<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Marina Ghazarian on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Marina Ghazarian on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@marina.ghazarian.98?source=rss-7e60d4f23b16------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*ua0yo4KeS5T4NZYGd6D3SA.jpeg</url>
            <title>Stories by Marina Ghazarian on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@marina.ghazarian.98?source=rss-7e60d4f23b16------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 17:17:35 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@marina.ghazarian.98/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Անավարտունը]]></title>
            <link>https://medium.com/@marina.ghazarian.98/%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8-e66b5a6e5ef2?source=rss-7e60d4f23b16------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e66b5a6e5ef2</guid>
            <category><![CDATA[armenian]]></category>
            <category><![CDATA[diary]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marina Ghazarian]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 Mar 2019 19:48:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-15T17:42:56.258Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Առավոտ</p><p>Երբեք չեմ կարողացել պլանավորածս մինչև վերջ հասցնել՝ հոբիներիս մասին է խոսքը։</p><p>Միշտ ցանկացել եմ արթնանալ ժամը 6-ին, լվացվել մի լավ ու դուրս գալ վազելու կամ հեծանիվ քշելու։ Ապա ուղիղ 6։30 վերադառնալ բարձրանալ 98 աստիճան ունեցող մեր տուն, արդեն իմ ուքրոջս տուն, ապա նորից մի լավ այս անգամ էլ լողանալ, ուտելու մի բան պատրասել՝ տոստեր հաց ջեմով ուտել, ընթացքում թեթև մի թերթ կամ գիրք կարդալ, ապա ժամը 7-ին արդեն սկսել ընտրել շորեր՝ կախված, թե այդ օրը ում եմ տեսնելու, ում պետք է զարմացնեմ ու ում հետ եմ հանդիեպելու։</p><p>Դե իրականում այդ ամենից միայն վերջին կետն եմ հոյակապ կատարում, քանի որ արթնանում եմ 7։30 լավագույն դեպքում ու սկյուռիկի հարմոնիկ վաղքապրոցեսի փոխարեն ինձ ամենաքիչը 40 րոպե համոզում եմ բարձիս ու քնազգեստներիս լքել՝ իմ միակ տաք տեղերին, որտեղ ինչ ուզում հագնում եմ, ում ուզում հանդիպում եմ կամ չեմ հանդիպում, անգիտակցաբար ինչ ուզում խոսում եմ ու իմ ցանկացած, ինձ հարմար բոլոր դիրքերն ընդունում եմ։ Մի խոսքով անգիտակից ու քնաթաթախ կյանքն ինձ դուր է գալիս։ Ավելի շատ սկսեց դուր գալ, երբ ծնողներս ինձ կտակեցին իրենց մեծ ու հարամարվետ անկողինը։ Կարծում եմ շատերն են ինձ նման՝ տաքուկ անկողնում քնելու, կարդալու կարողունակ կյանքից գլուխները կորցնում են։ Հաճախ այն ավելի հետաքրքիր է, խոստւմնալից, քան կյանքը իմ տան 98 աստիճաններից ներքև։</p><p>Ես ապրում եմ սովետական շենքի 5-րդ հարկում։ Մեր բակում ինձ ոչինչ ու ոչ ոք դուր չի գալիս, միայն սիրում եմ խոտածածկ դաշտը և ատում, երբ տղանները իմ միակ ազատ կիրակիների առավոտները ֆուտբոլ են խաղում ու իրար հայհոյում, էնտեղ էլ ինչպես հայական երգիչների մրցույթներում՝ ավ ավելի բարձր գոռալ գիտեցողը հաղթում է մյուսներին։ Սիրում եմ հին Բանգլադեշ թաղամասը, երբ վաղ առավոտյան 21 համարի գազելով դասերիս ու գործերիս եմ գնում։ Կյանքումս էդպիսի ստաբիլություն ոչ մի ուրիշ տեղ չկա։ Ամեն առավոտ 7։30 շարժվող մեքենայում միշտ նույն ծերուկ մարդիկ են, 7։40-ին արդեն 2 երկիտասարդ ուսուցչուհի կա, 7։50-ին արդեն դպրոցից չուշացող ու բարձր պատասխանատվությամբ օժտված պուճուրներն են հավաքվում, իսկ արդեն 8։00-ից սկսվում է քաոսը, ով հասցրերց առաջինն է տեղ գրավում, ով հասցրեց աշխատանքի է հասնում ժամանակին, ով հասցրեց մի խոսքով՝ շատերիս նման՝ մի օր հարմարավետ է ապրելու, մի օր՝ մի փոքր նեղված, մի օր էլ՝ հիասթափված էլ չի ցանականալու այդ օրվա կյանքը սկսել ու ապրել։ Հետաքրքիր է, որ հակառակ պրոցեսն եմ նկատում երեկոյան՝ երբ ժամը 8-ից հետո եմ տուն շարժվում։ Այս ժամից հետո քաղաքի ծայրեր շարժվող մեքենաները ամենահետաքրքրն էն՝ դրանք լցված են այն մարդանցով ովքեր փախչում էին փոշոտ արվարձաններից ոչ պակաս փոշով լի քաղաքի կենտրոններ, բայց մեկ է երեկոյան հիասթափված նորից իրենց կենտրոնում զգալը թողում են ու խելոք վերադառնում իրենց արվարձանային ապաստարաններ։</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e66b5a6e5ef2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>