecekti, intihar tam olarak bu tıkanmayı açımlayan bir kriz olarak ortaya çıkıyor. yani, gör beni diyemediği için, beni göremeyeceğin hale getirtme dedirtiyor bernhard. hep kendini öldürmek yerine başka bir şeyi tercih ediyor karakterler.</p><blockquote>“Wertheimer Viyana’da hiç durmadan yürüyerek kendini kurtarmayı denedi. (…) Aylarca yürümüştü, gece, gündüz, yığılıp kalıncaya kadar. Hiçbir işe yaramadı.” -<strong>Bitik Adam</strong></blockquote><blockquote>Hayatım boyunca utanmazca meraklı biri olmuştum, bu da intihara karşı ciddi bir engeldi. Amansız bir merak beni yüzeyde tutmasaydı, belki bin kez kendimi öl­dürmüş olurdum. -<strong>Soğuk</strong></blockquote><blockquote>Kendimi öldürmedim, onun yerine çıraklığa başla­dım. -<strong>Kiler</strong></blockquote><p>bir tehdit olarak işe yaramayınca döngüsünden çıkmak yerine öfkeyi gömmeyi tercih ediyor bernhard. yaşamaya devam ediyor. duyulmamış herkesin yaptığı gibi kartlaşıyor.</p><p>uzun ve tekrarlı anlatılar, nereye gittiği belli olan, sıkışmış, kapalı, nefessiz bir dil bernhard için iyi bir tanım olurdu. ondan kaçmak isterseniz kaçarsınız, size hoşgörü vadetmez. kitaplarını kapatmak isterseniz kapatırsınız, size akıcılık ve merak vadetmez. yine de bernhard’da çok şey var. iyi ki var.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7333efafb71" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[dilimin hassasiyeti dünyamın hassasiyeti]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/no-dilimin-hassasiyeti-d%C3%BCnyam%C4%B1n-hassasiyeti-70496b831056?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/70496b831056</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Apr 2024 18:30:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-12T18:33:11.936Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>son zamanlarda hayatımda aldığım uygulanması zor bir kararı buraya da not düşmek istiyorum. uygulaması zor, çünkü insanları da ikna etmem lazım. uygulaması zor, çünkü isteş bir değişim bu.</p><p>olur ya bazen, ufak ufak detaylardan bir bütün çağrışımı zihninizi kovalar durur günlerce, arar durursunuz o ilginç detaylarda peyderpey kendini gösteren şeyi. işte tam olarak böyle detayların zihnimde dilsel bir çağrı yaptığı zamanlarda bir akerman filmi izliyordum. no home movie isimli bu filmde akerman ve annesinin konuşmalarındaki sahici samimiyet ve hassasça takip edilen dinginlik kafamdaki tüm dilsel çağrışımları bir noktada buluşturdu: artık küfretmeyecektim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zGlGi6N-omkWqzG6QW45PA.png" /><figcaption>no home movie’den bir kesit</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zA4dw65-r8z5qUio7PwoRA.png" /><figcaption>no home movie’den bir kesit</figcaption></figure><p>bu metinde dil kurarken yaptığımız pratik bir hatadan bahsedeceğim, hızlı ve ezber konuşmayı eleştireceğim. kişinin duygu ve düşüncelerini olanca hassasiyetiyle açıklamasındaki bereketi göstereceğim.</p><p>aslında küfür diyerek bir giriş yapmış olsam da çatı düşünce alışılmış tamlamalara dair bir soruşturma olacak. yani reaktif konuşmaya. tabii, bunun bir cüzü olarak da küfüre. küfür ederek neyi geçiştiriyordum? argo ile, refleksif kelimeler ile, alışılmış tamlamalar ile neyi geçiştiriyordum? neyden kaçıyordum da sesimi yükselterek hızlı cümleler ile banal aktarımlar yapıyordum? niçin tüm gündelikliğimi bana ait olmayan cümleler ile ifade ediyordum? işte bu sorular yola çıkış haritamızdır.</p><p>bir örnek ile meseleyi netleştireyim. falanca kişi yaşadığı trajik bir olayı muhatabına aktarırken duygularına mütekabil olduğuna inandığı hazır bir ifade ile işe başlar ve ardına da ezberlerini dizer. şunu der örneğin “abi kız ağzıma sıçtı ya… artık olmaz bu iş” işte bu ifade benim temel meselem. bu ifade kimin duygularını anlatabilir ki? ağza sıçmak ne demek? şiddet hacmi nedir? ortak bir ağza sıçma algılanışı sahiden de var mıdır? her ağzına sıçılan kişi, muhataplarına hissettiği ıstırabın düzeyini bu ifadeyle geçirebilmeyi başarmış mıdır? peki kişi, kendi ıstırabını kendine aktarmayı ve onu hissetmeyi başarabilmiş midir? şunun altını çizmekte fayda var ki, argo kullanmamaya dair normatif bir anlatı kurmanın peşinde asla değilim. göstermeye çalıştığım şey argo kullanımındaki ya da reaktif anlatılardaki anlamın kısırlaşması durumu. halbuki kişi ilgili durumu düşünüp zihnindeki kelimelerle destekleyerek aktardığı durumda, önce daha sahici bir şey ile karşılaşma imkanı doğar, sonra da bu sahiciliği muhatabı ile buluşturarak iletişimi daha aşkın bir boyuta taşır.</p><p>sürekli arabeske yavşayan beğeni anlayışımız bizi küfür etmeyi korumak, sokak dilini korumak üzere pohpohluyor olsa da buraya kulak vermenin gerekliliğini sanırım bir süre vurgulayacağım. çünkü sahici anlatıların peşine düşmek okkalı küfürleri de doğuracaktır. ben kırılmışlığımı kendi dizayn ettiğim ve ağza sıçmaktan daha fena bir küfürle de ifade etmek istiyorum. tıpkı terapi odasında peşinden koştuğumuz o serbestiyet gibi gündelik hayatta da duygu ve düşüncelerimizi daha arkamıza yaslanmış vaziyette olguya mütekabil olmasını hedefler söylemeliyiz. teklifim budur.</p><p>psikolojik şiddetin dilimizin züğürtlüğünü perçinler tavrı, gündelikliğimizi ifade ederken bildiğimiz kelimeler ile yeni bir dizge kurmamızı neredeyse yasaklıyor. aile içi, arkadaş içi iletişimlerin gönülsüz anlatılarından dizgeleri seçiyor ve onları aktarmak suretiyle birbirimize laf taşımacılığı yapıyoruz. kurduğumuz cümlelerin ne hislerimizden, ne yaşadıklarımızdan haberi var. çünkü biraz da maliyetli bir şey bu, örneğin haşin bir kavga hayal edelim, sahiden ne olacak tam olarak, taraflar durup tam olarak neye kırıldıklarını büyük bir içgörü ile tasvir edecek ve yine bu tasvirleri hakikate olan sadakatleri ile dinleyecekler mi? böylesi pek mümkün görünmüyor. keşke olsa ama kavga yapısı gereği daha hızlı bir akış talep ediyor sanırım. agresyon çabukluk istiyor.</p><p>halbuki daha dingin bir dil ile aktarımı sağlıyor olmak, kişinin kendine dair yaptığı kazıyı da derinleştirmesine sebebiyet veriyor. sanırım kişisel gelişim çatısı altında adlandırabileceğim en makul aktivite bu olabilir. bir metnin içinde daha önce hissettiğiniz fakat hissettiğinizi yordayamadığınız bir duygunun dile getirilişinden sonra kendinizi anladığınız o an işte tüm bu yazının maksadını oluşturuyor. çünkü dil kudreti itibarıyla size perdenin ardındakini sunabilir. aslında o hep orada olan bir şeydi yazarın bahsi, sadece siz kelimelerinizi belirli bir dizgede toplayıp onun vuku bulmasını sağlayamamıştınız. bir yazar kelimelerini isabetli kullanarak kurduğu bütünlükle size bu hissinizi ısmarladı. dolayısıyla muhataplarınızın ve sizin aynı hassasiyetini güttüğünüz bir iletişim ahlakı ile tüm anlam sınırlarını yeniden tayin edebilirsiniz.</p><p>sonuç olarak, aklımıza kazınmış kalıp cümlelerin duygu ve düşüncelerimize karşılık geleceği inancına ket vurarak laf taşımacılığını sınırlandırmayı teklif ediyorum. birer birer bilgisine sahip olduğumuz kelimeleri yan yana dizerken her bir kelimenin niçin orada ve neye hizmet eder halde olduğunu soruşturmayı teklif ediyorum. bunlar gündelik olarak pratize ettiğimiz konuşmak eyleminin momentumunu fena halde baltalayacak olsa da elimizden geleni yaptığımız durumda fazlaca kazançlı çıkacağımıza inanıyorum. son olarak belki de birbirimize yazmayı, ki kendisi sahici düşüncenin okuludur, daha fazla değerlendirmeyi teklif ediyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=70496b831056" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[kliniğin krizi]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/klini%C4%9Fin-krizi-71230325caf6?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/71230325caf6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Dec 2023 18:16:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-30T18:16:48.074Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>değerli psikologlar, psikoloji öğrencileri, hocalarım ve pek değerli danışanlar. değerli birçok kişi. bu metinde paydaşı olduğum psikoloji camiasının içinde bulunduğu ve hem danışmanları hem de danışanları ilgilendiren kliniğin krizini ele alacağım. büyük literatür taramaları ya da bilimsel tafsilatlardan ziyade daha basit soruların ele alındığı bir biçem takip ediliyor olacak.</p><p>ilk etapta basit bir beyin jimnastiği ile piyasanın rakamsal boyutlarını resmedelim. bugün sıradan bir vatandaş, ortalama seviyede bir psikoterapistten terapi almak istediğinde seansı bin liradan aylık dört bin lira ödemek zorundadır. bu bedel aktüel asgari ücretin (11.402 TL) üçte birinden daha fazla. o halde burada bir durup bu yaptığımız şeyin adını koymaya çalışalım, sahiden biz tam olarak ne yapıyoruz? toplumun “ruh” sağlığını önemsediği için değer fayda ilişkisini besleyen bir meslek mi? seçkin sınıflar için sağlık hizmeti mi? bizden sadece biz tenezzül edip iyilik yapmak istediğimizde mi birileri ucuz terapiye ulaşabilecek? psikolojik tedavi almak ekonomik dezavantajlı grup için bir minnettarlık mı olacak?</p><p>burada kurulu olan eleştiride sınıfsal dezavantajlıların sadece terapi alırken değil, verirken de sorun yaşadıklarını ifade etmek isterim. şimdi de bunun örneklemini sunalım, rastgele bir psikoloji öğrencisinin terapist olmak istediğini varsayalım. ekonomik ya da ilişkisel bağlamda ayrıcalıklı bir sınıfta değilseniz, bugün klinik psikoloji yüksek lisansı yapmanın imkanı var mı bundan emin değilim. devlet üniversitelerindeki -sahibi çoğu zaman belli olan- sınırlı kontenjanların 50 katı aday popülasyonu ile mi yarışmak istersiniz, yoksa burslu kontenjanı olmayan, olsa da bir ya da iki kişi gibi komik rakamlarda olan ve yine yüzlerce kişiyle yarıştığınız bir vakıf üniversitesinde mi? hadi diyelim, bir çılgınlık yaptınız ve parasını ödeyeyim dediniz, bu durumda en iyi ihtimalle 10x asgari ücreti gözden çıkartmanız gerekecek. yani özetle bu tabloda seçkin bir sınıf mensubu değilseniz, klinik masterı yapmanız neredeyse imkansız. peki bu masterı yapmak şart mıdır, denecek olursa aslında cevabı hayır, çünkü bunun denetleyici bir mekanizması yok. bu gizli bir kural gibi camianın içerisinde dolaşıyor. bu kurala uymanızı isteyenler başka türlü yeterlilik ve denetim olamayacağı kaygısıyla size bunu koşulluyorlar. alanda itibar kaybı yaşamamak, hatta amiyane tabirle milletin ağzına laf vermemek için siz de kendinizi master yapmak zorunda hissediyorsunuz. işte bu his, endüstrinin en çok beslendiği histir. bir şekilde bu “tuzağa” düştünüz ve bir yerlerden para buldunuz varsayalım, 4 yıllık lisans üstüne 2 yıllık da neredeyse sıfır kazançla ve cepten vererek yüksek lisans yaptınız, ardından bu sefer de sizi koca bir eğitim endüstrisi karşılıyor. ekol ekol cebinizi bir güzel boşaltıyorlar. belki 1–2 yıl daha yine cepten yediğiniz bir süreç ve ardından tam oldum artık dediğiniz anda “kaç saat terapi yaptın”, “terapi tecrüben ne” diye sıkıştırıldığınız iş mülakatları ile asgari ücretli bir kariyer başlangıcı sizi bekliyor. üstelik günde 10–12 saat çalışmanız da cabası. tüm bunların olmaması için sosyal medyada ya da başka yollarla bir şekilde kendinizi pazarlamanız gerekir ki daha insancıl bir kazanç sağlama imkanı doğsun. bu tabii mesleki plana dahil olan bir şeyden ziyade daha çok şansla ilişkili bir şeydir, bu yüzden değerlendirilmesi anlamsızdır. sorma işini son bir soruyla bitirelim ve diyelim ki, peki arkadaşlar, bu psikoloji lisans diplomasının kendi başına tam olarak ne anlamı var? neden bunca bariyer ile psikoloji lisans diplomasının değeri hiç ediliyor?</p><p>sonuç olarak, psikoloji disiplini kaçınılmaz bir şekilde mesleki kanatta terapistliği imliyor, hem kamusal beklenti, hem de çoğu okulda bölümlerin ders yükleri bunu gösterir şekilde. alanın otoriterleri ve akademik sağduyu bu mesleğin yeterliliği için tedrisat tarafında klinik yüksek lisansını ve bilumum eğitimi -tabiri caizse- “iteliyor”. seçkin olmayan öğrenci için bahsi geçen tedrisatın yolu neredeyse kapalıyken endüstrinin bu noktadaki akışı ulaşılabilir psikolojik desteği baltalıyor. devlet tarafında meslek yasasının çıkmaması kepazelikken, yetmez gibi bir de disiplin içi çözümler fazla kısır kalıyor, böylelikle terapist olmak da terapi almak da elitize edilmiş oluyor. tüm bunlar da psikoloji lisans diplomasının prestijini yok ediyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=71230325caf6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[kanaat önderi olma kılavuzu]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/kanaat-%C3%B6nderi-olma-k%C4%B1lavuzu-fe786cfa5073?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fe786cfa5073</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Oct 2023 09:24:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-01T09:24:00.320Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>bu metinde kanaat getirme, yargı belirtme hakkını savunmayı deneyeceğim. bunu yaparken de ilk etapta kendi kanaat getirme tekniğimin kronolojik bir izlencesini çıkartıyor olacağım. üç fazda adım adım, düşünme enstrümanı ile olan ilişkimin şekillenme biçimlerini ve onun çıktılarını inceleyeceğim.</p><p>düşünce dünyasına dair okumalar yapmaya başladığım ilk zamanlarda dış dünyaya dair, felsefi, siyasi, ya da sosyal meselelere dair fikirler geliştirir ve bunları ifade etmekten çekinmezdim. örneğin bir politik metin okuyup bir ideoloji tanıyıp bir yargı geliştirdiğimi varsayalım, bu yargı “a, b’dir” olsun, bunu bir metinden yola çıkarak elde ettiğim için kendimi fazlaca güvende hissederek ifade etmekten asla çekinmezdim. a, b’dir. yani ben, dış dünyaya dair artık bir kanaat getirmişimdir. bu kanaat doğru olan ile, mutlak ve kadim olan ile yakından ilişkili bir kanaattir. işte bu benim zihin dünyamın ilk fazı.</p><p>çerçevesini çizdiğim bu ilk fazda, dikkatli bakıldığında örtük bir kanaat önderliği profili ile karşı karşıya olduğumuzu söyleyebiliriz. kişi, bir metin okuyor, bu metinden tümel, mutlak bir çıkarım yapıyor ve bunu cömertçe ifade ederek bir yargı türetiyor: “a, b’dir.” burada postmodernizm atmosferi hasebiyle çok doğal bazı sorular ortaya çıkıyor, “sen kimsin ki a’nın b olduğunu iddia ediyorsun?”, “a niçin sen dedin diye b olsun ki?”, “sen bir yasa koyucu musun da a’nın b olduğunu söylüyorsun?” bu sorularla birlikte yargılarımın toplum nezdinde kabul edilmek zorunda olmayan şeyler olduklarını algılıyorum. üzerime çullanan sorular ile birlikte kanaatlerimin mutlak ve tümel olmayı bırak, önemli bile olmadıklarını anlıyorum. ardından kanaat getirme biçemimi tamamıyla değiştiriyor ve olasılıksal bir gramatik kurmaya başlıyorum: “a, b olabilir”, “a, muhtemelen b’dir.” gibi. böylelikle postmodernizmin düşünce dünyasındaki bütün zeminlere, bütün sabitelere açtığı savaşta mağlup olmuyor, hem bir şey söylemiş oluyor, hem de topluma kanaat önderliği yapmamış oluyorum. işte bu da faz iki oluyor. burada ekstra bir iddia ile bunun en yaygın kanaat getirme biçemi olduğunu ve insanların çoğunlukla burada kümelendiklerini düşünüyorum. ikinci fazın, birinci faza karşı zorbalık yaparak onu ikinci faza zımnen davet ettiğini söyleyebilirim.</p><p>fakat postmodernizm sonrası (?) şeylere dair konuşmanın imkanının yeniden tesis edilmesi gayesi ile kanaat getirme özgürlüğü için ciddi mücadeleler veriliyor. örneğin, ahlaki realizm, yeni realizm gibi felsefi ekoller tartışma kültürünü yeniden canlandırmak için ve en önemlisi tartışarak bir yerlere varmanın imkanını tesis etmek için kanaat getirmenin önemini vurguluyorlar. işte bu çerçeve de yazımın üçüncü ve son fazıdır. postmodernist tartışmalardaki zeminsizlik, olasılıksalcılık ve sonuçsuzluk/kanaatsizlik meseleleri çözmekten ziyade daha büyük düğümler ile bizi başbaşa bırakıyor. bu bağlamda bizler, şeylere dair yargılarımızı belirtmekte fazlaca temkinli oluyoruz. yani amiyane tabir ile, tartışamaz hale geliyoruz. sen bilirsinci, sana kalmışçı bir lümpenlik ile boğuşuyoruz. ben, şahsen, aktüel zihin dünyamda dış dünyaya dair yargılar ve teklifler geliştirmemiz gerektiği kanaatindeyim. bu yüzden de postmodernist alışkanlıkları ve kolaycılığı reddederek, herkesi kanaat önderi olmadan mütevazı bir yargı belirtme arenasına davet ediyorum. hepimizin bir görüsü, bir hikayesi var ve bu hikayelerden çıkan dünyayı görme biçimleri çok değerli, bunları ifade etmek ifade edilen konuya ambargo koymak demek değildir, üzerine söz söylenemez hiç değildir.</p><p>sonuç olarak, masanın ortasında bir nesne olduğunu hayal edersek, birinci fazdaki ben, bu nesnenin tartışma götürmeksizin ve mutlak olarak ne olduğunu söylerdi. ikinci fazdaki ben, bu nesnenin, ihtimaller dahilinde ve tereddüt ile ne olduğunu söyleme olasılığını değerlendirirdi. üçüncü ve aktüel fazdaki ben ise, bu nesnenin kendi görümdeki karşılığı her ne ise o olduğunu dış dünyaya teklif eder ve bunun için destekleyici argümanlar üretirdi. sizleri üçüncu faza, ahlaklı ve onurlu tartışmalar yapmaya davet ediyorum.</p><blockquote>bu yazının yazımsal süreci ile ilgili deneysel bir video çekilmiştir ulaşmak için <a href="https://youtube.com/live/UQTTWiMRCY0?feature=share">tıklayabilirsin</a>.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fe786cfa5073" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[trans çocuk var mıdır?]]></title>
            <link>https://mahmutfanyagenc.medium.com/trans-%C3%A7ocuk-var-m%C4%B1d%C4%B1r-e4686ecdbb03?source=rss-ea00c30d6ef5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e4686ecdbb03</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mahmut Fanya Genc]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Sep 2023 19:53:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-09T19:53:33.809Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>hem dünyada hem türkiye’de sık sık tartıştığımız, tartışmakla da bitiremeyeceğimiz bir meseleye, ikircikli bir meseleye dair yazdığım bu metnin temel amacını hızlıca açıklayacak olursam şöyle diyebilirim, bazı meselelerin tartışılma biçimleri o kadar sığ ve güncelden o kadar uzak oluyor ki ben çoğu zaman bu durumdan rahatsız oluyorum. tam da bu yüzden bu metin aslında tartışmanın temel çerçevesini çizmeyi, ve tartışmacıları daha esaslı meselelere davet etmeyi hedefliyor olacak.</p><p>tamamen argümantatif bir metin yazmayı planladığım için tartışmanın gövdesinden başlayarak tarafların iddialarını inceliyor olacağım. ilk olarak yokturcular’ın en temel saldırma biçiminden başlayacak olursak, şöyle çatı bir argüman karşımıza çıkıyor</p><blockquote><em>ö1: karar ehliyeti olmayan kişiler adına geri dönülemez (tıbbi operasyon) kararlar almak yanlıştır</em></blockquote><blockquote><em>ö2: çocukların karar alma ehliyeti yoktur</em></blockquote><blockquote><em>s: o halde tıbbi operasyon ile transformasyona uğratılmış çocuk yoktur (olamaz)</em></blockquote><p>bahsi geçen tıbbi operasyon sonrası biyolojik formun geri dönülemezliği bu argümanı gerçekten güçlendiriyor diyebiliriz. tıpkı çocukların sünnet edilmesi gibi bir şeydir bu. geri dönülemez bir operasyon çocuk için uygun görülür ve yapılır. sünnet edilen insanlar çoğunlukla belirli bir zaman sonra çıkıp “bu neden yapıldı benim iznim olmadan” gibi serzenişlerde bulunmadığından bu norm oturmuş ve sorgulanmaz hale gelmiştir. ama teknik olarak aşağı yukarı aynı şeydir. her neyse, çerçevesini çizdiğim bu argüman literatürün geldiği noktada muhatapsızdır. çünkü trans-çocuk kimliği için tıbbi operasyon bir zorunlu koşul değildir. bunun en temel ayrımı ise biyolojik cinsiyet ve toplumsal cinsiyet kırılması ile anlaşılabilir. yani bir çocuk hiçbir tıbbi operasyon geçirmeden kendi toplumsal kimliğini transformasyona uğratabilir, hissettiğini iddia ettiği zamir (pronoun) ile kendini çağırabilir ve çağırttırabilir. transformasyonu direkt cinsellik ile, organlarımız ile ilişkilendiriyoruz ama bu işlem 80 sonrası cinsiyet tartışmalarıyla birlikte artık cinsellikten bağımsız halde de düşünülmeye müsait hale gelmiştir. bir kişinin trans kadın olması demek artık yalnızca erkeklerle birlikte olacağı anlamına gelmez, çünkü cinsel tercihler ile cinsiyet/kimlik başka şeylerdir (teoriye göre bu böyle ama ben buna katılmıyorum). demem o ki, zihinlerdeki gibi cinsiyet ve cinsel tercihin paralelliği söz konusu değildir, çünkü toplumsallıkla biyolojinin paralelliği kapı dışarı edilmiştir. tüm bunlar gerçekleşirken yokturcular’ın en temel karşı çıkışı olan “tıbbi müdahele tacizdir” ifadesi doğal olarak düşer. çünkü tıbbi müdahele olmadan da çocuk trans olabilir. böylelikle ilgili argümandaki ilk öncül yanlış olacağı için argüman geçersizdir.</p><p>yokturcular’ın argümanını çökertirken kullandığımız enstrümanın biyolojik cinsiyet ve toplumsal cinsiyet ayrımı olduğunun altını çizelim. bu ayrım queer teorinin ortaya çıkma maksadı ile fazlaca çelişkilidir. bu yüzden şahsen ben teoriyi bilen, güncel literatürü takip eden birinin bu argümanı böyle savunduğuna hiç rastlamadım. feyza altun falan bu şekilde savunuyor, işbilmez muhafazakarlar da onun ekmeğine yağ sürüyor. ben ise iki tarafın da literatürden bağımsız tartışmalarını okuyarak çıldırıyorum.</p><p>trans-çocuk yokturcular’ın en temel eleştirisinin boşa düştüğünü gösterdikten sonra vardırcılar’ın çelişkili olduğunu düşündüğüm kısmını göstereyim. john money’in 50&#39;lerde yaptığı sex ve gender ayrımı zamanla biyolojik cinsiyet ve toplumsal cinsiyet olarak literatürde kendine yer buldu (bu kronolojik açıklamaya itiraz eden bir kamp da olduğunu ifade edeyim ama bu apayrı bir tartışma, keşke tartışabilsek:p). bu ayrım queer teorisyenlerinin toplumu düzenlerken keyifle kullandığı bir araç haline geldi. çünkü artık hiçbir laboratuvar verisine, biyoloji geleneğinin cinsiyetler için oluşturduğu külliyata ihtiyaç duymadan kişilere kimliklendirme yapabilirdiniz. yani bir kişinin testosteron seviyesinin o kişinin kimliği ile hiçbir ilişkisinin kalmadığı bir zemin yaratılarak kişilere sadece kendi beyanatlarının esas alındığı bir kimlik seçme alanı temin edildi. bu bir komplo teorisi gibi anılsa da çağın ruhu ile fazlaca uyumlu olduğu için ben şahsen anormal hiçbir şey görmüyorum. özgürlüğü metafiziksel bir gerçek olarak zemine yatırdığımız bu çağda, beyanatın dışında tam olarak ney gerçekliği temsil edecekti ki zaten? ama bu durum içinde çok temel bir problem taşıyor, kişinin toplumsal cinsiyetlenmesine müsaade ettiğiniz durumda biyolojik cinsiyetini ayrı bir mekanizma olarak ele almak zorunda kalıyorsunuz. biyolojik cinsiyet dediğimiz şey en temelde kişinin üzerinde tasarrufunun olmadığı bir şey, yani doğuştan var olan, laboratuvarla ilişkili olan bir şey. yani öz ile, mahiyet ile ilgili bir şey. fakat queer teorinin en temel çıkış noktası olan öz karşıtlığı, yani postmodern zemin burada fazlaca yıpranıyor, ne oldu bu zemine? bir şeylere zemin oluşturmak için en temel zemin mi kaydı? tabii alanın teorisyenleri bunun fevkalade farkında oldukları için biyolojik&amp;toplumsal cinsiyet ayrımına karşı çıkıyor ya da onu başka şekilde ele alıyorlar. burada ciddi mesailer yapılıyor olmasına rağmen hala mesele dıdısının dıdısından alınarak tartışılıyor maalesef.</p><p>toparlayacak olursak, trans çocuk vardır/yoktur tartışmalarının konusu tıbbi operasyonlar değildir. o yüzden hala orayı eşelemenin bir anlamı yoktur. oraya eşelemek durumunda kaldığımız başka vakalar da var elbette ama en azından bizim tartışma biçimlerimiz adına bir özeleştiri yapacak olursak alakasızdır diyebiliriz. tıbbi operasyon olmadığının göstergesi olan biyolojik&amp;toplumsal cinsiyet ayrışması ise teorinin kendi içindeki dinamikler adına fazlaca çelişkili bir durum yaratıyor. dolayısıyla bu tartışmayı temize çekmek için tarafların en azından giriş seviye olarak bu iki unsuru iyi bilmesi gerekiyor. devamı için konuşuruz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e4686ecdbb03" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>