<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mevlana Bash on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mevlana Bash on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mevlanabas6?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*LBufsoK7eAvL8er-P68eCg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Mevlana Bash on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mevlanabas6?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:16:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mevlanabas6/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Post Truth Çağda Deprem Profesörleri Neden Survivor Yarışmacısına Dönüşür?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/post-truth-%C3%A7a%C4%9Fda-deprem-profes%C3%B6rleri-neden-survivor-yar%C4%B1%C5%9Fmac%C4%B1s%C4%B1na-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F%C3%BCr-28137130a14d?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/28137130a14d</guid>
            <category><![CDATA[istanbul-deprem]]></category>
            <category><![CDATA[post-truth]]></category>
            <category><![CDATA[deprem]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[nacigörür]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 03 May 2025 11:33:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-03T11:33:40.836Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*vir3VJmuS3prCyuVEaxuMQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/405/1*0SjhKQ9SDwvurpCN1S-VQg@2x.jpeg" /></figure><p>Medyanın reyting kaygısıyla köpürttüğü, her görüşü eşit temsil ilkesinin arkasına sığınarak, profesörleri adeta; “Kapışmayana yer yok! “ adlı bir survivor programına davet ettiği ve günün sonunda depremin sulandırıldığı süreci post truth bağlamında analiz etmeye çalıştım.</p><p>1-) İstanbuldaki son depremden sonra Türk halkı olarak önemli bir şeyle yüzleştik. Farkında değildik ama 2016 dan sonra bir şeyler olmuştu dünyadaki insanlara. Biz de etkilenmiştik.</p><p>Sosyal medya hayatlarımıza daha çok entegre olmuştu.</p><p>Bilgi adeta üzerimize yağıyordu. Yağan şeyden kurtulma imkanı olabilir insanın ama o şey fırlatılıyor, boca ediliyorsa peki nereye sığınacaktık? İstemesek de kurtulamayacağımız; bilgiden kaçamayacağımız bir çağa giriş yapmıştık artık.</p><p>2-) İnsanlık bir savunma mekanizması geliştirdi bu duruma karşı. Duygularımızı ve inançlarımızı nesnel verilerden daha kıymetli saymaya başladık. <strong>Buna post truth çağ deniyordu.</strong></p><p>“Bu doğru mu” sorusu değil “bu bana ne hissettiriyor” sorusuna yanıt aramaya başladık.</p><p>Deprem profesörlerini bile kapıştırıyor, kendimize bir yol arıyorduk.</p><p>Birey için artık ‘doğru olan’ doğru değil;</p><p>‘iyi hissettiren’ doğru olmaya başlamıştı.</p><p>Hakikat kırılmış, çoğullaşmış; artık herkes kendi gerçeğine kavuşmuştu.</p><p>3-) Kendi hakikatine sıkı sıkıya sarılanları bu aşamada kaybettik insanlık olarak. Onlar artık yolun sonuna gelmiş, kendi yankı odalarına girmişlerdi. Algoritma önlerine kendileri gibi düşünenlerin gönderilerini getirecek; kutuplaşanlar da bu içeriklerle saldırganlaşmaya devam edip mutlu mesut yaşamlarını sürdüreceklerdi. Zihinleri,sorgulamanın çıldırtıcı etkisinden arındırmak anlaşılabilir bir insani ihtiyaçtı.</p><p>4-)<strong>Sonra biraz daha vicdanlı olanlarımız vardı.</strong> Bunlar yola devam ediyorlardı hala. Dünyayı sadece kendi gerçekliğinden ibaret saymanın yanıltıcı olduğunu, karşı fikirlerin de dinlenilmesi gerektiğini düşünenlerdi bunlar. Sosyal medyada her gönderinin altındaki yorumları okumaya, karşı tarafı anlamaya, <em>kendi gerçekliğini test etmeye</em> çabalamaya başlamışlardı.</p><p>5-)Farklı görüşlerle her yüzleştiklerinde şok oluyorlar, şok oldukça da kendilerini daha çok <em>empati geliştirmeye</em> zorluyorlardı.</p><p>Bu kadar fazla empati sonucunda bireyler kendi görüşlerini sorgulamaya başlıyor ama herhangi bir konuda nihai kararlarını veremiyorlardı. Çünkü her biri duygu yüklü görünmeye başlamıştı.</p><p>Bir gün deprem uzmanı A’yı öteki gün B’yi haklı bulmaya başlamak bu aşamanın bir sonucuydu.</p><h3>Duygusal Paraliz gelmiş inme inmişti artık.</h3><p>Ne yaparsam yapayım farketmez düşüncesi yayılmaya başlamıştı bünyelere.</p><p>6-)<strong>Karar felci</strong> yaşıyordu birey.</p><p>Bunca çabasına rağmen karşıdakini anlama çalışmalarının sonucunda daha <strong>hakikati bile tanımlayamıyordu</strong>. Çünkü herkes duygusal olarak haklıydı.</p><p>Kendi kararını veremiyordu çünkü objektif kriterler ortadan kalkmıştı.</p><p><em>Artık bilgi değil duygu yüklüydü.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*dNaLmetUdSMSfd8SxxFNlA@2x.jpeg" /></figure><p>7-)<strong><em>Epistemolojik yorgunluk</em></strong><em> </em>baş göstermişti ve kararlarını ertelemeye başlamıştı bireyler.</p><p>Karar veremediği için de tepkisizleşme ve duyarsızlaşmaya itiliyordu adeta.</p><h3><strong>8-)Duyguların hakikati ezdiği çağda birey ne yapmalıydı peki?</strong></h3><p>Her bilgiye(!) aynı empatik tepkiyle yaklaşmak yerine Medya okuryazarlığını geliştirmeliydi her şeyden önce.</p><h4>Peki kolay mıydı bu? Başlık tuzağı denen clickbait lere dikkat edecek, resmi sitelerden bilgiyi teyit edecek, bilgiyi yayan profesörlerin akademik çalışmalarına bakacak vesaire vesaire…</h4><p>Basit bir konuda bile post truth çağda pozisyon almak için tüm bu merhaleleri katetmeye değer miydi? Halbuki birey daha yolculuğun en başında <strong>kutuplaşsaydı</strong> hiç bu çabalara girmek zorunda kalmayacaktı. 3+1 yankı odalı dairelerde kendisiyle aynı fikirlere sahip diğer kutuplaşanlarla birlikte jakuzide keyif bile yapabilirdi.</p><p>9-)</p><p>Sadece medya okuryazarlığı da yetmiyordu.</p><p>Sürekli sosyal medya maruziyeti hakikat duygusunu zatıflattığı için <strong>dijital oruçlar</strong> tutmalıydı. Ayda bir ya da iki hafta da bir instagramı, twitterı silmeliydi. Buralara girmemeliydi. Televizyonda haber kanalı görünce hemen zaplamalı kanal değiştirmeliydi.</p><p>Sonra her ikisi de profesör olan deprem uzmanları arasında çarpraz doğrulama yapmalıydı mesela.</p><p><strong>Ya da en kestirme yoldan gidebilirdi: Deprem Profesörlerini bir survivor yarışmacısı izler gibi izleyip; finalde sms ile birinci olanın deprem konusundaki görüşlerini satın almak.</strong></p><p>Daha karizmatik olanı, sosyal medyada daha fazla karşısına çıkanı ya da meseleyi daha basite indirgeyerek duyguları tetikleyebileni bu survivor’ın şampiyonu seçmeliydi.</p><p>10-)Şimdi buraya kadar okuduysanız bu yazıyı, aynı çıldırtıcı döngülerden geçen biri olarak f<strong>inalde size ne söylemeliyim.</strong></p><p>Yaşadığımız çağın adını koyun önce. Post truth çağ.</p><p>Bu çağda her şey bir sidik yarışından ibarettir. Diğerleri de sizle aynı süreçlerden geçmedikçe ya da toplumun önemli kısmı sayısal olarak bu konulara meyletmedikçe de yarış devam edecek.</p><p><strong>Ama şu 4 tavsiyeyi ara ara uygularsanız hayat bir nebze daha idare edilebilir olacaktır:</strong></p><p><em>1-) 3. Saniye Kuralı.</em></p><p>Bir içerik gördün hemen durup şunu sor kendine. Bu bana bilgi mi veriyor, duygu mu satıyor?</p><p><em>2-) Sessize al, takibi bırak.</em></p><p>Seni sürekli manipüle eden hesapları sessize al. Algoritmanı sen eğit. Ama günün sonunda da kendini kutuplaşmış olarak bulmamak için de sınırını koy. Yoksa ne anlamı kaldı bu kadar çabanın.</p><p><em>3-)Birşey çok yayılmış olabilir ama hala gerçek olmayabilir unutma. Belki o şey gerçek değil ;sadece fazla görünürdür.</em></p><p>4-)<em>Bilgi tamponu oluştur.</em></p><p>Deprem ekonomi gibi konularda daha bilimsel ama temel düzeyde bilgi edin. Böylece panikle değil bilgiyle tepki verirsin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=28137130a14d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/post-truth-%C3%A7a%C4%9Fda-deprem-profes%C3%B6rleri-neden-survivor-yar%C4%B1%C5%9Fmac%C4%B1s%C4%B1na-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F%C3%BCr-28137130a14d">Post Truth Çağda Deprem Profesörleri Neden Survivor Yarışmacısına Dönüşür?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sallarken Titreten Yer Arayan Adam]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sallarken-titreten-yer-arayan-adam-ea1f6398c3d8?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea1f6398c3d8</guid>
            <category><![CDATA[deprem]]></category>
            <category><![CDATA[kent]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[istanbul-depremi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Dec 2023 13:50:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-25T19:10:52.855Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu hikaye İstanbul depreminde <em>öleceklere</em> adanmıştır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*T8nvZr8cMOLsYR1k" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@delikosesi?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Gamze Şentürk</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Tavanda sallanan floresan.</p><p>Yanaşan her vapurun dalgasıyla sallanan iskele.</p><p>Kahve satan bir dükkân.</p><p>Nerede miydi? Karaköy’deki vapur iskelesinde.</p><p>Çantasından çıkardığı çay bardağını masaya yerleştirdi. Karton bardaktaki çayı özenle cam bardağa boşalttı. Haftada iki gün bu kafede zaman geçirmek istiyordu.</p><p>Buraya müdavim olmaya başladıktan sonra hayat daha çekilebilir olmuştu İstanbul’da.</p><p>Kendisini akıllı görüyordu. Bir nevi kendi Japon İmparatorluğu’nu kurmuştu bulduğu bu çözümle.</p><p>Depremle yaşamaya alışıyordu. Camdan dışarı ise asla bakmıyordu. Sırtı denize dönük olarak oturur, kendisini bir beton yapıda gibi hayal ederdi.</p><p>Önündeki cam bardak içerisine boşalttığı çay; kendisine imaj bile kazandırıyordu kafe çalışanları nezdinde. Her Salı ve Cuma akşamı gelir, aynı masaya oturur ve asla karton bardaktan içmezdi.</p><p>‘Aman Allah’ım işte başlıyoruz! Beton duvarların altında kalma tehlikesi yaşamadan sallanmak ne müthiş bir his böyle’.</p><p>Kadıköy vapuru çıkardığı dalgalarla iskeleyi fena sallamıştı. Bardaktaki çayın hareketine göre puanlıyordu bu sarsıntıları. En az 4.6’ydı bu. Çay taşmıştı çünkü.</p><p><em>Beklenen İstanbul depremi ise 7,2 ila 7,6 arasındaydı.</em></p><p>Sonra telefonundaki sismograf uygulamasına baktı. Göstergeyle 0,2 puan fark vardı tahmini arasında.</p><p>Bu tahminleri; bir anda depreme yakalanırsa bir faydası dokunur, paniğini azaltır umuduyla yapıyordu. Taşan kısım kadar tekrar doldurdu bardağına. <em>Beklenen İstanbul depremi 7,2 ila 7,6 arasındaydı.</em></p><p>Bir keresinde kitaplıktaki raflardan bir kitap yere düşmüştü. O zaman fırtına da vardı gerçi.</p><p>‘İşte İsmet böyle. Ne kadar sallanırsan sallan önce sakin olmalısın. Sonra da yatağının baş ucuna eller başında şekilde kapanmalısın’. İçinden kaçıncı defadır aynı telkinleri tekrarlıyordu kendisine.</p><p>Kolay değil! <em>Beklenen İstanbul depremi 7,2 ila 7,6 arasındaydı.</em></p><p>‘Olmuyor ki! Her şeyden önce uyurken yakalıyor deprem. Bu başlı başına fecaat. Kafamı koysam şu masaya, bir de öyle mi denesem?</p><p>Uykudan sallanarak uyanmaz insan. Sallanarak uykuya dalar en fazla. O da bebeklik çağlarında.</p><p>Sallanmak. Nasıl bir kelime bu.</p><p>Salla, salla yer yerinden oynasın. Böyle bir şarkı vardı.</p><p>Sallanma derdi babam. Acele et diye kızardı.</p><p>Nasıl acele edeceğim ya? Nasıl kurtaracağım kendimi bu şehirden.</p><p>Sonra bir evreka yaşadı. Buldum!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*NrlqZb9NECiDhR18" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@andrewjoegeorge?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Andrew George</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Kısık sesle ‘titreşim’, dedi kendi kendine.</p><p>Burada sallantı var ama titreşim yok. Bu yüzden korkutmuyor burası beni. Ama evde yakalandığım depremlerdeki o titreşim, o zangır zangır titreme.</p><p>O halde beni sallarken titretecek bir yer bulmam lazım.</p><p>Durdu. İnsanı otururken durduran bir şaşkınlık yaşadı. Ne aradığına tekrar dikkat kesildi. Ne demişti az önce kendi kendine öyle? Beni sallarken titretecek bir yer bulmalıyım.</p><p>Bu muydu çare? Bu arayışlar, kendince depreme hazırlık oyunları, sismograf tahminleri mi kurtaracaktı kendisini.</p><p>Ya sallarken titretecek bir yer bulmalıydı bir an önce</p><p>Ya da her şeyi sallayıp gitmeliydi.</p><p>İkisini de yapamayacaktı biliyordu.<em>Beklenen İstanbul depremi 7,2 ila 7,6 arasındaydı.</em></p><p>İstanbul bir canavar şehirdi. Çaresi yok o da yutacaktı. Üstüne de o çok sevdiği Boğaz’ın serin suyu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea1f6398c3d8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sallarken-titreten-yer-arayan-adam-ea1f6398c3d8">Sallarken Titreten Yer Arayan Adam</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bozuk Paraların İtibarını Sarstığı Memur]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bozuk-paralar%C4%B1n-i%CC%87tibar%C4%B1n%C4%B1-sarst%C4%B1%C4%9F%C4%B1-memur-d5dee40b054f?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d5dee40b054f</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[enflasyon]]></category>
            <category><![CDATA[vergi]]></category>
            <category><![CDATA[maliye]]></category>
            <category><![CDATA[kara-para-aklamayı-önleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Dec 2023 13:48:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-23T14:16:14.428Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Bu hikaye ülkemizin maliyecilerine ithaf edilmiştir.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*doaCuEEloPCxZ0Y8" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@mathieustern?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Mathieu Stern</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>On iki lira yetmiş beş kuruş.</p><p>‘Hadi on lirasını köşedeki büfeye rica minnet tümlettim. Geriye kalıyor iki yetmiş beş. Dolmuşa versem yetmiyor, simit bile alamıyorum. Daha dün kurtulmuştum hangi ara birikti bu kadar bozukluk’.</p><p><em>Günlük mesaisinin en az bir saatini cebindeki bozuk paralardan kurtulmaya harcıyordu Osman.</em></p><p>Önceleri çekmecesine koyduğu karton bardağı kumbara yapmış, cebinde kalan kuruşları bu bardağa atmak suretiyle onlardan kurtulmanın bir yolunu bulmuştu. Fakat işe gelmediği geçen salı çekmecesini bir evrak çıkarmak için açan Gülay, üç bardak dolusu bozuk parayı görünce gülerek kendisini aramış, bir kumbaraya ihtiyacı olup olmadığını sormuştu.</p><p>Onu da düşünmüştü. Bardakların sayısı artmaya başladıkça öğle arasında bir kumbara soruşturmuş, üstü çizgi roman kahramanları ile bezeli teneke kumbaralara istenilen fiyatı vermeye gönlü razı olmamıştı.</p><p>Vergi dairesinde kaçakçılık bölümünde çalışıyordu.<em> Bozuk paraların itibarını sarstığını düşünüyordu.</em> Gün içinde şirketlerin avukat ve muhasebecileriyle yüz yüze iletişime geçmek durumundaydı. Az evvel usulsüzlük yüzünden devleti zarara uğratmış bir şirkete yüklü ceza kestikten sonra cebinde alım gücü maliyetinden düşük olan şıngırtılar ile şirket muhasebecilerinin önüne çıkmak otoritesini fena halde sarsıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*yAt96LS9jrAaQw-f" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@mrfrisby?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Stuart Frisby</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Otorite kavramını da sorgulatmıştı bu durum ona. Keçiören’de beş katlı bir aile apartmanının giriş katında kiradaydı. Ay sonunda ödediği kira, bir günde gerçekleştirdiği işlem hacminin yanında devede kulak kalırdı.</p><p><em>‘İnsanlar’ diyordu. ‘Nasıl bu kadar para kazanabiliyor? Heriflerin ödediği vergi için bile -şirketler nedense erkekti onun için- iki ömür yemeden çalışmam gerek benim. Kaldı ki bir de kaçırdıkları var’.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*nuyQKlkqutV7ADmD" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@sharonmccutcheon?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Alexander Grey</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Öyleyse sahip olduğu otorite kime aitti? Bu sorunun cevabını sık sık kendisine hatırlatmakta bir beis görmüyordu:</p><p>‘Tabi ki devlete ait. İşe alırlarken önce bunu çakmadılar mı zihinlerimize’.</p><p>Meslekte yeniydi. <em>Parayla yeni tanışıyordu.</em></p><p><em>Şu an para kendisi için kâğıt üzerindeki birtakım rakamlardan ibaretti. Onlara dokunamıyor, onları görmüyor, harcayamıyordu. Tek yaptığı birilerine ait banka hesaplarındaki sayıları ara sıra devlet hesabına geçirebilmek için inceleme yapmaktı.</em></p><p>‘Hele şu on senemi bir devireyim. Sonra işi iyice öğrenip ünlü bir şirkette vergi danışmanı olur, para kazanmak ne demek o zaman gösteririm eşe dosta’ diyordu. O gün gelene kadar yapacağı iş ise üçüncü sınıf matematik dersindeki toplama çıkarma işleminden ibaret bir şeydi.</p><p>Kariyeriyle ilgili bu büyük hesapların yanı sıra, onu bozuk paralar konusunda ikileme düşüren yegâne unsur israf kavramıydı. İsraftan kaçınırdı. Işıkları kapamaya dikkat eder, umumi tuvaletlerdeki havlu kağıtları bile gereğinden fazla kullanmazdı. Elinden gelse almayacaktı bozuk paraları. Üstü kalsın diyecekti. Ama bahşiş kültürü, sadece belirli sektörlerde yerleşmiş olduğundan dolmuşa bindiğinde elden ele uzatılan para üstünü almamazlık edebilir miydi mesela?</p><p>-Kaptan Keçiören ne kadar?</p><p>‘Altı buçuk abi’.</p><p>-Şu on liradan bir tane Keçiören. Üstü kalsın.</p><p>Tecrübe etmemişti ama dolmuş şoförlerinin bu üstü kalsın lafından pek hazzedeceklerini sanmıyordu. Kafası atmış bir şoför, beklemediği anda ‘Sadaka isteyen mi oldu senden’, diye sorabilir; stresine stres katabilirdi.</p><p><em>Enflasyon canavarı, Osman’ın bozuk paraları eritmek için kullandığı sayılı yöntemlerden biri olan; lokantalarda bahşiş verilmesi kanısını da ilga etmişti.</em></p><p>Adisyonun yanına bıraktığı bozukluklar; eskiden bir garsonun, bir kominin bahşiş olarak görebileceği cinstendi. Epeydir ondan da utanır olmuştu. <strong>Bahşiş artık kâğıt parayla bırakılmalıydı.</strong></p><p><strong><em>Yönetimin haberi olmadan pek çok kuralı tedavülden kaldırabilirdi enflasyon.</em></strong><em> Kral uyurken iktidara ortak oluverirdi gizlice.</em></p><p>İsraftan hazzetmezdi doğruydu ama sigara içerdi. Otuz liraya aldığı sigarasına iki lira zam gelince, zam haberinden çok küsurata takılmıştı zihni. Fiyatı yirmi sekizden otuza çıkmış olan bir alt segment sigaraya yönelmişti hemen. Ona bozukluk bırakacak her türlü harcamadan kaçınıyordu. Bu yüzden ekmeğin fiyatı dört liradan beş liraya çıkınca çok mutlu olmuştu. ‘Para üstü beklemeye son. Uzatırım on liramı, alırım iki ekmek. Kafa rahat’ diyordu.</p><p>Şimdi yine cebinde bozukluklar, kafasında takıntılarıyla bir görüşme daha yapıyordu işte. Karşısındakine laf anlatamadığı için durumu müdürüne aktaracaktı.</p><p>Usulsüzlük yaptığını saptadığı bir şirketin avukatı kendisini koridorda yakalamış; ayak üstü konuşmaya girişmişti.</p><p><strong><em>Müracaat ettikleri ilk merciden duydukları hayır, olmaz, mevzuata aykırı kabilinden cevapları önce sindiremezler; işi yokuşa sürüp en azından bir üst merci ile muhatap olmak isterlerdi avukatlar.</em></strong></p><p><em>Hukuktaki istinaf yolunun resmi dairelerdeki tezahürüydü bu</em>.</p><p>Huylarını bildiği için Osman da böylesi durumlarda muhatabını müdürüne paslar; işin içinden kısa süreliğine sıyrılırdı. Yine aynı taktiği uygulayacak, şirket temsilcisini müdürüyle görüştürecekti ki fırtınalar koptu, korktuğu başına geldi:</p><p>Cep telefonunu çıkarırken telefona takılan kuruşlar yere düştü. Paraların fayans zeminde çıkardığı sesler basit bir şıngırtı değil de şimşek gürültüsüydü Osman için o anda.</p><p>Kulak kabarttığında birden fazla paranın yere düştüğünü anladı. Karşısındakine çaktırmadan göz ucuyla da takip ediyordu hareketliliği. Lanet olsun ki paralardan biri, zeminde sekmekten ayrı bir keyif alıyormuşçasına zıplaya zıplaya uzaklara doğru gitti.</p><p>Yere düşen yetmiş beş kuruş Osman’ın zihnini dağıtmıştı. Kendisini konuşmaya veremiyordu artık. Ne yapacağını unutmuş olarak elinde telefon öylece kalakaldı.</p><p><em>Eğilip alsa; kendi kuruşları peşinde koşan ama konu başkalarının paralarına geldiğinde ceza yazmaktan kaçınmayan, hırslı bir memur olarak görünecekti avukata.</em></p><p>Saptadığı usulsüzlüğün cezası dört yüz bin liradan fazlaydı. <em>Yetmiş beş kuruş yerlerdeydi</em>.<strong> </strong>İtibarı ve karizması an itibariyle vereceği karara bağlıydı.</p><p>Eğilip almasa bu sefer de israf eden, parasının kıymetini bilmeyen biri durumuna düşürecekti kendisini. Osman böyle biri de değildi.</p><p>O bir kurtuluş, karşısındaki avukat bir açıklama bekliyordu. <em>İtibarını sarstığını düşündüğü yetmiş beş kuruş; avukatın şirketinin ödeyeceği dört yüz bin liradan daha çok acı veriyordu kendisine.</em></p><p>Bu ruh hali içerisinde kıvranırken yalnız filmlerde olabilecek bir şey oldu. Kurumun çaycısı elinde tepsisiyle bir kurtarıcı gibi asansörden inmişti. Yere düşen bozuklukları toplaya toplaya geliyordu. Bu kadar değildi yaptığı:</p><p><strong>Çaycı şu anda sokakları çöpten kurtarıyordu. Adliyelerdeki tozlanmış dosyaları karara bağlıyor, dik yokuşlarından bunaldığı ve insanda spor yapma isteği namına bir his bırakmayan Keçiören caddelerini her eğilişinde daha da düzleştiriyordu.</strong></p><p>Bu genç memurun kendisine takıntı yaptığı ne varsa çözüme kavuşturuyordu. Başarılarını taçlandırmak için bir hamlesi daha vardı. Paranın kimden düştüğünü bilmediğinden Osman’ın topuğunun dibine düşmüş son yirmi beş kuruşluğu da cımbız niyetiyle kullandığı parmaklarının arasına sıkıştırarak aldı.</p><p><strong><em>O sırada çayhanedeki tüm çayları içmek istedi Osman.</em></strong></p><p>Kendisini bu durumdan kurtaran çaycıya kıyak yapmak istiyordu.</p><p>‘Her öğleden sonra bir kahve sipariş edeceğim senden. Her sabah iki duble çay. <em>Sütlü kahve isteyince su bardağında getirsen bile Gülay gibi azarlamayacağım seni’.</em></p><p>Yanıt alamadığı memura kaçıncı kez sesleniyordu avukat. ‘Osman Bey, Osman Bey! Biz bu kararı vergi mahkemesinde bozduracağız nasıl olsa. Gelin uğraştırmayalım birbirimizi’.</p><p>Kadının ne kararından bahsettiği ile ilgili en ufak bir fikri kalmamıştı Osman’ın. Avukatın yanından usulca ayrıldı. Büyülenmişçesine kurtarıcısının arkasından kurumun çayhanesine girdi.</p><p><strong>Nihat abi, dedi. ‘Bundan sonra bana her sabah iki duble çay, öğleden sonra da bir şekersiz kahve. Ama parayı her zaman bozukluklardan öderim haberin olsun’.</strong></p><p>Ellerini önlüğüne kurulayarak tezgâhın arkasından çıkıp müşterisine daha da ihtimam göstermek istedi Nihat. ‘<em>Siz kahve içmezdiniz. Hem de şekersiz’.</em></p><p><strong>Ekmeği kesmesi gerektiğinden bahseder gibi konuştu Osman. On bin adım peşindeki beyaz yakalının daha fazla yürüme çabaları gibi. </strong>Neden sonuç ilişkisini yalnız kendisinin kavrayabileceği bir sorunu çözmek adına bulduğu yönetimi haykırmak istedi çaycısına:</p><p><strong><em>‘İçmem lazım Nihat abi. Daha çok kahve içmem lazım bundan sonra’</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d5dee40b054f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bozuk-paralar%C4%B1n-i%CC%87tibar%C4%B1n%C4%B1-sarst%C4%B1%C4%9F%C4%B1-memur-d5dee40b054f">Bozuk Paraların İtibarını Sarstığı Memur</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Muhtar Adayı İlkkan]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/muhtar-adayi-i%CC%87lkkan-35c7f54a06d6?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/35c7f54a06d6</guid>
            <category><![CDATA[gibi]]></category>
            <category><![CDATA[muhtar]]></category>
            <category><![CDATA[dizi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[senaryo]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Dec 2023 13:11:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-28T21:56:02.091Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*x7Sys4XG0cpocPVg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@timmossholder?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Tim Mossholder</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>ALTERNATİF SENARYO SAHNE 1- GÜNDÜZ-İÇ MEKAN</p><p>Yılmaz kanepede uzanır pozisyonda telefonuyla uğraşmakta; bir yandan da gözleriyle Ersoy’un canhıraş mücadelesini izlemektedir.</p><p>Ersoy balkona astığı çamaşırları bir yumak halinde toplamış olduğu halde balkonun kapısını kapatmaya çalışmaktadır.</p><p>(Balkon kapısı; kolu yukarı kaldırılmadan kapanmayan kapılardandır. Ersoy bunu bilemez.)</p><p>Kapıyı ayağıyla iter; tam kapandı sanıp giderken kapı yine açılır.</p><p>Ersoy kapıya sırtı dönükken tekme atarak elindeki çamaşır yumağıyla içeri doğru bir adım atar.</p><p>Yılmaz uğraşmakta olduğu telefonu kilitleyip sadece Ersoy’a odaklanır.</p><p>İlkkan ise gardırobundaki takım elbiselerini toplamış; salondaki tekli koltuğun üzerine teker teker istiflemektedir.</p><p>Kapı tekrar açılır. Ersoy bu sefer eliyle örtmeye çalışır kapıyı. Çamaşırlar o kadar çoktur ki kapı kolunu göremez. Eliyle kolu bulmaya çalışırken yere bir çorap teki düşer.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*OaKG3gcPG0mSEAi_" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@willythewizard?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Willy the Wizard</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Güç bela eğilip, yere düşen çorap tekini serçe parmağı ile yüzük parmağı arasına kıstırabilmiştir sonunda.</p><p>Kucağındaki yumakla birlikte balkon kapısını itekler. Kapı yine kapanır gibi olur fakat saniyeler içinde geri açılır.</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>(dayanamaz, seslenir)</p><p>-Yukarı kaldır!</p><p>Ersoy duymamıştır. Kapıyı tıka basa dolu olan minibüse binmeye çalışan adam gibi elleri böğründe çamaşırlara sarılı şekilde bir kez daha itekler. Kapının dili yalama olmuştur.</p><p>Yılmaz her kelimesinin sonunda es vererek tekrar seslenir</p><p><strong>YILMAZ:</strong></p><p>-Kapının, kolunu, yukarı, kaldır. Ersoy, Ersoycum, Ersooyy!</p><p>Ersoy yüzü balkona dönük olduğu halde boynunu çevirerek Yılmaz’a bakar.</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>-O kapının kolunu yukarı kaldırmazsan kardeşim, o kapı kapanmıyooorrr!</p><p>(Sitemli bir sesle)</p><p>-Bu evde yaşaya yaşaya şu kapıların dilini bi çözemediniz yaa!</p><p><strong>ERSOY</strong></p><p>-Tamam abi ne kızıyosun ya! Görüyosun işte ellerim dolu. Kaldıramıyorum.</p><p>(Yılmaz alttan almaz)</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>(Tekli koltuğu göstererek)</p><p>-Koy ellerindekini şuraya öyle kapat o zaman kardeşim’</p><p>O sırada dolabındaki son takım elbiseyi de inceleye inceleye salona giren İlkkan, Ersoy’un elindeki çamaşırlarını takım elbiselerin olduğu koltuğa bırakacağını görünce seslenir.</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>-Hey hey, abi napıyosun? Buraya çamaşır konur mu abi?</p><p>Ersoy tekli koltuktaki İlkkan’ın takım elbiselerine bakar, İlkkan’a bakar, bakışırlar.</p><p><strong>ERSOY</strong></p><p>Bunlar ne abi? Bunlar da çamaşır değil mi?</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>Elinde askıyla tuttuğu gri renkli parlak takım elbiseyi göstererek:</p><p>-Hayır abi, Bunlar takım elbise.</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>(yattığı yerden)</p><p>-Soğuk giriyor.</p><p>diye ortalığa seslenir</p><p><strong>ERSOY</strong></p><p>elindeki yumağı İlkkana doğru uzatarak:</p><p>-Ne varmış yani. Bunlar da benim elbiselerim. <em>Benim elbiselerim senin elbiselerinden daha mı değersiz.</em></p><p>diye yükselir.</p><p>(Yükselirken sesi çatallaşmıştır.)</p><p>Kimsenin kendi hassasiyetini takmadığını düşünen Yılmaz tekrar ve daha yüksek sesle bağırır.</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>-Şu balkonun kapısını kapatın!</p><p>Ersoy tartışa tartışa geri doğru yürür. Kıçıyla balkonun kapısını kapatır.</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>-Hayır abicim mesele elbise değil.</p><p>Meselemiz takım elbise.</p><p>(Yılmaza dönerek)</p><p>-Doğru değil mi Yılmaz he? Sen söyle.</p><p>Elindeki parlak gri takım elbisesini bu sefer yılmaza doğru uzatarak:</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>Hiç takım elbisenin üzerine çamaşır konur mu?</p><p>Yılmaz İlkkan’ın sorusunu takmaz. Götüyle kapıyı kapamaya çalışan Ersoy’a bakmaktadır.</p><p>İlkkan kendi sorusunu kendi cevaplar</p><p>Konmaz. Neden abi?</p><p><em>Çünkü takım elbise bir erkeğin sahip olduğu diğer tüm çamaşırlarından daha değerli bir çamaşırdır.</em></p><p><strong>ERSOY</strong></p><p><strong>(D</strong>ayanamaz<strong>)</strong></p><p>-Hayır İlkkan, sana katılmıyorum abicim.</p><p>Götüyle kapıyı bir kez daha itekler. Ellerindeki çamaşır yumağını daha da sahiplenerek, kendisine bastırır. O sırada yumağın içinden üst taraftaki donu gözüne çarpar)</p><p>Kapı o esnada Ersoy’un yaslanması nedeniyle kapalı olduğundan Yılmaz bişey demez.</p><p>Ersoy gözüne ilişen donu yumağın içinden <em>dudakları arasına sıkıştırıp</em> alarak bir müddet İlkkan’a gösterir. Dudakları arasındaki don nedeniyle kapalı olan ağzıyla anlaşılmayan sesler çıkarır.</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>Boşta olan elini anlamıyorum gibilerinden sallayarak:</p><p>-Ne diyosun abi sen?</p><p><strong>ERSOY</strong></p><p>(donu tükürerek)</p><p><em>-Benim şu donum senin takım elbisenden daha pahalı </em>diyorum.</p><p>-Hatta bu donun fiyatına sana o takımdan iki tane alabilirdim ben.</p><p>(Sinirlenmiştir) Bir adım ileri odaya doğru ilerler. Kapı tekrar açılınca Yılmaz dayanamaz</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>-Ersoycum sabahtan beri o kapıyı ayağınla kapattın, at çiftesi gibi çifteleyerek kapatmaya çalıştın.</p><p>Yetmedi fordçular gibi kapıya dayanarak kapadın, olmadı. En son götünle kapadın kapıyı kardeşim. Yine olmadı.</p><p>Ne yapmaya çalışıyorsun?</p><p>Şu çamaşırlarını bir yere koy,</p><p>(sağ ellini lezzetli işareti yaparak)</p><p>şu kapıyı kapat!</p><p>Oda sıcaklığının anasını siktin. <em>Kalmadı oda moda.</em></p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>(aşağılandığını düşünerek)</p><ul><li>Bi kere sen nerden biliyosun abicim benim bu takımı kaç paraya aldığımı? He! Haberin var mı? Bu takım elbise çok değerli kardeşim.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*xU5vWUMxPfjfNE9V" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@hardinidwi?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Hardini Lestari</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>(ilk kez İlkkanla diyaloğa girerek)</p><p><em>-Bok çok değerli.</em></p><p>Bunu sana bizim Şengül teyze vermedi mi? Rahmetli Fettah amcanın damatlığı değil miydi bu?</p><p>Hani sana ölmüş adamın elbisesini giyme dedim de, sen de ‘<em>Ne münasebet asıl ölmüş insanın elbisesini giymek bir erdemdi</em>r’ dedin.</p><p>İlkkan kaşlarını çatarak hatırlamaya çalışır. Gri parlak takım açıklanan bu gerçeklerle birlikte dirsek hizasından yavaş yavaş aşağı doğru inmeye başlar. Pantolon yere bile sürtmüştür hatta.</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>Evet abicim bu takım o takım. Ne var bunda? Adamcağız sadece bir kez giymiş.</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>(yattığı yerden)</p><p>-Allah allah neden acaba? Damatlık olduğu için olabilir mi?</p><p>(Eliyle yüzünü ovuşturarak oflanır)</p><p>- Şengül ablanın kocasının damatlığının bizim evde ne işi var be kardeşim.</p><p>Hadi onu geçtim. Şimdi nereden çıktı bu kırk senelik damatlık?</p><p>Bu koltuğun üstündeki takım elbiseler neden senin dolabında değil? Gezdirmeye mi çıkardın sen bunları İlkkan?</p><p>Bunların çoğunu bir kere bile giymedin sen be kardeşim.</p><p>(Sonra bir ihtimal daha olmalı gibi bir düşünceyle parmaklarını şıklatıp daha olumlu bir ses tonuyla)</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>-Atmaya karar verdiysen sözlerimi geri alırım ama.</p><p>He İlkkan? Atıyor muyuz bunları.</p><p>(Kanepede yatar pozisyondan hafif toparlanıp oturur hale gelir. Ayaklar hala battaniyenin içinde uzatılmış vaziyettedir ama)</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>-Hayır abi ne atması?</p><p>Atılır mı bunlar Yılmaz?</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>toparlanmış vaziyette avucunu sadaka bekler gibi açarak:</p><p>-Ee o zaman?</p><p>Sonra beklenilen cevabı kendisi bulmuş gibi tekrar parmaklarını şıklatarak işaret parmağıyla İlkkanı gösterip</p><p>-Tabi ya. Ne atması. Aferin İlkkan.</p><p>-Doğru olan da buydu. Bağışlamak için çıkardın sen bunları.</p><p>(yüzü hafif tebessüme kavuşur)</p><p>Bağışlama lafını duyan Ersoy’un da bir anda yüzü gülümser bir hal alır.</p><p>Elindeki çamaşır yumağını yemek masasının üzerine koyduğu gibi İlkkan’ın takım elbiselerine yönelir. O sırada balkon kapısı tekrar açılır.</p><p><strong>YILMAZ</strong></p><p>Kapııı!!!</p><p>diye tekrar sinirlenince Ersoy boşalan elleri yardımıyla kapıyı kapatır. Kapı faslı nihayete erer.</p><p>Tekli koltukta istiflenmiş takımlardan birini askısından tutan Ersoy kendi üzerine oluyor mu diye ölçmeye başlar. Kahverengi, yaşlı memur takımına benzeyen bir takımdır bu.</p><p>Ersoy’un takımlarına hallendiğini gören İlkkan elindeki ve yere sürtmeye başlamış olan parlak gri takımı da tekrar göğüs hizasına kaldırarak diğer eliyle Ersoy’un ölçmeye çalıştığı takım elbiseyi bir hızla kapıverir.</p><p><strong>İLKKAN</strong></p><p>-Bağışlamıyorum abi.</p><p>(Anlaşılmadığını düşünen ses tonuyla)</p><p>-Asıl şimdi ihtiyacım var bu takımlara.</p><p>İki takım elbiseyi de askılarından tutup sağ ve sol taraflarında sergiler gibi göstererek:</p><ul><li>Beyler! Bu kardeşiniz mahalle muhtarlığına aday olmaya karar verdi.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*IHUrC29wW0_4zYLl" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@florianschmid?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Florian Schmid</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>İlkkan gülümseyerek bir Yılmaz’a bir Ersoy’a bakmaktadır. Onlardan bir kutlama ifadesi beklemektedir. Ortamda bir süre çıt çıkmaz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=35c7f54a06d6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/muhtar-adayi-i%CC%87lkkan-35c7f54a06d6">Muhtar Adayı İlkkan</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Starbucks’taki Altılı Masa]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/starbuckstaki-alt%C4%B1l%C4%B1-masa-c445e70adbdf?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c445e70adbdf</guid>
            <category><![CDATA[altılı-masa]]></category>
            <category><![CDATA[seçim]]></category>
            <category><![CDATA[siyaset]]></category>
            <category><![CDATA[kararsızlık]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Feb 2023 21:43:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-28T11:19:12.279Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Bu hikaye aynı masada uzun süre oturdukları halde birbirleri hakkında tam bilgiye sahip olamayan bir grup insana ithaf edilmiştir.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*F6kg8LpeGnnWk5sM" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@socialcut?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">S O C I A L . C U T</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Kadıköy’deki Starbucks binası tıklım tıklımdı. İnsanlar ellerinde kahveleriyle oturacak, iş çıkışı dostlarıyla muhabbete dalacak yer arıyorlardı. Manzaraya bakan cam kenarları çoktan kapılmış, deri gömme koltuk ve sehpalar da dolmuştu. Gözüne yangın merdiveninin köşesine iliştirilmiş çalışma masası takıldı Cemal’in. İki kadın bilgisayarlarını açmış yan yana oturuyordu. ‘Masa biraz daha küçük olsa yanaşmaya cesaret edemezdim ama bu masa baya bi kişiyi kaldırır. Geçip oturayım şöyle’ dedi kendi kendine. Ortası mermer bir yükseltiyle ayrılmış çalışma masasında kadınların karşısına oturdu.</p><p>Koltuğa yerleşir yerleşmez çantasını açıp bilgisayarını çıkardı. Bir süre de gözlerini laptop çantasından kaldırmayarak bir şeyler arandı. Çanta boştu. Fakat etrafına bir planı varmış gibi hissettirmek hoşuna gidiyordu. Küçük cepte bulduğu yarım kâğıt parçasıyla kalemi çıkarıp bilgisayarının yanına koydu. Karmadan hoşlanıyor olabilirdi. Önündeki yüzlerce gigabayt hafızaya sahip olan cihazın yanına el ayası kadar kâğıt koymak kendisini daha güvende hissettiriyordu. Artık masaya yerleştiğine göre etrafa göz gezdirebilirdi. Karşısında kimlerin oturduğunu merak ediyordu ilk olarak. Arkadaş olduklarını düşünüyordu kadınların. Biri muhakkak ötekinden daha güzel olacaktı. Bu kararı verebilmek için başını kaldırıp kadınlara baktı. Bu bakış masaya tam yerleştiğinin ilanıydı. Masada kendine ait eşya arttıkça yerini sahiplenme içgüdüsü de artmıştı. ‘Normal şartlarda ikisi de tipim değil ama soldaki daha güzel gözüküyor gözüme. Sağdaki biraz daha sessiz bir tip gibi. Öğrenciler mi acaba?’</p><p>Kahvesinden bir yudum aldı. Bunu yapmanın da bir zamanı vardı. Önce masaya yerleşilir, komşular tanınır tartılır ve kahveden küçük bir yudum alınır. Racon buydu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*t9jpbGWyTShflOnZA47kxw.png" /></figure><p>Soldaki kadın masaya yeni gelen adamı süzüp notunu ilk etapta vermişti. Adam oturur oturmaz telefonunu şarja takmak için priz aranmaya başlamıştı. Çantasına dipsiz bir kuyuya bakar gibi uzun uzun kararsızca bakmıştı. ‘Ne yapacağını kendi de bilmeyen birisi, öylesine zaman geçirmeye gelmiş belli ki’ dedi kendi kendine. Üstelik çantadan çıkardığı kâğıdın küçüklüğüne ve bir tam kâğıttan yırtılırken düzgün kesilmeyişine dikkat etmiş; adamın notunu pek de iyi vermemişti.</p><p>Sessiz tanışma bir süre daha devam etti. Hepsi kendi işlerine yoğunlaşmıştı.</p><p>Masa yangın merdiveninin kenarına konuşlanmıştı. Kadınların sırtı merdivene dönük olduğundan masanın o kısmından geçiş pek kolay sayılmazdı. ‘Baya odaklanmışlar işlerine. Öğrenci mi yoksa bunlar? Sınavlara çalıştıkları için mi bu kadar sessizler’</p><p>Adamın kafasından bunlar geçerken masadaki diğer kadının telefonu çaldı. ‘Nerdesiniz, geldiniz mi? Tamam’.</p><p>Bu üç kelime iki düşünceye yol açmıştı. Adam masanın kalabalıklaşacağını sezmiş, kızların yeni arkadaşlarının yolda olduklarını düşünüyordu. Adam hakkında kırık not veren kadın ise yanındakinin kalkacağını anlamıştı. Adam gelmeden önce de telefonla konuşmuş yemek yemeye köşedeki köfteciye gideceklerdi.</p><p>Telefonu kapattıktan sonra eşyalarını toplayıp masadan ayrıldığını görünce adam şaşırdı. Arkadaş zannediyordu karşısındaki kadınları oysaki. Düşüncesinde yanılmıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*LCWoCzXy3Pm2Gi5fjzvgiw.png" /></figure><p>Kız kalktıktan sonra iki adam daha yöneldi masaya. Birisi otuzlu yaşlarının sonlarında görünen top sakallı biriydi. Öteki turuncu kazaklı, cüsseli, kazağıyla aynı renk şapka takmış yirmi küsur yaşında olmalıydı. Adamlar masaya yerleşti.</p><p>Yarım saat sonra masadaki kadın çantasından sigarasını çıkarıp terasa çıtı. Bu olay turuncu şapkalı gencin hoşuna gitmişti. Yaşı ve mesleği flörtözlüğe müsaitti. Oturur oturmaz kızı gözüne kestirmişti. Top sakallı adamın telefonu çaldı. Sesi de yaşı gibi toktu adamın. Cemal’in yanına oturmuştu. Göz ucuyla adamın ekranına baktı Cemal. Whatsapptan birileriyle yazışıyordu. Yalnız iş yaptığı belliydi. Yazışmalar uzundu. Birilerine uzun uzun açıklamalar yapıyordu. Çözemedi Cemal.</p><p>Masaya bir kız daha geldi. Arkadaşlarıyla yemeğe giden kızın yerine oturdu. Masadaki erkekler kızın gelmesiyle biraz daha toparlandı. Turuncu şapkalının telefonu çaldı. Alo ben Hıdır, geçen gün sizin şirkete site tasarımı yapmıştım. Ödemeyle ilgili birime aktarabilir misiniz? Alo ben Hıdır. Şirketinizin sitesini tasarlamıştım. İş bitince ödeme yapacaklardı ama hala yapılmamış.</p><p>Fatura kesemem ki. Ben freelance çalışıyorum. Fatura istediğinizi neden önce söylemediniz…</p><p>Hıdır’ın sesi kalın olmasa da gürdü. Masadaki herkes Hıdır’ın grafik tasarımcısı olduğunu ve parasını alamadığını biliyordu. Moladaki kadın hariç.</p><p>Kadın döndüğünde masayı kalabalık buldu. Yerine otururken yanına yerleşmiş kadını hızlıca süzdü. Top sakallı adam yanına telefonunu da alıp hızlıca dışarı çıktı. Cemal’in telefonu çaldı. Arayan annesiydi. Çalışmasını bölmek istemedi galiba. Açmadı telefonu.</p><p>Paltolu ve top sakallı adam masaya döndü. Oturur oturmaz suyundan bir yudum aldı. Sonra hunharca yazmaya daldı. Son gelen kız bilgisayarını açtı. Kılıfı turuncuydu. Hıdır bunu da beğendi. Top sakallı orta yaşlı adam, sırf kılıfı yüzünden kızın dikkat çekmeye çalışan gençlerden olduğuna karar verdi. Hıdır söylenmeye başladı. Az önceki şirketin internet sitesinde gezinmeye başlamış gördükleri karşısında ücretinin ödenmeyişine sinirleniyordu. ‘Plazadalar bir de. Küçük bir şirkette değil ki bunlar. Ödemediler hala’. Moladan dönen kadın Hıdır’ın söylenmelerine kulak astı. ‘Deli mi ne’ diyordu. Turuncu kılıflı kadın çantasından kraker çıkardı. Yemeye başladı. Hıdır parasını alsaydı belki de bir yemek ısmarlayabilirdi bu kadına.</p><p>Ne zamandır ucundan kıyısından masayı gözetleyen bir adam sonunda dayanamayarak masaya geldi. Kendisine bir yer açıp yerleşti. Masanın kalabalıklığından ve masadaki ilişki yumağını bilmediğinden epey düşünmüştü oturmak için. Sonunda gidecek başka bir yer olmadığına kanaat getirip yerleşmişti. Bu geliş pek umursanmadı masadakiler tarafından. Sonradan gelen kadının telefonu çaldı. Hıdır ve diğerleri ilk kez sesine şahit oldular kadının. Cemal sesini beğenmedi. Hıdır için hala oluru vardı. Hıdır da birini aradı. Parasını alamadığından bahsediyordu. Yangın merdiveninin dibindeki masada gürültülü bir ortam başladı. Top sakallı adamın dikkati dağılmıştı. Molaya çıkmaya karar verdi. Telefonla konuşan kız da onu takip etti. Cemal bir şeyler almak için masadan kalkınca son gelen adamın telefonu çaldı. ‘Hangi mahkeme? Isparta. Evet benim. Tamam en kısa zamanda ödeyeceğim’. Son gelen adam Hıdır ve ilk oturan kadın için Mahkemelikti artık. Diğerleri bunu bilmiyordu.</p><p>Top sakallı adam telefonda konuşuyordu. ‘Evet beş yüz lira verebilirsen haftaya öderim’. Turuncu kılıfa sahip kadın bunu duymuştu. Cemal bu adamın yayınevi editörü olduğunu düşünüyordu. Masaya yanaşmak isteyen bir grup oldu. İçlerinden biri ‘Şuraya bak ya. Çantalarını bırakıp gitmişler. Millet kendisine yer arıyor burada. Adamların umurunda mı?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*lKSUWe3h-UCVEwuggHAdhg.png" /></figure><p>Turuncu kılıflı kadın masaya döndü. Mahkemelik olan telefondaydı. ‘Tamam efendim. Ben en kısa zamanda halledip size döneceğim. Haber verdiğiniz için teşekkür ederim’. Yerine yerleşirken sesine de şahit olduğu çocuğu yakışıklı bulmaya başladı turuncu kılıflı kadın. Masa bu kadar dolu olmasa kraker ikram ederek tanışma fırsatı arayabilirdi. Cemal elinde pasta dilimiyle masaya döndü. Top sakallı adamdan rica ederek yerine yerleşti. İlk oturan kadın bu kadar kalabalık içerisinde pasta yediği için Cemal’i ayıpladı. Hıdır ile göz göze geldi Cemal. ‘Bu esmermiş be. Turuncu şapkasından dolayı sarışın sanmıştım ben bunu’ diye iç geçirirken pastasını yemeye koyuldu.</p><p>İki kadında aynı anda masadan kalktı. Mahkemelik olan burnunu temizledi. Cemal pastayı bir hışımda yedi. Hıdır ayağa kalkıp pantolonun üzerinden iç çamaşırını düzeltti. Paltosuyla oturan top sakallı adam birine telefon açtı. ‘Başlatmayın lan yapacağınız işe’.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c445e70adbdf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/starbuckstaki-alt%C4%B1l%C4%B1-masa-c445e70adbdf">Starbucks’taki Altılı Masa</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Medyum Kapısında Sıra Bekleyen Göçmen]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/medyum-kap%C4%B1s%C4%B1nda-s%C4%B1ra-bekleyen-g%C3%B6%C3%A7men-fc2545866495?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc2545866495</guid>
            <category><![CDATA[short-story]]></category>
            <category><![CDATA[diversity]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[relationships]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jan 2023 22:22:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-14T19:25:16.357Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Bu hikaye göç etmek zorunda kalanlara ithaf edilmiştir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*KFnWzxMWP4EkZyaO" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@sebastiengoldberg?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Sébastien Goldberg</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Doktorun odasından içi biraz da olsa rahatlamış olarak çıkıyordu Gülfem. Basit bir göz rahatsızlığıydı yaşadığı. Önceleri pek önemsememişti. Son zamanlarda üstlendiği dava sürecinde evrakların üzerine fazla eğilmesine bağlıyordu görme bozukluğunu.</p><p>‘Sıfır yetmiş beş. Gözlük istersen reçete yazabilirim ama çok da önemli bir sorun değil’. Doktor böyle söylemişti. Aslına bakılırsa üç ay evvel gittiği doktor da aynı cümleleri kurmuştu. Geçen üç aylık sürede ise Gülfem’in gözlerinde iyileşme namına bir ilerleme kaydedilememişti.</p><p>Ben abartıyorum herhalde, dedi hastane kapısında bekleyen arkadaşına. Birbirinden farklı iki hastane ve iki doktor. İkisi de aynı tanıyı koyduğuna göre ben biraz evhamlıyım sağlığım konusunda. Alışmaya çalışayım.</p><p>Ilık bir sonbahar günüydü. Rüzgâr önlerinde yürüyen küçük bir çocuk gibi varlığını bir süre hissettiriyor sonra başka yerleri keşfetmeye gidiyor biraz sonra tekrar gelip ayaklarına dolaşıyordu.</p><p>Kol kola yürüdüğü arkadaşını sakinleştirmek isteyen Nuray ‘Takma kafana benim de gözlerim görmüyor eskisi gibi artık. Kolay değil otuz üç yaşına geldik ikimizde’ dedi.</p><p>Gözünden daha önemli bir problemi, yaşı kendisine hatırlatılmıştı. Bu problemi de inkâr ederek çözmek istedi hemen oracıkta:</p><p>‘Şişt, sessiz ol, sırrımızı bizden başka kimse bilmemeli. Hala yirmi dokuzuz biz’.</p><p>Gülerek kendilerini Dolmabahçe’deki kafeye attılar. Mevsim çok sertleşmediği için açık havada oturmayı tercih etmişlerdi. Dolmabahçe Camii’nin yanı başındaki otoparkın arkasına adeta saklamak istercesine yerleştirilmiş bir kafeydi burası. Yaz aylarında, oturanların tepelerine vuran sıcak güneşe rağmen kalkmak istemediği, Üsküdar manzarasıyla çay içerken bile sarhoş olduğu, sonbahardaki misafirlerinin ise kıyıyı döven dalga sesleriyle İstanbul’a ait harmonik müziğe kendilerini kaptırdığı cennetten bir köşeydi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*wwOiYoWa9B1iL4Xy" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@alpancell?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Alp Ancel</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Kışa hazırlık amacıyla dışarıdaki masa sayısı azaltılmıştı. Boş olan bir masaya yerleşip kahvelerini söylediler. Kendilerini şımartmak için bir de tatlı söylemeye karar verdiler.</p><p>Derin bir nefes aldı Nuray. Otuzlarının ortasında Bulgaristan göçmeni, iplik fabrikasından emekli bir ailenin tek çocuğuydu. Oğlu henüz üç yaşındayken boşanmış olduğundan yedi senedir babasıyla birlikte yaşıyorlardı. Avukatlık ise çocukluk hayaliydi. Boşanma sürecinin üstüne annesini zamansız kaybetmenin verdiği acı ile mesleğini yapmayı uzun süredir bırakmıştı. Fakat şimdilerde yeni bir hukuk bürosunda bilgilerini yeniden tazelemek için stajyer olarak çalışıyordu.</p><p>Gülfem ile de aile dostu sayılırlardı. Her ne kadar kendileri fakültede ailelerinden bağımsız tanışmış olsalar da zaman göstermişti ki ikisinin dedeleri göç ettikleri kasabadan arkadaşlardı. Gülfem’in dedesinin Adana’ya; Nuray’ın dedesi Sabri Bey’in ise Yalova’ya yerleştirilmiş olması iki dostun birbirinden haber alamamalarına neden olmuş, her şeye sıfırdan başlamış olmanın verdiği meşgale ile iki adam da ailelerinden başka bir şey düşünemez hale gelmişti.</p><p>‘Aslında bak, şimdi aklıma geldi: Özellikle akşamları göremiyorum ben Nuray. Hele o ışıklı tabelalar yok mu? Aman Yarabbi. Onları okuyacağım diye canım çıkıyor. Gözlerimi kısmaktan bi hal oldum’.</p><p>-Bunları az önce doktora söyleseydin ya canım. Ne diye söylemedin?</p><p>Garson malagayı getirmiş, çatalları peçetelere sarılı şekilde masaya bırakıyordu. Gülümseyerek teşekkür etti garsona Gülfem. ‘Kaç yaşına geldim hala doktor karşısında nutkum tutuluyor Nuray. Bilmiyorsun beni sanki. Üniversitede de böyleydim hatırlasana. Kaç kere girdiğim derslerde yok yazılmıştım’.</p><p>Kahvesinden bir yudum daha alırken başka şeyler anlatmak istedi Nuray:</p><p>‘Burası beni çok dinlendiriyor. Boğaz’dan yüzüme vuran rüzgâr beni daha güçlü yapıyor. Kaç kez buraya sensiz geldim biliyor musun? Boşandığımda mahkemeden çıkıp kendimi burada bulduğumu hatırlıyorum. Çağrı annemlerin yanındaydı. Annemi toprağa verdik yine burada buldum kendimi’.</p><p>Çok yol kat ettik Gülfem. Biz, ailelerimize oranla çok yol katettik. Dedelerimizi hatırla. Göçüp geldiklerinde tam biz yaştalarmış. Onca bağ bahçe, gözleri gibi baktıkları meyve ağaçları, hayvanlar. Yalnız ceplerindeki üç beş kuruş parayla yollara düşmüşler. Babalarımız atamadı bunun yoksunluğunu üzerlerinden. Koca koca adamların hala ödü kopuyor bir şey olacak da yeniden yollara düşeceğiz diye. Babam emekli maaşı yattığı gibi çekiyor parayı. Getirip yastığının altına koyuyor. Yola çıkma günü geldiğinde elinin altında olsun diye. Baba diyorum, geçti o günler. Burası bizim de ülkemiz. Kızım diyor; biz göçmeniz. Göçmenin evi sırtında olur’.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AzMCN3dpGkNZnoRvO5lh7g@2x.jpeg" /><figcaption>Photo by matthew Feeney on Unsplash</figcaption></figure><p>Uzaklara dalmıştı Gülfem. İnsanlar, isimler farklı; yaşanılanlar ne kadar da aynıydı. Kendisi bu ülkede doğmuştu. En az mahallede sek sek oynadığı arkadaşları kadar bu topraklara aitti. Adı Gülfem, sıfatı göçmendi. Uzaklara dalan arkadaşını daha fazla sıkmak istemiyordu Nuray. Kendisi atlatamasa da belki o atlatmıştı. Bu konuları açarak hata ettiğini düşündü. Sonra bir anda konuyu değiştirmek geldi içinden. ‘Sende’ dedi. ‘Astigmat var. Özellikle ışıklı tabelaları göremiyorsan durum kesin astigmattır’.</p><p>Daldığı yerlerden çağırmak için tekrar göz konusunu açmıştı. Sağlıktan konuşmak için açtığı bu konu arkadaşında sağlıkla ilgili başka bir çağrışım yapmış olacak ki ‘Çağrı’ diye araya girdi Gülfem. ‘Hala yutkunma zorluğu yaşıyor mu’</p><p>Sorulan soru Nuray’a az evvel deşmeye çalıştığı trajedilerini bir kenara bıraktırıp düşüncelerinin tekrar kendisini hayata bağlayan yegâne şeye, oğluna yönelmesine neden oldu. ‘Geçtiğimiz ay okuldan aradılar. Ödüm koptu; koştum gittim. Elma takılmış boğazına. Öğretmeni elini sokmak istemiş ona da izin vermemiş. Güç bela kendisi çıkarmış. Neden sordun dedi.</p><p>Şimdi fark ettim biliyor musun? Buraya oturana kadar hep uzağı göremediğimi sanırdım. Doktorlar da ‘Numaran küçük, gözlüğe gerek yok’ dediklerinde sevinmekten, gözlük takmayacağım için mutlu olmaktan, daha doğrusu bir sorunla karşılaşmamaktan dolayı sevinip koşar adım çıkıyorum odalarından. Oysa benim sorunum varmış. Ben ışıklı tabelaları göremediğimi şu an fark ediyorum Nuray. Gözlük takmamaya o kadar şartlamışım ki kendimi neredeyse evham yaptığımı iddia ediyordum bir saat öncesine kadar.</p><p>Konudan konuya atlayarak konuşmaya alışıktı iki arkadaş da. Bir mesele neticeye bağlanmadan ötekinden konuşmaya başlarlar, eksik kalan mevzu az sonra kendisini hatırlatır bir şekilde kapanırdı. Söz konusu oğlu olunca Gülfem’in bu anlık sorusuyla açılan konunun neticelendirilmesini isteyerek tekrar söze girdi Nuray:</p><p>-Çağrı’yı neden sordun? Aklına nereden geldi? Bilirsin hassasım bu konuda, rüya filan mı gördün yoksa Çağrı’yla alakalı? Öyle bir şey varsa çabuk söyle, çatlatma insanı.</p><p>Susturmasa Nuray devam edebilirdi evhamına. Kendi ateşini kendisi harlar, içinde oluşturduğu şüphe ile aniden koşarak eve, oğlunu görmeye gidebilirdi. Annelik içgüdüsü müydü ona bu denli felaket senaryoları yazdıran, yoksa yaşadığı acıların tesadüfi şekilde aynı vaziyetlerde vuku bulması mıydı, anlayamıyordu Gülfem.</p><p>‘Bizim iş yerindeki Suat, diye lafa başladı arkadaşını biraz sakinleştirdikten sonra. Hani şu esmer olan. Göçmen olduğunu iddia eder durur da kimseleri inandıramaz. Sana da bahsetmiştim hatırladın mı?</p><p>Konunun bir an önce oğluna gelmesini umarak, biraz onayladığını göstermek biraz da hızlı anlatmasını tembihlemek amacıyla başını sallıyordu Nuray.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WYTLisgE1ULPxCtsX8hnww@2x.jpeg" /><figcaption>Photo by Simon Hurry on Unsplash</figcaption></figure><p>‘Sohbet aralarında konuşurken ailesinden bahsediyordu. Onda da Çağrı’da olduğu gibi yutkunma problemi var. Ailesinde de varmış. Anne tarafından geliyormuş özellikle. Genetik gibi bir şeymiş onlarda senin anlayacağın’.</p><p>Sakinlemiş olacak ki araya girmeye, dedikoduyu derinleştirmeye meylederek ‘Genetikle ne alakası varmış canım? Tiroid’le ilgili bir hassasiyet bu. Bademcik şişmesinden enfeksiyon kapmaya, yemek borusunun zayıflığından tut ses tellerinin inceliğine kadar onlarca nedeni var bunun. Hatta biraz daha büyüsün biz Çağrı’nın bademciklerini aldırmayı düşünüyoruz’.</p><p>‘Dur dinle, Suat bu işi kafaya takmış; epey bir araştırmış. En son gittiği doktor muayenesinde kapının önünde sıra beklerken bir kadınla tanışmasınlar mı? Kadında da aynı sorun varmış meğer. O da yutkunamıyormuş’.</p><p>Nuray, garsona el edip birer çay sipariş etmişti. Gülfem’in olay diye anlattıklarını o çerez diye tüketiyordu her gün. Çocuğu için gitmediği hastane beklemediği sıra kalmamıştı. Suat ile kadın hastane sırasında tanışmışlar ve aralarında bir ilişki başlamış olabilirdi. Kaldı ki Suat; bir zamanlar arkadaş ortamlarında karşılaştığı ve Gülfem’in de zorla aralarını yapmaya uğraştığı, karşısındakinden azıcık yüz bulsa aşkını ilan etmeye dünden razı biriydi. Arkadaşının anlatmaya çalıştığı olsa olsa böyle bir hikayeydi. Garsonun çayları servis edip masadaki boşları kaldırdığı kısacık anda ikisi de susmuş, dalgaların denizi süpürerek yüzlerine çarptığı tuzlu havayı derin derin teneffüs ediyorlardı.</p><p>‘Sonra kız da göçmen çıkmış. Onlar da sizin gibi Yalova’ya yerleştirilmişler’.</p><p>Tanımayız ki, dedi Nuray çayından bir yudum alırken. ‘Hepsi başka yerde. Seninle bile kaç yıl sonra tanıştık esas manada hatırlasana’.</p><p>-Mesele tanımak değil Nuray. Suat ertesi gün işe gelip bana çevremde yutkunma sorunu olan biri var mı diye sordu. Ben de isim vermeden bir arkadaşımın oğlunda var dedim. O da bana, onlarda mı göçmen diye sordu?</p><p>-Eee sonuç? Bu hastalık göçmenlerde mi varmış yani? İlahi Suat. Ay ne değişik çocukmuş bu böyle’ deyip gülmeye başladı Nuray.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ULPWubhLz4rUZ3Sv-8cIzg@2x.jpeg" /><figcaption>Photo by NotMe on Unsplash</figcaption></figure><p>‘Sadece göçmenlerde yok tabi ki. Sonunu dinle. Suat gidip bir medyuma danışıyor en sonunda. Hikâyeyi anlatıyor. Annesinden bahsediyor. Hatta anneannesinde gırtlak kanseri varmış. Onlar Atatürk devrinde göçmüşler. Annesi de hap bile yutamazmış. Dedesi bir su kuyusunda boğularak vefat etmiş. Medyum anlatılanları dinleyince demiş ki…’</p><p>-Ne demiş kuzum? Ay ne bekliyordum ne çıktı? İlahi Suat, sen git medyuma danış. Deli çocuk…</p><p>‘Nuray, bu kısmı sana anlatıp anlatmama konusunda kararsızım. Gülüşünden de anladığım kadarıyla medyumlara inanmıyorsun. Bu güzel bir şey. Kadın olarak güçlüsün ama anne olmak takıntılı biri yapabiliyor insanları bazen’.</p><p>-Gülfem, ne demiş kuzum medyum? Bak kaç yaşına geldik. Bunlara inanacak halimiz mi kaldı. Anlat da gülelim diye konuşuyoruz işte’. Nuray hikâyenin varacağı sonu merak ederken bir de mevzuya karışan medyum hissesi işi büsbütün karmaşık hale getirmişti. Sakinleştiğini ve birazdan anlatılacak olan şeylerin bünyesinde pek de ateşli bir etki yapmayacağını arkadaşına ispatlaması gerekiyordu. Mevzuya önem vermediğini göstermek için çayını yudumlamaya başladı. İstersen şu an da anlatmayı bırak, ben bunlardan etkilenecek biri değilim demek istiyordu aldığı her yudumla.</p><p>-Yutkunamamak göçmenlikle alakalı olabilir demiş medyum. Boğaz çakralarınızda sorun olması çok muhtemel demiş. Kendinizi ifade etmede güçlükler yaşamanızın nedeni de boğaz çakralarıyla alakalı olabilir demiş. Bu da hakkımızın yenmesinden, geçmişte kovulduğumuz topraklarımızdan ayrılırken yutkunmaktan başka bir şey yapamamış olmaktan, ses edemeyip hakkımızı arayamamaktan kaynaklıymış. Hatta Suat’ın avukat olduğunu da bilmiş adam. Ses çıkarmak, itiraz etmek için okumuşsun sen demiş’.</p><p>Elinde çay bardağı ile gözleri Boğaz’a takılmıştı Nuray’ın. Gemiler vapurlar birbirine karışmış, akşam yoğunluğuna martıların çığlıkları karışmıştı. Gülfem sözlerini bitirmiş, üzerinden beş dakika geçmişti. Fakat arkadaşı donmuş gibiydi. Ne medyumun teşhisi ile ilgili bir yorum yapmış ne de elinde tuttuğu bardağı oynatmıştı. Zorunlu olmadıkça göz bile kırpmadan denizi izliyordu. Gülfem üçüncü defadır seslenmesine rağmen yanıt alamadığı arkadaşının koluna hafifçe dokundu. Temasın etkisiyle göz göze geldiklerinde ağzından dökülenlerin Nuray’ın zihninden geçenler olduğunu bilmiyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tCsKwDhiEkgtGehLrVxKjg@2x.jpeg" /><figcaption>Photo by freestocks on Unsplash</figcaption></figure><p>-Olabilir mi sence böyle bir şey Nuray? Atalarımızdan kalan bir aktarım mı bu. Tercih ettiğimizi sandığımız, sahip olduğumuzu iddia ettiğimiz bunca şey, kazançlarımız kayıplarımız nesilden nesle aktaracağımız birer motif mi sadece?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc2545866495" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/medyum-kap%C4%B1s%C4%B1nda-s%C4%B1ra-bekleyen-g%C3%B6%C3%A7men-fc2545866495">Medyum Kapısında Sıra Bekleyen Göçmen</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Işıklarda Beklerken Medeniyet Temsilcisi Olmak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%C5%9Fiklarda-beklerken-medeni%CC%87yet-temsi%CC%87lci%CC%87si%CC%87-olmak-32d06969daa8?source=rss-ac09f09270dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32d06969daa8</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇stanbul]]></category>
            <category><![CDATA[trafik]]></category>
            <category><![CDATA[turizm]]></category>
            <category><![CDATA[medeniyet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mevlana Bash]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Dec 2022 12:36:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-07T10:42:01.947Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*96IIhxw2Ngh2fK5j" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@tungstenrising?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Tungsten Rising</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Elinde çantasıyla koşar adım yürüyen merdivenlerden çıkıyordu. Bugün de asansör sırasına yetişememişti. Ayağını trenden perona bastığı andan itibaren kendisini her sabah amansız bir yarışın içerisinde buluyordu. Daha profesyonel olmalıydı. Bu hattın yolcuları arasında zamanla bir kültür oluşmuştu. Trenin sadece ilk ve son vagonlarında seyahat eden bir ekip vardı mesela. Bunlar diğer vagonlar boş olsa dahi asansör hizasına denk gelen bu iki vagondan başkasına binmezlerdi. Sirkeci’de kapılar açılır açılmaz da asansörlere doğru koşarlardı. Bu emekleri neticesinde hem on dakika zaman kazanırlar hem de yürümekten kurtulurlardı. Asansör sayılı, sırası ise epey uzundu. Oysa indiği tren kıtaları birbirine kavuşturmakla nam salmış, hızlı ulaşımın sembolüydü. İlk parkuru tamamlamış o uzun koridora ulaşmıştı. İşe gidiş dönüş yolunda can sıkıntısından metre metre biliyordu bu istasyonu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*aacgu9SpJI-1Jg2ws1KUOA.png" /></figure><p>Şu anda yürümeye başladığı fayanslarla kaplı koridor tam yüz dört adımdı. Yüz beşinci adımını attığında tünelin sonunda sağ taraftaki yürüyen merdivenin ilk basamağına basacaktı. On sekizinci adımından sonra duvarda çini süsü verilmiş geometrik tasarımlı fayanslar görülecekti. Öğleden sonra yolculuk yapanlar güvenlik görevlilerinin hem koridoru kontrol amacıyla hem de günlük hedefledikleri adım sayısına ulaşabilmek için burada volta attıklarını görebilirlerdi.</p><p>İstisnasız belli başlı sesler de bu koridorun doğal müzikleri arasında sayılabilirdi. Kadınların topuklu ayakkabı sesleri, nadir de olsa erkeklerin kösele ayakkabılarından gelen tak tuk sesler. En az iki kişi hapşıracak, birkaç öksürük duyulacaktı. Bunlara yanından geçenlerin ayılmak için son ses dinledikleri müzikler eklenecekti. Acelesi olanlar kıyıdan köşeden kendilerine yol bulmaya çalışarak kalabalık arasından sıyrılmaya çalışacak ve bir kişi de önündekinin ayakkabısının topuğuna basmak suretiyle ufak çaplı bir trafik kazasına karışacaktı. İnsanları yalnız arkalarından gördüğü bir buçuk dakikalık bir tüneldi burası.</p><p>Bazen kıyafetini beğendiği birisinin yüzünü hayalinde canlandırır sonra tasavvur ettiği ile hakikat örtüşüyor mu diye kontrol etmek için adımlarını hızlandırarak o kişinin önüne geçer geriye doğru bir bakış fırlatırdı. Bazen yavaş gitmekten sıkılır kendisini ve insanları birer araba yerine koyardı. Arkasından gelenin hızını ayak seslerinden kestirmeye çalışır; insanlar arasında makas atardı. Birisi valizle yürüyorsa ona uzun araç muamelesi yapar, kısa boyluları ve çocukları geçmek kolay olduğu için onları motosiklet yerine koyardı. Yaşlıların arkasına takıldığı ve ilerleyemediği zamanlarda ise açar telefonuyla uğraşırdı. Tünel bitip diğer merdivenler başladığında bazıları sportifliklerini gösterir; yürüyen merdivenden koşa koşa tırmanırlardı. Bazıları yürümekten sıkılır merdivenin kendilerini mümkünse işyerlerine kadar taşımasının hayalini kurardı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*LFuNBq_i0EkCUd6bVM-cDw.png" /></figure><p>Böyle bir maratonu daha atlatıp yüzeye çıkmanın verdiği gururu yaşamak için kendisini bir köşeye çekti. Biraz soluklanacaktı. Saatini kontrol etti. Eminönü peronlardaki otobüsüne yetişmesi için on beş dakikası vardı. Burası bir istasyon değil adeta bir karınca yuvasıydı. Az evvel arabaya benzettiği insanlar da hala insan değil, yuvalarından yiyecek toplamaya çıkan işçi karıncalardı. Her biri farklı istikamete gidecek, tüm gün arayacaklardı. Akşam binlercesiyle birlikte yine burada, istasyon girişinde buluşacaklar; turnikelerden ve yuvayı korumakla görevli güvenlik karıncalarının gözetiminden geçerek evlerine dağılacaklardı. Kendisi zararlı alışkanlığı olan bir karıncaydı. Adeti olduğu üzere her zamanki büfeden sigarasını aldı. Yarın sabah aynı saatte aynı büfeden aynı sigarayı almak için büfeciyle vedalaştı. Birbirini sonsuza kadar göremeyecek olanların göz yaşlarını akıttığı, sevdiklerini karşılayanların yüzlerinden yayılan gülümsemelerin mermer sütunlarına nakış gibi işlendiği, onlarca filme ev sahipliği yapmış Sirkeci Garı’nın içinden burada yaşanan anılara kulak asmadan geçip gitmesi gerekiyordu. Şu an ne dram ne heyecan ne de sinema vaktiydi. Şu an işe yetişme ve bir sonraki otobüsü yakalama zamanıydı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*XbqzShnZmGcG5wV25r9Cag.png" /></figure><p>Ankara Caddesi’nden Sirkeci Parkı’na kadar olan zamanda sigarasını yakmış hızlı hızlı içiyordu. Denize yaklaştıkça meltemin tuzlu kokusu etkisini hissettirmeye başlamıştı. Çektiği onca yola rağmen yolculuğunun en güzel kısmı birazdan başlayacaktı. İskele tarafına geçince önce Galata Kulesi’ne uzaktan bir günaydın diyecekti. Sonra ne pahasına olursa olsun otuz saniyesini ayırıp Boğaz Köprüsü’ne doğru bir bakış atacaktı. Bazı sabahlar kendisi işe yetişmek için koştururken kısacık şortlarıyla sahil boyu koşu yapan turistlere denk gelirdi. Sevgilileriyle yan yana, sabah sporlarını dünyadaki en güzel manzaranın kenarında yapan talihli insanlardı bunlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*srNr0B2a6mAOZxI765ALyg.png" /></figure><p>‘Yıllardır İstanbul’da yaşıyorum. Yıllardır her sabah bu istikametten otobüse yetişmeye çalışıyorum. Ama bir pazar gelip koşmadım şu manzarada. Hem nasıl koşacağım ki? Hadi koştum sonra? Terleyeceğim. Bunların otelleri burada bir yerlerde. Terleyince dönecekler otellerine, duş alıp keyiflerine bakacaklar. Ben nerede duş alacağım? Duş almadan bu manzaranın keyfi terli terli çıkar mı? Oturur bir yerde çay filan içerim bende herhalde’.</p><p>Kendi kendine yaptığı bu konuşmayı kaç kez tekrar etiğini unutmuştu. ‘Düşün ki Paris’te çalışıyorum. Her gün işe giderken Eyfel’in önünden yürüyorum. Ne romantik ne sinematik bir görüntü olurdu değil mi? Aslına bakarsan benim yaşadığım hayatta ondan pek kalası değil. Kim bilir dünyada şu anda benim olduğum yerde olmak isteyen kaç insan vardır. Belki bir yerlerde insanlar şu anda İstanbul’da olmanın verdiği hazzı yaşamak için planlar yapıyor, biletler alıp tam da benim yürüdüğüm yerlerden yürümek için zaman kolluyorlardır.</p><p>Keyfi yerine gelmişti. Yaşadığı hayatın o kadar da monoton olmadığına kanaat getirmek üzereydi. Birazdan usulca kıyı boyunca ilerleyecek Kadıköy ve Üsküdar vapurlarından inen yolcuları da önüne katarak Galata Köprüsü’nün altından peronlara ulaşacaktı. Peronlara vardığında manzarası tükenecek miydi? Hiç de bile. Kafasını kaldırıp şöyle biraz yukarılara doğru baktığında Süleymaniye ile göz göze gelecekti.</p><p>Sigarasının bittiğini fark etti. İzmariti baş ve orta parmaklarının arasına sıkıştırıp kendisinden birkaç adım öteye fırlattı. Kennedy caddesi ile Ankara Caddesi’nin kesiştiği yerdeki trafik ışıklarındaydı. Tam karşıya geçmeye hazırlanıyordu ki bir taksi kornaya basarak önünden geçti. Adımını yola atmış olsaydı taksi ayakkabısının topuğuna basmakla kalmayacak onu kaldırıma geri fırlatacaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*L3x7J662y_It37E6xOvIjg.png" /></figure><p>Kornayla irkilen gözleri trafik ışıklarına takılınca yayalara kırmızının yandığını fark etti. İkisi kadın biri erkek üç kişilik turist grubu da onunla birlikte ışıklarda beklemeye başlamıştı. Kadınlar elleriyle karşı kıyıyı gösteriyor yanlarındaki adam ise onlara katılmadığını gösteren yüz ifadeleriyle dinliyordu. Saatini tekrar kontrol etti. İnşallah bana bir adres sormazlar diye dua ediyordu içinden. Sabah sabah bir de İngilizcesinin yetersizliği ile yüzleşmek istemiyordu. Otobüsün kalkmasına sekiz dakika vardı. Yol sakinlemişti.</p><p>Birisi iyi giyimli diğeri zayıf iki kişi daha onlara katılarak ışıklarda beklemeye başladı. Şimdi altı kişilerdi. Işıklar hala yayalar için kırmızıyı gösteriyordu. Grubun dışından bir adam gayet rahat hareketlerle yanlarından geçerek boş olan yoldan karşıya geçti. Onun geçtiğini gören ve gruba sonradan eklenenlerden zayıf olanı da yolun boşluğundan faydalanarak kendisini deniz kenarına atabilmişti. Göz ucuyla turistleri kesti. Kadınlar uğraşlarını bitirmişler şimdi sadece ışıklara odaklanmışlardı. Kimse konuşmuyordu.</p><p>İyi giyimli olanın da sabrı nihayete ermiş olacak ki o da dayanamayıp atladı yola. Birkaç adım atmıştı ki hız kesmeden kendisine doğru yaklaşan araçtan paçasını kıl payı kurtarabildi. Kendisini sağlama aldıktan sonra da kornaya uzun uzun basarak yoluna devam eden aracın arkasından ellerini sallayıp ‘Ne var be ne var, Ayı’ diye bağırdı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*1uDDkPL5d60z8m5a9X1MnQ.png" /></figure><p>Turistlerin gözünün önünde cereyan eden bu sahnelerden hiç hazzetmiyordu. Işıklarda beklemenin ne derece medeniyet ölçüsü sayıldığı ile ilgili epey kanıya sahipti. İçinden kırmızıda geçenlere saydırmaya başladı. Onlar an itibariyle medeniyete karşı en ağır suçları işlemiş birer caniden farksızdı gözünde. Hele bir de turistlerin önünde küfürleşmek, el kol hareketleri filan. Olacak iş mi diye söyleniyordu. Kadınlar az önceki sahnenin şokuyla bulundukları yerden birer adım daha geriye çekilmişlerdi. Ellili yaşlarında olduğunu düşündüğü, tişörtünü bej renk kaprisinin içerisine sokmuş erkek turist ise elleriyle sırt çantasının iplerine tutunmuş az evvel karşıya geçen adamın arkasından bakıyordu.</p><p>Bu iş böyle olmaz diye düşündü. Bizler de medeni insanlarız. Hata yapanlarımız olabilir ama bu turistler ülkelerine gittiklerinde Türklerin trafik kültürünün olmadığını anlatmamaları gerek. İşte kendisi bir Türk’tü ve şu an onlarla birlikte ışıklarda bekliyordu. Hem de işe yetişmesi gerekirken. Bir şeyler yapmalıyım diye düşündü. Bizi yanlış tanımasınlar. Telefonla konuşmak geldi birden aklına. Eğer telefonla konuşur gibi yaparsa kendisinin de Türk olduğunu kaşı tarafa hissettirebilirdi. Üstelik acelesi olan bir Türk. İşe geç kaldığı halde boş yolda ışıkların yeşile dönmesini bekleyen bir Türk. Telefonunu çıkarıp bir şeyler mırıldandı. Turistlerin duyması için de sesini biraz yükselterek konuşmaya özen gösterdi.</p><p>‘Işıklarda bekliyorum şu anda. Evet çok acelem var. Trafik ışıklarındayım, geleceğim’.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*PZx58mP5FTFQYyHAxSaKuw.png" /></figure><p>Geriye çekilen kadınların kendisine bakıyordu. Kaprili turistte kafasını çevirmiş onu süzüyordu. Kendisini role kaptırıp fazla sesli konuştuğunu fark edince telefon oyununu aniden sonlandırdı. İki bağırma sahnesi gerçekleşmişti turistlerin gözleri önünde. Bu kadar bağırma yerliler için fısıltıdan sayılırdı fakat şu an durumun vahameti başkaydı.</p><p>Türkleri ışıklarda beklemesini bilen bir millet olarak tanıtmak isterken kamusal alanda bağırarak konuşan bir millet olarak tanıtmıştı yanlışlıkla. Bu olmadı, dedi kendi kendine. Şimdi hem sabırsız hem de yüksek sesle konuşan bir millet olduk. Az önce bir an evvel yeşile dönsün de kurtulayım diye beklediği ışıkların süresinin azaldığını hissedebiliyordu. Fakat hala içinde bulunduğu durumdan Türklerin lehine bir puan kazanamamıştı.</p><p>Ne zordu medeniyet elçisi olmak. Onlarca devlet kurumunun devasa bütçeler eşliğinde üstlendiği Türkiye’yi tanıtma görevi şu an onun omuzlarına yüklenmişti. Üzerine düşündükçe olayı milli gurur meselesi haline dönüştürüyordu zihni. Milli maçta son dakikalara yaklaşılmış da kurtarıcı olarak oyuna sürülen forvetin ayağına gelen pozisyonları dışarı vurması gibi bir histi bu. ‘Bağırmayacaktım, ne diye bağırarak konuştum sanki. Allah’ım bu ne bitmez ışıkmış. Biz de medeniyiz be oğlum inanın bize’.</p><p>Kıvranmalar devam ederken yeşil yandı. Gayet sakin adımlarla karşıya geçmeye başladı turistler. İşte fırsat kaçmış, bu iş burada bitmişti. Üç turiste daha rezil oldu güzelim ülkemiz diye hayıflanarak grubun arkasına takıldı el mahkûm. Karşıya geçesi kaçmıştı. Adımlarını hızlandırıp önündekileri geçmek istedi. Bu cendereden kurtulursa otobüse yetişecekti. Fakat o ne? Erkek turistin sırt çantasının küçük cebi açık kalmış. Cepten de sallanan bir şarj kablosu adamı terk etmeye hazırlanıyor adeta. Kadınlar kendi aralarında konuştukları için durumun farkında değiller. Tekrar yavaşlattı adımlarını.</p><p>‘Söylesem mi söylemesem mi? Ulan böyle bir şey İngilizcede nasıl söylenir ki? Translate den mi baksam acaba. Yok be bunca çabaya değer mi. Ben söylemesem iki adım sonra kendileri fark edecek zaten. Ya da elimle işaret ederek mi göstersem. Yok o daha sıkıntılı. Şimdi anlamazlar filan durduk yere gaspçı konumuna düşürmeyelim kendimizi. Söylerim aslında ya. Vardı ben de o kadar İngilizce. Açık open dı. Cep de pocket. Çantanızın cebi açık kalmış. Ama küçük cep açık kalmış. Detay vereyim ki bizi zırcahil sanmasınlar. Evet cümle uzun olmalı. Uzun olursa daha güvenilir olur. Small pocket demem lazım onun için’.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*3o08nnXREugFiR02rJ99Mg.png" /></figure><p>Kafasında cümleyi tamamlamıştı nihayet. Ödü kopuyordu kadınlardan biri farkına varacak da adama çantasının cebini kapattıracak diye. Onca çabanın boşuna gitmesi demekti bu. Bir hırsız olsaydı, o cebin kapanmasından bu kadar rahatsızlık duymazdı belki de.</p><p>Tam seslenecekken bir pürüz daha çıktı. Dur lan, dedi. ‘Şimdi direk konuya girmek olmaz. Önce bir nida etmeli ki adam dönüp bana baksın. Öyle damdan düşer gibi söylemek kabaca olur. Ne diyorlardı İngilizcede, excuse me, heh. Excuse me derim. Adam bana bakınca da yapıştırırım cümleyi. Yoksa sorry miydi ya. Yok be bi kabahatim mi oldu ki sorry diyeyim. Excuse me de geç işte’.</p><p>Grubun arkasından onları süze süze gidiyordu. Kafasının içi kazan gibiydi. Şu işin hakkından bir gelebilirse hem kendi hanesine hem de ülkenin hanesine bir artı yazdırabilecekti. O bunları tasarladığı sırada kadınlar arkalarından kendilerini izleyen yabancıya dönüp dönüp bakıyorlar kendi aralarında konuşuyorlardı. Bu yabancının adımlarını hızlandırdığını fark eden kadınlardan biri erkek turistin koluna girdi hemen. Öteki kadın da adamın diğer koluna girip bir şeyler fısıldadı. Adam kadının sözlerinden sonra yüksek sesle kendisine doğru yürümekte olana çıkıştı. Bağırıyordu. Ne olduğunu kavrayamadı. Turistler kendisine öcü görmüş gibi bakıyor erkek olanı sürekli bağırıyordu. Durumu ilk fark eden kadın adamın çantasının küçük cebinin fermuarını çekti. Adam çantasını sırtından eline aldı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*qWw3coi8yuJcnBEzI-2lBw.png" /></figure><p>Olaylar o kadar ani gelişmişti ki turistlerin bağırmasına rağmen eliyle çantayı işaret etmeye devam ediyordu. Sonra bir anlığına durdu. Tamamen yanlış anlaşıldığını kadınların ondan koktuğunu yeni fark ediyordu. Durum o kadar karmaşıklaşmıştı ki bunu açıklamaya İngilizcesi asla yetmezdi. Hele o anın verdiği psikolojik gerilim ile durumu Türkçe bile açıklayamazdı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*d3nuY7XNvk7TmgSThTbk1Q.png" /></figure><p>Pes etti. Medeniyet temsilciliği görevinden istifa etti. Koşmak istedi. Ağlamak istedi. Utandı. Medeniyet ne zor işti…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*90MCa0G5coOo9VWulzXzgw.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32d06969daa8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%C5%9Fiklarda-beklerken-medeni%CC%87yet-temsi%CC%87lci%CC%87si%CC%87-olmak-32d06969daa8">Işıklarda Beklerken Medeniyet Temsilcisi Olmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>