<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Manu Valencia on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Manu Valencia on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@manuvalencia?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*JyiC00R-uYGgJFxjowa5HA.jpeg</url>
            <title>Stories by Manu Valencia on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@manuvalencia?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 23:44:06 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@manuvalencia/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Mi nombre es Bartolomeo Cofresí Clemente.]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/mi-nombre-es-bartolomeo-cofres%C3%AD-clemente-b87027f640e6?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b87027f640e6</guid>
            <category><![CDATA[pasion]]></category>
            <category><![CDATA[sueños]]></category>
            <category><![CDATA[dream-job]]></category>
            <category><![CDATA[piratas]]></category>
            <category><![CDATA[astronauta]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Jun 2021 23:07:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-01T23:07:01.472Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*emZXAfuGJX5zbNJBffkA9A.jpeg" /></figure><p>Mi nombre es Bartolomeo Cofresí Clemente.</p><p>Y soy pirata.</p><p>Me imagino lo que debes de estar pensando, <em>¿aún existen los piratas?</em></p><p>Sí y no.</p><p>Técnicamente, todo quien cometa fechorías en alta mar es considerado un pirata. Pero a su vez, si has descargado una canción, película o programa sin pagar, eres parte del club.</p><p>Lo cual es bueno, ya que les brinda la oportunidad a millones de personas a convertirse en corsarios cibernéticos. Pero, como ley de vida, lo que la tecnología construye, en otra parte del mundo, lo destruye. Dejando atrás a todo aquel que no pueda seguir con el ritmo.</p><p>Esto genera un grave problema para nosotros los piratas <em>clásicos, </em>por no llamarnos retrogradas. Los que vivimos de lo que “pescamos” en el medio del pacífico, llevamos parcho en el ojo, a pesar de tener visión 2020 y gritamos <em>¡Arrr!</em> (tan cliché).</p><p>Tampoco ayuda que nuestra vestimenta sea el disfraz de Halloween preferido por los humanos con poca creatividad y ningún tipo de imaginación.</p><p>Obviamente, el ser pirata no es el típico trabajo de oficina, si le podemos llamar trabajo. Nosotros no tenemos un horario fijo, ni beneficios ni oportunidades de crecimiento. El único plan de <em>retiro</em> es acabar podrido en una cárcel con peste a pescado rancio o terminar siendo el <em>Brunch</em> favorito de los tiburones.</p><p>Pero no todo es malo.</p><p>Gracias a mi estilo <em>laboral</em>, he tenido la oportunidad de navegar por los siete mares, explorar un sinnúmero de países y conocer a cientos de personas –luego de traumarlos y saquear todas sus pertenencias, obvio.</p><p>Pero un día recibí un golpe inesperado. Una sensación de que algo malo pasaba y merecía toda mi atención. Ya no podía ignorar el grito de mi subconsciente:</p><p>Ya no quiero ser pirata.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*euKCis_WZz8toKBBz3YJ1w.jpeg" /></figure><p>Una vez pasan los años, lo nuevo pasa a ser antiguo y lo divertido se torna aburrido. Yo intentaba sobrevivir el día a día a pesar de no sentirme vivo desde hace años. Al perder mi rumbo me convertí en una persona amargada, deshonesta y con mucho rencor.</p><p>Cualidades excelentes para un pirata. Horribles para el resto de los mortales.</p><p>Tampoco ayuda que no soy <em>tan</em> bueno en lo que hago. Me mareo con facilidad, no me gusta robar y prefiero pasar los días leyendo un buen libro de ciencia ficción que beber ron y gritar obscenidades a las gaviotas con el resto de los piratas.</p><p>Entendí que mi <em>dream job </em>se convirtió en una pesadilla. Causando una inmensa crisis de identidad en mí.</p><p>Un psicólogo muy conocido, a quien le saqueamos su yate hace varios meses, expresó que me encontraba en un periodo de transición y que era normal sentirse perdido, ansioso y desilusionado. Sugirió que fuera honesto conmigo mismo y decidir si deseo continuar en el mismo camino o si era hora de encontrar el valor para perseguir lo que realmente me hacía feliz.</p><p>Pero, ¿qué hago si lo único que sé es ser pirata?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*16zs3Gu4wFVfdG-geDmRgA.jpeg" /></figure><p>Siempre he querido ser Astronauta.</p><p>Ponerme un traje espacial, viajar entre planetas y explorar lo desconocido. Sentir la verdadera libertad.</p><p>En el océano ya no queda nada por descubrir.</p><p>Dentro de mí se escucha el susurro de un cometa desplazándose sin rumbo. Una estrella fugaz que desea encontrar su camino. Aunque le tome toda la vida.</p><p>Porque más vale intentar lo imposible que morir de aburrimiento.</p><p>Pero del mar al espacio hay un universo de por medio. Uno lleno de dudas, miedos y excusas. Un vacío gritando:</p><p><em>“¿Cómo se atreve un pirata del caribe a perseguir sus sueños?”</em></p><p><em>“¡Va a fracasar!”</em></p><p><em>“¡Es imposible!”</em></p><p><em>“Volverá”</em></p><p>¿Pero qué importa? Nadie pregunta por tus sueños. Nadie piensa que uno sea capaz de escaparse de lo normal y lograr lo imposible. Todos creen que si naciste pirata, estás destinado a morir en el mar. Porque en el libro de la vida, ya todo está escrito.</p><p>Pero ahora está en mí decidir lo que deseo. Si es mejor quedarme en un barco lleno de decepción, monotonía y sufrimiento o si prefiero mirar hacia el más allá y conquistar lo inalcanzable. Y mientras más lejos del mar sea, mejor.</p><p>Solo necesito ponerme un traje espacial y encontrar mi destino.</p><p>Porque en mi nave espacial, solo hay espacio para un piloto.</p><p>Y ese piloto soy yo.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6DHluatYehjYh7ZttdwVSg.jpeg" /></figure><p><em>Arrr.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b87027f640e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Consejos para sobrevivir un mal día]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/consejos-para-sobrevivir-un-mal-d%C3%ADa-c9005b175be0?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c9005b175be0</guid>
            <category><![CDATA[comedia]]></category>
            <category><![CDATA[consejos]]></category>
            <category><![CDATA[comedy-writing]]></category>
            <category><![CDATA[español]]></category>
            <category><![CDATA[bad-day]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Apr 2021 16:07:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-27T16:07:16.410Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Porque lo que no te mata, duele.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pqiBa8JQjuyvS7nGYY5Vqg.gif" /></figure><p>Hoy tuve un mal día. Un pésimo día, la verdad.</p><p>Tan pronto abrí los ojos supe que hoy sería un <a href="https://youtu.be/kifHQgW7ArQ?t=258"><em>día de mierda</em></a>.</p><p>La verdad es que no pasó nada grave. Mi vida no corrió peligro, ni mucho menos fui perseguido por jabalíes (aunque eso suena divertido) pero cada molestia, mal rato y discusión, se fueron acumulando que necesitaba encontrar una forma de recuperar la paz que se me había arrebatado.</p><p>Porque como diría mi abuelo, <em>hoy</em> <em>me sacaron el buen vivil.</em></p><p>Recuerdo que Bart Simpson una vez dijo, <em>“este ha sido el peor día de mi vida”</em> a lo que Homero, en su infinita y estúpida sabiduría, le contesta:</p><blockquote>El peor día de tu vida…hasta ahora.</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FbfpPArfDTGw%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DbfpPArfDTGw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FbfpPArfDTGw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/72145fe80c80846faec031c3d0035632/href">https://medium.com/media/72145fe80c80846faec031c3d0035632/href</a></iframe><p>Mi cabeza quería estallar. Estaba tan furioso, que Hulk me suplicaba que me calmara. Por suerte no soy presidente ni Dictador, porque la tercera guerra mundial hubiera comenzado. Yo contra el universo <em>Part Deux</em>.</p><p>Si yo fuera un miembro de los X-Men, mi superpoder sería el aparentar que estoy <em>tranquilo</em> por fuera, pero por dentro respiro <em>¡violencia!</em></p><p>El Guasón, mejor conocido como The Joker, nos enseñó que incluso el hombre más cuerdo del mundo puede volverse loco. Todo lo que necesita es un mal día.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5-LLKp-R46rG1TuV8ehuYA.jpeg" /><figcaption>El Guasón. Creo…</figcaption></figure><p>Pero antes que pierdan la cordura y quieran recrear la película <em>The Purge</em>, les comparto algunos “consejos” para que te sientas mejor luego del <em>peor</em> día de sus vidas…hasta ahora.</p><p>Recuerden, nada de esto está aprobado por la CDC ni es auspiciado por Oprah, pero al menos no terminarás en Alcatraz gracias a tu coraje.</p><p>Que comience la fiesta.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y5NtsuORF5RlvfxjQ8ur3A.jpeg" /></figure><h4>Ordena Tu Comida Favorita</h4><p>Ya sea Uber Eats, Seamless o Kiki’s Delivery Service, te recomiendo que pidas un banquete de tu comida favorita. Mientras mejor sea el capricho, mejor.</p><p>Tener un mal día es la excusa perfecta para que llenes tu barriga, y tu corazón, de tus deliciosos antojos. Si quieres ordenar tu sushi roll favorito, un burrito con to’ o prefieres ver una película con una pinta de helado, ¡hazlo! Le llaman <em>comfort food</em> por algo y hay veces que las pequeñas victorias, nos ayudan a sacarle una sonrisa al alma.</p><p>Ya verás que dirás <em>“día de mierda, who?!”</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FyrBwdH8CD7K5q%2Ftwitter%2Fiframe&amp;display_name=Giphy&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FyrBwdH8CD7K5q%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fi.giphy.com%2Fmedia%2FyrBwdH8CD7K5q%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="235" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c297be1a6bf495a7525bf4e21cc53fa2/href">https://medium.com/media/c297be1a6bf495a7525bf4e21cc53fa2/href</a></iframe><h4>Desquítate Jugando Grand Theft Auto</h4><p>No soy abogado, ni soy experto en leyes, pero estoy seguro de que desmoronar el auto de tu compañero de trabajo, con un bate luego que te buscó problemas con tu jefe, debe ser bien poco saludable…también debe ser ilegal. No estoy seguro, pero te verifico.</p><p>Mientras tanto, si deseas desquitarte y partirle la vida a tu colega, te tengo la solución perfecta. Te tengo la mejor forma para que desquites de forma legal y divertida.</p><p>Descarga el juego <strong>Grand Theft Auto</strong> (o The Sims) y crea un avatar de tu compañero de trabajo, compra una bazooka, cuatro granadas, dos rocket launchers y un tanque.</p><p>Ahora deja que tu imaginación corra y libera tu coraje de una vez, de una forma segura y desde la comodidad de tu hogar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*SdS_qSYN_Zxl1hokS-bU-A.gif" /><figcaption>Rockstar — GTA5</figcaption></figure><h4>Maratón de Netflix</h4><p>¿Tienes ganas de aniquilar a toda la humanidad? ¿Necesitas encontrar una forma sencilla y sin mucho esfuerzo para bajar la tensión? Te recomiendo que hagas lo que haces todas las noches: ¡Un maratón de Netflix!</p><p>Pero esta vez es diferente, esta vez lo haces por ti.</p><p>A mí me ayuda ver docu-series de asesinos…en serie,<em> pun-intended</em>. También me ayuda ver películas que requieren tan solo dos neuronas para entender. Quizás eres de los que prefiere ver documentales de National Geographic o ver a cuatro multimillonarias pelear porque no tenían pinot grigio en una fiesta, <em>the audacity!</em> Lo importante es que luego de tu día de mierda, puedas apagar tu cerebro y no pensar, al menos por un rato. Así evitas caer preso por desahogarte en Facebook.</p><h4>¡Grita!</h4><p>Si nada de esto funciona, agarra tu almohada y grita. Agarra tu almohada y grita hasta que no puedas más y descarga toda tu ira acumulada. Repite este paso cuantas veces sea necesario. Si vives con alguien, les puedes avisar antes que no te están asesinando ni que estás viendo una docu-serie de asesinos en…serie <em>¡lo hice de nuevo!</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*evDBLCqZ2IaeeKT1691mxg.jpeg" /><figcaption>Selfie — Unsplash</figcaption></figure><h4>Vete a Dormir</h4><p>Hay veces en que lo mejor que uno puede hacer es irse a dormir. Dale <em>fast forward </em>al día y descansa. La angustia suele robarte tu energía necesaria, así que medita, date un buen baño y acuéstate a dormir. Quizás te levantes sintiendo la misma angustia, pero al menos descansaste.</p><p>Y si nada de esto funciona, solo recuerda que mañana puede ser un día mejor…o peor.</p><p><em>¡Mierda!</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c9005b175be0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ZENdo Caos]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/zendo-caos-16b411115663?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/16b411115663</guid>
            <category><![CDATA[salud-mental]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[meditation]]></category>
            <category><![CDATA[meditación]]></category>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Mar 2021 22:55:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-24T17:28:38.141Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>5 razones por las cuales deberías meditar.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*s9e0StjEo9cseielLsatZQ.gif" /></figure><p>¿Habrá forma de darle <em>mute</em> a los pensamientos?</p><p>¿Existirá algún <em>app </em>que pueda organizar e interpretar nuestras emociones?</p><p>¿Una plataforma que ayude a compartir la data con un psicólogo?</p><p>Como pueden notar, no me considero una persona muy tecnológica. <em>Por cierto, ¿qué es un tik-tok? </em>Pero si algún día trabajo para Apple, construiré un robot que tenga la opción de descifrar mis pensamientos, con tan solo un vistazo.</p><p>Así mi robot podrá contestar cuando me pregunten: <em>“Manu, ¿cómo estás?”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RyMmu3QTu4K8ue6iL5wz4Q.gif" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@agk42?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Alex Knight</a></figcaption></figure><p>El año 2020 fue una <a href="https://translate.google.com/?sl=fr&amp;tl=es&amp;text=une%20merde%20souveraine&amp;op=translate"><em>merde souveraine</em></a><em>,</em> poniendo a prueba nuestra salud mental y nos obligó a encontrar alternativas saludables para adaptarnos a la nueva realidad.</p><p>Cada día se cumplía la ley de mi amigo, <a href="https://www.youtube.com/watch?v=L1pRE0Ykbbg">Murphy</a>,<em> “si algo malo puede ocurrir, ocurrirá”</em>.</p><p>Luego de varios acontecimientos previos a la pandemia, yo pasé por una devastadora crisis emocional. Sentía que mi vida era parte de un infomercial de malas experiencias y Murphy me gritaba: <em>“but</em> w<em>ait, there’s more!”</em></p><p>Gracias a la ansiedad y la depresión, más el impacto global causado por la pandemia, mi salud mental se parecía al concierto de <a href="https://youtu.be/BsrMqnNxy1o?t=462"><em>Woodstock 99</em></a>.</p><p>El desespero de poder callar mi mente era extremadamente agobiante.</p><p>Así que decidí hacer algo al respecto. Comencé a practicar Yoga, dejé la cafeína y me compré unos headphones <em>noise-cancelling </em>para evitar escuchar ruidos innecesarios (en especial a mi <em>vecino </em>parpadear).</p><p>También reconecté con mi psicóloga, con quien no hablaba desde hace varios meses. Rápidamente me recomendó que la mejor forma de calmar mis pensamientos era si hacía algo sumamente drástico: n<em>ada</em>.</p><p>Me recomendó la meditación.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MFs2S60p9KCy4A1WMLR7iQ.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@dbmartin00?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">David Brooke Martin</a></figcaption></figure><p>Antes que cierres la pantalla, maldigas mi vida y grites <em>“¡esas cosas de hippies no funcionan!” </em>te voy a dar 5 razones por la cual meditar es una gran herramienta para combatir la ansiedad:</p><h3>1. Al meditar, le dices a tu cerebro <em>¡tenki, tenki!*</em></h3><p>¿Cuándo fue la última vez que cerraste los ojos y respiraste profundo?</p><p>Es difícil comprender cómo algo tan simple nos cuesta tanto. Gracias a la era digital, tomarse una pausa se puede considerar como un deporte extremo, pero es el mejor regalo que le puedes hacer a tu salud mental.</p><p>Hay ocasiones en los videojuegos donde estás forzado a parar y recapacitar tu táctica. Si no consigues capturar al villano, buscas una nueva alternativa hasta lograrlo. Lo mismo pasa con nuestras vidas. Si sientes que la ansiedad te paraliza, quizás necesitas un tiempo para notar lo que te está afectando, tomarte un respiro y volver a la carga. La meditación te brinda esa oportunidad.</p><p>Es una excelente forma de liberar el coraje sin tener que explotar.</p><p><em>*Tenki = Pausa en el dialecto noventoso.</em></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FPlgNz2gB8Q2fm%2Ftwitter%2Fiframe&amp;display_name=Giphy&amp;url=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fgifs%2Fstreet-fighter-game-capcom-PlgNz2gB8Q2fm&amp;image=https%3A%2F%2Fmedia3.giphy.com%2Fmedia%2FPlgNz2gB8Q2fm%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="225" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/962ec6bbffb2fc6c18b15675a70b3eff/href">https://medium.com/media/962ec6bbffb2fc6c18b15675a70b3eff/href</a></iframe><h3><strong>2. Al meditar creas tu propio Oasis mental</strong></h3><p>Lo bueno de meditar, es que lo puedes hacer en cualquier lugar, a cualquier hora, en el trabajo, en el autobús e inclusive hasta en el baño (solo procura que nadie lo necesite con urgencia).</p><p>La meditación te puede ayudar a crear un espacio seguro, libre de distracciones y juicios, donde podrás respirar y recuperar la energía mental.</p><p>Quizás al principio no sientas todos los beneficios, ni consigas calmar toda la ansiedad, pero al menos podrás decirle a tu cuerpo, <em>“tranquilo, todo va a estar bien”.</em></p><p>El propósito de la meditación no es callar tus pensamientos, ni apagar tus emociones, sino mantener tu enfoque en la respiración y darle un <em>break </em>al cerebro.</p><h3>3. Te ayuda a identificar lo que te afecta</h3><p>La meditación te ayuda a organizar los pensamientos y te da el espacio para que tu voz interior se comunique contigo. Con todo el caos del trabajo, la casa y la pandemia, es fácil ignorar lo que realmente sentimos. Nuestro cerebro crea un mecanismo de defensa para protegernos y decirnos <em>“esto no me está afectando”</em>, <em>“estoy exagerando”</em> o <em>“hay gente que está mucho peor”.</em></p><p>Pero si algo te está afectando, es importante validar tus emociones.</p><p>Al meditar, no sólo estás ayudando a tu cerebro a darle <em>refresh </em>a tu sistema operativo, sino que te estás regalando unos minutos para enfocarte en ti. De vez en cuando, es bueno ser un poco egoísta.</p><h3>4. Meditar es como entrenar a una mascota</h3><p>Desde pequeño se me ha hecho bien difícil concentrarme. Son muy pocas las actividades que me ayudan a mantener el enfoque y vivir en el presente. La música, los libros y los videojuegos han sido los mejores aliados. Gracias a eso, puedo mantener parte de mi mente enfocada, sin que los pensamientos obsesivos tomen control de mi vida.</p><p>Muchos expertos utilizan la metáfora del <a href="https://www.youtube.com/watch?v=4PkrhH-bkpk"><em>monkey mind</em></a><em> </em>para describir la meditación. Al meditar, notarás que al principio se te hará complicado mantener el enfoque. Mientras más intentes mantener el control de tus pensamientos, sentirás la fuerza de un <em>mono malcriado</em> que solo quiere capturar tu atención.</p><p>Similar a una mascota, podemos entrenar al cerebro. Solo necesitamos darle trabajo a la mente. En vez de perseguirlo y gastar energía necesaria, podemos decirle: <em>“Gracias por los pensamientos, pero ahora mismo, vamos a enfocarnos en respirar. Nada más”</em>.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F4PkrhH-bkpk%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D4PkrhH-bkpk&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F4PkrhH-bkpk%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/882dd96a3a0adb095be2f3e8d441ead8/href">https://medium.com/media/882dd96a3a0adb095be2f3e8d441ead8/href</a></iframe><h3>5. “Anyway, here’s Wonderwall…”</h3><p>Meditar no lo cura todo, no es <a href="https://www.youtube.com/watch?v=_CgEJthuscE">Chayanne</a>, pero sí puede ser una excelente manera de hacer tu vida un poco más llevadera.</p><p>Cada mañana me levanto en un <em>rave</em> mental. Soy bombardeado con millones de pensamientos, estrés y ansiedad por todo lo que está sucediendo, haciendo que mis mañanas sean complicadas. Pero una vez medito, siento que puedo empezar desde cero. Siento un espacio que me permite respirar y manejar las emociones.</p><p>Quizás al principio sientas que estás perdiendo el tiempo. Que no te sientes <em>zen, </em>ni mucho menos en paz. Pero, al igual que cocinar <em>mofongo</em>, la meditación toma tiempo y práctica. Puedes comenzar meditando por cinco minutos, luego le sumas a diez y luego a quince. No hay prisa.</p><h3>Meditemos</h3><p>La meditación es el acto más saludable y egoísta que le puedes regalar a tu salud mental. Mientras más lo practiques, mejores chances tendrás para entender tus emociones y poder controlar la ansiedad. Hay muchas formas de hacerlo, pero solo necesitas encontrar la que más te guste y practicarlo a diario.</p><p>Si tienes alguna pregunta o deseas compartir tu trayecto, ¡no dudes en escribirme!</p><p><strong>Varios Recursos:</strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FZToicYcHIOU%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DZToicYcHIOU&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FZToicYcHIOU%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/372efe1ea0f4d54303cc9b6e62130ab7/href">https://medium.com/media/372efe1ea0f4d54303cc9b6e62130ab7/href</a></iframe><p><a href="https://www.1giantmind.com/">1 Giant Mind</a></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FazeKl16QEHA%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DazeKl16QEHA&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FazeKl16QEHA%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/35804cdac31f7b3beb00c0ad33d1406e/href">https://medium.com/media/35804cdac31f7b3beb00c0ad33d1406e/href</a></iframe><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FO-6f5wQXSu8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DO-6f5wQXSu8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FO-6f5wQXSu8%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/249c5091a520ea0f82f36d154e63e1c5/href">https://medium.com/media/249c5091a520ea0f82f36d154e63e1c5/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=16b411115663" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[¿Me estás escuchando?]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/me-est%C3%A1s-escuchando-c1f8b5adb9e6?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c1f8b5adb9e6</guid>
            <category><![CDATA[comedia]]></category>
            <category><![CDATA[ensayo]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[atención]]></category>
            <category><![CDATA[español]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Feb 2021 16:23:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-16T16:23:46.667Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LkcQ_pjr1AEgkXSeKwcJBQ.jpeg" /></figure><h4>O el maravilloso arte de “prestar” atención</h4><h4>Te voy a contar un secreto.</h4><p>Un secreto que no se lo he contado ni a mi propia sombra. Es algo que me corrompe por dentro desde que tengo uso de razón. Llevo años debatiendo si es prudente o no confesar el mayor crimen cometido en la historia de la humanidad:</p><blockquote><em>A veces no presto atención cuando me hablan</em></blockquote><p>No pasa a menudo — <em>mentira, pasa todo el tiempo — </em>pero sucede cuando menos me lo espero. Es algo que lamentablemente no puedo controlar. Los científicos lo denominan como el SMA: <em>Síndrome Manufestiano Auditivo</em>. Y es el periodo en que la mente se va en blanco, y sin explicación alguna, el individuo deja de prestar atención.</p><p>¿Se acuerdan en el juego <em>The</em> <em>Sims</em> cuando le cancelas la acción a tu personaje? Pues así, pero en la vida real.</p><p>Desde entonces he dedicado mi vida a perfeccionar el arte de aparentar la concentración. Cuando en realidad, me quedé en blanco y estoy debatiendo la mejor forma de reaccionar: ¿Triste?, ¿emocionado?, ¿río?, ¿lloro? Otras veces que me quedo callado e intento cambiar el tema diciendo: <em>¡Wow, parece que va a llover!</em></p><p>No importa si el tema de conversación es el último episodio de <em>Saturday Night Live </em>o si estamos discutiendo la plaga llamada <em>Scooters</em> <em>Eléctricos</em> (temas que claramente me apasionan). Mi cerebro tarde o temprano dejará de funcionar. Obligándome a mantener una expresión facial genérica, donde mi cara dice “tienes toda mi atención” pero mi mente dice “404 Page Not Found”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*T-d8Th4_JolV2AbEabgpYA.png" /><figcaption>El arte imita la realidad.</figcaption></figure><p>Algún día voy a escribir un libro sobre el tema y se titulará <em>“Cómo Fingir Que Prestas Atención for Dummies” </em>(pronto disponible en Borders de Plaza las Américas).</p><p>Mientras tanto, fingiré que presto atención a TODO lo que me dices, mientras río y digo “¡qué cool!”, “¡¿de verdad?!” o “¡no me lo creo!”. Y si la cosa se pone fea, me tiro un <em>medley</em> genérico: “Wow, jaja ¡qué brutal!”</p><p>Perdón.</p><p>Nada de esto me enorgullece, pero admito que <em>casi</em> siempre funciona.</p><p><em>Casi…</em></p><p>Porque funciona hasta que un día deja de funcionar (curiosamente, así es como mi jefe me describe). Cuando menos te lo esperas, mi técnica incorruptible para evitar <em>papelones, </em>me traiciona y ahí es cuando me pillan en la mentira. Igual al último capítulo de un documental de crímenes en Netflix, cuando atrapan al asesino.</p><p>Las veces que me han pillado ha sido porque la otra persona me conoce de toda la vida y/o porque soy un pésimo actor (me inclino por la última). Pero siempre pido disculpas y pregunto si pueden repetir lo que dijeron. Otras veces, estoy tan abochornado que lo niego y rezo para que mi cuerpo sufra una combustión espontánea.</p><p>Pero hay veces que mi contestación es tan extraña, que la otra persona debe pensar que estoy consumiendo drogas y/o me lavaron el cerebro en un culto (curiosamente, consumiendo drogas y siendo parte de un culto es como me veo en diez años).</p><p>Aquí un ejemplo:</p><p><strong>Fulano </strong>(tono serio): <em>“Manu, disculpa, ¿cómo llevas el luto de tu Madre?”</em></p><p><strong>Yo</strong>: <em>Jajaja ¡súper bien!</em></p><p><strong>Fulano</strong>:<em> ¿Súper bien?</em></p><p><strong>Yo</strong>: <em>Sí…súper…bien…</em></p><p>Silencio.</p><p>Silencio intensificado.</p><p>Silencio MEGA intensificado.</p><p>Nunca más lo volví a ver.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hRqFWg2zdXhNGZ1QUqIxIQ.jpeg" /><figcaption>Rezo por una combustión espontánea</figcaption></figure><p>No sé si tenga algún tipo de déficit de atención (ya sea <em>A.D.D.</em>, <em>A.D.H.D.</em> o <a href="https://www.youtube.com/watch?v=idx3GSL2KWs"><em>Down With The O.P.P.</em></a>) pero tengo mis sospechas. Mientras tanto, voy a culpar a mis neuronas, que están bombardeadas con millones de pensamientos a la vez. No me sorprende que mi cerebro necesite darle <em>restart </em>al sistema de vez en cuando.</p><p>Para mí los momentos en blanco son como los comerciales de la Televisión. Solo que en mi caso los productos me causan estrés:</p><p><em>“Y ahora unas palabras de nuestros patrocinadores…”</em></p><p><strong>Locutor: </strong><em>¿Sufres de ansiedad? ¿Tienes parálisis motivacional? ¿Los préstamos estudiantiles no te dejan respirar? ¡Tenemos la solución! Te presentamos la nueva línea de sopas Lipton ¡Para el Millennial que hay en ti!</em></p><p><em>Prueba el delicioso sabor a ‘Caldo de Pollo con Crisis Existencial’, el inigualable ‘Crema de Ansiedad y Fideos’ y el suculento ‘Nihilismo Onion Soup’. ¡Olvidarás el vacío que hay en ti! Disponible en Walgreens.</em></p><p><em>“…y ahora regresamos con la programación regular”.</em></p><p>Y así, cada mañana.</p><p>En el tiempo que le toma a mi cuerpo levantarse de la cama, mi mente lleva rato contando los primeros dos mil dígitos del número <strong>π</strong> (Pi). No es hasta que me sirvo el té, medito por diez minutos y maldigo a <em>Sallie Mae,</em> que puedo calmar la <em>rave</em> mental dentro de mi cabeza.</p><p>Metafóricamente hablando, se siente como tener a una orquesta clásica tocando <a href="https://www.youtube.com/watch?v=aYAJopwEYv8&amp;t=2s"><em>Flight of the Bumblebee</em></a> (o el vuelo del moscardón), mientras un piano cae por las escaleras y Lin Manuel Miranda rapea todo lo que se comió en el desayuno:</p><p><em>¡Me hice un revoltillo con </em><strong><em>Jamón</em></strong><em>!</em></p><p><em>¡El estómago lleno como un </em><strong><em>Camión</em></strong><em>!</em></p><p><em>¡Pan tostado a lo Sylvester </em><strong><em>Stallone</em></strong><em>!</em></p><p><em>¡Tocineta en inglés se llama </em><strong><em>Bacon</em></strong><em>!</em></p><p>*Pronto en Broadway*</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yPPiRdiYbpJRHt0dtLOqIw.jpeg" /><figcaption>“Un desayuno fuerte y nutritivo” — Lin Tocayo Miranda</figcaption></figure><p>No me malinterpreten, esto no es una excusa. Pero quizás al compartir mi caos mental entenderán (incluyéndome) el por qué me cuesta tanto concentrar.</p><p>Llevo debatiendo por años si debo confesarlo. Y aunque no fue fácil, siento que tomé la decisión correcta. A lo mejor de esta forma puedan conocerme un poco mejor, y en vez de juzgar, me tendrán un poco más de paciencia.</p><p>O quizás me preguntes, <em>“¿cuál es la enseñanza de tu ensayo?”</em></p><p>Y te contestaré con:</p><p><em>Jajaja, ¡súper cool!</em></p><p>Fin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c1f8b5adb9e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EL DÍA EN QUE CONOCÍ LA ANSIEDAD]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/el-d%C3%ADa-en-que-conoc%C3%AD-la-ansiedad-fb35ee54c684?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fb35ee54c684</guid>
            <category><![CDATA[ensayo]]></category>
            <category><![CDATA[comedia]]></category>
            <category><![CDATA[ansiedad]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[comedy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Jan 2021 19:26:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-09T16:53:51.233Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bwlpTQhMJqYRCl1MK3_XIA.jpeg" /></figure><p>Era un martes a principio de los noventas en el Coliseo Roberto Clemente de Puerto Rico. El Circo de los <em>Hermanos</em> <em>Suárez</em> nos visitaba para ofrecer el mejor espectáculo jamás imaginado. Exhibiendo a perfección el maravilloso arte entre lo sobrenatural…y lo ilegal.</p><p>Recuerdo que me encontraba sentado en el último escalón de las gradas. A mi lado se encontraba mi padre, quien similar al cometa Halley, compartíamos cada 75 años.</p><p>Los animales desfilaron con orgullo, los malabaristas con sus juegos de destrezas entre la vida y la muerte, mientras yo me devoraba un popcorn con una <em>Old Colony</em> sabor a uva. Me sentía en Disneylandia, excepto que aquí los ratones eran de verdad.</p><p>El estar en el escalón más alto me permitía ver todo lo que ocurría a mi alrededor. Similar a una octogenaria velando a la juventud del barrio Santiago Iglesias, a mis siete años me convertí en el <em>averiguao’</em> del circo. Veía a la muchedumbre pasar de lado a lado, mientras muchos hacían una fila kilométrica para comprar unos refrigerios de calidad que solo el Circo de los Hermanos Suárez podía ofrecer.</p><p>Al notar mi emoción, mi padre me advirtió que tuviera cuidado ya que me podía caer y causar un grave accidente. Pero no importaba. Mi conmoción no me permitía estar tranquilo ¡No todos los días teníamos la oportunidad de ver a un oso panda en el Caribe, a un elefante tuerto o un trapecista manco!</p><p>Entonces, todo cambió.</p><p>¡Se apagaron las luces!</p><p>Mi corazón se detuvo y sentí por primera vez el dulce néctar del nirvana capitalista.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*euZUP4pTijdqMjnSxUqhqA.jpeg" /><figcaption>Foto Stock (El Mago Vladimir es conocido por su timidez)</figcaption></figure><p>Y ahí fue…</p><p><strong>Locutor:</strong> <em>Damas y Caballeros, ¿están preparados para presenciar lo imposible?</em></p><p><strong>Yo:</strong> <em>¡Sí!</em></p><p><strong>Locutor:</strong> <em>¿Para ver a un simple humano manipular el tiempo y la razón?</em></p><p><strong>Yo:</strong><em> ¡Siiiiiiiii!</em></p><p><strong>Locutor:</strong> <em>¡¿Listos para qué sus vidas cambien para siempre?!</em></p><p><em>¡Dios mío, sí! </em>gritaba sin parar.</p><p><strong>Locutor:</strong> <em>Recibamos con un fuerte aplauso, al increíble, al sin igual, desde la República Checa, al Mago Vlaaaaaaaadimir!</em></p><p><strong>Yo:</strong> <em>¡Súper fiiiiiiiiinooooooo aHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!</em></p><p>Me caí.</p><p>Mientras mi cuerpo robusto iba cayendo sin piedad sobre las gradas oxidadas, notaba como el suelo lleno de sucio y latas de Malta India se acercaban rápidamente hacia mí.</p><p>Pero…justo antes de destruir la poca dignidad que me quedaba, sentí que algo misteriosamente evitaba mi cruel destino evitando una visita al hospital.</p><p>¡¿Quién fue?!</p><p>No puede ser,<strong> ¡era mi padre!</strong></p><p>Mi padre, ese asteroide con quien casi nunca compartía, se lanzó desde lo más alto solo para salvarme de la premonición que me tanto me advirtió (s<em>i tan solo los dinosaurios hubieran tenido la misma suerte, quizás hoy día serían parte del magnífico show de los Hermanos Suárez).</em></p><p>Los simples mortales dicen que los superhéroes no existen, pero en ese instante, mi padre se había convertido en uno. Solo le faltaba su capa.</p><p>Entonces, me tomó por los brazos y me miró fijamente a los ojos, diciendo:</p><p><em>“¡Puñeta! ¿Qué carajos te dije?! ¡¿Ah?!</em></p><p>*Me da un cocotazo*</p><p><em>¡Te dije que te podías matar! Te dije que te estuvieras quieto y tu jode que te jode sin hacerme caso. ¡¿Ah?!</em></p><p><em>Pero, pero, pero </em>— le contestaba sollozando.</p><p><em>¡Arranca que nos vamos! Sea la madre del diablo. Deja que se lo diga a tu madre </em>— exclamaba mi <em>superhéroe.</em></p><p>Desde entonces, mi cerebro convirtió toda esa alegría acumulada y la vida la transformó en eso que los expertos le llaman ansiedad. Ya que, similar al pan sobao’ expirado, ese instante convirtió mi inocencia en una alarma que desde entonces no para de sonar (ni tan siquiera en los días feriados). Una alarma que me avisa que mi vida corre en peligro y en cualquier momento, sin importar la situación, puedo morir.</p><p><strong>Mi cerebro:</strong> <em>Yo creo que hoy te vas a morir.</em></p><p><strong>Yo: </strong><em>¡¿Qué?! ¡Pero me estoy lavando los dientes!</em></p><p><strong>Cerebro: </strong><em>Algo me dice que va a pasar una catástrofe…</em></p><p><strong>Yo: </strong><em>Ay…tengo miedo. ¿Estás seguro?</em></p><p><strong>Cerebro: </strong><em>Segurísimo. Ya le avisé a tu corazón para que palpite apresuradamente, a tu manos para que tiemblen y a tu estómago para que detenga todas sus funciones.</em></p><p><strong>Yo: </strong><em>¿Es necesario todo esto? Me siento bastante seguro…</em></p><p><strong>Cerebro: </strong><em>¡Corre por tu vida!</em></p><p><strong>Yo: </strong><em>¡Ahhhhhhhhhh!</em></p><p>Y así ha sido mi vida por las pasadas tres décadas.</p><p>Una ansiedad fiel, pura y sin cortar, que me acompaña desde entonces y funciona a la perfección, excepto cuando realmente mi vida corre peligro.</p><p>¿Pero saben qué es lo peor de todo?</p><p>Me perdí el espectáculo del <em>Mago Vladimir</em>.</p><p>El de República Checa.</p><p>Fin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fb35ee54c684" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[My Diary: Day One of Self-Quarantine]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/my-diary-day-one-of-self-quarantine-3592363a0c1b?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3592363a0c1b</guid>
            <category><![CDATA[pandemonium]]></category>
            <category><![CDATA[quarantine]]></category>
            <category><![CDATA[funny]]></category>
            <category><![CDATA[informative]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 15 Mar 2020 17:05:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-16T13:34:52.275Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I hope you’re safe and taking the necessary precautions to fight this pandemonium.</p><p>If we all work together, do not travel unless it is necessary, and self-quarantine for a couple of weeks, we’ll be victorious.</p><p>I believe in you.</p><p>Meanwhile, I would like to share with you an exciting yet simple thought that can help us maintain our collective sanity and safety:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tEo9dRkRkBxxdyEmdOs4VA.jpeg" /></figure><p>Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh<strong>fuuuuuuck</strong>hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh<strong>puñeta!</strong>hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh<strong>no!</strong>hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh<strong>don’t</strong>hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh<strong>dammit!</strong>hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh stay the fuck home!</p><p>Thank you.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3592363a0c1b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EL ARTE DE HACER COMEDIA CUANDO ESTÁS DEPRIMIDO (Español)]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/el-arte-de-hacer-comedia-cuando-est%C3%A1s-deprimido-espa%C3%B1ol-a15a931ff99?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a15a931ff99</guid>
            <category><![CDATA[depresión]]></category>
            <category><![CDATA[comedia]]></category>
            <category><![CDATA[stand-up-comedy]]></category>
            <category><![CDATA[comedy]]></category>
            <category><![CDATA[español]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Mar 2020 19:18:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-07T17:51:05.088Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>EL ARTE DE HACER COMEDIA CUANDO ESTÁS DEPRIMIDO</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*chjSYquH-Y4qxu8Ehi5yFQ.jpeg" /><figcaption>Live, Laugh, Love (ugh)</figcaption></figure><p>Odio los clichés.</p><p>Desde pequeño he sido una persona bien tímida y reservada. Quizás sea porque nací ochomesino y estuve en una incubadora intentando sobrevivir. Pero no se preocupen que todo salió bien así que no necesitamos contratar a los violinistas que tocaron en el Titanic (les recomiendo sus playlist en Spotify).</p><p>Por suerte salió bien y mi único recuerdo es que mi Madre estuvo ahí desde el principio para protegerme. No soy psicólogo, pero empezar tu vida así debe tener sus repercusiones.</p><p>10 años después, me encuentro esperando mi turno para cruzar la avenida hacia la farmacia luego de las prácticas de un Talent Show. Al cruzar la calle un joven de 16 años, con licencia expirada, iba a toda velocidad y me atropella. Rodé como un trompo en fiesta patronal y caí al piso como Humpty Dumpty después de un Happy Hour en Baldechú. Por suerte era gordito y mi capa llena de Skittles y Kool-Aid me protegieron del impacto. Solo recuerdo a mi Madre levantándome y en ese momento supe que todo estaba bien.</p><p>Tengo miles de historias parecidas que mucha gente (mucha gente = yo solo) me han dicho que debería escribir un libro. Pero como mi A.D.D. no diagnosticado no me deja hacerlo, decidí hacer comedia de mis <em>desgracias jocosas</em>.</p><p>Cogí clases de comedy writing y de stand-up, fui todos los domingos por un año a open-mics, hasta que por fin empecé a hacer shows de comedia en Nueva York.</p><p>La emoción de escuchar a desconocidos reírse de mis historias me causa un subidón de emoción que no puedo explicar. Similar cuando uno encuentra un onion ring realengo en la caja de papitas fritas.</p><p>La comedia me enseñó a ser vulnerable. A ser honesto. A compartir información íntima que muy pocas personas conocen de mí. Pero no importa, la alegría de estar en el escenario y poder hacer algo que te apasiona vale más que la vergüenza.</p><p>Todo es bello.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uQRY0leWPfHoUlkcV3XcdQ.jpeg" /></figure><p>Todo es bello hasta que deja de serlo. En diciembre del 2019, justo cuando pensaba que había sobrevivido un año de mierda, todo cambió. Ese año lleno de desilusiones, perdida de trabajo, de amistades y de carrera, fue algo difícil de superar, pero solo podía pensar en que tenía nuevo material para convertirlos en chistes.</p><p>Hasta que un día recibí una llamada de mi Madre diciéndome: me tienen que operar. Por suerte pude viajar a Puerto Rico para estar con ella y darle el mismo apoyo que ella siempre me había brindado. Habían movido la operación por unos días, así que pude visitarla al Hospital y hacer chistes con la persona más graciosa que he conocido en mi vida. No importa lo que estuviera pasando, mi Madre le sacaba un chiste a todo. Esa fue su mejor enseñanza: no importa la situación, siempre habrá un chiste que contar.</p><p>Recuerdo que le estaba contando sobre mi último show. Ella solo sonreía y me decía: cuando salga de aquí te voy a ir a ver. Le dije que eso era lo más que quería y le prometí que iba hacer un show en la isla solo para que me pudiera ver.</p><p>Nunca pasó.</p><p>Días más tarde de la operación, todo había salido bien, me despedí de mi Madre porque tenía que regresar a la diáspora. Tenía que volver al frío neoyorquino en plena Navidad. Pero lo hice en paz porque la operación fue un éxito. Le di una postal que decía: te veo pronto.</p><p>Me monté en el avión, puse música y empecé a sacar premisas de todo lo que había pasado y encontrarle el punch-line a los chistes.</p><p>Justo antes que el avión despegara recibí la peor llamada de mi vida. Mi Madre ya no estaba físicamente con nosotros. Irónicamente lo único que podía decir era: ¿me estás bromeando?</p><p>Lamentablemente no lo era. Y así se esfumaron mis planes de poder hacer un show ante mi público favorito. Por suerte me pude salir del avión y pasar las peores navidades de mi vida con mi familia y mis amistades.</p><p>La depresión reemplazó la comedia.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aBlbFq9Uz3XgRZaIyimezQ.jpeg" /></figure><p>Siempre me ha llamado la atención el por qué hay tantos comediantes que sufren de depresión y ansiedad. Para mí eso es sinónimo de ironía. Como si la vida nos culpara por hacer reír a la gente. Pero luego del 17 de diciembre, lo pude entender.</p><p>Dos semanas más tarde, mi maestro y mentor de la comedia, me preguntó si quería estar en el próximo show. Sin pensarlo dos veces le dije que sí. ¿Qué es lo peor que puede pasar?</p><p>Días antes del show sufrí una caída emocional bien fuerte. El <em>reality check </em>tocó a mi puerta y se rehusaba a irse. Algo así como los Testigos de Jehová un domingo por la tarde. No me sentía gracioso. No quería hacer absolutamente nada.</p><p>Por suerte estaba viendo televisión y recordé que Eddie Murphy iba a ser el host de Saturday Night Live esa noche. Luego de tres décadas, el papá de los pollitos (lo sé, es tacky, pero es que se me acabaron las metáforas) había regresado a su hogar y lo dejó todo en el escenario. Fue gracias a él que pude reír por primera vez en días.</p><p>Al regresar a New York, fui al show, hice mi set y me bajé del escenario. Esos 10 minutos se sintieron como 30 segundos y honestamente no recuerdo nada de lo que dije. No recuerdo las risas. No recuerdo los aplausos. No recuerdo la gente. Solo me acuerdo de que, al terminar mi último chiste, una canción que tocó con la guitarra, dije muchísimas gracias, mi nombre es Manu Valencia. Miré al techo y dije: esto va por ti, Mami.</p><p>¿Ya ven porque odio los clichés?</p><p>Hace poco subí una foto de mi primer show luego de mi perdida. Un amigo comentó que se alegraba mucho de verme feliz. Le di las gracias, pero en el fondo me cuestionaba si realmente mis expresiones simulaban lo que sentía. Daba igual, ese mensaje me dio mucha esperanza y me motivó a seguir–aunque el Apocalipsis esté tocando mi puerta. Esos 30 segundos en el escenario hicieron que me olvidara de las desgracias y de los problemas. Esos 30 segundos sirvieron más que 5 años de terapia. Detener el set porque alguien se estaba riendo y por ende me pegó su risa, es la mejor terapia que uno puede recibir en esta vida tan rara. Los clichés existen por algo. Existen para recordarnos que tenemos muchas cosas en común y que cada uno de nosotros nos hemos tenido que reinventar luego de recibir una <em>pela</em>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eFnxZx2HLFZqvpjZZicA9Q.png" /><figcaption>Happy Place (otro cliché)</figcaption></figure><p>Nos hemos tenido que levantar, sacudirnos el polvo y ponernos una curita en una herida que sabemos que nunca sanará. Pero lo hacemos porque eso es mejor a no hacer nada. Quizás no llegue muy lejos en la comedia. Quizás sí. Quizás tenga que volver a una carrera que me dejó de apasionar hace muchos años atrás y tenga que vender mentiras para pagar las cuentas. Quizás me vaya súper bien y pueda volver a casa.</p><p>Quizás.</p><p>Quizás sea egoísta al pensar que contar mis problemas en público me ayuden. Pero me gusta pensar que así puedo conectar con más personas que, sin poder saberlo, están pasando por algo parecido. Al igual que Eddie Murphy me regaló un granito de esperanza, quizás yo pueda hacer lo mismo. Aunque nunca sabré a ciencia cierta si lo que digo valga la pena, quizás el público pueda escuchar entre líneas lo que estoy intentando decir.</p><p>Porque como me enseñó mi Madre: <em>siempre habrá un chiste para contar.</em></p><p><a href="https://www.instagram.com/manuvcomedy/"><em>https://www.instagram.com/manuvcomedy/</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a15a931ff99" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[I need a Break…ing News]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/i-need-a-break-ing-news-b9eba7d699d8?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9eba7d699d8</guid>
            <category><![CDATA[funny]]></category>
            <category><![CDATA[news]]></category>
            <category><![CDATA[comedy]]></category>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Apr 2019 17:31:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-24T16:04:35.545Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Breaking News! • Just in! • Alert! • Breaking News!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xH1WUj2Cp5L1WWVGX_HLLg.png" /><figcaption>Well, that’s depressing…tell me more about it, please.</figcaption></figure><p>I’m proud of the fact that I’m up to date with current events. Some might even call it an obsession.</p><p>The problem is when I’m listening to a political podcast while browsing a news site on my laptop. Then my phone goes crazy with thousands of notification from twenty different news apps. All this while I wait for a daily newsletter from, basically, everyone. <strong>I suspect my sanity will walk out the door at any given moment.</strong></p><p>But, seriously, do you prefer to feel numb and miss all this excitement? It’s like playing Russian roulette with a water gun or drinking non-alcoholic beer.</p><p>Then again, no drug can get you as high as a breaking news notification. Especially if it’s political. The tension, the uncontrollable urge to read every single news article, can transport you, in a matter of seconds, to a cyber nirvana or to an agonizing hell (depending on who you voted for).</p><blockquote>Now I understand why The Ramones wanted to be <a href="https://www.youtube.com/watch?v=bm51ihfi1p4">sedated</a>.</blockquote><p>Also, no nicotine patch can prevent me from craving a daily dose of a pure and robust stimulant that only a shocking report can provide. The best part? It’s free and available 24/7. Great deal.</p><p>Perhaps I have a problem. Maybe I should limit my daily news doses, and disconnect from time to time, or even …</p><p>Wait a second! What’s that?!</p><h3>BREAKING NEWS!</h3><p><em>“Reporting from Washington, D.C.: Senator prefers Pepsi over Coke.”</em></p><p>Oh, yes, fuck my sanity. Give me the good stuff!</p><p>Hopefully, I might get a chance to explain this to my future grandkids. That’s it if global warming, a nuclear war or unvaccinated kindergartener doesn’t kill us all before.</p><p>I imagine the conversation to be something like this:</p><p><strong>Grandkid: </strong>Oh, grandpapa, how was the news in your epoch?</p><p><strong>Old me:</strong> The news? That’s something I haven’t heard about in a long, long time. It was constant. It was uncanny but informative. We were crazy and desperate, and the cable networks took advantage of it, at least until the government made it illegal. However, in the end, and after everything we suffered, we finally understood that the real breaking news was inside of us all along…</p><p>Or something like that.</p><p>As you may notice, I haven’t thought much about the future since I’m not an optimist. But we cannot deny that we’re all masochists. Maybe we don’t need to know everything, possibly not as constant, but it’s essential to understand what the hell is going on (or at least fake it).</p><p>The news is the foundation of democracy that allows us to grasp what is happening in the world. The decisions made by politicians can influence our lives and the lives of future generations. It’s important to be informed. And that’s one of the reasons why I’ll continue to be so “<em>obsessed”</em> with it.</p><p>Or at least until the final season of Game of Thrones premiers.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9eba7d699d8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Uber Ride From Hell]]></title>
            <link>https://manuvalencia.medium.com/uber-ride-from-hell-9f17d01857ec?source=rss-f3bfb2ad06b4------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f17d01857ec</guid>
            <category><![CDATA[comedy-writing]]></category>
            <category><![CDATA[ridesharing]]></category>
            <category><![CDATA[manufesto]]></category>
            <category><![CDATA[uber]]></category>
            <category><![CDATA[comedy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Manu Valencia]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Apr 2019 16:03:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-08T14:23:02.791Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Ridesharing From Hell</h3><p>Or how the subtle art of eavesdropping made me hate ridesharing.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mxYUtjVGbZcftYJn3TyDXg.png" /><figcaption>A 666-Star Rating.</figcaption></figure><p>People tend to follow unwritten rules to prevent the movie <em>The Purge</em> from becoming a documentary. That’s why companies such as Amazon and Uber practice the rating system to identify who’s a responsible user and who’s not worthy of their services — restricting human behavior by giving users the power to rate each other.</p><p>With that say, I wish a slow and agonizing death to whoever talks over the phone while ridesharing, especially the driver. I prefer to watch the movie <em>Armageddon</em>, over and over, at a dentist’s office full of crying babies rather than being forced to listen to an unwanted conversation.</p><p><strong>Humans should avoid it at all cost.</strong></p><p>The best-shared rides are the ones that the driver doesn’t even acknowledge that you are in the car. No eye contact. No small talk. No goodbyes. For me, that’s a <strong>5-star rating ride</strong>.</p><p>Also, I live in New York City so I can only afford shared rides.</p><p>Now, imagine you’re carpooling, and out of nowhere, a total stranger forcibly joins your silent party. Then the phone starts to ring and disrupt peace like an atomic bomb. Not only that, but the intruder dares to pick it up and decides to have a heated conversation about how it’s pronounced <em>JIF</em> instead of <em>GIF</em> (clearly, that person is dead wrong).</p><p>Still, that’s not a valid reason to talk during our shared venture.</p><p>It’s only acceptable if you have a life-or-death emergency and you need to call someone ASAP. But if you’re rambling about some nonsense on your way to Pilates, please open the door because I’m jumping out of the car.</p><p>Call me old-fashioned, or better, do not call, since I’m writing this while taking an Uber, but I’ve always felt awkward listening to other people’s conversations. It makes me feel like a creepo with severe eavesdropping disorder.</p><p>I’m a private person, so I get nervous whenever people can overhear my conversations — often feeling judged, no matter how insignificant the talk is. Every time I order pizza over the phone and a stranger is nearby, they must be thinking: <em>“That man probably had a tough youth. Who even orders a salad with their pizza anymore?”</em></p><p>Therefore, the next time you’re ridesharing and receive a phone call from your friend Megan, who’s dying to discuss the new 3 Doors Down album, ignore it, just like I ignore my student loans payment reminders. You’ll receive a perfect score on my imaginary rating system.</p><p>Now, if you excuse me, I have a dentist appointment to attend.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f17d01857ec" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>