<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Müge Küçükyumuk on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Müge Küçükyumuk on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mgekkyumuk?source=rss-d563c62ac35a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*d3tt-FUGcKe1ftz-.</url>
            <title>Stories by Müge Küçükyumuk on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mgekkyumuk?source=rss-d563c62ac35a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 17:38:20 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mgekkyumuk/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Why are we so in a rush?]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgekkyumuk/why-are-we-so-in-a-rush-feca27032ca7?source=rss-d563c62ac35a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/feca27032ca7</guid>
            <category><![CDATA[speed]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[modern-life]]></category>
            <category><![CDATA[platon]]></category>
            <category><![CDATA[sri-lanka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Müge Küçükyumuk]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 15 Apr 2024 16:56:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-15T16:56:34.978Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I just got back from Sri Lanka. It was a good trip, but I also felt uneasy at some points.</p><p>It wasn’t an easy tourist place, and I was deceived by bloggers’ posts and exaggerations.</p><p>Now, it’s my own time to reflect in my comfortable house, and meanwhile, I’m quite stressed about work — not due to workload, but a new quarter with new targets in this tech world. (This is another topic which I will write about.)</p><p>Now, I’m drinking my Ayurvedic tea (Ayurveda, a Sanskrit word meaning “science of life” or “knowledge of life,” is one of the world’s oldest whole-body healing systems.) and thinking about how rushed our lives have become. We couldn’t stand anything slow in Sri Lanka. Of course, when you’re hungry, things change — your hormones and your tolerance levels may not be the same. But after getting used to the comforts of life — especially in Dubai — it’s sad to see that my tolerance level is so low.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/535/1*WLiCDI0Yzk1GdrnFrVQK9A.jpeg" /></figure><p>Sri Lanka taught me that our lives are super planned and fast-paced, and we have zero tolerance for anything that goes wrong — how could it be bad if my coffee isn’t around when I wake up, why those bed sheets aren’t as comfortable as I imagined, why we have to remind our orders twice? These seem like super basic problems, but they caused inconvenience for me during the trip, and I realized that I am living in a bubble or Plato’s cave. (In the allegory, Plato describes people who have spent their lives chained in a cave facing a blank wall. They watch shadows projected onto the wall by objects passing in front of a fire behind them, and they give names to these shadows.) One good thing about traveling is that I see other cages that people are experiencing and living in.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=feca27032ca7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Arkhe, seyahat etmek ve din]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgekkyumuk/arkhe-seyahat-etmek-ve-din-39531619c072?source=rss-d563c62ac35a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/39531619c072</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[din]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <category><![CDATA[arkhe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Müge Küçükyumuk]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Apr 2023 11:37:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-23T11:37:53.774Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*ATeN8EYyU6GMZWzN06eHPA.jpeg" /></figure><p>Kafamdaki bircok düsüncenin “lanetlenmek” olduguna bayadır kendimi inandırmıstım, Ancak her hafta burada oturup bu fikirlerin birbirleriyle dalga gecmesini yazıya dökmek istiyorum. Sanslıyım ki güzel bir yerde dogdum, Antik Yunan Felsefesinde insanların “dünyanın yapı tasının” neler oldugunu sorguladıgı bir yerde, (Latincede “başlangıç”, “köken”, “hareket kaynağı” gibi anlamlara gelen <strong>arkhe</strong>, Antik Yunan felsefesinde her şeyi yapan temel yapı taşına verilen isimdir) hic bu dünya üzerine düsünmediğime karar verdim. Dünyayı kesfetmeyi seyahat zannetmisim, ki seyahatte su an instagram da gördüğüm fotograflar ve arkadaslarımın bana önerdiği yerler oldugunu yeni yeni fark ediyorum. Seyahat etmek benim icin bu dünyadaki en güzel seylerden bir tanesi, her ne kadar düzenimin bozulmasını sevmesem de-seyahat etmek, düzenimin bozulması, evimi özlemem, evde bir süre kalıp, seyahat etmeyi özlemem- seyahat o kadar güzel bozuyor ki, asla hayır diyemiyorum. Su an -yine acelemden ve bir seyleri anında halletme istediğimden gelen- herkesin tatile cıktıgı bir dönemde ben Dubai’de evimde kaldım ve bir hafta sonra bir yere gideceğim icin heyecanlanamıyorum cünkü herkesin zamanını ben yakalayamamısım. Bir de üzerine “nedense beni ceken” Hindistan is seyahatini kacırdıgım icin mutsuzum. Seyahat etmeyi cok sevmekle, onun esiri olmak arasında gidiyorum. Ama geriye dönüp baktıgımda da bu süreci cok özleyeceğimi biliyorum, cünkü 4 gün istediğim kadar okuyup, istediğim kadar film izleyebileceğim, hem de acele etmeden. Madem her seyi sorgulamaya basladım, ilk sorgulamam gereken noktaya geldim, din nedir, ne ise yarar, ben neye inanıyorum, din felsefesi nedir. Sanırım ortadogunun göbeginde, Dubai bu konuda cok ilginc bir yer, bir yerde insanların 30 gün boyunca oruc tutarken bir yandan baska insanlar icin hicbir anlam ifade etmedigini görürken aslında cogunun aynı seye inandıgı -Tanrı- ama bu yola giderken farklı yollar izlediğini görüyorum. Peki hangisi dogru? Hicbir fikrim yok. Dogru var mı onu da bilmiyorum. Son yıllarda ülkede yasadıgımız rejim nedeniyle dinden sogudugum cok zaman oldu. Bazen dini kücümsediğim de oldu. (Bunların inandıgı seye mi inanacaktım). Ancak kisisel yolumda Tanrı’ya dayanmanın bana iyi geldiğini gördüm. Her seyin nedeni yoktu, her sey benim istediğim gibi olmuyordu, bu dünya gözümün önünde cat diye birileri icin bitiyordu, planlarım tutmuyordu. O zaman ben 2 gün burada fazla yasadım diye kendimi sanslı mı sayacaktım? Hic de sanmıyorum. Sanıyorum benim icin zamansız biten genc hayatlar en büyük sorgulama nedeni oldu. Alain Dellon, “How Marcel Proust can change your life” kitabında okumustum, “yas” vücut icin kötü ancak zihin icin iyidir. Bilmiyorum ama nedense buranın bir son olduguna inanmak istemiyorum. Bu beni korkutuyor, genelde zor zamanlarda bir güce sıgınmak, onunla konusmak bana iyi geliyor ve buna verebileceğim isim “Tanrı”. Bir yandan da din ile ilgili cesur seyler söylemeyi seviyorum cünkü bu da benim bir yanım. Bir yandan birilerinin dinini göstermek icin bir seyler söylemesi bana inanılmaz batıyor, özellikle de iktidarın değil de ona “muhalefet” (bir görüşe, bir eyleme, bir tutuma vb. karşı olma durumu, aykırılık) etmesi gereken insanların sözde “muhafazakar” (Belli olan durumların değişmesine izin vermeyen, kollayan, tutucu) insanlara yaranmak icin yapılması beni cıldırtıyor. Bir yandan da inandıgım seye ne kadar inandıgımı sorguluyorum (isime geldigi kadar inanıyormusum gibi geliyor). Sonuc olarak siyasetle ilgili daha konusulacak cok sey var ancak dinle ilgili oldugunu dusunmuyorum. Seyahat etmeyi de arkheleri de konusup tartısabiliriz. Din biraz daha mahremiyet olmalı düsünüyorum, belki de son 20 yıldır bunun acısını cektiğimizden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*NuwUtWvXYAadt110Z8HnFA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=39531619c072" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Felsefe, yas ve görmek]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgekkyumuk/felsefe-yas-ve-g%C3%B6rmek-f8e7be00710a?source=rss-d563c62ac35a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f8e7be00710a</guid>
            <category><![CDATA[ya]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[kendini-tanıma]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Müge Küçükyumuk]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Apr 2023 17:14:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-19T17:14:27.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*TxEN6FARKNnmLEp8HAjgRA.png" /></figure><p>Su an saat 20:56 ve ben felsefe videoları izleyerek bu yazıyı yazarken, kafamda terapistime söylediğim cümle var “ben nedense kendimi hasta olduguma inandırdım ve sürekli iyileşmeye calısıyorum”. Aslında bunun icin haklı nedenlerim var. 2 yıldır belki daha fazla zamandır cok sevdigim insanların fiziksel olarak hayatımda olmaması durumu ile başetmeye calısıyorum. Başetmek derken gercekten buna zaman harcıyorum. Terapiye gidiyorum, yürürken podcast dinliyorum -bunu da pragmatist bir amacla yapıyorum- spor yapıyorum, kitap okuyorum ve bunların hepsini bos zamanlarımı gecirecek aktiviteler olarak değil beni iyileştirmeye calısacak aktiviteler olarak görüyorum. Sanırım yoruldum. Ve bunu yaparken kafamda sürekli bir ses var, sen yasını düzgün yasamadın bu nedenle acı cekiyorsun, ona artık susması gerektiğini söyleme vaktim geldi. Çünkü yasın nasıl yasanması gerektigine dair cok sey okudum ve duydum. Su an kendime kızgın oldugum tek bir nokta var. Neden bunları umursadım? Neden bunları hep -kendimi su an soyle hissediyorum cunku bu oldu- ama ertesi gun aynı saatte bu olunca aynı hissetmedim diye dusunurken ve kendimi denklemini cıkarmaya calısırken buluyorum.Sanırım Heraklitos haklı “Aynı nehire 2 defa girilmiyor” ve ben her seyi ölçemediğimi yeni yeni anlıyorum. Daha hala iç sesime ulaşamadım, ona belli ki daha zaman var. Bu ara görmeye kafa yoruyorum, bir de dinlemeye. Herkesin gördüğü seyden cıkardıgı anlam ne kadar farklı, bir de kendimi bir sanat galerisinde gördüğüm seyi anlamlandırmaya calısırken, sanatcının hayatını okumaya calısırken buluyorum. Eğer bazı bağlantıları bulabilirsem cok mutlu oluyorum. Sanatı, sanatcıdan bagımsız dusunemiyorum cünkü. Sanırım daha fazla yazacagım, cünkü düsüncelerimi seviyorum. Sonucta onlara da cok emek harcadım :) Su an bu konu baslıgı gibi kafamda cok dagınık, son zamanlarda felsefeyi cok seviyorum. Moda tabirle bana “an” da hissettiriyor, baya da ogrencilik yıllarımdaki gibi defter tutup not alıyorum. Yasım hala icimde bir kalıp, onun yerini daha oynatamıyorum. Terapi ise 2 yıldan sonra ilk defa rahatlayarak cıktıgım bir olguya dönüstü, saskınım. Kelimelerimi uzun zamandır bu kadar düsünerek secmemistim, ya da kendilerini secmemislerdi. Simdilik düzgün bitirmeyi kesfedemesem de bitiriyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f8e7be00710a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>