<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Marie-Anne on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Marie-Anne on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@marutapilaiwong?source=rss-eccd462687a0------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*CJv-x3jmZdkTn0Da.</url>
            <title>Stories by Marie-Anne on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@marutapilaiwong?source=rss-eccd462687a0------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 21:20:10 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@marutapilaiwong/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[รถเมล์และอีกด้านของชีวิตบนโลกคู่ขนาน]]></title>
            <link>https://medium.com/@marutapilaiwong/%E0%B8%A3%E0%B8%96%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%A5%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%9A%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8%84%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%82%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%99-e50d2fd228f1?source=rss-eccd462687a0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e50d2fd228f1</guid>
            <category><![CDATA[bangkok]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[รถเมล์]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marie-Anne]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 26 Jan 2019 15:32:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-26T15:34:41.566Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>รถเมล์และด้านของถนนที่เราไม่เคยเห็น</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*psBl35Tac2rwqTg2asI5DQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.flickr.com/photos/marin71/15687866514/">https://www.flickr.com/photos/marin71/15687866514/</a></figcaption></figure><p>อาจจะเป็นเพราะว่าฉันโดนล้วงกระเป๋าตอนงานรับปริญญาเมื่อ 3 ปีที่แล้วเลยทำให้โดยขโมยใบขับขี่ไปจึงทำให้ขี้เกียจไปทำใหม่ หรือเป็นเพราะฉันเกลียดรถติดแบบมหาศาลในกรุงเทพก็ไม่รู้ ฉันจึงเลือกที่จะใช้ระบบขนส่งสาธารณะในการไปไหนมาไหนในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่การไปทำงาน จากบ้านที่อยู่เกือบสุดขอบกรุงเทพ แหกขี้หูขี้ตาเข้ามาทำงานในกรุงเทพชั้นในแบบสุดๆ ที่ถนนเพลินจิต หรือการออกไปทำโน่นทำนี่ในช่วงวันหยุดพักผ่อน จึงทำให้ฉันมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนที่ใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะของกรุงเทพมาครบทุกอย่างแล้ว ไม่ว่าจะรถไฟฟ้า แท๊กซี่ วินมอเตอร์ไซค์ เรือ หรือแม้กระทั่งรถกระป๊อ และหนึ่งในระบบขนส่งสาธารณะที่ฉันอยากพูดถึงในวันนี้ก็คือ ระบบรถเมล์</p><p>โอ้ว รถเมล์ รถเมล์ เจ้าช่างน่าสงสารจริงๆ ไปที่ไหนคนก็ต่างพากันเบือนหน้าหนี รถเมล์คือความขึ้นชื่อในเรื่องของความล่าช้า ไม่ตรงเวลา การพ่นควันดำออกมาเป็นมลพิษ เบาะเก่าผุพัง พนักงานพูดจาไม่ดี ขับรถไม่มีมารยาท ดังนั้นภาพจำต่อสังคมของรถเมล์จึงดูไม่ค่อยสู้ดีนัก และหนึ่งในภาพจำของรถเมล์ก็คือระบบขนส่งสาธารณะสำหรับคนระดับล่างหรือคนจนนั่นเอง คือถ้าไม่สิ้นเดือนจริงๆ หรือว่ามีทางเลือกอื่นๆให้กับตัวเองคนส่วนมากก็จะนิยมใช้ทางเลือกอืนๆกัน แต่สำหรับเรานะ ถ้าวันไหนคุณพอจะมีเวลาว่าง เราขอให้คุณลองนั่งรถเมล์ดู ยิ่งถ้าได้ตอนกลางคืนจะยิ่งดีมาก ถ้าใจไม่ถึงพอจะนั่งคนเดียว ลองชวนเพื่อนไปก็ได้ เรามั่นใจว่าคุณจะได้เห็นโลกใบใหม่ที่คุณอาจจะไม่เคยเห็นมาก่อนแน่นอน</p><p>เรารู้สึกว่าการนั่งรถเมล์คือการพาเราไปข้างหน้าแบบเรื่อยๆ แบบที่คุณไม่สามารถคาดเดาการมาถึง-การมีหรือไม่มีของสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างที่คุณนั่งอยู่ตรงนั้นได้เลย เมื่อคุณมองออกไปด้านนอกก็จะเจอแต่ถนน รถ และซอกซอยต่างๆที่คุณมองเห็นมันอยู่เกือบทุกวัน แต่เราบอกได้เลยว่าถ้าคุณมองมันจากการขึ้นรถเมล์ คุณจะมองมันเปลี่ยนไป คุณจะเห็นชีวิตต่างๆมากขึ้น คนในรูปแบบต่างๆที่คุณไม่เคยเห็น มันคือโลกคู่ขนานยังไงล่ะ!</p><blockquote>คุณอาจจะมองเห็นความทันสมัยของรูปทรงของตึกต่างๆเมื่อคุณอยู่บนรถไฟฟ้าที่ผ่านแยกอโศก แต่ถ้าคุณนั่งอยู่บนรถเมล์ คุณจะได้เห็นเหล่าคนไร้บ้านและขอทานอยู่ตามฟุตบาทที่อยู่ริมถนนตรงแยกเดียวกัน คุณจะได้เห็นเหล่าบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ในตอนกลางคืนที่เดินออกมาเกือบกลางถนนเพื่อเรียกลูกค้าอย่างโจ่งแจ้งเมื่อคุณนั่งรถเมล์ผ่านย่านนานาหลังสี่ทุ่ม คุณจะได้เห็นคนที่คุณไม่เคยมองเห็นและไม่เคยคิดว่าเค้ามีตัวตนอยู่จริงๆบนโลกของทุนนิยมได้จริงๆ ในตอนกลางคืน รถเมล์จะพาเราเข้าไปสู่โลกคู่ขนานระหว่างคนจนกับคนรวยในกรุงเทพอย่างใกล้ชิดเสียจนบ้างทีคุณนั้นอยากจะเบือนหน้าหนี</blockquote><p>คนเมาที่อ้างตัวว่าเป็นลูกน้องตำรวจยศใหญ่ๆที่ขอไม่จ่ายเงิน หรือคนแก่รุ่นยายที่ใช้เวลาเกือบ 10 นาทีเพื่อหาเหรียญ 5 ที่ตนเองทำตกในรถ แล้วนี่ยังไม่รวมถึงป้ายรถเมล์ สถานที่ๆเป็นหนึ่งในศูนย์รวมความแปลกประหลาดที่โครตจะพบเจอได้ง่ายที่สุดเท่าที่เราจะหาได้ในชีวิตประจำวัน ป้ายรถเมล์นอกจากจะเป็นที่ให้คนยืนรอรถเมล์แล้ว ยังเป็นที่สำหรับเหล่าคนไร้บ้าน และคนที่ถูกเรียกว่าเป็นคนบ้า ได้มาพักพิงหลบแดดฝนเพื่อพอประทังชีวิตอยู่ได้ไปอีกหนึ่งวัน เอาจริงๆนะ เวลาเราได้นั้งรถเมล์ มันจะมีความรู้สึกประหลาด เหมือนว่ากำลังได้ดูหนังเรื่องหนึ่งอยู่ หนังที่ทั้งที่ทั้งน่าเบือ และแสนจะเอื่อยเฉื่อยเหมือนไอแดดในหน้าร้อนบนถนน หรือบางครั้งก็รวดเร็วจนเบรคไม่อยู่และตกหลุมจนหัวคะมำก็มี หรือจะเป็นหนังชีวิตที่กำลังจะพาไปถึงบทสรุปของการเดินทางอันแสนเหนื่อยหน่ายและยาวนานของใครซักคนหนึ่ง</p><p>เมื่อคุณได้มองเห็นทุกอย่างในมุมมองที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และในที่สุดมันก็มาถึงป้ายเสียที รถเมล์เทียบท่าจอด ทุกคนต่างมาถึงจุดหมาย และเราต่างมีที่ๆทำให้เราต้องไปต่อกันอีก แต่มั่นใจได้เลยว่าต่อจากนี้คุณจะรู้สึกว่าโลกที่คุณเห็นนั่นมันช่างละเอียดและซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะมองข้ามผ่านไปอย่างเช่นเมื่อก่อนแน่นอน</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e50d2fd228f1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beautiful Boy : เด็กชายตัวน้อย]]></title>
            <link>https://medium.com/@marutapilaiwong/beautiful-boy-%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%81%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A2-62a225a563df?source=rss-eccd462687a0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/62a225a563df</guid>
            <category><![CDATA[timothée-chalamet]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[movie-review]]></category>
            <category><![CDATA[ภาพยนตร์]]></category>
            <category><![CDATA[drug-addiction]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marie-Anne]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Jan 2019 18:19:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-20T18:26:52.101Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Beautiful Boy : เด็กชายตัวน้อย</h3><p>ยอมรับอย่างแรกเลยว่าที่ตัดสินใจไปดูหนังเรื่องนี้เพราะว่าน้อง Timothée Chalamet ล้วนๆ แต่ก็ได้ดูตัวอย่างหนังมานิดๆ ก็คิดว่าน่าจะเหมาะกับสำหรับเย็นวันอาทิตย์ แต่เมื่อเข้าไปดูจริงๆแล้วคือบอกได้เลยคำเดียวว่าคิดผิดมาก!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/330/1*ieU7lejUt_71h7uRdAasJA.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.cinenews.be/en/movies/beautiful-boy-1/">https://www.cinenews.be/en/movies/beautiful-boy-1/</a></figcaption></figure><p>Beautiful Boy เป็นเรื่องราวของพ่อ และ ลูกชายชาวอเมริกัน ที่ผู้เป็นพ่อ คือ David Sheff นักเขียนผู้มีพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นด้านอาชีพการงาน ฐานะดี มีครอบครัวที่อบอุ่น และมีทัศนะคติที่ค่อนข้างจะเปิดกว้างจนไปถึงกว้างมากเสียด้วยซ้ำ และแถมยังเป็นพ่อที่สนิทสนมกับลูกชายคนโตผู้ซึ่งเป็นแก้วตาดวงใจและโลกทั้งใบของเขา Nicholas Sheff หรือ Nic เด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่เกิดมาพร้อมกับความเฉลียวฉลาด ที่ทั้งเป็นหัวหน้าทีมโปโลน้ำของโรงเรียน สอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐได้ถึง 6 แห่ง และยังเป็นผู้เขียน ผู้วาดรูปที่อนาคตไกลอีกด้วย โดยถ้ามองเผินๆแล้วเราก็จะเห็นถึงความเอาใจใส่และใกล้ชิดกันระหว่าง David และ Nic จนเมื่อ Nic ได้หายออกไปจากบ้าน 3 วันและกลับมาพร้อมกับอาการลงแดง จึงทำให้ David ได้รู้ความจริงว่า Nic ลูกชายสุดที่รักของเขานั้นติดยา และไม่ได้เป็นแค่ระยะเริ่มแรก แต่ Nic เรียกได้ว่าเป็นตัวจริง เพราะเขาได้เสพยาทุกชนิดที่สามารถจะหามาได้ ไม่ว่าจะเป็น กัญชา ยาอี LSD ยาไอซ์ และโคเคน ทำให้ David หัวใจสลายและได้ตั้งคำถามว่าลูกชายที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเขาตอนนี้คือใครกันแน่?</p><p>เนื้อเรื่องของหนังเรื่องนี้ไม่ได้เป็นหนังที่สื่อถึงความชั่วร้ายของยาเสพติด แต่หนังพยามสื่อให้เห็นว่ายาเสพติดเป็นสิ่งที่ทำให้โลกของคนๆนึงได้ถูกเติมเต็มช่องโหว่รูใหญ่ในจิตใจของคน และยาเสพติดนั้นสามารถให้ความสุขมากกว่าที่ครอบครัว หรือ ความรักสามารถให้ได้ มันคือสิ่งที่เข้าไปอุดหรือบิดเบือนสิ่งเลวร้าย หรือความเดียวดายในจิตใจของคนอย่างได้ผล ซึ่งเมื่อได้ลองไปแล้วก็ยากที่จะกลับตัวออกมาได้ หรือแม้ว่าจะวิ่งหนีออกมาได้นานและยากเย็นขนาดไหน ก็สามารถกระโจนเข้าไปหายาเสพติดได้อีกครั้งอย่างง่ายดาย โดยที่สุดท้ายแล้วผลข้างเคียงของมันก็จะต้องเป็นสิ่งที่จะต้องยอมแลก ไม่ว่าจะเป็นความรัก ครอบครัว การงาน สุขภาพ และสภาวะทางอารมณ์ที่มีผลต่อการตัดสินใจที่เกิดจากการเสื่อมตัวของสมอง แต่ทำไมล่ะ ทำไมคนที่เหมือนจะมีพร้อมทุกอย่างแบบ Nic ถึงได้ยอมแลกมัน? อาจเป็นเพราะเขารู้สึกว่างเปล่ากับตนเอง หรืออาจเป็นเพราะเส้นทางชีวิตที่แสนอบอุ่นนั้นมีรอยร้าวและมีบางสิ่งบางอย่างแตกสลายและซ่อนอยู่ หรือการถูกบังคับให้ทำในสิ่งต่างๆตามเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ที่เรียกว่าความหวังดี อะไรก็ตามแต่ เหตุผลร้อยแปดพันเก้า เราไม่สามารถรับรู้เหตุผลของจิตใจคนได้จริงๆ</p><blockquote>เราจะไม่ขอสปอยล์ ว่าท้ายที่สุดแล้ว David และ Nic จะก้าวข้ามผ่านจุดที่เลวร้ายไปได้ด้วยวิธีใดและยาวนานแค่ไหน แต่สิ่งที่เราได้จากหนังเรื่องนี้คือเราไม่อาจจะเข้าใจในสิ่งที่อยู่ในใจของคนอื่นได้ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราต้องอยู่เคียงข้างคนๆนั้น ถึงแม้ว่าเราจะเจ็บปวด ผิดหวัง และหัวใจแตกสลายเพียงใด</blockquote><p>ปล. เราพึ่งอ่านบทความเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้และพบว่ามันถูกสร้างมาจากเรื่องจริง David คือนักเขียนของ Times และ The Rolling Stone ส่วน Nick ตอนนี้เขาได้เป็นนักเขียนเหมือนดั่งพ่อของเขา และเป็นผู้ประพันธ์บทโทรทัศน์ต่างๆของ Netflix และ เป็นผู้เขียนบท 13 Reason Why นั่นเอง ต้องยอมรับจริงๆว่า Nick แม่งโครตเจ๋ง!!</p><p>ปล. 2 เมื่ออ่านไปถึงบรรทัดนี้ ยินดีด้วย คุณถูกสปอยล์แล้วแหละ ว่ะฮะฮ่า!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=62a225a563df" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“อยู่คนเดียวมันเหงาเข้าใจ ดีกว่าคนใจร้ายเข้ามา” — เหรอ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@marutapilaiwong/%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%88-%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B2-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%AD-4eecef0a90b8?source=rss-eccd462687a0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4eecef0a90b8</guid>
            <category><![CDATA[love]]></category>
            <category><![CDATA[loneliness]]></category>
            <category><![CDATA[ความรัก]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marie-Anne]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Jan 2019 18:25:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-19T18:28:14.605Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“อยู่คนเดียวมันเหงาเข้าใจ ดีกว่าคนใจร้ายเข้ามา” — เหรอ?</strong></p><blockquote>‘อยู่คนเดียวมันเหงาเท่าไร ดีกว่าคนใจร้ายเข้ามา</blockquote><blockquote>มาทำให้เจ็บ ให้มีน้ำตา ให้ผิดหวังฟรีๆ</blockquote><blockquote>อยู่คนเดียวมันเหงา เข้าใจ ก็ประคองตัวไป อย่างนี้</blockquote><blockquote>ถ้าเจอไม่ดี ไม่มีคงปลอดภัยซะกว่า’</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*bSsEgaXZsUQ3kGTygT97bg.jpeg" /></figure><p>เราเชื่อว่าหลายๆคนคงจะคุ้นเคยกับท่อนฮุกเพลงฮิตเพลงนี้ในช่วง 10กว่าปีที่แล้ว จากตามคาราโอเกะหยอดเหรียญ หรือตามวิทยุที่เราฟังในยามดึกขณะที่เรากำลังเดินทางกลับบ้าน เพลงนี้ชื่อเพลงว่า ‘เหงาเข้าใจ’ ศิลปินคือ คุณ ปาน ธนพร โดยเนื้อเพลงเป็นการบอกเล่าเรื่องราวของผู้หญิงที่เคยผิดหวังกับความรัก จนทำให้กลายเป็นคนที่ไม่อยากมีความรักไปโดยปริยายเพราะกลัวจะเจ็บอีก เนื้อเพลงและทำนองก็สนุก สนานจนทำให้มันกลายเป็นที่นิยมได้ไม่ยาก เราสนุกและอินมากๆเวลาเราได้ร้องเพลงนี้กับเพื่อนสาวของเราพร้อมกับกระดกแก้วเบียร์ในมือเข้าปากอั่กๆ แต่ลึกๆแล้วคนเรานั้นจะเข็ดหลาบกับความรัก หรือจะไม่ต้องการความรักถ้ารู้ว่ารักนั้นเป็นสิ่งที่เรารู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องจบอย่างพินาศจริงๆนะหรือ?</p><blockquote>คำตอบคือ ไม่</blockquote><p>เราเคยสังเกตุกันไหมว่าบางครั้งในยามที่เรามีความรักนั้น ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เราเหนื่อย ทำให้เราเสียสติ ฟูมฟาย แต่สุดท้ายแล้วเราก็เลือกที่จะอยากมีความรักอยู่ดี ทำไมกันหนอ? เพราะความรักมันคือรสชาดของชีวิต หรือเพราะความรักมันคือหยดน้ำหวานจากเกสรที่บังเอิญหยดเข้าปากแมลงน้อยแสนโง่เขลาและทำให้มันได้ลิ้มรสความหวานฉ่ำอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตและไม่อาจลืมได้? ใครก็ตามที่บอกกับคุณว่าเขาหรือเธอคนนั้นไม่ต้องการความรักแล้ว คุณเชื่อเถอะว่าพวกเขากำลังโกหกอยู่</p><blockquote>แม้แต่ตัวฉันเอง</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4eecef0a90b8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เมื่อความรักเหือดแห้ง]]></title>
            <link>https://medium.com/@marutapilaiwong/%E0%B9%80%E0%B8%A1%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%87-54d82ac106f1?source=rss-eccd462687a0------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/54d82ac106f1</guid>
            <category><![CDATA[loneliness]]></category>
            <category><![CDATA[moon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Marie-Anne]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Jan 2019 16:50:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-19T16:50:25.786Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อความรักเหือดแห้ง</p><p>และเสียงหัวเราะได้เหือดหาย</p><p>เมื่อฟ้าในยามกลางวันไม่อาจทำให้เรามองสิ่งรอบกายได้ชัดเจน</p><p>แต่กลับเป็นกลางคืน ที่ทำให้เราชอบที่จะสำรวจราตรีและดื่มด่ำกับห้วงอารมณ์</p><p>เธอเหงาแสนเหงา ภาพคนรอบกายเลืองราง</p><p>แต่ภาพของตนเองในกระจกช่างชัดเจน</p><p>แต่เธอกลับไม่กล้าแม้กระทั่งมองดูมัน</p><p>เธอกลัวอะไรหรือ? เธอตอบไม่ได้</p><p>เธอกลัวสิ่งใดหรือ? เธอส่ายหน้า</p><p>เธอไม่อาจตอบคำถามนั้นได้ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกถึงคำตอบนั้นตลอดเวลาก็ตาม</p><p>คนเหงา 101</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=54d82ac106f1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>