<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cody Mehmet Çatal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cody Mehmet Çatal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mehhmetcatal?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*NEX0Y6aw8YxLTpZzMVVzHA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Cody Mehmet Çatal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mehhmetcatal?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 12:25:18 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mehhmetcatal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Blogging (online günlük tutma) ile Yazmak iki farklı şey aslında.]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/blogging-online-g%C3%BCnl%C3%BCk-tutma-ile-yazmak-iki-farkl%C4%B1-%C5%9Fey-asl%C4%B1nda-afa2bc297a9a?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/afa2bc297a9a</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <category><![CDATA[üretkenlik]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Jan 2018 13:52:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-12T13:52:02.796Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZS0FNy-Q42PU8ELh1y13Qw.jpeg" /></figure><p><em>Yazmak kelimesini büyük harfle başlattığımı tekrar belirtmek isterim. </em>Her seferinde Medium’a girdiğim zaman bana ilham veren birçok hikaye okuyorum. Ardından yeni bir gönderi paylaşmak için sayfayı açtığımda, boş ekranda bir belirip bir kaybolan imlece bakıyorum. O bana bakıyor, ben ona bakıyorum. Kafamın içinde bir yerlerde bir grup birden harekete geçmeye başlıyor.</p><blockquote>“Arkadaşlar! Hazırlanın, önemli bir şey yazacağız gibi görünüyor. Hemen daha önce okuduğunuz yazıları, kitapları, izlediğiniz filmleri içeren dosyaları hazırlayın. Referans alacağımız içeriklerin önemli yerlerine göz atın. Hadi hadi acele edin! Konu, konu belirlediniz mi? Sıra dışı bir konu belirlemeliyiz, madem bir şeyler yazacağız, bu yazacağımız şey mükemmel olmalı. Okunmaya değer olmalı.”</blockquote><p>İnanılmaz bir kargaşa başlıyor kafamın içinde. Yazabileceğim onlarca konu geliyor aklıma ama hiçbirisi okumaya değmezmiş gibi hissediyorum. Bir şeyler karalamaya başlıyorum, ardından geri siliyorum. Kelimeler öylesine dökülüyor ki bir sıraya koyamıyorum. Yazdığım her cümle anlamsızmış gibi hissediyorum. <em>Bunu neden okusunlar? Zaten bunun gibi binlerce yazı var. Bu yazı beni anlatmıyor, beni anlatmayan bir yazıyı kendi kişisel sayfamda neden yazıyorum?</em></p><p><strong>“Mutlaka izlemeniz gereken filmler!”</strong></p><p><em>Cidden mi?</em></p><p><strong>“Girişimcilerin bilmesi gereken 5 önemli nokta”</strong></p><p><em>Şaka yapıyorsun sanırım?</em></p><p><strong>“Başarılı olmanız için yapmanız gerekenler”</strong></p><p><em>Bu şekilde gönderileri World Wide Web’in dört bir yanında bulabiliriz.</em></p><p>Her seferinde dakikalarca klavye üzerinde duran parmaklarım harekete geçmek isterken, en sonunda bir elim fareye gidiyor ve ekranı kapatıyor. Ben ise elim boş bir şekilde ayrılıyorum buradan.</p><p><em>Mükemmeliyetçilik</em>. Her seferinde en güzel yazıyı çıkarmaya çalışırken aslında gerçekten o sıralar neler düşündüğümü yazmıyorum. Ben bir blog yazarıyım. Her ne kadar bu tabiri tam anlamıyla yerine getirmesem de öyleyim ve ben ilham aldığım yazılara baktığımda o kişilerin kendi hayatlarında yaşadıkları olayları, ders aldıkları noktaları anlattıklarını görüyorum. Kendileri yazılarının baş karakteri oluyor. Ben ise kullanmam gereken bu “<em>kendimi</em>” gerilere itiyor, bağlıyor ve başka konular aramaya çalışıyorum. Bu yüzden her seferinde elim boş dönüyorum.</p><p>Bu yıl bunu yapmamaya çalışacağım. Elimden geldiğince kendimi dinleyeceğim ve beni yazılara dökmeye çalışacağım. Çünkü okurken zevk aldığım ve bana ilham veren kişiler bunu yapıyor. Kendi yaşanmışlıklarından dersler çıkararak kelimeleri sıralıyor.</p><p>Her ne kadar Ocak ayının ortalarına gelmiş olsak da karar almak için yeni yılı beklemeye gerek yok. Ne de olsa her yeni gün yeni bir hayatın başlangıcı, değil mi?</p><h4><em>Okuduğunuz için teşekkürler! ~</em></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><strong><em>Blog ailemize sen de katıl! </em></strong>|<strong><em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin">Podcast</a>| <a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU">Slack</a> | <a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye">Facebook</a> | <a href="https://twitter.com/mediumturkiye">Twitter</a> | <a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/">Instagram</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=afa2bc297a9a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/blogging-online-g%C3%BCnl%C3%BCk-tutma-ile-yazmak-iki-farkl%C4%B1-%C5%9Fey-asl%C4%B1nda-afa2bc297a9a">Blogging (online günlük tutma) ile Yazmak iki farklı şey aslında.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Korkularımız Neden Var ve Nasıl Kayboluyorlar?]]></title>
            <link>https://medium.com/@mehhmetcatal/korkular%C4%B1m%C4%B1z-neden-var-ve-nas%C4%B1l-kayboluyorlar-82e318084d1e?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/82e318084d1e</guid>
            <category><![CDATA[self]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[korku]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Jan 2018 11:10:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-12T11:10:58.469Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BEbLuKW2ka2DkXTzQtnHzA.jpeg" /></figure><p><em>Eskiden örümceklerden korkardım, karanlıktan da. Ama yetişkin olma yolunda bir şeyler değişti ki artık bu korkularımın üstesinden geldiğimi fark ettim. Peki değişen neydi?</em></p><p>Örümcek korkumun çıkış noktasını hatırlamıyorum açıkçası. Çevremde bu korkuya sahip olanların hayatlarında en az bir kez travma yaşayacakları bir anıya sahip olduklarını duyuyordum hep. Durum bende ise farklıydı. Doğduğum günden bu yana apartman dairelerinde, aşırı titiz bir anneanne ve annenin yanında yetiştim. Haliyle ev içerisinde yazın açık pencereden içeri giren sinekler dışında bir böcek türüyle hiç karşılaşmamıştım. Belki de bu karşılaşmama ve gerçekte nasıl olduğunu bilmeme hissi benim örümceklerden korkmama neden olmuştu. Çünkü küçük bene göre örümcekler korkulacak yaratıklardı. Birçok insan onlardan korkuyordu ve haklı olabileceklerini düşünüyordum. Örümcekler ile ilgili ilk anım, babaannemlerin yazlık yaylasında ahşaptan yapılma iki katlı evlerinin içinde ara sıra denk geldiğim uzun bacaklı, küçücük gövdeli türdü. Bizimkiler ona <em>“köy göçüren” </em>diyorlardı çünkü yayladan taşınma vakti geldiğinde sayıları artıyordu. Hiçbir kötü olay yaşamamama rağmen inanılmaz korkuyordum yaylaya gitmeye. Gece yatarken yorganı nefes alamayacak kadar kapatırdım üzerime ki hiçbir açık delik bulup giremesin içeri diye.</p><p>Aradan yıllar geçti. Şu an bir örümcek görsem, elimle tutup dışarı atabilecek seviyeye geldim. Nedensiz başlayan aşırı korkumun yine nedensiz biçimde yol olduğunu görmek korkunun aslında nasıl çıktığını ve nasıl kaybolduğunu düşünmeme neden oldu.</p><p>Karanlık ile olan hikayem biraz daha farklıydı. Karanlıktan korkmazdım küçükken. Kendimi bildim bile kendi ayrı odam vardı ve tek çocuk olarak büyüyünce karanlık odadan pek de rahatsız olmazdım. Sonrasında evde bulunan film arşivinin içinde bir türe denk geldim; korku. Ve birini izledikten sonra kendimi durduramadım. Artık başka tür değil, sadece korku izliyordum. Yaşım ise o sıralar on ikiydi. Korkmuyordum. Aksine eğleniyordum. Gergin olma hissi ilginç bir şekilde mutlu ediyordu beni. O seri katilli filmden, bu lanetli bebek filmlerine, o cinli filmden, bu gerçek yaşanmış hikayelere… Aklınıza gelebilecek her çeşit konuda korku filmini izledim. Bize gelen arkadaşlarıma, kuzenlerime korku hikayeleri anlatır, izlediğim filmlerden bahsederdim ve korkup beni ailelerine şikayet ettiklerinde, böyle saçma şeylerden korkmalarının benim suçum olmadığını söylerdim. Ama yıllar sonra bir şeyler değişti. on beş on altı yaşıma geldiğimde garip bir şekilde karanlıktan korkmaya başladım. Evimizin uzun koridorunda ışığı kapatınca inanılmaz bir hızla odama koşardım. Gece yatarken yine yorganı her tarafımı kapatacak şekilde üstüme örter ve hava sıcak olsa bile altında terleye terleye uyumaya çalışırdım. Neden bir anda böyle olduğumu anlamamıştım ama izlediğim şeyler zamanla bilinçaltımda farklı izlenimler bırakmaya başlamıştı sanırım. On altı yaşımda amcamı kaybettik. Annem ve babam cenaze için gittiklerinde ben evde kalacağımı ve gelmeyeceğimi söyledim. Kabul ettiler. Benim için bir meydan okumaydı. Sonradan gelen bu garip korkumu yenebilmek için de bir fırsat. O gece tüm ışıkları kapattım evde, odama geçtim. Bilgisayarı açtım ve saat bir gibi o zamanlar çıkan <em>Paranormal Activity</em> filmini izlemeye başladım. Film üçe doğru bittiğinde koridor ışığını açmadan mutfağa giderek su almaya karar verdim. Yapmam gerekiyordu. Korkumu yenmem gerekiyordu. Kendime <strong>“Aydınlıkta ne varsa, karanlıkta da o vardı” </strong>diye tembihlerken yavaşça koridorda yürüdüm. Mutfağa geldim. Suyumu içtim ve geri döndüm. Bir şey olmamıştı. Olmayacaktı da zaten. Neden kendime kötü bir şey olacağını hatırlatıyordu ki beynim?</p><p><em>Korkularımız neden çıkıyor, nasıl kayboluyor bilmiyorum ama onları yenmek için harekete geçecek olan tek kişinin biz olduğumuzu düşünüyorum.</em></p><p><strong>Okuduğunuz için teşekkürler ~</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=82e318084d1e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Oysa ben mutluydum ama bunu engellemeye çalışıyordu bazı şeyler ve ben bunu anlatamıyordum…]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/oysa-ben-mutluydum-ama-bunu-engellemeye-%C3%A7al%C4%B1%C5%9F%C4%B1yordu-baz%C4%B1-%C5%9Feyler-ve-ben-bunu-anlatam%C4%B1yordum-d40c7e657b90?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d40c7e657b90</guid>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[panik-atak]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Sep 2017 02:20:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-10T11:10:42.402Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Oysa ben mutluydum ama bunu engellemeye çalışıyordu bazı şeyler ve ben bunu anlatamıyordum insanlara</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*99C1LYjFMVYsjmXy3URmrg.jpeg" /></figure><p><em>“Hayat çok zor. Hayat zor değil aslında, insanlar onu zor yapıyor.”</em></p><p>Bu hafta kanalda biraz ağır ve benim için de zor bir konudan bahsettim. Ancak bunu yapmam gerektiğine, çünkü o dönemlerde benim en çok ihtiyacım olan şeylerden birinin böyle bir anlayış olduğunu biliyordum.</p><p>Konumuz psikolojik rahatsızlıklardan depresyon, anksiyete ve panik atak.</p><blockquote>Hayatımın bir dönemi, depresyon ile mücadele ettim ve o dönemler gerçekten tünelin sonunda bir ışık olmadığına inandırdım kendimi. “Kötü alışkanlık” olarak nitelendireceğiniz şeylerde dibe vurmuştum. Bu işin asıl kötü tarafı, aynı hisleri taşıyan insanlara bunun aslında geçici bir dönem olduğunu anlatıp, olumlu düşünmelerini önerdim. Sanırım terzi kendini söküğünü dikemiyormuş.</blockquote><blockquote>Bundan iki buçuk sene önce, bir gün sahile indim. Kafamda onlarca kişiydim ve her birisi farklı şeyler söylüyordu. Oturdum, bebekte. Geceydi. Sonbaharın son zamanlarıydı ve hava soğuktu. Kendimi tutamadım ve ağlamaya başladım. Hayatımda uzun süredir böyle olduğumu hatırlamıyordum. O sırada yaşlı bir kadın geçiyordu. Yanıma geldi, oturdu ve sarıldı. Hiçbir şey demeden. O sarıldıkça ben daha çok ağladım. Bir süre sonra kendime gelmeye başladığımda, yaşlı kadın bir eli ile yanağımı tuttu. <strong><em>“Ne kadar yaşadığımız değil ne yaşadığım bizi biz yapıyor değil mi?”</em></strong> dedi, yavaşça salladım başımı evet dercesine. Sonra kalktı ve gitti. Arkasından teşekkür ederim dedim ve dönerek, <strong><em>“Duygularını göstermekten korkma. Seni sen yapan onlar.”</em> </strong>dedi.</blockquote><blockquote>O kadını tanımıyorum, o saatte neden oradaydı bilmiyorum ama iyi ki oradaydı. Bazen kendini kötü hissettiğinde, sarılacak birisinin olması tüm sıkıntılarını unutturuyor. Bu kişi tanımadığın birisi olsa bile.</blockquote><p>Yıllardır yanımda taşıdığım bir yaratığın sözlerine yenik düştüm. Artık onu tek başıma duymaktan kendimi alıkoyamayacağımı fark ettim. Çünkü gittikçe büyüyordu ve gittikçe gökyüzünü kaplıyor, güneşin bana dokunmasını engelliyordu. O büyüdükçe ben küçülüyor ve kendi içimde kayboluyordum. Çevremdeki insanlara ulaşmama izin vermiyordu. Her sabah uyandığımda neden yataktan kalmam gerektiğini soruyordu bana ve verdiğim hiçbir cevabı beğenmiyordu. Beni yatakta tutuyordu. Onu o kadar çok görmezden gelmeye çalışmıştım ki artık boş bir şekilde karşımda duran duvara bakıyor olarak bulmuştum kendimi. Kaçmak istedim ondan hep. Ama bir yolunu buluyor ve yine karşıma çıkıyordu. Ve bir gün kendimi yalnız olarak buldum. Gerçekten yalnız. Çünkü zamanla çevremde bulunan insanları iteklemiştim istemsizce. Telefonum artık çalmıyor, odamın kapısı artık çalınmıyordu. Derslerim daha da kötü gidiyor ve yemek yemek bile aklıma gelmiyordu. Yapmak istediğim tek şey uyumaktı. Onu bile yapamıyordum. Boş bir kafa ile yatıyordum sadece yatakta. Eskiden yapmayı sevdiğim şeyleri yapamıyordum artık. Sevdiğim bir şarkıyı sonuna kadar dinleyemiyordum, izlediğim filmi yarıda bırakıyordum, kitapların kapaklarını bile kaldırmıyordum.</p><p>Birkaç kişi fark etti bunu çevremde. <em>“Sen durgunsun” </em>son zamanlarda dediler. Oysa ben hayatımın bir döneminde yaşamıyordum. Partiler, yeni insanlar, yeni yerler, her şey o kadar korkutucu geliyordu ki gözüme susuyordum sadece. Yıllarca dayanabilmiştim buna çünkü ve dayanmaya da devam edebilirdim. Kendim. Tek başıma. Güçlüyüm! <strong>Güçlüydüm. </strong>Birinin elimden tutmasının zamanının geldiğini, yoksa dibe vurarak hayatıma saçma bir yolla son verebileceğimi düşünmeye başlamıştım.</p><p>Kimseye söylemeden doktora gittim. Çünkü çevremdekilerin çoğu ruhsal hastalığa inancı olmayan insanlardı. Sen mutlu olmak istersen mutlu olurdun, mutsuz olmak istersen mutsuz. <strong>Oysa ben mutluydum ama mutlu olmama izin vermiyordu bazı şeyler ve ben bunu anlatamıyordum insanlara</strong>. Doktor ile ilk seansım garipti. Bana <strong>“Neden buradasın?” </strong>diye sordu. <strong>“Bilmiyorum” </strong>dedim. Çünkü nasıl anlatacağımı bilmiyordum. Burada yazmak istemediğim birkaç olayla birlikte anlattım her şeyi. Hayatımın nasıl da güzel olduğunu, arkadaşlarımın sevimli insanlar olduğunu, mutlu bir ailemin olduğunu, yirmi yaşında olmama rağmen editör olup, senarist olup çalıştığımı ve bir yandan Türkiye’nin en iyi okulunda okuduğumu… Her şeyi. Hayat çok güzeldi. Mutluydum. Ama bir şey vardı. Arkama döndüm oturduğum sandalyede. <strong>“Orada, köşede bir şey var ve sürekli beni takip ediyor. Beni eleştiriyor ve nasıl yapıyor bilmiyorum ama hayattan alacağım tüm zevki sömürüyor” </strong>Anksiyete ve majör depresyon teşhisi koyup ilaca başlattı.</p><p>Birçok kez panik atak geldi. Dışarı tek başıma çıkmaya korkuyordum. Ya kimsenin beni tanımadığı yerde atak gelirse, ne yapacağım diyordum kendime. Sonra, sakin olacaksın ve her şey geçecek. Bir şey yok çünkü. Sadece sakin olup derin nefes alman gerekiyor Mehmet! Yine de korkuyordum.</p><p>Zamanla doktorum bana yoga ve meditasyon gibi zihin rahatlatıcı ve nefes teknikleri öğretici sporlar ile uğraşmamı söyledi. Çünkü hastalıklarımızdan çoğu doğru nefes almamaktan ve stresten kaynaklı. Bu ikisini kontrol altına alırsak her şey ile başa çıkabilirdik. nefes egzersizlerine başladım. Bu arada kullandığım ilaçtan dolayı çok hareketli rüyalar görüyor ve sabah yorgun uyanıyordum. Egzersizleri yaparken kendimi daha çok zorladım dışarı çıkmak için, insanlarla kaynaşmak için ve yanımdaki yaratığa söz hakkı vermemek için.</p><p>Şu an ilaca hala devam ediyorum. Son bir aydır herhangi atağım olmadı ama son birkaç gündür kendimi yine kötü hissediyordum. Eskiye dönmekten korkuyorum. Çünkü depresyon ve anksiyete ile geçen dönemimde yaşamamış olarak görüyorum kendimi. Yaptığım tek şey yatmak çünkü. Ölü gibi.</p><p>Çağımızda birçok kişi bu ruhsal hastalıklardan şikayetçi ne yazık ki ve yine ne yazık ki fiziksel hastalıklar kadar önemsenmiyor. Oysa önemsenmediği zaman fiziksel hastalıklardan daha da kötü sonuçlara yol açabiliyor. Bu konu hakkında birçok soru aldım, bunlarla nasıl başa çıkabiliriz, nasıl kurtulabiliriz, tamamen geçer mi şeklinde. O yüzden bu uzun yazıyı yazmak istedim.</p><p>Söylemek istediğim tek şey var, her şey sizin elinizde. Bunu sakın <strong>“düşünmemeye çalış mutlu olursun” </strong>olarak algılamayın. Yaşadığım için biliyorum bu böyle çözülmüyor. Doğru nefes teknikleri öğrenin. NEFES ÇOK ÖNEMLİ. Sandığınızdan daha fazla. Her gün birkaç dakikanızı zihninizi boşaltmaya ayırın. Bırakın televizyonu, telefonu, bilgisayarı, interneti ve dikkatinizi dağıtacak şeyleri ve birkaç dakika hiçbir şey düşünmeyin. Evet, hiçbir şeyi düşünmeyin. Instagramda kaç beğeni aldığınızı, tumblrda kaç reblog aldığınızı bir unutun. Mesajlar biraz bekleyebilir, facebook bildirimleri de... Birkaç dakika kapatın gözlerinizi ve boşaltın zihninizi. Kendinize yeni hobiler bulun. Hayatınızda bir değişiklik yapın. Önceki hayatınızı size hatırlatmayacak bir şey ve bir süre ona odaklanın. kendinizi zorlayın. Biliyorum en zor kısmı bu ama zorlayın. Bunu yenmenin başka yolu yok, tek çare sizsiniz ve güçlü olmalısınız.</p><p>Umarım atlatırsın bu günleri.<br>Çünkü atlatabiliyorsun.</p><p><strong>Ve psikolojik hastalıkları hafife almayın. Çevrenizde depresyonda olan varsa ona yardım edin. Çünkü o kendi yapamayacak halde.</strong></p><p>Mutlu hayatlar hepinize.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FdPWN9KULDYI%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DdPWN9KULDYI&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FdPWN9KULDYI%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d12a0c822dc2e66d92eba2247661ddbb/href">https://medium.com/media/d12a0c822dc2e66d92eba2247661ddbb/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d40c7e657b90" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/oysa-ben-mutluydum-ama-bunu-engellemeye-%C3%A7al%C4%B1%C5%9F%C4%B1yordu-baz%C4%B1-%C5%9Feyler-ve-ben-bunu-anlatam%C4%B1yordum-d40c7e657b90">Oysa ben mutluydum ama bunu engellemeye çalışıyordu bazı şeyler ve ben bunu anlatamıyordum…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çin hangi ülkenin çakması?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%A7in-hangi-%C3%BClkenin-%C3%A7akmas%C4%B1-c70dfbf565e9?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c70dfbf565e9</guid>
            <category><![CDATA[silikon-vadisi]]></category>
            <category><![CDATA[çin]]></category>
            <category><![CDATA[shenzhen]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Sep 2017 12:42:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-14T14:43:24.429Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c8FBkc83uqF_pmuy1V3mIQ.png" /></figure><p>Bütün ucuz, daha basit ve kalite bakımından düşük olarak nitelendirilen eşyaların Çin’de yapıldığı ve Çin malı olduğunu söylenir (bilinçsiz olarak söylense bile) ve Çin’in her şeyi kopyaladığından bahsedilir. Peki Çin hangi ülkenin çakması?</p><p>Bugün bir yazıya denk geldim. Shanghai’ın yeni Silikon Vadisi olma yolunda ilerlediğinden bahsediyordu ve yazıda, şöyle bir cümle geçiyordu:</p><blockquote>“ China has blocked usage of these (Facebook, Whatsapp, Facebook) companies, developing their own, copied versions of Google, Whatsapp or Facebook.”</blockquote><p>Çin’in <em>“çakma”</em> ürünleri pazara sunmada üstün yeteneklere sahip olduğunu biliyoruz. <em>(Tabi bunu Eminönü’nü ziyaret etmeyenler böyle düşünüyor.)</em> Şaka bir yana, teknoloji, sturtups ya da bu tür bütün alanlar hakkında pek fazla bilgisi olmayan birisi olarak şunu merak ettim: Neden Facebook, Google, Whatsapp gibi şirketler <strong>“gerçek/orijinal”</strong> iken RenRen, Baidu, WeChat <strong>“çakma/kopya”</strong> olarak nitelendiriliyor?</p><p>Çin’de, bu tür İnternet sitelerine ve uygulamalara alternatif olarak sunulan ürünlerin çıkmasını sağlayan şirketlerin kuruluş tarihlerine ve Facebook, Google, Whatsapp, Twitter gibi şirketlerin kuruluş tarihlerine baktığımda kimisinin aynı yıl ya da bir yıl sonra ortaya çıktığını gördüm. Aslında bunu sadece Çin olarak da düşünmemek gerekiyor, Türkiye’de de farklı yabancı uygulamalara alternatif yerli uygulamalar üretildi. Bu üretilen uygulamalar da çakma olarak mı nitelendiriliyor? Her ülkede bu şekilde kimi durumlarda. Sadece Çin daha katı bu konuda ve kendi uygulamalarını kullanan daha fazla insan var ve dünyanın geri kalanınca kullanılan uygulamalara bir rakip aslında ve kötüleme politikası mı uygulamıyor bu yüzden?</p><p>Bu yazıyı sadece meraktan yazıyorum ve bu konulara ilgili ve bilgili olan kişilere soruyorum: Neden Çin’e bu kadar yükleniliyor? Kendi uygulama ve sitelerini yapmaları neden çakma olarak görülüyor?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c70dfbf565e9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%A7in-hangi-%C3%BClkenin-%C3%A7akmas%C4%B1-c70dfbf565e9">Çin hangi ülkenin çakması?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bazen “Arkadaşlarınızı” Hayatınızdan Çıkarmanın Bir Sakıncası Yok]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bazen-arkada%C5%9Flar%C4%B1n%C4%B1z%C4%B1-hayat%C4%B1n%C4%B1zdan-%C3%A7%C4%B1karman%C4%B1n-bir-sak%C4%B1ncas%C4%B1-yok-a251c4abaca5?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a251c4abaca5</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[arkadaşlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Aug 2017 08:36:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-21T10:13:25.124Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BJZajJYRH_5-bhwbIuX52A.jpeg" /><figcaption>Source: Tumblr</figcaption></figure><p>İnsanların zihnini okuyabildiğimizi düşünmüyorum <em>(en azından şimdilik) </em>ancak karşımızda bulunan insanın niyetini bir noktada anlayabileceğimize inanıyorum.</p><p>Bir araştırmaya denk geldim geçenlerde. İnsanları iki gruba ayırıyorlar. Her iki grubun koltuk altına bir çeşit bez koyuyorlar ve ilk gruba bir maraton koşmalarını ve ikinci gruba hayatlarında ilk kez paraşütle atlama yapmalarını söylüyorlar. Ardından koltuk altlarında bulunan bezleri <em>(terli bezleri)</em> topluyorlar. Üçüncü bir grup insana bu bezleri verip, ne olduklarını söylemeden, koklamalarını istiyorlar. <em>(Biliyorum berbat bir durum haha)</em> Bu sırada beyin dalgalarını inceleyen aletler takıyorlar ve insanların, terli bezlerden hangisinin hangisi olduğunu bilmemelerine rağmen, hayatlarında ilk kez paraşütle atlama yapan insanların bezlerini koklarken beyinlerinde korku mekanizması ile ilgilenen bölümlerinde hareketlenme olduğu görülüyor. Yani her iki bez, terle kaplı bezlerde olsa, bir tanesi diğerinden daha farklı bir madde salgılıyor ve insanlar bu maddeyi algılayabiliyorlar.</p><p>Bunu ilk gördüğümde baya ilgimi çekmişti ve sonra aslında gerçek hayatta bununla çoğu kez karşılaştığımızı fark ettim. Hayatınızda hiç ,birisi ile tanışıp, onun iyi biri olduğunu düşündüğünüz, size herhangi bir kötü hareketi olmayan, gayet iyi davranan ama içinizde bir sesin bir şeylerin ters gittiğini söylediği oldu mu? İşte bu nokta, düşüncelerimi bu ter deneyi ile bağdaştırmama neden oldu. Yani biz bilinçli altı olarak karşıdakinin nasıl hissettiğini koklayabiiyoruz, anlayabiliyoruz.</p><p>Şimdi bu durumu arkadaşlıklarımıza getirelim. Hayatımızda, en genel şekilde gruplandıracak olursak, üç çeşit insan vardır; iyi arkadaşlarımız, arkadaş olmadıklarımız <em>(kötü olduklarını düşündüklerimiz)</em> ve arada / kararsız olanlar. Ve bu saydığım üçüncü grup bizim enerjimizi en çok sömüren grup oluyor. İyi arkadaşlarımıza ya da arkadaş olmadıklarımıza karşı açık olabiliyoruz.</p><p><strong><em>“Öğlen yemeğe çıkalım mı?”</em></strong></p><p>İyi arkadaş için: <strong><em>“Olur, nereye gitmek istersin?”</em></strong></p><p>Arkadaş olmadığımız için: <strong><em>“Hayır, sana afiyet olsun.”</em></strong></p><p>Ama üçüncü grup zihinsel durumumuzu fazlasıyla etkiliyor, üzerinde düşünmemize neden oluyor ve bu bizi yoruyor. Bu grup, telefonunuzda gezerken numarası karşınıza geldiğinde <strong><em>“Aaah, uzun zaman oldu, sanırım aramam lazım” </em></strong>dediğiniz ama yine de aramadığınız insanlar oluyor. Onlarla nasıl bir ilişkiye sahip olduğunuzu bilmiyorsunuz. Sizi seviyor mu? Siz onu seviyor musunuz? Onunla takılmaktan hoşlanıyor musunuz?</p><p>Yine bir araştırma yapılmış bunun üzerine. Polislere, iş arkadaşları arasında arkadaş olarak görmedikleri / sevmedikleri kişiler ile nasıl bir ilişkiye sahip olduklarını bilmedikleri kişileri saymaları söylenmiş. Ardından, nasıl bir ilişkiye sahip olduklarını bilmedikleri kişilerin sayısı, arkadaş olarak görmediklerinin sayısından fazla olan kişilerin işini sevmediğini, daha mutsuz olduğunu, daha sık hastalandığını görmüşler. Anlayacağınız hayatınızda nasıl bir ilişkiye sahip olduğunuzu bilmediğini insanlar sizi kötü kişilerden daha fazla etkiliyor, olumsuz yönde. Bu çok ilginç!</p><p>Yazıyı nereye bağlayacağımı düşünüyorsanız, çevrenizde eğer kararsız / arada kalmış “arkadaşlarınız” varsa onları belirleyin ve onlara karşı hislerinizi dinleyin. Eğer hisleriniz sizi olumsuz yöne çekiyorsa o insanları hayatınızdan çıkarabilirsiniz, bunda hiçbir sakınca yok ama hisleriniz size iyi olduklarını söylüyorsa onları kendinize daha fazla çekin. Çünkü bu iki nokta, sınırların belli olduğu ve sizin zihinsel sağlığınızı korumanıza yardımcı olan noktalar.</p><p>Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a251c4abaca5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bazen-arkada%C5%9Flar%C4%B1n%C4%B1z%C4%B1-hayat%C4%B1n%C4%B1zdan-%C3%A7%C4%B1karman%C4%B1n-bir-sak%C4%B1ncas%C4%B1-yok-a251c4abaca5">Bazen “Arkadaşlarınızı” Hayatınızdan Çıkarmanın Bir Sakıncası Yok</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaratıcı Yazarlığın Bir Türü: RPG!]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yarat%C4%B1c%C4%B1-yazarl%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-bir-t%C3%BCr%C3%BC-rpg-77da125fdba?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/77da125fdba</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[yazarlar]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Aug 2017 11:00:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-15T13:24:50.762Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jrTWu4DntVY7HQmcjB5RtQ.jpeg" /></figure><p>Üç yaşında okuma ve yazma öğrendim. Sanırım, kelimelerin sayısız kombinasyonla bir araya gelerek oluşturdukları dünyaları keşfetme isteğim küçük yaşlarda başladı. O zamandan bu yana sürekli bir şeyler karaladım; kısa hikayeler, tiyatro oyunları, roman denemesi…</p><h4>Ardından on dört yaşında yeni bir alanını keşfettim yazmanın: RPG ve benim yazıya olan tüm bakış açımı değiştirdi.</h4><p>RPG oyun türü tüm zamanlara damgasını vurmuş bir oyun türüdür. Role Playing Game’in kısaltması olarak da tanımlanabilir. Bu tür oyunlar isminden de anlaşılacağı üzere Rol yapma üzerine kuruludur. Yani tamamen farklı bir evrende ya da dünyamıza benzer bir mekanda oluşturduğunuz karakter ile maceradan maceraya koşarsınız. (<a href="http://www.magicgameworld.com/rpg-oyun-turu-nedir/#ixzz4piujV1bv">*</a>) Genelde çevrimiçi olarak bilgisayar üzerinde oynayacağınız oyunlardır bunlar. Ancak bilgisayar oyunlarına karşı olan isteksizliğim, RPG’nin farklı bir yönünü bulmama neden oldu.</p><p><strong>Benim keşfettiğim RPG yazarak oynanan bir oyundu. </strong>Yine herhangi bir forum sitesi bazlı açılan bir İnternet sitesinde, diğer gerçek oyuncularla oynadığınız bir oyun. Genelde Harry Potter teması üzerine gerçekleşirdi kurgular. Siteye kaydolurken kendinize bir karakter açarsınız. Ardından karakterinizin hangi yaş olduğuna karar verir ve ona göre bir meslek seçiminde bulunursunuz. Ancak mesleğinizi seçmek tamamen size bağlı değildir. Öncelikle yazı tarzınıza, kurgu oluşturma ve yazma biçiminize göre puan alacağının bir sayfaya gidersiniz. Bu sayfada, herhangi bir olayı anlattığınız bir hikaye yazıp, yöneticiler tarafından değerlendirilmesi için gönderirsiniz. Hikayenin yazım dili, giriş, gelişme, sonuç bağlantısı, noktalama işaretleri ve yazım kuralları, özgünlüğü ve kurgusuna göre 0 ile 100 arasında bir puan alırsınız. Ardından aldığınız puanlara göre bir mesleğe sahip olursunuz. Çünkü RPG sitesinde kurgular çok önemlidir ve kurguya katkı sağlayacak olan iyi yazarların daha iyi görevlere sahip olması gerekmektedir. Zamanla mesleğinizi değiştirebilirsiniz, eğer yazınızı geliştirirseniz, düşük puan almanıza neden olan sorunları düzeltebilirseniz tekrar puanlamaya katılıp yeni bir puan alıp istediğiniz yeni bir mesleğe geçebilirsiniz.</p><p>Mesleğinizi belirledikten sonra <em>(bu öğrenci olabilir, Hogwarts içerisinde bir Profesör olabilir, Seherbaz, Basın Çalışanı, Sihir Bakanlığı Çalışanı, okul hademesi, bar, mekan sahibi… olabilir)</em> karakterinizin geçmişine dair bir kurgu oluşturmanız gerekir. Karakteriniz kim? Nerede doğru, ailesinin geçmişi nasıl, neleri sever neleri sevmez, hayatında en üzücü olay neydi, yani gerçek hayatta sizi siz yapan şeyleri, açtığınız karakter için de kurgulamanız gerekmektedir. <strong>Anlayacağınız tam bir roman karakteri yaratırsınız!</strong></p><p>Mesleğinizi ve karakterinizin aile geçmişi, kişisel geçmişi, hobileri, fobileri belirledikten sonra site içerisinde bulunan diğer karakterlerle kurgulara başlayabilirsiniz. Her kişi kendi karakteri için bir sayfa açar ve orada karakterine dair açıklamalar verir ve siz o açıklamaları okuyarak o kişiye kurgu önerisinde bulunarak gidebilirsiniz. Kurgularınızı iyi, kötü, nötr şeklinde her türlü biçimde yapabilirsiniz. Kurgunuzda sizin yönettiğiniz kişiler de olabilir. Mesela anne, baba gibi karakterler bulmanıza gerek yok, onları siz kendiniz de yazabilirsiniz. Onun dışında yakın arkadaş, düşman, sadece barda tanıştığın, bir gecelik yattığın gibi birçok farklı kişinin karakteri ile kurgular kurabilirsiniz ve sizin karakterinizin geleceği bu kurduğunuz kurgulara göre gelişmeye de başlayacak.</p><blockquote>Meslek hazır, geçmiş hazır ve kurgular da hazır. O zaman şimdi yapmanız gereken şey: YAZMAK!</blockquote><p>Bundan sonrasında artık yazarak karakterinizi oynatmaya başlayabilirsiniz. Roman yazar gibi yazarak oynuyorsunuz oyunu. Örnek vermem gerekirse, çok önceden açtığım Frederick isimli bir karakterimin bir oyuna giriş sahnesi:</p><p><em>“Gökyüzünü delen toplu mezarlar arasında, insan seli içerisinde ritmini korumaya çalışıyordu Frederick. Bu şehrin ritmine ayak uydurmanın ne kadar zor olduğunu unutuyordu ara sıra. Bazı zamanlar, bir günün yirmi dört saatten daha fazla olmasının en çok New York insanına yarayacağını düşünüyordu. Otuz altı saat olsa mesela. Bunu düşünmek bile insana her şey yapabilirmiş hissine kapılmasına yetiyordu. Son güne bırakılan işler, ödevler daha rahat yetişirdi, çalışmanın ardına ailene daha fazla zaman ayırabilirdin, kendine, kitaplarına. Ancak bir düzen oturmuştu evrende ve buna uyması gerekiyordu anlaşılan insanların. Sorgulamadan. En çok da buna kızıyordu Frederick. Neden sorgulamıyordu insanlar? Neden hayatlarını önlerine sunulan bilgilerden ibaret sanıyorlar ve onların aslında gerçekten doğru olup olmadığını araştırma zahmetine girmiyorlar. Araştırmanın ve ardından kendi başına bir şeyler bulmanın verdiği hazzı hiç tatmamalarından kaynaklı diye düşündü. Üzülüyordu. Yemek yemek, uyumak ve eğlenmekten ibaret bir hayat her ne kadar kulağa hoş gelse de görüldüğü gibi değildi ona göre. Bir insan Central Parkta oturup, bir ağaca bakıp “Ben neden bir ağaç olarak dünyaya gelmedim?” diye sormaz ki kendine. Altında milyonlarca neden yatıyorken, kimileri o ağacın orada olduğunu bile fark etmez ve bu yine insanları zaman kavramına getirir. Yetersiz olan zaman!”</em></p><p>Bu şekilde yazarak devam ettiriyorsunuz oyunu. Sayfalarca yazdım bunun gibi. Birçok farklı sitede birçok farklı karakterim oldu ve kimi zaman oluşturduğum karakterle kendimi o kadar özdeşleştirdim ki onun yaşadıkları beni de mutlu ediyor, beni de üzüyordu. Çok eskiden bir karakterimin kurgusu onu intihara sürüklemişti örneğin. Ve onu intihar ettirdiğim sahne beni gerçekten etkilemişti. Bir daha asla o karakter adında yeni bir hesap açmamıştım ve o sitede diğer insanlar, karakterim adına anma RPG’si yapmışlardı. İnsanların, siniz karakteriniz adına yazdıklarını okumak sizi daha da etkiliyordu.</p><p>Ardından yıllarca oynadım. Her yaz, diğer insanlar bilgisayar video oyunlarına gömerken tüm gün kendilerini, ben sabahtan akşama kurgu oluşturarak yazdım. Çok farklı dünyaları dolaşıp, onlarca farklı hayata dokundum. Ve bu, benim şimdiki karakterimi oluşturmamda çok yardımcı oldu. Çünkü birçok farklı pencereden baktım hayata. Kimi zaman baskın taraf benken, kimi zaman ezilen taraf ben oldum, kimi zaman gerçek hayatta asla veremeyeceğim kararları karakterime verdirip neler hissettiğimi gördüm. Oturup farklı bir şehirde RPG yazarken, İnternetten oranın haritasına baktım, sanki geçekten oradaymış gibi yaşadım hepsini.</p><p>Artık oynayamıyorum bu oyunu. Bunun nedeni hem RPG kültürü bittiğinden sanırım (ya da büyüdüğümden), hem de vakit bulamıyorum artık yazmaya ve kurgulamaya. <strong>Ama bana, beni oluşturmada büyük katkı sağladığını söyleyebilirim rahatlıkla.</strong></p><p><em>Ya siz daha önce hiç duymuş muydunuz böyle bir oyunun varlığını ya da oynadınız mı hiç?</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=77da125fdba" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yarat%C4%B1c%C4%B1-yazarl%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-bir-t%C3%BCr%C3%BC-rpg-77da125fdba">Yaratıcı Yazarlığın Bir Türü: RPG!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çok Arkadaşım Var Diyenler, Nitelik mi Yoksa Nicelik mi Önemli?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%A7ok-arkada%C5%9F%C4%B1m-var-diyenler-nitelik-mi-yoksa-nicelik-mi-%C3%B6nemli-a1d50294e86c?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a1d50294e86c</guid>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[arkadaşlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Aug 2017 08:23:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-05T03:28:30.295Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IFIjNAEQcRyF2H1bwtIVrQ.jpeg" /></figure><p>Geçenlerde bir arkadaşımın çok fazla tanıdığının olması ile övündüğüne şahit oldum. Bu tanıdıklarının hepsinin de <em>“arkadaş”</em> olarak nitelendirmesi benim arkadaşlığa olan bakış açımı biraz sorgulamama neden oldu. Kendimi göz önüne aldığımda tanıdığım insan sayısı fazla ancak görüşmek istediğim insanları sıralayacak olursam bu çemberin fazlasıyla daraldığını görüyorum. Peki bu doğru bir şey mi?</p><p>Robin Dunbar, Oxford Üniversitesinden bir Evrimsel Psikoloji Profesörü ve 1990 yıllarının başından itibaren arkadaşlık üzerine yapılan çalışmaları ile tanınıyor. Dunbar’a göre normal bir insan hayatı boyunca ortalama yüz elli kişi ile arkadaşlığını devam ettirebiliyor. Bu sayı kimileri için yüzlerin altına inerken, kimileri için iki yüzden yukarı da olabiliyor.</p><p>Arkadaş gruplarını şu şekilde çemberler içine alabiliriz;</p><ol><li><strong>Dostlar.</strong> Çoğu insan için bu grup dört ya da beş kişiden oluşur. Sizin gerçek yönlerinizi bilen, ağladığınızda omzunu getiren, gözü kapalı güvenebileceğiniz insanların olduğu bir çember.</li><li><strong>Yakın arkadaşlar. </strong>Bu ikinci grup çoğu insan için on kişiden oluşur. Birlikte takıldığınız, sinemaya, partiye, konsere gittiğiniz, doğum günlerine katıldığınız insanlar.</li><li><strong>İyi arkadaşlar. </strong>Bu grup otuz beş kırk kişiden oluşur ve büyük etkinliklerde takıldığın, görüşmekten hoşlandığın insanlardan oluşur.</li><li><strong>Sadece arkadaşlar.</strong> Bu grup da adı üstünde, sadece tanıdığınız insanlar. Yüz ya da daha fazlasını kaplayan çember. Facebook arkadaşlarınız.</li></ol><p>Dunbar’a göre ilk çemberde bulunan o dört beş kişi sizi gerçekten tanıyan insanlar ve sizin zamanınızın çoğunu birlikte geçirdiğiniz, ne olursa olsun güvendiğiniz kişiler. <em>Hatta yapılan bir cep telefonu araştırması da gösteriyor ki bir insan ortalama dört beş kişiyi en sık şekilde arıyor ve aynı dört beş kişiye en sık şekilde mesaj atıyor.</em></p><h4>Peki, zamanımızı bu çemberlerdeki insanlara sağlıklı bir şekilde nasıl paylaştırmalıyız? Eşit bir şekilde mi?</h4><p>Dunbar’ın yaptığı araştırmalara göre dışa dönük insanların arkadaşlıkları bariz bir biçimde daha zayıf. Dışa dönük insanların en içteki çemberde bulunan dostları ile bağının zayıf olmasının nedeni daha fazla sayıda insanı bu çember içine yerleştirmeye çalışmaları ve zamanlarını daha fazla insan tanımaya ayırmaları. Peki her bir grup için ne kadar zaman ayırmalı bir insan? Bunun için kesin bir zaman verilmese de önem sırasına göre ayarlanması gerektiği savunuluyor. Yani siz eğer üçüncü grup için daha fazla zaman ayırmaya başlıyorsanız, <em>çünkü daha fazla insan tanımak istiyorsanız</em>, bu durum birinci grup için ayırdığınız zamanı düşürecek ve o gruptaki insanlar yavaş yavaş ikinci gruba kaymaya başlayacak. Bu durumun en korkunç yanı kısa süre içerisinde gerçekleşiyor oluşu. Yani ilk grupla bağlarınız ne kadar sıkı olursa olsun, eğer siz zamanınızı diğer gruplara ayırıyorsanız o bağ zayıflamaya başlayacaktır.</p><p>Bu noktada arkadaşımın çok sayıda <em>“arkadaşının”</em> olduğu izlenimine kapılması Facebook’un işi diye düşünüyorum. Çünkü Facebook binlerce farklı insanı; iş yerinden, ilk okulundan, çıktığın tatilde tanıştıklarından hepsini <strong>“arkadaşlar”</strong> başlığı altında topluyor. Oysa arkadaştan ziyade, o binlerce kişi sadece tanıdık. Bir düşünün, son birkaç yılda kaç farklı arkadaş grubu değiştirdiniz ve kaç yeni <strong>“yakın arkadaşınız”</strong> oldu? Facebook tanıdık çevrenizi genişletiyor ve bu sizin “arkadaş” sayınızı arttırdığınız izlenimini oluşturuyor.</p><p>Sonuç olarak, arkadaşlığa olan bakış açım eskisi ile aynı kaldı. Evet çok sayıda tanıdığım var ama az sayıda <strong>“arkadaşım”</strong> var ve bu ikisinin ayrımını yapabildiğimi fark ettim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a1d50294e86c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%A7ok-arkada%C5%9F%C4%B1m-var-diyenler-nitelik-mi-yoksa-nicelik-mi-%C3%B6nemli-a1d50294e86c">Çok Arkadaşım Var Diyenler, Nitelik mi Yoksa Nicelik mi Önemli?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hiç kimsenin konuşmadığı bir ayrılık hikayesi]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hi%C3%A7-kimsenin-konu%C5%9Fmad%C4%B1%C4%9F%C4%B1-bir-ayr%C4%B1l%C4%B1k-hikayesi-774b9dc8e924?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/774b9dc8e924</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 31 Jul 2017 09:53:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-03T17:07:45.925Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*NiWMEa3nB9YSUY3iv_LMYw.jpeg" /></figure><p>Şu an birlikte olduğun kişi sana bir söz verdi, seni bırakmayacağı ve ölene kadar seveceği için ama derinlerde bir yerlerde bunun gerçek olmadığının farkındasın. Hayatın ne getireceğini tahmin edemezsin ne de olsa. Yine de gerçek olduğunu düşünsen bile bunu düşünmenin tek nedeni, ikinizin de kolay inanan insanlar olması.</p><p>Ama asla, en yakın arkadaşının gözlerinin içine bakıp da <strong>“Belki bir gün birbirimizle hiç konuşmayacağız bile”</strong> diye düşünmedin.</p><p>Sekiz yaşındasın. Dizlerinde yaralar. bisikletten yeni düşmüşsün ve o yanında, seni sakinleştirmeye çalışıyor.</p><p>On beş yaşındasın. Kendini okul tuvaletine kitleyip ağlamaya devam ettiğinde kapının altından peçete uzatıyor ve sessizce varlığını hissettiriyor.</p><p>On sekiz yaşındasın. Üniversiteye, ailenden kilometrelerce uzağa taşınıyorsun ve içinde istemsiz bir korku var. Yurt odasında ranzanın altında oturup <em>Friends</em> dizisini tekrar izliyorsunuz birlikte ve ona, önünüzdeki dört yılın neler getireceği konusundaki korkularından bahsediyorsun. O da cevap veriyor <em>-ben de.</em></p><p>Yirmi bir yaşındasın ve on üç shot attın. Doğum gününü böyle mi kutlaman gerektiğini düşünüyorsun. Sonra ne düşündüğünü bile unutuyorsun. Tamamen sarhoş biçimde gecenin bir saatinde çimenler üzerinde sızarken o da yanında.</p><p>Yirmi dört yaşındasın. Havaalanından içeri girerken arkana son bir kez dönüyorsun ve en sallıyorsun. O an aklından geçen tek şey kilometrelerce uzağa gidiyorsunuz birbirinizden ve bu kaçınılmaz bir biçimde sizleri ayıracak; <em>fiziksel ve ruhsal olarak.</em></p><p>Ve hiç fark etmeden bir bakıyorsun ki otuz yaşındasın. Hayatını düzene oturtmuş, işinde gelip spora giden, toplantılardan davetlere geçen birisi oldun. Telefonunda maillerine bakarken, tanıdığın ama uzun zamandır tuşlamadığın bir numaradan mesaj geldiğini görüyorsun. <em>“Hey, senin şehrindeyim. Boş olduğun bir vakit görüşelim!”</em></p><p>Masanın karşısında oturuyorsun. Bir zamanlar ilkokulunda sınıfın kapısından içeri girip yanına gelip <em>“Sen arkadaş olacağım birine benziyorsun</em>” diyen kişiye bakıyorsun. Aynı gözler, aynı gülümseme, aynı yüz ifadeleri… Yeni konuştuğu kişiden bahsediyor, diyetini nasıl yaptığından, önümüzdeki ay çıkacağı tatilden ve planlardan. Ama hepsi kısa konuşmalar. Anlamsız kelimeler.</p><p>Nazikçe gülümsüyorsun ve dışarı çeviriyorsun başını.</p><p>Güneşin belirginleştiği havada uçuşan toz tanelerine bakarken düşünebildiğin tek şey; yaralı diz, kapı altından uzatılan peçete, Ross ve Rachel, doğum günü shotları, mezuniyet günü ve o sonsuza kadar birbirinizi kaybetme hissi.</p><p>Kahve acılaşmış, güneş çoktan batmış ve siz iki yabancıdan başkası değilsiniz artık.</p><blockquote>Hiç kimsenin konuşmadığı bir ayrılık hikayesi bu.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=774b9dc8e924" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hi%C3%A7-kimsenin-konu%C5%9Fmad%C4%B1%C4%9F%C4%B1-bir-ayr%C4%B1l%C4%B1k-hikayesi-774b9dc8e924">Hiç kimsenin konuşmadığı bir ayrılık hikayesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[3 Büyük Korku]]></title>
            <link>https://medium.com/@mehhmetcatal/3-b%C3%BCy%C3%BCk-korku-144cc74394e8?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/144cc74394e8</guid>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[korku]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Mar 2017 15:49:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-01T15:49:18.680Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir sene önce bu zamanlarda bir not defterine üç büyük korkumu yazdım ve kendime, bunları bir sene içerisinde aşacağıma dair meydan okudum. Bunu takip ettiğim bir YouTuber <em>(Jack Innanen)</em> yapmıştı ve ben de bir şans vermek istedim. Yazdığım üç büyük korkum şunlardı:</p><ol><li>Başarısızlık</li><li>Sosyalleşme</li><li>Ölüm</li></ol><p>Çoğu zaman korkularımızı yenmemiz için bize önerilen şey; onlarla yüzyüze gelmemiz. Örümcek korkunuz varsa, bunu yenmek için bir örümceği elinize alabilir ve korkunuzla yüzleşebilirsiniz. Ama bazı korkular vardır ki onlarla yüzyüze gelmemiz pek de mümkün değil. Bu durumda yapabileceğimiz tek şey, onları kabul edip onlarla nasıl yaşayacağımız konusuda çareler üretmek.</p><p>İlk korkum başarısızlıktı. Bir şeylerde başarısız olmak, eksik hissetmeme neden oluyordu. Bu korkum yüzünden çoğu zaman bir işe başlamadan vazgeçiyordum. Hiç yapmamak, başarısız olmaktan daha iyi gibi görünüyordu. Başarısız olduğum zaman yetersiz olduğumu düşünüyordum. Evet, bir noktada doğruydu bu ama yeterli bir düzeye gelebilmek için bu yollardan geçmemiz gerekiyordu. Başarılı olacağımdan emin olduğum işleyere giriyordum sadece. Ve bu kendimi geliştirmeme engel oluyordu bir süre sonra. Bir yıl boyunca <strong>“Ben bunu yapamam.”</strong> cümlesini kurmama kararı aldım. <strong>“Eğer üzerinde çalışırsam ben bunun üstesinden gelirim”</strong> demeye başladım. Evet bu zor oldu. Kimi zaman yine yapamam, başarısız olurum diye düşünüp bıraktığım da oldu ama kendimi bunu yapmamaya zorladım. Ve değişimi görmek gerçekten güzeldi. Bu değişim bir günde olan bir şey değildi. Hiçbir şey bir günde değişmeyecekti ve ben zamana bırakıp sabretmeye karar verdim. Aradan bir sene geçti. Tam anlamıyla bu korkumun üstesinden geldiğimi söyleyemem ama onunla yaşamayı öğrendim.</p><p>İkinci korkum sosyalleşmeydi. Her ne kadar dışa dönük biri gibi görünsem de aslında içe dönük bir insanım. Yeni insanlarla tanışmak benim için her zaman zor olmuştur. Bu zamana kadar beş altı il değiştirdim ve sürekli yeni bir çevre ile karşılaştım. Küçüklüğümden bu yana, <strong>eğer birisi ile anlaşabilmek istiyorsan onlara duymak istediklerini ver</strong> felsefesi ile yaşadım ve bu, zamanla yalan söyleme yeteneğimi geliştirdi. Evet bu kötü bir şey, bunun üstesinden gelmeye çalışıyorum ama böyleydi. Yeni bir çevreye girmek, yeni bir iş, bir parti, bir toplantı benim için büyük bir meydan okumaydı. Anksiyete ve panik atak geçmişimi de düşününce sosyal kaygı daha da artmıştı. Yine de geçen seneye göre bunun da üstesinden gelmek için elimden geleni yaptım. Duru ile “Sosyalleşme Challenge” bile yaptık ve bu ister inanın ister inanmayın benim için büyük bir şey. Daha çok partiye gittim, daha dışa dönük olmaya çalıştım ve dürüst olmak gerekirse bu bana çok iyi geldi.</p><p>Üçüncü korkum ölümdü. Küçüklüğümden bu yana ölüm en büyük korkum oldu benim. Bir gün şu an yaşadığım her şeyin birden bitecek olma fikri fazlasıyla korkutuyordu. Bir gün, sürekli gelişen ve devam eden dünyanın bir parçası olamama düşüncesi çoğu zaman uykularımın kaçmasına neden oluyordu. Mevsimleri yeniden yaşayamama, gökyüzüne tekrar bakamama, insanların beni unutacak olması, yeni filmler, yeni kitaplar, yeni şarkılar… Ve sonrasındaki o büyük karanlık, boşluk ve hiçlik. Ama ölüm hayatımızın bir parçası. Kaçınılmaz son. Bir gün hepimiz bunu deneyimleyeceğiz ve şu an nefes alabiliyorsam, bir şarkıya eşlik edebiliyorsam, sevdiklerimle takılabiliyorsam, ölümü düşünerek içinde bulunduğum anı mahvetmemem gerektiğini kabul ettim. Evet bir gün yok olacağım. Evet bir gün burada paylaştığım bu videolar da yok olacak, yazdığım yazılar, sınavdan aldığım düşük noklar, kalp kırıklıklarım ve insanlar beni unutacak ama ben şu an varım ve şu anı mükemmel kılmak için elimden geleni yapmalıyım. Yapmalıyız! Ölüm korkumu yenmedim ama onunla nasıl yaşamam gerektiğini öğrendim.</p><p>Peki sizlerin üç büyük korkusu ne? Bunları yorumlara yazın ve kendimize meydan okuyalım, bir sene sonra eğer hepimiz yine burada olursak o korkuları yenebilmiş miyiz ya da onlarla yaşamayı öğrenebilmiş miyiz bakalım. Çünkü biliyorum ki inanırsak bunu başarabiliriz, başarabilirsiniz. Ve son olarak; hayat güzel, hazır elinizde iken tadını çıkarın.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FjP9kq1Il2Bo%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DjP9kq1Il2Bo&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FjP9kq1Il2Bo%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/92979a27eab2130a0c2b5c54f6fc3238/href">https://medium.com/media/92979a27eab2130a0c2b5c54f6fc3238/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=144cc74394e8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Feminist Erkek???]]></title>
            <link>https://medium.com/@mehhmetcatal/feminist-erkek-884e408e41e7?source=rss-a60a70fd9d40------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/884e408e41e7</guid>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[feminism]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cody Mehmet Çatal]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Feb 2017 12:31:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-16T12:34:48.011Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“Ben Feminist değilim, sadece erkekler ve kadınların eşit haklara sahip olması gerektiğine inanıyorum” </em>diyordum bundan seneler önce ama sonra öğrendim ki feminist olmak zaten bu. En azından bana göre.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*nUZb2QJrLIHZ6ci9_qxv2g.jpeg" /></figure><p>Feminizmin kelime anlamına TDK sitesinden baktığınızda <em>“kadın hareketi”</em> olarak betimleniyor. Evet şu an dünya üzerinde kendini feminist olarak nitelendiren kişilerin büyük çoğunluğunun kadın olması ve erkeklerin maskulen yönlerini zedeleyen bir kelime olarak görmesi feminizmi, böyle bir tanım yapılmasına neden oluyor bence. Toplumda kadına ve erkeğe yüklenen özellikler şu an içinde yaşadığımız dünya için pek de gerçekçi değil bence. Bundan belki yüzlerce sene önce, fiziksel gücün hayatta kalma ile bağdaştırılması mantıklı olsa da şu an içinde bulunduğumuz dünyada bu yerini yaratıcı, yenilikçi ve zeki olmaya bıraktı. Ama ne yazık ki geçmişin cinsiyetlere yüklediği bu durumu silemedik. Feminizm cinsiyetçi eşitliği savunan bir hareket bana göre. Yani her iki cinsin de eşit haklara sahip olmasını savunan bir düşünce. Ancak kadınlara uygulanan cinsiyetçi ayrımcılığın toplumun farklı alanlarında daha fazla olması bu hareketin sadece bir kadın hareketi olarak görülmesine neden oluyor olabilir. Emma Watson, 2014 yılında Birleşmiş Milletlerde yaptığı konuşmada, birçok erkeğin depresyonla ve bunun gibi ruhsal hastalıklarla mücadele ettiğini ama yardım almaktan çekindiklerini, çünkü duyguları hakkında konuşmanın onları olduklarından daha az erkek yapacağından korktuklarını söyledi. Ve bunun yine cinsiyetçi eşitlik ile sağlanabileceğinden bahsetti. Ve erkekleri bu harekete davet etti.</p><p>Erkekleri büyütürken küçük bir kafesin içerisinde koyuyoruz. Küçük ama sağlam, sert ve kırılmayan bir kafes. Erkeklere korkunun kendisinden korkmalarını öğretiyoruz, zayıf olmaktan, duygularını konuşmaktan çekinmelerini öğütlüyoruz. Erkekliklerini kanıtlamak için sert olmaları gerektiğini söylüyoruz. Ve bunu yaparken egolarını büyütüyoruz. Kadınlara, kızlara ise kendilerini geri çekmesini söylüyoruz. Hayallerin olabilir ama evinin kadını olmak daha önemli daha güzel, başarılı olabilirsin ama çok değil, yoksa erkeğin bundan rahatsız olabilir. Özellikle de dışarıda, yanındaki erkeğin erkekliğine zarar verecek bir şey yapmamalısın. Yoksa ona kılıbık derler. Kapalı giyinmelisin, erkekleri tahrik etmemelisin, düzgün oturmalısın, her yerde konuşmamalısın, yüksek sesle gülmemeli ve hayatının bir döneminde evleneceğini düşünüp tüm planlarını ona göre yapmalısın. Peki erkeklere neden bu söylenmiyor? En son baktığımda evlilik iki kişi arasında yapılıyordu.</p><p>Bir evlilikte kadının evliliğinin devamı için işinden ve kariyerinden vazgeçtiğini duyarız hep. Erkek ise eve para getiren ve saygı duyulması gereken biri olur. Bir aile dostumuz var, karı koca ikisi de aynı sektörde aynı pozisyonlarda çalışıyor. Bir akşam onlara akşam yemeğine gitmiştik. Kadın adamla aynı işte çalışmasına rağmen ev işlerinden de sadece kendisi sorumlu oluyor. Bir de bebekleri vardı. Adam bebeğin altını değiştirdiğinde kadın “Çok teşekkürler canım, ellerim dolu o yüzden yapamadım” diye kendini acıkmak zorunda hissetti. Bunu gördüğümde çocuğun altını değiştirme işinin annenin olduğu kadar babanın da sorumluluğu olup olmadığını düşündüm. Kadın neden kendini açıklamak zorunda hissetti ve neden yaptığı ev işleri için adamdan teşekkür görmedi?</p><p>Oğullarımızın kız arkadaşları hakkında konuşmak isteriz ama kızlarımızın erkek arkadaşları söz konusu olunca Allah Korusun, evlerden ırak. Kızlarımıza bakireliğin namus olduğunu söyleriz ama oğullarımıza bunu söylemeye ihtiyaç duymayız. Sonra küçük bir kız çocuğu tecavüze uğradığında, bir kadına bir grup tecavüz ettiğinde (ki bu haberleri ülkemizde duyuyoruz) önce şunu söyleriz “Evet tecavüz çok kötü ama neden o kıyafetleri giyiyordu ki?” Bu cevabın korkunçluğu bir yana çocuklarımıza kadınların doğuştan suçlu olduğunu aşılıyoruz. Kadınlara utancı öğretiyoruz, bacaklarını kapat, kollarını ört, boynunu kapat… Geçen gün bir yorum aldım bir videomun alına, ismini vermeyeceğim ama yorum şöyleydi: <strong>“hiçbir zaman özgür olamamaktan korkuyorum ailem izin vermiyor o yüzden hayla özgür değilim en son 7 yaşında şort giymiştim ve şuanda 13 yaşındayım :(((((( dışarı çıkmama izin yok lanet olsun :(( erkekler ne kadar rahat”</strong></p><p>Bu liste uzar da uzar. Konuşulacak o kadar çok şey var ki, devamı mutlaka gelir bu yazının. Bu dünyada değişmesi gereken çok şey var. Ve sizden de bu değişimin bir parçası olmanızı istiyorum. Bu değişimin bir parçası olmaya davet ediyorum. Oğullarımıza ve kızlarımıza, biyolojik farklılıkları dışında bir farklarının olmadıklarını anlatalım. Erkeklere duyguları hakkında konuşmanın erkekliklerini yok etmeyeceğini, kızlara kendilerini geri çekmemeleri gerektiğini söyleyelim. Bir yılda olmaz, beş yılda olmaz ama elbet bir gün bunu da başarabiliriz. Tarih örneklerle dolu.</p><h3>Feminizm korkmamız gereken bir kelime değil. Aksine eşitliği savunduğu için daha çok konuşulması gereken bir kelime.</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fn1aVLPNOju0%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dn1aVLPNOju0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fn1aVLPNOju0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/8e52b2b317b64edaf22105a583149912/href">https://medium.com/media/8e52b2b317b64edaf22105a583149912/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=884e408e41e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>