<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mateusz Gawliński on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mateusz Gawliński on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski?source=rss-4b59c6969758------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*8RfiJPw6rcXogI-onDFmVA.jpeg</url>
            <title>Stories by Mateusz Gawliński on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski?source=rss-4b59c6969758------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 02:33:57 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mateuszgawlinski/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[09/10/18]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/09-10-18-c1f39a17d063?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c1f39a17d063</guid>
            <category><![CDATA[listy]]></category>
            <category><![CDATA[fikcja]]></category>
            <category><![CDATA[fiction]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Sep 2018 18:25:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-20T01:34:37.083Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>09/10/18</p><h3>Moja droga Kalifornio!</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6Mez7gv-g2-ctHbvfMBreQ.jpeg" /></figure><p>Na wstępie chciałbym podziękować ci za nasze ostatnie spotkanie. Potwierdziło sie to, że jestem na dobrej drodze.</p><p>Muszę przyznać, że nasz ostatni wypad na długo zapadnie mi w pamięci. Było w nim coś więcej. Szczypta realizmu.</p><p>Właśnie ta przyziemność sprawia, że element bajkowy rozmywa się w pierwszym lepszym wyrobie Polmosu. Dużo pamiętam. Mam pamięć do głupich szczegółów. Szum wody, posmak taniego wina, barwa brudnego chodnika. Jakby ktoś włączył w mojej głowie nagrywanie, by potem podbił w postprodukcji kontrast zarejestrowanych barw do maksimum. Dźwiękowcowi wynagrodzenie wypłacał chyba Polski Instytut Sztuki Filmowej. Istny festiwal posynchronów. Jak zwykle będę musiał przypominać Ci wszystkie dialogi.</p><p>Wszystko to zarejestrowane na 8-milimetrowej kliszy. Wtedy nie było słabych filmów. Teraz specjalnie, w czasie cyfry, na przekór wszystkim, nagraliśmy sobie gniota. Na wartej tysiące muszelek szpuli. Sztuka dla sztuki. W marnowaniu zasobów nie mamy sobie równych.</p><p>Może to już pogoda. Przez nią zajmuję się głupotami. I wymówkami.</p><blockquote>Może zaraz będzie padać śnieg</blockquote><blockquote>Zamiast jesiennych liści</blockquote><blockquote>Jedyne co dostaniemy</blockquote><blockquote>To róż i purpura</blockquote><blockquote>Spoconych ciał i wybitych zębów</blockquote><p>PS. Pocztówka — rekompensuję sobie dzielnie Twoje milczenie w mojej sprawie. Chyba będziesz dumna.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c1f39a17d063" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Moja droga Kalifornio!]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/moja-droga-kalifornio-7b391e7d82eb?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7b391e7d82eb</guid>
            <category><![CDATA[lists]]></category>
            <category><![CDATA[california]]></category>
            <category><![CDATA[fikcja]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Jun 2018 19:38:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-10T19:46:01.401Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*obsbhdyaiq-gD6qo9RKsug.jpeg" /></figure><p>Pisząc ten list mam nadzieję, że zastaję Cię w dobrym zdrowiu. Wiem, że od naszego ostatniego spotkania minęło trochę czasu. Chciałbym w końcu przerwać to milczenie.</p><p>Zawsze dobrze wychodziło mi mówienie wyłącznie o sobie. Może od tego zacznę? Dawno nie pisałem, a to będzie dobra rozgrzewka. Nie żyję źle, niczego mi nie brakuje. Spokój i dostatek przypłaciłem trochę zdrowiem, a i wątroba już nie ta. Zadziwiające jest, jak parę groszy jest w stanie nadać ludzkim planom i marzeniom realny kształt. W tej kwestii rozumiem moich pretensjonalnych, byłych już, sąsiadów. No i w swoim buntowniczo-anarchistycznym-czarnohumorowym-hipisowsko-agresywnym ja odnalazłem cząstkę kapitalizmu. Musiałem jedynie przymknąć oko na pogodę. Ta zdecydowanie na minus.</p><p>Jednak nie o tym chciałbym porozmawiać. Wiem, że jesteś zajęta innymi — Twoje słoneczne plaże zawsze przyciągały. W pewnym momencie nawet zaczęło Ci to przeszkadzać! Może dlatego, że zostawialiśmy po sobie masę śmieci, płytko zakopane niedopałki, zapach uryny na resztach zamków z piasku i masę niedopowiedzeń. Jak to się dzieje, że ludzka uwaga zawsze dozowana jest w skrajnych dawkach?</p><p>Znowu odbiegam. Mam jedno życzenie: spotkaj się ze mną. Mimo wszystko. Pamiętam, że nasze schadzki były bardzo…. odświeżające. Nadawały mojej wizji przyszłości kolorytu. Powiem więcej: dawały mi siłę, by realizować swoje plany. Banał, ale co mi tam.</p><p>Decyzję o spotkaniu pozostawiam w Twoich rękach. Daj znać przy najbliższej okazji, co postanowiłaś. Mam teraz dużo czasu. Chętnie spędzę go z Tobą.</p><p>Twój oddany<br>H.</p><p>PS. Załączona fotografia to miejsce, którym aktualnie Cię zastępuję. Nie miej mi za złe. Doskonale wiesz, że kiepsko znoszę samotność.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7b391e7d82eb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Post-sowiecka myśl modowa]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/post-sowiecka-my%C5%9Bl-modowa-37607962ddf6?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/37607962ddf6</guid>
            <category><![CDATA[moda]]></category>
            <category><![CDATA[gosha]]></category>
            <category><![CDATA[rubchinskiy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Feb 2017 11:11:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-08T16:49:14.215Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Wschód rozpoczął swoją ekspansję do świata mody w niecodziennym stylu. Kto by pomyślał, że cyrylica jeszcze niedawno była kojarzona jedynie z „tymi dziwnymi ruskimi znaczkami”, a połączenie flagi Federacji Rosyjskiej i ChRL urośnie do rangi wyznacznika nowego kierunku?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/504/1*-xPdxRlAEDxWQREPn_lQhg.png" /><figcaption>hypebeast.com</figcaption></figure><p>„Moda post-sowiecka”, bo tak możemy nazwać ten trend, czerpie inspirację z bloków z wielkiej płyty. To, co kiedyś było <em>faux pas </em>nagle staje się nie tylko akceptowalne, ale również porządane. Dresowe spodnie wciśnięte we frotowe skarpety, dad cap, czyli po naszemu czapka-wpierdolka czy bluzy marek z lat 90 już nie dziwią i nie straszą. Nie tylko na ulicach, ale również na wybiegach i pokazach.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*ZCdmji6ONJnlISGr23ABYg.png" /></figure><p>Wszystko za sprawą Goshy Rubchinskiy’ego, który szturmem wpadł w świat mody. W przeciwieństwie do innych wschodnich, a właściwie dalekowschodnich, trendów, Gosha nie ma na celu opieranie się na patentach znanych zza oceanu. Garściami czerpie z osiedlowej stylówki byłych państw bloku wschodniego. Projektant nie odkrywa tu przysłowiowej Ameryki. Przenosi jedynie to, co było dla niego widoczne kilkadziesiąt lat temu na rynek światowy. Inspirowany obrazami ówczesnej Rosji, jak i teraźniejszej, konfrontujący oba spojrzenia w swoich kolekcjach.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*hcryDQLixNKzaSIAqkfaUg.png" /></figure><p>Dzieła rosyjskiego projektanta mogą być również swoistą odpowiedzią na wywodzący się z Anglii, również przeżywający renesans, styl ruchu <em>casuals. </em>Dowodem na to jest chociażby ostatnia kolaboracja z Adidasem. Kolekcja to swoisty przekrój rosyjskiego społeczeństwa interesującego się piłką nożną: od fanów, przez piłkarzy do samych menadżerów. Pozostajemy więc wciąż w tematach sportowych, jednak ujętych niezwykle szeroko.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*SmDv02Jq0Wnojv-_.jpg" /><figcaption>Gosha FW 17</figcaption></figure><p>Odmienność ciuchów Goshy zaznacza się również w personalnym podejściu do mody. Podczas pokazu kolekcji FW 17, prezentujący ubrania dzielą się głośno kilkoma podstawowymi informacjami o sobie i odkrywają kawałek swojego życiorysu, co wytwarza więź między odbiorcą wydarzenia, a koncepcjami projektanta. W epoce konsumpcjonizmu jest to rzadkość. Można porównać to nawet do chwili refleksji, co jest stosunkowo dziwne w świecie streetwearu, gdzie panuje paradoksalny przepych.</p><p>Twórcy tacy jak Gosha pogłębiają aktualnie panujący nurt nostalgii. Chcemy wrócić do epoki vhs i stylu lat 90, jednocześnie nie rezygnując z najnowszych smartfonów i możliwości technologicznych. Wydaje się, że to przesyt przepychu i wszechobecności dóbr pcha nas do ostatnich czasów, gdy nie wszystko było na wyciągnięcie ręki. Dodajemy wartości przedmiotom, ciuchom, stylowi z jakim się prezentujemy. Rubchinskiy idealnie czuje tę konwencję.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=37607962ddf6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Siedzę właśnie w sercu korporacyjnej Warszawy.]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/siedz%C4%99-w%C5%82a%C5%9Bnie-w-sercu-korporacyjnej-warszawy-7a95c9379c2b?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7a95c9379c2b</guid>
            <category><![CDATA[dzienzzycia]]></category>
            <category><![CDATA[mateuszgawlinski]]></category>
            <category><![CDATA[korporacja]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Aug 2016 15:11:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-23T16:54:14.532Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XH0HZUX9onqKxzAF7hB8xg.jpeg" /></figure><p>Siedzę właśnie w sercu korporacyjnej Warszawy. Wszyscy wystrojeni i pachnący biegną właśnie po swój lunch. Ja, powód najbardziej męskiego zapachu w korytarzu, biegam od okienka do okienka już kolejny dzień. Powód wizyty? Rozpoczęcie kariery zawodowej. Chciałbym. “Małe” problemy z ubezpieczycielem. Czekam na mojego starszego, który w całej historii odgrywa rolę kluczową, lecz nie w tym rozdziale. Nie mogłem wejść z nim na górę biurowca bo: “dokument ze zdjęciem proszzzzz!”, a że wszystko zostawiłem w samochodzie, poczułem się przez chwilę jakbym miał dwóch ojców, z czego o jednym dowiedziałem się 15 sekund temu. Wiem o nim tyle, że pracuje w znanej firmie ochroniarskiej i przesiaduje w biurowcu ubezpieczyciela mojego pierwszego papito Do tego posiada władzę wpuszczania i wypuszczania ludzi z jamy tych korpopijawek. Mój drugi stary to Puszek z Kamienia Filozoficznego.</p><p>No nic, Puszek nie przepuścił mnie dalej i odpalił na poczekaniu serię z wychowawczego karabinu. Że dokumenty zostawiać w samochodzie to grzech, bo jak samochód pojedzie w nieznanym kierunku z nieznanym mi kierowcą to nawet nie udowodnię, że takowy samochód posiadałem. Nie docierało do niego, że mogę mieć założoną lokalizację auta, a sygnał odbiorę nawet w Guantanamo (nie mam, ale tonący brzytwy się chwyta). Chuj, że miałem ze sobą dowód rejestracyjny, jako jedyny istniejący DOWÓD na wejście w prawo własności takiego i takiego pojazdu. Przyjąłem pogadankę z pokorą. Chodź raz od ponad dwudziestu lat mój drugi ojciec mógł zobaczyć jak to jest włożyć pewne wartości do mojej młodej głowy. Nie mogłem zabrać mu tej przyjemności.</p><p>Podobno człowiek inteligentny nigdy się nie nudzi. Szybko znalazłem sobie zajęcie. Przejrzałe wszystkie obserwowane modelki na Instagramie, nowe czelendże na Youtube i konwersacje na Facebooku do 15 maja 2014 roku. Najważniejsze to wykorzystywać swój czas w pełni. Tego uczą korporacje.</p><p>Wreszcie pojawił się mój prawdziwy, znany mi od zawsze ojciec. Oczywiście, nic nie załatwił, ale znacie te sytuacje, w których tak naprawdę niewiele można zrobić? No właśnie, my też nie. Dlatego udaliśmy się do kolejnej recepcji, następnego okienka, poznać kolejnego nosiciela DNA, z którego się wywodzę.</p><blockquote>Kolejny dzień w raju.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7a95c9379c2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bądź jak Hank Moody]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/b%C4%85d%C5%BA-jak-hank-moody-e5bac8dcf76b?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e5bac8dcf76b</guid>
            <category><![CDATA[hank-moody]]></category>
            <category><![CDATA[californication]]></category>
            <category><![CDATA[bukowski]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 Aug 2016 00:24:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-21T00:25:08.507Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Po ponownym obejrzeniu <em>Californication </em>(jest to jedyny serial, jaki obejrzałem dwukrotnie w całości) spisywałem moje spostrzeżenia co do postaci granej przez Davida Duchovnego. Jak być Hankiem Moodym?</p><p>Oto krótki poradnik:</p><p><strong>a)</strong> Mieszkaj w Kaliforni. To daje Ci szansę do dzielenia loda z wyzwolonymi surferkami. Wtedy kup trochę winyli i wiosło. &lt;spoiler&gt;Jest szansa, że któraś z nich perfidnie Cię okradnie, a potem zwróci to, co zabrała. &lt;/spoiler&gt;</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/630/0*0Wqg6YDXNga1hEX9." /></figure><p><strong>b)</strong> Zostań pisarzem. Albo przynajmniej spisuj swoje chore myśli na papierze/w windowsowym notatniku. Nawet jeśli jesteś masz problemy z wyrażaniem emocji, na papierze przyjdzie Ci to łatwiej niż sądziłeś. Jeżeli nie możesz wykrzesać z siebie choćby zdania, wybierz się na samotną wycieczkę do pobliskiej speluny. W drodze do domu wstąp do monopolowego po coś z gatunku +21. Następnego dnia przyjmij dwie szklanki “lemoniady z ogórków” i przystąp do działania. Nie potrzebujesz Maca ani tego archaicznego przyrządu, jakim jest maszyna do pisania. Chodź maszyna podobno pomaga.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*GsMeEYIUR3d_htiK.png" /></figure><p><strong>c) </strong>Miej swój rytuał. Skończyłeś pisać? Trawa, whisky i Warren Zevon. Albo szlug, Królewskie i Guns N’Roses. Cokolwiek. Miej chwilę dla siebie. Jeśli jesteś sportowcem to może być banan, Snickers i wyjątkowo wysokokaloryczny napój. Z drugiej strony, jeśli zależy Ci na sporcie nie powinieneś tego czytać. Chyba, że trenujesz polskie karate.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*O9NIZWi8OeBUq_3l.jpg" /></figure><p><strong>d)</strong> Zajdź sobie muzę. Dobry akapit pojawia się na skutek potężnej inspiracji. No i kaca, chodź to też możemy zaliczyć do całkiem niezłych artystycznych kopów. Jednak rola tej jedynej, dla której chcesz się poświęcić, gra tu rolę kluczową. Ktoś mądry kiedyś powiedział: ogryź do kości opowiadanie, powstanie wiersz. Gdzieś po drodze do opowiadania jest scenariusz, w którym rolę przewodnią gra ta blond (?) włosa piękność. Nie nazywasz jej “swoją” a ona “moim”? Nic nie szkodzi. Na pewno coś napiszesz. Choćby list, którego nikt nigdy nie zobaczy. A cichymi dniami będziesz martwić się nawet wtedy, gdy obydwoje o sobie zapomnicie.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/0*b-25aDOhAVNjJC4W.gif" /></figure><p><strong>e)</strong> Załóż maskę niewzruszonego skurwysyna. Daj znać całemu światu, że masz go w dupie. Niech się dzieje co chce. Jesteś tylko Ty, cipki i rock and roll. Takie życie daje Ci kopa, by ciągnąc to wszystko dalej. Do czasu, aż wytrzeźwiejesz. Wtedy twoją najlepszą przyjaciółką staje się archaiczna maszyna do pisania, czy zeszyt z okładką z Mustangiem z Dzikiej Doliny ze znikomym procentem celulozy, który kupiłeś w Tesco, bo był najtańszy. To w nim zacząłeś kształtować swoją twórczość.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/466/0*QeHxJEC7_s7NzGWJ.jpg" /></figure><p><strong>f)</strong> Prowadź po pijaku i daj w mordę gliniarzowi. Dlaczego? Bo wszystko dobrze się kończy.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*Iwa6ORHHuDiJInTu.jpg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e5bac8dcf76b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Historia pewnego chłopca, który postanowił, że wszyscy go usłyszą]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/historia-pewnego-ch%C5%82opca-kt%C3%B3ry-postanowi%C5%82-%C5%BCe-wszyscy-go-us%C5%82ysz%C4%85-b97d9b934ca4?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b97d9b934ca4</guid>
            <category><![CDATA[medium]]></category>
            <category><![CDATA[daniel-fitzpatrick]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Aug 2016 21:59:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-16T22:05:11.860Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Daniel Fitzpatrick ze Staten Island był zwykłym trzynastolatkiem, który nie potrafił znieść losu, jaki serwowali mu rówieśnicy i nauczyciele z Holy Angels Catholic Academy, do której uczęszczał. Zwracał się o pomoc, rozmawiał, a w ostateczności stawał dzielnie twarzą w twarz z przeciwnościami z podniesioną gardą. Walczył dzielnie w nierównej walce.</p><p>Walczył, ponieważ nie może kontynuować potyczki. Jak sam pisze w liście, nie dał rady. Daniel popełnił samobójstwo.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*Yhj9Fzs3BSPtzanJpe8mkQ.jpeg" /><figcaption>GoFundMe</figcaption></figure><p>Walczył o aprobatę swoich rówieśników, którzy nim gardzili. Początek ważnego okresu w życiu człowieka — dojrzewania. Chłonięcia wartości jak gąbka. Dziś w Polsce powiemy, że był “gnębiony”. Prześladowany przez swoich kolegów, odrzucony przez koleżanki.</p><p>Walczył o pomoc dorosłych. To dziwne, że w ogóle musiał to robić. Zwracał się do nauczycieli i rodziców. Belfrowie bagatelizowali problem. Jak myślicie, co mogli usłyszeć państwo Fitzpatrick u dyrektora szkoły?</p><blockquote>Będzie dobrze.</blockquote><blockquote>Chodzi na terapię?</blockquote><blockquote>Musisz bardziej się starać, Danny.</blockquote><p>Wspomina o tym ojciec Daniela.</p><p>Co więcej, chłopiec był prześladowany przez swoich wcześniejszych znajomych. Pisze o tym w liście napisanym ponad miesiąc przed popełnieniem samobójstwa.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*F35xL1ZIVBd0Wx6SwF7RXQ.jpeg" /><figcaption>Facebook; Daniel Fitzpatrick</figcaption></figure><p>Ile razy Daniel usłyszał, żeby się nie przejmował, że inni mają gorzej, że trzeba wziąć się w garść? Zapewne każdego dnia. Ilekroć dostawał podobne diagnozy, kiełkowała w nim myśl, że to on może być winien tego wszystkiego. Nie chciał przecież, by koledzy wpadli w kłopoty. Dochodziło do rękoczynów. Nie bez konsekwencji zdrowotnych i w szkole. Poczucie winy za sankcje, które spotkały gnębicieli wskazuje na wielką empatię w bardzo młodym umyśle. Empatii, która odpowiednio ukierunkowana mogłaby uzdrawiać świat.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/634/1*hUERKdM60Vrjg2J0lIHj8g.jpeg" /><figcaption>Facebook; Daniel Fitzpatrick</figcaption></figure><p>Zawiódł? Kogo? Siebie, nauczycieli, rodziców? Chciałeś, by Twoje przesłanie usłyszeli ludzie z otoczenia. Usłyszy cały świat.</p><p>Lecz finalnie:</p><blockquote>Daniel was out</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b97d9b934ca4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Muzyka w tle]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/muzyka-w-tle-d38c93f8efa0?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d38c93f8efa0</guid>
            <category><![CDATA[soundtrack-zycia]]></category>
            <category><![CDATA[muzyka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 29 Mar 2016 13:39:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-03-29T16:26:24.222Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Trochę w ostatniej chwili i rzutem na taśmę, ale jednak. Projekt Soundtrack Życia zajął na polskim Medium cały marzec. Pisząc to na dwa dni przed Prima Aprilis mogę zasłonić się zbieraniem materiałów i dogłębną analizą każdego kawałka, który chciałbym tu Wam przedstawić. Nieprawda. Po prostu jestem leniwy.</p><p>Zacznijmy od początku.</p><ol><li>Leonard Cohen — In My Secret Life</li></ol><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FNW7oNpzBSGc%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DNW7oNpzBSGc&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FNW7oNpzBSGc%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/89fe149929c2c454b2381aaa27603355/href">https://medium.com/media/89fe149929c2c454b2381aaa27603355/href</a></iframe><p>Znacie to uczucie, kiedy awansujecie w rodzinnej hierarchii poprzez zajęcie miejsca pasażera z przodu zamiast kisić się z rodzeństwem na tylnej kanapie kombiaka? Zajmujecie szlachetne miejsce zarezerwowane dla nawigatora i dystrybutora szamy kierowcy, którym najczęściej był ojciec. Kolejne kilometry pojawiają się pod szybkościomierzem, a wasza podróż powoli dobiega końca. Deszcz rozbija się o przednią szybę, a równomierna praca silnika już dawno ululała cały tył auta. Mnie też powoli wrzucała w objęcia Morfeusza. Czułem się bezpiecznie. I to właśnie z tym poczuciem bezpieczeństwa i zaufania kojarzy mi się ta piosenka. Ten gość siedzący obok mnie zawsze dowoził nas do celu.</p><p>2. Coma — Leszek Żukowski</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FB8yz5la6PG4%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DB8yz5la6PG4&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FB8yz5la6PG4%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/70bd23d70e64ebc9885bf4228658ddb2/href">https://medium.com/media/70bd23d70e64ebc9885bf4228658ddb2/href</a></iframe><p>O, i to jest odważne wyznanie! Jeśli miałbym streścić wspomnienia związane z tym trackiem w jednym słowie, to byłoby to słowo “relacja”. Taka wnosząca coś cieplejszego do dziwnego postrzegania świata przez nastolatka, poszerzająca horyzonty. Pierwsza ważna relacja wychodząca poza pojęcie przyjaźni. Mocne przeżycia, wzloty i upadki.</p><p>3. 2Pac — Changes</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FuS4CvCGFyqc%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DuS4CvCGFyqc&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FuS4CvCGFyqc%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/47b24384e4aa5d8586abd15ca89735e2/href">https://medium.com/media/47b24384e4aa5d8586abd15ca89735e2/href</a></iframe><p>Guru, wzór, przykład. Człowiek o dwóch naturach, względnie sprzecznych. Z jednej strony nie uznający kompromisów makiawelizm, z drugiej wrażliwy i pochylający się nad mniejszym. 2pac pokazał mi, że można marzyć i pomimo małego stażu na tej planecie mieć coś ważnego do powiedzenia. Zrobić dużo. Zmienić coś dla siebie i dla kogoś.<em> ‘But am I less holy, ’cause I choose to puff a blunt and drink a beer with my homies?’</em></p><p>4. Public Enemy — He Got Game</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FVj4WtyoSwwI%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DVj4WtyoSwwI&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FVj4WtyoSwwI%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/0aa7e63f3d70cc65ef8ee99067cda44e/href">https://medium.com/media/0aa7e63f3d70cc65ef8ee99067cda44e/href</a></iframe><p>Basket to zajawka na całe życie. Chłonęliśmy wtedy każdy film, każdą statystykę, znaliśmy na pamięć każdy skład do 15 lat wstecz. Czasem łapałem się na tym, że na wzmiankę o Jezusie myślałem właśnie o Rayu Allenie w He Got Game. Do tego całe dnie na boisku, kolejne pary porwanych butów i połamane kostki. Nie oszczędzaliśmy się. Miłość do gry wciąż jest obecna, jednak nie tak żywa i obustronna jak wtedy.</p><p>5. Wilcza Zamieć</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FaBlqiCwGA1U%3Ffeature%3Doembed&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DaBlqiCwGA1U&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FaBlqiCwGA1U%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b12bd98292a1f8105d23d8e5b83cc6b1/href">https://medium.com/media/b12bd98292a1f8105d23d8e5b83cc6b1/href</a></iframe><p>Ta piosenka to stopniowo zapisywana strona. Teraźniejszość.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d38c93f8efa0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dlaczego znów się rozczarowałem]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/dlaczego-zn%C3%B3w-si%C4%99-rozczarowa%C5%82em-18c9b5256913?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/18c9b5256913</guid>
            <category><![CDATA[rozwoj]]></category>
            <category><![CDATA[psychologia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Feb 2016 23:28:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-02-13T23:30:35.227Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Q7lqE9zJW15xS2_oWJNhAQ.jpeg" /></figure><p>Znasz to uczucie: idziesz na dobrze rozpromowany film, kontynuacja znanej, lubianej przez nas serii (Szybcy i Wściekli, Szklana Pułapka czy inny tasiemiec, wybierz sobie). Odliczasz dni do premierowego seansu. Bilety kupione, niekontrolowane napady niespokojnych nóg w kolejce do sali, aż w końcu siadasz w mało wygodnym kinowym fotelu (nie znalazłem jeszcze takiego, który by mnie zadowolił) z popcornem XXL i czterolitrową colą. Kochasz życie.</p><p>Czołówka i jazda, zaczyna się.</p><p>Dwie godziny później wyrzucasz resztki prażonej kukurydzy, dopijasz rozmrożone kostki lodu i z drętwym od soli językiem zjeżdżasz ruchomymi schodami w galerii handlowej. Grymas na twarzy może oznaczać tylko jedno: film nie przypadł ci za bardzo do gustu. Było dobrze, ale to nie to samo, co pierwsza czy druga część. Odgrzewany kotlet, te same patenty, nawet fabuła podobna. Bawiłeś/aś się źle. Co poszło nie tak?</p><p>Wróćmy na chwilę do czasu przed premierą.</p><p>Oczekiwania, bo o nich teraz, są niczym innym jak wykreowaną przez nas samych wizją przyszłości. Taką kolorową, do której chcemy sprowadzić rzeczywistość. Nie jest to złe — gdy chcemy kupić samochód to oczekujemy, że nie dostaniemy rzęcha, którego ni stąd ni zowąd zaczniemy przerabiać na żyletki. Czasami nasze oczekiwania okazują się zbyt wygórowane. Czekając na film tygodniami mamy co do niego oczekiwania — że będzie on dobry i nas zachwyci. Gdy jednak okazuje się inaczej pojawia się niezadowolenie i brak radości z seansu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eE9JZo4Li_V_YCXL94SR2g.jpeg" /></figure><p>To samo tyczy się oczekiwań wobec ludzi. Zakładamy że przyjaciel nie obrobi nam tyłka, matka nie napluje w niedzielny rosół, a dres z osiedlowej bramy może mieć władzę nad chwiejnym prawem własności jeszcze mojego telefonu. Te wizje są bardzo realne, a poziom naszych oczekiwań względem rzeczywistości jest bardzo wyrównany. Problem pojawia się wtedy, gdy nasze założenia okazują się błędne i niemożliwe do spełnienia.</p><p>Wracając zalany do domu kolejną noc z rzędu oczekując, że zostaniesz powitany jajecznicą na boczku z pomidorkami, a po przebudzeniu dziewczyna podsunie ci zimne, klinowe piwko wydaje się co najmniej naiwne. Jeśli bardzo uwierzysz w wizję takiego triumfalnego powrotu do domu to nieprzyjemnie się rozczarujesz. Bardzo zawiedziesz się również zakładając, że długo pozostanie twoją dziewczyną.</p><p>Nie miej więc pretensji, gdy oczekujesz zbyt wiele. Oszczędzi to wielu rozczarowań i roszczeń do nierealnych scenariuszy Tobie i postronnym. I filmy będą od razu jakieś lepsze, gdy przestaniesz oceniać je z góry.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=18c9b5256913" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dzieckopies, piesodziecko.]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/dzieckopies-piesodziecko-f7c09cbf525d?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f7c09cbf525d</guid>
            <category><![CDATA[dziecko]]></category>
            <category><![CDATA[rodzina]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Feb 2016 12:02:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-02-02T12:07:07.333Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gB20mtZDdonnPvvITxPoxw.jpeg" /></figure><p>Każdy z nas spotkał się z tym widokiem: Pani, trzydziestka, w kwiecie wieku, urodziwa. Obok pies Chihuahua (żeby było już bardzo stereotypowo). Pani podnosi psa i całuje go, jakby był jej największym skarbem na świecie. Następnie dołącza do nich Pan. Nie zwraca uwagi na sytuację. Oddalają się w kierunku centrum handlowego.</p><h4>Szczęśliwa rodzina — ja, ona i pies.</h4><p>Nie mam problemu z ludźmi posiadającymi psy rasy Chihuahua (w ogóle lubię psy). Problem pojawia się wtedy, gdy swojego psa traktujesz jak… własne dziecko. Czy to nie patologia?</p><p>Jesteś w związku. Szczęśliwym, prosperującym, macie plany na wspólną przyszłość. Być może chcecie mieć wspólne dzieci? Jest to jeden z powodów, dla którego ludzie łączą się w pary — żeby posiadać potomstwo.</p><p>Tu pojawia się problem. Zastępujemy sobie dzieci zwierzętami. Jak głupie by to nie było, przypomnij sobie ostatnie wydarzenie tego typu. Czy aby na pewno Pani traktowała swoje zwierzę jak powinna? Czy nie zapędziła się w tym substytucie uczuć macieżyńskich? Ta Pani nie potrzebuje już dziecka, a Pan, uśpiony szczęściem swojej wybranki, niczego nie zauważa.</p><h4>Emocjonalne naleśniki</h4><p>Zaczynamy traktować zwierzęta jak ludzi, pupili obdarzać podobnymi emocjami, jakie obdarzalibyśmy ewentualne potomstwo. Jest to bardzo wygodne. Mniejsza odpowiedzialność, stosunkowo mniej obowiązków i wiele innych — to tylko niektóre z zalet “zamiennika”. Brak oryginału jednak prowadzi tylko do iluzji spełnienia w tym kierunku.</p><p>Zupełnie jak smażenie naleśników. Zrobisz je bez jajek, wyjdą jakieś placki. Jednak czy są to ciągle naleśniki w pełnym tego słowa znaczeniu? Nie bardzo.</p><h4>Pewnie futra z norek nosi!</h4><p>Nie twierdzę, że nasi futrzaści przyjaciele nie odgrywają dużej roli w życiu oraz że nie powinniśmy o nich dbać. Walczmy przeciwko okrucieństwu, nie zadręczajmy ich, kochajmy. Kochajmy zwierzęta jak zwierzęta, a ludzi — jak ludzi. Nie zastępujmy jednych drugimi, bo do niczego to nie prowadzi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f7c09cbf525d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nic nie jest czarno-białe]]></title>
            <link>https://medium.com/@mateuszgawlinski/nic-nie-jest-czarno-bia%C5%82e-228e947d1a1?source=rss-4b59c6969758------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/228e947d1a1</guid>
            <category><![CDATA[komunikacja]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mateusz Gawliński]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Jan 2016 12:29:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-01-23T13:11:45.438Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dj0lvcu9FOVSuZ9SJEwqkA.jpeg" /></figure><p>Komunikacja miejska to wspaniały wynalazek. Stosunkowo małym kosztem masz szansę dostać się praktycznie wszędzie, gdzie tylko zapragniesz. Ot tak. Kupujesz bilet, zależnie od tego, jakiego potrzebujesz i jedziesz. Jeden na wszystko. Tramwaje, autobusy, kolejki, metro, wszystko. Gdy posiadasz już ten magiczny kartonik jesteś wręcz zapraszany/na do udziału w tym pięknym akcie sztuki zwanej miejskim życiem. Nie jesteś jednak sam. Towarzyszą Ci inni aktorzy.</p><p>I właśnie o tych innych aktorach jest teraz mowa. Są oni różni. Właściwie to nie ma większej mieszanki osobowości, kultur, styli i upodobań niż w ogólnoświatowych odpowiednikach warszawskiego ZTM. Jednak w tym gąszczu znajdujesz czasami ten jeden, z góry znienawidzony typ miejskiego wędrowca. A jest nim żul. Żul, bej, jakkolwiek go nazwiesz, każdy ma swoje ulubione określenie.</p><p>Wiesz, kim on jest. Nie wiesz jednak, co przeszedł, żeby znaleźć się w tym jakże smutnym punkcie swojego życia. Wódeczka i tanie wino nie pozwoliły odnaleźć się po przemianach ustrojowych po 1989? A może to jego świadomy wybór? Jako relikt lat ’60 nie posiada niczego poza zamiłowaniem do kolorowych VW Ogórków i dziwnych karteczek nasączonych LSD, jednocześnie wybierając odrzucenie? Nie wiesz tego.</p><p>Ja nie wiedziałem zaś jeszcze czegoś. Nie wiedziałem, dlaczego jeden z tej grupy pasażerów tak bardzo przeszkadza mojemu kompanowi podziemnej podróży. Piątkowa noc, jest jeszcze w miarę wcześnie. Ja: słuchawki, przerzucona przez ramię torba i połówka w krwiobiegu zrobiona w drodze do domu na spółę z przyjacielem. Charakteryzujący mnie boski miszmasz zmęczenia mięśni i głowy pozwala na wyciszenie. Niedługo. Dwa rzędy dalej słyszę szarpaninę wyżej wspomnianej dwójki. Na razie jest spokojnie, jednak sytuacja nabiera tempa. „Ratuj gościa, stary”- ruszyłem w stronę łysej glacy odbijającej mętne światło metrowych żarówek i wykrzykującego co jakiś czas skromne „wypierdalaj” w kierunku Pana Beja. Dwa kroki i stoję…</p><p>Kolejna stacja i Włodzimierz Żulowski wylatuje z hukiem na peron. Usiadłem rząd bliżej tłumiąc wewnętrzną walkę z odorem i widokiem stanu, w jakim znajdował się ów niedoszły pasażer. Wcale nie dziwię się dżentelmenowi w ortodoksyjnym ortalionie. Przy gościu nie dało się wysiedzieć. Wizja spędzenia z nim dodatkowych 10 minut rzeczywiście mogła przyprawić o zwrot niedawno skonsumowanej zakąski.</p><p>W mojej głowie pojawiły się wątpliwości. Raz, że od razu oceniłem tego łysego Pana. Dwa, że nie powstrzymałem jego niedrogich adidasów przed wykopaniem Włodka. Trzy — czy ja sam nie zrobiłbym tak samo, jak współpasażer Seba. Pewnie nie. Jednak nic w tej sytuacji nie było czarne i białe, jak sobie założyłem. W tym tym spodnie menela. Te były ciemnobrązowe.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=228e947d1a1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>