<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Maurits de Bruijn on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Maurits de Bruijn on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn?source=rss-736322570ff6------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*dkjuWvSuIRePpDA3.jpg</url>
            <title>Stories by Maurits de Bruijn on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn?source=rss-736322570ff6------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 02:19:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mauritsdebruijn/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Op een moment dat het best goed met me gaat]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/op-een-moment-dat-het-best-goed-met-me-gaat-7a6690b9ff8e?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7a6690b9ff8e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Nov 2021 11:26:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-11-01T11:26:19.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik blink niet uit in het sluiten van nieuwe vriendschappen. Zo vind ik het bijvoorbeeld moeilijker dan hoofdrekenen, ik vind het moeilijker dan het schrijven van een boek, het bereiden van een maaltijd in een tajine, ik vind het moeilijker dan de meeste dingen.</p><p>Vriendschap sluiten is een magisch, onnavolgbaar proces, een golf die jou en de persoon die tot voor kort nog een vreemde of een kennis was, doen loskomen van het zand, om even verderop weer neer te dalen. En dat verderop is: het domein van de vriendschap. Het lijkt heel erg op dat stukje waar jullie eerder stonden, maar het gezicht van die ander is ineens als een GIFje dat je zo vaak hebt gezien dat je alle frames kent. Diens lichaamsgeur is je even vertrouwd geworden als het parfum van je moeder, je bent gaan leren houden van diens eigenaardigheden, je bent gaan houden van jullie discussies, je kent elkaars familie, moedervlekken, elkaars kwetsbaarheden en onzekerheden.<br> <br> Als je eenmaal samen in het domein der vriendschap bent beland, lijkt het alsof je voorgoed bent beschermd tegen het uiteenvallen van de twee-eenheid die jullie inmiddels vormen, alsof je nooit meer <em>geen</em> vrienden zult zijn. Maar dat, weten we allemaal, is niet zo. <br> Het gaat vaak genoeg mis. <br> En op dat misgaan volgen periodes van rouw, jaren van ’s nachts wakker liggen, gedachten van zelftwijfel en zelfminachting die niet meer te doven lijken, een deuk in het zelfvertrouwen, een gat in je balboekje, een pijnlijk whatsappscherm waar je niet naar terug kunt keren zonder pijn in je maag te ontwikkelen.</p><p>Ik heb er behoorlijk wat van die periodes op zitten. Op weke momenten schrik ik nog weleens op, mijn gedachten teruggeworpen op een vriend of vriendin die ooit bij me hoorde, en daarna het allesoverheersende gevoel dat de breuk helemaal en volledig aan mij te wijten is. Wat me dus wel gezond leek, was om op een minder week moment een resumé te maken. Ja, op een moment dat het eigenlijk best goed met me gaat. Nu, dus. Vandaar, hier een overzicht van de ketting van vriendschapsverdriet die ik inmiddels aan elkaar heb geregen, opdat ik de kralen leer te koesteren of juist voorgoed weet los te laten.<br> <br> Vriend 1. — Mijn beste vriendin van de basisschool rook naar mandarijnen. Er waren dagen waarop die geur me beviel en dagen waarop ik vond dat ze stonk. Ze was voorzichtig, op het bangige af, maar als ze bij mij was, was ze dat niet. Ik werd een surrogaatkind van haar ouders, ik hield van haar zussen, sliep weekenden lang op de overloop van hun smalle, oude huis. <br> Toen ze dat smalle, oude huis voor een nieuwbouwappartement in een bloemkoolwijk verruilde, naar een heel andere middelbare school dan ik ging, geloviger bleek dan ze zich als kind ooit had voorgedaan, en toen keer op keer bleek dat ze zichzelf buiten het leven plaatste, niet eens als toeschouwer maar als jurylid van de anderen, zij die zich wel schuldig maakten aan <em>leven</em>, verdween er iets bij mij. <br> De genegenheid die ik voor haar had gevoeld, bleek te kunnen slijten. Het gevoel dat zij een thuis voor me was, bleek te kunnen verdampen, precies als de geur van mandarijnen.<br> <br> Vriend 2. — Hij, niet ik, had besloten dat we vrienden zouden worden, en daarmee was alles dat op die eerste avond volgde in zekere zin zijn schuld. Hij heette Philip en had indrukwekkende krullen. Philip haalde me zo’n drie keer per week op in de Jaguar van zijn vader. Dat deed hij zo vaak dat ik me begon af te vragen of zijn vader wel een sociaal leven had, of zijn vader niet tegen Philip in durfde te gaan en uiteindelijk: of zijn vader wel bestond. In die auto stond altijd jazz op, zonder jazz leek dat ding niet te kunnen rijden. Philip haalde me op en bracht ons naar een straat vol café’s waar we ons welkom voelden, of deden alsof. <br> Het was in zo’n café dat Philip tegen me begon te schreeuwen. Ik had, zo bleek, een ongeschreven regel gebroken door vriendschap te sluiten met een van zijn aartsvijanden, en dat was onvergeeflijk. Ik was iemand, schreeuwde de jongen met de Jaguar, die naar boven likte en naar beneden trapte. Die uitdrukking kende ik nog niet.<br> Jaren nadat hij tegen me schreeuwde, fietste ik door een straat waar het die dag, en ik geloof op de meeste dagen, hard waaide. Naast me sloop een geluidloze Jaguar, het passagiersraampje werd als in een maffiafilm naar beneden geschoven. De voormalige vriend groette me, Philip maakte een praatje met me. Zijn krullen waren niet meer zo indrukwekkend, zag ik. Hij kletste met me alsof er niets was gebeurd. En ik ging er volledig in mee.<br> <br> Vriend 3. — Ibiza, begin jaren nul. Natuurlijk niet de periode waarin het eiland nog onbevlekt was, maar ook nog niet de periode waarin het eiland fungeerde als de achtertuin van Nederland. Of misschien ook wel. Ik was negentien, wat wist ik?<br> <br> Omdat ik nooit een relatie had die lang genoeg duurde om gezamenlijk trips en reisjes te plannen, nam ik mijn nieuwe beste vriend mee op familievakantie. Ik was voorbijgegaan aan de mogelijkheid dat mijn broers een hekel aan hem zouden hebben, en ik had al helemaal geen rekening gehouden met een scenario waarin mijn ouders hem niet zouden mogen, maar zo was het. Het gezin waar ik aan toebehoorde, haatte mijn nieuwe beste vriend.<br> De nieuwe beste vriend zocht steun, die kreeg hij van me, hij mocht bij me uithuilen, maar dat was niet genoeg. Hij zocht meer dan dat, hij zocht mijn loyaliteit. Hij wilde dat ik hem zou verdedigen als hij nog een volgende veeg uit de pan te verwerken zou krijgen. En dat kon ik de nieuwe beste vriend niet geven. Want er was iets in gang gezet dat ik niet kon omkeren: Met elke vakantiedag die zich aan de voorgaande vastreeg, begon ik mijn nieuwe beste vriend steeds meer te zien door de ogen van mijn broers, door de ogen van mijn ouders, door de ogen van het gezin waar ik aan toebehoorde en ik kon het niet meer niet zien.</p><p>Vriend 4. — Mijn dertigste verjaardag vierde ik op een binnenplaats. Zonder goed te weten waarom, kocht ik witte ballonnen en witte slingers. Mijn toenmalige schoonmoeder maakte satéetjes. Ze was Indisch, ik denk dat dat de reden was dat niemand haar durfde te vertellen dat haar saté droog en smakeloos was.</p><p>Ondanks de kwaliteit van het eten werd het een goed feest, een echt feest, waar werd gedanst, waar mensen van nuchtere mensen tot beesten transformeerden, van kennissen in vrienden veranderden, waar ze dingen deden die de volgende ochtend spijt in hen deed opwellen. Het was een goed, misschien wel onvergetelijk feest, maar er was één iemand die ontbrak, één iemand wiens afwezigheid die dag een aantal keer voor een steek in mijn zij zorgde: een twee meter lange Duitser die zich binnen korte tijd van me had losgeweekt, zich ineens te goed voor mij en voor onze vriendschap voelde, van wie ik ineens niet meer mocht verwachten dat hij zou komen opdraven op mijn feestje, ook al hingen er witte ballonnen en ook al was er saté. Hij had me die dag niet eens gefeliciteerd.</p><p>Vriend 5. — We zagen elkaar in het café waar zij graag kwam. Heel Amsterdam kwam er graag in die tijd, en heel Amsterdam dronk er muntthee. Net als zij. Eerst dronk ze muntthee omdat ze het lekker vond, die avond dronk ze het omdat ze borstvoeding gaf.</p><p>‘Weet je,’ zei ze, ‘zo’n kind doet dus van alles met je. Het verandert je blik op zo ongeveer alles en iedereen. Maar wat ik niet wist is dat het zoveel helderheid verschaft. Één van de dingen die ik dus nu veel helderder zie is: met wie ik wel en met wie ik geen tijd wil doorbrengen. Het gaat me echt alleen nog maar om de mensen die er toedoen, weet je?’ <br> Dat zei ze, en ik knikte, al had ik geen idee waar ze het over had, en wist ik al helemaal niet dat ik binnen korte tijd zou komen te vallen onder de mensen met wie ze geen tijd meer wilde doorbrengen. Ach, misschien wist zij dat zelf die avond ook nog niet.</p><p><em>Dit verhaal schreef ik naar aanleiding van de film ‘Marlon Brando’ in opdracht van SLAA, Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam. Ik las het na vertoning van de film voor op het Brainwash Festival, op 30 oktober 2021.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7a6690b9ff8e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mijn moeder was een geheim]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/mijn-moeder-was-een-geheim-a6782b6310f3?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6782b6310f3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 05 May 2019 09:19:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-05-06T18:32:47.910Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Op bevrijdingsdag 2017 las ik deze tekst voor op het Museumplein in Amsterdam, in opdracht van SLAA (Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam), onder begeleiding van muziek van Clean Pete.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*297CSEbF1YFdYmt8qoxzWw.jpeg" /></figure><p>Ik zat in de brugklas. De docent Nederlands hield een oud exemplaar van Het gouden ei in de lucht en gaf ons de opdracht het te lezen. Maar toen ik in de brugklas zat wilde ik liever dagenlang voor de televisie zitten, alsof het blauwe licht dat van het scherm afstraalde me ergens van zou genezen. En dus las ik Het gouden ei niet. En ik zou dat ook nooit doen. <br> Een paar weken later greep de docent naar de ronde televisie die in een hoek van het lokaal aan een beugel hing, zoals ook televisies in ziekenhuizen aan beugels hangen. Hij drukte op een knop. Iedereen moest met zijn ogen knijpen om te zien wat er op de kleine televisie gebeurde, omdat het zonlicht dat door het zonnescherm scheen alles een feloranje gloed gaf. We keken naar een amateuristische verfilming van het boek dat ik niet had gelezen.<br> Wat er in die film gebeurde was het meest enge dat ik tot dan toe had gezien, op die keer na dat ik per ongeluk The silence of the lambs had gekeken. Op het moment dat ik met samengeknepen ogen zag hoe de hoofdpersoon van de film levend werd begraven en hij de kist waarin hij zich bevond verlichtte met de vlam van zijn aansteker, keek ik de klas rond. Ik zag de zesentwintig gezichten van de jongens en meisjes die ademloos zaten te kijken en ik dacht aan de zesentwintig keer dat zij in gedachten levend werden begraven, omdat de man die de televisie bediende hen ertoe gedwongen had. Het was alsof er op dat moment iets in de hoofden van die jongens en meisjes brak, maar dat was natuurlijk al tijdens het lezen uit elkaar gebarsten. <br> <br> *</p><p>Tien jaar geleden keek ik naar een film over een man die door een beroerte bijna volledig verlamd was geraakt. De enige delen van zijn lichaam die hij in staat was te bewegen waren zijn ogen, zijn wimpers en zijn oogleden. <br> Ik schonk weinig aandacht aan de film en dacht aan hoe we allemaal gevangen zitten in onze lichamen en hoe daarbinnen de longen gevangen zitten in onze ribbenkast, het nog niet verteerde eten in onze maag, het vocht in onze blaas, het bloed in ons hart en dat bloed, dat wil eruit, daarom bonst het iedere seconde op de wanden van dat hart, want het bloed is ongeduldig en kwaad. Dat bloed van ons is pisnijdig. <br> Die film over die man die een beroerte kreeg, keek ik met mijn toenmalige vriendje, een jongen die in bijna alles op me leek. Alleen zijn ogen, zijn wimpers en zijn oogleden waren anders dan die van mij. Nadat ik het had uitgemaakt vroeg een vriendin me waarom ik de tweelingrelatie had verbroken. ‘Ik heb mezelf al,’ zei ik tegen haar. De opmerking werd opgevolgd door een kleine, maar trefzekere knipoog. <br> <br> *</p><p>Ik was jong. Jonger dan de meeste mensen toentertijd waren. Ik lag op mijn buik op een matras dat onder het overtrek gymzaalgroen was. Daar wachtte ik iedere avond tot mijn vader naast mijn hoogslaper kwam staan, het dekbed pakte en over me heen gooide zoals je de restanten van een maaltijd bedekt met een servet. Daarna pakte mijn vader de linkerbovenpunt van de deken en stak het tussen de gymzaalgroene matras en het grenen geraamte van de hoogslaper. Datzelfde deed mijn vader bij de rechterbovenhoek, de rechterbenedenhoek en de linkerbenedenhoek van het dekbed, tot ik ingezwachteld was als een verstuikte enkel, vacuüm verpakt als een vis die in het koelvak van de supermarkt ligt. <br> Zodra ik was ingepakt, gaf hij me een kus op mijn wang en liet de deur op een kier staan zodat er een streep licht op het tapijt viel. Dan wachtte ik tot het silhouet van mijn vader uit die streep was verdwenen en wrikte mezelf los door heen en weer te schudden, steeds harder, tot de punten tussen het grenen en de matras vandaan schoten en ik weer vrij was. <br> Het was alsof ik gehoor gaf aan een oude angst, een angst waar ik zelf niet oud genoeg voor was.<br> <br> *</p><p>Een week geleden ging ik naar een tentoonstelling omdat de titel ervan me aanstond en omdat ik even geen zin had om met mezelf bezig te zijn. Ik drukte op een bel en werd naar binnen gezoemd. Ik besteeg een trap met dikke vloerbedekking. Ik hing mijn jas op, ik betaalde. De vrouw achter de balie had geen wisselgeld, dus liep ik weer naar mijn jas om een euro te zoeken. Ik vond de euro, liep trots terug naar de vrouw, maar ze zei niet eens dankjewel. <br> De tentoonstellingsruimte hing vol met doeken en tekeningen. <br> Mijn gympen piepten op de parketvloer. Om niet te hoeven lopen, zette ik een koptelefoon op die aan een televisiescherm hing. In de weerspiegeling van het scherm zag ik de gladde, houten vloer. Daarachter werd een plattegrond vertoond van een supermarkt. <br> De man die de film had ingesproken vertelde over de winkel van zijn ouders en hoe er achter die winkel nóg een winkel zat en achter die twee winkels bevond zich een kamer, en in die kamer lag een matras en dat matras was altijd opgemaakt voor het geval er bommen zouden vallen en de familie niet de eerste winkel maar de tweede winkel zou gebruiken en niet de bedden waar ze normaal gesproken op sliepen maar dat ene bed dat altijd was opgemaakt. Hij vertelde over zijn oom en hoe ook die oom in de schuilkamer terecht zou kunnen. En zijn neefje en zijn nichtje.<br> Ik deed de koptelefoon af en ik schaamde me. Even was ik bang dat ik iets geks zou doen.<br> Die avond bakte ik een ei dat op zijn kop viel toen ik het op mijn bord gooide en ik zag hoe het eigeel tegen de wanden van de dooier klopte tot het eruit stroomde. <br> De volgende dag ging ik nog eens naar de tentoonstelling waarvan de titel me aanstond. Ik stopte gepast geld in mijn jaszak voor ik van huis ging. Ik groette de vrouw achter de balie niet en zette de koptelefoon op, tot ik hem weer afzette en me weer schaamde. <br> Ik zou dat nog drie dagen herhalen, tot mijn kleingeld op was. <br> <br> *</p><p>Ik zat met mijn moeder aan tafel. De woonkamer van mijn ouders echode. Ze at druiven. Mijn moeder eet bijna altijd iets. ‘Potverdorie,’ zei ze. ‘Deze is veel te hard.’ Ze liep naar de prullenbak en spuugde. <br> ‘Ik weet er eigenlijk heel weinig van,’ zei ze. ‘Misschien laat je dat niet toe. Als kind. Ik heb ergens eens een foto gezien,’ zei mijn moeder, ‘en op die foto ben ik een soort van twee jaar oud. Ik houd op die foto de hand vast van mijn moeder, niet dat ik haar ooit mama heb genoemd. En mijn andere hand steek ik in de lucht,’ zei mijn moeder. ‘Ik zoek de lucht op, omdat ik blij ben dat ik buiten ben. Ik was eerder weleens buiten geweest. In de box, die stond in het zonlicht in de tuin. En toen liep er iemand langs en zei, <em>dat is een Joods kind</em>. Toen ging de box weer naar binnen.’ <br> ‘Weet je wat bevrijdt?,’ zei mijn moeder, terwijl ze nog een druif in haar mond stopte. ‘Zeggen dat ik een oorlogsslachtoffer ben.’<br> ‘Waarom dan?,’ vroeg ik.<br> ‘Misschien zodat ze me begrijpen als ik iets geks doe.’<br> ‘Maar je doet toch nooit iets geks,’ zei ik.<br> ‘Natuurlijk wel,’ zei mijn moeder. ‘Mensen begrijpen me niet. Maar goed, iedereen heeft zijn eigen verdriet,’ zei ze. ‘Daar kan niemand anders bij.’ <br> Het was alsof er op dat moment iets brak, stuksloeg op de vloer, maar het was natuurlijk al veel eerder uit elkaar gebarsten. Meer dan zeventig jaar geleden. In een huis waar mijn moeder niet was geboren. Waar ze in een ruimte naast de trap werd gestopt en een man die ze nooit papa heeft genoemd haar toestopte en haar vertelde dat ze niet meer dan haar ogen, haar wimpers en haar oogleden mocht bewegen, terwijl het nijdige bloed binnenin dat babylichaam klopte op de wanden van het kleine hart, omdat het zich kenbaar wilde maken. Maar mijn moeder was een geheim en moest een geheim blijven. <br> De man die ze nooit papa noemde en de vrouw die ze nooit mama noemde waren vreemden die zich over haar ontfermden, ze zorgden voor haar door haar weg te stoppen, over haar te zwijgen, door haar als een sleutel in te slikken. Niemand wist hoe oud ze was, de baby die mijn moeder zou worden, niemand wist hoe ze heette. En als er iemand op bezoek kwam, werd ze levend begraven.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6782b6310f3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kunstenaar in de st]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/kunstenaar-in-de-st-b29737957c3f?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b29737957c3f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Oct 2018 09:37:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-22T09:37:14.709Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Kunstenaar in de stad</h3><p>Wanneer we praten over wonen in de stad, praten we over levensgeluk. Steden zijn er om gelukkig in te zijn, of op zijn minst tevreden. En tevredenheid, weten we, benadert de mens relatief. Geluk is een constante vergelijking met de buren. <br> <br> We bestellen een kop koffie en we zien het glas op het tafeltje naast ons. We zien dat het geen glas is maar een jampot, en dat er op die jampot een bol ijs ligt, besprenkeld met discodip en doorboord door uit deeg opgemaakte sigaren. <br> In een stad voltrekt dit mechanisme van overtroeven zich vaker en genadelozer dan waar dan ook. Iedereen flirt met overvloed, met gevulde macarons, oversized zonnebrillen, met de hitte, met Libanese pannenkoeken. <br> En zo raken de straten zwaar van een misselijkmakend zoete geur, de geur van afgunst.<br> <br> Mijn vader is een lieve man die me soms dwingt tot het maken van plotselinge beslissingen. Terwijl ik door de stroperige geur beweeg die zo kenmerkend is geworden voor Amsterdam, belt hij me op. Mijn vader zegt: Je moet een huis kopen.<br> <br> In het kantoorgebouw van de hypotheekbemiddelaar klettert een waterval die wordt omlijst door granieten blokken en chromen relingen. Buiten het gebouw zindert de hitte.<br> De hypotheekbemiddelaar zegt: Als je komt te overlijden is dat heel zielig voor je, maar voor je hypotheek maakt het niks uit. <br> <br> De aankoopmakelaar heeft grote wallen onder haar ogen en scheuren in haar spijkerbroek. Het lijkt erop dat ze in een winkel heeft moeten vechten om het kledingstuk te bemachtigen en de stof tijdens het duwen en trekken is beschadigd.<br> De aankoopmakelaar zegt: Je moet meer bezichtigingen inplannen. <br> Ik zeg: Maar het is zo heet. In deze stad is het sinds korte tijd zo ontzettend heet.<br> <br> De verkoopmakelaar heeft een licht, keurig gezicht dat heel gematigd zweet.<br> De verkoopmakelaar zegt: Vind je het goed als ik niet mee ga naar de zolder? Hij blijft tegen het kookeiland staan. Ik realiseer me dat ik helemaal niet van kookeilanden hou. <br> <br> <br> Mijn vrienden zijn oververmoeid, vullen zichzelf met suiker en water, suiker en water.<br> Mijn vrienden vragen: Ben je rijk?<br> Ik zeg: Nee, ik geloof het niet.<br> <br> De UBS Global Real Estate Bubble Index is een ranglijst van dolgedraaide huizenmarkten en wijst aan welke stad als eerste zal barsten. <br> De UBS Global Real Estate Bubble Index zegt: Pang! Amsterdam staat op de achtste plek en betreedt daarmee de gevarenzone. <br> <br> In het eerste jaar van de kunstacademie zat ik met dertig andere, hongerige gezichten in een verduisterd klaslokaal. We keken naar Playtime van Jacques Tatit en het bekijken van die film was een belofte: niet deze uniformiteit, niet deze nachtmerrie. Wij, wij zullen alle dertig de uitzondering vormen. <br> <br> Ik kijk om me heen, ik zie een terras, een enorme woonboot, de trilling van lucht boven het asfalt, een Range Rover, ik zie de gevarenzone, hoe alles roze en heet is, op knappen staat. <br> <br> De hypotheekbemiddelaar belt. Hij zegt: Je hebt het geld niet. Je hebt het gewoonweg niet. Je doet mee aan een wedstrijd waarin je geen plek hebt. Je bent afgetroefd. Je staat buitenspel.<br> <br> Ik loop richting het terras en hoop op een versierde koffie, misschien zelfs een macaron.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b29737957c3f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[In tranen]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/in-tranen-4cc8b48d5254?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4cc8b48d5254</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Aug 2018 10:53:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-15T10:53:50.070Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>We beleefden bijna iedere uit de hand gelopen avond met z’n vieren. We aten, dronken, schreeuwden, dronken meer. We voorspelden elkaars toekomst, stonden op van onze stoel en spraken een bruiloftspeech uit voor een aanstaand echtpaar dat elkaar nog moest ontmoeten. We waren een viereenheid zoals die in televisieseries bestaan: een neurotische advocate, een dolende levensgenieter, een spirituele filosofe en ondergetekende. <br> We waren 18 jaar oud, we werden twintigers. Van een eindeloze reeks gedroomde scenario’s die maar geen werkelijkheid wilden worden, veranderden onze levens in een opeenvolging van ingewikkelde vragen. Nu zijn we dertigers, hebben een aantal van die vragen beantwoordt, een paar bleken al van een antwoord voorzien voordat we ook maar iets hadden kunnen zeggen, en een nog groter aantal vragen hebben we maar voor ons uitgeschoven. Het is de zomer van 2017 en een kwart van ons gaat trouwen. Inderdaad: de neurotische advocate.<br> In een klein Italiaans dorp aan de Adriatische kust trouwt ze een man waar we alle vier zeer tevreden over zijn. Het is minder heet dan mijn vriend en ik hadden gehoopt, maar nog steeds heter dan in Nederland. <br> Alles gaat zoals het hoort. We zitten in een binnentuin op stoelen die zojuist lijken te zijn goud geverfd. Zelfs de katers die sommigen gasten na het strandfeest van gisteravond moeten zien te verwerken kloppen. Ik huil al wanneer ik haar in de verte zie staan, nog voor ze dat kenmerkende trage tempo inzet waarop een bruid hoort te lopen.<br> De jurk klopt, de manier waarop de sleep van die jurk wordt vastgehouden ook, net als de complimenten die iedereen erover deelt, vooralsnog aan elkaar en niet aan de bruid, want zij moet aan de arm van haar vader naar het altaar lopen en ook dat klopt. De speech van ‘zijn’ broer wordt op precies het juiste moment gestaakt vanwege een brok in de keel. Achter talloze zonnebrillen wellen tranen op. <br> Die avond zijn de vlekken op de sleep perfect, zo ook de onhandige manier waarop mijn vriend met de bruid danst, het bankje waarop ‘haar’ ouders alles gadeslaan en de sigaretten die we uit nostalgie gedrieën roken. Met z’n drieën en niet met z’n vieren, omdat de spirituele filosofe tijdens dit tweedaagse feest van Bijbelse proporties mist. Er was een vrijgezellenfeest, er was ruzie, er was een Italiaans bed dat onbeslapen bleef. <br> Ik heb altijd gedacht dat vriendschap langer standhoudt dan liefde. Dat de luidruchtige avonden die we met z’n vieren deelden een relatie zouden smeden die weerbarstiger was dan een verliefdheid. Maar wat blijkt is dat vriendschap soms meer op liefde lijkt dan ik zou willen.<br> Ook wij hadden elkaar versierd, en ooit de stap gezet om op date te gaan, vervolgens het ongemak van ons af te drinken en elkaar te veroveren met sterke verhalen. En net als een relatie bleek onze vriendschap in staat scheuren op te lopen, uit elkaar te klappen, in tranen te eindigen. Met zo’n knagend gevoel van onbegrip dat nog lang nazingt. <br>Sommigen noemen het liefdesverdriet.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4cc8b48d5254" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Orlando]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/orlando-b35023deb8f7?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b35023deb8f7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Mar 2018 11:41:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-02T08:23:45.768Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik draaide mijn computerscherm naar mijn moeder toe zodat ze zijn foto kon zien. ‘Hij heeft een lief gezicht,’ zei ze. ‘Een lief, mooi gezicht.’ <br>Dat vond ik ook. <br>Dat vonden ook de mannen die zijn foto’s op Grindr zagen. <br>Dat vinden ook alle jongens en meisjes die zijn foto in de krant of op sociale media voorbij zien komen. Allemaal vinden ze zijn zachte blik, zijn gele bandana. We zien onszelf, we zien onze vrienden. We sluiten onze ogen en gaan terug naar de gevaarlijk situaties die we opzochten toen we zelf zeventien waren. Of twintig. Of gisteren nog. <br> We namen die situaties voor lief omdat we op zoek waren naar een lijf dat het onze zou begeren. Een lijf dat we op een app hadden gevonden, verscholen tussen andere torso’s in vierkanten raampjes. Lichamen waar we genoegen mee zouden nemen totdat er meer zou komen. Niet alleen een lijf maar ook een stem, een gebaar, een hoofd dat ons ‘s ochtends zou kussen, een been dat naast het onze zou blijven liggen.<br> Tot die tijd dansten we met de anoniemen. In de schemer, in parken, vreemde woonkamers. Op slecht verlichte plekken, waar we ons afvroegen hoe lang het nog zou duren voordat iemand een hand op onze schouder zou leggen om ons er vandaan te halen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b35023deb8f7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[A society of objects]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/a-society-of-objects-136ff9364d98?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/136ff9364d98</guid>
            <category><![CDATA[short-story]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 22 Dec 2017 10:58:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-22T10:58:59.610Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I used to live in a very small apartment. I shared it with my boyfriend at the time, who was tall and kind. Our building was located on a crowded city street. Trams rattled along it, as did hundreds of cars and bicycles. I wasn’t particularly happy in that space. The relationship with the tall and kind man wasn’t very satisfying either.<br> <br> The house was simply too full. It was populated by stacks of novels, the floor covered in second-hand rugs. Stuffed animals everywhere: a fox, ready to attack the coffee table. Two ducks, guarding the bathroom door. A flock of colourful birds, staring out of the window. From the walls, family photos stared at me, neatly framed, crookedly hung. Dozens of plants, hundreds of leaves, each of them suffocated by a thick layer of dust. <br> <br> And those were just the things that were on show. Every cabinet, suitcase, box and closet was filled to the brim. Once opened, most of these containers were impossible to close. <br> <br> All of the belongings that were scattered over the studio apartment were his, not mine. When I moved in, a year after my boyfriend had, he told me I could put up anything I wanted. I could add my books to his; place my plants alongside his dusty ones; hang my family photos next to those of his own relatives. As if everything could melt together to make one large, extended, colourful family, anticipating the one we might create together one day.<br> I couldn’t do it. The last thing I wanted to do was add to the clutter, pile onto the mess. My boxes remained unopened, stood in my parents’ basement for months on end. <br> After three years of sharing the crammed and overstuffed apartment, the tall and kind man and I broke up. I blame our breakup on the overabundance of objects, on how, much like the plants we used to live with, I felt completely smothered, had no room to breathe. <br> <br> When I was young, a child let’s say, my relationship to objects was serious and committed. A gathering of stuffed toys populated my bed: a panda, a dinosaur, several dogs and a rabbit. My shelves were home to a neatly arranged array of crayons, notebooks, post-it’s, sticky tape and erasers.<br> <br> <br> <br> <br> I was quite a solitary child. Didn’t have a whole lot of friends. I was neither outspoken nor social and I barely engaged with the children that sat next to me in school, the members of my family, passersby in the street, or anyone else, for that matter. I was far more engaged with objects. <br> <br> My post-its, in their ridiculously bright colours, so neat and handy, so full of potential, provided me with me a sense of accomplishment, even though I would never use them. The toy dogs that stood on my bedsheets, with their fuzzy paws and plastic eyes, they provided comfort, served as a mute replacement for my family members. The bed, with it’s yellowish wood, smartly built desk that fitted so perfectly beneath the frame, that bed was adult and therefore I had to be. <br> These object were, you could say, the pillars of my existence. I was incredibly materialistic, but I like to think there was nothing wrong with being as object-oriented as I was back then. <br> <br> Reminiscing about that time of my life, I realise that whatever took place in my childhood bedroom, whatever relationship I maintained with the objects I had managed to assemble at such a young age, all of it was me practising for later, for a time when I would engage with more than just things. It was me learning how to engage with others. <br> <br> The things around me served as a society of objects that I had to get to know, talk to, cater to, say no to, love, reject, embrace, dismiss; a society that was above all impossible to ignore, in the same way that I was unable to ignore my tall, sweet boyfriend’s lifetime collection of items and their demands, over twenty years later. <br> Each object that we welcome into our lives has a character, a certain voice, a presence; is a being, part of a family, has demands, thrives in certain conditions, would whither away in others. Some of us, like me and my ex-boyfriend, take the job of owning objects, of taking care of them, of listening to and obeying their demands, more seriously than others.</p><p>Looking after my belongings at such a young age propelled a mechanism of emancipation, of my first steps into adulthood. My things made me an owner, a caretaker, a father and mother all in one. <br> <br> But our belongings don’t just provide us with strength. They also confront us with a certain vulnerability. <br> <br> What struck me when I first visited his home was how vulnerable and incredibly open my boyfriend had made himself, by allowing me to get so close to all of his belongings. They were, above all, a peek into his inner life, his fascinations, his taste, and his cultural background. The items he collected were proof of the time in which he lived, and the time in which he would have preferred to live.<br> Even though my then boyfriend wasn’t very talkative, the objects in his apartment spoke as loudly as they had done when I was just a child, still afraid to engage with anyone that didn’t live within the walls of my bedroom.<br> Whether we want to or not, when we show our possessions we create a self-portrait of sorts. And like every self-portrait, it usually reveals more than the self would like to show.<br> <br> Think of the classic movie scene: Man meets woman by bumping into her in the street. <br> She loses her balance, maybe spills some coffee over her white blouse. And most importantly, as the man and woman bump into each other, he or she drops his or her bag. <br> His or her belongings end up scattered all over the sidewalk. <br> She looks at her lipstick, her wallet, her nail polish, her very feminine belongings. He gathers his papers, notes or contracts, things that seem to be very important but are now wrinkled and dirty.<br> She feels embarrassed, exposed. He is slightly annoyed.<br> When she looks up her eyes meet the eyes of the man she just bumped into and in those eyes she doesn’t find rejection or even annoyance, she suddenly finds a loving, tender gaze. <br> He acknowledges her belongings that are spread out over the sidewalk, he holds his wrinkled papers in the air, a gesture that is supposed to be funny. He admires the items she was safely guarding in her purse and are now so rudely exposed, and therefore he accepts her. The man gently helps her retrieve her things, he makes a silly joke that makes the woman smile, BOOM: the beginning of a love affair.<br> Today, you are that man, you are that woman. You have bumped into someone in the street. And he or she is no longer a stranger, now that you admire his or her most private belongings. <br> And just by watching, you share temporary custody over these items, these assembled families that seem to have somehow found each other. For now, you are their father, their mother. And you realize; you’ve never wanted anything more.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=136ff9364d98" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[We zijn allemaal schrijver]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/we-zijn-allemaal-schrijver-20c22fcd1578?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/20c22fcd1578</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Nov 2017 14:05:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-02T14:08:11.193Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>De vrouw draagt een zwembadblauw overhemd met zakken op de borst. Eén zakje boven haar ene borst, één zakje boven de andere. Ze heeft stil gezeten, de hand van haar vriendin vastgehouden terwijl ik voorlas. Ze deed dat ook terwijl de andere twee schrijvers voorlazen. Ik zit op een stoel die met de rug tegen een tafel vol mokken en koekjes leunt en denk aan een gesprek dat ik onlangs met een vriend had. Het ging over piemels. Iemand zei me laatst, iemand die ik niet goed ken<em>, elke keer als ik met jou praat gaat het over seks</em>. De vriend die over piemels sprak, zei: ik zou wel kunnen pijpen mits de piemel schoon genoeg is. <br> Hoe schoon kan een piemel zijn, vroeg ik hem.<br> Op het moment dat je een piemel in je mond neemt, neem je ook het vuil. Of, juist het vuil. We nemen het meest vuile lichaamsdeel van de ander in de mond. We likken eraan, omringen het met onze mondholte. Voor even beschermen we onszelf niet. We zijn niet bang voor de bacteriën, voor ziektes, we zijn niet bang om te kotsen of te stikken. We zuigen aan een piemel, omdat we willen zeggen: ‘Ook het meest smerige deel van jou heb ik lief. Je hoeft niets achter te houden, je nergens voor te verstoppen. Ik zie alles en ik lik overal aan. Ook aan al het vuil dat je bij je draagt.’<br> Ik stond onder de douche. Ik was niet veel jonger dan ik nu ben. Ik waste me met zeep en water en dacht, wie zegt dat dit schoon is. Wie heeft bedacht dat het water schoon is en de zeep. Welke man is er op een dag op het idee gekomen dat er spullen zijn die schoner zijn dan wij, spullen die wij over onze lijven moeten wrijven zodat die lijven geaccepteerd kunnen worden door de wereld. Wie zegt dat de zeep schoon is en de piemel vies. Wat als de geur van ongewassen piemels de geur is die we bij ons horen te dragen en de geur van lavendel of de geur van amandel goor is. <br> Mijn rug is nog naar de koekjes gekeerd. De koekjes hebben een gele streep, een roze streep, een bruine streep. De meeste mensen die ik ken vinden deze koekjes vies. Een vriendin van me heeft me eens verteld hoe smerig pinautomaten zijn. Deze vriendin geeft graag geld uit. Ze praat, net als ik, graag over seks, maar liever niet over douchen. Niet over schaamhaar of teennagels. <br> Het overhemd van het meisje was schoon. Mensen die buiten Amsterdam wonen dragen schone jassen en nieuwe schoenen. Ik vind het leuk buiten Amsterdam te zijn, maar ik vraag me ook af of de mensen me niet vies vinden. Ik ben moe en wil het liefst met het meisje in het blauwe overhemd praten. Mensen met wie je nog niet hebt gesproken kunnen je het gevoel geven dat ze alles van je zullen nemen. Dat ze je meest donkere kant zullen omarmen, je smerigste lichaamsgeur zullen opsnuiven alsof het amber is. Ze zijn een belofte. Daarom proberen we het elke keer weer, met nieuwe mensen. Er zit een zwembadblauwe belofte op de eerste rij, met heldere grote ogen. Eerlijk is ze. Ze knijpt niet met haar ogen terwijl ze luistert, ze blijven wijdopen. <br> Ik kocht eens wc-blok dat een constante, dikke stroom roze zeep in de pot liet vallen. Iedere keer dat ik de badkamer zag ik hoe de wc-pot in een vulkaan veranderd was. De scherpe geur van gekleurde sop vulde niet alleen de betegelde ruimte, maar ook de gang die ernaartoe leidt en een paar dagen later een deel van de woonkamer. Nog voor het ding al zijn zeep gegeven had trok ik het van de rand van de wc-pot. Het gaf eerst niet mee, het wc-blok was op een missie, vastberaden mijn appartement over te nemen met haar rozengeur. Toen het stuk plastic in de prullenbak terechtgekomen was, besloot ik de vuilniszak weg te gooien. Ik zette de ramen van mijn huis tegen elkaar open, in de hoop de kamers van de synthetische dampen te ontdoen. Het duurde weken. Tegen mijn vrienden zei ik: ‘Het duurt weken. Mijn eten smaakt naar potpourri, mijn kleren ruiken naar het goedkoopste parfum, mijn vogel overleeft het bijna niet.’ Ze zeiden me dat ik geobsedeerd was. Sommigen zeiden dat ik de meest obsessieve persoon was die ze kenden. Eén iemand zei dat het mijn beste eigenschap was, dat het mij minder saai maakte.<br> De schrijvers en ik zijn klaar met praten. Het publiek klapt, wij staan op van onze stoel en kijken naar de grond of naar elkaar. De andere schrijvers zijn blij, blij met hun boeken, terwijl ik niet weet of mijn boek smerig of schoon is. Ik weet niet waar ik anderen mee opzadel. Het publiek komt mijn kant op, sommigen knikken, ze slaan af naar rechts, naar de tafel met koekjes. Het geeft niet, denk ik, eten jullie maar koekjes. Ik wil het meisje in het blauwe overhemd. Er heeft nog nooit iemand zo goed in het publiek gezeten als zij. Ik wil het haar zeggen. Het plastic bekertje met wijn staat achter me, ik pak het van het tafeltje en neem een grote slok van het zure bocht. Een vrouw spreekt met mij over het boek dat ze schrijft. Ze heeft niet voorgedragen, ze zat in het publiek en toch is ze schrijver. Als ik niet weet wat ik moet zeggen tegen iemand die na een voordracht naar me toe komt, vraag ik of ze zelf schrijven. Dan verschijnt er een bescheiden glimlach op hun gezichten. Een groter plezier kan ik ze niet doen.<br> We zijn allemaal schrijver. De meeste schrijvers leven hun leven, gaan naar hun werk, doen boodschappen, kopen soms ze een wc-blok. Ze krijgen kinderen en brengen die kinderen groot. Ze doen mee aan het leven. Het zijn schrijvers die niet schrijven omdat ze meedoen. <br> De schrijvers die schrijven doen niet mee. Ze stoppen met het leven, al is het maar voor even. Ze stoppen, gaan naast het leven staan of er boven zweven zodat ze goed zien waar ze over moeten schrijven. Als ze klaar zijn, als er boeken zijn, hopen ze dat de schrijvers die hun leven leiden genoeg tijd overhouden om die boeken te kopen. Anders kunnen ze het net zo goed niet doen, kunnen de schrijvers die naast het leven staan of erboven zweven daar net zo goed mee ophouden. <br> Er lopen mensen af op de andere schrijver die naast me zat. Vlak voor me staan vrouwen en mannen met grijs haar en een boek in hun handen te dringen, ik kijk naar de schaal op tafel, de koekjes zijn op. Mensen willen koekjes. Ze willen koekjes en ze willen dat je normaal doet. Dat je, nadat je voorgelezen hebt, hartstikke normaal blijkt te zijn. <br> ‘Je boek heeft zeker een open einde?’ de wijd open geslagen ogen staan vlak naast me. Zij heeft het ook gevoeld, het blauwe overhemd wil net zo graag bij mij zijn als ik bij haar. Haar rechterhand omklemt mijn boek. ‘Ik kwam eigenlijk voor hem,’ ze wijst naar een van de twee andere schrijvers. ‘Je zou eens wat beter moeten ademhalen,’ zegt ze. Zo van dichtbij zijn haar ogen en de helderheid ervan onverbiddelijk. ‘Ik ben benieuwd,’ zegt ze. <br> ‘Ik heb geen pen bij me,’ zeg ik.<br> ‘Maar je bent toch schrijver?’ <br> ‘Ja, dat is zo. Ik ben schrijver.’<br> ‘Ik ben Jacqueline.’</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=20c22fcd1578" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De subversieve soap]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/de-subversieve-soap-e350de798144?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e350de798144</guid>
            <category><![CDATA[big-little-lies]]></category>
            <category><![CDATA[a-little-life]]></category>
            <category><![CDATA[hbo]]></category>
            <category><![CDATA[tvs]]></category>
            <category><![CDATA[nicole-kidman]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Apr 2017 08:25:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-26T08:31:15.994Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SOllTqUh_xQXY4Vfyj0MdQ.jpeg" /></figure><p>De titel is om te braken, de hoofdpersonages bewonen stuk voor stuk pompeuze strandvilla’s van het kaliber Goudkust en een groot deel van de dialogen lijkt overgenomen uit een boeketroman. Overspel, jaloezie en woede-uitbarstingen zijn aan de orde van de dag. De vrouwen zijn mooi, venijnig slank en houden óf een grote kop koffie óf een even zo groot glas wijn in hun ranke handen. En toch is Big Little Lies geen ordinaire soap, maar het emancipatoire verhaal van vier vrouwen die ieder worstelen met de gevolgen van huiselijk geweld. Een thema dat de nieuwe HBO-serie met zorg behandelt, nergens clichématig laat zijn en juist daardoor zo scherp detoneert tegen een achtergrond die aldoor blinkt in het perzikkleurige Californische zonlicht. De wind waait door het perfect gecoiffeerde haar van Reese Witherspoon terwijl ze haar fel gestifte lippen samenperst. Ze heeft net iets gezegd over haar gewicht, over haar gestuntel met calorieën, maar kijkt dan haar tegenspeelster aan en vertelt haar hoe ze het beste kan afrekenen met de man die haar jaren geleden verkrachtte en zwanger maakte. <br> Een soap met een boodschap dus. Big Little Lies is niet het enige popculturele fenomeen dat zich onder die noemer laat scharen. Er lijkt onlangs een heel arsenaal aan soaps te zijn opgestaan. Zuiver formeel gezien verschilt de nieuwe soap in bijna alles van haar voorganger. Zo is ze lang niet altijd dagelijks te zien, draaien de verhaallijnen lang niet altijd om families, speelt de plot zich niet altijd thuis af en ja, kan de nieuwe soap net zo goed in boekvorm verschijnen. Alleen op stilistisch vlak heeft ze van alles gemeen met haar moeder. De nieuwe soap is sentimenteel, zoomt in op intermenselijke relaties, staat bol van emotionele uitspattingen, schotelt ons jaloersmakende en tegelijkertijd meelijwekkende levens voor en schuwt het grote gebaar niet.<br> <br> De zevendelige serie Big Little Lies is geënt op de Australische succesroman die dezelfde titel draagt. In de VS verscheen een jaar later een roman waarin ook alles aan dat aan de oppervlakte ligt een oogverblindende schittering teweegbrengt en ook onder dat oppervlakte houdt zich een groot verdriet schuil. A little life is het onwaarschijnlijke succesverhaal van vier fortuinlijke New Yorkse vrienden die in materiële zin niet onderdoen voor de castleden van The Bold &amp; The Beautiful. Maar achter hun wondermooie façades houdt het trauma van één van hen zich schuil. Persoonlijk leed dat net zo breed wordt uitgemeten als de samenstelling van de pompeuze boeketten die op de marmeren salontafels van de vier kosmopolitische vrienden prijken. <br> Het trauma dat in A little life uitgebreid aan bod komt is voor de lezer bijna niet te verteren. Onverdund sentimenteel wordt het leed aan de man gebracht en toch kunnen de miljoenen fans niet wegkijken. Wel halen ze opgelucht adem wanneer Jude’s verschrikkelijke jeugdervaringen weer worden verruild voor een verhandeling over een fijn New Yorks restaurant. De sprankelende fragmenten bieden zo een hoognodig tegenwicht voor de gruwelen die de roman behandelt. Die afwisseling vormt een slimme truc van schrijver Hanya Yanigahara die er mede voor heeft gezorgd dat het grimmige verhaal een miljoenenpubliek vond. Zelden werd een roman zo gehypt, zelden verbonden fans zich zo massaal met een verhaal. Sla de hashtag #Alittlelife er maar op na. <br> Maar een slimme (literaire) truc is niet het enige dat deze twee hedendaagse verhalen aan elkaar verbindt. A little life en Big Little Lies zijn subversief. Het zijn beide tegendraadse, belangrijke verhalen omdat ze het accent nou eens niet leggen op karakters die zich meestal aan de periferie bevinden van series en boeken die we tot ons nemen. Zo is de homoseksuele sidekick een cliché geworden, net als de gevatte, zwarte vriend. En dus blijft de blik waarmee we de fictieve wereld die ons wordt voorgeschoteld bekijken vaak heteroseksueel, succesvol en daarmee ongelofelijk mainstream.<br> Zo niet in het geval van de nieuwe soap. Die verlegt de focus naar de doorgaans gemarginaliseerde personages: de vrouw die een kind kreeg van de man die haar verkrachtte, de man die als kind werd misbruikt en de rest van zijn leven door zijn innerlijke demonen zal worden gepijnigd.<br> De televisierechten van A little life zijn onlangs in optie genomen. Er wordt online al driftig gespeculeerd over de acteur die de rol van de hevig getraumatiseerde, etnische ambigue, homoseksuele Jude op zich mag nemen. <br> <br> Ook de immens populaire romanreeks van Elena Ferrante is zo’n hybride tussen smeuïg en belangrijk. De lezer droomt weg bij pizzeria-achtige, hyper-Italiaanse taferelen. Het decor is gevuld met zoete beschrijvingen van pittoreske steegjes waar cabrio’s doorheen rijden vol aantrekkelijke, opgeschoten jongens met gel in hun haar. De couleur locale en het melodrama spat van de pagina’s maar ondertussen wordt een moedig verhaal vertelt over twee vrouwen die constant moeten opkomen voor hun rechten, terwijl ze tegen de hardnekkige krachten van het patriarchaat in moeten zwemmen. <br> De soapachtige, emancipatoire roman slaat ook in Nederland aan. A little life eindigde op nummer 15 in de top 100 van de best verkochte boeken van 2016, het eerste deel van de Napolitaanse romans van Ferrante eindigde op nummer 32. Ook de overige delen van de cyclus mogen op gewillige lezers rekenen. En u raadt het al, ook de vier succesromans zullen door HBO worden klaargestoomd voor het televisiescherm. <br> <br> Representatie is altijd al de grote troef van de soap geweest. Het enorme succes van het televisiegenre werd al in 1994 door Mary Ellen Brown gewijd aan het feit dat vrouwen zichzelf eindelijk op televisie terugzagen. ‘Reactive pleasure’ werd dat voorrecht door Brown genoemd. Het tijdperk waarin de vrouw ondergerepresenteerd werd leek voorbij, vanaf het moment dat de soap vrouwenproblemen aankaartte in perfect afgebakende half uurtjes televisie. <br> De representatie van andere minderheden kwam meestal op een wat lager plan te staan. De traditionelere televisiesoap verhaalde net zo goed over homoseksualiteit, over misbruik en huiselijk geweld, maar dat werd meestal beperkt tot een summier uitgewerkte verhaallijn. Ja, we zagen in Victoria Koblenko in het begin van de jaren nul de rol van de lesbische Isabella vertolken in GTST. Luke en Reid deelden heel wat kussen als het homoseksuele stel in As The World Turns. Maar het blijven vooruitstrevende kruimels in een nogal conventionele omgeving. Het centrum van series als Goeden Tijden, Slechte Tijden en As The World Turn wordt bevolkt door goed gelukte, witte, heteroseksuele mensen die weliswaar een buitensporige dosis tragiek te verwerken krijgen in hun fictieve levens maar zich altijd weer gerust kunnen laten stellen door het idee dat ze tussen die nare episodes even op ademen kunnen komen. <br> De personages van de subversieve soap lijden aan een pijn die niet meer overgaat, ze strijden met een conflict dat geen verlichting kent, omdat ze tot een gemarginaliseerde of gediscrimineerde groep behoren. <br> <br> In 2015 lanceerde televisiezender Fox de instant hit Empire. De serie draait om de muziekfamilie Lyon en wordt bijna uitsluitend gespeeld door zwarte acteurs. Miljoenen kijkers waren vanaf aflevering 1 aan de buis gekluisterd. Ja, de serie biedt alle ingrediënten voor een bloedstollend verhaal: een moeder die uit de gevangenis terugkeert, een vader die er een andere geliefde op na houdt, drie zoons die elkaar de tent uit vechten in de hoop het familiebedrijf over te nemen. Al die intriges worden nog eens overgoten met een melodramatische saus vol intense blikken die op de camera zijn gericht, ferme klappen die perfect gechoreografeerd worden uitgedeeld en bonten stola’s die over de schouders van de vrouwelijke karakters zijn gedrapeerd. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, neemt de serie ook nog eens thema’s als homofobie en criminaliteit binnen de Afro-Amerikaanse gemeenschap voor haar rekening, door één van de zonen uit de kast te laten komen en daar iedereen het zijne van te laten vinden. <br> <br> De jaren tachtig en negentig brachten immens succesvolle series als The Cosby Show en The Fresh Prince of Bell Air voort, die ook in Nederland een groot publiek vonden. Beide series draaiden om de perikelen van Afro-Amerikaanse gezinnen. Wordt The Cosby Show er vaak van beticht niet meer dan een gezellige sitcom te zijn wiens Afro-Amerikaanse gezinsleden net zo goed vervangen hadden kunnen worden door witte, dealt The Fresh Prince of Bel Air (ook geen soap, maar sitcom) wel degelijk met ras en klasse. <br> De familie Banks waar de serie om draait is er één uit de bovenklasse. Een zwart gezin van dat statuur was tot voor die tijd simpelweg niet op televisie vertoont, al verbleekt hun welvaart bij de miljoenen waar de Lyons in Empire mee smijten. De Banks waren conservatieve Republikeinen, hadden een butler en die aspecten schuurden flink met de heel wat eenvoudigere achtergrond van inwonend neefje Will (Will Smith). Al in het eerste seizoen kaart de serie op luchtige wijze een lacune aan in het Amerikaanse onderwijs, namelijk de zwarte geschiedenis. De aflevering eindigt met een quote van niemand minder dan Malcolm X. En dat allemaal terwijl gezinnen over de hele wereld aan de buis gekluisterd waren, schaterend om het komische talent van beginnend acteur Will Smith. <br> <br> Echt verrassend is de trend niet. Netflix en Amazon lieten al zien dat series over vrouwen in de gevangenis (Orange is the New Black) en een transgender ouder die aan het hoofd staat van een Amerikaans-Joods gezin (Transparent) regelrechte hits kunnen worden. In navolging daarvan probeert iedereen iets mee te pikken van deze ontwikkeling: een voorliefde voor verhalen die zich binnen de marge afspelen. <br> Alles aan deze hedendaagse verhalen lijkt gladgestreken, maar ze verhullen een kern die even verontrustend als politiek is. De tijd waarin bepaalde onderwerpen op Amerikaanse televisie werden geschuwd, lijkt voorbij. Al blijft de gedachte dat een niet-wit personage niet voldoende publiek zou trekken een hardnekkige. Want na dat glorieuze tijdperk van The Cosby Show en The Fresh Prince duurde het even voordat Shonda Rhimes met Scandal en How to get Away with Murder, twee series met een Afro-Amerikaanse vrouw in de hoofdrol, alle kijkcijfertroeven in handen kreeg. En ja, toen volgde er een parade van buitenbeentjes die nog lang niet ten einde lijkt te zijn.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e350de798144" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ode aan De Argonauten]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/ode-aan-de-argonauten-197b232480a3?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/197b232480a3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 19 Nov 2016 15:12:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-19T15:29:18.897Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Tot kortgeleden had ik een vier jaar durende relatie met een man. Zijn haar was bijna een meter lang en hij droeg een klassieke, weerbarstige bril op zijn neus. We woonden samen. We deden weekendboodschappen. We gingen op fietsvakantie. Zij aan zij namen we de folders van de plaatselijke winkels door. Nooit maakten we ruzie.<br> We kochten een Ford Ka. In de zomer plaatsten we een hor voor het raam zodat de muggen buiten bleven. We hadden een fruitschaal. We zorgden voor de smerige katten van onze buurvrouw wanneer zij op vakantie was. We hadden seks die ik zonder gene van begin tot eind aan mijn ouders had kunnen beschrijven. We hadden een tafelkleed dat we alleen gebruikten wanneer we gasten hadden. Op ons dressoir stonden foto’s van onze ouders, alsof het gezin dat zij gevormd hadden een spiegel kon zijn voor het gezin dat wij zouden stichten, al aan het stichten waren. <br> We waren altijd maar dan ook altijd aardig voor elkaar.<br> <br> Dit klinkt misschien als een alledaagse in het slop geraakte relatie zoals er zoveel zijn. En ik hield er ook rekening mee dat we niet meer waren dan twee mensen die zich hadden overgegeven aan de sleur die optreedt na de tijdelijke gekte die verliefdheid heet.<br> Maar ik denk dat het meer was. Door onszelf en onze naaste omgeving de meest burgerlijke relatie voor te spiegelen die we kenden, wilden we dat iedereen zag dat ons anderszijn slechts een fase was, een periode waarin we opgesloten waren geweest toen we beiden single waren en rommelige affaires hadden die zich afspeelden in huizen en buitenwijken waar we nooit meer zouden komen. <br> We zijn twee mannen die van elkaar houden, zeiden we tegen de wereld, maar daar compenseren we voor door onze sekstoys te verstoppen, geurstokjes in de badkamer te zetten en jullie eindeloos veel zelfbereide maaltijden te serveren op een tafelkleed dat we bij de Zara Home hebben gekocht. <br> De tijdelijke gekte die de man met lang haar en ik samen hadden achtergelaten heette niet verliefdheid, maar queer zijn. Wat volgde was een vier jaar durende poging tot assimilatie, die angstig succesvol bleek, tot ik er genoeg van had.</p><p>Ik heb me een aantal keer in mijn leven echt bevrijd gevoeld. Meestal gebeurde dit tijdens de seks, een aantal keren ervoer ik het na het verbreken van een verstikkende relatie of vriendschap, heel soms tijdens het lezen van een overweldigend boek. <br> Als ik een fantastisch boek lees, gedraag ik me zoals sommige verliefden: ik stop met eten. Met een tollend en hongerig hoofd probeerde ik de woorden van De Argonauten vastgepind te houden aan het papier. Vaak faalde ik, begon alles te zweven en moest ik weer opnieuw beginnen. <br> Ik heb dit gevoel eerder gehad bij het lezen van I love Dick van Chris Kraus, van wie we inmiddels weten dat we het moment moeten vrezen dat zij ons opvolgt nadat we een zaal vol mensen hebben toegesproken. Ook het lezen van Kraus’ meesterwerk kreeg een koortsachtig karakter. Hoe meer ik las, hoe liever ik net zo schaamteloos wilde zijn als de tekst die ik in handen had.<br> <br> Het tegengif voor schaamte is niet trots, maar eerlijkheid, schrijft Maggie Nelson. Ik heb altijd moeite gehad Gay Pride. Het woord trots kon ik niet plaatsen als antwoord op de schaamte die elke queer gevoeld moet hebben in zijn puberjaren, en sommigen tot ver in hun volwassen leven. <br> De waarheid als ultiem antwoord, het refereert aan een Bijbels adagium. In Johannes 8 staat: de waarheid zal u vrijmaken. The truth will set you free. En dat is precies wat Nelson doet, ze maakt zichzelf en de rest van de wereld vrij.</p><p>Ze bevrijdt queers.<br> Ze bevrijdt stiefouders.<br> Ze bevrijdt vrouwen.<br> Ze bevrijdt makers.<br> Ze bevrijdt zichzelf.<br> Ze bevrijdt mensen die naar geluk streven.<br> Ze bevrijdt moeders die het niet lukt moeder te worden.<br> Ze bevrijdt iedereen die in een ongelukkige relatie zit. <br> Ze bevrijdt sperma en Paul Newman salsa, maar ze schaamt zich voor Zizek en Badiou. <br> Ze bevrijdt moeders die hun dochters vertellen dat weermannen meer accurate voorspellingen doen dan weervrouwen.<br> Ze bevrijdt angstige mensen en otters. <br> Ze bevrijdt kinderen van de verwachtingen die ze koesteren ten opzichte van volwassenen. <br> Ze bevrijdt André Breton.<br> Ze bevrijdt de in razendsnel tempo ouder wordende vrouw in The Shining.<br> Ze bevrijdt mensen die iets willen vertellen zonder nog helemaal zeker van hun zaak te zijn.<br> Ze bevrijdt het aapje van Michael Jackson.<br> Ze bevrijdt zowel woorden als mensen van hun tekortkomingen.<br> <br> Nelson plaatst haar bevrijdende verhaal binnen een academische traditie. Daarmee maakt ze duidelijk dat ze is aan een tafel is gaan zitten zonder te vragen of er plek is voor haar. Die onverschrokkenheid deed me denken aan een uitspraak van de in Cuba geboren Amerikaanse queer kunstenaar Felix Gonzalez Torres:</p><p>Go to a meeting and infiltrate and then once you are inside, try to have an effect. I want to be a spy, too. I do want to be the one who resembles something else. We should have been thinking about that long ago. We have to restructure our strategies and realize that the red banner with the red raised fist didn’t work in the sixties and it’s not going to work now. I don’t want to be the enemy anymore. The enemy is too easy to dismiss and to attack. The thing that I want to do sometimes with some of these pieces about homosexual desire is to be more inclusive. Every time they see a clock or a stack of paper or a curtain, I want them to think twice. <br> <br> Ik vergelijk De Argonauten met Blond van Frank Ocean. Een subversief werk, dat net als Nelson’s boek schetsmatig lijkt te horten en storten, maar één dat wel degelijk gestructureerd is. Het queer leven dat Frank Ocean bezingt, is net als het queer leven uit De Argonauten, niet verklonken met identiteit maar geworteld in ervaringen, gevangen in momenten.<br> Waar Blond subtiel is, bijna verlegen, spuugt De Argonauten in je gezicht. Tijdens het lezen bleef het woord unapolegatic door mijn hoofd zingen, terwijl ik zocht naar een toerijkende Nederlandse vertaling van het woord en de honger inmiddels zo sterk was geworden dat ik in staat was de schimmel van de kaas uit de koelkast af te schrapen.<br> <br> Nelson offert zich op door ons onderdeel te maken van haar leven. Ik dacht tijdens het lezen van De Argonauten herhaardelijk aan een fragment uit How should a person be? van Sheila Heti:<br> <br> Most people lead their private lives. They have been given a natural modesty that feels to them like morality, but it’s not — it’s luck. They shake their heads at the people with their clothes off rather than learning about human life from their example, but they are wrong to act so superior. Some of us have to be naked, so the rest can be exempted by fate.</p><p>Maggie Nelson is naakt zodat de rest van ons hun kleren kunnen aanhouden. Terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik me dat het niet klopt. Maggie Nelson is naakt en maakt het ons daarmee zoveel makkelijker onze kleren uit te trekken en in het ijskoude water te springen.</p><p>Als iemand zo onverschrokken het persoonlijke publiek weet te maken, kan je als lezer niet anders dan alles geven. De houding is zo besmettelijk dat je als lezer wordt gestimuleerd om ook zo vrij te zijn.<br> Maggie Nelson beschrijft een leven waar geen protocol voor is. Het is alsof ze wil zeggen dat we niet langer in Kansas zijn. Voor ons ligt onontgonnen terrein, een bloederige, gele placenta vol amorfe kamers. Daarbinnen moeten onze eigen weg zien aan te leggen. <br>Waarom? <br>Omdat we buitengewoon zijn.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=197b232480a3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De man, de overgang]]></title>
            <link>https://medium.com/@mauritsdebruijn/de-man-de-overgang-bd244c79bc35?source=rss-736322570ff6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd244c79bc35</guid>
            <category><![CDATA[gender]]></category>
            <category><![CDATA[vrouw]]></category>
            <category><![CDATA[men]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Maurits de Bruijn]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Nov 2016 09:24:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-15T09:24:10.450Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>De man zit in de overgang. Het schijnt zomaar ineens te gebeuren, maar het betekent in dit geval dat het allang aan de gang is. Ongeveer 80% van alle mannen die de menopauze nadert heeft klachten die bij deze lastige fase horen, zoals opvliegers en nachtelijk zweten. Mannen praten niet graag over die kwaaltjes, maar de symptomen zijn veel voorkomend. <br> Hier volgt een opsomming van de meest gehoorde overgangsklachten die mannen ervaren.<br> <br> -Broze nagels<br> -Aanhoudende twijfel<br> -Een opgeblazen gevoel <br> -Prikkelbaarheid<br> -Stemmingswisselingen<br> -Slapeloosheid<br> -Pijn in de borst<br> -Paniekstoornissen<br> -Het gevoel dat alle oude overtuigingen niet meer passen in onze huidige tijd<br> -Angst<br> -Depressie<br> <br> De overgang die in gang is gezet, gaat ertoe leiden dat ‘man’ binnen nu en afzienbare tijd niet meer dan een woord is. Een woord dat niet langer strookt met een eenduidige betekenis. En zo’n woord verliest aan daadkracht, aan impact, aan weerklank. Zo’n woord wordt een gulden in een wereld waarin de euro inmiddels is ingevoerd als wettelijk betaalmiddel. <br><br> Want vroeger, toen de mannen van nu nog jongens waren of misschien nog niet eens waren verwekt, toen betekende man nog iets.<br> <br> Laten we die oude man een naam geven. Laten we hem Joop noemen. We kennen allemaal een Joop. We zijn wellicht zelfs door hem opgevoed. <br> <br> Wanneer Joop thuiskwam, ging het gezin aan tafel. Als Joop aan het woord was, zwegen zijn vrouw en kinderen. Wanneer Joop de laatste gehaktbal op zijn bord kwakte, zei niemand daar iets van. Wanneer Joop een racistische opmerking maakte, wees niemand hem terecht. ‘Zo is Joop,’ zeiden ze al schouderophalend. ‘Recht voor z’n raap.’ <br> Na die twee gehaktballen en de zelfvoldane opmerking die onbestraft bleef, slenterde Joop richting de bank. Joop bepaalde op welke zender de televisie was afgestemd. Joop keek graag naar SBS6.<br> Laten we zeggen dat ik Joop’s jongste zoon was. Ook ik kreeg graag naar SBS6. Ook ik at graag gehaktballen.</p><p>Gedurende de jaren ’90 zond SBS 6 twee dingen uit. Programma’s waarin nietsvermoedende voorbijgangers werden overgehaald mensonterende dingen uit te voeren in ruil voor duizend gulden en eindeloze herhalingen van jaren ’80 klassiekers zoals Brooke Shields-vehikel The Blue Lagoon. De laatste werd ongeveer eens per maand op zaterdagavond rond 12 uur uitgezonden. Ik prees mezelf op zaterdagavonden dan ook gelukkig met het rijk gevulde sociale leven van mijn ouders. Mijn moeder bracht haar weekenden meestal bridgend door, Joop hing God weet waar uit.</p><p>The Blue Lagoon vertelt het verhaal van twee jonge kinderen die na een schipbreuk stranden op de idyllische kust van een tropisch eiland dat toebehoort aan Fiji, alhoewel ik niet meer weet of dat in de film ook wordt benoemt. In de films die op SBS6 werden herhaald was de aanduiding ‘tropisch eiland’ meestal specifiek genoeg. Bovendien wisten de kinderen Emmeline en Richard natuurlijk zelf ook niet waar ze terecht waren gekomen, op welk strand het onverbiddelijke zeewater hun jonge kinderlijven had uitgespuugd. <br> In de eerste tien minuten van de film is de scheepskok er ook bij, maar die overlijdt al snel onder dubieuze omstandigheden. Als ik het me goed herinner zuipt hij zichzelf dood. Voordat hij dat doet, heeft hij als enige volwassene de twee nog wel wat basisregels mee: Hij vertelt de twee welke bes ze vooral niet moeten eten en aan welke kant van het eiland ze niet terecht moeten komen. <br> Na zijn dood wordt die tweede regel al snel gebroken. Emmeline en Richard, wat ik overigens nog steeds belachelijke namen vindt voor twee kinderen, verhuizen als een echte Adam en Eva naar dat deel van het paradijs dat hun werd ontzegd.<br> Van die kok weet ik de naam niet meer. Hij is dan ook niet belangrijk: zijn afwezigheid is van belang. Want niet alleen leren de twee kinderen met de dood omgaan, ze worden dankzij zijn overlijden volledig aan hun lot overgelaten. <br> De kijker is daardoor getuige van een puur, coming of age-liefdesverhaal. Home Alone meets Expeditie Robinson meets The Catcher in the Rye. Een jongen en een meisje ontwikkelen zich buiten de samenleving tot man en vrouw. De vraag is: bestaat mannelijkheid en vrouwelijkheid nog wel als er geen vaders, moeders, broers en zussen, vriendjes en vriendinnetjes in de buurt zijn? Wat betekent een jongen of meisje zonder Bart Smit en K3, zonder Barbies en Bobs de Bouwers? <br> <br> Het antwoord is: natuurlijk bestaat die tweedeling nog. Mannelijkheid en vrouwelijkheid zijn sociale constructies, maar ze zijn wel degelijk gebaseerd op biologische verschillen. Het streven zou ook niet moeten zijn van dat onderscheid af te willen. Wat we moeten doen is de ruimte tussen de al bijna uitgeholde woorden ‘man’ en vrouw’ verkennen. Het is tussen die twee werelden namelijk een feest. <br><br> Voor de meeste jongetjes van mijn leeftijd die zonder ouders met een zak chips op schoot naar deze B-film keken was Richard een rolmodel. <br> Hij leert vissen en parelduiken, hij bouwt een soort huis waar Brooke Shields en hij kunnen schuilen als het regent, hij wordt kwaad op Brooke Shields wanneer dat nodig is, hij is gespierd, capabel, hij zorgt voor Brooke Shields nadat ze op een steenvis trapt, hij blijkt viriel genoeg een kind bij Brooke Shields te verwekken zodra ze weer beter is, hij is de gedroomde jager en verzamelaar, en boven alles één die het zichzelf allemaal aanleert: Een stok pakt en er zonder moeite een speer van maakt. En met die speer dan weer een vis vangt en die vis dan weer boven een eigengemaakt vuur bereid.</p><p>Dat zagen de meeste kijkers. De jongens, meisjes, mannen en vrouwen zagen The Blue Lagoon en kregen een stuk Hollywoodpropaganda te zien dat onze afgebakende ideeën over gender bevestigt. Ze zagen de held en de vrouw in nood, de halfgod en de nimf.<br> Voor mij vervulde Richard een heel andere rol. Hij was niet de ideale hunter gatherer, niet de gedroomde overlever, geen Hercules. <br> Richard was voor mij, wat Brooke Shields voor de meeste andere jongetjes was: een lustobject.<br> <br> Zes jaar geleden werd ik voor het eerst <em>meneer </em>genoemd door de verkoopster van de kiosk op Eindhoven Centraal. Ik bleef verbouwereerd achter met een kaasbroodje en flesje spa rood. Ik had niet zozeer moeite met het woord omdat ik mezelf nog te jong vond voor een dergelijke benaming, ik was gewend dat <em>meneer</em> iemand anders was, en diep van binnen dacht ik dat meneer ook altijd iemand anders zou blijven. Het woord kwam me net zo vreemd en onjuist voor als het woord mevrouw. Het was gereserveerd voor mensen als Joop of Wim Kok, of Joost Prinsen. Dat zijn meneren.<br> <br> Toen ik in het kader van deze avond nadacht over mannelijkheid en wat het voor mij heeft betekent, ontdekte ik dat ik masculiniteit nooit echt serieus heb genomen. Ik ontweek het net zo hard als de mannenafdeling van de H&amp;M. Een plek waar voor mij simpelweg niets te halen viel. <br> Van jongs af aan wist ik al dat ik voor mijn volwassenwording niets hoefde af te kijken bij mannen. Niet dat mijn vader zo’n slecht voorbeeld was. Hij was geen Joop, al pakte hij wel altijd de laatste gehaktbal. Dat hele manzijn moest ik zelf uit zien te vinden. Het was overigens nog maar de vraag of ik een man wilde worden. Nee, ik wilde mens worden. En dat mens worden keek mijn jongere zelf veel liever af bij vrouwen. <br> <br> Ik vond vrouwen vele malen interessanter, empathischer, spitsvondiger, gevoeliger dan mannen. Ik vond ze meer eigen, meer oprecht. Vrouwen waren in mijn ogen charmanter, subtieler verrassender, slimmer, kraniger en vriendelijker.<br> Ik kan niet zeggen dat mijn liefde voor vrouwen wordt versterkt door mijn lustgevoelens voor mannen, maar ik kan wel toegeven dat mannen in mijn hoofd niet veel meer vervulde dan lijfelijke verlangens. <br> <br> Als je queer bent, betekent dat dat je algemeen geaccepteerde constructies tegen het licht houdt, bevraagt, kantelt, in twijfel trekt. <br> Althans, ik geloof dat queers die kans krijgen, omdat we immers al buiten de kaders vallen die de maatschappij voor ons heeft uitgezet. Het is onze taak de wereld uit te dagen. <br> <br> Zolang het woord <em>man </em>of <em>meneer </em>nog iets betekent, zal de nieuwe man, verder moeten denken dan Joop. Want mannen als Joop maken in de VS 95% uit van de gevangenen. 72% van de volwassenen die vermist raken heten Joop, 87% van de mensen die op straat leven ook. De kans dat Joop verslaafd raakt aan alcohol of drugs is drie keer zo groot als dat een vrouw dezelfde kant op gaat. <br> In de VS behoren vier van de vijf mensen die zelfdoding plegen tot het mannelijke geslacht. Voor mannen onder de vijfendertig jaar is zelfmoord de meest voorkomende doodsoorzaak. In Nederland plegen mannen twee keer zo vaak zelfmoord als vrouwen. Toch worden veel minder mannen behandeld voor depressie of suïcidale neigingen, omdat Joop niet zegt wat hem bezighoudt, want Joop heeft nog een gehaktbal in zijn mond. <br><br> Die overgang waar ik het in het begin over had, de menopauze die wordt gekenmerkt door nachtzweten en breekbare nagels, die komt precies op het juiste moment. Het geeft de man de ruimte zijn rol opnieuw te definiëren en af te kijken van de vrouw.</p><p>Mannen als Joop horen nu al decennia lang over hun privilege. Het wordt nu tijd dat privilege om te zetten in zelfonderzoek. <br> Dus mannen, druk de vrouw tegen de borst. Lees boeken die door vrouwen zijn geschreven. Kijk films die door vrouwen zijn gemaakt. Luister naar vrouwen. Bel met ze. Vraag ze eens naar hun mening. Spiegel hun gedrag. Leer van hun kwetsbaarheid. <br> En pas de grootste les toe die ik van vrouwen heb mogen leren: durf zacht te zijn!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd244c79bc35" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>