<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Merinosssa on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Merinosssa on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mgkasim03?source=rss-657ba715aae8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*KTxFrJZ1H5m0Sycg2qVEQQ@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Merinosssa on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mgkasim03?source=rss-657ba715aae8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 20:34:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mgkasim03/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendimi Sevmem Çok Uzun Zaman Aldı]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kendimi-sevmem-%C3%A7ok-uzun-zaman-ald%C4%B1-43c033768440?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43c033768440</guid>
            <category><![CDATA[sevgi]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Apr 2026 18:59:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-28T18:59:56.124Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/915/1*YD49QbUMCv8DOehy5m9MAw.jpeg" /><figcaption>Merve Gül Kasım</figcaption></figure><p>İnsan zihni genetikten etkilendiği kadar içerisinde bulunduğu çevreden de etkileniyor. Zihnimizin şekillendiği en önemli çevre aile ortamı. Bağ kurmayı, iletişimi, toplumsal normları, ayrımcılığı, nefreti, sevgiyi ilk öğrendiğimiz yer aile. Kendini sevmek de öyle.</p><p>Ailen seni gördüyse duyduysa sevildiğini onaylandığını hissediyorsun. Bu sevgiyi içselleştiriyorsun, dışarıda aramıyorsun. Çünkü ihtiyacın olmuyor. Çünkü sen varsın, olduğun kişi olman yetiyor sevilmek için.</p><p>Sevilmediysen onaylanmadıysan kendini sevmeyi öğrenemiyorsun. Çünkü nerden bileceksin sevginin ne demek olduğunu. Sürekli eleştiriye maruz kalmış, asla görülmemiş biri olarak sevgiyi ilgiyi başkalarından bekliyorsun. Ben de varım beni de görün demek istiyorsun. Varlığın ona bağlıymış gibi. İnsanlar seni sevsinler diye türlü fedakarlıklar yapıyorsun. Sevilmediğini düşündüğünde mutsuzluğa sürükleniyorsun. İnsanlara kızıyorsun neden sevmediler diye. Oysaki sevmek zorundalar mıydı? Ya da sevmemişler miydi? Senin istediğin başka bir şey olabilir miydi?</p><p>Terapistimle bu konular üzerine çok çalıştık. Kendim çokça kitap okudum, podcast dinledim, düşündüm, taşındım, öğrendiklerimi benimsedim, uyguladım.</p><p>Kendimi sevmem yaklaşık 30 yılımı aldı. Ama değdi. Başardım.</p><p>Dışarıdan onay alma ihtiyacım, sevgi bekleyişlerim son buldu. Kendimi sevince özgür bir kuş gibi hissetmeye başladım, hafifledim. Yüklerimden kurtuldum.</p><p>İnsanların beni akıllı, başarılı, fedakâr olduğum için değil, ben olduğum için; hatalarımla, yanlışlarımla sevmeleri gerektiğine ikna oldum. Ufacık bir hata yaptığımda kaçmayacaktı yanımdaki kişi, bundan korkmamayı öğrendim. Sevginin çalışarak hak edilen bir şey olmadığını, içten gelmesi gerektiğini, kimse beni sevmese de kendimle mutlu ve huzurlu olmayı, ufacık sevgi kırıntısına tamah etmemeyi öğrendim.</p><p>Özgürleştim. Bireyselleştim. Kendimle baş başa kalmalarım, bundan duyduğum mutluluğum huzurum arttı. Ben de vardım, görülüyordum ve bunun için sadece ben olmam yetiyordu.</p><p>Ben iyi ki vardım, aferindi bana.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43c033768440" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kendimi-sevmem-%C3%A7ok-uzun-zaman-ald%C4%B1-43c033768440">Kendimi Sevmem Çok Uzun Zaman Aldı</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayat Kurtarmak]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/hayat-kurtarmak-c3868a2698c8?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c3868a2698c8</guid>
            <category><![CDATA[doktor]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[yaşamak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Apr 2026 18:50:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-06T18:50:19.801Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q76F3YKRBWdi9fLFljmfoQ.jpeg" /></figure><p>Bugün sabahın 5’inde acil ameliyata almasam ölecek bir hastayı ameliyat ettim. Durumu çok kötüydü, midesi delinmişti. Enfeksiyon tüm vücuduna yayılmış, böbrek yetmezliği ve solunum sıkıntısı başlamıştı. Bu demek oluyordu ki çok az zamanı kalmıştı, çok hızlı davranmalıydım.</p><p>Küçük bir hastanede çalışıyorum, büyük hastaneye sevk edebilirdim ama yolda ölebilirdi. Acilen benim ameliyat etmem, deliği onarmam gerekiyordu. Öyle de yaptım.</p><p>Cerrahsan eğer hızlı düşünmeli hızlı karar vermeli hızlı davranmalısın. Bu yük bazen omuzlarımda ağırlık yapsa da başardığım zaman, hayat kurtardığım zaman çok mutlu oluyorum.</p><p>Hastam yabancı, Türkçeyi zar zor anlıyor, ülkeye kaçak yollardan girmiş yakalanmış. Bunları sonradan öğrendim. Önceden öğrenseydim de durum değişmeyecekti, o an onu yine kurtaracaktım. İyileştikten sonra nereye gideceği ne ceza alacağı beni ilgilendirmiyor. Ben o an onu kurtarmakla yükümlüydüm ve kurtardım. Kaldı ki insanların hikayelerini bilmiyoruz. Kendisine sordum, savaştan kaçtığını 3 gündür dağlarda karın ağrısı çektiğini söyledi. Midesinden taşlaşmış yemek artıkları çıkardım, kim bilir uzun zamandır neler yemek zorunda kalıyordu.</p><p>Bir yanda savaşta çocuk yaşlı demeden gözlerini kırpmadan can alan insansılar, bir yandan din dil ırk fark etmeksizin hayat kurtarmaya çalışan sağlık çalışanları… Dünyanın neresinde olursa olsun insan canının, sağlığın ne kadar değerli olduğunu en iyi bizler ve hasta olanlar biliyor.</p><p>Bazen yorulsam da bu ülkede doktor olarak geleceğimi göremesem de mesleğimin bu önemli noktaları iyi ki dememe yetiyor. İyi ki doktorum iyi ki cerrahım iyi ki hayat kurtarıyorum.</p><p>İnsanlığın insan canına daha çok değer verdiği günleri görmek dileğiyle…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c3868a2698c8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/hayat-kurtarmak-c3868a2698c8">Hayat Kurtarmak</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Resim Hayatımın Mutlulukları]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/resim-hayat%C4%B1m%C4%B1n-mutluluklar%C4%B1-75327f7ca7db?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75327f7ca7db</guid>
            <category><![CDATA[sanat]]></category>
            <category><![CDATA[resim]]></category>
            <category><![CDATA[ressam]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Apr 2026 06:37:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-02T06:37:28.106Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/684/1*A8H13hHeYYvz5iJldTxSxg.jpeg" /><figcaption>Merve Gül Kasım orijinal resim</figcaption></figure><p>Bir süredir yağlıboya resimler yapıyorum, fırsat buldukça fuarlara katılıyorum, resimlerim beklediğimden çok ilgi görünce havalara uçuyorum.</p><p>Geçen sene ülkenin en doğusuna atanınca çok üzüldüm. Resimle alakalı her şeyden mahrum kalacağımı düşündüm. Ama kendimi unutmuşum, kendimi, hayallerim uğruna neler yapabileceğimi…</p><p>Önce yapmış olduğum resimleri taşıdım Ankara’dan, gördükçe içim açılıyor diye. Sonra boş tuvaller taşıdım, yeni resimler yapmak için. Sonra malzemeleri tamamladım. Kaldığım yerden devam ettim boyamaya.</p><p>Türkiye’nin en doğusunda tam 8 resim tamamladım 10 ayda. Her biri ayrı emek, ilmek ilmek.</p><p>Mart ayında fuar varmış, nasıl katılırım ki diye düşündüm. Bir yolunu bulurum sürer giderim dedim, hayallerim ve kendim için her şeyi yaparım.</p><p>Küçük bir problem vardı, resimlerim çerçeveli değildi. Ankara’ya sürdüm, 12 saat, mutlulukla. Çerçevelettim hepsini, geri taşıdım sonra.</p><p>Fuar günü geldi çattı, bütün resimlerimi sardım sarmaladım. Yükledim arabaya, saatlerce sürdüm yoruldum yine sürdüm. Fuara katıldım sonunda.</p><p>Fuarda benden mutlusunu göremezdiniz. En çok emeği ben vermiştim kilometrelerce uzaktan gelmiştim çünkü.</p><p>Fuardaki insanların beğenileri yorumları, resimlerimin fotoğraflarını çekmeleri, resimlerimle fotoğraf çekinmeleri, satın alıp evlerinde seyretmek istemeleri anlatamayacağım büyük mutluluklar benim için. Hayat gayem sanki buymuş gibi, içim mutlulukla ve gururla doluyor. Ben başardım diyorum, o köyden o evden çıkabildim ve bu günleri başardım. Ben doktordum ama ben ressamdım da. Mesleğimden başka bir işi de layığıyla yapabiliyordum demek ki, duyduğum güzel sözlere bakılırsa.</p><p>Hayatım boyunca unutamayacağım güzel anılar biriktirdim fuarda. Bir sürü güzel sanatsever insanla tanıştım. Milletvekili de tanıdım koleksiyoner de öğrenci de. Bir sürü güzel destekleyici yorum aldım.</p><p>Ben bu yolu çok sevdim, yürürüm ben bu yolda…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75327f7ca7db" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/resim-hayat%C4%B1m%C4%B1n-mutluluklar%C4%B1-75327f7ca7db">Resim Hayatımın Mutlulukları</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatta en hakiki mürşit ilimdir]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgkasim03/hayatta-en-hakiki-m%C3%BCr%C5%9Fit-ilimdir-090c5ef2938c?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/090c5ef2938c</guid>
            <category><![CDATA[nikolai-ivanovich-vavilov]]></category>
            <category><![CDATA[açlık]]></category>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[atatürk]]></category>
            <category><![CDATA[kıtlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Mar 2026 14:48:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-16T14:48:02.484Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hayatta en hakiki mürşit ilimdir</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/287/1*a5WmfO8ZRqkP0iVpMrlNWg.jpeg" /></figure><p>Carl Sagan’ı 1–2 yıl önce tanıdım, kitapları vasıtasıyla. Kozmos kitabını okudunuz mu bilmiyorum ama hayatımı düşüncelerimi değiştiren çok değerli bir kitap. Uzay, astronomi, bilim, tarih, sanat her şeyden bahsediyor. Aslında fark ediyorsun ki hepsi de birbiriyle bağlantılı. Çokça ufuk açıcı bir kitap ve anlatım, kesinlikle okumanızı öneririm.</p><p>Kitabevinde gezerken Kozmos Yeni Dünyalar kitabını gördüğümde havalara uçtum. Kozmos’un devam kitabı olduğunu bilmiyordum. Sagan’ın sevgili eşi Ann Druyan tarafından kaleme alınmış. Yine harika bir kitap, harika bir bilgi seli, uçsuz bucaksız konu çeşitliliği…</p><p>Kitabın bir bölümünde kıtlıktan bahsediyor. Kıtlık tarihin birçok döneminde insanlığın baş belası konumundaymış. Bazı dönemlerde insanlık kırıma uğramış adeta. Mesela 17. yüzyılda Hindistan’da patlayan yanardağın küllerinin Rusya’da tarımı etkilemesiyle 2 milyon insan yaşamını yitirmiş. 19. yüzyılda Çin’de 100 milyon insan açlık sebebiyle hayatını kaybetmiş.</p><p>20. yüzyılda Rusya’da kışın erken gelmesi, tüccarların ellerindeki buğdayları ihraç etmeleri sebebiyle yine bir kıtlık dönemi baş göstermiş. O dönemde yaşayan bir botanikçi, Vavilov, daha dayanıklı ve sağlıklı tohumlar yetiştirebilmek adına çokça çalışma yürütmüş. Mendel’in bezelyeler üzerinde yaptığı çalışmadan esinlenerek, dayanıksız tohumları eleyip sağlam tohumlar yetiştirmenin yollarını aramış. Dünyanın her yerinden çeşitli tohumlar toplamış, üzerlerinde çalışmış, biriktirmiş. Tohum deposu oluşturmuş. Açlığı bitirmekmiş amacı. Fakat karşısında bilim adamı olduğunu iddia eden başka birisi varmış. Tohumları soğuk suya daldırarak soğuğa dayanıklı hale getirebileceğini iddia ediyormuş. Vavilov’u suçlamış, sahte bilimiyle kitleleri peşinden sürüklemiş, hatta devlet adamlarını bile.</p><p>Bu savaşın galibi Vavilov olmamış. Açlık yıllarında halkı yanıltmaktan dolayı hapse atılmış, hakkında idam kararı verilmiş. Fakat Almanya’nın Rusya’yı işgali dolayısıyla idamı ertelenmiş. Yine de uzun yıllar çalışarak elde ettiği verilere inandıracak birilerini asla bulamadığı için cezası bitmemiş. Kendisi ve tohum deposunda çalışan arkadaşları açlıktan hayatlarını kaybetmiş. Depoda bulunan tohumların tek bir tanesine dokunmadan…</p><p>Bu olay beni derinden üzdü. İnandığı, bilimsel yollarla edindiği bilgiler uğruna yolundan dönmeyen insanlar ve liyakatsiz devlet adamları… Günümüzde de böyle liyakatsizliklere alışığız halbuki. Yine de tarihin tozlu sayfalarında bilimsellikten uzak insanların muzaffer olduğu, bilim insanlarının sözlerinin kulak arkası edildiği olayları okumak insana rahatsız hissettiriyor. Adil bir dünya olsaydı hak edene hak ettiği değer verilirdi. Ama açlığı bitirmeye çalışan Vavilov açlıkla sınanarak hayatını kaybetti. “Hayatta en hakiki mürşit ilimdir.” diyen Atatürk’ü saygıyla anıyorum. Keşke bütün milletlerin her yüzyılda bir Atatürk’ü olsa.</p><p>Vavilov öldükten sonra değeri bilinen nice insanlardan birisi. Onun başlattığı tohum deposu projesi günümüzde Norveç’te varlığını sürdürüyor. Hatta yerli bir diziye de konu olmuştu.</p><p>Yaşadığı dönemde değeri bilinmese de 2026 yılının mart ayında adından hala söz ettiriyor. Yediğimiz yemeklerde belki de onun tohumlarının izi vardır kim bilir. Ruhun şad olsun Vavilov…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=090c5ef2938c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Güzel insanlara sahip olmak, iyi hissetmek]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgkasim03/g%C3%BCzel-insanlara-sahip-olmak-iyi-hissetmek-b9dc23a59905?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9dc23a59905</guid>
            <category><![CDATA[i̇yi-hissetmek]]></category>
            <category><![CDATA[i̇yilik]]></category>
            <category><![CDATA[positive-thinking]]></category>
            <category><![CDATA[güzel-hissetmek]]></category>
            <category><![CDATA[pozitif-düşünce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Mar 2026 08:20:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-01T08:20:01.687Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*smiqitQBGP9LNKSfRt1GHw.jpeg" /></figure><p>Çok güzel insanlara sahibim sanırım. Bunun farkına her zaman varamıyorum ama bugün farkında olduğum bir gün. Çevremde, yakınımda, hayatımın bir köşesinde çok güzel insanlar var. Buna şükran duyuyorum. Bugün mutlu hissediyorum. Uzun zaman sonra…</p><p>Ülkenin dört bir yanında, farklı karakterlerde, farklı yönlerini sevdiğim bir sürü arkadaşım var. Her bir arkadaşım farklı bir sebepten hayatımdadır, ama iyi ki hayatımdadır. Hepsini ne kadar çok sevdiğimi fark ettim bugün. Asla yalnız olmadığımı, yalnızlığın kendi kuruntum olduğunu…</p><p>Aile konusunda biraz şanssız sayabilirim kendimi. Çok küçüktüm okumak için evden ayrılmak zorunda kaldığımda. O günden beri yalnızlık, bir başınalık en yakın arkadaşım oldu. Yine de düşünüyorum da beni çok seven, benim çok sevdiğim insanlarla dolu ailem. Her birinin varlığına ayrı müteşekkirim.</p><p>Bana resim sanatını en ince ayrıntısına kadar öğreten, ufkumu açan, sanatıma hayatıma vizyon katan o kişi. Sonsuz saygı duyduğum, asla unutmayacağım biri. İyi ki kesişmişti yollarımız. İyi ki yıllardır takip ettiğim o ressamdan ders alma fırsatını değerlendirmiştim. İyi ki varsın saygıdeğer insan.</p><p>Yaklaşık 5 yıldır zihnimin derinliklerinde beraber yüzdüğümüz, bana yüzmeyi, yaşamayı ve olmayı öğreten psikoloğum. Hayatla yeni yeni yüzleşmeye başladığım, kandırıldığımı düşündüğüm umutsuz bir günde çalmıştım kapısını, bir daha da çalmayacağımı düşünerek. Bir insanın hayatı, algısı, bakış açısı ne kadar değişebilirse o kadar değiştirdi, dönüştürdü beni. Bir insan bir insana ne kadar minnet duyabilirse o kadar minnet duyuyorum, o kadar şükrediyorum. Bana bir birey olarak özgürce var olmayı, yalnızlığımla barışmayı, hayatı iyisiyle kötüsüyle kucaklamayı öğreten o kişi, en çok da sen iyi ki varsın. Sonsuz teşekkür…</p><p>Hayat düz bir yol değil. İnişleri, çıkışları ve çukurları var. Bizim yapmamız gereken çukurda debelenmek yerine inişleri çıkışları kabullenerek yolda yürümeye devam etmek. Hayatı kabullenmek…</p><p>Bu yolda yürürken yanımda olan olmayan herkese teşekkür borçluyum. İyi ki yollarımız kesişmiş. İyi ki ben ben olabilmişim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9dc23a59905" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Düşüncelerimi değiştiren film, A Man Called Otto]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgkasim03/d%C3%BC%C5%9F%C3%BCncelerimi-de%C4%9Fi%C5%9Ftiren-film-a-man-called-otto-91231360b1d9?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91231360b1d9</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[otto]]></category>
            <category><![CDATA[movie-review]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Feb 2026 11:59:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-28T11:59:28.158Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/278/1*rFURCIwGgP6D8FJ2i3vuiA.jpeg" /><figcaption>A Man Called Otto filmi Tom Hanks</figcaption></figure><p>Ne izlesem diye internette dolanırken kucağında renkli gözlü sevimli bir kedi tutan Tom Hanks’e rastladım. Kendisini çok tanımıyorum aslında, Da Vinci’nin Şifresi filminde görmüştüm, belki birkaç filmde daha. Bu yeni filmi dikkatimi çekti, samimi sıcak bir görüntüydü film afişi. Amacına ulaşmıştı.</p><p>Film eşini kaybeden yaşlı ve huysuz bir adamın yas sürecini, yaşadığı kederle hayatına son verme çabalarını anlatıyor. Filmi tamamen anlatıp keyfinizi kaçırmak istemiyorum. Fakat beni oldukça etkileyen birçok sahneye sahipti. Sıcaktı, sevgi doluydu.</p><p>Aşk, aile, dostluk, arkadaşlık, komşuluk… Bana bazılarını unuttuğum bazılarınaysa hiç sahip olmadığım sevgi çeşitlerini hatırlattı. Ölen karısını çok seven bir adam, engelli eşine sevgiyle bakan bir kadın, komşusuna yemek yapan bir anne, çocuklarını sevgiyle büyüttüğü belli olan bir baba, birbirleriyle eğlenen güler yüzlü kardeşler, ilgiye sevgiye muhtaç bir kedi…</p><p>Bazı anlarsa üzücüydü. Yıllarca büyük bir sevgiyle her türlü zorluğa göğüs gerdiği eşini kaybeden adam, yanlarına gelmediği halde oğullarının kendilerini bakımevine yerleştirmeye çalıştığı yaşlı çift, babası tarafından dışlanıp evden kovulan bir genç, çocuğunu ve yürüme yetisini kaybeden bir kadın…</p><p>Filmde güldüğüm de çok oldu üzüldüğüm de. Aslında üzücü bir film değil sıcacık içimizi ısıtan bir film. Ama ben duygusal, sevgi dolu sahnelere çok ağladım. En çok da sonunda ağladım.</p><p>Bu kadar ağlamamın sebebini düşündüm. Sanırım sebebi; kaç yaşında olursak olalım hepimizin sevgiye arkadaşlığa ihtiyacımızın oluşuydu, dünyada çokça kötülük olduğunu düşünsem de güzel insanların da olduğunu kabullenmemdi, hayata olumsuz bakmayı bırakıp güzellikleri görmeye başlamam gerektiğini fark etmemdi, kırgın ve kızgın olduğum insanları affetmek istememdi.</p><p>Sevgili O-t-t-o beni çok duygulandırdın, hatıramda güzel bir yer edindin. Umarım hepimizin hayatında sevgi kazanır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91231360b1d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yalnızlıktaki Huzur]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/yaln%C4%B1zl%C4%B1ktaki-huzur-a6a80e1952e2?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6a80e1952e2</guid>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <category><![CDATA[huzur]]></category>
            <category><![CDATA[kadın]]></category>
            <category><![CDATA[yalnızlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Feb 2026 12:19:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-02T16:37:16.186Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X-aHNNKnabCnYC97sMnJQw.jpeg" /></figure><p>Güneşli bir pazar günü nöbetim yok, yapılacak işlerim yok, herhangi birine karşı sorumluluğum yok, günümü neyle doldurmak istiyorsam onunla dolduruyorum. Resim yapmak istiyorsam resim, kitap okumak istiyorsam kitap, reels kaydırmak istiyorsam reels, sadece uyumak istiyorsam uyku… Bundan daha huzurlu başka bir şey bilmiyorum.</p><p>Uzun yıllardır yalnız yaşıyorum. 14 yaşından beri evden uzak biri olarak yalnızlığın her haline hakimim. Bireysel yalnızlık, fiziksel yalnızlık, duygusal yalnızlık… Yalnızlığın bütün kötü yönlerini sayabilirim size, fakat ben güzel yönlerinden bahsetmek istiyorum.</p><p>Hafta içi çok yorulmuşum, poliklinik, ameliyat, nöbet vs. Eve geldiğimde ayaklarımı uzatıp yatmak, kimsenin benden beklentisinin olmaması, yemek yemek istemiyorsam hazırlamamak, ev dağınıksa toplamak zorunda hissetmemek benim en büyük şansım. Bunu büyük şans olarak görme sebebim kadınlara yüklenen sorumlulukların çok fazla olması.</p><p>Kadınlar tam zamanlı bir işte çalışmazken, sözde ev hanımıyken bütün ev işlerinin onlardan beklenmesi bir noktaya kadar makul gözükebilir ama öyle değil. Ev hanımlarının bütün gün evde işçi gibi çalıştıklarına çok şahit oldum. Üstlerine yüklenen sözde ev hanımlığı görevleri çoğu zaman çalışan kadın ve erkeklerden çok fazla. Bu beklenti fikrimce çok gereksiz ve yersiz. Evimiz her gün toplu olmak zorunda değil, sehpanın tozunu bugün almasak da olur, her gün 3 çeşit yemek yapmak gibi bir mecburiyetimiz yok. O gün hastayızdır, yorgunuzdur, sadece yapmak istememiş bile olabiliriz. Toplum bizden yapılması güç şeyleri zorlanmadan yapmamızı bekliyor.</p><p>Çalışan bir kadınsanız da durum değişmiyor, hatta kötüleşiyor. Aynı görevleri sizden iş çıkışı, eksiksiz yapmanızı bekliyorlar. Yeteri kadar yoğun ve stresli bir işim var, bir de ev işlerini dert etmek istemiyorum. Çamaşırlarımı yıkayacağım belli bir günüm yok, ev şu kadar günde süpürülmeli dediğim bir kuralım yok, evimde çoğu zaman yemek pişmiyor atıştırmak bana yetiyor. Evimde benden başka bir birey olmamasına bazen şükrediyorum.</p><p>Hafta sonu hava çok güzel dışarı çıkmak istiyorum, yanımda kimse yoksa bile çıkıp güzel havanın güneşin tadını çıkarıyorum. Bunun için illa kalabalık olmamız gerekmiyor. Yanıma kitap almışım birkaç sayfa okuyorum, biraz internette dolanıyorum, sonra tekrar kitaba dönüyorum, çayımı yudumluyorum. Acıkmışım güzel bir restorana gidiyorum, tek başıma yemeğimi yiyorum. Yalnız başına yemek yemeyi eksiklik gibi hisseden insanların aksine bundan büyük keyif alıyorum.</p><p>Dışarı çıkmak istemediysem geç uyanıyorum, müzik eşliğinde kahvaltımı hazırlıyorum. Yedikten sonra masayı olduğu gibi bırakıyorum. Acelem var mı hayır. Resim yapıyorum, yeni resim için tuval hazırlıyorum. Sıkılıyorum dizi, film açıyorum. Filmde bir konu beni meraklandırıyor araştırmaya koyuluyorum. Konu konuyu açıyor vovvv diyerek yeni bilgiler ediniyorum. Bazı şeyleri sonra araştırmak üzere not ediyorum. Diyetteyim akşam yemeğini es geçiyorum, kinoalı kraker yiyorum. Gece istediğim saatte kafamı yastığa koyuyorum, huzurla uyuyorum. Nöbetçi değilim çünkü. Nöbetçiysem senaryoda bazı önemli değişiklikler olabiliyor ama olsun, genel hatlardan memnunum.</p><p>Yalnızlığımdan bazen yakınsam da büyük keyif alıyorum. Yalnız yemek, kafede kahve içmek, sinemaya gitmek, evde belgesel izlemek, tatile çıkıp yeni insanlar tanımak beni çok mutlu ediyor. Yalnızken daha fazla insanla tanışma ihtimalimiz oluyor gibi geliyor bana. Gittiğim son iki tatilde tanıştığım insanlarla hala iletişim halindeyim mesela.</p><p>Bu yazıyı güneşli bir pazar günü evimde yazıyorum. Uzun zaman sonra keyifli ve huzurlu hissediyorum. Bazı günler huzursuzluklar mutsuzluklar olabileceğini bilerek, yaşadığım güzel anların tadını çıkarıyorum. Şimdilik huzurla kalın…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6a80e1952e2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/yaln%C4%B1zl%C4%B1ktaki-huzur-a6a80e1952e2">Yalnızlıktaki Huzur</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İradeye sahip çıkmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgkasim03/i%CC%87radeye-sahip-%C3%A7%C4%B1kmak-c87f1e64a1bd?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c87f1e64a1bd</guid>
            <category><![CDATA[değişim]]></category>
            <category><![CDATA[i̇rade]]></category>
            <category><![CDATA[kilo-verme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Feb 2026 17:32:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-20T17:32:53.277Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İradeye sahip çıkmak</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-KfB2ay3Hd2f6B38rmjdiw.png" /></figure><p>Ergenliğimden beri kilom normalin biraz üzerindeydi. Alay konusu olduğum zamanlar olmuştur, abartılı bir kiloda olmasam da. İnsanın özgüvenini kırıyor söylenenler, giyemediği kıyafetler.</p><p>Hep deriz ya “5 kilo versem her şey daha güzel olacak” diye. 6 ayda tam 16 kilo verdim. Ve evet çoğu şey daha güzel oldu.</p><p>Hep kilo vermek isterdim ama asla bunun için çaba göstermezdim. Bugün de yiyeyim ya ne olacak ki derdim. Büyük porsiyon yemekler yer üzerine de cips kola yapardım, yorucu nöbetlerden sonra kendime hediye olsun diye. Bu böyle uzun zaman sürdü, yorucu nöbetler ödül kahvaltıları, zor ameliyatlar ödül yemekleri, duygusal boşluk ödül cipsleri… Ara ara tartılırdım ama kendime dur dediğim tartı sonucu hayatımda ilk defa ulaştığım bir kiloydu. Benim için zirve, dur artık yeme! noktasıydı. Bir düğüne katılmıştım ve pembe elbisemin içerisinde o kadar rahatsız hissetmiştim ki asla unutamam. Düğün yolunda da bolca yemek ve abur cubur tüketmiştim. Düğündeki rahatsızlığım ve dönüşte ulaştığım kilo hayatımın dönüm noktası oldu. Kilo vermeye karar verdim ve inanır mısınız o günden itibaren 6 ay boyunca bir gün bile diyetimi bozmadım.</p><p>Diyetisyene gitmedim. Herhangi bir diyet programı uygulamadım. Sadece öğün sayımı ve porsiyonlarımı azalttım. Cipsten şekerli içeceklerden uzak durdum. Yediğim yemeklerin kalorisini hesapladım, hakkım olandan daha azını tükettim hep. İradem o kadar güçlüydü ki ben bile şaşırmıştım. İkram edilen tatlı ve çikolataları geri çevirmek, yemek masalarından doymadan kalkmak, geceleri aç uyumak çok zordu ama imkânsız değildi. 6 ayın sonunda ulaştığım kilo hayalimden bile güzeldi benim için. O kiloya bir de ergenlikte büyürken sahip olmuştum, bu ikinciydi. İstediğim kıyafetlere girebilmek, göbeğimi içeri çekmeden durabilmek, aynanın karşısında özgüvenli hissetmek paha biçilemezdi. Uzun süre kendime inanamadım, tartıya her çıkışımda ayrı mutlu oluyordum. İnsanların yaşadığım değişime hayret edişi, benden diyet önerileri alışı beni daha da motive ediyordu.</p><p>Şimdilerde 2,5 yıl sonra, eski ulaştığım kilodan 4 kilo fazlam var. Bazen kilo almayı problem etmeyip istediğim her şeyi yesem de çoğu zaman diyetlere girip duruyorum. Eğlence gecelerinde yemeyi abartıyorum, ertesi gün tekrar diyetteyim diyorum. Şu an tekrar diyetteyim ve 3 kilo vermiş haldeyim. Akşam yemeği yemeden küçük atıştırmalıklarla günü bitiriyorum, bol bol su içmeye çalışıyorum. Dış mihraklardan çok etkilenmemeyi başarabiliyorum. Dış mihraklar yani kebap ve mezeler, çıtır çıtır hamburger patates, Belçika çikolatalı cheesecake ve niceleri. Aklıma gelse de başka günlere saklıyorum. Bazen de öğünümün kalorisini onlara ayırıyorum.Yeniden irade gücümün ellerimde olduğunu hissediyorum.</p><p>Kilo vermek benim hayalimdi ve bunu gerçekleştirdim. Herkesin kendine göre hayalleri var, iradesinin güçlü olduğu konular var. Sizin iradeniz hangi konularda güçlü?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c87f1e64a1bd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Güzel Düşünürsem Güzel Olur mu?]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/g%C3%BCzel-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCn%C3%BCrsem-g%C3%BCzel-olur-mu-e91a36c7b403?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e91a36c7b403</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[doktor]]></category>
            <category><![CDATA[sohbet]]></category>
            <category><![CDATA[düşünmek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 13 Feb 2026 16:30:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-02T16:37:06.163Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*WCGrQH8UD-RHet5SJQzNuw.jpeg" /></figure><p>Geçen gün arkadaşımla sohbet ederken psikolojiden konu açıldı. Psikoloğumun bana hangi konularda nasıl yardımcı olduğunu sordu. Düşündüm net bir cevap veremedim. Çünkü psikolog şunu şöyle yap diyen birisi değil. Şunu şöyle yaparsam daha iyi hissedeceğim diye düşünmemi sağlayan birisi. Balık vermiyor, balık tutmayı öğretiyor diyebilirim.</p><p>Peki dedi ben mutsuzum ne yapmam gerekiyor. Psikoloğum ne derdi diye düşündüm ve şöyle söyledim: İçinde bulunduğumuz durum mecburi, bundan kaçamıyoruz değil mi? O zaman bu süreci iyi ya da kötü geçirmek bizim elimizde. Her gün karalar bağlayıp şanssızlığımıza üzülerek depresyona girebiliriz, ya da bulunduğumuz durumun pozitif yönlerine odaklanarak, boş zamanımızı yapmak istediğimiz şeyleri yaparak doldurabiliriz. Değil mi?</p><p>Peki bu kadar basit mi her şey? Evinden ailenden uzakta, sosyal olarak kısıtlı bir yerde kolay mı güzel düşünüp güzel oldurmak? Bazen çok zor. Bazen aynı günden üst üste 1 hafta geçirdiğinde fenalık geçirme hissiyle yüz yüze geliyorsun. Bazen nöbetlerde ‘yeter artık beni aramasınlar’ diyorsun. Bazen dışarısı bembeyaz karla kaplı, yollar kapalı olduğunda hapishanede miyim acaba diye içinin karardığını hissediyorsun. Bazen aynı aktiviteleri yapmaktan yoruluyorsun, hobilerinden sıkılıyorsun. Bazen sadece yatmak reels kaydırmak bile yorucu geliyor, dinlenemiyorsun.</p><p>Bazen de arkadaşlarınla sohbet etmek, aynı dertlerden yakınmak sana yalnız olmadığını hissettiriyor. Dinlenme odasında konuşmasan bile karşılıklı çay içmek içindeki tek başınalık hissine çare oluyor. Dışarıda çorba içmek istediğinde yanına çağırabileceğin birinin olduğunu bilmek güven veriyor. Çok fazla boş zamanın olduğunda her şeyi yapabilirim hissi heyecanlandırıyor. Kitap okuyup, film belgesel izleyip bir şeyler öğrendiğinde günü verimli geçirmiş olman mutlu ediyor.</p><p>Bazen güzel düşünsek de başımıza güzel şeyler getiremeyebiliyoruz. Ama yine de bulunduğumuz durumu katlanabilir kılmak bizim elimizde. Resim yaparak, okuyarak, yazarak geçirmeye çalışıyorum bu dönemi, daha güzel günlerin geleceğini umut ederek…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e91a36c7b403" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/g%C3%BCzel-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCn%C3%BCrsem-g%C3%BCzel-olur-mu-e91a36c7b403">Güzel Düşünürsem Güzel Olur mu?</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İnternette olup bitenleri takip etmek psikolojime iyi gelmiyor]]></title>
            <link>https://medium.com/@mgkasim03/i%CC%87nternette-olup-bitenleri-takip-etmek-psikolojime-iyi-gelmiyor-53f9e8610656?source=rss-657ba715aae8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/53f9e8610656</guid>
            <category><![CDATA[sosyal-medya]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[internet]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Merinosssa]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Feb 2026 13:43:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-10T13:43:12.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DPIfRqVbc6-M0fsRX6kgQw.png" /></figure><p>Teknolojinin, haberleşmenin henüz gelişmediği yıllarda hayat daha mı güzeldi diye düşünüp duruyorum bu aralar. Kendi halindensin, iyi kötü sakin bir hayatın var, küçük sorunlar çıkıyor üstesinden geliyorsun. Sadece kendini ve aileni biliyorsun. Küçük bir çevren var, sohbet edip dertleşiyorsun. Bütün hayatın bunlardan ibaret.</p><p>Haberleri takip ettikçe başkalarının dertleriyle de üzülmek zorunda kalıyorsun. Kazalar, ölümler, adaletsizlikler canını sıkıyor. Empati yapıyorsun, benim başıma gelseydi ne halde olurdum, hemen yardım etmeliyim diyorsun. Bir şeyler yapmaya çalışıyorsun elinden sadece paylaş butonuna basmak geliyor. Vicdanını böyle rahatlatıyorsun, belki de rahatlayamıyorsun. Bütün gün depremzedeleri, çocuğunu kaybetmiş anneleri, hayatları çalınmış genç kızları düşünüyorsun. Dünya ne kadar adaletsiz ne kadar kötü bir yermiş meğer diyerek depresyona giriyorsun.</p><p>Sosyal medyayı takip ettikçe ışıltılı hayatlara özeniyorsun. Evini; almasan da yaşayabileceğin onlarca makyaj malzemesi ve kıyafetle dolduruyorsun. Kapadokya’da edilen evlenme teklifine için gidiyor, halbuki samimi bir teklifin bütün o şaşaaya bedel olduğunu içten içe biliyorsun. ‘’Kokinalar alındı mı kızlar?’’ yine alınmadı deyip üzülerek geçiyorsun gönderiyi. Yurtdışına çıkmak istiyorsun büyük bir hevesle, o yıl en çok nereye gidildiyse onu not ediyorsun defterine. Gidemediysen bir yerlere, gezemediysen en güzel kıyafetlerinle, çekemediysen o katedralin fotoğrafını çok canın sıkılıyor. Şarkıcılara, influencerlara özeniyorsun. Nasıl olur da senden daha az emek verdikleri halde senden daha iyi yerlerde olabiliyorlar, genç yaşlarında bütün hayatlarını idame ettirecek ekonomik güce sahip oluyorlar? İçin gidiyor sahip olamadığın onca şeye.</p><p>Başkalarının hayatlarını takip ettikçe insan kendi hayatındakilerin değerini göremiyor. O gün İtalya’ya gidemedin belki ama Roma sanatıyla ilgili çok güzel bilgiler edindin kitap okuyarak. Hayatında biri yoktu belki ama arkadaşlarınla o akşam oyun oynarken ettiğin sohbeti hayatın boyunca hatırlayacağını fark ettin. Çok paran yoktu belki ama kendinle geçirebileceğin bolca zamana sahiptin. Güzel bir fiziğin yoktu belki ama herkesin eleştiri okları senin üzerinde değildi, istediğini giyebilirdin.</p><p>İnternette dolanırken güzel hayatları kıskanarak üzüldüğümü fark edip kendi hayatıma dönmeliyim artık diyerek kitap okumaya başladım. Kendi günlük hayatım, yapmak istediklerim aklıma geldi. Ben de yazmak istiyordum, okuduğum o yazar gibi olmak istiyordum. Kendi küçük dünyamda ‘’sade bir hayat’’. İmkansız değil demek ki ben de başarabilirim. O zaman yazalım…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=53f9e8610656" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>