<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mete Budak on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mete Budak on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@metebudak?source=rss-b67e2537b041------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*kIdcnh8s3sVAAH_xfx_hsw.jpeg</url>
            <title>Stories by Mete Budak on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@metebudak?source=rss-b67e2537b041------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 16:38:19 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@metebudak/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[EuroLeague MVP Yarışı]]></title>
            <link>https://medium.com/@metebudak/euroleague-mvp-yar%C4%B1%C5%9F%C4%B1-i%CC%87pi-kim-g%C3%B6%C4%9F%C3%BCsleyecek-70762dbf8956?source=rss-b67e2537b041------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/70762dbf8956</guid>
            <category><![CDATA[basketball]]></category>
            <category><![CDATA[ekpe-udoh]]></category>
            <category><![CDATA[euroleague]]></category>
            <category><![CDATA[sergio-llull]]></category>
            <category><![CDATA[milos-teodosic]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mete Budak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Mar 2017 12:10:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-27T18:25:51.585Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Basketbolda bir sezonun MVP’sini belirlemek kolay iş değil. Sadece bireysel istatistiklerin ve galibiyet derecesinin süzgecinden değil, takım sporlarının doğasından gelen takımın oyuncuya etkisi, oyuncunun takıma etkisi gibi etkileşimlerin ve diğer saha içi dinamiklerin süzgecinden de geçirilmesi gereken bir karar. Bazen bazı oyuncular ilk iki kriterde o kadar fark yaratır ki, üzerine tartışmak için çok şansınız yoktur. Bazen ise baz aldığınız kriterlerin listesinde daha aşağılara inmeniz gerekebilir.</p><p>EuroLeague yeni formatını ilk kez denediği 2016–17 sezonunda bize normal sezon MVP’si için birçok aday sunuyor. Bu yarışın bu sezon çok bariz bir favorisi yok ancak elbette bazı oyuncular diğerlerinden çok daha fazla öne çıkıyor. Yazıda önce bu adaylara tek tek değinip, daha sonrasında ödüle kimin daha yakın olduğuna dair naçizane fikrimi konuşacağım.</p><p>EuroLeague 17 Şubat’ta MVP adaylarını açıklamış; listede <strong>Derrick Brown</strong>, <strong>Nando De Colo</strong>, <strong>Milos Teodosic</strong>, <strong>Luka Doncic</strong>, <strong>Ognjen Kuzmic</strong>, <strong>Keith Langford</strong>, <strong>Sergio Llull</strong>, <strong>Nicolo Melli</strong>, <strong>Giorgos Printezis</strong>, <strong>Vassilis Spanoulis</strong>, <strong>Anthony Randolph</strong>, <strong>Chris Singleton</strong>, <strong>Ekpe Udoh</strong>, <strong>Johannes Voigtmann</strong> ve <strong>Brad Wanamaker</strong> yer almışlardı.</p><p>EuroLeague’in listesini geniş tutması organizasyonun resmiyeti açısından normal iken, birbirimizi kandırmamıza gerek olmadığını düşünüyorum. MVP ödülünün ilk dört takım dışına çıkması görülmemiş bir durum, bu yıl da farklı olmayacak. Bu yazı yayına alındığında normal sezonu ilk dörtte bitirecek dört takım kesin olarak belli olmamış olsa da benim açımdan normal sezon MVP’si için gerçek adaylar bariz şekilde ortada:</p><p><strong>Nando De Colo | Milos Teodosic | Chris Singleton | Sergio Llull | Ekpe Udoh</strong></p><p><strong>NANDO DE COLO (CSKA MOSKOVA)</strong></p><p><strong>İstatistikler: </strong>21 Maç | 20.2 sayı | 4 asist | 3.1 ribaund | %45.5 3S | %96.4 SA | 22.8 Verimlilik Puanı</p><p><strong>Takımının derecesi: </strong>21–7</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*qL2QfDC1ABUjhPcL.jpg" /></figure><p>Geçen sezonun MVP’si bu sezonda da formdan hiçbir anlamda düşmüş değil. Avrupa’nın en iyi slasher tipi (ed. notu: çembere sürekli hızlı şekilde kat edebilen, savunmayı her noktadan delebilen oyuncu) oyuncusu aynı zamanda harika bir şutör, muazzam bir serbest atışçı. Soğukkanlı oyunu sayesinde zihnine de kolay girilemeyen Nando De Colo Avrupa basketbolunun gördüğü en komple hücum oyuncularından bir tanesi ve sahip olduğu basketbol zekası da özellikle faul çizgisine gitme konusunda ona çok yardımcı oluyor. CSKA Moskova’nın çıkarmaktan en çok imtina edeceği parça kendisi olabilir, zira Avrupa’da durdurulması en güç hücum oyuncusu kendisi.</p><p>Bu sezon şu ana kadar beş kez Haftanın MVP’si ödülü kazanan De Colo bu alanda rekoru egale etti fakat sakatlıklar sebebiyle kaçırdığı yedi maç ona Ayın MVP’si ödülüne mal olmuş olabilir. Ancak onun yokluğunu takımı iyi şekilde absorbe etti. Kaçırdığı üst üste yedi maçta CSKA Moskova sadece bir kez kaybetti (Fenerbahçe — iç saha).</p><p><strong>MILOS TEODOSIC (CSKA MOSKOVA)</strong></p><p><strong>İstatistikler: </strong>22 Maç | 15.8 sayı | 7.5 asist | 2.3 ribaund | %36.9 3S | %90.8 SA | 17.3 Verimlilik Puanı</p><p><strong>Takımının derecesi: </strong>21–7</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*_S_J_uerSJlt1G-r.jpg" /></figure><p>Nando De Colo ile Voltran’ın bir diğer parçası olan Milos Teodosic, tartışmasız Avrupa’nın en değerli oyun kurucusu. Olmayacak şeyleri saha içinde yaratabilen Teodosic, CSKA Moskova’nın hücum düzeninden sorumlu ilk isim, o düzenin sekteye uğradığı anlarda da kontrolü elinde tutma görevini haiz olan kişi. Bir maçı kazandırma ya da kaybettirme konusunda ekstrem uçlara sahip olan Milos artık kanıtlanmış bir lider ve eğer NBA’e giderse yerinin dolması neredeyse imkansız.</p><p>Bu sezon Ekim ayının MVP’si seçilen Teodosic, bir kez de Haftanın MVP’si seçildi. Bu sezon EuroLeague’de şu ana kadar yedi kez double-double yapan Teodosic, bu alanda EuroLeague’de birinci sırada yer alıyor. EuroLeague’deki 9 takım, toplam double-double sayısında Teodosic’in gerisinde kalmış durumda.</p><p>Tıpkı De Colo gibi, Teodosic de ufak sakatlıklar veya dinlendirilme sebebiyle altı maç kaçırdı ve CSKA bunlardan ikisini kaybetti (Zalgiris Kaunas — dış saha, Fenerbahçe — dış saha).</p><p><strong>CHRIS SINGLETON (PANATHINAIKOS)</strong></p><p><strong>İstatistikler: </strong>28 Maç | 12.2 sayı | 6 ribaund | 1.1 top çalma | 1.1 blok | %46.8 3S | %73.9 SA | 15.9 Verimlilik Puanı</p><p><strong>Takımının derecesi: </strong>17–11</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/0*2LAzk0YcsMyxDysx.jpg" /></figure><p>Chris Singleton geçtiğimiz sezon Lokomotiv Kuban’ın Final Four yürüyüşünde de başroldeki adamlardan biriydi, Panathinaikos da yaz döneminde turnayı gözünden vurdu. Biraz detay vermek gerekirse; blok, ribaund, verimlilik puanı ve üç sayı yüzdesinde Yeşillerin istatistik lideri, EuroLeague’de ise kendi pozisyonu içinde en fazla üçlük isabeti bulan oyuncu. Singleton harika bir oyuncuydu ama bu kadar iyi bir sezon geçirmesini bekliyor muyduk, ondan emin değilim. Singleton bu sezon neredeyse %47 ile üçlük atıyor ki bu çılgın bir rakam onun için. Sezonun neredeyse tamamını kaçıran James Gist’in yokluğunda Panathinaikos’u ilk dört için iddialı konumda tutan başlıca isim olan Singleton tüm övgüleri hak ediyor. Yüzdeli hücum oyununun yanında savunma tarafında da bilindik özelliklerini saha içine yansıtmayı başardı, MVP aday listesine girmeyi de çok hak etti.</p><p>Singleton bu sezon EuroLeague’de maç kaçırmadı, 21. haftadaki Galatasaray Odeabank maçıyla birlikte ise sezon sonuna doğru adeta alev aldı. Panathinaikos eğer olur da ev sahibi avantajını alırsa pastadan en büyük dilim ona gidecek.</p><p><strong>SERGIO LLULL (REAL MADRID)</strong></p><p><strong>İstatistikler: </strong>25 Maç | 16.6 sayı | 6.2 asist | 2.1 ribaund | 1.1 blok | %32.5 3S | %85 SA | 17.4 Verimlilik Puanı</p><p><strong>Takımının derecesi: </strong>21–7</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/0*5ApDI3VprVsbXoDf.jpg" /></figure><p>Sergio Rodriguez’in geçtiğimiz yaz Madrid semalarından ayrılması ve Rudy Fernandez’in bir daha asla eski günlerine dönemeyeceğinin sinyallerini bir süredir veriyor olması Sergio Llull’a yıllardır parçası olduğu takıma artık tam anlamıyla liderlik edebileceğini müjdeliyordu. Yük ağırdı, ki Real Madrid EuroLeague’de çok kötü bir sezondan da geliyordu. Ancak Sergio Llull bu sezon bu yükü öyle bir omuzladı ki artık kimsenin onun liderlik yetilerinden bir şüphesi yok.</p><p>Llull’un saha içinde yapabildiklerini detaylı şekilde konuşmak istesek tek başına yazı olabilir. Hızlı ayaklarına oranla oldukça yeterli olan fiziği, bitiricilik anlamındaki yetenekleri, imkansız şutları akıl almaz yüzdelerle sokabilen bir şutör olması ve her geçen sezon üstüne koyduğu saha görüşü onu özel kılan şeylerden sadece birkaçı. Bunların yanında da her maç size güvenilir bir birebir savunmacı rolü sağlayabilen Llull tartışmasız ligin en iyi iki yönlü oyuncularından bir tanesi.</p><p>Bu sezon EuroLeague’in en iyi asist-top kaybı oranına sahip oyuncusu, Real Madrid’in ligdeki en iyi iki takımdan biri olmasında büyük pay sahibi. Llull bu sezon sadece üç maç kaçırırken Real Madrid bunlardan birinde sahadan mağlup ayrıldı (Darüşşafaka Doğuş — dış saha). Kasım ayının MVP’si seçilen Sergio Llull, iki kez de Haftanın MVP’si ödülünü aldı. Sezon başından bu yana oynadığı 25 maçta sadece 3 kez tek haneli sayılarda kaldı ve bunu saha içi yüzdesini %52.2 gibi bir rakamda tutarak başardı.</p><p><strong>EKPE UDOH (FENERBAHÇE)</strong></p><p><strong>İstatistikler: </strong>24 Maç | 12.2 sayı | 7.6 ribaund | 2.2 blok | 1.9 asist | %58.2 2S | 20 Verimlilik Puanı</p><p><strong>Takımının derecesi: </strong>17–11</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/770/0*C4H2sN2v1wVf01ZO.jpg" /></figure><p>Ekpe Udoh geçen sezon EuroLeague’in en iyi beşine seçildiğinde ondan görebileceğimiz her şeyi gördüğümüzü sandık. Yanıldık. Bu sezon Fenerbahçe’nin hücumu biraz plan dahilinde, biraz planların dışında daha Ekpe Udoh merkezli hale geldi ve Udoh da hücum portföyünün ne kadar genişlediğini kanıtladı. Son yıllarda Avrupa’da izlediğimiz en dominant pivot performanslarından birine imza atan oyuncu, Fenerbahçe için gece ve gündüz kadar fark yaratıyor.</p><p>Her zaman güvenilir sırtı dönük oyununu bitiricilik anlamında kusursuzlaştırmaya yakınlaşan Udoh, alçak post’tan oyunu yönlendirme konusunda da yol kat etmiş durumda. Gelişen saha görüşünü bu zamana kadar adeta gizlenmiş olan pas yeteneğiyle birleştirip Fenerbahçe hücumuna derinlik katmış olması da onun oyununa dair önemli donelerden bir tanesi. Oyunun savunma tarafında ise kuşkusuz bu ligin en iyi oyuncularından bir tanesi. Savunmanın kompaktlığı açısından switch durumlarında kısayı savunabilme becerisi muhtemelen 2.2 blok ortalamasıyla ligin en iyisi olmasından daha da önemli bir nokta. Çember koruma yetenekleri ise geleneksel “topu kesebilmek”ten öte ilk olarak hücum oyuncusunu karşılama, ona karşı doğru pozisyon alma ve daha sonra hamle yapma adımlarını takip ettiği için özel bir savunmacı, özel bir çember koruyucu.</p><p>Ekpe Udoh bu sezon 4 maç kaçırdı, Fenerbahçe bunlardan birini kaybetti (Baskonia — iç saha). Udoh ayrıca bu sezon bir kez Haftanın MVP’si ödülünü kazandı. Onun Fenerbahçe için varlığının değeri, yokluğunda daha iyi anlaşılırken belki de MVP adayları içerisinde takımdan çıkması durumunda istatistiksel olarak olmasa da oyun kalitesi anlamında en büyük negatif farkı yaratan oyuncu da o.</p><p><strong>Kim Daha Önde?</strong></p><p>Sorunun yanıtını ilk olarak istatistiksel olarak arayalım. Bu isimlerin hepsi takımları için en değerli oyuncular. Ama sahadayken takımlarını ne kadar “daha iyi” yapıyorlar? +/- istatistikleri oyuncuların sahadayken ve sahada değilken takımlarının verimliliklerini ölçen bir istatistik sistemi. Beş oyuncu için duruma bakacak olursak şöyle bir tablo çıkıyor:</p><p>OyuncuSahadayken +/-Sahada Değilken +/-Fark Chris Singleton +99 -32 +131 Milos Teodosic +182 +51 +131 Sergio Llull +156 +54 +102 Ekpe Udoh +27 +17 +10 Nando De Colo +109 +124 -15</p><p>De Colo özellikle şaşırtıcı, değil mi? De Colo her ne kadar çok büyük bir skor gücü olsa da savunmada da aynı oranda onu saklamanız gerekiyor, ki bu da istatistiklerle ortada olan bir gerçek.</p><p>Diğer oyunculara bakacak olursak Singleton ve Teodosic’in en büyük farkı yaratan oyuncular olduğunu görüyoruz. Öyle ki, Singleton oyunda olmadığında Panathinaikos negatif rakamlara kadar düşüyor.</p><p>Bakacağımız ikinci istatistik ise oyuncuların şu ana kadar tüm maçlarda topladıkları toplam pozitif PIR, yani pozitif verimlilik puanı (sayı + asist + ribaund + blok + top çalma + alınan faul istatistiklerinin kullanıldığı özel bir formülle ölçülüyor) ve toplam negatif PIR, yani negatif verimlilik puanına (kaçırılan şut + kaçırılan serbest atış + top kaybı + bloklanan atışlar + yapılan faul istatistiklerinin kullanıldığı özel bir formülle ölçülüyor) bakmak olacak. En sonda yine pozitif ve negatif rakamlar arasındaki farkı göreceğiz.</p><p>OyuncuPozitif PIRNegatif PIRFarkEkpe Udoh 681 202 479Nando De Colo724247477 Chris Singleton715271444 Sergio Llull751314437 Milos Teodosic 646 267 379</p><p>Bu tablolar dışında son göz atılması gereken istatistik ise oyuncular sahadayken takımlarının toplam pozitif PIR’ı ve oyuncular sahada değilken takımlarının toplam pozitif PIR’ı. Tablo haline getirmeye lüzum yok; Chris Singleton açık ara bu alanda lider (sahada olduğu ve olmadığı anlardaki fark neredeyse 1700) iken Ekpe Udoh (1500) ve Sergio Llull (1200) onu takip ediyorlar. Teodosic ve De Colo ise bu isimlerden çok daha geride listenin sonundalar.</p><p>İstatistiklerin söyledikleri bunlar, ancak MVP konusunda bugün konuşurken henüz playoff eşleşmelerinin belli bile olmadığını ve EuroLeague tarihinde Final Four’a katılamamış bir takımdan hiç MVP çıkmadığını hatırlatmak gerekiyor. Bu kriteri zihnimizin bir köşesine yerleştirelim, ama aslında buna çok da ihtiyacımız olmayacak. Çünkü benim adıma MVP ödülünü kazanması gereken oyuncu çok net.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*i7DKsvlePQRIfyZc.jpg" /></figure><p><strong>Sergio Llull Herkesten Daha Önde</strong></p><p>Oyununun en iyi döneminde, kariyerinin en iyi sezonunu geçiren Sergio Llull, neden benim için tartışmasız MVP? Bazı argümanlarım şunlar:</p><ul><li>Geçtiğimiz sezon tarihinin en kötü sezonlarından birini geçiren Real Madrid bu yıl normal sezonu lider bitirmek adına önemli avantaja sahip ve tahmini olarak sezonu 23–7 ile kapatabilirler. Llull bu takımın liderlik rolünü sezon başından beri omuzlamış durumda.</li><li>Büyük beşli CSKA Moskova, Real Madrid, Fenerbahçe, Olympiakos ve Panathinaikos’un aralarında oynadıkları maçlarda Sergio Llull ortalama 21,2 sayı atmış durumda. Listede sadece Nando De Colo (22,4) ondan daha iyi, listenin geri kalanı ise bu ikiliden fersah fersah uzakta.</li><li>Asist/top kaybı oranında listedeki diğer guard’lar Milos Teodosic ve Nando De Colo’nun çok ilerisinde, üstelik Real Madrid hücumunda üzerindeki yük bu ikilinin sırtladığından daha fazla.</li><li>Chris Singleton dışındaki herkesten daha az maç kaçırdı. 30 maçlık sezon için önemli bir nokta.</li><li>Yine aynı pozisyonu paylaştığı diğer adaylardan çok daha önemli bir two-way (çift yönlü — savunma&amp;hücum) guard. Teodosic ve De Colo sahadayken CSKA Moskova savunması daha kötü, Llull oyundayken ise Real Madrid savunması daha iyi.</li><li>Bu sezon EuroLeague’de Teodosic ve Doncic ile birlikte en spektaküler oyunculardan biri. Momentum değiştiren çok zor atışları sokmakta bir usta.</li><li>Real Madrid muhtemelen CSKA Moskova ile birlikte Mayıs ayında İstanbul’da olacağı garanti olan iki takımdan bir tanesi.</li><li>Teodosic ile birlikte adaylardan EuroLeague Ayın MVP’si ödülünü kazanan tek oyuncu. Mart ayı MVP’si henüz seçilmedi ama beş adaydan farklı birine gitme olasılığı yüksek. Tarihte 12 kez dağıtılan bu ödül daha önce sadece 5 kez normal sezonda hiç Ayın MVP’si seçilmeyen oyunculara gitmiş ama ödülün kapsamı dahilinde playoff maçları da var. Yine de playoff serilerinde gösterilecek performanslar De Colo ya da Teodosic dışındaki hiçbir oyuncuyu Llull’ün önüne koymayacaktır (Singleton 20–5–5, Udoh 18–10–3 gibi ortalamalar yapıp takımlarını Final Four’a taşımazlarsa, en azından)</li></ul><p>Chris Singleton adaylar arasında en ilginci bence. Gerçekten muazzam bir sezon geçiriyor ve takımı adına tüm tablolar toplandığında istatistiksel olarak en büyük farkı yaratan oyuncu aynı zamanda. Singleton olmadan Panathinaikos’un bırakın Final Four iddiası olmasını, ilk dörde tutunması bile kesinlikle mümkün değildi. Ancak Panathinaikos’un genel derecesi ve büyük beşliye karşı oynadıkları maçlardaki kötü derece onu MVP yarışından uzaklaştırıyor. Deplasman performansı da tatmin edici değil.</p><p>Bireysel sezonun muazzamlığı açısından aynı şey Ekpe Udoh için de geçerli, ki Udoh sahada olduğunda takım verimliliğine en büyük farkı yaratan oyuncu. Fenerbahçe’nin onsuz Final Four düşlemesi dahi imkansız ama onu yarıştan uzaklaştıran sebep yine takımının genel derecesi (Fenerbahçe ilk dörtten uzaklaşıp altıncılığa kadar düşebilme tehlikesi içinde).</p><p>Ayrıca bu yazıda bir diğer Yunan temsilcisi olan lig üçüncüsü ve Final Four’un büyük adaylarından Olympiakos’tan bir MVP adayı olmasını da isterdim ancak Printezis dışında herhangi bir isim öne çıkmadı. Printezis de Olympiakos’un alışılagelmiş kompakt, takım oyunu ve hücumdaki top paylaşımının adilliği sebebiyle listede yer almıyor. Ne yalan söyleyeyim, çok özel bir sezon geçirdiğini söylemek de biraz abartı olurdu. Udoh’un aksine takımının yeri değil, performansının sadeliği kırmızı-beyazlının yaptığımız “kısa listeye” girmesine engel oldu.</p><p>Nando De Colo ve Milos Teodosic ise biraz aynı takımda olmanın ceremesini çekerken bu durum tablolara da yansıdı. CSKA Moskova, De Colo’nun yokluğunu hücumda absorbe edebilen çok iyi bir sistem takımı ve De Colo’ya olan ihtiyaç daha çok maçın yoğunluğu arttığında ve her topun el yaktığı anlarda (ligin clutch time’da en fazla skor üreten oyuncusu) artıyor. Kısacası CSKA, sezonda büyük beşliye karşı oynadığı maçların dışındakileri De Colo olmadan da kazanabilirdi, ki kazandı da (6–0).</p><p>Teodosic ise ligin en fazla double-double yapan oyuncusu ve o bir oyun kurucu! Bu istatistiğin bir kısadan gelmesi çok etkileyici. Ligin en spektaküler pasörünü MVP yarışında bir adım geriye koyan sebep basitçe Sergio Llull’ün ondan daha iyi bir sezon geçirmesi şeklinde özetlenebilir. Llull’ün üç maç daha az kaçırıp daha istikrarlı bir görüntü çizdiğini de eklemeli.</p><p>Netice olarak Sergio Llull benim en büyük MVP adayım ve EuroLeague’in de ödülü başka bir oyuncuya vermesi beni oldukça şaşırtır. Llull Avrupa’da kalmak istediğini belirttiğinde bunun ana sebebinin maddiyat olmadığı, Llull’ün gerçekten Real Madrid’i yeniden zirveye taşımak istediği çok açıktı. Bu sezon da bunun en büyük kanıtı oluyor şu ana kadar.</p><p>Not: Tabloların oluşturulmasında kullanılan tüm istatistikler<a href="http://overbasket.com/"> overbasket.com</a>‘dan alınmıştır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=70762dbf8956" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Galatasaray ve Ergin Ataman: Faydacı Ortaklığın Kaçınılmaz Sonu]]></title>
            <link>https://medium.com/@metebudak/galatasaray-ve-ergin-ataman-faydac%C4%B1-ortakl%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-ka%C3%A7%C4%B1n%C4%B1lmaz-sonu-c4d6f92497c3?source=rss-b67e2537b041------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c4d6f92497c3</guid>
            <category><![CDATA[basketbol]]></category>
            <category><![CDATA[galatasaray]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mete Budak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Mar 2017 21:53:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-27T18:50:29.792Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Birazdan okuyacağınız yazının Ergin Ataman ve Galatasaray’ın geçmişi hakkında kronolojik hikâye anlatma derdi yok. Ayrıca bu yazıda Galatasaray ve Ergin Ataman arasındaki ilişkinin zaman içinde oluşan çarpıklığında bir tarafı suçlu kabul ilan etme amacı da güdülmemiş, gelinen noktada hem kulüp hem de koç için oluşan şartlar tarafsız biçimde anlatılmaya çalışılmıştır.</em></p><p>Avrupa basketbolunda bir koçun bir takımı uzun yıllar idare etmesi kolay rastlanır bir durum değildir. En azından her sezon yarıştığı kulvarda en iyilerle mücadele etmek amacında olan kulüplerde, bu daha da zor görülür. Beklentilerin yüksek olmasının yanı sıra, koçların bu beklentilerin altından kalkması beklenir. Her kulüp kendi iç dinamikleri kapsamında bu dinamiklere uygun koçları arar ve bulursa, onları sahiplenir.</p><p>Biyoloji, bu sahiplenme durumunu farklı parametrelere göre açıklayan bazı güzel terimlere sahip. Simbiyoz, bunlardan biri. Kulüp ve koçlar bir araya geldiğinde iki taraf arasında bir simbiyoz, yani ortak bir beslenme alanı oluşur ve bu simbiyoz tarafların aksadığı bazı zamanları görmezden gelecek kadar iyi işler. Ya da en azından ideali budur ki, buna mutualizm denir. Hem koç hem de kulübün bu beslenme ortamından ortak fayda sağladığı, iki tarafın da bireysel olarak hayatta kalmasını ve büyümesini kolaylaştıracak bir ortaklıktır burada söz konusu olan. Bu ortaklık aslında imzalanan kontratın ötesine geçer, yazıya dökülmeyen bazı sözler karşılıklı olarak, bazen de bilinçsizce verilir. Simbiyozun tüzel tarafı mali yükümlülüklerini karşılamanın yanında simbiyozun en sağlıklı şekilde hayatta kalması için bir “patika” çizerken özel kişi tarafı ise bu patikayı en doğru şekilde takip etmenin sözünü verir.</p><p>Yazının ana konusu Ergin Ataman ve Galatasaray ve aralarındaki simbiyozun nasıl yavaş yavaş parçalandığı, ama o noktaya gelmeden önce EuroLeague’de bu sezon yer alan bazı uzun süreli simbiyozlara, basketbolda “mutualizmi” yani karşılıklı yararı sağlayarak birbirini besleyen koç ve takımlara göz atıp bu konudaki standartlara bir bakalım.</p><p>EuroLeague’in zirvesinde ve daha aşağı sıralarda buna örnek verilebilecek iki takım bulunuyor: Hemen akla gelen Real Madrid ve Pablo Laso birlikteliği bu sezon altıncı yılında ve Dejan Radonjic — Kızılyıldız simbiyozuyla beraber en uzun süre devam eden ortaklık durumunda.</p><p>Real Madrid’in doğasında, tıpkı Galatasaray gibi, talepkârlık var. Dolayısıyla Laso’nun altı yıldır süren Madrid macerası hafife alınmamalı. Altı yılda kazanılan üç lig ve bir EuroLeague şampiyonluğu Real Madrid kariyerinin en öne çıkan başarıları ama ilk sezonunda Top 16’dan ileri gidemediğini, geçtiğimiz sezon playoff’larda süpürüldüğünü de gördük. Ancak Laso, Real Madrid ile olan simbiyozu mutualist bir yaşam alanına çevirmeyi başardı.</p><p>Bunun başlıca sebepleri oyuncularıyla her zaman iyi bir iletişim kurması, iyi bir basketbol arka planına sahip olması, Real Madrid çekirdeğini oluşturan İspanyol oyuncularla uzun süredir çalışması, saha içi koçluğu kimilerince acımasızca tartışılsa dahi her zaman Real Madrid’in spor kültürünü sahada yansıtabilen takımlar yaratması gibi sayılabilir.</p><p>Elbette, bu dönemde altı yılda dört kez (bu sezonda da sorun yaşamayacaklarını tahmin ederek) Final Four’a gitmiş olması da kulübün talepkâr köklerini besleyen bir başka etken. Uzun lafın kısası Laso, Real Madrid’in genlerine uygun bir koç olduğu için bu mutualist yaşam bazı aksaklıkların görmezden gelinmesiyle yoluna devam etti. Devam etmesi de mevcut şartlara bakıldığında muhtemel gözüküyor.</p><p>Kızılyıldız ve Dejan Radonjic partnerliği ise yine altıncı yılına giren bir simbiyoz. Ancak Real Madrid — Laso simbiyozuna göre daha farklı dinamiklere sahip. Çünkü Kızılyıldız bu altı yılda sürekli kulüp olarak evrim geçirerek bugün bulunduğu noktaya geldi, bu sürede Radonjic’i de bu gelişim sürecinin içine sokmayı başardılar. Yani Kızılyıldız’la Radonjic yalnızca birbirinden beslenmedi, aynı zamanda beraberce büyüdüler.</p><p>Radonjic ilk iki sezonunda takımını EuroLeague’de dahi oynatamazken, son üç sezonda önce normal sezonda elendiler, sonra Top 16’ya çıktılar ve geçtiğimiz yıl da playoff’ları gördüler. Gelişim düzenli bir çizgide ilerledi ve hatta ilerliyor. Bu sezon Eylül ayında ligin en kötü takımlarından biri olarak gösterilirken, bugün tam anlamıyla kurtlar sofrası haline gelmiş normal sezon rekabetinde playoff sıralamasında altıncı sırada duruyorlar.</p><p>Kızılyıldız bu süreçte Sırp yeteneklere ulaşan ilk takım haline geldi, Radonjic’i de bu yetenekleri en üst seviyede geliştirmek ve onlardan en yüksek verimi almakla görevlendirdi. Başarının tanımının daha farklı yapıldığı Sırp kulübünde Radonjic şu ana kadar bu simbiyozu mutualist bir ortama çevirmeyi başardı, çünkü tam olarak kulüp ve taraftar dinamiklerine hizmet eden takımlar yaratmasını bildi.</p><p>İç sahada atmosferi farklı standartlara çıkaran taraftarlarının önünde maksimum sayıda maç kazanmak zorunda olan kırmızı-beyazlılar, EuroLeague’in en sert ve en iyi savunma takımı oldu. Kısacası, parçalar birbirlerini tamamlıyor.</p><p>Şimdi yazının gerçek öznelerine gelelim: Galatasaray — Ergin Ataman, EuroLeague’de en uzun süreli beraberliğe sahip üçüncü simbiyoz. Bu yıl beşinci sezona girildi ve belki de Avrupa basketbolunun sahip olduğu en garip ortak yaşama bu ikili sahip.</p><p>Çünkü bu simbiyoz beklentilere düzenli olarak cevap verebilen tarafların varlığıyla hayatına devam etmiyor. Hayır, bu simbiyoz çizilen bir patikada dikkatli şekilde yürüyen taraflara da sahip değil.</p><p><strong>Peki, bu ortaklık nasıl bu kadar zamandır ayakta kalıyor?</strong></p><p>Bu simbiyoz, garip şekilde, tarafların birbirine zaman zaman sağlayamadığı ve hatta tarafların genleriyle uyuşmayan şeylerin varlığından besleniyor. Ne demek istiyorum? Gelin biraz açalım.</p><p>Galatasaray — Ataman beraberliği 2012–13 sezonunda başladığında kuşkusuz Galatasaray basketbolu Türkiye sınırları içerisinde başarıya en aç olan büyük kulüptü. Uzun yıllar, 2011’de gelen Cumhurbaşkanlığı Kupası dışında kupa kaldıramayan şube, Oktay Mahmuti’nin başarılı yapılanmasıyla yeniden ayağa kalksa da “kupa yoksa başarı da yoktur” mottosuyla farklı bir yapılanmaya gitme kararı aldı.</p><p>Galatasaray’ın Türkiye’deki en talepkâr kulüplerden biri olduğunu herkes biliyor. Ergin Ataman da bu doğrultuda kazanan bir koç olarak taraftarı olduğu kulübe geldiğinde bu talebi kısa dönem içerisinde karşılayabilecek başlıca isimlerden biriydi. Kazanma konusundaki ısrarı, başarı konusundaki hırsı ve Galatasaray için Galatasaray’ın istediğinden de fazlasını yapabilme konusundaki arzusuyla bu ikili adeta kusursuz bir birlikteliğin resmini çiziyordu.</p><p>Dolayısıyla Ataman ve Galatasaray bir araya geldiğinde oluşan simbiyoz, iki tarafın birbirine yarar sağladığı “mutualist” bir ortama dönüşmeye çok uygundu. Daha önce de dediğim gibi Galatasaray, daha büyük başarılar isteyen bir koça ihtiyaç duyuyordu. Ataman ise onu daha büyük başarılara ulaştırabilecek taraftar potansiyeline ve finansal güce. Adeta tencere yuvarlanmış, kapağını bulmuştu.</p><p>Bu mutualist yaşam belli olumsuzluklar yaşasa da ilk iki yılında bir lig şampiyonluğu, bir lig finali ve EuroLeague’de ilk kez playoff gördü. Fakat sonrasında işler karışmaya başladı. Galatasaray zaman zaman Ataman’a finansal açıdan beklediği istikrarı sağlayamadı yani mutualist denge maddi tarafta biraz bozuldu. Ama Ataman hala beslenebildiği bir kulüp profili ve taraftar desteği bulabildiği için bu simbiyozu korumayı tercih etti.</p><p>Galatasaray ise bu noktada eli kolu bağlanan taraf oldu: Zaten gereken maddi fırsatları sunamadığı bir ortamda Ataman gibi kulüp genlerine başarı odaklı şekilde seslenebilen bir koçu kaybetmeyi göze alamazdı, bunu göze alsa da yarışmacı ruhunu bir derece kaybetmeyi kabullenmek zorundaydı. Ne de olsa Ataman’ın tek başına varlığı bile Galatasaray’ı her durumda yarışmacı olmaya zorluyordu. Ve bu, paha biçilemez derecede güzeldi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*knszMXVZEYkJczrBvAoeEg.jpeg" /><figcaption>“Yarışmacı olmaya zorlamak”</figcaption></figure><p>Sonuçta Ataman’ın fedakârlık yaparak tutunduğu dal, ona kariyerinde daha önce kazanmadığı bir Avrupa kupası daha getirdi ve yarara dayalı mutualist denge korunmuş oldu. Ataman, bu noktada, simbiyozun tüzel tarafını, yani kulübü, aradaki ilişkiyi korumaya zorlayan taraf oldu. Bu her ne kadar Galatasaray için paha biçilemez olsa da, ortaya çıkan yeni ilişkinin simbiyozun doğasına zararları da olacaktı. Zira unutulmaması gereken şey unutulmuştu: Bu tip simbiyozlarda, kulüp her zaman kontrolü elinde tutması gereken taraf olmalıydı. Artık durum böyle değildi. Ataman’ın Galatasaray’a olan aidiyet hissi simbiyozun doğallığını bozmuş, taraflar arasında yapılan anlaşmanın yazısız kısımları artık farklı tanımlar kazanmıştı.</p><p>Bu sezon hikâye farklı bir boyut kazandı. Çünkü tüzel taraf olan Galatasaray, birlikteliğin devamı adına Ergin Ataman’a kendini daha da büyük seviyede kanıtlama şansı sundu ve aslında bu şans, Ataman’ın simbiyozu terk etme konusundaki <strong>tehditkâr tutumunun</strong> altında Galatasaray’ın <strong>“borcu geri ödemesi”</strong> şeklinde verildi. Galatasaray gerçekten bu birlikteliği devam ettirme niyetinde olduğunu gösterdi, ancak bu kez denge koç tarafında bozuldu.</p><blockquote>“EuroLeague’de bu bütçeyle yola çıkamayız. Ancak 9–10 milyon dolarlık bir bütçeyle çok iyi bir takım inşa edebiliriz. Avrupa’nın en üst düzey takımlarıyla üst düzey 30 maç yapacaksınız. Bunun için de bütçenin buna uygun olması lazım. Ben hedefi olan takımlarda çalışan bir antrenörüm. Benim burada olmamı istiyorlarsa taraftarlardan da destek vermelerini rica ediyorum.”</blockquote><blockquote>Ergin Ataman — 2 Mayıs 2016, EuroCup zaferi sonrası.</blockquote><p>Ataman sezon başı ve sezon içinde aldığı kararların altında kaldı, yavaş yavaş dibe vurdu. Alınan yanlış kararlar ne saha dışı ilişkiler boyutunda ne de saha içi düzenlemeler boyutunda doğru yönetildi. Süreç içerisinde önce Ergin Ataman’ın ismi, sonra Galatasaray’ın yönetimsel becerileri sorgulandı; bu sorgulama en sonunda simbiyozun iki tarafında da itibar kaybına sebep oldu. İki tarafın fayda gördüğü ilişki, artık iki tarafın da zarar gördüğü bir ilişki halini almıştı.</p><p>Beş yılda inşa edilen ya da aslında bir türlü inşa edilemeyen ve günü kurtarma odaklı yürütülen bu mutualist ilişkinin bir örneği daha yok. Galatasaray, tüzel kişi olarak, hiçbir zaman düzgün bir yapılanma etrafında sağlıklı bir basketbol atmosferini yaratamazken, Ergin Ataman da yapıdaki çarpıklıkları <strong><em>bilinçsizce</em></strong> kendi alanını genişletmek için kullandı ve bu simbiyozdaki özel kişi olmasına rağmen otorite görünümüne büründü. Öyle ki, bu beslenme ortamında Galatasaray tüzel kişiliğinden zaman zaman feragat ederek Ergin Ataman’ın bireysel kişiliğine yer açtı. Ataman bir koç figürünün sorumluluk menzilini aştı, daha doğrusu, aşmak zorunda kaldı ve kafasını saha içinden farklı konularda da yormakla uğraştı. Galatasaray yeniden yapılanmak zorundaydı, bunu ise Ataman’ın yarışmacı ruhunu tatmin etmek zorunda olduğu için sürekli ertelemek zorundaydı.</p><p>Kısacası, aslında iki tarafı da yoran, yavaş yavaş içten bitiren bir ortam içinde herkes “iki tarafın da beslenmeye devam ettiği bir yapı” olduğuna ikna edildi. Bu illüzyon içerisinde ne kadar devam edilirse, iki taraf da o kadar fazla zarar görecekti. Öyle de oldu, bir karşılıklı fayda ilişki olması gereken simbiyoz, bugün artık karşılıklı zarar ilişkisine döndü.</p><p>Bu ilişkinin, iki tarafın da bir an önce yeni simbiyozlara girmesi için sona ermesi gerekiyor ve gelişmelere bakıldığında o sona her zamankinden çok yaklaşmış olabiliriz.</p><p>Galatasaray gün gelip Ergin Ataman ile olan birlikteliğinin sonuna geldiğinde ne yapacağına dair tam anlamıyla bir fikre sahip olmayan, birkaç şeyi deneme yanılma yoluyla görmesi gereken bir organizasyon olacak. Avrupa basketbolunun iki kafalı bir yapılaşmaya gittiği dönemde geçtiğimiz yıldan beri saha dışında güç kaybeden Galatasaray, yeniden itibar kazanmak zorunda ancak ne yönetim kanadında ne de bize yansıyan vizyon anlamında bu atılımın yeniden yapılması şu an itibariyle kolay gözükmüyor.</p><p>Yani Galatasaray basketbolu için gelecek, gerçek bir muamma. Geleceğe sadece “Paramız olacak mı, olmayacak mı” noktasından bakması da zor. Nitekim Ataman’ın kazanma felsefesi kapsamında genç oyuncuları yetiştirme konusundaki özensiz diyebileceğimiz anlayışı da örneğin Ege Arar gibi bir oyuncunun bugün hala rotasyona dahi girememiş bir isim olarak kalmasıyla sonuçlandı. İşin acısı, Ege Arar dışında Galatasaray’ın yetiştirebileceği ve geleceğine kazandırabileceği başka bir oyuncu da yok, onun da daha ne kadar sarı-kırmızılı formayı giyeceği koca bir bilinmez.</p><p>Galatasaray adına söylenmesi gereken bir diğer not ise şu: Ergin Ataman’ın bu simbiyozdan ayrılması gelecekte kurulacak olan birliktelikleri tamamen sağlıklı kılacak bir durum değil. Galatasaray kendi içinde de yapılanmak zorunda. Simbiyoza katacağınız koçlardan bir şubenin kaderini değiştirmesini bekleyemezsiniz, eğer bunu beklerseniz bugün geldiğiniz son ile bir kez daha yüzleşeceksiniz.</p><p>Ergin Ataman ise koçluk yetilerine yapılan tüm eleştirilere rağmen kariyerinde yarıştığı tüm kupalarda sadece EuroLeague’i kazanamamış bir koç. Bu sezon sahip olduğu bütün itibarı neredeyse yerle bir etmeye çok yaklaşan tecrübeli antrenörün belki sadece Galatasaray’dan değil, mümkün olursa ülkeden de ayrılması onun yararına olabilir.</p><p>Özellikle oyuncularla birebir ilişkilerde yaşadığı sorunlar, bu sorunların oyuncuların birbirleriyle olan iletişimlerinde kulaktan kulağa yayılması ve yer yer bunların uluslararası medyada bile yankı bulması onun işini zorlaştıracak. Yine de ne en üst seviyede koçluk yapmaktan ne de başarı için sahip olduğu hırstan vazgeçecek Ataman kendine yeni bir kariyer planı çizmek zorunda.</p><p>Her şeye rağmen, Ergin Ataman ve Galatasaray’ın beş yılda birçok şeyi beraber yaşadığını, dibi de zirveyi de beraber gördüklerini söylemek lazım. Beş yıl, dile kolay. Gelinen noktada ilişkinin zarar-zarar noktasına vardığını söyledim, ancak zaten bir ilişki bu noktaya varmadığı sürece kolay kolay sona ermez.</p><p>Neticede, Galatasaray ve Ergin Ataman’ın yolun sonuna gelmesinin, ya da gelmiş olması gerektiğinin asıl sebebi bu ilişkinin doğasının bozulması değil, bu bozulmanın boyutundaki rahatsız edici büyüklük denilebilir. Çünkü taraflar o doğallık bozulduğunda dahi simbiyozu yaşatmayı tercih etti. Bugün gelinen bu noktada dahi Ergin Ataman ve Galatasaray’ın yolları ayırırken biraz gönülsüz, hatta biraz da buruk olacakları söylenebilir ama aradaki ilişkinin iki taraf için de karşılıklı zarar mekanizması içerisinde yürümeye başlaması bu sonu kaçınılmaz kılıyor.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F7YTJP1OfV5w%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D7YTJP1OfV5w&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F7YTJP1OfV5w%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/57201042b9e4ea86f279eb4b446c4dee/href">https://medium.com/media/57201042b9e4ea86f279eb4b446c4dee/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c4d6f92497c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>