<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mert Topal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mert Topal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@merrt-topal?source=rss-70ff477225f8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*m-MkziLeZCWVNOYDV9xhhQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Mert Topal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@merrt-topal?source=rss-70ff477225f8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 20:13:32 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@merrt-topal/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Uygulamanı Deploy Yolculuğu]]></title>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/bir-uygulaman%C4%B1-deploy-yolculu%C4%9Fu-87b56330e866?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/87b56330e866</guid>
            <category><![CDATA[deployment]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <category><![CDATA[ci-cd-pipeline]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 14 Jul 2025 21:53:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-15T17:33:26.188Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Bir Uygulamanın Deploy Yolculuğu</h3><p>Bu yolculukta önce bir <strong>Artifact Server</strong> neden şart, nasıl kurulur ona bakıyoruz. Ardından <strong>Docker Image</strong> nasıl hazırlanır, ECR’de nasıl yönetilir detaylandırıyoruz. Kod tarafında <strong>Bitbucket &amp; branch stratejisi</strong> nasıl olmalı, PR’a kadar akışı, iyi bir <strong>Dockerfile</strong> nasıl yazılır, <strong>Helm Chart ve </strong>Kubernetes manifestlerini düzenli ve parametrik hale getiriyoruz. Ardından <strong>ArgoCD &amp; GitOps</strong> ekleyip otomatik senkronizasyonu kuruyoruz. Finalde tüm parçaları birleştirip uçtan uca özet.</p><h3><strong>Artifact Server Nedir? Neden Olmazsa Olmazdır? Nasıl Kurulur ve Doğru Kullanılır?</strong></h3><p>Bir modern yazılım projesi geliştirmek “Ben kodumu yazdım, build ettim, işim bitti” demekle olmuyor maalesef.</p><p>Çünkü bir uygulama sadece kaynak koddan ibaret değildir: Onun <strong>build edilmiş hali</strong>, yani <strong>artifact</strong> dediğimiz binary çıktılar, bir yazılımın <strong>canlıya taşıyan yapıdır.</strong></p><h4>Artifact Nedir?</h4><p><strong>Artifact</strong>, uygulamanızın derlenmiş (build edilmiş) veya paketlenmiş çıktısıdır.<br> Örneğin:</p><ul><li>Bir <strong>Java</strong> projesi için: <em>my-service-1.0.0.jar</em> veya <em>my-library-2.3.0.war</em></li><li>Bir <strong>Node.js</strong> projesi için: <em>dist/</em> klasöründeki minified dosyalar.</li><li>Bir <strong>Docker image</strong>: <em>myapp:1.2.0</em></li><li>Bir <strong>Helm chart</strong>: <em>myapp-0.1.0.tgz</em></li></ul><p>Artifact genellikle kaynaktan üretildiği için versiyonlanabilir olmalıdır.</p><h4>Artifact Server Nedir?</h4><p><strong>Artifact Server</strong>, build çıktılarınızı sakladığınız, erişilebilir bir <strong>merkezi depo sunucusudur</strong>.<br> Yaygın örnekler:</p><ul><li><strong>Nexus Repository Manager</strong> (Sonatype)</li><li><strong>JFrog Artifactory</strong></li><li><strong>AWS ECR</strong>, <strong>GCP Artifact Registry</strong> → Docker image için özel registry.</li><li>Bir artifact server şunları sağlar:</li></ul><ol><li>Takım içi paylaşım: Herkes aynı versiyonu çeker.</li><li>CI/CD pipeline akışı: Build → Test → Publish → Deploy zincirinde otomatik akış.</li><li>Rollback imkanı: Eski versiyonlar her zaman erişilebilir.</li><li>Güvenlik: Kimlik doğrulama, rol tabanlı erişim, imzalama.</li></ol><h4>Artifact Server Kullanmamanın Tipik Sorunları</h4><p>Her şeyi sadece CI server’ın workspace’inde bırakmak:</p><ul><li>Versiyon karmaşası.</li><li>Tek bir makineye bağlı kalma.</li><li>“Senin build ettiğin dosya bende yok!” krizleri.</li></ul><p>Docker image’ları sadece local’de tutmak:</p><ul><li>Tek geliştiricinin laptop’u = single point of failure.</li><li>Üretim ortamına push eden imaj ile test ortamına push eden imaj farklı kalabiliyor.</li></ul><p>Elde ZIP paylaşmak:</p><ul><li>Dosya transferi hataları.</li><li>SHA veya imza kontrolü yok.</li><li>Hangi dosya en güncel belli değil.</li><li>Güvenlik nerde dayı?</li></ul><h4>Doğru Kullanım: Best Practice</h4><p>Bir artifact server kurarken veya seçerken temel 4 kriter vardır:</p><ol><li><strong>Versiyonlanabilirlik</strong>: Her build bir versiyon olmalı.</li><li><strong>Erişilebilirlik</strong>: CI/CD pipeline’ı bu artifact’lere erişebilmeli.</li><li><strong>Güvenlik</strong>: Kimler upload, kimler download yapacak? RBAC net olmalı.</li><li><strong>Temizlik Politikası</strong>: Eski artifact’ler nasıl silinecek? Disk şişmesin.</li></ol><h4>Örnek Senaryo: Spring Boot Microservice ve Nexus</h4><p>Şimdi adım adım örnek üzerinden ilerleyelim:<br> Bir <strong>Spring Boot</strong> microservice düşün:<br><em>order-service</em></p><p>Build çıktısı:<br><em>order-service-1.0.0.jar</em></p><h4>Projenin pom.xml Dosyasında Gerekenler</h4><p>Örneğin order-service adında bir Spring Boot projen var diyelim.<br> En temel pom.xml publish konfigürasyonu şöyle görünür:</p><pre>&lt;project&gt;<br>  ...<br>  &lt;groupId&gt;com.example&lt;/groupId&gt;<br>  &lt;artifactId&gt;order-service&lt;/artifactId&gt;<br>  &lt;version&gt;1.0.0&lt;/version&gt;<br>  &lt;packaging&gt;jar&lt;/packaging&gt;<br>&lt;distributionManagement&gt;<br>    &lt;repository&gt;<br>&lt;!-- Burada genelde şirketinizin kullandığı repo bilgileri ve url bulunur--&gt;<br>      &lt;id&gt;nexus-releases&lt;/id&gt;<br>      &lt;name&gt;Nexus Release Repository&lt;/name&gt;<br>      &lt;url&gt;http://localhost:8081/repository/maven-releases/&lt;/url&gt;<br>    &lt;/repository&gt;<br>    &lt;snapshotRepository&gt;<br>      &lt;id&gt;nexus-snapshots&lt;/id&gt;<br>      &lt;name&gt;Nexus Snapshot Repository&lt;/name&gt;<br>      &lt;url&gt;http://localhost:8081/repository/maven-snapshots/&lt;/url&gt;<br>    &lt;/snapshotRepository&gt;<br>  &lt;/distributionManagement&gt;<br>  &lt;build&gt;<br>    &lt;plugins&gt;<br>      &lt;!-- Build işlemi için maven jar plugin genelde yeterli --&gt;<br>      &lt;plugin&gt;<br>        &lt;groupId&gt;org.apache.maven.plugins&lt;/groupId&gt;<br>        &lt;artifactId&gt;maven-jar-plugin&lt;/artifactId&gt;<br>        &lt;version&gt;3.3.0&lt;/version&gt;<br>      &lt;/plugin&gt;<br>    &lt;/plugins&gt;<br>  &lt;/build&gt;<br>&lt;/project&gt;</pre><p><strong>Dikkat:</strong></p><ul><li>version değerinde -SNAPSHOT varsa snapshot repo’ya publish eder.</li><li>Sabit 1.0.0 gibi versiyon maven-releases repo’suna gider ve değiştirilemez.</li></ul><h4>Maven Settings.xml İçinde Kimlik Bilgileri</h4><p>Maven kimlik doğrulama bilgilerini<em> settings.xml</em> içinde tutar. Bu dosya genelde <em>~/.m2/settings.xm</em>l dizinindedir.</p><pre>&lt;settings&gt;<br>  &lt;servers&gt;<br>    &lt;server&gt;<br>      &lt;id&gt;nexus-releases&lt;/id&gt;<br>      &lt;username&gt;admin&lt;/username&gt;<br>      &lt;password&gt;admin123&lt;/password&gt;<br>    &lt;/server&gt;<br>    &lt;server&gt;<br>      &lt;id&gt;nexus-snapshots&lt;/id&gt;<br>      &lt;username&gt;admin&lt;/username&gt;<br>      &lt;password&gt;admin123&lt;/password&gt;<br>    &lt;/server&gt;<br>  &lt;/servers&gt;<br>&lt;/settings&gt;</pre><blockquote><strong><em>Not:</em></strong><em> CI/CD ortamında bu şifreyi asla plaintext bırakma — Jenkins veya GitHub Actions credential store kullan.</em></blockquote><h4>Publish Komutu</h4><p>Her şey hazırsa, Maven ile artifact publish etmek tek komut:</p><pre>mvn clean deploy</pre><p>Bu işlem:</p><ul><li>mvn package + mvn install + mvn deploy zincirini çalıştırır.</li><li>Build eder → .jar oluşturur → ilgili repo’ya yükler</li></ul><p><strong>Örnek Jenkins Declarative Pipeline (Maven)</strong></p><pre>pipeline {<br>  agent any<br>  environment {<br>    MVN_OPTS = &quot;-Dmaven.test.skip=true&quot;<br>  }<br>  stages {<br>    stage(&#39;Checkout&#39;) {<br>      steps {<br>        checkout scm<br>      }<br>    }<br>    stage(&#39;Build &amp; Test&#39;) {<br>      steps {<br>        sh &quot;mvn clean package&quot;<br>      }<br>    }<br>    stage(&#39;Deploy Artifact&#39;) {<br>      steps {<br>        withCredentials([usernamePassword(credentialsId: &#39;nexus-creds&#39;,<br>                                          usernameVariable: &#39;USERNAME&#39;,<br>                                          passwordVariable: &#39;PASSWORD&#39;)]) {<br>          sh &quot;&quot;&quot;<br>            mvn deploy \<br>              -DnexusUsername=$USERNAME \<br>              -DnexusPassword=$PASSWORD<br>          &quot;&quot;&quot;<br>        }<br>      }<br>    }<br>  }<br>}</pre><p><strong>İpucu:</strong><br><em> settings.xml</em> içinde id’ler <em>pom.xml</em> içindeki <em>distributionManagement</em> ile aynı olmalı ki Maven hangi kimlik bilgilerini kullanacağını bilsin.</p><h4>Snapshot &amp; Release Ayrımı Maven’da Nasıl İşler?</h4><ol><li>1.0.0-SNAPSHOT maven-snapshots Üzerine yazılabilir</li><li><em>1.0.0maven-releases </em>Değiştirilemez</li></ol><h4>Kontrol Listesi</h4><p>✔pom.xml içinde distributionManagement tanımlı mı?<br> ✔ settings.xml içinde doğru id ve şifre var mı?<br> ✔ Snapshot ve release repo’ları ayrı mı?<br> ✔ CI/CD pipeline push ederken secrets store kullanıyor mu?</p><h4>Tamam, Artık Maven ile Artifact Publish Ediyorsun</h4><p>Maven dünyasında bu kadar:</p><ul><li>pom.xml → <strong>ne build edeceğini</strong></li><li>settings.xml → <strong>kimlik bilgisini</strong></li><li>distributionManagement → <strong>nereye publish edeceğini</strong><br> söyler.<br> CI/CD zinciri otomatik işler, versiyon karmaşası ortadan kalkar.</li></ul><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><h3><strong>Docker Image’lar için ECR Kullanımı</strong></h3><p>Artifact server kullanmak, bir uygulamanın <em>binary</em> çıktıları için nasıl bir “merkez depo” işlevi görüyorsa; konteyner dünyasında bunun karşılığı <strong>image registry</strong>dir.<br> Ve bu işin bulut tarafında AWS kullanıyorsan en yaygın tercih: <strong>Amazon Elastic Container Registry (ECR)</strong>.</p><h4>Container Image Nedir?</h4><p><strong>Container Image</strong>, uygulamanın tüm dosyalarını, kütüphanelerini ve çalıştırma ortamını (base image) içeren <strong>immutable</strong> (değiştirilemez) bir kalıptır.<br> Bir kez build edilir → farklı ortamlarda aynı şekilde çalışır.</p><p>Örneğin:</p><pre>myapp:1.0.0</pre><p>Bu image:</p><ul><li>Dockerfile’dan build edilir.</li><li>Registry’ye push edilir.</li><li>Kubernetes Pod’ları bu image’ı çeker (imagePull).</li></ul><h4>Registry Nedir?</h4><p><strong>Registry</strong>, container image’ların saklandığı merkezi depo sunucusudur.<br> Klasik alternatifler:</p><ul><li><strong>Docker Hub</strong> (public)</li><li><strong>GitHub Container Registry</strong></li><li><strong>AWS ECR</strong>, <strong>GCP Artifact Registry</strong>, <strong>Azure ACR</strong> (managed, private)</li></ul><h4>Repository (Repo)</h4><p>Bir registry içinde her uygulama veya bileşen genelde ayrı bir <strong>repo</strong> altında saklanır.<br> Örn:</p><pre>&lt;aws_account_id&gt;.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com/myapp</pre><p>Bu repo içinde birden fazla tag bulunabilir:</p><ul><li>1.0.0</li><li>test1-1.2.3</li><li>latest (kullanma!)</li></ul><h4>ECR Nasıl Çalışır?</h4><p>Amazon ECR şunları sağlar:</p><ul><li><strong>Private repo:</strong> Sadece yetkilendirilmiş kullanıcılar push/pull yapabilir.</li><li><strong>Managed:</strong> Disk yönetimi, backup, yüksek erişilebilirlik AWS tarafında.</li><li><strong>IAM tabanlı yetki:</strong> AWS IAM policy ile yetkilendirme.</li><li><strong>Lifecycle policy:</strong> Eski image’ları otomatik silme.</li></ul><h4>Senaryo: Docker Image Push/Pull</h4><p>Genelde akış şöyle olur:</p><ol><li><strong>Dockerfile</strong> ile local image build edilir.</li><li>AWS CLI üzerinden ECR’ye authentication yapılır.</li><li>Local image ECR adresine tag’lenir.</li><li>Image push edilir.</li><li>Kubernetes veya başka bir runtime ECR’den çeker.</li></ol><h4>ECR Repo Oluştur</h4><p>CLI üzerinden repo yaratmak:</p><pre>aws ecr create-repository --repository-name myapp --region eu-central-1</pre><p>Çıktıda:</p><pre>&quot;repositoryUri&quot;: &quot;&lt;aws_account_id&gt;.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com/myapp&quot;</pre><p>Repo URL budur.<br>Dockerfile ile Image Build Et</p><p>Örneğin basit bir Node.js app için:</p><p><strong>Dockerfile</strong></p><pre>FROM node:20-alpine<br>WORKDIR /app<br>COPY package*.json ./<br>RUN npm install --production<br>COPY . .<br>CMD [&quot;node&quot;, &quot;index.js&quot;]</pre><p>Local build:</p><pre>docker build -t myapp:1.0.0 .</pre><h4>AWS CLI ile ECR’ye Login Ol</h4><p>Docker CLI, ECR ile şifre yerine <strong>token</strong> kullanarak bağlanır:</p><pre>aws ecr get-login-password --region eu-central-1 | \<br>docker login --username AWS --password-stdin &lt;aws_account_id&gt;.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com</pre><h4>Image Tag ve Push</h4><p>Tag ekle:</p><pre>docker tag myapp:1.0.0 &lt;aws_account_id&gt;.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com/myapp:1.0.0</pre><p>Push et:</p><pre>docker push &lt;aws_account_id&gt;.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com/myapp:1.0.0</pre><p>Best Practice: Tag’ler latest yerine her zaman versiyon veya Git commit ID içerir.<br> Örn: 1.0.0, test-2.3.1</p><h3>Jenkins Pipeline’da ECR Push</h3><pre>pipeline {<br>  agent any<br>  environment {<br>    AWS_REGION = &#39;eu-central-1&#39;<br>    ECR_REPO = &#39;&lt;aws_account_id&gt;.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com/myapp&#39;<br>    IMAGE_TAG = &#39;1.0.0&#39;<br>  }<br>  stages {<br>    stage(&#39;Build&#39;) {<br>      steps {<br>        sh &#39;docker build -t myapp:${IMAGE_TAG} .&#39;<br>      }<br>    }<br>    stage(&#39;Push&#39;) {<br>      steps {<br>        withCredentials([[$class: &#39;AmazonWebServicesCredentialsBinding&#39;,<br>                          credentialsId: &#39;aws-credentials&#39;]]) {<br>          sh &#39;&#39;&#39;<br>            aws ecr get-login-password --region ${AWS_REGION} | \<br>            docker login --username AWS --password-stdin ${ECR_REPO%/*}docker tag myapp:${IMAGE_TAG} ${ECR_REPO}:${IMAGE_TAG}<br>            docker push ${ECR_REPO}:${IMAGE_TAG}<br>          &#39;&#39;&#39;<br>        }<br>      }<br>    }<br>  }<br>}<br></pre><h3>Terimler</h3><p><strong>Registry: </strong>Container image’ların tutulduğu sunucu<br><strong>Repository: </strong>Bir uygulama/bileşen için image’ların mantıksal klasörü<br><strong>Tag: </strong>Image’ın versiyon etiketi<br><strong>Push: </strong>Local’den registry’ye gönderme<br><strong>Pull: </strong>Registry’den local veya cluster’a çekme<br><strong>IAM: </strong>AWS’de erişim yetkileri yönetimi<br><strong>Lifecycle Policy: </strong>Eski image’ların otomatik silinme kuralı</p><h3>ECR ile Docker Image Yönetiminin Temel Kuralları</h3><ul><li>Her image benzersiz tag’le versiyonlanmalı.</li><li>Push/pull işlemlerinde IAM minimum yetki uygulanmalı.</li><li>Disk optimizasyonu için lifecycle policy tanımlı olmalı.</li><li>Image scanning aktif olmalı.</li><li>CI/CD pipeline push/pull işlemlerini otomatik yürütmeli.</li></ul><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><h3><strong>Bitbucket: Kaynak Kod Yönetimi, Branch Stratejisi</strong></h3><p>Artifact’leri bir sunucuya yüklemek, Docker image’ları bir registry’de saklamak güzel ama…<br> Tüm bunların <em>kaynağı</em> olan şey nedir? Elbette <strong>kaynak kodun kendisi</strong>.</p><p>Modern bir yazılım projesi, kod deposu yönetimini ciddiye almıyorsa:</p><ul><li>Dağınık commit mesajları,</li><li>Herkesin master’a direkt push ettiği PR’sız akış,</li><li>Gece geç saat push’larının sabah CI’yı kırması,</li><li>Kimin neyi test ettiği, hangi commit hangi release’e ait bilinmemesi,<br> kaçınılmazdır.</li></ul><p>Bitbucket burada devreye girer: Hem kaynak kodu yönetmek hem de pipeline tetiklemek için <strong>doğru branch stratejisini</strong> oturtmak şarttır.</p><p><strong>Git Nedir?</strong></p><p><strong>Git</strong>, kaynak kodu versiyonlamak için kullanılan dağıtık sürüm kontrol sistemidir.<br> Her geliştiricinin kendi local repository’si vardır. Push/pull komutlarıyla merkezi repo güncellenir.</p><p><strong>Bitbucket Nedir?</strong></p><p><strong>Bitbucket</strong>, Atlassian’ın geliştirdiği bir Git tabanlı kaynak kod yönetimi ve CI/CD platformudur.<br> Bitbucket Cloud veya Bitbucket Server (Data Center) versiyonları vardır.<br> Entegre:</p><ul><li><strong>Pull Request</strong> yönetimi</li><li><strong>Branch permission</strong></li><li><strong>Pipeline</strong>: Yaml tabanlı CI/CD</li><li><strong>JIRA entegrasyonu</strong></li></ul><h4>Kullanmamak Neyi Eksik Bırakır?</h4><ul><li>Branch’lerde yetkisiz değişiklik yapılır.</li><li>PR olmadan ana koda push edilir.</li><li>Kim, hangi feature’ı, hangi ticket’ı geliştirdi, takip edilemez.</li><li>Deploy pipeline’ını tetikleyecek doğru event tanımlanamaz.</li><li>Audit trail zayıf olur.</li></ul><h4>Gerçek Hayat Senaryosu</h4><p>Branch ve Amaç</p><p><strong>main/master: </strong>Üretimde olan, canlıya çıkan kod</p><p><strong>develop/test/preprod: </strong>Bir sonraki release hazırlık alanı</p><p><strong>feature/*: </strong>Her yeni özellik ayrı branch</p><p><strong>hotfix/*: </strong>Production’daki acil müdahale branch’i</p><h4>Pull Request (PR)</h4><p><strong>Pull Request</strong>, başka bir branch’ten (ör: feature) ana branch’e (ör: test1) değişiklikleri birleştirme teklifidir.<br> PR süreci:</p><ol><li>Kodu yaz.</li><li>PR oluştur → Reviewer ata.</li><li>Reviewer onay verir.</li><li>Merge edilir.</li></ol><p>Bu akış: <strong>code review</strong>, <strong>test coverage</strong>, <strong>audit trail</strong> sağlar.</p><h4>Pipeline Trigger</h4><p>Pipeline’lar branch bazlı veya PR bazlı tetiklenebilir:</p><ul><li><strong>branches:</strong> Belirli branch push’larında tetiklenir.</li><li><strong>pull-requests:</strong> PR açılınca veya merge edilince tetiklenir.</li><li><strong>tags:</strong> Git tag’landığında tetiklenir.</li></ul><h4>Jenkins Entegrasyonu</h4><p>Bitbucket webhook üzerinden Jenkins job’larını da tetikler.</p><p>Örneğin:</p><ul><li>Jenkins → New Item → Pipeline</li><li>SCM: Git</li><li>URL: <em>git@bitbucket.org:myorg/myrepo.git</em></li><li>Credentials: Bitbucket SSH key</li><li>Jenkinsfile repo içinde</li></ul><p>Bitbucket: Repository settings → Webhooks</p><ul><li>Trigger: Push, Pull Request: Created, Pull Request: Merged</li></ul><p><strong>Branch name:</strong><em>feature/, hotfix/ </em>prefix’leri net olmalı.</p><p><strong>Commit mesajı:</strong> Ticket ID ve anlamlı açıklama.</p><p><strong>Reviewer:</strong> En az bir reviewer zorunlu.</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p><strong>Dockerfile: Küçük İmaj, Hızlı Build, Güvenli Dağıtım</strong></p><p>Bir uygulama ne kadar iyi test edilmiş olursa olsun;<br> <strong>Kötü yazılmış bir Dockerfile</strong>, prod ortamda:</p><ul><li>Disk şişirir,</li><li>Build sürelerini uzatır,</li><li>Ağ trafiğini artırır,</li><li>Güvenlik açıkları yaratır.</li></ul><p>İyi yazılmış bir Dockerfile ise:</p><ul><li>Minimal boyut</li><li>Deterministic build (her yerde aynısı)</li><li>Katman reuse (cache)</li><li>Build süresi optimizasyonu</li><li>Düşük saldırı yüzeyi sağlar.</li></ul><h4>Dockerfile Nedir?</h4><p><strong>Dockerfile</strong>, uygulamanın konteyner imajını tarif eden dosyadır.<br> Tüm komutlar layer (katman) oluşturur.<br> Her RUN,COPY ya da ADD → yeni bir image layer’ı.</p><h3>Java Spring Boot Örneği</h3><p>Maven ile Spring Boot build etmek:</p><pre># 1. Build stage<br><br>FROM maven:3.9-eclipse-temurin-17 AS build<br><br>WORKDIR /app<br><br>COPY pom.xml .<br>COPY src ./src<br><br>RUN mvn clean package -DskipTests<br><br># 2. Final stage<br><br>FROM eclipse-temurin:17-jdk-alpine<br><br>WORKDIR /app<br>COPY --from=build /app/target/order-service.jar order-service.jar<br>EXPOSE 8080<br>ENTRYPOINT [&quot;java&quot;, &quot;-jar&quot;, &quot;order-service.jar&quot;]</pre><h4>Java İçin İyi Pratikler</h4><p>✔ <em>maven: 3.9</em> gibi build image kullan → final imaja maven girmez.<br>✔<em> -DskipTests </em>localde test geçtiyse CI’da test et, imaja test framework taşıma.<br>✔eclipse-temurin:17-jdk-alpine → hafif base JDK.</p><p>✔ Layer order önemli: pom.xml ve src ayrı kopyalanır → pom.xml değişmezse dependency cache kalır</p><h4>Base Image</h4><p><em>FROM</em> satırı → base image.<br> Ne kadar hafif olursa:</p><ul><li>Disk boyutu küçülür.</li><li>Güvenlik açıkları azalır.</li></ul><p>Örn:</p><ul><li>ubuntu yerine alpine → 5MB</li><li>node:20 yerine node:20-alpine</li></ul><h4>.dockerignore Dosyası</h4><p>Amaç belli bazı dosyaların konteyner girmesini engellemek.<br> Local test dosyaları, IDE config’leri de konteynere girmesin.</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><h3>Helm Chart: Kubernetes Deploy Yönetimi</h3><p>Dockerfile bitti → image ECR’ye pushlandı → peki bu imajı Kubernetes’e nasıl taşıyacağız?</p><p>Küçük YAML dosyalarıyla uğraşmak yerine <strong>Helm Chart</strong>, Kubernetes manifest dosyalarını <strong>parametrik, versiyonlanabilir ve yeniden kullanılabilir</strong> bir yapıya taşır.</p><h4>Helm Nedir?</h4><p><strong>Helm</strong>, Kubernetes için bir paket yöneticisidir.<br> apt veya yum neyse Helm odur → YAML manifestlerini <strong>Chart</strong> adında versiyonlanabilir paketlere çevirir.</p><h4>Chart Nedir?</h4><p><strong>Chart</strong>, belirli bir uygulamanın tüm Kubernetes nesnelerini (Deployment, Service, Ingress, ConfigMap, Secret, vs) tanımlayan template’lerin ve varsayılan değerlerin bulunduğu klasördür.</p><p><strong>Helm Chart</strong>:<br> Parametrik: values.yaml üzerinden farklı ortamlara tek chart.<br> Versiyonlanabilir: Chart version semver mantığında.<br> Rollback: helm rollback ile release geri alınabilir.<br> Templating: YAML DRY.</p><h4>Chart.yaml Örneği</h4><pre>apiVersion: v2<br>name: order-service<br>description: Helm chart for Order Service<br>type: application<br>version: 1.2.0   # Chart version<br>appVersion: &quot;1.0.0&quot;  # App version (Docker imag</pre><p><strong>Best Practice:</strong></p><ul><li>version → Chart versiyonu</li><li>appVersion→ Uygulamanın imaj versiyonu. Buraya latest yazma → rollback edemezsin.</li></ul><h4>values.yaml Örneği</h4><pre>replicaCount: 2<br>image:<br>  repository: 123456789.dkr.ecr.eu-central-1.amazonaws.com/order-service<br>  tag: &quot;1.0.0&quot;<br>  pullPolicy: IfNotPresent<br>service:<br>  type: ClusterIP<br>  port: 8080<br>ingress:<br>  enabled: true<br>  hosts:<br>    - host: order.example.com<br>      paths: [/]<br>resources:<br>  limits:<br>    cpu: 500m<br>    memory: 512Mi<br>  requests:<br>    cpu: 200m<br>    memory: 256Mi</pre><p>Parametre bazlı: Ortam değiştikçe sadece values.yaml değişir.</p><h4>Templating</h4><p>Helm template motoru: <em>{{ .Values.image.repository }}</em> gibi Go template syntax.<br> Chart template’leri render eder → Kubernetes manifest’leri oluşturur.</p><h4>templates/deployment.yaml Örneği</h4><pre>apiVersion: apps/v1<br>kind: Deployment<br>metadata:<br>  name: {{ include &quot;order-service.fullname&quot; . }}<br>spec:<br>  replicas: {{ .Values.replicaCount }}<br>  selector:<br>    matchLabels:<br>      app: {{ include &quot;order-service.name&quot; . }}<br>  template:<br>    metadata:<br>      labels:<br>        app: {{ include &quot;order-service.name&quot; . }}<br>    spec:<br>      containers:<br>        - name: {{ .Chart.Name }}<br>          image: &quot;{{ .Values.image.repository }}:{{ .Values.image.tag }}&quot;<br>          imagePullPolicy: {{ .Values.image.pullPolicy }}<br>          resources:<br>{{ toYaml .Values.resources | indent 12 }}</pre><h4>Template İpuçları</h4><p><strong>include &amp; define</strong>: Tekrarlı değerleri <em>_helpers.tpl </em>dosyasına taşı.<br><em> toYaml + indent:</em> Nested değerleri düzgün biçimlendir.<br>if blokları: Opsiyonel bileşenleri enabled parametresiyle aç/kapa.<br> range ile liste iterate et: Host/path listesi gibi.</p><h4>Helpers Dosyası</h4><p>templates/_helpers.tpl:</p><pre>{{- define &quot;order-service.name&quot; -}}<br>{{ .Chart.Name }}<br>{{- end -}}<br><br>{{- define &quot;order-service.fullname&quot; -}}<br>{{ .Release.Name }}-{{ .Chart.Name }}<br>{{- end -}}</pre><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><h3>ArgoCD &amp; GitOps: Otomatik Senkronizasyon ve Drift Yönetimi</h3><p>Dockerfile’ı yazdın, image ECR’ye pushladın, Helm Chart’ını hazırladın → Şimdi sıra:<br> Bu Chart’ı <strong>otomatik</strong>, <strong>güvenilir</strong> ve <strong>geri alınabilir</strong> şekilde cluster’a nasıl uygularsın?</p><h4>GitOps Nedir?</h4><p><strong>GitOps</strong>, Kubernetes konfigürasyonlarının <em>tek kaynağını</em> (single source of truth) Git reposu olarak belirler.<br> Cluster durumu Git’e göre yönetilir:<br> Git değişirse → Cluster değişir.<br> Cluster drift ederse → Otomatik düzeltme (self-heal).</p><h4>ArgoCD Nedir?</h4><p><strong>ArgoCD</strong>, GitOps prensiplerini hayata geçiren açık kaynaklı bir Kubernetes Continuous Delivery (CD) aracıdır.</p><ul><li>Git reposundan Helm chart, Kustomize veya plain YAML çeker.</li><li>Cluster durumunu Git’le karşılaştırır → Drift tespit eder.</li><li>Otomatik senkronizasyon (auto-sync) uygular.</li><li>RBAC ve audit log sağlar.</li></ul><h4>ArgoCD’nin Çözdüğü Sorunlar</h4><ul><li>kubectl apply karmaşası → Kim, neyi, ne zaman deploy etti belli olur.</li><li>Farklı ortamlarda YAML farkı → Git repo üzerinden tek kaynaktan yönetim</li><li>Drift detection → Cluster’daki manuel değişiklikler tespit edilir.</li><li>Rollback → Git history ile versiyon kontrolü + ArgoCD revision.</li></ul><h4>Helm ve ArgoCD: Tam Uyum</h4><p>Helm chart repo Git’te durur → ArgoCD values.yaml’ları da buradan çeker.<br> ✔ Ortam bazlı values-dev.yaml, values-prod.yaml ayrı tutulur.<br> ✔ ArgoCD her ortama targetRevision veya valueFiles parametresiyle deploy eder.</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><h3>Uçtan Uca Pipeline: Artifact Build, Helm Release, GitOps Trigger. Hadi birleştirelim.</h3><p>Şimdiye kadar:</p><ul><li>Dockerfile → Temiz imaj</li><li>ECR repo → Versiyonlanmış artifact</li><li>Helm Chart → Ortam bazlı parametreler</li><li>ArgoCD → GitOps ile drift yönetimi</li></ul><p>Her biri tek başına güzel.<br> Ama gerçek hayatta bunları <strong>otomatik, insan hatasına kapalı</strong> hale getirmen gerekiyor.<br> Yani:</p><ul><li>Developer sadece git push yapacak</li><li>Pipeline otomatik build → test → imaj push → Helm Chart version bump → Git push → ArgoCD auto-sync her şeyi yapacak.</li></ul><h4>CI/CD Pipeline</h4><p><strong>Continuous Integration / Continuous Delivery</strong>, kodu build etmek, test etmek ve deploy etmek için otomasyon scriptlerinin tamamına verilen genel addır.</p><ul><li><strong>CI:</strong> Kodun birleştirilip test edilmesi.</li><li><strong>CD:</strong> Artefact’ın ortam(lar)a taşınması.</li></ul><h4>Senaryo Akışı</h4><p>1- Developer main branch’e push atar.<br>2- Pipeline trigger olur:</p><ul><li>Unit test &amp; lint</li><li>Docker image build → ECR push</li><li>Helm Chart values.yaml içindeki image.tag güncellenir.</li><li>Git repo’yu otomatik commit eder (ci: bump version)</li><li>Push sonrası webhook → ArgoCD auto-sync.</li><li>Uygulama cluster’da yeni imajla güncellenir.</li></ul><p>Ve evet uygulaman canlıda kullanıma hazır. Yorucu bir yolculuktu. Her adımın titizlikle yapılması bazı noktaların atlanmaması şart. Her kavramı kısa ve öz açıklamaya çalıştım ancak daha detaylı ve kullanarak öğrenmekte fayda var :)</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — <br><strong><em>Kaynakça</em></strong></p><ul><li><a href="https://github.com/hadolint/hadolint">Dockerfile Linter — Hadolint</a></li><li><a href="https://github.com/GoogleContainerTools/container-structure-test">Container Structure Tests — Google</a></li><li><a href="https://docs.aws.amazon.com/AmazonECR/latest/userguide/what-is-ecr.html">Amazon ECR — Developer Guide</a></li><li><a href="https://help.sonatype.com/repomanager3">Sonatype Nexus Docs</a></li><li><a href="https://docs.aws.amazon.com/AmazonECR/latest/userguide/docker-push-ecr-image.html">Using Docker with ECR</a></li><li><a href="https://support.atlassian.com/bitbucket-cloud/docs/get-started-with-bitbucket-pipelines/">Bitbucket Pipelines Docs</a></li><li><a href="https://helm.sh/docs/">Helm Official Docs</a></li><li><a href="https://helm.sh/docs/chart_best_practices/">Helm Chart Best Practices Guide</a></li><li><a href="https://www.jenkins.io/doc/book/pipeline/">Jenkins Pipeline Documentation</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=87b56330e866" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Microservices Explained: Pros, Cons, Tools, and Real-World Tips]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-snippet">I break down what microservices really mean for developers how they work, when they help, they hurt, and which tools to choose for&#x2026;</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://merrt-topal.medium.com/microservices-21c030f49722?source=rss-70ff477225f8------2">Continue reading on Medium »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/microservices-21c030f49722?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/21c030f49722</guid>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[backend-development]]></category>
            <category><![CDATA[devops]]></category>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[microservices]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Jul 2025 23:23:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-07T23:33:45.790Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[How to Handle API Calls and Errors in Spring Boot: RestTemplate vs WebClient]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-snippet">+ Modern Alternative: WebClient</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://merrt-topal.medium.com/api-communication-and-error-handling-with-resttemplate-and-controlleradvice-4c00e43538c9?source=rss-70ff477225f8------2">Continue reading on Medium »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/api-communication-and-error-handling-with-resttemplate-and-controlleradvice-4c00e43538c9?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4c00e43538c9</guid>
            <category><![CDATA[java]]></category>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[backend-development]]></category>
            <category><![CDATA[api-design]]></category>
            <category><![CDATA[spring-boot]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Jul 2025 23:11:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-07T23:38:37.188Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[RestTemplate ve @ControllerAdvice ile API İletişimi ve Hata Yönetimi]]></title>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/resttemplate-ve-controlleradvice-ile-api-i%CC%87leti%C5%9Fimi-ve-hata-y%C3%B6netimi-d59da48919c6?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d59da48919c6</guid>
            <category><![CDATA[resttemplate]]></category>
            <category><![CDATA[java]]></category>
            <category><![CDATA[controlleradvice]]></category>
            <category><![CDATA[webclient]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Jul 2025 23:07:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-07T23:15:57.836Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>+ Modern Alternatif: WebClient</h3><p>Spring Boot projelerinde mikroservislerin birbirleriyle iletişimi çoğunlukla HTTP protokolü üzerinden olur. Bu noktada, doğru HTTP client kullanımı ve hata yönetimi önemli.</p><p>Bu yazıda, senkron HTTP client olan <strong>RestTemplate</strong>’i nasıl doğru kullanabileceğimizi, servis çağrılarında oluşabilecek hataları nasıl yakalayıp anlamlı hale getirebileceğimizi, global hata yönetimini sağlayan <strong>@ControllerAdvice</strong> yapısını ve son olarak da daha modern ve asenkron bir alternatif olan <strong>WebClient</strong>’in ne gibi avantajlar sunduğunu anlatacağım.</p><h3>RestTemplate’i Doğru Kullanmak</h3><p>RestTemplate, Spring’in klasik senkron HTTP client’ı. Basit senaryolarda kullanımı kolay ama timeout ve hata yönetimine dikkat etmek gerekiyor.</p><p>İlk adım olarak RestTemplate bean’ini şöyle oluşturmak önemli:</p><pre>@Configuration<br>public class RestTemplateConfig {<br>@Bean<br>    public RestTemplate restTemplate(RestTemplateBuilder builder) {<br>        return builder<br>            .setConnectTimeout(Duration.ofSeconds(5))<br>            .setReadTimeout(Duration.ofSeconds(5))<br>            .build();<br>    }<br>}</pre><p>Timeout ayarlarını yapmazsan, karşıdaki servis yavaş yanıt verirse uygulama tümüyle takılabilir.</p><h3>RestTemplate ile Servis Çağrısı ve Hata Yönetimi</h3><p>Dış servislere yapılan çağrılarda HTTP 4xx, 5xx veya bağlantı problemleri yaşanabilir. Bu hataları yakalayıp anlamlı exception’lara dönüştürmek önemli.</p><pre>@Service<br>public class StockServiceClient {<br>    private final RestTemplate restTemplate;<br><br>    public StockServiceClient(RestTemplate restTemplate) {<br>        this.restTemplate = restTemplate;<br>    }<br>    public StockResponse getStockByProductId(String productId) {<br>        String url = &quot;http://stock-service/api/stocks/&quot; + productId;<br>        try {<br>            ResponseEntity&lt;StockResponse&gt; response = restTemplate.getForEntity(url, StockResponse.class);<br>            return response.getBody();<br>        } catch (HttpClientErrorException | HttpServerErrorException ex) {<br>            throw new ExternalServiceException(&quot;Stok servisi hata döndürdü: &quot; + ex.getStatusCode(), ex);<br>        } catch (ResourceAccessException ex) {<br>            throw new ExternalServiceException(&quot;Stok servisine ulaşılamıyor&quot;, ex);<br>        }<br>    }<br>}</pre><p>Burada:</p><ul><li><strong>HttpClientErrorException </strong>ve <strong>HttpServerErrorException </strong>HTTP hata kodlarını yakalar,</li><li><strong>ResourceAccessException</strong> ise timeout ve bağlantı hatalarında fırlatılır.</li></ul><p>Kendi özel exception’ımıza çevirmek, hata takibini ve yönetimini kolaylaştırır.</p><h3>Global Hata Yönetimi için @ControllerAdvice</h3><p>Projede her controller’da ayrı try-catch kullanmak yerine global bir exception handler yazmak hem kod tekrarını önler hem de tutarlı hata mesajları sağlar.</p><pre>@RestControllerAdvice<br>public class GlobalExceptionHandler {<br><br>    @ExceptionHandler(ExternalServiceException.class)<br>    public ResponseEntity&lt;ErrorResponse&gt; handleExternalServiceException(ExternalServiceException ex) {<br>        ErrorResponse error = new ErrorResponse(&quot;EXTERNAL_SERVICE_ERROR&quot;, ex.getMessage());<br>        return ResponseEntity.status(HttpStatus.SERVICE_UNAVAILABLE).body(error);<br>    }<br><br>    @ExceptionHandler(MethodArgumentNotValidException.class)<br>    public ResponseEntity&lt;ErrorResponse&gt; handleValidationException(MethodArgumentNotValidException ex) {<br>        String errorMsg = ex.getBindingResult().getFieldErrors().stream()<br>            .map(FieldError::getDefaultMessage)<br>            .collect(Collectors.joining(&quot;; &quot;));<br>        ErrorResponse error = new ErrorResponse(&quot;VALIDATION_FAILED&quot;, errorMsg);<br>        return ResponseEntity.badRequest().body(error);<br>    }<br><br>    @ExceptionHandler(Exception.class)<br>    public ResponseEntity&lt;ErrorResponse&gt; handleGenericException(Exception ex) {<br>        ErrorResponse error = new ErrorResponse(&quot;INTERNAL_SERVER_ERROR&quot;, &quot;Beklenmeyen bir hata oluştu.&quot;);<br>        return ResponseEntity.status(HttpStatus.INTERNAL_SERVER_ERROR).body(error);<br>    }<br>}</pre><h3>ErrorResponse Sınıfı</h3><p>Hata mesajlarını standartlaştırmak için şöyle basit bir POJO oluşturabiliriz:</p><pre>public class ErrorResponse {<br>    private String errorCode;<br>    private String errorMessage;<br><br>public ErrorResponse(String errorCode, String errorMessage) {<br>        this.errorCode = errorCode;<br>        this.errorMessage = errorMessage;<br>    }<br>    // Getter ve Setterlar<br>}</pre><h3>Modern Alternatif: WebClient</h3><p>Spring 5 ile tanıtılan <strong>WebClient</strong>, <em>RestTemplate’in </em>yerini alması hedeflenen asenkron, reaktif HTTP client. Özellikle yüksek performans ve kaynak verimliliği gereken projelerde tercih ediliyormuş.</p><h3>WebClient Avantajları</h3><ul><li>Asenkron ve non-bloklama yapısıyla kaynakları daha verimli kullanır.</li><li>Fluent API ile okunaklı ve esnek kod yazılır.</li><li>Hata yönetimi <em>onStatus</em>, <em>onErrorResume </em>gibi fonksiyonlarla daha fonksiyonel şekilde yapılabilir.</li></ul><h3>WebClient Bean Tanımı</h3><pre>@Configuration<br>public class WebClientConfig {<br>  @Bean<br>    public WebClient.Builder webClientBuilder() {<br>        return WebClient.builder();<br>    }<br>}</pre><h3>WebClient Kullanımı</h3><pre>@Service<br>public class StockServiceClient {<br><br>private final WebClient webClient;<br><br>    public StockServiceClient(WebClient.Builder webClientBuilder) {<br>        this.webClient = webClientBuilder.baseUrl(&quot;http://stock-service&quot;).build();<br>    }<br>j<br>    public Mono&lt;StockResponse&gt; getStockByProductId(String productId) {<br>        return webClient.get()<br>            .uri(&quot;/api/stocks/{id}&quot;, productId)<br>            .retrieve()<br>            .onStatus(HttpStatus::is4xxClientError,<br>                response -&gt; Mono.error(new ExternalServiceException(&quot;Client error during stock fetch&quot;)))<br>            .onStatus(HttpStatus::is5xxServerError,<br>                response -&gt; Mono.error(new ExternalServiceException(&quot;Server error during stock fetch&quot;)))<br>            .bodyToMono(StockResponse.class);<br>    }<br>}</pre><h3>Senkron Kullanım (Block)</h3><p>WebClient’in asenkron yapısı bazen senkron kullanımı engelleyebilir. Eğer illa senkron kullanacaksan:</p><pre>StockResponse stock = getStockByProductId(productId).block();</pre><p>Ancak bu, reaktif yapının avantajlarını kaybettirir.</p><h3>RestTemplate ve WebClient Karşılaştırması</h3><p>Özellik RestTemplate WebClient Programlama Modeli Senkron Asenkron, Reaktif Hata Yönetimi Exception tabanlı try-catch Fonksiyonel, onStatus vb. Performans Bloklama ve kaynak tüketimi Non-bloklama, yüksek performans API Kullanımı Basit, legacy projelerde yaygın Fluent, modern ve genişletilebilir Konfigürasyon Bean bazlı Builder ile esnek</p><h3>Sonuç Olarak</h3><ul><li>RestTemplate halen yaygın kullanılıyor ve doğru exception handling ile yeterince güvenilir.</li><li>@ControllerAdvice ile global ve tutarlı hata yönetimi sağlanmalı.</li><li>Yeni projelerde performans ve ölçeklenebilirlik için WebClient tercih edilmeli.</li><li>WebClient’in reaktif yapısı daha iyi kaynak kullanımı ve esnek hata yönetimi sağlar.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d59da48919c6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Clean Architecture]]></title>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/clean-architecture-c12d69bad5dc?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c12d69bad5dc</guid>
            <category><![CDATA[clean-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[clean-code]]></category>
            <category><![CDATA[microservices]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Oct 2024 21:38:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-15T21:56:24.482Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Clean Architecture’ın amacı, yazılım bileşenlerini birbirinden bağımsız hale getirmek ve iş mantığını (business logic) diğer katmanlardan izole etmektir. Bu yaklaşım, her domain varlığının (entity’nin) diğer katmanlarla mümkün olduğunca az bağımlı olmasını ve dış katmanlarda yapılan değişikliklerin iş kurallarını etkilememesini hedefler.</p><p>Uygulamanın çekirdeği olan iş kurallarını, veritabanı ya da framework gibi dış etkilerden izole ederek değişikliklere karşı koruma altına almak, Clean Architecture’ın temel prensibidir. Bu sayede, iş mantığı her türlü dış bağımlılıktan bağımsız olarak kendi içinde sürdürülebilir ve geliştirilebilir olur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/844/1*1F3mHfnwLJnJ41Ro0c8F1Q.png" /></figure><h3>Temel Katmanlar</h3><p><strong>-Entities:</strong> Uygulamanın çekirdek kısmıdır ve iş kurallarını tanımlar. Bu varlıklar, yazılımın bağımsız parçalarıdır ve hiçbir dış katmana bağımlı değildir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/246/1*QnVHiZGJmQ_sy4kb8ppJYQ.png" /></figure><p><strong>-Use Cases: </strong>İş kurallarını uygulayan ve uygulamanın ne yapması gerektiğini belirleyen katmandır. Bu katman, varlıkları kullanarak belirli iş akışlarını gerçekleştirir ve uygulamanın gereksinimlerine uygun iş mantığını sağlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/310/1*I-bZhz3ZefSQnAsHuD_E7A.png" /></figure><p><strong>-Interface Adapters:</strong> Uygulamanın dış dünyayla iletişimini sağlayan katmandır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/306/1*L5e3KZBp0SdKMb_HUASHvg.png" /></figure><ul><li><strong>Frameworks &amp; Drivers:</strong> Dış katmandır ve uygulamanın dış bağımlılıklarını (framework, veritabanı vb.) içerir. Bu katman, uygulamanın çalışabilmesi için gerekli olan çevresel bileşenleri barındırır.</li></ul><h3>Clean Architecture’ın Avantajları:</h3><ol><li><strong>Bağımsız Katmanlar (Bağlantısızlık)</strong>:</li></ol><ul><li>Bu mimaride, uygulama katmanları arasındaki bağımlılıklar en aza indirgenir. Özellikle iş mantığı (business logic) katmanı, diğer alt katmanlardan (veritabanı, kullanıcı arayüzü gibi) tamamen bağımsızdır. Bu, her katmanın diğerlerinden bağımsız olarak geliştirilebilmesini ve yeniden kullanılabilmesini sağlar.</li></ul><p>2.<strong>Test Edilebilirlik</strong>:</p><ul><li>Clean Architecture, birimler arası sıkı bir ayrım sağladığından, test yazmayı kolaylaştırır. Bağımsız modüller, karmaşık bağımlılıklar olmadan izole bir şekilde test edilebilir. Özellikle iş mantığının dış bağımlılıklar olmadan test edilebilmesi, yazılımın güvenilirliğini artırır.</li></ul><p>3.<strong>Esneklik ve Değişim Kolaylığı</strong>:</p><ul><li>Kullanıcı arayüzü veya veritabanı gibi dışsal unsurlarda bir değişiklik yapmak gerektiğinde iş mantığını yeniden yazmak zorunda kalmazsınız. Bu da yazılımın zaman içinde kolayca evrilebilmesini ve yeni teknolojilere adapte olmasını sağlar.</li></ul><p>4.<strong>Yüksek Sürdürülebilirlik</strong>:</p><ul><li>Katmanlar arası bağımsızlık, sistemin yıllar boyunca sürdürülebilir olmasına yardımcı olur. Yeni ekip üyeleri katıldığında veya projenin bir kısmı elden geçirildiğinde, bağımsız ve anlaşılır modüller üzerinde çalışmak daha verimli olur.</li></ul><h3>Clean Architecture’ın Dezavantajları:</h3><p>1.<strong>Öğrenme Eğrisi</strong>:</p><ul><li>Clean Architecture’ın kavramlarını anlamak, özellikle bu tür mimarilere alışkın olmayan geliştiriciler için karmaşık olabilir. Farklı katmanlar, bağımlılıkların yönetimi ve arayüzlerin kullanımı başlangıçta zorlayıcı olabilir.</li></ul><p>2.<strong>Kod Karmaşıklığı ve Fazlalığı</strong>:</p><ul><li>Uygulama çeşitli katmanlara ve soyutlamalara bölündüğünden, fazladan dosya ve kod parçacıkları ortaya çıkar. Bu, özellikle küçük projelerde kod karmaşıklığını artırabilir ve kodun daha fazla dosyada dağılmasına neden olabilir</li></ul><p>3.<strong>Başlangıç Maliyetleri</strong>:</p><ul><li>Clean Architecture kullanarak geliştirme, başlangıçta daha fazla planlama ve düzen gerektirdiği için maliyetli olabilir. Küçük ve basit bir proje için bu mimari aşırı karmaşık ve maliyetli olabilir.</li></ul><p><a href="https://blog.scalablebackend.com/understand-the-theory-behind-clean-architecture">https://blog.scalablebackend.com/understand-the-theory-behind-clean-architecture</a></p><p><a href="https://blog.cleancoder.com/uncle-bob/2012/08/13/the-clean-architecture.html">https://blog.cleancoder.com/uncle-bob/2012/08/13/the-clean-architecture.html</a></p><p><a href="https://www.freecodecamp.org/news/a-quick-introduction-to-clean-architecture-990c014448d2/">https://www.freecodecamp.org/news/a-quick-introduction-to-clean-architecture-990c014448d2/</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c12d69bad5dc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Multi-Tenant Mimari]]></title>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/multi-tenant-mimari-694037700970?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/694037700970</guid>
            <category><![CDATA[multitenancy]]></category>
            <category><![CDATA[mikroservis]]></category>
            <category><![CDATA[database-design]]></category>
            <category><![CDATA[microservices]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Sep 2024 16:41:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-02T16:48:05.551Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Multi-tenant mimari neyin nesi?” bu mimari, çok sayıda müşteriye hizmet veren bir uygulamanın, her müşterinin verisini sanki kendi özel uygulamasındaymış gibi izole etmesine yarıyor. Yani, aynı uygulamayı bir sürü müşteri kullanıyor ama kimse kimsenin verisine göz dikemiyor! Güvenlik desen, tam kıvamında.</p><p>“müşteri de hangi müşteri? benim e-ticaret sitem var binlerce kayıtlı müşterim var neden böyle bir şey yapayım”</p><p>Buradaki müşteri kavramı, e-ticaret sitesi kullanıcısı veya sosyal medyadaki hesaplar değil. Örnek olarak, muhasebe hizmetleri sunan bir uygulaman var ve bu uygulamayı farklı şirketler kullanmak istiyor diyelim. Her şirket, uygulamanın aynı kod tabanını kullanıyor, ancak her bir şirketin verileri diğerlerinden tamamen izole edilmiş durumda. İşte multi-tenant yapı tam olarak bu.</p><p>Örneğin, bir muhasebe yazılımı geliştirdiğini düşünelim. Bu yazılımı 10 farklı şirket kullanıyor, ancak her bir şirketin gelir gider kayıtları, müşteri bilgileri gibi hassas verileri tamamen kendilerine ait. Yani A şirketi B şirketinin verilerini göremiyor, C şirketi de A’nın verilerine ulaşamıyor. Herkesin verisi sanki kendi özel sunucusundaymış gibi korunuyor.</p><p>Peki, bu ne işe yarıyor? Birincisi, maliyet avantajı sağlıyor. Tüm müşterilerin aynı altyapıyı paylaştığı için barındırma maliyetleri ve bakım işlemleri tek bir yerden yönetilebiliyor. Bunun yanında, uygulamanın güncellenmesi, yeni özelliklerin eklenmesi gibi işlemler tek bir noktada yapıldığından, tüm müşteriler aynı anda bu yeniliklerden faydalanabiliyor. Bu, büyük bir zaman tasarrufu sağladığı gibi, uygulamanın sürdürülebilirliğini de artırıyor.</p><p>Tabii bu işi yapmanın da birkaç farklı yolu var. Her biri kendine göre avantajlı, bazen de dezavantajlı:</p><p><strong>- Ayrı Veritabanı (Separate Database)</strong></p><p><strong>- Paylaşımlı Veritabanı, Ayrı Şema (Shared Database, Separate Schema)</strong></p><p><strong>- Paylaşımlı Veritabanı, Paylaşımlı Şema (Shared Database, Shared Schema)</strong></p><p>Şimdi biraz teknik konuşalım.</p><h3>1. Ayrı Veritabanı (Separate Database)</h3><p>Bu yaklaşımda, her müşterinin verisi tamamen izole edilerek ayrı bir veritabanı içinde tutulur. Yani, her müşteri için bir veritabanı instance’ı oluşturulur ve bu veritabanı diğer müşterilerden tamamen bağımsız olur. Bu yaklaşım, “Database per Tenant” olarak da bilinir.</p><p><strong>Avantajları:</strong></p><ul><li><strong>Güvenlik:</strong> Veriler tamamen izole olduğundan, güvenlik en üst seviyededir.</li><li><strong>Özelleştirme:</strong> Her müşteri için veritabanı yapılandırması ve optimizasyonu ayrı ayrı yapılabilir.</li></ul><p><strong>Dezavantajları:</strong></p><ul><li><strong>Yönetim Zorluğu:</strong> Çok sayıda veritabanını yönetmek, yedeklemek ve ölçeklemek karmaşık olabilir.</li><li><strong>Maliyet:</strong> Her veritabanı instance’ı için ek kaynak gerekebilir, bu da maliyetleri artırabilir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/222/1*zBaG2eqKsLaiwva6Q5LRtw.png" /></figure><h3>2. Paylaşımlı Veritabanı, Ayrı Şema (Shared Database, Separate Schema)</h3><p>Bu yaklaşımda, tüm müşteriler aynı veritabanını paylaşır, ancak her müşterinin verisi farklı bir şemada tutulur. Bu, “Schema per Tenant” olarak da adlandırılır.</p><p><strong>Avantajları:</strong></p><ul><li><strong>Kaynak Verimliliği:</strong> Tüm müşteriler aynı veritabanını kullandığından, kaynaklar daha verimli kullanılır.</li><li><strong>İzole Depolama:</strong> Her müşteri için ayrı bir şema kullanıldığından, veriler belirli bir seviyede izole edilir.</li></ul><p><strong>Dezavantajları:</strong></p><ul><li><strong>Şema Yönetimi:</strong> Çok sayıda şema oluşturmak ve bunları yönetmek karmaşık olabilir.</li><li><strong>Performans:</strong> Veritabanında çok sayıda şema olduğunda performans sorunları yaşanabilir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/227/1*6rsZzSn4tn8VD21Uuxs46w.png" /></figure><h3>3. Paylaşımlı Veritabanı, Paylaşımlı Şema (Shared Database, Shared Schema)</h3><p>Bu yaklaşımda ise tüm müşteriler aynı veritabanını ve aynı şemayı paylaşır. Her tablonun içinde bir tenant kimliği sütunu bulunur ve bu sütun üzerinden veriler ayrıştırılır.</p><p><strong>Avantajları:</strong></p><ul><li><strong>Maliyet Etkinliği:</strong> Tüm müşteriler aynı veritabanı ve şemayı kullandığından, maliyetler düşük tutulur.</li><li><strong>Yönetim Kolaylığı:</strong> Tek bir veritabanı ve şema yönetildiğinden, yönetim yükü azalır.</li></ul><p><strong>Dezavantajları:</strong></p><ul><li><strong>Güvenlik:</strong> Veriler aynı şemada olduğundan, güvenlik ve izole etme zorlukları olabilir.</li><li><strong>Veri Karışıklığı:</strong> Yanlış yapılandırmalarda veri karışıklığı riski vardır.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/227/1*23sNubLJgalvK57ANCHXYg.png" /></figure><h3>Spring Data JPA ile Multitenancy</h3><p>Şimdi bu multitenancy işini Spring Data JPA ile nasıl halledeceğine bakalım. Burada işin püf noktası, veritabanını dinamik olarak yönlendirmek, yani hangi tenant’ın hangi veritabanını kullanacağını belirlemek.</p><h4>1. AbstractRoutingDataSource Kullanımı</h4><p>Bu işin anahtarı AbstractRoutingDataSource sınıfı. Bu sınıf, hangi veritabanının kullanılacağını dinamik olarak belirlemeni sağlar. Mesela, her tenant için bir veritabanı oluşturmuşsan, gelen istekte hangi tenant’ın olduğunu tespit edip, o tenant’ın veritabanına yönlendirebilirsin. Eğer Paylaşımlı Veritabanı, Ayrı Şema veya Paylaşımlı Veritabanı, Paylaşımlı Şema kullanuyorsak bu noktada kullanıcının tenant bilgisini tutuyor ve doğru datayı ayıklamayı sağlıyor.</p><pre>public class MultitenantDataSource extends AbstractRoutingDataSource {<br><br>    @Override<br>    protected String determineCurrentLookupKey() {<br>        return TenantContext.getCurrentTenant();<br>    }<br>}</pre><p>Bu MultitenantDataSource sınıfı, gelen her bağlantıyı uygun veritabanına yönlendiriyor. Peki, bu yönlendirmeyi nasıl yapıyor? Bunun için TenantContext sınıfı devreye giriyor.</p><h4>2. TenantContext: Tenant’ı Belirlemek</h4><p>TenantContext, her istekte hangi tenant’ın işlem yaptığını belirlemek için kullanılıyor. ThreadLocal nesnesi ile her istekte tenant ID’sini saklıyoruz.</p><pre>public class TenantContext {<br><br>    private static final ThreadLocal&lt;String&gt; CURRENT_TENANT = new ThreadLocal&lt;&gt;();<br><br>    public static String getCurrentTenant() {<br>        return CURRENT_TENANT.get();<br>    }<br><br>    public static void setCurrentTenant(String tenant) {<br>        CURRENT_TENANT.set(tenant);<br>    }<br>}</pre><p>Her istek öncesi tenant ID’sini bu sınıfa set ediyor, işlem sonunda ise resetliyoruz. Bu, tenant’lar arası karışıklığı engelliyor.</p><h4>3. Tenant ID’yi Filtrede Ayarlama</h4><p>Her istek geldiğinde, tenant ID’sini ayarlamak gerekiyor. Bunun için bir Filter oluşturuyoruz.</p><pre>@Component<br>@Order(1)<br>class TenantFilter implements Filter {<br><br>    @Override<br>    public void doFilter(ServletRequest request, ServletResponse response,<br>      FilterChain chain) throws IOException, ServletException {<br><br>        HttpServletRequest req = (HttpServletRequest) request;<br>        String tenantName = req.getHeader(&quot;X-TenantID&quot;);<br>        TenantContext.setCurrentTenant(tenantName);<br><br>        try {<br>            chain.doFilter(request, response);<br>        } finally {<br>            TenantContext.setCurrentTenant(&quot;&quot;);<br>        }<br>    }<br>}</pre><p>Bu filtrede, gelen istekteki tenant ID’sini TenantContext sınıfına set ediyoruz. Böylece her istek hangi tenant’a aitse, doğru veritabanına veya şemaya yönlendirilmiş oluyor.</p><p>Bir tenant için farklı veritabanı kullanıyorsan, her tenant’ın veritabanını ayrı ayrı tanımlaman gerekiyor. Mesela, her tenant için bir .properties dosyası oluşturup, veritabanı bilgilerini burada saklayabilirsin.</p><pre>name=tenant_1<br>datasource.url=jdbc:postgresql://localhost:5432/tenant1<br>datasource.username=postgres<br>datasource.password=123456<br>datasource.driver-class-name=org.postgresql.Driver</pre><pre>name=tenant_2<br>datasource.url=jdbc:postgresql://localhost:65432/tenant2<br>datasource.username=postgres<br>datasource.password=123456<br>datasource.driver-class-name=org.postgresql.Driver</pre><p>Benzer şekilde diğer tenant için de aynı işlemi yapıyorsun. Sonra bu dosyaları okuyup, her tenant için DataSource nesnesi oluşturuyorsun.</p><h4>1. DataSource’ları Tanımlama</h4><p>Tüm tenant’ların veritabanı bilgilerini DataSourceBuilder ile oluşturup, bu DataSourceları dinamik olarak yönlendirmek için MultitenantConfiguration sınıfını kullanıyorsun.</p><pre>@Configuration<br>public class MultitenantConfiguration {<br><br>    @Value(&quot;${defaultTenant}&quot;)<br>    private String defaultTenant;<br><br>    @Bean<br>    @ConfigurationProperties(prefix = &quot;tenants&quot;)<br>    public DataSource dataSource() {<br>        File[] files = Paths.get(&quot;allTenants&quot;).toFile().listFiles();<br>        Map&lt;Object, Object&gt; resolvedDataSources = new HashMap&lt;&gt;();<br><br>        for (File propertyFile : files) {<br>            Properties tenantProperties = new Properties();<br>            DataSourceBuilder dataSourceBuilder = DataSourceBuilder.create();<br><br>            try {<br>                tenantProperties.load(new FileInputStream(propertyFile));<br>                String tenantId = tenantProperties.getProperty(&quot;name&quot;);<br><br>                dataSourceBuilder.driverClassName(tenantProperties.getProperty(&quot;datasource.driver-class-name&quot;));<br>                dataSourceBuilder.username(tenantProperties.getProperty(&quot;datasource.username&quot;));<br>                dataSourceBuilder.password(tenantProperties.getProperty(&quot;datasource.password&quot;));<br>                dataSourceBuilder.url(https://medium.com/tenantProperties.getProperty(&quot;datasource.url&quot;));<br>                resolvedDataSources.put(tenantId, dataSourceBuilder.build());<br>            } catch (IOException exp) {<br>                throw new RuntimeException(&quot;Problem in tenant datasource:&quot; + exp);<br>            }<br>        }<br><br>        AbstractRoutingDataSource dataSource = new MultitenantDataSource();<br>        dataSource.setDefaultTargetDataSource(resolvedDataSources.get(defaultTenant));<br>        dataSource.setTargetDataSources(resolvedDataSources);<br><br>        dataSource.afterPropertiesSet();<br>        return dataSource;<br>    }<br><br>}</pre><p>Bu yapı, her tenant’ın veritabanını dinamik olarak yükleyip, doğru zamanda doğru veritabanına yönlendirilmesini sağlıyor.</p><h3>sonuç olarak</h3><p>Multi-tenant mimari, bir uygulama üzerinde birden fazla müşteriye hizmet vermek istediğinde devreye giren bir yapı. Doğru kullanıldığında hem kaynakları etkin kullanmanı sağlar, hem de her müşteriye ayrı bir deneyim sunabilirsin. Ancak, dikkat etmen gereken konular da var: yönetim yükü, güvenlik ve performans gibi. Doğru araçlarla bu zorlukların üstesinden gelmek mümkün.</p><p>Unutma, hangi yaklaşımı kullanırsan kullan, tüm tenant’ları izole etmeyi ve veri güvenliğini en üst seviyede tutmayı ihmal etme!</p><p>kaynak:<a href="https://www.baeldung.com/multitenancy-with-spring-data-jpa">https://www.baeldung.com/multitenancy-with-spring-data-jpa#dynamic-datasource-routing</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=694037700970" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mikroservis]]></title>
            <link>https://merrt-topal.medium.com/mikroservis-7e910e375647?source=rss-70ff477225f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7e910e375647</guid>
            <category><![CDATA[mikroservis]]></category>
            <category><![CDATA[microservices]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mert Topal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 Jul 2024 13:23:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-30T13:23:42.683Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Yazılım dünyası tutturmuş bir mikroservis gidiyor…” <br>“Ne abi bu mikroservis? Kimin işini kolaylaştırıyor?” <br>“Yazarım bir uygulamada tüm servisleri, mutlu mesut yaşarız(!)”</p><p>Mikroservis mimarisi, büyük bir uygulamanın her modülünü veya bağımsız olarak çalışabilecek her servisini ayrı küçük uygulamalara bölen, birbirlerine minimum bağımlılıkla çalışabilen uygulamalar bütünüdür. Yani senin büyük ve karmaşık bir uygulaman var, bağımsız çalışabilecek servis ve modüllerini alıyorum, ayrı küçük uygulamalar yapıyorum. Sonra bunların birbirleriyle iletişim kurmalarını sağlıyorum. Mikroservis mimarisiyle yazılmış uygulaman hazır!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/889/1*DrdD16d23GB66iqYgEd3WA.jpeg" /></figure><p>“Peki neden? Neden çalışan uygulamamı kuşbaşı et misali ayrıştırıyorsun?”</p><p>Bu yeni oluşturduğumuz küçük servisler birbirleriyle kendi başlarına iletişim kurabilir, diğer servislerde bir değişikliğe neden olmadan geliştirilebilir ve deploy edilebilir. Hatta her servis farklı bir teknolojiyle yazılabilir! Bu da bize bağımsız deployment ve bağımsız geliştirme imkanı sunar. Herhangi bir servisteki sorun, diğer servisleri etkilemez, böylece kullanıcılar diğer servisleri kullanabilir konumda olur. Kendi yük dengeleyici (load balancing) ve uygulama ortamlarına sahiptirler ve aynı zamanda kendi veritabanlarına sahiptirler.</p><p>“‘Mert yine ortamı bozdu bugün de çalışmayaz ohh rahat’ diyen arkadaşım bu senin için iyi olmayabilir :))<br>Ama şirketin verimliliğini arttırır, hata izolasyonu yapmayı sağlar ve her servis kendi ihtiyacına göre ölçeklenebilir.”</p><p>Havalı terimlerle anlatırsak, mikroservis:</p><ul><li>Decoupling — Sistemdeki servisler büyük ölçüde birbirinden bağımsızdır.</li><li>Componentization — Mikroservisler, kolayca değiştirilebilen ve versiyonları artırılabilen bağımsız bileşenlerdir.</li><li>Business Capabilities — Bir mikroservis basit bir yapıdadır ve tek bir göreve odaklanır.</li><li>Autonomy — Geliştiriciler ve ekipler birbirlerinden bağımsız olarak çalışabilir, böylece hızlıca geliştirme ve test süreçleri yürütülebilir.</li><li>Continuous Delivery — Yazılım geliştirme, test etme ve onaylama sistematik otomasyonu ile sık sık yazılım sürümlerini canlıya almaya otomatik bir biçimde izin verir. Servisler ayrı ayrı deploy edilebileceği için, deployment süresi kısalır ve maliyet zamanla azalır.</li><li>Decentralized Governance — Odak, doğru iş için doğru aracı kullanmaktır. Bu, standart bir teknoloji veya yapıyı zorunlu kılmadığı anlamına gelir. Geliştiriciler, sorunlarını çözmek için en iyi teknolojiyi seçme özgürlüğüne sahiptir.</li><li>Agility — Mikroservisler çevikliği destekler. Herhangi bir yeni özellik hızla geliştirilip sisteme adapte edilebilir.</li></ul><p>“Tamam en iyi sensin! Her güzelin vardır bir kusuru, yok mu eksik bir yanın?”</p><ul><li>Doküman yazmayı sevmiyorsan yandın! Her servisin kendi sürümleri, yayın planı ve yayın döngüleri olduğu için dokümantasyon çalışması daha fazladır.</li><li>Bağımlılığı azaltmak için kod tekrarı yaşanabilir, ancak performans göz önüne alındığında bu kod tekrarları göz ardı edilebilir.</li><li>Operasyon ekibine ek mesai. Her bir mikroservis için ayrı bir derleme, dağıtım ve sürüm iş akışı gerekir. Bu nedenle, kurulum iş akışının otomatik hale getirilmesini sağlamak önemlidir; aksi takdirde operasyon ekipleri için artan iş yükü demektir.</li><li>Evet, hata izolasyonu sağlar ama bir servisin doğru çalışıyor olması bütüne baktığımızda uygulamanın doğru çalıştığı anlamına gelmez. Servislerin birbirleri ile iletişimlerinin izlenmesi, bir araya getirilmesi ve hata ayıklamak zordur.</li><li>Bu noktada sorunların kaynaklarını belirlemek için sistem hakkında merkezi bir görüntüye(view) sahip olmak gerekir.</li><li>“Hatayı buldun, düzelttin, test edicez, edicez de nasıl? Tek bir servisi test etmek bütün projeyi yansıtmaz. Bir servis tek olarak doğru çalışıyor olsa bile, bütün sistem ile birlikte istenildiği gibi çalışmayabilir. Test otomasyonu önemli!”</li></ul><p>-Bu mimari bir zorunluluk değil ancak doğru yerde kullanıldığında veririmliliği arttırdığı aşikar. Artısıyla eksisiyle durum bu, seçim sizin.</p><p>“Tamam ben karar verdim uygulamamı mikroservis mimarisiyle yazacağım! -Al o zaman bu teknolojiler lazım olacak ;)”</p><ul><li>Programlama Dilleri: Her servis kendi ihtiyacına uygun programlama dilini kullanabilir. Örneğin, Python, Java, JavaScript (Node.js), Go, Ruby, Kotlin, C# vs.</li><li>Framework’ler: Framework’ler, servislerin geliştirilmesini ve yönetimini kolaylaştıran araçlar ve kütüphaneler sağlar. En yaygın kullanılan framework’ler arasında Spring Boot, Micronaut, Quarkus ve NestJS bulunur.</li><li>İletişim Protokolleri: Mikroservisler arası iletişimde HTTP ve RESTful API’lar sıkça kullanılır. Aynı zamanda gRPC gibi hızlı ve etkili iletişim protokolleri de tercih edilebilir.</li><li>Konteynerizasyon ve Orkestrasyon Araçları: Servislerin izole edilmesi ve yönetilmesi için Docker ve Kubernetes gibi araçlar kullanılır. Docker, konteynerleştirme sağlayarak servislerin taşınabilirliğini artırırken, Kubernetes ise bu konteynerleri otomatik olarak dağıtarak yönetmeyi kolaylaştırır.</li><li>Sürekli Teslimat ve Entegrasyon: Mikroservisler, sürekli teslimat (Continuous Delivery — CD) ve dağıtım (Continuous Integration — CI) süreçleri kullanılarak daha hızlı ve daha sık güncellenebilir. En yaygın kullanılan CI/CD araçları arasında Jenkins, CircleCI ve TravisCI bulunur.</li><li>API Gateway: API Gateway, gelen istekleri servisler arasında yönlendirmek ve yönetmek için kullanılır. Örnek olarak Netflix Zuul veya Kong gibi araçlar tercih edilebilir.</li><li>Veritabanları: Her servis, ihtiyacına uygun veritabanı teknolojisini kullanabilir. SQL (örneğin PostgreSQL, MySQL) veya NoSQL (örneğin MongoDB, Redis) veritabanları sıkça tercih edilir.</li><li>Mesajlaşma Sistemleri: Servisler arasında asenkron iletişim için mesajlaşma sistemleri kullanılır. Örneğin, Apache Kafka veya RabbitMQ, servisler arasında veri paylaşımını desteklemek için tercih edilir.</li><li>Load Balancing ve Hizmet Keşfi (Service Discovery): Servislerin dağıtımını yönetmek için load balancer’lar kullanılır. Ayrıca, servislerin dinamik olarak bulunmasını ve iletişimini kolaylaştırmak için hizmet keşfi araçları (örneğin Consul, Eureka) tercih edilebilir.</li><li>Güvenlik ve Yetkilendirme Araçları: Servisler arası güvenli iletişim ve yetkilendirme için araçlar kullanılır. OAuth, JWT (JSON Web Token), OpenID Connect gibi teknolojiler sıkça kullanılır.</li><li>Takip ve İzleme Araçları: Mikroservislerin izlenmesi ve performans analizi için araçlar kullanılır. Prometheus, Grafana gibi araçlar servis sağlığını izlemek için kullanılabilir.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7e910e375647" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>