<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Marcin Majchrzak on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Marcin Majchrzak on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*KqCD0JsqKfDs3W5Ps2T7Ig.png</url>
            <title>Stories by Marcin Majchrzak on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 02:26:20 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@marcin_majchrzak/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[The Power of Affirmations: A Gentleman’s Guide to Self-Improvement]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/the-power-of-affirmations-a-gentlemans-guide-to-self-improvement-bdb1272fa8af?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bdb1272fa8af</guid>
            <category><![CDATA[affirmations]]></category>
            <category><![CDATA[affirmations-for-money]]></category>
            <category><![CDATA[affirmations-for-success]]></category>
            <category><![CDATA[affirmation-of-life]]></category>
            <category><![CDATA[gentlemen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jan 2024 14:01:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-06T14:01:35.106Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*DIfJzQnpzRuXvYBK" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@dtolokonov?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Dmytro Tolokonov</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>In a world filled with challenges and constant demands, the practice of affirmations has emerged as a transformative tool for personal development. While often associated with various self-help practices, affirmations hold particular significance for gentlemen seeking to navigate life with grace, confidence, and purpose. Here are compelling reasons why every modern gentleman should consider incorporating affirmations into their daily routine:</p><p><a href="https://www.amazon.com/dp/B0CBS5JY9K">Mission Gentleman: 364 Affirmations for Modern Gentlemen</a></p><p>1. Cultivating Confidence: Affirmations serve as a powerful antidote to self-doubt. By regularly affirming one’s worth, abilities, and positive qualities, a gentleman can cultivate a deep sense of confidence. This confidence becomes the bedrock for facing challenges, taking risks, and pursuing ambitious goals.</p><p>2. Building Resilience in the Face of Adversity: Life is inevitably filled with ups and downs. Affirmations act as a shield, helping gentlemen build mental resilience. Positive statements serve as reminders of inner strength, fostering a mindset that can weather setbacks and bounce back from adversity with renewed determination.</p><p>3. Fostering Emotional Intelligence: Affirmations designed to enhance emotional well-being contribute to the development of emotional intelligence. Gentlemen who practice affirmations gain a heightened awareness of their emotions, enabling them to navigate relationships with empathy, understanding, and composure.</p><p>4. Improving Communication Skills: Clear and effective communication is a hallmark of a true gentleman. Affirmations geared towards communication skills can enhance eloquence, persuasiveness, and the ability to express oneself with clarity and confidence, facilitating better connections with others.</p><p>5. Goal Setting and Achievement: Gentlemen with clear goals and aspirations can leverage affirmations to reinforce their commitment. By aligning thoughts with specific objectives, affirmations serve as motivational tools that propel men towards success, fostering a disciplined and goal-oriented mindset.</p><p>6. Enhancing Self-Image and Self-Care: A gentleman’s commitment to self-improvement extends beyond external achievements. Affirmations focused on self-image and self-care encourage the prioritization of mental, physical, and emotional well-being, fostering a holistic approach to personal growth.</p><p>7. Promoting a Positive Lifestyle: Affirmations have the power to shape one’s outlook on life. By incorporating positive statements into daily routines, gentlemen can cultivate a more optimistic perspective, leading to a positive lifestyle that attracts success and fulfillment.</p><p>In conclusion, affirmations offer gentlemen a valuable means of self-discovery, growth, and resilience in the face of life’s challenges. Through the regular practice of affirmations, modern gentlemen can carve a path towards self-improvement, embodying the qualities of confidence, resilience, and kindness that define a true gentleman in today’s world. Embrace the power of affirmations, and watch as your journey towards becoming the best version of yourself unfolds.</p><p><a href="https://www.amazon.com/dp/B0CBS5JY9K">Mission Gentleman: 364 Affirmations for Modern Gentlemen</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bdb1272fa8af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Do you really wanto to be “civilized”?]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/do-you-really-wanto-to-be-civilized-9d748d21dd3b?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d748d21dd3b</guid>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[growth-mindset]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[gentleman]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Dec 2023 18:24:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-08T18:24:02.543Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*uvX_ZNXJ5dV5-oYq" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@attentieattentie?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Attentie Attentie</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>“The worst thing happened to you that could happen to any fighter. You got civilized.”</p><p>These were the words that Mickey addressed to the boxing champion and his protégé — Rocky. He realized that the former champion had lost what had brought him to the very top of his career.</p><p>Rocky has lost his spark, he has lost his flame, he has lost his “eye of the tiger”. He became civilized.</p><p>Once a rugged and tenacious fighter from the streets of Philadelphia, he has undergone a change that has softened his demeanor. Success defeated the hero, who lost his vigilance and thus his original wildness.</p><p>It has become more sophisticated, referring to social norms and expectations. His complete opposite, however, was Clubber Lang — a strong, aggressive and self-confident boxer who became Rocky’s main opponent.</p><p>This one, instead of demonstration training, chose murderous training alone. He replaced distraction with laser-like concentration. Feeling of accomplishment out of spite. Civilization into ruthlessness. The ruthlessness of the action.</p><p>Clubber is the type of player who believes that physical and mental strength is the key to success. His determination comes from the belief that he deserves a chance at the world title, and at the same time, he treats Rocky as a mere obstacle to achieving his goal.</p><p>But does this mean that we should avoid luxuries, comforts, manners, etiquette and conventions? In my opinion — no. On the contrary. You need to take these aspects to a whole new level while maintaining constant hunger. Become an uncivilized gentleman.</p><p>First step? I would like to introduce my new tool, which keeps you on track and, at the same time, will not let you forget about who you really are!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*fIFbmYizI6PixBBroCzfbA.jpeg" /></figure><p>Introducing <a href="https://www.amazon.com/dp/B0BMSV5QMJ">The Modern Gentleman’s Workbook</a>, the ultimate guide to self-development for the modern man! This essential handbook is a must-have for any gentleman looking to enhance his personal and professional lives.</p><p>THE MODERN GENTLEMAN’S WORKBOOK is a guide to help men discover their best self in the modern world. This journal is specifically designed for the man who has embraced his identity as a gentleman and wants to know how to build upon that with the skills of a modern man.</p><p>THIS BOOK AIMS to hand you the tools any man needs to be successful and happy in today’s society — whether it is how to set goals and achieve them, overcoming limited beliefs, mindfulness exercises, defining the physical and mental traits one would like to have and the road to them, and many more.</p><p>AN INVALUABLE RESOURCE for today’s man who seeks guidance in an ever-changing world — set yourself up for success now! A great gift for any man who wants to start the amazing journey of self-development!</p><p>Based on the highly acclaimed e-book, this comprehensive workbook is designed to help you become the best version of yourself. With practical exercises, thought-provoking prompts, and insightful tips, you’ll learn how to cultivate your inner strength, build your confidence, and achieve your goals.</p><p>Whether you’re a young professional just starting out, or a seasoned gentleman looking to elevate your game, this workbook will help you master the art of modern masculinity. You’ll discover how to dress for success, communicate effectively, and build lasting relationships with those around you.</p><p>But this workbook is more than just a guide to becoming a modern gentleman. It’s a journey of self-discovery and personal growth. You’ll explore your own values and beliefs, learn how to manage stress and anxiety, and discover new ways to find happiness and fulfillment in your life.</p><p>So if you’re ready to transform yourself into the ultimate modern gentleman, pick up your copy of The Modern Gentleman’s Workbook today! It’s the perfect gift for yourself, or for any man who wants to live life to the fullest.</p><p><a href="https://www.amazon.com/dp/B0BMSV5QMJ">https://www.amazon.com/dp/B0BMSV5QMJ</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d748d21dd3b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kim jest najsłynniejszy spedytor świata?]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/kim-jest-najs%C5%82ynniejszy-spedytor-%C5%9Bwiata-806404d7a475?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/806404d7a475</guid>
            <category><![CDATA[logistics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Dec 2023 15:05:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-07T15:05:47.939Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*cj5bwdyo4FO5CBhd" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@marcinjozwiak?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Marcin Jozwiak</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Człowiek przedstawiony na monecie może wydawać Ci się obcy, ale to jedynie pozory…</p><p>To bowiem on jest autorem słów “Pecunia non olet”.</p><p>Jeżeli przytoczony termin wciąż nie przywołuje skojarzeń, przetłumaczmy to na język polski: “pieniądze nie śmierdzą”.</p><p>I nagle wszystko staje się jasne!</p><p>Moneta przedstawia cesarza Wespazjana, który wprowadził podatek od toalet publicznych, ale nie to jest tematem dzisiejszej publikacji.</p><p>Sam Wespazjan podczas swej bogatej i niezwykle ciekawej kariery, posiada także niewielki epizod w roli spedytora.</p><p>Ten sektor działalności był bowiem niezwykle prężny za czasów Cesarstwa Rzymskiego, które importowało ogromne ilości zboża.</p><p>To pokazuje, jak długą i rozległą tradycję posiada usługa spedycji!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=806404d7a475" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego warto zadbać o atrakcyjność?]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/dlaczego-warto-zadba%C4%87-o-atrakcyjno%C5%9B%C4%87-f9a7fc7bbe19?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f9a7fc7bbe19</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 04 Sep 2023 20:19:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-04T20:19:04.742Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*BceZpnc3YKkW-6Zc" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@timmossholder?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Tim Mossholder</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Nie każdy mężczyzna rodzi się przystojnym, ale każdy może zadbać o atrakcyjność! Dlaczego warto?</p><p>Atrakcyjność ma ogromny wpływ na wiele elementarnych aspektów codziennej rzeczywistości — tej osobistej, ale również społecznej, a nawet zawodowej. Wystarczy bowiem kilka prostych trików i metod, aby znacząco poprawić nasz wizerunek!</p><p>Zatem, jakie są najważniejsze benefity troski o atrakcyjność? Oto powody, dla których warto zadbać o ten składnik męskiej rzeczywistości:</p><p>1. Zwiększenie pewności siebie: Wygląd i uczucie atrakcyjności mogą znacząco wpływać na pewność siebie. Osoby, które czują się atrakcyjne, zazwyczaj są bardziej pewne siebie, co może pomóc im w osiągnięciu swoich celów — zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym.</p><p>2. Pozytywne pierwsze wrażenie: Pierwsze wrażenie ma ogromne znaczenie. Atrakcyjny wygląd może pomóc w osiągnięciu pozytywnego wrażenia na innych, co może być korzystne w wielu sytuacjach, takich jak rozmowy kwalifikacyjne, zebrania biznesowe lub spotkania.</p><p>3. Zdrowy styl życia: Dbanie o atrakcyjność często wiąże się z dbaniem o zdrowie. Osoby, które starają się wyglądać atrakcyjnie, przeważnie prowadzą zdrowszy styl życia, zwracając uwagę na odpowiednią dietę, regularną aktywność fizyczną i sen.</p><p>4. Życzliwsze relacje interpersonalne: Atrakcyjność może pomóc w budowaniu lepszych relacji interpersonalnych. Ludzie często są bardziej skłonni do nawiązywania kontaktów i współpracy z osobami, które wydają się atrakcyjne oraz zadbane.</p><p>5. Wpływ na samopoczucie: Dbając o siebie i wygląd, możesz poprawić swoje ogólne samopoczucie. Utrzymywanie atrakcyjności może pomóc w zapobieganiu stresowi i innym problemom zdrowotnym.</p><p>6. Inspiracja dla innych: Osoby, które starają się wyglądać atrakcyjnie, często stanowią inspirację dla innych. Mogą motywować innych do dbania o siebie i podejmowania zdrowszych wyborów.</p><p>7. Pozytywny wpływ na karierę: W niektórych zawodach i branżach atrakcyjność może mieć wpływ na sukces zawodowy. Chociaż kompetencje są zdecydowanie ważniejsze, atrakcyjność może pomóc w zwróceniu uwagi pracodawców lub klientów.</p><p>Jednak, aby to osiągnąć, czeka Cię wiele pracy! Atrakcyjność jest bowiem efektem regularności, konsekwencji i dyscypliny. Z każdym dniem wprowadzane zmiany będą coraz łatwiejsze do wdrożenia, aż do momentu zbudowana zupełnie nowej rutyny.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f9a7fc7bbe19" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dworek na drewnianych filarach]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/dworek-na-drewnianych-filarach-d8589137e7af?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d8589137e7af</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2023 17:27:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-24T17:27:45.615Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Niewielka wieś w województwie kujawsko-pomorskim. Z głównej drogi widać tajemniczy obiekt, który z trudem przebija się przez zieleń. Skręcam w prawo i po kilku minutach docieram do kapliczki. Tuż za nią góruje solidny spichlerz z XIX wieku, ale nie jest to budynek, którego szukam.</p><p>Idę w głąb coraz bardziej zapuszczonej ścieżki i staje na wprost wejścia od strony ogrodu, a raczej parku. Za mną bowiem rozpościera się to, co pozostało z niemal 6 hektarowego parku podzielonego na aleję lipową i jesionowo-kasztanową oraz wysuszony już staw. Z uwagi na mocne zarośnięcie w okresie letnim, zwiedzanie tego miejsca jest bardzo utrudnione.</p><p>Główny portal jest kompletnie zawalony, na szczęście uchowały się elementy, na których mi zależało, a mianowicie dwie pseudojońskie kolumny, które powstały z drewna. Takie ozdoby są obecnie bardzo rzadkie do podziwiania. Całość jest bardzo zdewastowana i niestety nie udało mi się znaleźć więcej istotnych informacji na temat tego miejsca. Dworek znajduje się w rejestrze zabytków i mam nadzieję, że znajdzie inwestora i drugie życie.</p><p>UWAGA!</p><p>Urban Exploration jest aktywnością niebezpieczną, a sam film nie stanowi poradnika i ma charakter wyłącznie dokumentalny. Autor nie ponosi odpowiedzialności za próby naśladowania przedstawionych w filmie wydarzeń. Eksploracja odbywa się według zasady “Zabierz tylko zdjęcia, zostaw tylko odciski stóp”, bez ingerencji w stan techniczny obiektu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d8589137e7af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Odkrywanie Andaluzji]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/odkrywanie-andaluzji-78cc56f511e7?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/78cc56f511e7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2023 17:22:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-24T17:22:18.739Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dzień I: Malaga</p><p>Pobudka 7 rano, szybkie przygotowanie i wyjazd dosyć licznej, bo aż 5-osobowej grupy, w stronę lotniska, a tam pierwsze problemy w postaci nadania dodatkowego bagażu. Po dokonaniu odprawy szukamy docelowej bramki wylotu i oczekujemy na nasz środek transportu, który statystycznie jest najbezpieczniejszy. Pomimo tego, samolot nie jest moim ulubionym środkiem podróżowania, a dzisiejszy lot nie poprawił mojej opinii.</p><p>Lądowanie odbywa się w Maladze i jest to moje drugie kołowanie w tym miejscu. Fotel przy samym oknie pozwala mi na podziwianie niesamowitych obrazów, ale ten rejon jest znany z jeszcze jednej atrakcji. W zeszłym sezonie miałem okazję odwiedzić, wraz z siostrą, Marbellę — miejscowość położoną około 50 kilometrów od samej Malagi. Jest to bardzo popularne miejsce dla miłośników windsurfingu, co możecie zobaczyć na załączonym zdjęciu, a dzieje się to za sprawą bardzo silnych wiatrów.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*TqAsfr_Lyd800IUs.jpg" /></figure><p>Po około 4 godzinach lotu, nasz żelazny ptak zaczął obniżać się do lądowania tuż nad niebieskim pasmem Morza Alborańskiego, a wraz ze spadkiem naszej wysokości, zwiększało się moje zaniepokojenie. Silne podmuchy wiatru kołysały żelazną maszyną na boki i kiedy byliśmy już kilka metrów nad pasem startowym, dało się poczuć mocne przyparcie do fotela, charakterystyczne dla fazy startowej.</p><p>Pilot nie był w stanie wystarczająco ustabilizować samolotu i zwiększył pracę silników, decydując się na kolejną próbę lądowania. Była to dla mnie pierwsza sytuacja tego typu, chociaż od siostry słyszałem opowieści o tym, jak to pasażerowie byli proszeni o przejście na tył pokładu, aby ułatwić start maszyny, także ostatecznie nie mam powodów do narzekań. Szczęśliwie, drugie podejście odbyło się bez komplikacji i wyszliśmy na gorącą, hiszpańską ziemię.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*yoQmQI1bOl99vSix.jpg" /></figure><p>Każda moja podróż oraz wspomnienia związane z Półwyspem Iberyjskim są przyjemnie i ciepłe. Może ma to związek ze słoneczną pogodą lub innym usposobieniem ludzi, ale szybko podłapałem tą wakacyjną atmosferę. Na lotnisku spotkaliśmy się z moją siostrą, wracającą akurat z Walencji, gdzie brała udział w konferencji.</p><p>Plan na resztę dnia nie był zbyt ambitny pod względem turystycznym i polegał na plażowaniu oraz luźnym spacerze po centrum, zakończonym kolacją. Pogoda była naprawdę świetna, pełne słońce i ponad trzydzieści stopni na termometrze. Idąc w stronę naszego lokum, podziwialiśmy wszystkie te elementy, których nie doświadczymy w codziennym życiu, co dla mnie oznaczało głównie palmy i latające wokół papugi.</p><p>Po szybkim przegrupowaniu w apartamencie poszliśmy coś zjeść i ruszyliśmy w stronę najbardziej popularnej, ale również największej plaży, a mianowicie Playa de la Magueta. Zanim jednak tam trafiliśmy, minęliśmy robiące niesamowite wrażenie, nabrzeże wraz z portem jachtowym oraz licznymi restauracjami i sklepikami. Co ciekawe, udało nam się tutaj spotkać ze znajomymi z Polski, który akurat odbywał podróż autostopem po Europie. To się nazywa synchronizacja!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*nux1q3UcbwKdYPgU.jpg" /></figure><p>Po wygrzaniu się na słońcu i orzeźwiającej kąpieli ruszyliśmy powoli w stronę naszego lokalu i interesującej dzielnicy malarstwa ściennego — Soho. Po drodze minęliśmy jeden, bardzo ciekawy obiekt, który wyróżniał się swoją szklaną, wielobarwną fasadą prostopadłościanu. Niestety nie wiedziałem wtedy, że jest to Centre Pompidou- jedyny taki oddział poza Francją. Ekspozycje stałe poruszają takie tematy jak metamorfozy, ciało w kawałkach, ciało polityczne, autoportrety i człowiek bez twarzy oraz prace na przykład Picassa, ale o nim później. Wstęp wolny w niedzielę po godzinie 16.</p><p>Niedaleko znajduje się Park Malaga, czyli nasza darmowa, całodobowa ucieczka przed silnym słońcem oraz zgiełkiem miasta. Park stanowi łącznik między portem a historyczną częścią miasta i jest jednym z głównych europejskich obiektów tego typu, a dzieje się to za sprawą egzotycznej roślinności z aż pięciu kontynentów, fontann, rzeźb artystów, a nawet małego amfiteatru. Wybierając się do centrum lub właśnie stamtąd wracając, koniecznie wybierz drogę szerokim bulwarem parku, który liczy sobie około 30 tysięcy metrów kwadratowych.</p><p>Na zakończenie dnia, udaliśmy się na kolacje do centrum Malagi, na pyszne paella. Również tutaj znajdziemy miejsca, które są warte zobaczenia, a jednym z nich są leżące u podnóża wzgórza Gibralfaro, ruiny rzymskiego teatru. Obiekt ten, wzniesiony jeszcze za panowania Juliusze Cezara, został odkryty dosyć późno, bo dopiero w roku 1951, podczas budowy ogrodów.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/217/0*cOXh0EWztzhPjVHg.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/122/0*boOfX98R6aGF1rVu.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/122/0*tLS2hKRoHcsglSxP.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/216/0*S4-dbGonb-FJv1Rn.jpg" /></figure><p>Co ciekawe, w latach 1958 do 1984, teatr dalej pełnił swoją pierwotną funkcję latem, następnie przeszedł szereg prac renowacyjnych i od 2011 roku jest miejscem organizowania wydarzeń kulturalnych. W celu uzyskania większej wiedzy o tym obiekcie udaj się do Centrum Zwiedzających. Ruiny szczególnie zjawiskowo wyglądają wieczorową porą przy delikatnym oświetleniu lamp.</p><p>Dzień II: Malaga i Sewilla</p><p>Nasze ambicje były silniejsze niż fakt, że jesteśmy na wakacjach i wstaliśmy o świecie, aby udać się na poranny trening. Nie ma lepszego sposobu na rozpoczęcie dnia niż delikatny bieg na plaży, w promieniach wschodzącego słońca. Po takich aktywnościach postanowiliśmy także zadbać o rozwój kulturalny i ruszyliśmy w stronę areny walki byków, ale obiekt przechodził akurat gruntowny remont i nie był dostępny dla zwiedzających.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*rJV7Vxfe5tpQ_HlW.jpg" /></figure><p>Niestety nie udało nam się obejrzeć areny od środka, za to mieliśmy genialny widok na ten i wiele innych obiektów z punktu widokowego podczas, dość stromej, wspinaczki do zamku Gibralfaro. Trudy spaceru w pełni rekompensują dwa najlepsze punkty widokowe- jeden zlokalizowany między ogrodem a zamkiem, drugi natomiast już na szczycie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/0*HMO4Kd8eaIDYGGZV.jpg" /></figure><p>Gibralfaro powstał w X wieku, a jego oficjalna nazwa tłumaczona jest z języka arabskiego i oznacza górę z latarnią morską, chociaż wciąż są prowadzone spory w tej kwestii. Budowla miała charakter strategiczny i pełniła funkcje obronne dla arabskiego pałacu, Alcazaby.</p><p>Wewnątrz murów znajdziemy muzeum, a w nim podświetlaną makietę zamku, historyczne umundurowanie oraz figury formacji wojskowych i wiele innych, interesujących ciekawostek z tamtego okresu. Dostać możesz się tutaj na wiele sposób, bo pomimo wymagającej lokalizacji dojeżdżają tutaj autobusy miejskie, turystyczne, a także auta. Ja jednak sugeruję Ci pokonać tę trasę siłą własnych nóg, a to z jednego i prostego powodu- niezapomnianych widoków.</p><p>Kolejno ruszyliśmy w stronę centrum do jednej z największych katedr Hiszpanii, a mianowicie Catedral de Nuestra Señora de la Encarnación lub La Manquita, co oznacza “kobieta bez jednej ręki”. Potoczna nazwa spowodowana jest faktem, że jej budowa nie została nigdy dokończona i brak jednej z wież. Sam proces budowy rozpoczęto w roku 1530. Dawniej w tym samym miejscu stał meczet, a jednym tego śladem są ogrody, które do dnia dzisiejszego przylegają do ścian katedry.</p><p>Wnętrza zaprojektowane przez Diego de Siloé zachęcają do podziwiania stylu renesansowego z domieszką baroku, a także gotyku. Godne uwagi jest również ołtarz główny, datowany na rok 1541, a także XVIII wieczne organy. Podczas niedzielnej mszy możemy zwiedzić to miejsce za darmo, jednak warto pamiętać, że jest to czas modlitwy wszystkich wiernych.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*UQz_Y8lwaJjR_E6l.jpg" /></figure><p>Czas płynął nieubłaganie, a my ograniczeni godziną odjazdu naszego pociągu do Sevilli, powoli ruszyliśmy w stronę apartamentu, zatrzymując się jednak w jeszcze jednym, bardzo charakterystycznym punkcie- La Calle Larios. Jest to główny deptak handlowy w Maladze i miejsce spotkań dla mieszkańców i turystów, a to za sprawą licznych kawiarni, restauracji oraz sklepów.</p><p>Chociaż starałem się w pełni wykorzystać krótki czas, który dany mi był spędzić w tym niesamowitym miejscu, to z pewnością bardzo wiele atrakcji wciąż pozostało nieodkrytych. Malaga zrodziła dwóch bardzo znanych artystów, bez których świat sztuki i kultury bardzo by ucierpiał. Jednym z nich jest oczywiście Antonio Banderas, natomiast drugim- Pablo Picasso. Muzeum jego imienia otwarto w 2003 roku, a znajdziemy w nim nie tylko obrazy artysty, ale również szkice, rysunki, rzeźby, a nawet ceramikę. Udało mi się dotrzeć pod budynek zwany Domem Rodzinnym Picassa, niestety zbyt późno, ponieważ kolejka była tak długa, że zwiedzanie zostało wykluczone.</p><p>Malaga jest jednak wypełniona tego typu obiektami i nie można zapominać o wspomnianej już twierdzy Alcazaba, arenie byków zwanej Plaza de toros de La Malagueta, Centrum Pompidou, Museo Carmen Thyssen Málaga skupiającym się na malarstwie Andaluzji lub największym muzeum tego regionu właśnie- Museo de Málaga. Jednak nie tylko w obrębie centrum miasta znajdują się widoki warte zobaczenia. Okolice kryją cudowne okoliczności przyrody, takie jak na przykład park naturalny Parque Natural Montes de Málaga, wręcz idealny na aktywny wypoczynek.</p><p>Opuszczając Malagę czułem wielki niedosyt, ale jednocześnie satysfakcję z tego, co udało się tutaj doświadczyć, a w mojej głowie już rodziły się ambitne plany, które zostaną zrealizowane przy kolejnej, nieco dłuższej, wizycie. Jednak nim ten wpis się skończy, powrócimy tutaj na pożegnanie Hiszpanii.</p><p>Zaczął się kolejny etap podróży do głównej bazy wypadowej na kolejne dni, czyli Sewilli. Samo miasto odwiedziłem już kilka razy wcześniej, więc czuję się w nim dość swobodnie, ale za każdym razem uwielbiam tu wracać, bo zawsze odkrywam coś nowego. To miejsce kojarzy mi się z wakacjami, odpoczynkiem oraz przyjemnym nastawieniem, a moja walizka, gdy wybieram się w te rejony, niezmiennie zawiera japonki, szorty, koszulę w kratę oraz okulary przeciwsłoneczne.</p><p>Sewilla jest stolicą Andaluzji i czwartym największym miastem Hiszpanii, a jej założycielem, według legendy, miał być sam Hercules. To gorące miejsce jest przepełnione wszelkiego rodzaju zabytkami, atrakcjami turystycznymi oraz wydarzeniami kulturalnymi i nierozerwalnie wiąże się z takimi hasłami jak flamenco, tapas lub sangria, a jej historyczne początki sięgają nawet VIII wieku p.n.e. . O tym, co kryje się w tym uroczym mieście opowiem później, a teraz poznamy jedno z najpiękniejszych miejsc, które które udało mi się zobaczyć wśród architektury miejskiej.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*qd7bKnZQLkKI3SHq.jpg" /></figure><p>Zanim dotarliśmy do mieszkaia, nastało już popołudnie. Nie było dużo czasu na zwiedzanie, więc po prostu ruszyliśmy na luźny spacer po Sewill, zahaczając po drodze o rozległy park, wraz z placem treningowym. Pogoda sprzyjała i nawet w godzinach wieczornych czuć było skutki gorącego klimatu. Włąsnie dlatego zawsze warto mieć ze spobą butelkę, aby uzupełniać płyny w rozlokowanych tutaj kranach z wodą. Osobiście sceptycznie podchodziłem do idei siesty, do momentu, aż przyleciałem tutaj pierwszy raz. Ogromny upał, który często przekracza nawet 45 stopni Celsjuesza, czego sam wielokrotnie doświadczyłem, jest ogromnym wyzwaniem dla organizmu i może być niebezpieczny.</p><p>Kiedy dotarliśmy do miejsca docelowego, było już kompletnie ciemno. Byłem tutaj wcześniej, ale nigdy w blasku księżyca i muszę przyznać, że widok wywarł na mnie ogromne wrażenie. Czułem po prostu zachwyt tak wspaniałą scenerią i jestem pewien, że poczujesz to samo, gdy ujrzysz to mniejsce po raz pierwszy. Plac Hiszpański, bo o nim jest mowa, powstał dostyć niedawno, bo dopiero w w 1928 roku, w związku z planowaną wystawą Iberoamerykańską, co było ogromnym zaskoczeniem. Patrząc na to miejsce, miałem wrażenie, że liczy sobie co najmniej kilka wieków. Projekt pochodzi z rąk słynnego architekta, Aníbala Gonzáleza.</p><p>Plac nacechowany jest symboliką. Całość ma kształt półkola i kończy się dwoma wieżami, które są metaforą dla Europy i Afryki. Znajdziemy tutaj również cztery mosty, tak jak cztery królestwa Hiszpanii- Kastylia, Aragonia, Leon oraz Nawarra. Niewielki kanał dodaje uroku i jest małą atrakcją, bowiem istnieje możlwiość wypożyczenia łódki i ujrzenia Plaza de Espana z poziomu wody. Patrząc na plac frontalnie, ujrzymy orzeźwiającą fontannę sporych rozmiarów, a tuż za nią Pałac wraz z Muzeum Historii Wojskowości oraz licznymi, niedostępymi dla turystów, pomieszczeniami władz miasta.</p><p>Warto jednak zwrócić naszą uwagę na jeszcze jedną cechę charakterystyczną. Ściany pokryte są tak zwanymi azulejos, czyli ręcznie malowanymi płytkami ceramicznym, które prezentują nam wspaniały obraz historyczny 48 prowincji Hiszpanii. Całość robi naprawdę ogromne wrażenie. Plac Hiszpański znajduje się na terenie pięknego Parku Marii Luziy, który także musisz odwiedzić.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*R65SE6unSrhAufon.jpg" /></figure><p>Na koniec mała ciekawostka dla fanów kina. To niezwykłe miejsce docenili również produceni filmowi, którzy postanowili nakręcić sceny do takich filmów, jak na przykład “Gwiezdne Wojny: Atak klonów” lub “Dyktator”, właśnie na Plaza de Espana. Dalsza podróż już jutro!</p><p>Dzień III: Sewilla</p><p>Trzeci dzień naszej podróży postanowiliśmy przeznaczyć na poznawanie Sewilli. Z tego powodu, jeszcze przed porannym treningiem w parku, zaplanowałęm całą listę atrakcji, które warto zobaczyć.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*X_KsrTXOGwC4HYq_.jpg" /></figure><p>Skierowaliśmy się do centrum, a na pierwszy cel wybrałem największą gotycką świątynię na całym świecie, czyli Katedrę Naświętszej Marii Panny. Podobnie, jak w Maladze, również ta budowla powstała na obszarze dawnego meczetu, co przyspieszyło jej budowę, a pozostałością po starym przeznaczeniu jest wspaniałą dzwonnica- la Giralda. Wejście kosztuje aż 9 euro, ale z całą pewnością jest tego warte. Bilet jest ważny 7 dni od momentu zakupu i umożliwia zwiedzanie Giraldy, ale także kościoła Divino Salvado.</p><p>Skala całego przedsięwzięcia jest niewyobrażalna, a najlepiej opisał to sam architekt, Alonso Martinez, który powiedział:<strong> </strong>“Postawmy budynek tak ogromny, aby ci, którzy zobaczą go w całej okazałości stwierdzili, że postradaliśmy zmysły”. Ostateczne wymiary wynoszą 76 metrów długości i aż 116 metrów szerokości. Ukończenie datuje się na rok 1506, z późniejszymi poprawkami, które związane są z uszkodzeniem kopuły.</p><p>Wnętrze zwala z nóg, a Twoją uwagę na pewno przykuje największy w Hiszpanii, bo liczący sobie 18,2 metra szerokości oraz 27,8 metra długości, ołtarz główny. Capilla Mayor ma formę tryptyku i w centralnej części ukazuje sceny życia Jezusa oraz Marii, natomiast po bokach możemy podziwiać biblijną historię kreacji świata. Budowę rozpoczęto w rodku 1482, a ukończono dopiero u schyłku XVI wieku. Za materiał posłużyło drewno orzechowca, kasztanowca i modrzewia. Naprzeciwko znajduje się przepiękne prezbiterium z końca XV wieku, ale to możemy podziwiaćwyłącznie zza krat.</p><p>Przechadzając się po świątyni z dużym prawdopodobieństwem zauważysz skupisko turystów, jak to miało miejsce w moim przypadku. Niech to będzie dla Ciebie drogowskaz, że właśnie tam spoczywają szczątki samego Krzysztofa Kolumba, które ścigągnięto z Kuby w roku 1989. Ich autentyczność została ponoć potwierdzona przez badania DNA, jednak popularność wielkiego odkrywcy po śmierci nie słabnie i tak do posiadania prszczątków deklaruje na przykład Watykan lub Genua.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/0*ZjByfBtiM3xNa5ev.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/0*UATXMTV-93V4J_Gn.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/0*3pFl4aA1nxJX2hBQ.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/0*sbDKS1dozWR3keK4.jpg" /></figure><p>Wszędzie atakuje nas ogromna liczba detali oraz symboliki. Warto poświęcić chwilę na zwiedzenie Kaplicy Królewskiej wraz ze szczątkami Króla Ferdynanda III, a także Sali Capitular. Uwagę przyciąga również XVII-wieczna rzeźba ukrzyżowanego Jezusa Chrystusa i największy z eksponatów, bo liczący prawie 4 metry, a mowa o srebrnej monstracji, która opuszczakatedrę jedynie na czas procesji Bożego Ciała.</p><p>Teraz skierujemy się na szczyt wieży, która łączy ze sobą korzenie arabskie i chrześcijańskie, a początkowo była ona minaretem stojącego niedaleko meczetu, jeszcze za panowania Maurów. Do wysyokości 51 metrów podziwiamy część z czasów muzułmańskich, a do jej budowy zastosowano materiały pochodzące z Italici, którą odwiedzimy już jutro. Giralda powyżej tej wysokości to już efekt pracy kolejnych epok, a na jej górze czeka na nas taras, z którego możemy obserwować cztery strony Sewilli oraz 24 dzowny. Nad dzwonnicą dobudowano w roku 1765 część zegarową, a z samego szczytu spogląda Giraldillo, czyli rzeźba kobiety trzymająca liść palmowy, a także sztandar. Interesujące jest to, że postać umiejscowiona jest na kuli i zmienia swoje położenie, obracając się w różnych kierunkach.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*-u_FElH7Z-8EeEqR.jpg" /></figure><p>Całość wieży liczy sobie niewiele ponad 104 metry, a na górę dostaniemy się wyłącznie dzięki szerokim schodom, które dawniej ułatwiały poruszanie się konno. W nocy z 28 na 29 czerwca, właśnie z dzwonnicy, usłyszymy melodię graną przez 6 trębaczy, a trzykrotne jej powtórzenie symbolizuje wyparcie się Jezusa przez świętego Piotra. Jest to obowiązkowy punkt na mapie tego miasta!</p><p>W drodze do kolejnej atrakcji, postanowiłem przejść się magicznymi zaułkami Barrio de Santa Cruz, czyli starej dzielnicy żydowskiej, zwaną kiedyś Juderią. W czasach średniowiecza, rejon ten z czasem zaczął obumierać, a miało to związek z wysiedleniem innowierców. Obecnie, miejsce to jest wręcz idealne na romantyczny spacer we dwoje lub uniknięcia palącego słońca Andaluzji. Pomogą nam w tym ciasne i kręte uliczki, klimatyczne ceramiczne ozdoby oraz małe balkoniki.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*6AeT_u-NEJYNbKg5.jpg" /></figure><p>Barrio de Santa Cruz ma również dużo do zaoferowania turystom i tak znajdziemy tu restauracje, bary, hotele, sklepy z pamiątkami lub tutejszymi wyrobami, a także pokazy flamenco i pamiątki dawnych czasów. Stoi tu również kościół, Iglesia de Santa Cruz, który tradycyjnie zastąpił dawny meczet. Teraz czas na miejsce, które rozbudza wyobraźnię wielu osób, ale wcześniej szybki posiłek w postaci ślimaków.</p><p>Corrida wiąże się z wieloma emocjami i ma zarówno swoich przeciwników, jak i fanów, ale nie da się zaprzeczyć, że jest to element kultury hiszpańskiej. Temat ten poruszyłem dlatego, że udajemy się właśnie do jednej z najstarszych w Hiszpanii areny walk z bykami, Plaza de Toros de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla.</p><p>Dawniej cały obiekt miał kształ prostokąta, natomiast od roku 1881 możemy podziwiać okrągłą i kompletną budowlę, stworzoną z kamienia oraz drewna.</p><p>Obiekt posiada kilka rzędów ocienionych, 14 rzędów w pełnym słońcu, a przede wszystkim 3 warstyw barier ochronnych, które oddzielają obserwatorów od walk toczących się na arenie. Najwięcej chętnych pojawia się w okresie Feria de Abril, a także na przełomie lipca i sieprnia. Miejsce to można zobaczyć również na co dzień, bez zbędnego tłumu.</p><p>Zaczynamy od zwiedzania muzeum wraz z przewodnikiem. Wewnątrz znajdziemy kompletny przekrój wiedzy i ciekawostek na temat corridy i funkcjonowania całego przedstawienia, a także zwyczaje samych torreadorów. Kolejne pomieszczenia prezentują obrazy, plakaty, rzeźby, kostiumy i inne akcesoria w tej tematyce. Wewnątrz znajdziemy kapliczkę, w której modlą się występujący przed tym nietypowym show, a nawet wypchanego byka.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/247/0*patxkWyGKwzJjSk_.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/247/0*_QAX51_GLen4D0an.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/246/0*6ruTFGckZkaUR7GV.jpg" /></figure><p>Wycieczka kończy się wejściem na piaszczystą arenę, która przypomina miejsce walki gladiatorów. Żółty, gorący pył oraz trybuny na 14 000 widzów tego krwawego wydarzenia, naprawdę robią spore wrażenie. Warto zaznaczyć, że dostępność biletów spada bardzo szybko, a zakupu można dokonać jedynie elektronicznie. Niezależnie od tego, jaki jest Twój stosunek do corridy, jest to zdecydowanie punkt miasta, który warto odwiedzić.</p><p>Dzień powoli dobiegał końca i śmiało moge stwierdzić, że został dobrze wykorzystany, ale w drodze powrotnej do mieszkania, odwiedziliśmy jeszcze jedno miejsce, z niemieckim akcentem. Ogromna, drewniana konstrukcja zaprojektowana przez berlińskich architektów kosztowało miasto 100 milionów euro i jest największym tego typu obiektem na świecie.</p><p>Metropol Parasol, bo taką nosi nazwę, ma 28 metrów wysokości, 6 parasoli i jest odpowiedzią sewilliskich władz na pytanie, jak skutecznie odświeżyć dosyć zaniedbany plac w centrum miasta. Miejsce doskonale łączy świat współczesny i przeszły, z dwóch powodów. Po pierwsze, ta nowoczesna konstrukcja została umiejscowiona w średniowiecznej części miasta. Kolejnym z nich jest fakt, ze w środku znajdziemy zarówno centrum handlowe, a także muzeum archeologiczne wraz z pozostałościami po imperium rzymskim. Fragmenty z tych zamierzchłyszch czasów możesz zobaczyć również przez szybę, w drodze do windy, która również jest dosyć nietypowa.</p><p>Według mnie, prawdziwa wartość Las Setas de la Encarnación, jak również jest nazywana konstrukcja, znajduje się na tarasach obiektu. Tam usiądź i napij się orzeźwiającego napoju, a potem wyrusz po to, co jest tutaj najbardziej wartościowe, czyli widoki. Panorama na miasto jest po prostu niezwykła i właśnie dlatego warto się tutaj wybrać tuż przed zachodem słońca, a wspomnienia będą niezapomniane.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/0*T1KxOXg3EVloYTBG.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/0*9B4Gd6wu2MlDrAik.jpg" /></figure><p>Na koniec dzisiejszego dnia mam dla Ciebie małą ciekawostkę. Spacerując po Sewilli z pewnością wielokrotnie zauważysz ( i to dosłownie wszędzie) tajemniczy symbol NO8DO. Co on oznacza?</p><p>W celu pełnego zrozumienia umiłowania Sewillan do tego hasła i logo samego miasta, musimy cofnąć się aż do XIII wieku. W tym okresie doszło do konfliktu między królem, Alfonsem X a jego synem. Mieszkańcy lojalnie postawili się po stronie panującego władcy, który miał wypowiedzieć słowa wdzięczności “Nie porzuciła mnie”. Te trzy słowa usłyszymy po zestawieniu trzech elemntów: NO, DO oraz 8 pomiędzy nimi, który symbolizuje motek włóczki- madeja. <em>NO-madeja-DO = No me ha dejado = Nie porzuciła mnie.</em></p><p>Dzień IV: Italica</p><p>Po wczorajszym zgłębieniu tajemnic Sewilli, postanowiłem dla odmiany udać się poza granice miasta. Około 10 kilometrów od miasta znajduje się pamiatka archeologiczna po ekspansji Rzymu, w którym to miejscu urodziło się aż dwóch cesarzy tego Imperium.</p><p>Italica, bo o tym miejscu mowa, jest osadą powstałą w 206 roku p.n.e. i jest najstarsza tego typu rzymską bazą na Półwyspie Iberyjskim, założoną przez Scypiona Afrykańskiego. Poczatkowo pełniła ona funkcję wojskową i przerodziła się w prężnie działające miasto. Dostaniemy się tutaj środkiem transportu publicznego, wysiadając w małej wiosce, Santiponce. Wstęp dla obywateli Unii Europejskiej jest darmowy.</p><p>Zwiedzanie możemy rozpocząć od niewielkiego pomieszczenia, które za pomocą rzutnika i formy wideo rekonstruuje nam dawne życie Italici i mieszkańców. Bardzo podoba mi się sama forma poznawania dawnych kultur, która polega na swobodnym spacerze pośród ruin i wyobrażanie sobie jak przebiegało funkcjonowanie społeczności. Polskim przykładem, który mi się skojarzył jest muzeum arechologiczne w Biskupinie, ale o tym innym razem.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*ZR8DZ5GwuyI6a9T-.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/0*NUOLGuXa_UCq-xNY.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/0*to_A-ZZZm54-22kM.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*Yb-dSXsZrzHOU5wS.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*FIRBBDXee5ndviXA.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*imfVoB_imgwYPX76.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*bscViaqcKXHLZsfN.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*ficR2yDxaICtI6W5.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*0o91yKox39g_Snyw.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/0*Ok_qsNy9Hv7VOuEY.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*dkmQW0Rpx_j44p8p.jpg" /></figure><p>Stawiając kroki po piaszczystej drodze podziwiamy pozostałości domów, świątyń, mozaiki oraz miejsce spotkań publicznych, takich jak łaźnie. Wspomniani wcześniej cesarze, Trojan oraz Hardrian, pozostawili tutaj po sobie bardzo trwałe ślady. Zwłaszcza dzieło tego drugiego, odkryte dopiero w XX wieku, zrobio na mnie ogromne wrażenie. Amfiteatr, który mam na myśli, mógł pomieścić nawet do 25 00 osób, co jest liczbą dwukrotnie większą niż liczba samych mieszkańców w najlepszym okresie funkcjonowanie Italici.</p><p>W późniejszych okresie, gdy panowanie nad Andaluzją przejęli muzułmanie, miasto zaczęło się wyludniać, potem przerodziło się w kaminiołom, aby ostatecznie przerodzić się w materiał budowlany dla samej Sewilli. Z całym przekonaniem polecam Ci poświęcic jeden dzień i wybrac się w to niesamowite miejsce, aby poczuć się jak obywatel rzymskiego miasta sprzed 2000 lat.</p><p>Dzień V: Kadyks</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*cVcPsXJu7GYvTEdT.jpg" /></figure><p>Dzisiejszy dzień wymaga wcześnejszej pobudki i podróż pierwszym dostępnym pociągiem, ale zapewniam, że warto, bo udajemy się do Gadir. Jeśli nie znalazłeś tego miejsca na mapie, nie martw się, bowiem ta nazwa została pierwotnie nadana ponad 3000 lat temu przez Fenicjan. Aktualnie znamy ją pod imieniem Kadyks.</p><p>Cel podróży jest najstarszym miastem Hiszpanii oraz jednym z najstarszych w Europie i ma ogromne znaczenie dla tej słonecznej krainy. Zwiedzanie tego miejsca jest kompletnie spontaniczne i bez wcześniejszego zaplanowania, co ma swoje plusy oraz minusy, a oto rezultat.</p><p>Co ciekawe, gdyby nie trzy drogi prowadzące do tego niezwykłego miatsa, Kadyks byłby wyspą. Po wyjściu z dworca intuicyjnie udaliśmy się w stronę reprezentacyjnego Plaza de San Juan de Dios, gdzie znajduje się centrum wypadowe dla dalszej wyprawy. Tu bowiem jest majestatyczny ratusz, a także informacja turystyczna wraz z mapami oraz wskazówkami dla przejezdnych.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*t3JsQ-zcUAKqaIK4.jpg" /></figure><p>Kierując się w stronę nabrzeża trafiam na kolejny ważny obiekt o nazwie Catedral de la Santa Cruz de Cadiz, znana również jako Katedra Nowa. Jest to dosyć świeża budowla, bo powstała w XIII wieku, a dodatkową atrakcją są przepiękne widoki z dzwonnicy. Mnie jednak urzekło nie to, co wysoko na górze, ale to, co znajduje się w jej podziemiach. Do tego jednak jeszcze wrócimy, bowiem z racji dość wczesnej godziny, wejście jest jeszcze niedostępne.</p><p>Będąc w takim miejscu, jak Kadyks nawet lokalny rynek może okazać się ogromną atrakcją, a przynajmniej taką był dla mnie. Przechadzając się wzdłuż stalowych lad hali targowej Mercado Central de Abastos i obserwując morskie stworzenia, które jeszcze nie tak dawno pływały w okolicznych wodach, nie mogłem wyjść z podziwu. Dla mnie był to nierozłączny element tej kultury i pewien symbol, a dla miejscowych doskonałe miejsce spotkań oraz pewna rutyna dnia codziennego.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/247/0*ywH1Fw04HZo3TkML.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/247/0*rSYliHnvXSB1FIdH.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/246/0*z9NMnC1rXWDEQzZe.jpg" /></figure><p>Zaopatrzeni w prowiant ruszyliśmy do XVII wieczego fortu Castillo de Santa Catalina, które w przeszłości pełnił funkcje obronne lub jako wojskowe więzienie, a dzisiaj jest przeznaczony do celów kulturalnych. W zasięgu wzroku widać drugi obiekt o podobnym przenznaczeniu. Castillo de San Sebastian jest fortecą położoną na niewielkiej wysepce, a także popularną scenerią w branży filmowej.</p><p>Ja niestety nie miałem tyle szczęścią i nie udało mi się zobaczyć drugą zainstalowaną w Hiszpanii ektryczną latarnię morską, która sie tam znajduje, bowiem wejście w tym terminie okazało się niemożliwe. Mimo to polecam Ci udać się aż pod same bramy obiektu, ponieważ sama droga, która wcina się w głąb oceanu sprawia niezapomnaine wrażenie. Moja ekipa właśnie to miejse wybrała na spożycie posiłku.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*K3q494liPEetrAPs.jpg" /></figure><p>Pomiędzy tymi dwoma startegicznymi punktami militarnymi rozciąga się najważniejsze z trzech dostępnych tutaj plaż, Playa de la Caleta, którą wybraliśmy na miejsce naszego relaksu i wypoczynku. Każda z nich ma do zaoferowania coś innego i tak nasza decyzja poparta jest dostępnością oraz wręcz niesamowitymi widokami na fortyfikacje oraz kolorowe łodzie rybackie. Kolejna propozycja to Playa de la Victoria, charakteryzująca się delikatnym piaskiem oraz długością sięgająca blisko 3 kilometry. Playa de la Cortadura to coś dla fanów kitesurfingu, jednak plaża ta sięga już poza obręby samego miasta. Jak widzisz, każdy znajdzie tutaj miejsce dla siebie.</p><p>Wyczerpani upalnym słońcem wyruszamy bulwarem ciągnącym się wzdłuż linii brzegowej, aż trafiamy na Park Genoves, czyli miejscki ogród botanizczny. Jest to oaza dla wszystkich szukających chwili orzeźwienia oraz kojącego cienia. Tą zieloną oazę wypełnia wiele gatunków drzew i roślin, które skutecznie izolują nas od zgiełku miasta. Co ciekawe, jeszcze kilka wieków temu, przestrzeń ta była praktycznie pozbawiona flory.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*abDpOm8AnrC0N9Zq.jpg" /></figure><p>Powoli kierujemy się w stronę Starego Miasta, przechodzimy przez ogrody Jardines de Alameda Apodaca, gdzie masz szansę podziwiać fantastyczny krajobraz niekończącego się oceanu. Niedaleko stąd znajduje się Monumento a la Constitucion de 1812, czyli monument upamiętniający spisaną w tym mieście pierwszą konstytucję Hiszpanii. Koniecznie odwiedź to miejsce i sprawdź, czy zrobił on na Tobie tak duże wrażenie, jak miało to w moim wypadku.</p><p>Obiecałem wcześniej, że wrócimy do katedry o charakterystycznej kopule pokrytej płytkami azulejos, która powstała na bazie dawnej świątyni gotyckiej, strawionej w pożarze, i łączy kilka różnych stylów architektonicznych. Z “wiecznej katedry” rozciąga się niesamowity widok na okolicę i ocean, a w tym celu musimy wspiąć się na jedną z wież, Torre Poniente. Na mnie jednak ogromne wrażenie zostawiło nie to, co wysoko nad ziemią, ale to, co znajduje się pod nią, boiwiem katedra skrywa krypty o wyjątkowym charakterze. Udało mi się spędzić tam kilka chwil samemu i nie potrafię racjonalnie wytłumaczyć dlaczego tak mocno to miejsce utkwiło w mojej pamięci, jednak niewątpliwie było to unikalne przeżycie.</p><p>Dzień nieubłaganie dobiegał końca, a my postanowiliśmy spędzić ostatnie godziny w najbardziej uśmiechniętym mieście Europy na plaży, która poza ukojeniem w postaci chłodnej wody, serwowała nam piękne widoki. Po drodze udało się rzucić okiem na ruiny rzymskie, jednak nie poświęciliśmy zbyt dużo czasu na Teatr Rzmski, czego osobiście bardzo żałuję. Obiekt ten odkryto dopiero w 1980 roku i jest to najstarsze tego typu miejsc na cąłym Półwyspie Iberyjskim oraz drugi najstarszy teatr w Cesarstwie Rzymskim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/163/0*Ha5_CQ2YaL_xToO6.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/289/0*cP2R4YVV7DCCWEv2.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/288/0*HNUTry1X1eOPZk1D.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/185/0*5-0NwM5yhL16EdfR.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/185/0*ANZ2Zjkc-k-HVxsL.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/185/0*HWF0dADgQbU3tExb.jpg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/185/0*8EyIPZp-kRQGVswR.jpg" /></figure><p>Czas wracać do Sewilli i warto wspomnieć w tym miejscu, że połaczenie kolejowe między tymi dwoma miastami jest bardzo wygodne. Tak jak wspomniałem, wyprawa nie została wcześniej zaplanowana, jak mam to w swoim zwyczaju, natomiast myślę, że dzień tutaj został dobrze wykorzystany. Z całą pewnością wrócę tu, może tym razem w lutym, gdy ma miejsce Carnaval de Cadiz- jeden z największych i najbardziej kontrowersyjnych karnawałów w całej Hiszpanii.</p><p>Dzień VI: Caminito del Rey</p><p>Przedostatni dzień zarezerwowany jest na bardzo magiczne miejsce i chociaż byłem tutaj wcześniej, nie mogę się doczekać ponownych odwiedzin. Królewskich odwiedzin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*piApwp5haxQ7tFpM.jpg" /></figure><p>Caminito del Rey, czyli Ścieżka Króla, to szlak zbudowany w celu ułatwienia budowy zapory wodnej. Robotnicy, którzy w większości składali się z więźniów, zabezpieczeni byli jedynie w linę i ryzykowali życiem w zamian za zmniejszenie swoich wyroków. Nazwa pochodzi od faktu, że to właśnie król Alfonso XIII przeszedł trasę jako pierwszy, aby uczcić inaugurację uruchomienia elektrowni wodnej.</p><p>W 2016 roku nastąpiło otwarcie zmodernizowanej ścieżki, którą mamy szczęście podziwiać do dzisiaj. Prawie 8 milionów euro z lokalnego budżetu zostało wydane na kompleksową renowację infrastruktury, wraz z chodnikiem, a także parkingiem. Poza zapierającymi w dech widokami, mamy możliwość zobaczenia starych przejść, tuż pod zmodernizowanymi. Patrzać na wybrakowane elementy betonowej konstrukcji nic dziwnego, że trasa została zamknięta 16 lat wcześniej.</p><p>Jednak nawet przed remontem, fatalny stan nie odstraszał śmiałków, których wyczyny możemy podziwiać na filmach krążących w internecie. Prowizoryczne zabezpieczenia, komunikaty o niebezpieczeństwie, zakazy, a także coraz wyższe grzywny niestety nie uchroniły przed wypadkami śmiertelnymi i właśnie wtedy zdecydowano o zamknięciu atrakcji.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*DYv29OQesd7yaOoq.jpg" /></figure><p>Limit dzienny wejś wynosi 450 osób, a ogromna popularność tego miejsca w sezonie wymaga nawet 2 miesięcznego wyprzedzenia przy rezerwacji! Koniecznie o tym pamiętaj. Zapewniam też, że dzisiejszy format całej ścieżki daleko odbiega od swojego pierwowzoru i jest przyjazna dla każdego. Jedynie jej końcowy etap może przyprawić Cię o nieco szybsze bicie serca, ale do tego wrócimy później.</p><p>Dojazd tutaj jest dosyć wygodny, miałem okazję dotrzeć do Caminito zarówno samochodem, jak i pociągiem. W obu przypadkach warto wiedzieć, że wejście zobowiązuje na konkretną godzinę, a samo pojawienie się u bram wąwozu to dopiero początek podróży. Auto zostawisz w miejscowości Ardales na specjalnie wyznaczonym parkingu, a kolej zabierze Cię na stację El Chorro skąd nalezy udać się do autobusu.</p><p>U wejścia restauracji El Mirador czekają na Ciebie dwie możliwości. Pierwsza z nich to około 2300 metrów spaceru brzegiem rzeki, zwanej Guadalhorce, o niesmaowitej barwie. Niedaleko jest druga z nich i zarazem szybsza, a prowadzi przez wąski i ciemny tunel, który jendak skraca naszą trasę do 1,5 km. Jeśli jesteś spóźniony, zalecam wybrać opcję numer 2. W drodze do właściwej atrakcji możemy delektować się spacerem po przepięknym rezerwacie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*-FlkpQ6-1gucmAeJ.jpg" /></figure><p>Sama trasa składa się z jednokierunkowego ruchu po kładce przyczepionej wysoko nad ziemią, a całość dodatkowo zabezpieczają solidne, metalowe poręcze. Rozpoczynamy punktem kontrolnym, gdzie zostajemy zaopatrzeni w kask oraz garść niezbędnych informacji, które mają na celu zachowanie naszego bezpieczeństwa. Ścieżka wraz z jej rozwojem pnie się ku górze i jest przerywana przez orzeźwiający leśny fragment. Według mnie, wszystkie chwile spędzone w tym wyjątkowym miejscu, są warte każdej ceny.</p><p>Mimo tego, że całość jest niezapomnianym przeżyciem, to właśnie w końcowym etapie robi się naprawdę ciekawie. Naszym oczom ukazuje się wąwóz w całej swojej okazałości, wraz z lazurową wodą tuż pod oraz ogromnymi, piętrzącymi się wysoko nad naszymi głowami skałami. Wykuty w skale tunel kolejowy jedynie potęguje wrażenie niezwykłości, a jeśli będziesz miał szczęście, tak jak ja, zobaczysz przejeżdżający pociąg, który znika w masywnej skale.</p><p>Wisienką na torcie jest Puento Colgate, czyli zawieszony 100 metrów nad</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*TOuSVBi8iLOtZUSk.jpg" /></figure><p>przepaścią Gaitanes, metalowy most. Za podłoże służy nam kratowana konstrukcja, która doskonale ukazuje, jak wysoko nad zielonkawą cieczą jesteśmy. Przejście, zwłaszcza podczas delikatnego skrzypienia i bujania, może budzić pewien niepokój, ale zapewniam, że po wszystkim poczujesz ogromną ulgę oraz, przede wszytskim, dumę. Poza tym, nie masz innego wyjścia :) Trasa kończy się po drugiej stronie skały, gdzie spacerujemy już do przystanku autobusowego, którego za opłatę 1,5 euro podwiezie Cię do Ardales.</p><p>My natomiast rozsiedliśmy się w małym barze, który praktycznie funkcjonuje na peronie stacji El Chorro. Mając kilka godzin do przyjazdu pociągu, mogliśmy odpocząć po przejściu blisko 8 kilometrów i około 3 godzin marszu, a także wymienić się wrażeniami, które bardzo w nas rezonowały. Rasumując, Caminito del Rey jest naprawdę unikalnym punktem na mapie Andaluzji, ale według mnie, całej Hiszpanii. Planując swoją wycieczkę do tego słonecznego kraju zarezerwuj jeden dzień i przejdź śladami Króla.</p><p>Dzień VII: Malaga</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/0*Lt02X32sedZYoKV6.jpg" /></figure><p>To już ostatni dzień podróży po wspaniałej krainie Andaluzj i dlatego chciałem wycisnąć z niego jak najwięcej. Samolot powrotny zaplanowany jest na wieczór, więc zarezrwowaliśmy pierwszy pociąg do Malagi, aby jak najszybciej się tam znaleźć.</p><p>Po dotarciu na miejsce zostawiliśmy bagaże i ruszyliśmy na plaże. Ostanie godziny przeznaczone na kąpiele i opalanie, to idealne zwieńczenie fantastycznego tygodnia. Niestety wszytsko co dobre, szybko się kończy i tak nad ranem zakończyła się nasza przygoda.</p><p>Ostatnie 7 dni były bardzo intensywne, ale również bardzo satysfakcjonujące.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*n-a7ZRs_612AWuzA.jpg" /></figure><p>Zobaczyliśmy masę pięknych miejsc, zdobyliśmy wiele niezapomnianych przeżyć, ale wciąż pozostało wiele do odkrycia i właśnie to w podróżach jest niezwykłe. Nieważne jak dobrze zaplanujemy naszą wyprawę, nigdy nie uda nam się zrealizować planu w 100 procentach.</p><p>Powyżej znajduje się moja propozycja na wyjazd do Hiszpanii i zachęcam Cię do czerpania inspiracji, jednak nie jest to jedyna, słuszna droga! Zaplanuj swoją wymarzoną wycieczkę i koniecznie podziel się swoją historią!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=78cc56f511e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Rogalin: pałac i park Raczyńskich]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/rogalin-pa%C5%82ac-i-park-raczy%C5%84skich-cc75cb9321fc?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cc75cb9321fc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2023 17:17:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-24T17:17:11.058Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*gKQbJSb7rguyDPVa.jpeg" /></figure><p>Sam pałac oraz kompleks parkowy jest jednym z tych miejsc, które wywarły na mnie ogromne wrażenie i staram się odwiedzać to miejsce regularnie, niezależnie od pory roku. Każdy miłośnik historii, natury i sztuki powinien odwiedzić przynajmniej raz w życiu to wyjątkowe miejsce w Wielkopolsce.</p><p>Miejscowość, o której dzisiaj mowa powstała na prawym brzegu Warty i jako wieś sięga rodowodem aż XIII wieku. Rogalin od zawsze słynął z niespotykanego piękna przyrody, a to za sprawą rozległych łąk, rozlewisk oraz słynnych już starych dębów.</p><p>Dopiero około 500 lat później miejsce bardzo rozwinęło się towarzysko, a to za sprawą właśnie Kazimierza Raczyńskiego, pisarza wielkiego koronnego oraz starostę generalnego Wielkopolski, a później Marszałka Nadwornego Koronnego. W swym nowym pałacu przyjmował on gości debatujących o kulturze, polityce, czy po prostu codziennym życiu.</p><p>Pałac jest świadkiem bardzo bogatej i interesującej historii, a powstał jako siedziba rodowa wspomnianego już wcześniej Kazimierza Raczyńskiego. Na froncie umiejscowiono między innymi stajnię oraz powozownię, natomiast na tyłach znajduje się ogród francuski, którego architekt prawdopodobnie wywodził się z kręgu saskiego.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*QHER20CYTPNEGodr.jpeg" /></figure><p>Rezydencja składa się z głównego budynku oraz dwóch oficyn bocznych o charakterze ćwierćkolistych skrzydeł. W późniejszym czasie postanowiono także rozszerzyć cały kompleks o park krajobrazowy.</p><p>Dopiero w XIX wieku wnuk pierwotnego właściciela wybudował kościół-mauzoleum, wzorowany na starożytnej rzymskiej świątyni, Maison Carrée, leżącej we Francji. Aurę tajemniczości dodaje fakt, że w głębi budowli znajduje się krypta.</p><p>Od zachodniej strony rozpościera się przepiękny, rokokowy ogród. Spacerując zielonymi labiryntami i mijając mitologiczne bóstwa, możemy wyobrażać sobie jak wiele spokoju oraz relaksu to miejsce zapewniało swoim gospodarzom. Dalsza wędrówka jedynie zwiększa nasz zachwyt, bowiem ścieżka prowadzi wzdłuż nadwarciańskich rozlewisk aż do legendarnych już, liczących setki lat dębów szypułkowych- Lecha, Czecha oraz Rusa.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*RQYst2T004a2n6Zn.jpeg" /></figure><p>Na tym jednak nie kończy się wkład potomka w poszerzanie i pielęgnowanie wiedzy o Polsce, bowiem sala balowa została wypełniona wszelkiego rodzaju pamiątkami oraz bronią o wielkiej, historycznej wartości. Właśnie w ten sposób powstała pierwsza na ziemiach Wielkopolski izba muzealna, a jej pierwotny wygląd i wyposażenie możemy podziwiać z archiwalnych fotografii.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*mNi-canFw7t9-jjL.jpeg" /></figure><p>Koniec XIX i początek XX wieku przyniósł dla pałacu kolejne modernizacje, a tym samym kolejny bezcenny wkład w polską kulturę. Małżeństwo, Edward i Róża Raczyńscy, postanowiło przekształcić salę reprezentacyjną w niesamowitą bibliotekę o neobarokowym charakterze, która mnie absolutnie zachwyciła. Szczególny podziw budzi elegancja i styl całego pomieszczenia, a także pięknie wykonana kołyska.</p><p>Nie wolno pominąć jeszcze jednego, bardzo ważnego obiektu, który został zbudowany tu w 1910 roku. Galeria malarstwa, bo o niej mowa, jest położona niedaleko południowej części pałacu w taki sposób, aby nie przeszkadzała w podziwianiu głównej rezydencji, a jej projektantem był Mieczysław Powidzki. Budynek wygląda nowocześnie, a szklany dach oraz górne oświetlenie i ławy położone w centralnych punktach jeszcze bardziej uprzyjemniają podziwianie prac.</p><p>Twórca tego wyjątkowego miejsca, Edward Aleksander Raczyński, uchodził za eksperta w tematyce sztuki, a jego misją było eksponowanie zgromadzonych dzieł (swego czasu było ich prawie 500) wszystkim chętnym. W chwili obecnej mamy możliwość podziwiać 250 obrazów, a sam układ ekspozycji został odwzorowany za pomocą zdjęć archiwalnych oraz dedykowanego przewodnika z 1926 roku.</p><p>Prawdziwa perełka, a raczej perła, biorąc pod uwagę jej rozmiar, znajduje się w ostatniej sali galerii, która była projektowana i budowana właśnie pod rozmiar tego dzieła. Podkreślając wyjątkowość i niezwykłą wartość każdego ze zgromadzonych tu okazów, to właśnie “Dziewica Orlańska” wywoła na Tobie największe wrażenie. Z jednej strony jest to spowodowane ogromem płótna (484 × 973 cm i ponad 47 metrów kwadratowych powierzchni), które zajmuje całą ścianę, a z drugiej szczegółami na nim zawartymi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*F2rAgL6feTR4IBTE.jpeg" /></figure><p>Obraz powstał w 1886 roku i jest największym dziełem, które wyszło spod pędzla Jana Matejki, niestety także dziełem dosyć zapomnianym. Stało się tak za sprawą nieprzychylnych opinii krytyków tamtych czasów, a także przemijającej mody na malarstwo historyczne, które w tym przypadku nie prezentowało nawet wydarzeń z dziejów Polski. Piękno potrafił jednak dostrzec sam Edward Raczyński, który postanowił zakupić obraz w 1897 roku i w ten sposób mamy szansę podziwiać płótno wśród rogalińskich krajobrazów. Mała ciekawostka dotycząca renowacji, bowiem środki na ten cel uzyskano poprzez sprzedaż wirtualnych fragmentów “Dziewicy Orleańskiej”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/380/0*cXquxY2nJHidIp7O.jpeg" /></figure><p>Okres międzywojenny to wciąż czas towarzyskich spotkań w pałacu, a to za sprawą Ambasadora RP w Rumunii i ówczesnego Wojewody poznańskiego, Rogera Adama Raczyńskiego. Dopiero wybuch II wojny światowej spowodował, że tak niesamowite i piękne miejsce zostało przeznaczone na siedzibę Hitlerjugend Gebietsfuhrerschule. Dalsze losy miejsca to ośrodek kolonijny oraz szkoła, a dopiero w roku 1949 Odział Muzeum Narodowego w Poznaniu.</p><p>Obecny wizerunek i stan całego kompleksu pałacowo-parkowego zachwyca i olśniewa wręcz bajkową aurą, a to za sprawą gruntownej rewitalizacji oraz ogromnego wysiłku ludzi, którzy do tego dążyli. Podziękowania należą się również ostatniemu męskiemu potomkowi bohaterów dzisiejszej historii, prezydentowi RP na Uchodźstwie, Edwardowi Bernardowi Raczyńskiemu, z którego inicjatywy w 1991 roku powstała Fundacja im. Raczyńskich przy Muzeum Narodowym w Poznaniu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*oXP5YouuejLcmrBv.jpeg" /></figure><p>Jeżeli mieszkasz w okolicach Rogalina, zdecydowanie powinieneś zaplanować najbliższy weekend, zabrać rodzinę oraz przyjaciół i odwiedzić to niezapomniane miejsce. Jeśli jednak dzieli Cię większa odległość, plan pozostaje bez zmian, a ja zapewniam Cię, że będzie warto.</p><p>Źródło: <a href="https://mnp.art.pl/">https://mnp.art.pl/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cc75cb9321fc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pałac w Jankowie]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/pa%C5%82ac-w-jankowie-ff4b79addc54?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ff4b79addc54</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2023 17:14:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-24T17:14:31.129Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dzisiaj poznamy miejsce prawie już zapomniane. Miejsce, które skrywa w swych murach historie sięgające setki lat wstecz, a mimo to wciąż rozbudza wyobraźnię. Dzieje się to za sprawą niemieckiej arystokracji, tajemniczej głowy Wikingów oraz ukrytego skarbu, a wszystko to w niewielkiej miejscowości niedaleko Pakości. Zapraszam do pałacu w Jankowie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/352/0*PdqpIHSSKMhQXXND.jpg" /></figure><p>Jedna z dwóch bram do posiadłości</p><p>Historia</p><p>Miejsce starego dworu, którego wzmianki sięgają XVI wieku i związane są z postacią Andrzeja Jankowskiego, zostało zabudowane dopiero około roku 1863. Właśnie w tym czasie do pałacu wprowadził się Simon Albert Hepner wraz ze swoją kuzynką, która stała się również jego żoną. W późniejszym czasie do posiadłości dołączyli nowi lokatorzy- córka Hepnera wraz z mężem, a sam budynek postanowiono rozbudować. Według dziedziców, projektantem pałacu był Friedrich August Stüler, słynny pruski architekt, ale obecnie wiadomo, że najprawdopodobniej była to osoba z jego bezpośredniego kręgu.</p><p>Bardzo interesujące są późniejsze losy pałacu, a mianowicie jego dziedziczenie, dwór podlegał prawu majoratu i przechodził tylko w ręce kobiet. W 1899 roku właścicielm stała się Adolphine Luis Strussberg, córka Simona (pierwszy syn małżeństwa umarł, a drugi nie wykazywał zainteresowania posiadłością), a następnie jej córka, Ilse. Ta z kolei wyszła za mąż za Friedricha von Rheiabena, niemieckiego barona i w konsekwencji posiadłość miała zostać przekazana synowi małżeństwa. Ten jednak został powołany do Wehrmachtu i zginął w czasie II wojny światowej na terenie Francji. I tak oto po raz kolejny pałac został przekazany w ręce kobiety, Urszuli- córki barona, potomkini Hepnerów, która jednak nie zadomowiła się tu na długo. Nadciągająca armia zakończyła pewien etap dla funkcjonowania posiadłości i jego mieszkańców (mąż właścicielki zginął w trakcie ucieczki do Berlina) oraz rozpoczęła nowy, prowadzący do jej powolnej degradacji, która trwa do dnia dzisiejszego.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/302/0*Pn7aJp3mJ0g6ayCL.jpg" /></figure><p>Fridrich von Rheinbaben i Urszula von Geyr Źródło: <a href="http://www.jankowow.org/">www.jankowow.org</a></p><p>Za czasów rodziny Hepnerów pałac był prężnie działającą i samowystarczalną machiną. Posiadłość często odwiedzali politycy i bardzo ważne osobistości, które miały powiązania z baronem, oficerem pruskiej armii oraz miłośnikiem polowań. Również koegzystencja z okolicznymi mieszkańcami wspominana jest bardzo pozytywnie. Organizowano wspólne święta, a tak mówi o tych czasach Urszula von Geyr: ““Stosunki między rodzinami naszych robotników we wsi a nami były bardzo serdeczne i ufne. Wszystkie uroczystości obchodzono wspólnie: wesela, imieniny, chrzciny i przede wszystkim dożynki”.</p><p>Ostatnia spadkobierczyni żywo interesowała się dalszym losami pałacu, który stanowił ogromną część jej dawnego życia i dlatego postanowiła odwiedzić to miejsce na początku lat 90. Dziś czytamy jej zapiski: “</p><p>“… prowadziliśmy bardzo serdeczne życie rodzinne. Podczas całego roku ciocie, wujowie, cioteczni, stryjeczni kuzynowie i kuzynki zatrzymywali się u nas. Pałac był stale wypełniony gośćmi. Powozem lub konno jeżdżono do lasu, by zbierać jagody i grzyby, pływano łódkami po jeziorze. Położona naprzeciwko pałacu wyspa była celem podczas codziennych kąpieli w jeziorze. Zimą dużo przyjemności sprawiało łyżwiarstwo i saneczkarstwo. Moja matka była miłośniczką muzyki. Niekiedy zapraszała więc kwartet berlińskiej opery do spędzenia swojego urlopu w Jankowie. W 1984 r. ponownie zobaczyłam Jankowo. Udało mi się razem z córką pospacerować po parku. Nie ma tam ani drzewa, na gałęziach którego kiedyś nie siedziałam, ani kąta, który byłby mi nieznanym. Kilka gałązek z parku zabrałam sobie na pamiątkę. Ususzone, stoją w moim pokoju. I trochę ziemi jankowskiej zabrałam ze sobą — i mały kawałek z płyt mozaikowych, które kiedyś kryły podest tarasu ogrodowego. Jestem już starą kobietą, lecz wspomnienia nigdy mnie nie opuszczą.”</p><p>Skarb Państwa Polskiego skonfiskował cały majątek po II wojnie światowej i podzielił między 28 rodzin chłopów rolnych, chociaż według zarządcy tego obiektu, w rzeczywistości mieszkańców mogło być więcej. Ciągła eksploatacja tak licznej grupy ludzi i brak remontów, doprowadziła pałac do stanu, który nie nadawał się do dalszego użytkowania, co więcej, zagrażał życiu tam obecnych.</p><p>Po roku 1989 posiadłość przejął prywatny inwestor oraz spółka budowlana. Pomimo popełnienia kilku błędów niezgodnych z zasadami konserwacji zabytków, widać było działania na rzecz rewitalizacji budynku i parku, a te jednak zaniechano przez brak środków finansowych. Od roku 2010 posiadłość jest pod opieką Fundacji Jankowo, która ma za zadanie przywrócenie dawnej świetności obiektu i stworzenie ekskluzywnego pensjonatu dla osób starszych.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*FKVOD648XuOWBlBa.jpg" /></figure><p>Rok 1989, najgorszy stan techniczny w historii Źródło: <a href="http://www.jankowo.org/">www.jankowo.org</a></p><p>Pałac</p><p>Sam budynek położony jest frontowo do zachodniej części jeziora Pakoskiego. Styl neogotycki, który został użyty w tym przypadku, był bardzo popularny na terenie Niemiec i miał za zadanie stworzyć wizerunek rodu o długiej i bogatej tradycji. Jak wspomniałem wcześniej, nie można jednoznacznie wskazać, kto był faktycznym architektem, a sam obiekt uległ późniejszej rozbudowie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/402/0*FHnYRQQNqlHD0m5j.jpg" /></figure><p>Charakterystyczna wieża pałacu</p><p>Pałac ma wydłużony kształt, a powierzchnia użytkowa wynosi około 1900 metrów kwadratowych. Na jego tyłach możemy znaleźć budynki gospodarcze, dzisiaj częściowo wykorzystywane przez osoby prywatne lub firmy. Znajdziemy tu również prostokątną wieżę, nadwieszane kolumienki, a także frontowe portyki. To właśnie nad nimi znajdują się tajemnicze napisy, które jedynie częściowo zostały rozszyfrowane. Jak powiedział mi zarządca obiektu, specjaliści nie byli w stanie całkowicie przetłumaczyć znajdujących się tam napisów.</p><p>Teksty od strony budynków gospodarczych brzmią “Trud budowania, umiłowanie budowli niejednego już drogo kosztowało”, “Witając Boga, witając, pożegnanie nie będzie wieczne”, natomiast od strony ogrodu: “ Siedzieć trwale to siedzieć dobrze,</p><p>stara siedziba jest najlepsza”, “ Módl się i pracuj”.</p><p>Co ciekawe, przeszukując materiały na temat pałacu, wszędzie napotykam się na informację, iż front budynku znajduje się od strony Jankowa, natomiast zarządzający sprostował mnie i uświadomił, że to właśnie wejście ogrodowe było reprezentacyjne. Wewnątrz najprawdopodobniej znajdowało się aż 99 pokoi, co nie było przypadkowe, a gdyby ta liczba wzrosła do 100, pałac mógł zostać wykorzystywany przez stacjonujący niedaleko garnizon. Z uwagi na fakt, że posiadłość użytkowały dwa pokolenia, obserwujemy wyraźny podział, a jego osią był imponujący hol reprezentacyjny. Jednakowo na parterze, jak i na piętrze pomieszczenia charakteryzowały się zbliżonym rozmieszczeniem oraz funkcjonalnością, a dostęp do nich także był niezależny.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/378/0*lfRDRNIkVN4YH_dQ.jpg" /></figure><p>Widok od strony ogrodu</p><p>Piętro pałacu obejmowały pomieszczenia gościnne, pokoje do robót krawieckich, pokoje służby, sypialnie, przebieralnie. Schodząc niżej, napotkamy na biura, jadalnie, salę bilardową oraz wspomnianą już reprezentacyjną część. Piwnica rozciąga się na całej powierzchni i tworzy szereg korytarzy. Schodząc w dół robi to naprawdę ogromne wrażenie, osobiście nigdy wcześniej nie spotkałem się tak rozbudowaną częścią gospodarczą. Również tutaj widzimy podział spiżarni oraz kuchni, a jedynym wspólnym elementem była pralnia. Interesujące jest to, że piwnica zawierała sypialnie, jadalnie oraz łazienki przeznaczone dla służby. Mój przewodnik wskazał mi również, w którym miejscu baron trzymał broń na polowania.</p><p>Budynek i jego funkcjonowanie było zadziwiająco nowoczesne i przemyślane. Zainstalowane zostało tutaj centralne ogrzewanie, a także pewna forma klimatyzacji, za którą odpowiedzialna była jedna wyznaczona osoba. Całość zaprojektowano bardzo mądrze i solidnie, niestety do dnia dzisiejszego pozostały jedynie pojedyncze oryginalne elementy takie jak na przykład fragmenty fundamentów, płytki, poręcze schodów, a także same schody zewnętrzne, zalane później betonem, co w pewien spośób spełniło funkcje konserwacji. Jak się dowiedziałem, miejsce to było wielokrotnie przeszukiwane, a wizja ukrytego złota niemieckiej arystokracji do dzisiaj rozbudza wyobraźnię.</p><p>Park i okolice</p><p>Ogromną zaletą całego kompleksu pałacowego jest bezsprzecznie jego położenie. Angielski park o wielkości prawie 8 hektarów założony na początku XIX wieku przez Johanna Larassa, był ulubionym miejscem rekreacji właścicieli. Do dzisiaj znajdują się tutaj trzy stawy, przy których z łatwością zauważymy aktywność bobrów oraz około 900 drzew, wiele z nich sklasyfikowanych, jako pomniki przyrody.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/378/0*hvFOUsWD65KNOQra.jpg" /></figure><p>Pałac widziany z parku</p><p>Na ternie północnej części parku znajduje się ewangelicki cmentarz rodziny Hepnerów, obecnie mocno podniszczony i trudno dostępny, bowiem wejście do krypty jest przykryte ziemią. Podobno ciała znajdują się w nim do dnia dzisiejszego, o czym mieli przekonać się ciekawscy poszukiwacze przygód. Kawałek dalej słyszymy potok spływający do jeziora Pakoskiego, a który dawniej napędzał turbinę, oświetlając w ten sposób pałacowe pomieszczenia. To kolejny dowód na to jak doskonale zharmonizowano tutaj elementy przyrody z użytecznością do celów prywatnych i gospodarczych. Co więcej, na terenie pałacu w Jankowie funkcjonowała kolejka wąskotorowa, prowadząca aż do cukrowni w Pakości.</p><p>Tak trafiamy nad sam brzeg jeziora. Tutejsze zboże wywożono barkami aż do Gdańska, możemy więc wyobrazić sobie rozmach tego przedsięwzięcia. To tutaj znajdowały się również korty tenisowe oraz plac zabaw dla dzieci, ale naprawdę ciekawa historia wiąże się z niewielką wysepką, którą podziwiany z drugiej strony brzegu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*UV3G8_PA1rBmqQku.jpg" /></figure><p>Głowa z Jankowa Źródło: <a href="http://www.jankowow.org/">www.jankowow.org</a></p><p>Około 1887 roku postanowiono uporządkować teren wyspy do celów rekreacyjnych, aby między innymi móc pływać tam gondolą i odpoczywać w cieniu egzotycznych drzew. Podczas pogłębiania kanału zarządca dóbr jankowskich oraz miłośnik archeologii, Pahlke, odnalazł 24-centymetrową wyrzeźbioną w drewnie ludzką głowę, a następnie zakonserwował ją i udokumentował, a swoje zapiski wysłał do niemieckiego towarzystwa historycznego w Poznaniu. Tak rzeźba znalazła się w Muzeum Archeologicznym, pod okiem eksperta w tematyce Wikingów, Kurta Langenheima, twierdzącego, że znalezisko zostało stworzone właśnie przez Wikingów lub kogoś pochodzenia skandynawskiego, co zostało wykorzystane do niemieckiej propagandy i usprawiedliwiania prawa do okupowanych ziem. Dalsze jej losy są burzliwe. U kresu II wojny światowej sama rzeźba zaginęła (według niektórych mogła zostać zrabowana przez samego badacza), a kolejne teorie snute na podstawie zdjęć i dokumentacji mówią o powiązaniach celtyckich, chrześcijańskich lub pogańskich. Na samej wyspie znaleziono również ślady grodu i funkcjonowania społeczności.</p><p>Kiedy spojrzymy na sam pałac, jego wyjątkowość, dzieje rodu i historię, niezwykłe położenie oraz okolicę nie dziwi, że był on nazywany jedną z najokazalszych rezydencji w Polsce Północnej. Dlatego tak ciężko patrzy się na jego obecny stan, który pogarsza się z dnia na dzień, zwłaszcza, gdy znamy jego przeszłość, porozmawiamy z ludźmi, którzy pamiętają czasy jego świetności. Rewitalizacja pałacu i parku to ogromny koszt i dziesiątki milionów złotych, ale mam nadzieję, że doczekam momentu, gdy będzie on tętnił życiem raz jeszcze.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*rVTue_jUrXU9vnqy.jpg" /></figure><p>Wygląd pałacu w Jankowie z końca XIX wieku. Źródło: <a href="http://www.jankowo.org/">www.jankowo.org</a></p><p>Relacja wideo <a href="https://www.youtube.com/watch?v=odAMAiUP7Is">tutaj</a>.</p><p>Źródła:</p><p>1. Zarządca obiektu</p><p>2. <a href="http://www.jankowo.org/">www.jankowo.org</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ff4b79addc54" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mosina: miejsce kaźni i studnia Napoleona]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/mosina-miejsce-ka%C5%BAni-i-studnia-napoleona-d9ab71a1c1ba?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d9ab71a1c1ba</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2023 17:13:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-24T17:13:47.963Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zaktualizowano: 24 sty 2020</p><p>Jakiś czas temu praktykowałem swój mały rytuał, a mianowicie włączałem ulubioną stronę z atrakcjami w Polsce, wybierałem jeden cel, a następnie jechałem w to miejsce. Po dość długim czasie postanowiłem, że wrócę do tego zwyczaju, a efektem jest post, który właśnie czytasz.</p><p>Zdecydowałem się na niewielką miejscowość, która leży nieopodal Poznania. Mimo niedużych rozmiarów, Mosina skrywa wiele ciekawych historii, niektóre z nich bardzo mrocznych, inne budzą wyobraźnie i owiane są tajemnicą. Właśnie taka mieszanka zostanie tutaj zaprezentowana.</p><p>Sama miejscowość ma swoje korzenie już w XIII wieku, kiedy to, jeszcze jako wioska, została wspomniana w źródłach historycznych. Następnie Mosina była świadkiem licznych doświadczeń Polski, takich jak na przykład wojna ze Szwecją, dostanie się pod panowanie Prus podczas II rozbioru, a także hitlerowska okupacja. Z tym ostatnim wydarzeniem ma związek nasz początkowy postój dzisiejszej wyprawy.</p><p><em>Miejsce kaźni</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*-rpYfZI1GO4iKEIx.jpg" /></figure><p>Samo miejsce kaźni jest oddalone od centrum miasta i znajduje się w pobliskim bogulińskim lesie, w kierunku Śremu. Wąska ścieżka wokół drzew, jakby nieuchronnie kierowała nas do tego wyjątkowego miejsca. Po kilku minutach powolnej drogi zatrzymuję się w punkcie postoju. Pierwsze, co mnie uderza, to cisza. Głęboka, martwa cisza, jak gdyby ten kawałek ziemi nigdy nie zetknął się z ludźmi, co niestety jest bardzo różne od rzeczywistości. Z boku stoją ławki oraz stoły, które mają służyć podróżnym do zaznania chwili wytchnienia. I gdy już wydaje Ci się, że to miejsce jest idealne na niedzielny spacer, dostrzegasz mogiły i tablicę pamiątkową, na której czytam słowa:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*cBLfRchPoLLco3vs.jpg" /></figure><p>Źródło: Instytut Pamięci Narodowej, Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Poznaniu</p><p>“W dniu 10 czerwca 1941 r. do Zakładu w Śremie w godzinach rannych przyjechało z Poznania Sonderkommando. Jeden z samochodów był szczelnie obity. Jak ustalono- był to samochód gazownia, w którym zagazowywano wprowadzone tam osoby. Po załadowaniu do w/w samochodu wyznaczonych pacjentów, zamykano drzwi i podłączano przewód spalinowy do wnętrza. Następnie cały konwój ruszył w kierunku lasu Bogulin. Po dojechaniu na miejsce członkowie Sonderkommanda wykopali dół, następnie otworzona drzwi samochodu z zagazowanymi pacjentami. Wyciągnięto ich ciała, pozbawiając ich ubrań i ewentualnych ozdób. Potem wrzucono nagie ciała do mogiły, zasypano ją i zamaskowano. W dniu następnym tak samo zamordowano kolejnych pacjentów ze Śremu. 12 czerwca 1941 roku w ten sam sposób zamordowano pacjentów, których przetransportowano tu z Gostynina. Dzięki staraniom pracowników w/w zakładów wykonane zostały listy pacjentów, którzy zostali wywiezieni w ramach przeprowadzonej w dniach 10–12.06.1941 r. akcji.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*VhJ2DXcgfeDLgkiW.jpg" /></figure><p>Mogiły leżą od siebie w odległości kilku metrów, a na końcu drogi znajduje się wielki krzyż oraz głaz upamiętniający ofiar tych strasznych wydarzeń. Czuć tutaj dziwnie spokojną atmosferę oraz ciężar tej ciszy, która krzyczy do nas, że stało się tutaj coś bardzo złego. Wchodzę na ścieżkę i powoli kieruję się w stronę auta.</p><p><em>Studnia Napoleona</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*XSYpvxpY4C1YBYeV.jpg" /></figure><p>Kolejne miejsce zaplanowane na dzisiejszą wycieczkę ma zdecydowanie bardziej pozytywny wydźwięk i wiąże się z pewną legendą. Kieruję się z powrotem do centrum miasta, a następnie wjeżdżam na parking Wielkopolskiego Parku Narodowego, na którego terenie wspomniana studnia się znajduje. Jest to idealne miejsce na weekendowy letni wypad (zwłaszcza całą rodziną), ponieważ znajdziemy tu zadaszone wiaty, drewniane ławy oraz stoliki i bardzo ciekawą ścieżkę dydaktyczną, a nawet wyznaczone miejsce na ognisko.</p><p>Schodząc z parkingu, natrafiamy na głaz Zamoyskiego, a od tego miejsca nasz cel jest w zasięgu kilku minut. Według różnych źródeł Napoleon mógł znajdować się na terenie Mosiny aż trzykrotnie- podczas inwentaryzacji, maszerując na Moskwę i wracając do Paryża z przegranego starcia. Warto wspomnieć, że sama studnia doczekała się swojej <a href="https://www.youtube.com/watch?v=1HZbLP5x5JM">piosenki</a> oraz ciekawej legendy:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*nvXurhuDnbcifUVP.jpg" /></figure><p>Źródło legendy: <a href="http://www.polskieszlaki.pl/">www.polskieszlaki.pl</a></p><p>“ Jak mówi legenda, zdarzyło się, że kiedyś tą drogą do Poznania przejeżdżał orszak z Napoleonem. Zatrzymali się tu na chwilę i adiutant podał Napoleonowi do obmycia wodę z pobliskiego źródełka. Ku ogólnemu zdziwieniu, pomiędzy palcami cesarza pojawiły się bąbelki powietrza. Postanowił więc napić się tej wody, która mu wielce zasmakowała i przywiodła na myśl francuski szampan. Napoleon polecił więc częściej podawać sobie tę wodę ze źródełka.</p><p>Do dziś podobno raz do roku w tej studzience pojawia się właśnie taka woda z bąbelkami, ale mogą ją tylko wypić ludzie z czystym sercem i sumieniem.”</p><p>Sama studnia jest ładnie zadaszona i znajduje się w bardzo malowniczym punkcie. Warto wybrać się tutaj, zwłaszcza podczas sprzyjających warunków, aby poczuć naturę oraz ducha historii.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*P3cQgH2zwzcO10xk.jpg" /></figure><p>Zapraszam również do obejrzenia wersji wideo z mojej wyprawy: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=IGn3_0dvKG4&amp;t=14s">https://www.youtube.com/watch?v=IGn3_0dvKG4&amp;t=14s</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d9ab71a1c1ba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Na szczycie Półwyspu Iberyjskiego]]></title>
            <link>https://medium.com/@marcin_majchrzak/na-szczycie-p%C3%B3%C5%82wyspu-iberyjskiego-7f2916ab53e7?source=rss-9c611fc1ff7f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7f2916ab53e7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Marcin Majchrzak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 May 2023 17:05:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-24T17:05:06.576Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>W lipcu 2017 roku planowałem odwiedziny mojej siostry w Hiszpanii, która zadomowiła się w tej słonecznej krainie na stałe. Oczywiście nie mogłem przegapić takiej okazji i rozpocząłem układanie planu podróży wraz z jej atrakcjami. Jedna z nich bardzo szybko przerodziła się w konkretny cel- Mulhacén, najwyższy szczyt kontynentalny tego kraju.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*d2fEdqY_dTX7HDcL.jpg" /></figure><p>Góra leży na terenie Parku Narodowego Sierra Nevada i liczy wysokość 3.478,6 m, co wpisuje ją do grona Korony Europy. Ściana północna jest stroma i wymagająca, południowa natomiast dosyć łagodna, jednak w takich miejscach zawsze niezbędne jest dobre przygotowanie. Nazwa wywodzi się od przedostatniego sułtana muzułmańskiego królestwa Granady, Mulaya Hassana, który według legendy nie był zbyt popularny wśród swych poddanych i dlatego postanowił, że miejsce jego pochówku ma być oddalone od ludzi, ale bliskie nieba. Na to, że szczyt rzeczywiście stał się miejscem spoczynku, nie znaleziono żadnych dowodów.</p><p>Po wylądowaniu na lotnisku w Maladze zostałem odebrany przez siostrę i ruszyliśmy prosto w trasę ku naszemu przeznaczeniu. Zawsze uważałem, że sama droga jest kluczowym czynnikiem każdej podróży i podczas niej poznajemy prawdę o miejscu, w którym jesteśmy. Właśnie dlatego warto bacznie obserwować przemijające krajobrazy. Teren wokół nas stawał się coraz bardziej górzysty i wymagający, co było znakiem, że się zbliżamy do Capileiry, którą wybraliśmy na bazę wypadową, co miało kilka uzasadnień.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/0*LYftiydOmdiGb65N.jpg" /></figure><p>Przede wszystkim słyszeliśmy o niezwykłej urodzie i wyjątkowości tego miejsca, o czym postanowiliśmy się przekonać osobiście. Kolejna przyczyna miała charakter strategiczny dla naszej górskiej wyprawy, bo to właśnie z tego miejsca rozpoczyna się najbardziej popularny szlak, a to oznacza, że możliwe jest zdobycie szczytu i powrót do miasteczka w jeden dzień. Nasz ograniczony czas pobytu i ambitne plany (które nie do końca zrealizowaliśmy) przeważyły za tym, że właśnie ta opcja została wybrana.</p><p>Co do samego miasteczka, nie myliliśmy się ani trochę. Widok z tarasu naszego apartamentu wręcz zapierał dech w piersi i sprawiał, że chciało się go podziwiać w nieskończoność. Zostawiliśmy auto oraz bagaże i ruszyliśmy na zwiedzanie. Uliczki Capileiry, umiejscowionej na południowych zboczach Sierra Nevada były strome, ale przepiękne. Łączyły klimat hiszpańskiego gorącego kraju, a jednocześnie gór i jakiejś unikalnej magii. Ciasne przejścia, białe ściany i widoki, których nie da się zapomnieć. Właśnie o takich miejscach myślisz, gdy mówisz o zostawieniu wszystkiego i wyjeździe w Bieszczady. Minęliśmy ratusz i postanowiliśmy zjeść posiłek w restauracji na Plaza Calvario. Towarzyszyło nam kilku turystów, a cała miejscowość wydawała się być dosyć popularnym miejscem w tym okresie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*FRHh6owBY9oh4Fw4.jpg" /></figure><p>Kolejny krok to uzupełnienie zapasów na jutrzejszą wyprawę oraz odwiedzenie biura informacji turystycznej. Urzędował tam bardzo miły gość, o imieniu Paco. Jego długie włosy oraz ciemna karnacja sprawiały wrażenie, że jest Indianinem, a po jego wiedzy oraz doświadczeniu, którymi się z nami podzielił, widać było, że jest to część tutejszej kultury. Otrzymaliśmy wszelkie informacje o miejscu spotkania i busie, który miał nas zawieźć do podnóża góry i kontynuowaliśmy spacer.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/353/0*SxAhoCMPt4D-VA7f.jpg" /></figure><p>Następnego dnia rano zapakowaliśmy do naszych plecaków zapasy wody oraz jedzenia, a także lornetkę oraz odzież i ruszyliśmy na miejsce spotkania, gdzie czekał już bus. Chętnych było naprawdę sporo, a drogę przez fantastyczny Park Narodowy umilał nam sam Paco ciekawostkami o występującej tutaj faunie i florze. Dotarliśmy do ostatniego postoju, Alto del Chorillo, skąd wieczorem mieliśmy wrócić tym samym środkiem transportu.</p><p>Przed nami rozpościerały się ogromne przestrzenie, co szczerze mówiąc, bardzo mnie zdziwiło. Ten obraz przypominał mi sceny z filmu “Władca pierścieni”, gdy bohaterowie przemierzali rozległe scenerie. Odebraliśmy od Paco ostatnie wskazówki, zrobiliśmy wspólne zdjęcie i ruszyliśmy w drogę na szczyt Póływspu Iberyjskiego.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/365/0*uzK9NjaLL-P3Hgvd.jpg" /></figure><p>Nasza południowa trasa jest uważana za łagodną, a o tej porze roku nie było już śniegu, ale każda wyprawa w góry wymaga dobrego zaplanowania i wysiłku. Droga w górę trwała około 4 godzin i zwężała się wraz z wysokością i nachyleniem, zamieniając się w wąską, kamienną dróżkę, co jakiś czas oznaczoną małymi kopcami ułożonymi przez innych wędrowców. Po godzinie dochodzimy do rozwidlenia i wyboru- Mulhacen lub dolina siedmiu stawów, które również były w naszym początkowym planie, ale uznajemy, że szczyt jest priorytetem. Co kilkadziesiąt minut natrafialiśmy na ogromne płaskie kamienie lub ułożone z nich prowizoryczne schrony, przy których rozkładaliśmy prowiant i podziwialiśmy nieskończone przestrzenie i krajobrazy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*coKcGTMAFscMFQYY.jpg" /></figure><p>Pogoda była idealna i bezchmurna, a słońce świeciło w całej okazałości, co może być bardzo zwodnicze. Na tej wysokości wieje zimny wiatr, który może potęgować poczucie chłodu, jednak promienie słoneczne święcą z pełną mocą i dlatego nie możemy zapominać o filtrze, a także ochronie na głowę (o czym zapomniałem). Jest to w końcu kilkugodzinny spacer w pełnym słońcu.</p><p>Lornetka miała nam służyć głównie do wypatrzenia kozic, na które mieliśmy nadzieję natrafić, a jak się później okazało, w wyższych partiach nie było to wcale trudne. Jednak pierwszy gatunek zwierząt, który zaobserwowaliśmy, wcale nie skakał po stromych zboczach, a wręcz przeciwnie. Nad nami szybowała para ogromnych orłów, a rozpiętość skrzydeł robiła naprawdę ogromne wrażenie. Z taką eskortą wspinaliśmy się praktycznie aż na sam wierzchołek, co tylko potęgowało wrażenie, jakie robiło to miejsce. Cała trasa szła nam dosyć sprawnie, o co trochę się martwiłem z uwagi na moją siostrę, która nie przywykła do takich wypraw. Jak się okazało, moje obawy były bezzasadne, a towarzyszka podróży</p><p>radziła sobie świetnie, w międzyczasie doskonale dokumentując podróż.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/436/0*KepQvS1DDD_rid0I.jpg" /></figure><p>Po pewnym czasie zdobyliśmy fałszywy Mulhacén (Mulhacén II), czyli niższy wierzchołek. Okazało się, że do właściwego celu pozostał już niedługi, ale za to stromy i niezbyt szeroki kawałek, z którego dostrzegliśmy również laguny. W końcu postawiliśmy ostatnie kroki, a naszym oczom ukazała się kapliczka wraz z kilkoma wstążkami. Nad nią górował betonowy słupek, który oznacza, że szczyt góry został zdobyty. Oczywiście nie pozostało nic innego, jak sfotografować ten fakt, a patrz ac na moje zdjęcie, zauważycie, że dosyć asekuracyjnie trzymam się kolumny. Powodem tego był fakt, że tuż za platformą, na którą właśnie stałem, znajduje się 500-metrowa przepaść.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*qHimZuavUWpaVESG.jpg" /></figure><p>Górskie kozice, które wraz z osiąganą wysokością można było zaobserwować, na szczycie były już normalnością, a było ich naprawdę sporo. Z gracją poruszały się po dosyć rozległych terenach szczytu, bacznie obserwując pojawiających się i znikających zdobywców. Wraz z siostrą znaleźliśmy swój kawałek, rozbijając mały obóz, uzupełniając zapasy energii na powrót i podziwiając inne szczyty, nad którymi się wznosiliśmy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/0*TuXWGQ7A8ztXOMiB.jpg" /></figure><p>Sam powrót zajął nam podobną ilość czasu, co wspinaczka na szczyt. Poczucie, że główna misja została wykonana, pozwoliło na jeszcze większe delektowanie się pięknem przyrody. Przez moment rozważaliśmy wyprawę w celu obejrzenia lagun, ale po dokładniejszych obliczeniach zdecydowaliśmy się odroczyć ją w czasie. Przynajmniej jest to jakiś pretekst by, wrócić. Z drugiej strony, miejsca takie, jak te nie potrzebują żadnego powodu. Więc jeśli planujesz podróż do Hiszpanii, proponuję Ci trochę inny rodzaj wypoczynku i słońca, który może się kojarzyć z tym krajem, ale uwierz mi- będzie warto.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/740/0*qVNCDk4eXp61-TLF.jpg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7f2916ab53e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>