Миний гар утасны баттерей нурж ямар ч ажил амжуулахад нэмэргүй болсон. Би ч өөрөө яг гар утас шигээ юунд ч хэрэггүй болсон мэт санагднам. Би яг л засал авахааргүй эвдэрсэн, зүрх сэтгэлийг минь дүүргэх хэн ч үгүй мэт.

|

“Наадам” гэх энэ баярын үеэр миний утсыг засаад өгөх нэг ч газар олдсонгүй. Угаас хуучин утас учраас утас засварын олон газар нээлттэй болж болох ч солих эд хэрэгсэл олдох эсэх нь эргэлзээтэй.

|

Олон эмэгтэй миний амьдралд гарч ирж намайг засаж өгөх найдлага байлаа ч яг тус болж чадах эмэгтэй байгаа эсэх нь мөн л эргэлзээтэй.

Хүн ер нь ганцаар амьдрах учиргүй гэдэгт ихэнх хүн санал нэгдэх байх. Ганцаардал гэдэг өвчинг хүн ганцаар давах гэж оролдлоо ч амжилт олдоггүй. Зайлшгүй хэн нэгэн тэрхүү нүхнээс татан гаргах шаардлагатай гэж би үздэг.

|

Хэн нэгнийг өөрийнхөө төлөө ашиглах гэж байгаа явдал огт биш шүү. Хэн хэнийгээ тэтгэж байгаа хэрэг.

Одоо эргээд нэг талын өнцгөөс ярья.

Олон эмэгтэй миний амьдралд байх боловч нурсан балгас шиг, бас нурсан цэнэг шиг сэтгэлийг минь босгох эмэгтэй бол цор ганц.

|

“Энэ миний нөгөө хүн мөн үү?” гэдэг асуултыг байнга асуусаар залхаж байна.

Бичвэрийн эхэнд дурдсан энэ үг миний хайрладаг эмэгтэйн хэлэх дуртай үг. Би хайрладаг ч нөгөө сэтгэлийг минь босгох эмэгтэй яг мөн болов уу?

|

Анхандаа хөгжилтэй байдлаар энэ үгийг ашигладаг байлаа л даа. Гэтэл өнөөдөр энэ мэдрэмж шал эсрэгээрээ.

|

Нурсан балгасыг цэвэрлэж, нурсан цэнэгийг сольж, нурсан сэтгэлийг эдгээж байсан бид хоёрын дундах бяцхан харилцааг тэр хэнэггүйхэн шиг “Больж үз, залхмаар юм.” гэж хэлж орхих нь цочирдмоор. Одоо бол энэ үг огтхон ч хөгжилтэй биш, харин зэвүүцмээр.

|

Өөрөөр хэлбэл, надад тэр хичнээн их таалагдаж байсан ч тэр элдэв олон шалтаг тоочиж надаас сэтгэлээ татах гэж оролдсон гэсэн үг л дээ.

|

Би түүнийг тийм ч амар орхиод явуулмааргүй байна. Гэхдээ энд ингэж бичиж байгаа нь түүнийг тавьж явуулахад багахан ч гэсэн тайтгарал болох байх гэсэн итгэлээр энд бичиж сууна.

|

Би ч бас энэ хачин “blue” үгийг өөрт нь хэлж үзмээр л байна. Даанч түүнийг гомдоож зүрхлэхгүй, харин зүрхшээнэ.

-Рабиринс~

23.07.16 05:00

Өнөөдрийн өөр сонин гэвэл түүнээсээ энэ хачин үгийг сонссоныхоо дараа хүмүүсийн хувьд нийгмийн шаар мэт үзэгддэг архичин түүлэгчин пайз зүүж явдаг хүнд тамхи өгсөн. Тэд үргэлж жихүүн, жигшүү харцтай тургалдаг нь илт. Тэдний нэг нь хүмүүсийн татаад хаясан тамхины акурк түүж байхыг хараад өөрийн эрхгүй тэдэнд өгмөөр санагдсан юм. Тэдний нүдэнд баярлах бас санаа зовох өнгө тэдний нүдний болор тунгалаг хараанд тодорно. Өгч явсаар гэртээ ирэх хүртлээ зургаан хүнд тамхи өгч хамт тамхи татангаа ойр зуур зүйл ярьж суусансан. Өөрийгөө хэнд ч хэрэггүй гэж бодож явахад ийм жижиг зүйл ч баатарлаг үйл мэт санагддаг нь их хачин.

Тэр нэг жил хуртай өвөл байж билээ

Чих минь даараад улайж билээ

Тэнгэрээс чихэр будраад дууссан байлаа

Чинадад байгаа чамайг санасан байлаа

Бүрэнхий шөнө танай цонхоор

Дэнгийн гэрэл сүүмэлзэнэ

Бүүдгэр үдэш чиний гэрийн босгоор

Дурлалт залуу чинь тоголно

Дуугарах нь минийх биш

Дуудах дуу нь минийх биш

Дураар авирлах нь ч минийх биш

Дурлахыг хүсээгүй дур нь харин минийх

Хүмүүний хайрыг хангалттай хүртэх чи

Хүүрнэх миний үгийг үл хүсэх чи

Хүртэх ёстой минь үнэндээ шийтгэл

Хүрээд очиход хүлээн тэвчихгүй нь чиний хийрхэл

Биеийн тэргүүнээ дийлэхгүй байж

Бээс болох гэж хэнээрхэнэ

Бэл хөрөнгөө ч даахгүй байж

Биедээ таараагүй их зантай

.

Болзоот залуу чинь хэний хүсэл вэ?

Буурал абаа ижийн тань зарлиг уу?

Бэл хөрөнгөө дийлэхгүй югүүрэхийн цондонтой

Бэйл ноёны хөвүүн гуяа гурилдан зүдүүрнэ

.

Гурван шалтаг байх ч тэр хангалтгүй байх

Гуч дөч элээсэн ч тэр өөрчлөгдөхгүй биз

Гүн болсондоо эрдсэн тэр үл дэвшинэ

Гэнэтийн хар шуурганаар бүр үхэж ч мэднэ.

-Эрдэнэ Бишрэлт Засагт Ханы Хошууны Улаан Тэмээт Балдангийн ганц хүү ямар нэг цол хэргэм зэрэггүй жирийн нэг эр МАНЛАЙЖАВ-ын ‘жинхэнэ биш’ бодлын нугачаа дундах тос ялгарсан шаналлууд~

Тэрлэсэн огноо:

2020.05.26 03:00

Зургаан сар түүнтэй уулзсангүй

Зуны сүүл сараас

Зулзаган яргуй ургах хүртэл

Зуун жил түүнтэй уулзсангүй

Тэр цаг хугацаа зуун жил шиг санагдана

Тэр бороо зуун жилийн өмнө мэт санагдана

Тэнгэрийн баясал гэж бодсон тэр бороо

Тэнгэрийн нулимс байжээ

Чи бид хоёрыг тэр бороо мэдэж байжээ

Чиний дэргэд зогсоод инээж байсан

Чи миний зүсийг хараад магтаж байсан

Чи бид хоёрыг норгож байсан тэр бороо

Бүгдийг мэдэж байжээ

Бороо чи бид хоёрыг мэдсэн ч

Яагаад хэлээгүй юм бэ?

Бороо ярьж чадахгүй гэж үү?

Нөхөддөө тэр хэлэхгүй байсан гэж үү?

Хэрэв би бороо байсан бол

Хээрийн салхиар үлээлгэж

Хэнгэргийн нүргээнт дуутай

Тэнгэр нэргэх шиг аянга буулгах байлаа

Хэрэв би бороо байсан бол

Хэн нь ч хүрч үл чадах

Хөндий ёроол нь үл харагдах

Аймшигт ангалыг чи бидний дунд бий болгооч гэж гуйх байлаа

Хэрэв би бороо байсан бол

Хүний далан жил туулаад барамгүй

Хөлөг онгоцоор аялаад барамгүй

Хоосон огторгуйд цөлж өгөөч гэж гуйх байлаа.

Бороо чи юунд ийм хүлцэнгүй вэ?

Бид хоёрыг хараад уйлж байхын оронд

Бүрхэг тэнгэрээ нээж өөрийн нүдээр харахгүй байх чинь яав даа

Гэхдээ чи харсан

Би сайн санаж байна

Чи бол шиврээ бороо

Аймшигт боловч үнэн гэгч

Аадар бороо чи биш

Аюулгүй юм шиг жүждэг ч

Адагт нь үер болгодог

Чи бол шиврээ бороо

Тэр үе жаргалтай санагдсан ч

Тэрийж хэвтээд

Тэнгэр ширтээд

Тэнүүн ухаанаар бодоход

Чи бол жаргалтай бороо биш

Чи бол хамгийн жигшим бороо

Яг л над шиг…

Яг л над шиг

Ял үүрсэн мэт энэ амьдралд

Ялагдал хүлээх дуртай

Янаг амраг болоогүй хүний хойноос

Ялархаж үлдэх бүр дуртай

Би бол хамгийн жигшим хүн

Яг л над шиг…

Яг л над шиг чи чив чимээгүй

Чи худал хуурмаг

Чи муу муухай

Чи булингартай

Чи хор хөнөөлтэй

Чи бол үер

Чи бол шиврээ бороо

Би бол шиврээ бороо

Би бол шиврээ бороо’’’’’’’’’’’’’’’

-Рабиринс~

23.03.01-ний Лхагва гариг, (хэлж заншсанаар 3 дахь өдөр) шөнийн 3 цагт бичив…

Эргэлзээ гэдэг

Итгэлгүйгийн өвөрт буй эд

Итгэхээ больсны шан

Мөхлийн ирмэг дээрх сорилго

Мөнхийн манангийн дээл

Нөмрөөд нөмрөөд бүлээцэхгүй

Нөхөөд нөхөөд битүүрэхгүй

Нөөгөөд нөөгөөд гамнагдахгүй

Нөгчөөд нөгчөөд амгаланг олохгүй

Эргэлзээ гэдэг

Нөмгөрөхтэй адил

Нүдийг минь сохолж

Нүхийг минь бөгөлнө

Нүглийг минь илчилж

Нүүрийг минь нүцгэлнэ

Бүх зүйл утга учиргүй

Би мөнхөд төөрнө

Хайгаад ч хэрэггүй

Хаанаас ч замаа олохгүй

Хүссэн бүхнээ хий

Хүссэн зүйлээ амтал

Чи таашаах болно оо

Чамайг хэн ч мэдэхгүй ээ

Гэхдээ л хов хоосон юм аа

Гэмшээд би уучлагдах болов уу?

-Рабиринс~

22.09.14

Тэртээх уулсын цаанаас нарны туяа сацарна

Тэр шөнийн үйл хэрэг дуусаж

Онгон дэлхийн нэг өдөр ийнхүү эхэллээ

Тэргэл сарны туяа хүч мөхөсдөж

Орчлонгийн шинэ амьдрал тийнхүү эхэллээ

Үүрийн цолмон тэнгэрийн өнгийг цайруулна

Юмс бүхний үзэмж улам тодорно

Үнэгчлэх мэт унтах бүсгүй дулаахан

Юутай ч зүйрлэмгүй торгомсог арьс булбарайхан

Сартай шөнийн дуу тэр цагаар сарниж

Сараана цэцгийн дэлбээ тэрхэн мөчид дэлгэрлээ.

Өнгөт дэлхий нойрсох болов

Өдрийн уртад биднийг тэтгэж

Өөрөө харин ядарсаар харив

Тэргэл сар шөнийг гэрэлтүүлж

Үүлэн завсраар шагайхад

Толбон туулайг харахыг хүсэж

Үүрэн завсраар би ширтэнэ

Өрөөнд нам гүм, түүний минь амьсгал, өөр хэн ч байхгүй

Гараараа түүнийг энгэртээ тэвэрсэн, надад элдэв юу ч байхгүй

Өр дотор минь түүнийгээ хайрлах хайраас өөр юу ч мэдрэгдэхгүй

Яагаад ч юм бүү мэд

Ялдам чамайг санагалзаад байх юм

Янаг амраг болоогүй ч

Яаран амьдарч буйгаар төсөөлөх юм

Яагаад ч юм бүү мэд

•

Дуулах дуу бүр чинь хэн нэгнийг

Дурсах нэр бүхэн чинь дурсамжийг

Дурлах хүн бүр чинь чамд шаналлыг

Дуугарах аялгуу бүхэн чинь тачаалыг

•

Сэтгэл минь учиргүй тэмүүлээд

Итгэл минь зүггүй тэнээд

Сонингийн хуудас үггүй үзэгдээд

Санаа минь самгардан солиорно

Сампин цохиж үзээд мэдэх үгүй

Сая бум жил би хүлээнэ

Ингэж хэлээд ч чи надад итгэхгүй

Саарал хорвоотой чи дэндүү нөхцөнө

•

Одоо юу санаж явдаг бол?

Онгироо бардам нэгнийг үү?

Орь ганцаар намайг уу?

Одоо юу хүсэж байдаг бол?

Ордон харшийн өнгийг үү?

Онгорхой ноорхой манайхыг уу?

Юу болсон гэж намайг санахав

Юу дутлаа гэж манайд ирэхэв

Юутай хяслангийн хорвоов

Юун их зовлон би ярьдаг болоов

Юмс бүхэн өнгөөрөө сайхан харагдавч

Юухан байхав дээ муу бэлтэнгүүдэд гэвч

Югүүрэх нь олон гэдгийг ухаарах болов уу даа

Юмтайхан байсан бол намайг анзаарах байсан болов уу даа

Яагаад ч юм бүү мэд

Ялдам чамайг санагалзаад байх юм

Янаг амраг болоогүй ч

Яаран амьдарч буйгаар төсөөлөх юм

Яагаад ч юм бүү мэд

•

Надад зориулсан юм шиг үгс

Надаас харамласан гэх шиг тэр төгс

Нандигнан үл хүрэх би мөхөс

Намрын урь ирсэн мэт гоёмсог алтан хувцас

Намайг галзууруулан дурлуулна

Нахитал эргэж шаналуулна

Намайг угаас хайхардаггүй байсан чи

Намагт шигдээж орхисон нь зөвхөн чи

•

Яахын аргагүй чамайг хайрлах бололтой

Яруу сайхнаар хайлуулж чадахгүй ч

Ясан гар минь тэрлэхдээ туйлдах бололтой

Ятгачин чамайг хүлээн тэвчихдээ

Яах ёстойг минь хэлээд өгдөг ч болоосой

Ямбатай чамайг ингэж өвтгөдөг ч болоосой

Ялагдал хүлээсэн энэ муу янагийн нахиаг

Ялзарсан тархинаас суга татчихаасай

Яр бээр мэт шахаад хаячихаасай

•

Яагаад ч юм бүү мэд

Ялдам чамайг санагалзаад байх юм

Янаг амраг болоогүй ч

Яаран амьдарч буйгаар төсөөлөгдөх юм

Яагаад ч юм бүү мэд

- Ч.Энхманлай

2021.01.14

Зүгээр crush биш, зүгээр ex биш, ex-crush гэхээр бүр гунигтай сонсогдож байгаа биз?

Бичих хэв маягаа олоогүй байх үеийн шүлэг байна хаха. Зааза ингээд таалан болгооно уу!

Бас хөөрхөн дууны линк биччихсэн байжээ.

#CRUSH минь дээ

Чамайгаа их л санах юм

Сургууль дээрээ байгаа болов уу гэж

Сэм сэм ангиуд шагайх юм

Тэгсэн хэрнээ ичингүйрэх би

Таарчих вий гэхээс эмээнэ

Хэрвээ харчихвал яана вэ?

Хэний араар орно вэ?

Утсыг чинь мэдэх ч гэсэн

Дуудаж хэрхэн зүрхлэх вэ?

Утсаа чи авлаа ч гэсэн

Дуугарч чадахгүй таслах байлгүй би

Урьд өмнө ингэж их ичингүйрч байв уу би

Үгүй ээ! Сонин юм даа

Угаас ийм хүн юм болов уу даа

Үнэндээ би сэтгэлээ хулгайд алдчихсан ч юм уу даа

Үе үехэн бодогддог байсан ч

Өдөр өдөр хөврөх тусам

Өнөөх айхавтар мөрөөдөл чинь

Үүрдийнх мэт бодогдоод болдоггүй

Анхны хайр бүтдэггүй гэдэг

Магадгүй тэр нь чи юм

Ариун цагаан бодлоос минь

Мартагдаж болохгүй юм

Өмнө нь эмэгтэй хүнтэй дотносож үзээгүй минь

Өнөөдрийн чам дээр ирэх л ёстой сэтгэл баймаар

Өнгөрсөн цаг хугацааг дэлгээд харахад

Өөрийн энэхэн бие минь чамд л хүрэх ёстой баймаар

Бодтол бидний түүх эхлэх ч үгүй дуусах тавилантай байж

Гэнэн байсан миний атгахан зүрх булгилан шаналан байж

Дурлал гэдэг гэмт хэрэг адил мэдрэгдэх юм

Дурсах тоолондоо чамд өртэй мэт л бодох юм

Юуных нь өр, юуных гэмт хэрэг байхав дээ

Би өөрөө өөртөө өртэй, өөрөө өөртөө гэмт хэрэгтэн нь байх

Одоо тэгээд өөртөө тавьсан өрөө төлөөд, өөртөө оноосон ялаа үүрээд

Олдсон хамаг л #ЭМО дуугаа сонсоод, дээр доор гишгэлэн гэр лүүгээ алхая даа

Одоо ингээд хэлэх үг минь дуусч хий хоосон л үлдэх шив

Олон замын салаа сонголт дундаас зөвхөн чамаас бусдыг хохирол гэж үзье дээ

Юутай ч би бараг л хайр гэдэг зүйлийг мэдрэх гэж байсан шүү

Бүтээх гэсэн оролдлого бүр минь чам дээр очоод унтардаг юм байсан шүү

Ховорхон харагдах инээд чинь

Цэцэг мишээхээс үзэсгэлэнтэй харагддаг шүү

Хорвоо дэлхий дээр чи

Цэнгэлийн дээдийг л үзэх учиртай юм шүү

Хамт байсан инээд хөөр бүхнийг

Хамгаас нандигнан сэтгэлдээ лацдая

Хайртай байсныг минь чи мартаж болно оо

Харин би чамайг мартахгүй ээ!

See you in the future!

…гэж бичээд дээрх дууны линк оруулсан байжээ. Одоогоос 4 жилийн өмнө байх шүү бараг. Бодвол их хүчтэй дурласан юм шиг байгаа юм.

Та нар минь бас багахан мэдэрсэн байх гэж итгэж байна.

Өнөөдрийн Манлайгаас дөрвөн жилийн өмнөх Манлай илүү гэгээлэг байсан тулдаа нэг их удалгүй мартсан байдаг.

Одоо бол тун хэцүүеэ~~~

Энэ хэт асуудалгүй өдрүүд бол миний сэрүүн өдрүүдийн хамгийн утгагүй нь байх. Эргээд бодоход нэг их дурсамж гээд байх зүйл байхгүй ч юм шиг. За бас арай тэгж хэлж болохгүй гэж бодсон ч үнэн зүйлийг одоо яалтай.

“Урлагийг багахан ойлгож, чадлаараа хичээж хөгжимдөж эхэлснээс л миний бүх мэдрэмж бий болсон гэж боддог.”

Угаасаа эргээд бодоход өмнө нь би робот эсвэл зүгээр маанаг хүн байсан. Яахав дээ ямар ч мэдрэмжгүй юм чинь гөлийчихөөд хүнийг бодож ойшоохгүй шүү дээ. Миний бодож байгаа зөв эсэхийг мэдэхгүй ч асуудалгүй амьдрал бол шууд тэр чигтээ сэтгэл хөдлөлгүй амьдрал гэж ойлгодог. Ингэж бодож магадгүй л дээ. “Асуудалгүй байна гэдэг чинь аз жаргалтай байна гэсэн үг юм биш үү?” гэж. Зовлонг мэдэхгүй бол эсрэгцэл (contrast) үүсэхгүй, тэгээд аз жаргалыг сайн ойлгож өгөх ч үгүй. Аз жаргал гэдгийгээ ухаарч мэдэхгүй.

Тэгтэл аз жаргалтай байгаагаа ч мэдэхгүй энгийн гэмээр аж төрж байсан Манлайгийн дотоод өрөөний хаалгыг түлхүүргүйгээр цөм өшиглөж орж ирсэн нь “Урлаг” байлаа. Урлагийн бүтээл гэдэг өөрөө тэр чигтээ “илэрхийлэл”. Giver дотоод хувь чанараасаа амьдралын хатуу хөтүүг туулан байж, Туулын мөсийг долоон байж ойлгосон амьдралаа илэрхийлнэ. Тэр үед бүтээлд нь шингэсэн мэдрэмжийг Receiver харж, сонсож, үнэрлэж, амтлах үедээ нөгөө шингээсэн мэдрэмжийг хүртэнэ. Бүтээгчтэй ижил мэдэрч буй мөч нь тэр.

Урлагийг ойлгох гэж оролдож эхэлснээс би дан ганц өөрийнхөө амьдралаар бус өрөөлийн амьдралаар амьдрах шаардлагатай болсон. Тэр дундаа шүлэглэсэн жүжгийн зохиолууд, Оросын сонгодгууд үүнд хамгийн чухал үүрэгтэй байсан гэж боддог. Гол дүрийн баатрын зовлонг өөр дээрээ тохож, надад тохиолдвол би яах байсныг төсөөлж, надтай харьцуулахад энэ маань хамаагүй сэтгэлийн тэнхээтэй юм гээч гэж бодох нь намайг жинхэнэ утгаар хүн чанартай хүн болгож төлөвшүүлж буй мэт.

Мөн амьдралыг харах өнцөг, ертөнцийг үзэх үзэл, чигч шугам болсон өөрсдийн философийг хэдхэн мөрөнд багтааж уянгалаг хөгжмийн аялгуунд дэвтээсэн чухам үнэн амьдралыг дуулдаг дуу зохиогчид дэндүү хайр хүрэм.

Дэндүү жаргалдаа ташуурсан хүн хөрсөн дээрээ буух боломж нь бодвол ийм хиймэл зовлон юм байна л даа. Ийнхүү жиших маягаар өөрт байгаа аз жаргалаа мэдрэх нь эргээд сэтгэлд их өег бууна. Энэ нь намайг илүү мэдрэмжтэй бөгөөд энэрэнгүй хүн болгож байгаа юм шиг санагддаг. Хэн нэгэнд тулгарч буй асуудлуудыг тайван сайхан сонсож, хань болж, арга замыг нь хамтдаа олж сэтгэл хөдлөлтэй байж, хүн шиг хүн байх сэдэл цаанаасаа төрж байгаа нь угтаа “Урлаг”-ийн ундарга байх аа.

Миний мэдрэмжийг ганц л зүйл хөгөлдөг… Энэ бол урлаг юм.