<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mehmet Güler on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mehmet Güler on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mhmetglr.q?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*gkDLerWSURFOXfLcB73a8g.png</url>
            <title>Stories by Mehmet Güler on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 04:53:16 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mhmetglr.q/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Backend Çöktüğünde Uygulamanın Çökmesi Şart Değil: Flutter’da Resilience Mimarisi]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/backend-%C3%A7%C3%B6kt%C3%BC%C4%9F%C3%BCnde-uygulaman%C4%B1n-%C3%A7%C3%B6kmesi-%C5%9Fart-de%C4%9Fil-flutterda-resilience-mimarisi-8955ca2dfb68?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8955ca2dfb68</guid>
            <category><![CDATA[mobile-development]]></category>
            <category><![CDATA[dart]]></category>
            <category><![CDATA[ios]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Apr 2026 12:34:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-16T12:34:25.948Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*jU73OTWQ0YuYjhzj4pK_gQ.png" /></figure><p>Sabah 09:30. Bugün kredi kartı borcunun son ödeme günü. Uygulamayı açıyorsun, şifreni giriyorsun. Ekran bir an beyazlaşıyor. Sonra o cümle:</p><p><em>“Sadece geçici bir süre için işlemini gerçekleştiremiyoruz. Lütfen daha sonra tekrar dene.”</em></p><p>Tekrar deniyorsun. Aynı hata. Bir daha. Yine aynı.</p><p>Bu sabah Akbank kullanıcıları tam olarak bunu yaşadı. Binlerce şikayet, sosyal medyada trend olan aramalar, çaresiz bekleyiş. Backend ekipleri sorunu çözmek için koşuştururken, uygulama kullanıcıya tek bir şey söyleyebildi: <em>“Bilmiyorum.”</em></p><p>Peki burada asıl soru şu: Backend çöktüğünde uygulamanın da çökmesi şart mıydı?</p><p>Hayır. Şart değildi.</p><p>Mobil uygulama geliştirmede en çok göz ardı edilen gerçeklerden biri şu: <strong>Kullanıcı deneyiminin kalitesi, backend’in sağlığına bağlı olmak zorunda değildir.</strong> Servisler geçici olarak erişilemez hale geldiğinde uygulamanın nasıl davrandığı, o uygulamanın olgunluk seviyesini doğrudan ele verir.</p><p>Bu makalede, production’da gerçekten işe yarayan bir <strong>Resilience Mimarisi</strong> kuracağız. Temel taşımız: <strong>Circuit Breaker Pattern.</strong></p><h4>Bölüm 1 — Problemin Anatomisi</h4><p>Flutter ile bir API çağrısı yapmanın “standart” yolunu düşünelim. Muhtemelen şuna benziyor:</p><pre>try {<br>  final response = await dio.get(&#39;/api/balance&#39;);<br>  return Balance.fromJson(response.data);<br>} catch (e) {<br>  throw ServerException();<br>}</pre><p>Bu kod çalışıyor. Test geçiyor. PR merge ediliyor. Herkes mutlu.</p><p>Ta ki servis çökene kadar.</p><p>Buradaki gerçek problem catch bloğu değil — onun arkasındaki <strong>varsayım.</strong> Bu kod şunu söylüyor: <em>&quot;Servis ya çalışır ya da çalışmaz, ikisi de benim için aynı şey.&quot;</em> Timeout&#39;a uğrayan istek, 500 dönen sunucu, DNS çözülemeyen host — hepsi aynı ServerException kutusuna atılıyor.</p><p>Daha da kötüsü: kullanıcı “Tekrar Dene” butonuna her bastığında, çökmüş olan sunucuya yeni bir istek gidiyor. Sunucu zaten boğulmuşken sen de üstüne yüklüyorsun. Uygulamanın her instance’ı bunu yapıyorsa — ki yapıyor — recovery sürecini sen uzatıyorsun.</p><p><strong>Üç ayrı problem iç içe geçmiş durumda:</strong></p><p>Birincisi <strong>kör hata yönetimi</strong> — her hata aynı, hiçbir context yok. İkincisi <strong>naif retry</strong> — çökmüş servise durmadan istek atmak. Üçüncüsü <strong>kullanıcıya dürüst olmamak</strong> — “bir hata oluştu” ile “servis 10 dakikadır erişilemez durumda” aynı mesajla geçiştiriliyor.</p><blockquote><strong>Mühendislik Notu:</strong> Hata yönetimi ile resilience birbirinden farklı kavramlardır. Hata yönetimi “ne oldu” sorusunu yanıtlar. Resilience ise “bundan sonra ne yapacağız” sorusunu. Çoğu Flutter uygulaması birincisini yapıyor, ikincisini hiç yapmıyor.</blockquote><p>Gerçek bir resilience mimarisi kurmak için önce sistemin ne zaman “hasta” olduğunu, ne zaman “iyileştiğini” tanımlamamız gerekiyor. Bu tanımı yapan yapı: <strong>Circuit Breaker.</strong></p><h4>Bölüm 2 — Circuit Breaker Pattern Nedir?</h4><p>Adı elektrik mühendisliğinden geliyor. Evindeki sigorta kutusunu düşün. Bir hatta aşırı yük bindiğinde sigorta atmaz ve devre açılmaz — akım akmaya devam eder. Sonuç: kısa devre, yangın, hasar.</p><p>Sigorta tam olarak bunu önlemek için var. Yük aştığında devre açılır, akım kesilir. Bir süre sonra sigortayı tekrar kapatırsın — sorun devam ediyorsa tekrar atar, çözüldüyse sistem normale döner.</p><p>Yazılımda Circuit Breaker aynı mantıkla çalışır. Servis çöktüğünde ona istek atmaya devam etmek yerine devreyi açarsın, sistemi korursun, belirli aralıklarla recovery’i test edersin.</p><h4>Üç State</h4><p>Circuit Breaker’ın üç durumu vardır:</p><p><strong>Closed</strong> — Normal çalışma hali. İstekler servisine ulaşıyor, yanıtlar geliyor. Hata sayısı takip ediliyor ama henüz eşik aşılmadı.</p><p><strong>Open</strong> — Hata eşiği aşıldı, devre açıldı. Servise artık istek gönderilmiyor. Her çağrı anında başarısız sayılıyor. Kullanıcıya dürüst mesaj veriliyor.</p><p><strong>Half-Open</strong> — Belirli bir süre geçti, servis iyileşmiş olabilir. Tek bir “probe” isteği gönderiliyor. Başarılıysa Closed’a dönülüyor, başarısızsa tekrar Open’a.</p><p>Bunu görsel olarak şöyle düşünebilirsin:</p><pre>[Closed]──── hata eşiği aşıldı ────▶ [Open]<br>    ▲                                    │<br>    │                                    │ timeout geçti<br>    │                                    ▼<br>    └──── probe başarılı ────── [Half-Open]<br>                                    │<br>                                    └── probe başarısız ──▶ [Open]</pre><blockquote><strong>Mühendislik Notu:</strong> Circuit Breaker’ın en kritik parametresi failure threshold değil — <strong>reset timeout</strong>’tur. Çok kısa tutarsan Half-Open’a çok erken geçer ve hala hasta olan servisi tekrar boğarsın. Çok uzun tutarsan servis iyileşmiş olsa bile kullanıcı gereksiz yere engellenir. Production’da bu değer genellikle deneme yanılmayla bulunur, sabit bir doğrusu yoktur.</blockquote><p>Pattern’in mantığını oturdurduk. Sıradaki bölümde bunu Flutter’da sıfırdan implement edeceğiz — state machine, failure counting, half-open probe mekanizmasıyla birlikte.</p><h4>Bölüm 3 — Flutter’da Implementation</h4><p>Teoriden koda geçiyoruz. Dışarıdan bir paket kullanmayacağız — Circuit Breaker’ı sıfırdan yazacağız. Hem ne yaptığını tam anlayacaksın hem de projenin ihtiyacına göre şekillendirebileceksin.</p><p>Kodu üç parçaya böleceğiz: <strong>State tanımı → CircuitBreaker sınıfı → Kullanım.</strong></p><p>State Tanımı :</p><pre>enum CircuitBreakerState { closed, open, halfOpen }</pre><p>CircuitBreaker Sınıfı :</p><pre>class CircuitBreaker {<br>  final int failureThreshold;<br>  final Duration resetTimeout;<br><br>  CircuitBreakerState _state = CircuitBreakerState.closed;<br>  int _failureCount = 0;<br>  DateTime? _lastFailureTime;<br><br>  CircuitBreaker({<br>    this.failureThreshold = 3,<br>    this.resetTimeout = const Duration(seconds: 30),<br>  });<br><br>  CircuitBreakerState get state =&gt; _state;<br><br>  Future&lt;T&gt; execute&lt;T&gt;(Future&lt;T&gt; Function() request) async {<br>    if (_state == CircuitBreakerState.open) {<br>      if (_shouldAttemptReset()) {<br>        _state = CircuitBreakerState.halfOpen;<br>      } else {<br>        throw CircuitOpenException();<br>      }<br>    }<br><br>    try {<br>      final result = await request();<br>      _onSuccess();<br>      return result;<br>    } catch (e) {<br>      _onFailure();<br>      rethrow;<br>    }<br>  }<br><br>  bool _shouldAttemptReset() {<br>    return _lastFailureTime != null &amp;&amp;<br>        DateTime.now().difference(_lastFailureTime!) &gt;= resetTimeout;<br>  }<br><br>  void _onSuccess() {<br>    _failureCount = 0;<br>    _state = CircuitBreakerState.closed;<br>  }<br><br>  void _onFailure() {<br>    _failureCount++;<br>    _lastFailureTime = DateTime.now();<br><br>    if (_failureCount &gt;= failureThreshold) {<br>      _state = CircuitBreakerState.open;<br>    }<br>  }<br>}<br><br>class CircuitOpenException implements Exception {<br>  final String message = &#39;Servis şu an erişilemez durumda.&#39;;<br>}</pre><p>Kullanım :</p><p>Repository katmanında şöyle kullanıyorsun:</p><pre>final _circuitBreaker = CircuitBreaker(<br>  failureThreshold: 3,<br>  resetTimeout: const Duration(seconds: 30),<br>);<br><br>Future&lt;Balance&gt; getBalance() async {<br>  return await _circuitBreaker.execute(() async {<br>    final response = await dio.get(&#39;/api/balance&#39;);<br>    return Balance.fromJson(response.data);<br>  });<br>}</pre><p>execute metoduna sardın, gerisini CircuitBreaker hallediyor. Repository&#39;nin geri kalanı değişmiyor.</p><blockquote><strong>Mühendislik Notu:</strong> CircuitBreaker instance&#39;ını her repository için ayrı tutmak önemli. Payment servisi için açılan devre, notification servisi için açılmamalı. Riverpod kullanıyorsan her servis için ayrı bir Provider ile inject et.</blockquote><p>Bir sonraki bölümde devre açıldığında kullanıcıya ne göstereceğimizi, cache’den nasıl okuyacağımızı ve retry zamanını nasıl ileteceğimizi ele alıyoruz.</p><h4>Bölüm 4 — Graceful Degradation</h4><p>Circuit Breaker devreyi açtı. Şimdi ne olacak?</p><p>Çoğu uygulamanın cevabı: generic bir hata ekranı, belki bir “Tekrar Dene” butonu. Kullanıcı ne zaman tekrar deneyeceğini bilmiyor, servisin ne zaman döneceğini bilmiyor, ne yapması gerektiğini bilmiyor.</p><p>Bu “hata yönetimi” değil — sorumluluğu kullanıcıya atmak.</p><p><strong>Graceful Degradation şunu söylüyor:</strong> Servis erişilemez olduğunda uygulama hala elinden geleni yapmalı. Kullanıcıya dürüst olmalı, mümkünse eski veriyi göstermeli, ne zaman tekrar deneneceğini söylemeli.</p><p><strong>UI Katmanında State Yönetimi</strong></p><p>Önce Riverpod ile state’i tanımlayalım.</p><pre>enum ServiceStatus { available, unavailable, checking }<br><br>class BalanceState {<br>  final Balance? data;<br>  final bool isStale;<br>  final ServiceStatus serviceStatus;<br>  final Duration? retryIn;<br><br>  const BalanceState({<br>    this.data,<br>    this.isStale = false,<br>    this.serviceStatus = ServiceStatus.available,<br>    this.retryIn,<br>  });<br>}</pre><p>isStale burada kritik — kullanıcıya gösterdiğin verinin cache&#39;den geldiğini işaretliyor. &quot;Son güncelleme: 14 dakika önce&quot; gibi bir UI bileşeniyle bunu dürüstçe iletebilirsin.</p><p><strong>Repository’de Cache Entegrasyonu</strong></p><pre>Future&lt;Balance&gt; getBalance() async {<br>  try {<br>    return await _circuitBreaker.execute(() async {<br>      final response = await dio.get(&#39;/api/balance&#39;);<br>      final balance = Balance.fromJson(response.data);<br>      await _cacheService.saveBalance(balance); // başarılıysa cache&#39;e yaz<br>      return balance;<br>    });<br>  } on CircuitOpenException {<br>    final cached = await _cacheService.getBalance();<br>    if (cached != null) return cached; // cache&#39;den dön<br>    rethrow; // cache de yoksa hatayı yukarı taşı<br>  }<br>}</pre><p><strong>UI Katmanında Dürüst Mesaj</strong></p><pre>if (state.serviceStatus == ServiceStatus.unavailable)<br>  StaleDataBanner(<br>    message: &#39;Veriler güncellenemiyor&#39;,<br>    retryIn: state.retryIn,<br>  ),</pre><p>Kullanıcı bakiyesini görüyor — belki 15 dakika önceki bakiye ama görüyor. Paniklemek yerine ne zaman güncellenecekti biliyor.</p><blockquote><strong>Mühendislik Notu:</strong> “Stale data göstermek kullanıcıyı yanıltır” itirazını çok duydum. Tam tersi doğru. Kullanıcıya hiçbir şey göstermemek, yanlış veri göstermekten çok daha kötü bir deneyimdir. Kritik olan şu: veriyi göster ama <strong>kaç dakika önce güncellendiğini de söyle.</strong> Şeffaflık güven inşa eder.</blockquote><p>Bir sonraki bölümde “Tekrar Dene” butonuna her basan kullanıcının farkında olmadan sunucuyu nasıl daha da çökertiğini ve bunu önleyen Exponential Backoff mekanizmasını ele alıyoruz.</p><h4>Bölüm 5 — Exponential Backoff</h4><p>Circuit Breaker devreyi açtı, kullanıcıya stale data gösterdin. Ama kullanıcı sabırsız — “Tekrar Dene” butonuna basıyor. Tekrar basıyor. Tekrar.</p><p>Her basışta ne oluyor? Çökmüş olan servise yeni bir istek gidiyor. Sadece bu kullanıcı değil — uygulamanın tüm instance’ları aynı anda aynı şeyi yapıyor. Akbank örneğine dönersek: binlerce kullanıcı aynı anda “Tekrar Dene”ye basıyor. Servis zaten ayağa kalkmaya çalışıyor, üstüne bir de bu yük biniyor.</p><p>Buna <strong>Thundering Herd</strong> deniyor. Ve çoğu zaman recovery sürecini asıl uzatan şey bu.</p><p><strong>Naif Retry — Ne Yapmamalısın</strong></p><pre>// Her saniye aynı isteği at — sunucuyu boğmanın garantili yolu<br>Future&lt;T&gt; naiveRetry&lt;T&gt;(Future&lt;T&gt; Function() request) async {<br>  while (true) {<br>    try {<br>      return await request();<br>    } catch (_) {<br>      await Future.delayed(const Duration(seconds: 1));<br>    }<br>  }<br>}</pre><p><strong>Exponential Backoff — Doğru Yaklaşım</strong></p><p>Her başarısız denemede bekleme süresini katla. 1 saniye, 2 saniye, 4 saniye, 8 saniye. Servise nefes al.</p><pre>class ExponentialBackoff {<br>  final int maxRetries;<br>  final Duration initialDelay;<br>  final double multiplier;<br>  final Duration maxDelay;<br><br>  const ExponentialBackoff({<br>    this.maxRetries = 4,<br>    this.initialDelay = const Duration(seconds: 1),<br>    this.multiplier = 2.0,<br>    this.maxDelay = const Duration(seconds: 30),<br>  });<br><br>  Future&lt;T&gt; execute&lt;T&gt;(Future&lt;T&gt; Function() request) async {<br>    int attempt = 0;<br>    Duration delay = initialDelay;<br><br>    while (true) {<br>      try {<br>        return await request();<br>      } catch (e) {<br>        attempt++;<br>        if (attempt &gt;= maxRetries) rethrow;<br><br>        final jitter = Duration(<br>          milliseconds: Random().nextInt(500),<br>        );<br><br>        await Future.delayed(delay + jitter);<br><br>        delay = Duration(<br>          milliseconds: min(<br>            (delay.inMilliseconds * multiplier).round(),<br>            maxDelay.inMilliseconds,<br>          ),<br>        );<br>      }<br>    }<br>  }<br>}</pre><p><strong>Jitter Neden Önemli?</strong></p><p>Backoff’u jitter olmadan uygularsan tüm client’lar yine aynı anda retry yapar — sadece biraz daha geç. 1000 kullanıcı tam 4 saniye sonra aynı anda istek atıyor, fark yok.</p><p>Jitter her client’a rastgele bir offset ekler. 1000 kullanıcı artık 4.0s, 4.2s, 4.7s, 3.9s’de istek atıyor. Yük dağılıyor, sunucu nefes alıyor.</p><p><strong>Circuit Breaker ile Birleştirmek</strong></p><p>İkisi birbirini tamamlıyor.</p><pre>Future&lt;Balance&gt; getBalance() async {<br>  return await _backoff.execute(() async {<br>    return await _circuitBreaker.execute(() async {<br>      final response = await dio.get(&#39;/api/balance&#39;);<br>      return Balance.fromJson(response.data);<br>    });<br>  });<br>}</pre><p>Backoff retry’ı yönetiyor, Circuit Breaker devre durumunu yönetiyor. İkisi ayrı sorumluluk, ikisi ayrı katman.</p><blockquote><strong>Mühendislik Notu:</strong> CircuitOpenException retry edilmemeli. Devre açıksa backoff döngüsüne girmek anlamsız — zaten istek gönderilmiyor. execute metodunda CircuitOpenException&#39;ı yakalayıp direkt rethrow yap, backoff döngüsünü atla.</blockquote><p>Tüm parçaları bir araya getirdik. Sıradaki ve son bölüm: Sonuç ve Altın Kural.</p><h4>Sonuç — Altın Kural</h4><p>Bugün Akbank’ın yaşadığı sorunu muhtemelen geliştirme ekibi çözemezdi. Backend infrastructure’ı çöktüğünde mobil geliştirici olarak sunucuyu ayağa kaldıramazsın.</p><p>Ama kullanıcının deneyimini koruyabilirsin.</p><p>Bu makalede kurduğumuz mimariyle Akbank uygulaması şunu yapabilirdi: İlk üç başarısız denemeden sonra devre açılır. Kullanıcıya “servis geçici olarak erişilemez” denir — net, dürüst. Son bakiye cache’den gösterilir. 30 saniye sonra Half-Open’a geçilir, sessizce bir probe isteği atılır. Servis döndüğünde kullanıcı hiçbir şey yapmadan otomatik olarak güncel veriye kavuşur.</p><p>Kullanıcı paniklemez. “Tekrar Dene”ye sürekli basmaz. Sunucu daha hızlı toparlar.</p><p>Şimdi yazının başındaki soruya dönelim:</p><p><em>Backend çöktüğünde uygulamanın da çökmesi şart mıydı?</em></p><p>Hayır. Ama bunun için infrastructure ekibine değil, <strong>kendine</strong> güvenmek gerekiyor.</p><p>Senior bir Flutter developer olarak görevin sadece API’den veri çekip ekrana basmak değil. Sistemin hangi parçasının ne zaman başarısız olabileceğini öngörmek ve o senaryolar için önceden tasarım yapmak.</p><p>Backend ekibine güven — ama onlara bağımlı olma.</p><blockquote><strong>Altın Kural:</strong> Kullanıcı deneyiminin kalitesi, backend’in sağlığına bağlı olmak zorunda değildir. Servisler geçici olarak erişilemez hale geldiğinde uygulamanın nasıl davrandığı, o uygulamanın olgunluk seviyesini doğrudan ele verir.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8955ca2dfb68" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[App Store Onay Süreçlerine Son: Flutter ile Ölçeklenebilir Server-Driven UI (SDUI) Mimarisi]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/app-store-onay-s%C3%BCre%C3%A7lerine-son-flutter-ile-%C3%B6l%C3%A7eklenebilir-server-driven-ui-sdui-mimarisi-ee6b3537040c?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ee6b3537040c</guid>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[server-driven-ui]]></category>
            <category><![CDATA[mobile-app-development]]></category>
            <category><![CDATA[dart]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Apr 2026 11:39:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-01T11:39:46.201Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6nBtKF-7zNR7rYBE0nLGUA.png" /></figure><p>Mobil uygulama geliştirme dünyasında hepimizin kabusu olan o meşhur senaryoyu düşünelim: Özenle hazırladığınız bir kampanya veya kullanıcıların heyecanla beklediği “Haftalık Dil Yarışması” hazır. Ancak son dakikada bir tasarım değişikliği gerekiyor veya küçük bir mantık hatası fark ediliyor. Sonuç? Yeni bir build, Store’a gönderim ve Apple/Google’ın keyfi onay sürecini bekleyerek geçen kayıp 48 saat…</p><p>Bir <strong>Senior Flutter Developer</strong> olarak görevimiz sadece arayüz çizmek değil, değişen iş gereksinimlerine (business requirements) en hızlı ve esnek cevabı verecek sistemler tasarlamaktır. İşte bu noktada <strong>Server-Driven UI (SDUI)</strong>, bir lüks değil, ölçeklenen profesyonel uygulamalar için stratejik bir zorunluluk haline geliyor.</p><h4>Neden SDUI?</h4><p>Geleneksel yöntemde UI ve İş Mantığı (Business Logic) uygulama kodunun içine “hardcoded” olarak gömülür. Bir dil uygulaması üzerinden bir örnek vermem gerekirse; eğer “Haftalık Kelime Eşleştirme” etkinliğini klasik yöntemle yazarsam, haftaya “Boşluk Doldurma” etkinliği yapmak istediğimde tüm süreci baştan işletmem gerekir.</p><p><strong>SDUI ile yaklaşımımızı değiştiriyoruz:</strong></p><ul><li><strong>Hız:</strong> Store onayı beklemeden anlık arayüz güncellemeleri.</li><li><strong>Kişiselleştirme:</strong> Kullanıcının seviyesine (A1, B2 vb.) göre sunucu üzerinden tamamen farklı dashboard’lar sunma yeteneği.</li><li><strong>A/B Testleri:</strong> Farklı kullanıcı gruplarına, kod değiştirmeden farklı UI bileşenleri test ettirme imkanı.</li></ul><h4>Bölüm 1: Mimari Temeller — Registry ve Factory Yapısı</h4><p>SDUI’nın kalbi, gelen anlamsız JSON verisini Flutter’ın anlayacağı güçlü widget’lara dönüştüren <strong>“Engine”</strong> katmanıdır. Senior düzeyinde bir mimaride if-else yığınlarından kaçınmalı ve <strong>Open-Closed Principle</strong> (Gelişime açık, değişime kapalı) ilkesine sadık kalmalıyız.</p><p>Bunun için ilk adımımız bir <strong>Component Registry</strong> kurmaktır. Bu yapı, sunucudan gelen type bilgisini bizim Flutter bileşenlerimize haritalandırır.</p><blockquote><strong>Mühendislik Notu:</strong> Sunucudan gelen her veri tipi için bir fallback (yedek) bileşeni tanımlamak kritiktir. Eğer uygulama 1.0 sürümündeyse ve sunucu 2.0 sürümüne ait bir new_feature_card gönderirse, uygulamanın çökmesi yerine sessizce bu bileşeni görmezden gelmesi (veya boş bir alan bırakması) gerekir.</blockquote><h4>1.1 Teknik Altyapı: UI Factory ve Registry</h4><p>Aşağıdaki Gist dosyasında, her yeni bileşen eklediğinde ana motoru bozmayan, genişletilebilir bir yapı kuruyoruz. Burada en kritik nokta, sunucunun tanımlanamayan bir tip göndermesi durumunda uygulamanın çökmesini engelleyen <strong>Fallback</strong>(SizedBox.shrink) mekanizmasıdır.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/5c8b0e86852bda509c60674c258ad8b1/href">https://medium.com/media/5c8b0e86852bda509c60674c258ad8b1/href</a></iframe><h4>1.2 Veri Sözleşmesi: JSON Şeması</h4><p>İyi bir mimari, sistemler arasındaki veri alışverişinin netliğini içermelidir. Dil uygulamamızdaki “Haftalık Maraton” ekranını oluşturan örnek JSON şeması, motorumuzun nasıl bir “yakıtla” çalıştığını gösteriyor:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/0fdc4e19f0abd1fb0e10c407b441a6ba/href">https://medium.com/media/0fdc4e19f0abd1fb0e10c407b441a6ba/href</a></iframe><blockquote><strong>Neden İç İçe (Nested) Yapı?</strong> Dikkat ederseniz weekly_challenge_card bileşeni kendi içinde bir button_data taşıyor ve bu veri aslında yine bir SDUIEngine girdisi. Bu özyinelemeli (recursive) yapı sayesinde, backend ekibi kartın içindeki butonun rengini, metnini ve hatta butonun tipini uygulama koduna dokunmadan değiştirebilir. Bu, gerçek bir esnekliktir.</blockquote><h4>Bölüm 2: Etkileşim ve State Yönetimi (Action Dispatcher)</h4><p>Arayüzü sunucudan gelen JSON ile ekrana çizmek madalyonun sadece bir yüzüdür. Gerçek meydan okuma; kullanıcı o dinamik butona bastığında uygulamanın nasıl tepki vereceğidir. Kullanıcının puanı mı artacak? Yeni bir sayfaya mı yönlenecek? Yoksa yerel bir veritabanı işlemi mi tetiklenecek?</p><p>Pek çok geliştirici, SDUI sistemlerinde iş mantığını (Business Logic) JSON içinde göndermeye çalışarak büyük bir hataya düşer. <strong>Unutmayın: UI sunucudan gelebilir ama uygulamanızın beyni (State) hala cihazın içindedir.</strong></p><h4>2.1 Action Dispatcher: Köprü Kurmak</h4><p>Etkileşimi yönetmek için UI bileşenleri ile State Management (Riverpod, BLoC veya Provider) arasına bir <strong>“Action Dispatcher”</strong> katmanı koymalıyız. Bu katman, sunucudan gelen soyut string komutlarını (örn: COMPLETE_CHALLENGE) Flutter tarafındaki somut fonksiyonlara dönüştürür.</p><p>Aşağıdaki yapıda, butonun onPressed anında sadece bir &quot;aksiyon tetikleyicisi&quot; çalıştığını göreceksiniz:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/556e58c2a2eb09a4b7cda52ad7d6ca72/href">https://medium.com/media/556e58c2a2eb09a4b7cda52ad7d6ca72/href</a></iframe><h4>2.2 State Yönetiminde “Haftalık Etkinlik” Senaryosu</h4><p>Dil uygulamamızdaki “Haftalık Maraton” örneğine geri dönelim. Kullanıcı testi bitirdiğinde sunucudan gelen şu aksiyonu tetiklediğimizi varsayalım: { &quot;action&quot;: &quot;ADD_XP&quot;, &quot;payload&quot;: { &quot;amount&quot;: 100 } }</p><p><strong>Buradaki kritik mühendislik kararı şudur:</strong> Dispatcher, ADD_XP komutunu aldığında direkt olarak uygulamanın <strong>Global State</strong>&#39;ine (örneğin UserNotifier) erişir.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/85c5587397ea515cdce5e3caeb3d42f1/href">https://medium.com/media/85c5587397ea515cdce5e3caeb3d42f1/href</a></iframe><p>Bu sayede:</p><ol><li><strong>Güvenlik:</strong> Sunucu sadece “şu kadar puan ekle” der, puanın nasıl ve nereye ekleneceğine uygulama karar verir.</li><li><strong>Hata Yönetimi:</strong> Eğer kullanıcı zaten o ödülü almışsa, yerel state bunu engelleyebilir. Sunucudan gelen hatalı bir veri uygulamayı bozamaz.</li></ol><h4>2.3 Navigasyon ve Parametre Yönetimi</h4><p>SDUI sadece veri güncellemek için değil, akış yönetimi için de kullanılır. Uygulama içinde bir sayfadan diğerine geçerken (Deep Linking mantığıyla), sunucudan gelen route_name ve arguments ikilisini kullanmak, uygulamanın navigasyon yapısını tamamen dinamik hale getirir.</p><p>Örneğin, “Yarışmaya Katıl” butonuna basıldığında, hangi test ekranının (/quiz_matching) açılacağı ve hangi zorluk seviyesinin gönderileceği tamamen sunucu kontrolündedir.</p><h4>Bölüm 3: Uygulama Stratejileri ve Performans</h4><p>SDUI mimarisini kurduk, state yönetimini bağladık ve JSON sözleşmemizi yaptık. Ancak bir Senior Developer olarak madalyonun diğer yüzüne bakmalıyız: <strong>Performans ve Hata Yönetimi.</strong></p><h4>1. Fallback (Yedek) Stratejisi</h4><p>Uygulamanızın 1.0 sürümündeki bir kullanıcıya, 2.0 sürümünde geliştirdiğiniz bir bileşeni gönderirseniz ne olur?</p><ul><li><strong>Çözüm:</strong> SDUIEngine içinde tanımlanmayan her type için mutlaka bir SizedBox.shrink() veya kullanıcıyı rahatsız etmeyecek bir hata kartı dönmelisiniz. Uygulamanın çökmesi (crash) asla bir seçenek değildir.</li></ul><h4>2. Shimmer ve Caching</h4><p>Sunucudan veri gelene kadar ekranın boş kalması kullanıcı deneyimini (UX) öldürür.</p><ul><li><strong>İpucu:</strong> SDUI sayfalarınız için “Skeleton/Shimmer” efektleri kullanın. Ayrıca sunucudan gelen JSON yapısını shared_preferences veya Hive ile yerelde cache&#39;leyerek, internet yokken bile kullanıcının son gördüğü &quot;Haftalık Etkinlik&quot; ekranını açmasını sağlayın.</li></ul><h4>3. Altın Kural: Her Şeyi Oyunlaştırmayın!</h4><p>SDUI bir “Gümüş Kurşun” (Silver Bullet) değildir. Uygulamanızın giriş ekranı, profil ayarları veya karmaşık formlar gibi stabil alanlarını native Flutter ile yazmaya devam edin. SDUI’ı sadece <strong>sık değişen, kampanya odaklı veya oyunlaştırma içeren</strong> dinamik alanlarda kullanın.</p><h4>Sonuç</h4><p>Dil uygulamasında kullandığımız bu yapı, haftalık içerik güncellemelerimizi bir “yazılım geliştirme” süreci olmaktan çıkarıp bir “içerik yönetim” sürecine dönüştürdü. Flutter’ın esnekliği ile sunucunun dinamikliğini birleştirdiğinizde, Store onaylarına takılmayan, yaşayan bir uygulama inşa etmiş olursunuz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ee6b3537040c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[AI Test Yazamıyor mu, Yoksa Kodunuz mu Buna İzin Vermiyor?]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/ai-test-yazam%C4%B1yor-mu-yoksa-kodunuz-mu-buna-i%CC%87zin-vermiyor-cd097f84a306?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cd097f84a306</guid>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[artificial-intelligence]]></category>
            <category><![CDATA[clean-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[software-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[unit-testing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Feb 2026 11:17:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-09T11:17:01.414Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*404FbDOlrDyrMjvI" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@almoya?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Aerps.com</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Geçen gün Cursor’ın karşısına geçtim, eskiden geliştirdiğim projelerin birinden AuthRepository metodunu seçtim ve o komutu verdim: <em>&quot;Bunun için unit testler yaz.&quot;</em> Sonuç? Model olmayan bağımlılıkları uydurdu, gerçek API adreslerine istek atmaya çalıştı ve en sonunda çalışmayan, kırmızı hatalarla dolu bir kod yığını bıraktı.</p><p>İlk tepkim klasikti: <em>“Hala eski context üzerinde mi acaba, karıştırıyor.”</em> Ancak tekrar incelediğimde acı gerçeği fark ettim: <strong>Model karıştırmıyordu; benim test edilemez (untestable) kodumun içinde boğuluyordu.</strong> Eğer bir model, yazdığınız koda test yazarken saçmalıyorsa; bu genellikle model’in yetersizliğini değil, kodunuzun mimari bir “sıkı bağlılık” (tight coupling) hapishanesinde olduğunu gösterir. Bugün, model’i sadece kod yazdıran bir amele olarak değil, kod kalitemizi denetleyen bir <strong>“Mimari Cerrah”</strong> olarak nasıl konumlandıracağımızı konuşacağız.</p><h4>Bölüm 1: “Sıkı Bağlılık” Hapishanesini Tanımak</h4><p>Model’in neden “saçmaladığını” anlamak için, ona sunduğumuz o eski kodun anatomisine bakmalıyız. Model, kodun içindeki gizli bağımlılıkları göremez; görse bile onlara müdahale edemez.</p><blockquote>“Bağımlılığın sınıf içinde ‘new’ anahtar kelimesiyle veya doğrudan başlatılması, testi imkansız kılan ilk parmaklıktır.”</blockquote><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7ef6ec7263f1cadbd13f1a300118b006/href">https://medium.com/media/7ef6ec7263f1cadbd13f1a300118b006/href</a></iframe><p>Bu kodu modele verdiğinizde, Dio nesnesini kontrol edemediği için ya gerçek bir HTTP isteği atmaya çalışan hatalı testler yazar ya da bağlamdan kopuk MockDio uydurmalarıyla kodu iyice bozar. Aslında model size şunu söylemeye çalışıyordur: <em>&quot;Bu sınıf o kadar kapalı ki, içine girip testi başlatamıyorum.&quot;</em></p><h4>Bölüm 2: Model’i Bir “Mimari Cerrah” Olarak Göreve Çağırmak</h4><p>Model’in “test yazamıyorum” çığlığını duyduğumuzda yapmamız gereken şey, ona bir kod yazıcı gibi değil, bir <strong>Yazılım Mimarı</strong> gibi yaklaşmaktır. Ona “Buna test yaz” demek yerine, “Bu kodu neden test edemiyorsun ve nasıl düzeltebiliriz?” diye sorduğunuzda gerçek sihir başlar.</p><p>Modele şu komutu (prompt) verdiğinizde, o bir “kod tamircisinden” bir “yazılım cerrahına” dönüşür:</p><blockquote><strong><em>Prompt:</em></strong><em> </em>“Model, bu AuthRepository sınıfındaki Dio bağımlılığı testi imkansız kılıyor. Bu yapıyı ‘Dependency Injection’ prensibine uygun şekilde refactor etmeni istiyorum. Sınıfı bir Interface (IAuthRepository) arkasına al ve Dio nesnesini dışarıdan enjekte edilebilir hale getir. Amacımız bu sınıfı tamamen mock’lanabilir hale getirmek.”</blockquote><p>Model, bu komuttan sonra sadece kodun yerini değiştirmez; sorumlulukları ayırır ve kodun “test edilebilir” olması için gerekli kapıları açar.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/5b99aab28430d15a01749a9c79eda10e/href">https://medium.com/media/5b99aab28430d15a01749a9c79eda10e/href</a></iframe><h4>Bölüm 3: Ve Şimdi “Tek Tıkla” Kusursuz Unit Test!</h4><p>Mimariyi Model yardımıyla düzelttikten sonra, artık o “boğulan” model gider; yerine hızlıca hatasız testler üreten bir profesyonel gelir. Çünkü artık mimariniz, Model’in (ve gelecekteki ekip arkadaşlarınızın) çalışabileceği kadar şeffaftır.</p><p>Bağımlılıkları dışarıdan verebildiğiniz (Constructor Injection) bir yapıda, Model artık neyi taklit (mock) etmesi gerektiğini net bir şekilde görür.</p><p>Model’e Verilecek “Final” Test Promptu:</p><blockquote>“Refactor ettiğimiz AuthRepositoryImpl sınıfı için Mockito kullanarak kapsamlı unit testler yaz. Dionesnesini mock&#39;la; başarılı login senaryosunda UserModel dönmesini, 401 hatasında ServerExceptionfırlatılmasını test et.&quot;</blockquote><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/986b85f6aedb598d6f9557c6f8af8dda/href">https://medium.com/media/986b85f6aedb598d6f9557c6f8af8dda/href</a></iframe><h4>Model Neden Artık Karıştırmıyor?</h4><ol><li><strong>Sınırlar Belirli:</strong> Dio artık bir &quot;kara kutu&quot; değil, dışarıdan verilen bir araç. Model bu aracı tutup sökebileceğini ve yerine kendi kontrolündeki bir &quot;sahte (mock)&quot; aracı koyabileceğini biliyor.</li><li><strong>Bağlam Net:</strong> Interface (arayüz) kullanımı sayesinde Model, hangi metotların mevcut olduğunu ve ne tür dönüşler beklendiğini (contract) kesin olarak anlıyor.</li><li><strong>İş Yükü Azaldı:</strong> Model artık “Bu kod nasıl çalışıyor?” sorusuna enerji harcamıyor; doğrudan “Bu kod nasıl test edilir?” sorusuna odaklanıyor.</li></ol><h4>Bölüm 4: Zincirleme Reaksiyon — UseCase Katmanında Özgürlük</h4><p>Repository katmanını “test edilebilir” hale getirdiğimizde, aslında bir üst katman olan <strong>UseCase</strong> için de yolu açmış oluruz. Model, artık alt katmanda ne tür bir karmaşa (Dio mu, Hive mı, yoksa Firebase mi) olduğunu umursamaz. O sadece bizim tanımladığımız “Interface” bakar.</p><h4>Senaryo: Temiz Repository, Mutlu UseCase</h4><p>Eğer Repository’yi refactor etmeseydik, UseCase içinde AuthRepository nesnesini oluştururken Model yine bağımlılıklar içinde kaybolacaktı. Ancak artık elimizde bir IAuthRepository arayüzü var.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d51110371205c5f4afc4e5cceb8843f2/href">https://medium.com/media/d51110371205c5f4afc4e5cceb8843f2/href</a></iframe><h4>Model’in Şovu: Repository’yi Mock’lamak</h4><p>Şimdi Model’e şu komutu verin: <em>“Bu UseCase için unit test yaz.”</em> Model artık Dio ile, bağlantı hatalarıyla veya karmaşık network ayarlarıyla uğraşmaz. Sadece IAuthRepository&#39;yi mock&#39;lar ve UseCase&#39;in bu repository&#39;yi doğru parametrelerle çağırıp çağırmadığını kontrol eder. Bu, <strong>Dependency Inversion</strong> prensibinin en büyük ödülüdür: <strong>Hız ve Güven.</strong></p><h4>Aynaya Bakma Vakti</h4><p>Model’ler (AI) yanılabilir, karıştırabilir; ancak çoğu zaman bu hatalar bizim mimarimizde bıraktığımız çatlakların bir yansımasıdır. Eğer bir model kodunuza test yazamıyorsa, o kodu bir insan da kolay kolay test edemez, anlayamaz veya sürdüremez.</p><p>Model’i sadece bir “kod yazıcı” olarak değil, mimarinizi denetleyen bir <strong>“kalite turnusol kağıdı”</strong> olarak kullanmaya başladığınızda, aslında gerçek anlamda Senior olma yolunda dev bir adım atmış olursunuz.</p><p><strong>Sizin kodunuz mu modeli boğuyor, yoksa model mi sizi özgürleştiriyor?</strong> Bir sonraki sefere “bu model saçmalıyor” demeden önce, kodunuzdaki “sıkı bağlılık” kısımlarını kontrol etmeyi unutmayın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cd097f84a306" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[State Management ve DI Arasındaki İnce Çizgi: Riverpod ile Sürdürülebilir Bir Flutter Mimarisi…]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/state-management-ve-di-aras%C4%B1ndaki-i%CC%87nce-%C3%A7izgi-riverpod-ile-s%C3%BCrd%C3%BCr%C3%BClebilir-bir-flutter-mimarisi-a8c53e6e446f?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a8c53e6e446f</guid>
            <category><![CDATA[riverpod]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[clean-architecture]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[dart]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Jan 2026 08:49:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-27T08:49:07.454Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>State Management ve DI Arasındaki İnce Çizgi: Riverpod ile Sürdürülebilir Bir Flutter Mimarisi Kurmak</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/851/1*m6wPdUK2w1MFrQwKosDayg.png" /></figure><h4>Bölüm 1: Klasörlerim Tertemizdi, Peki Neden Kodum Spagettiye Döndü?</h4><p>Yıllar önce ilk ciddi Flutter projeme başladığımda, masamda kahvem, ekranımda ise o meşhur <strong>Clean Architecture </strong>diyagramı vardı. Data, Domain ve Presentation klasörlerini sanki birer kutsal mabetmiş gibi oluşturmuştum. &quot;Junior değiliz artık,&quot; diyordum kendi kendime, &quot;Her şey yerli yerinde, her şey birbirinden bağımsız.&quot;</p><p>Ancak proje büyüdükçe, müşteri yeni özellikler istedikçe bir şeyler ters gitmeye başladı. Yeni bir API eklemek veya küçük bir mantık değişikliği yapmak, koca bir iplik yumağını çözmeye çalışmak gibiydi. Sorunun ne olduğunu anlamam aylarımı ve birkaç uykusuz refactor sürecimi aldı: <strong>State Management aracımı, mimarimin efendisi yapmıştım; oysa o sadece bir işçi olmalıydı.</strong></p><p>Riverpod kullanıyordum ve o kadar rahattı ki, her yerden her şeye erişebilmek için ref nesnesini adeta bir &quot;pass-port&quot; gibi her yere taşıyordum. Domain katmanındaki bir UseCase sınıfının içine ref girdiğinde, aslında o sınıfı Flutter’a ve Riverpod’a göbekten bağladığımı, yani mimarinin o meşhur &quot;bağımsızlık&quot; kuralını kendi ellerimle ihlal ettiğimi fark etmemiştim bile.</p><p><strong>İşte o an anladım: Clean Architecture, sadece doğru klasörlere sahip olmak değil; o klasörlerin içindeki sınıfların, kullandığın paketlerden (Riverpod/BLoC/GetIt) daha uzun ömürlü olmasını sağlamaktır.</strong></p><p>Bu yazıda, Riverpod’u sadece bir “state yönetim aracı” olarak değil, projeyi ayakta tutan o görünmez <strong>Dependency Injection (DI)</strong> iskeleti olarak nasıl kullanacağımızı ve “bağımlılık sızıntılarını” nasıl önleyeceğimizi kendi hatalarımdan çıkardığım derslerle anlatacağım.</p><h4>Bölüm 2: Riverpod’un Rahatlığına Kapılıp Bağımlılıkları Katmanlara Sızdırmak</h4><p>Riverpod’un bize sunduğu en büyük lüks, projenin her köşesinden ref nesnesiyle her şeye ulaşabilme yeteneği. Ancak bu lüks, dikkat edilmezse mimarinin en büyük zehrine dönüşebiliyor. Projelerimin ilk aşamalarında, &quot;nasıl olsa Riverpod kullanıyorum&quot; diyerek Ref nesnesini servislerimin kalbine kadar sokmuştum.</p><p>Gelin, bu “rahatlık tuzağının” kod üzerinde nasıl göründüğüne ve onu nasıl profesyonel bir <strong>Dependency Injection (DI)</strong>yapısına dönüştüreceğimize bakalım.</p><ol><li>Senaryo: O Meşhur Hata (Sıkı Bağımlılık)</li></ol><p>Aşağıdaki örnekte ApiService, Riverpod’un Ref nesnesine doğrudan göbekten bağlı. Bu durum, servisi Flutter ve Riverpod olmadan çalıştırmayı imkansız kılar.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/df0853a3badfb49ebbf952132d814997/href">https://medium.com/media/df0853a3badfb49ebbf952132d814997/href</a></iframe><p>2. Senaryo: Olması Gereken (Saf ve Bağımsız DI)</p><p>Gerçek Clean Architecture, sınıfların neye ihtiyacı olduğunu bilmesini ama bu ihtiyacın <strong>kim tarafından</strong> karşılandığını umursamamasını gerektirir. Burada Riverpod’u sadece bir “birleştirici” (glue) olarak kullanıyoruz.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/0019ffd86f5f74b9eea96a26bb878fbd/href">https://medium.com/media/0019ffd86f5f74b9eea96a26bb878fbd/href</a></iframe><h4>Neden Bu Yapı Sürdürülebilir?</h4><p>Bu dönüşümü yaptıktan sonra projenin nefes aldığını hissettim. Çünkü:</p><ul><li><strong>Test Edilebilirlik:</strong> ApiService’i test etmek için artık Riverpod&#39;u simüle etmeme gerek yok. Sadece bir MockDio verip geçebiliyorum.</li><li><strong>Modülerlik:</strong> Bu servisi alıp tamamen farklı bir projeye (belki Riverpod kullanmayan bir projeye) taşıyabilirim.</li><li><strong>Hata Yönetimi:</strong> Hangi bağımlılığın nerede koptuğunu derleme (compile-time) anında görebiliyorum.</li></ul><h4>Bölüm 3: Interface ve Implementation Ayrımında Riverpod’un Rolü</h4><p>Servislerimizi saf hale getirdikten sonra, asıl mimari sınavımız olan Repository katmanına geliyoruz. Eskiden yaptığım en büyük hatalardan biri, UI katmanında (BLoC veya sayfalar içinde) doğrudan AuthRepositoryImpl gibi somut sınıfları çağırmaktı. Bu, kodun birim testini (unit test) yazmayı imkansız hale getiren ve esnekliği öldüren bir bağımlılıktı.</p><p>Şimdi Riverpod’u, bu iki dünyayı (Arayüz ve Uygulama) birbirine bağlayan bir <strong>Dependency Injection</strong> köprüsü olarak kurgulayacağız.</p><p>1. Adım: Sözleşmeyi İmzalamak (Interface)</p><p>Domain katmanında, sadece ne yapacağını söyleyen, kütüphane bağımsız saf bir interface oluşturuyoruz.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c896e61c40a90173bd9e68e8bdd6c48b/href">https://medium.com/media/c896e61c40a90173bd9e68e8bdd6c48b/href</a></iframe><p>2. Adım: İşi Yapan Sınıf (Implementation)</p><p>Data katmanında, az önce temizlediğimiz ApiService’i kullanan somut sınıfımızı yazıyoruz. Dikkat edin; bu sınıf hala Riverpod&#39;dan habersiz!</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/19705d35af9c9f4b624256165a4bad16/href">https://medium.com/media/19705d35af9c9f4b624256165a4bad16/href</a></iframe><p>3. Adım: Riverpod ile Görünmez Köprüyü Kurmak</p><p>İşte sihir burada gerçekleşiyor. Riverpod sayesinde, tüm projeye şunu diyoruz: <em>“Biri </em><em>IAuthRepository isterse, ona git </em><em>AuthRepositoryImpl ver.&quot;</em></p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c02c5c233a9559307b3db7f7fd176b6b/href">https://medium.com/media/c02c5c233a9559307b3db7f7fd176b6b/href</a></iframe><h4>Bu Yapı Bize Ne Kazandırdı?</h4><p>Bu DI zincirini kurduğunda, projenin sürdürülebilirliği seviye atlıyor. Neden mi?</p><ol><li><strong>Gevşek Bağlılık (Loose Coupling):</strong> Yarın öbür gün AuthRepositoryImpl yerine FirebaseAuthRepositoryImpl kullanmak istersen, tek yapman gereken authRepositoryProvider içindeki dönüş tipini değiştirmek. UI katmanındaki hiçbir kodun bundan haberi bile olmaz!</li><li><strong>Test Edilebilirlik:</strong> Mocking yaparken ProviderScope içinde bu provider&#39;ı bir MockAuthRepository ile override edebilirsin.</li><li><strong>Compile-time Safety:</strong> Eksik bir bağımlılık varsa, projen daha çalışma anına gelmeden hata verecektir.</li></ol><h4>Bölüm 4: UseCase Katmanı — İş Mantığını Komuta Merkezine Hapsetmek</h4><p>Bir projede işler ne zaman çığırından çıkar biliyor musunuz? Repository’nin içine “Eğer kullanıcı login olduysa şu servise git, oradan gelen veriyi bu şekilde filtrele” gibi <strong>karar verme</strong> mekanizmaları eklediğinizde. Repository sadece veri çekmeli; kararı ise <strong>UseCase</strong> vermelidir.</p><p>Ancak buradaki en büyük tehlike, UseCase’i Riverpod’un Ref nesnesiyle doldurmaktır. Eğer UseCase içinde ref.readyapmaya başlarsanız, o iş mantığını başka bir yerde (örneğin bir unit testte veya farklı bir yapıda) kullanamazsınız.</p><p>Senaryo: Login ve Kullanıcı Tercihlerini Getirme</p><p>Sadece login olmak yetmez; login sonrası kullanıcının profilini de çekmemiz gereken bir “Login Flow” düşünelim.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a839a0a05f9af2fdefedb4fc248c18a1/href">https://medium.com/media/a839a0a05f9af2fdefedb4fc248c18a1/href</a></iframe><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/38d6933a30619c1025193671859e0f83/href">https://medium.com/media/38d6933a30619c1025193671859e0f83/href</a></iframe><h4>Neden UseCase Kullanıyoruz? (Tecrübe Konuşuyor)</h4><p>“Neden doğrudan Repository’yi BLoC içinde çağırmıyoruz?” diye soranlar olacaktır. İşte cevabı:</p><ol><li><strong>Tek Sorumluluk (Single Responsibility):</strong> BLoC sadece UI state’ini (Loading, Success, Error) yönetir. Login işleminin adımlarıyla (API’ye git, sonucu kontrol et, cache’le) ilgilenmez. O sadece LoginUseCase.execute() der ve sonucu bekler.</li><li><strong>Okunabilirlik:</strong> Yeni bir yazılımcı ekibe dahil olduğunda domain/usecases klasörüne bakarak uygulamanın neler yapabildiğini (Login, Logout, ResetPassword) bir kitap özeti gibi okuyabilir.</li><li><strong>Hata Yönetimi:</strong> İş mantığındaki bir hatayı ararken UI katmanında değil, doğrudan o UseCase dosyasında vakit geçirirsiniz.</li></ol><h4>Sonuç: Paketler Gelir Geçer, Mimari Baki Kalır</h4><p>Kahveler bittiyse, bugün aldığımız notları şöyle bir temize çekelim.</p><p>Clean Architecture bir “dosya düzenleme sanatı” değil, bir <strong>bağımsızlık mücadelesidir.</strong> Gördüğümüz gibi Riverpod, bu mücadelede bizim en sadık müttefikimiz olabilir; ama sadece onu doğru yerde, yani <strong>Dependency Injection</strong> katmanında konumlandırırsak.</p><p>Eğer sınıflarınız (Service, Repository, UseCase) neye ihtiyacı olduğunu haykırıyor ama bu ihtiyacın kim tarafından karşılandığını umursamıyorsa, tebrikler; sürdürülebilir bir mimari kurdunuz demektir. Yarın projenizde Riverpod yerine başka bir araç kullanmanız gerekse bile (ki teknoloji dünyasında bu kaçınılmazdır), Domain katmanınızdaki o değerli iş mantığına dokunmanıza gerek kalmayacak. Sadece “tutkalı” değiştirecek, binayı ayakta tutacaksınız.</p><p><strong>Unutmayın:</strong> Junior bir geliştirici paketin ne kadar kolay kullanıldığına odaklanır. “Junior değilim” diyen bir geliştirici ise o paketin projeden nasıl sökülüp atılabileceğine…</p><p>Kendi projelerinizde ref nesnesini sınıfların içine hapsederken bir kez daha düşünün. Bağımlılıkları katmanların dışına, yani Provider&#39;ların içine hapsedin. Sınıflarınız özgür, kodunuz temiz kalsın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a8c53e6e446f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutter ve Firebase — 3 | Firebase Cloud Firestore ile veri depolama]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/flutter-ve-firebase-3-firebase-cloud-firestore-ile-veri-depolama-ce7fcb082b54?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ce7fcb082b54</guid>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[firestore]]></category>
            <category><![CDATA[firebase]]></category>
            <category><![CDATA[flutter-firebase]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Oct 2023 10:56:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-05T11:10:24.053Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Flutter ve Firebase — 3 | Firebase Cloud Firestore ile Veri Depolama</h3><p>Selamlar 👋 Bu yazımın içerisinde Firebase Firestore ile nasıl veri depolanacağını açıklayacağım. Umarım projelerinizde işinize yarar🙏</p><p>İlk iş olarak paketimi projeme ekliyorum.</p><p><a href="https://pub.dev/packages/cloud_firestore">cloud_firestore</a></p><p>Paketimizi projemize ekledikten sonra Firebase Console üzerinden “Create Database” butonuna tıklayarak bir sonraki adıma geçiyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bdRtFZR9sa-NT0nsIA5M4A.png" /></figure><p>Önümüze açılan ekranda Test Modunu seçiyoruz ve sonrasında bölgemizi belirliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/822/1*3i1EQQDNFMzuUbPfhPYzCg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/818/1*j26NlSqbbjOhWy0oJzEVrg.png" /></figure><p>Bu alanlar bizim için kullanacağımız veri tabanının konumunu ve buna erişim için gerçekleşecek izinleri belirliyor. İzin kısmını sonradan değiştirebildiğimiz için ve projemiz bir demo, öğretici içerik olduğu için test modunda ilerliyorum. Bu kısmı da onayladıktan sonra bizi karşılayan ekran içerisinde verilerimizi depolayacağız.</p><p>Cloud Firestore üzerinde veriler ilk olarak “Collection” sonrasında ise “Document” içerisinde saklanmaktadır. Koleksiyonlar bizim için tablolar gibidir. Ana bir başlık gibi ilerlenmelidir. Örneğin “Kullanıcılar” adlı bir tablomuz olsun ve içerisinde 50&#39;den fazla kullanıcı olsun. Bu durumda Kullanıcılar bizim için bir koleksiyon ve her bir kullanıcı bizim için bir doküman haline gelir. Bu kısımları da açıkladığımıza göre geçelim kodlarımıza ..⏩</p><p>Kodlar içerisinde ilk olarak bizi daha önceden yazmış olduğumuz basit bir ekran olan Ana Sayfa ekranı karşılıyor. Bu ekran üzerinde kullanıcının verilerini girebileceği bir yer oluşturmak istiyorum. Bu veriler şu şekilde olacaklar:</p><ul><li>Ad</li><li>Soyad</li><li>Telefon Numarası</li><li>Yaş</li></ul><p>Bu şekilde bilgileri alıp bu yazım için saklıyor olacağım. Bunların görünümlerini olabildiğince basit tutacağım. Ana Sayfa’nın kodları şu şekilde:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/cc62ead0068830795517f4e39365cac6/href">https://medium.com/media/cc62ead0068830795517f4e39365cac6/href</a></iframe><p>Bu kodlarla beraber kullanıcıdan istediğimiz verileri alabileceğiz. Şimdi repository ve controller sınıflarımızı oluşturup Riverpod kullanarak bunların metodlarını geliştireceğiz.</p><p>İşlemlerimizi daha da rahatlatması açısından ilk olarak bir ‘User’ modeli oluşturuyoruz. Bunun için ‘lib’ klasörü altında bir ‘models’ adlı klasör oluşturuyorum. Sonrasında içerisinde ‘user_model.dart’ dosyamı oluşturuyorum. İçerisindeki kodlar şu şekilde olacak :</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/510e3e2018146bb776bab53bd5c8bad3/href">https://medium.com/media/510e3e2018146bb776bab53bd5c8bad3/href</a></iframe><p>Modelimi oluşturduğuma göre bir sonraki adıma geçebilirim. Önceki yazılarımda da belirttiğim gibi home klasörümün içerisinde iki klasör oluşturuyorum. Bunlar:</p><ul><li>Repository</li><li>Controller</li></ul><p>Repository klasörü içerisinde ‘home_repository.dart’ adlı dosyamı oluşturup metodlarımı geliştirmeye başlıyorum.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3039bbcb1ea67133a309e2e511adb423/href">https://medium.com/media/3039bbcb1ea67133a309e2e511adb423/href</a></iframe><p>Controller klasörünün altında ‘home_controller.dart’ adlı dosyamı oluşturarak devam ediyorum.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c6aec8b532a513f190bb197010b2a9e6/href">https://medium.com/media/c6aec8b532a513f190bb197010b2a9e6/href</a></iframe><p>Şimdi bunları işlevsel hale getirmek için ana sayfa dosyasına geri dönüyorum. Bu dosya içerisindeki ‘Kaydet’ butonuna Riverpod ile bu metodların bağlantısı gerçekleştireceğim. Bunun için butonumu şu şekilde değiştiriyorum:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/921a930d63d0ffd57f2182110880a2c0/href">https://medium.com/media/921a930d63d0ffd57f2182110880a2c0/href</a></iframe><p>Bu sayede istediğimiz şekilde kullanıcıların veri tutmasını sağlayabiliyor olacağız. Şimdi test için bir deneme yapalım :</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/421/1*y0UgXHybSjLKUt075p4O3w.png" /><figcaption>Emulator Ekranı</figcaption></figure><p>Bu şekilde doldurduktan sonra Firebase Console üzerinden kontrol edelim :</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HeHsvNbvDKvHwLgfhPgggw.png" /><figcaption>Firestore Database Ekranı</figcaption></figure><p>Verilerimiz ekranımıza eklenmiş biçimde. İstediğimiz şekilde çalışıyor.</p><p>Böylece Riverpod ve Firebase Firestore kullanarak Flutter üzerinde Firebase ile veri depolama işlemlerini gerçekleştirebildik. Ek metodlar ekledim bu sayede kendi projelerinizde kullanabilirsiniz. Ara yüzleri bu basitlikten çıkartıp daha güzel bir hale sokarak projelerinizde kullanabilirsiniz!</p><p>Tüm kodları incelemek istersen projenin GitHub linki aşağıda.</p><p><a href="https://github.com/mhmetglrq/flutter_riverpod_firebaseAuth?source=post_page-----ee481e794bbb--------------------------------">GitHub - mhmetglrq/flutter_riverpod_firebaseAuth: Flutter Medium Project Series</a></p><p><em>Okuduğun için teşekkür ederim ve umarım bu makale yararlı olmuştur senin için </em>🙏<em>.</em></p><h3>Benimle bağlantı kurmayı unutma:</h3><ul><li><a href="https://www.linkedin.com/in/mhmetglrq/">LinkedIn</a></li><li><a href="https://www.instagram.com/mhmetglrr/,">Instagram</a></li><li><a href="https://github.com/mhmetglrq">GitHub</a></li><li><a href="https://www.youtube.com/channel/UCVrV9qEqYpuZoHnoSh79F9w">Youtube</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ce7fcb082b54" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutter — 2 | Riverpod Kullanarak Firebase Auth]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/flutter-2-riverpod-kullanarak-firebase-auth-ee481e794bbb?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ee481e794bbb</guid>
            <category><![CDATA[flutter-riverpod]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[firebase]]></category>
            <category><![CDATA[firebaseauthentication]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Jun 2023 01:57:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-17T17:17:21.421Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Flutter | Firebase Auth Riverpod" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4dO4lUaDuJyir0R8og9iZA.png" /></figure><h3>Flutter ve Firebase — 2 | Riverpod Kullanarak Firebase Auth</h3><p>Merhaba herkese. Bu yazımda Riverpod kullanarak Firebase Auth işlemlerinin nasıl gerçekleştiğini sizlere anlatacağım. Geçen yazımda Firebase entegre ettiğim proje üzerinden devam ediyor olacağım.</p><p>İlk olarak projemize gerekli paketlerimizi yüklemeliyiz. Bu paketler:</p><ul><li><a href="https://pub.dev/packages/firebase_auth">firebase_auth</a></li><li><a href="https://pub.dev/packages/flutter_riverpod">flutter_riverpod</a></li></ul><p>Paketleri projemize ekledikten sonra ‘android/app/build.gradle’ dosyası içerisinde ‘minSdkVersion’ değerini 19 yapmalıyız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BTU5Ed34LqPs1hJsf2Dbrw.png" /></figure><p>Projemize gerekli paketleri ekledikten sonra Firebase üzerinden Authentication menüsüne girip projemizin authentication işlemine izin vermeliyiz. Authentication sayfasına girdiğimiz ilk anda bizi karşılayan ekrandaki ‘Get started’ butonuna tıklıyoruz.</p><figure><img alt="Firebase Authentication Get Started" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qVZ3SAMIKpqfGqy9dpIFqQ.png" /></figure><p>Sonrasında bizi karşılayan sayfa içerisinde giriş yöntemleri içerisinden hangilerini kullanacağımızı seçiyoruz. Bu örnek içerisinde ‘Email/Password’ yöntemini kullanıyor olacağız.</p><figure><img alt="Firebase Authentication Sign In Methods" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wJpKLXCtvvv3AHFdXpbw2w.png" /></figure><p>‘Email/Password’ a tıkladıktan sonra bizi karşılayan ekran içerisinde e-posta ve şifre ile girişi etkinleştiriyoruz.</p><figure><img alt="Firebase Authentication Enabled Email/Password" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/982/1*RtVTpn230vvYa9F_JRyqMQ.png" /></figure><p>‘Save’ butonuna tıklayıp kaydediyoruz. Eğer başka bir giriş yöntemi eklemek isterseniz ‘Add new provider’ butonuna tıklayarak ekleyebilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/958/1*SYbxaXXajCIunYouCKFqog.png" /></figure><p>Böylece Firebase Authentication üzerinde e-posta ve şifre kullanarak giriş yöntemini etkinleştirmiş bulunmaktayız.</p><p>Gerekli klasörleri ve dosyaları oluşturarak projemize devam edelim. Ben proje klasörlemesinde şu düzeni kullanmaktayım:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/351/1*L-6c__Spj3Zn6QOlFH8L3g.png" /></figure><p>‘features’ isimli klasör içerisinde ‘auth’ isimli bir klasör oluşturup onun içerisine de üç tane klasör oluşturuyoruz. Bu klasörler sırasıyla ‘controller’, ‘pages’ ve ‘repository’. Klasörlere resimde gösterildiği gibi dosyaları ekliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/352/1*RFnkYxXTjQkwkxHNnjjjDg.png" /></figure><p>Bu dosyaları ekledikten sonra kullanıcımızın giriş yaptıktan sonra yönlendirilebileceği bir sayfa eklemeliyiz. Bu sayfayı da ‘features’ klasörü altında ‘home’ diye bir klasörün içerisinde ‘pages’ adlı klasöre ekleyeceğiz. Yani şu şekilde olacak:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/443/1*o5AKIxcPuSeagmtixRlFxw.png" /></figure><p>Bu dosyalara ek olacak yardımcı dosyalarımız olacak. Bunlar içinde bir ‘common’ adında, ‘lib’ klasörünün altına bir klasör oluşturuyoruz. Bu klasör içerisine bir klasör daha oluşturup bunun adını ‘helpers’ yapıyoruz ve ‘common’ klasörü altında ‘enums’ adlı bir dart dosyası ekliyoruz. Sonrasında ise ‘helpers’ klasörü altında ‘auth_exception_helper’ isimli bir dart dosyası oluşturuyoruz. ‘lib’ klasörümüz şu şekilde olmalıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/351/1*WvBa8JkiGt-URJcrvlEaKw.png" /></figure><p>‘enums’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9cfdedc1dbb6d0b6b1ee1d7a00c01676/href">https://medium.com/media/9cfdedc1dbb6d0b6b1ee1d7a00c01676/href</a></iframe><p>‘auth_exception_helper’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/eaee0a93887ee7b9e77dd552b2d7134f/href">https://medium.com/media/eaee0a93887ee7b9e77dd552b2d7134f/href</a></iframe><p>Kullanıcımızın giriş yapmışsa eğer ana sayfa yapmamışsa eğer giriş yap ekranının karşılaması için ‘main.dart’ dosyasına şu kodlarımızı yazıyoruz:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d28b9099b112eaa0d89d807965cede12/href">https://medium.com/media/d28b9099b112eaa0d89d807965cede12/href</a></iframe><p>Şimdi ise repository ve controller dosyalarımıza kodlarımızı ekleyelim.</p><p>‘auth_repository’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/80bc5e65069b15a646b89662ac6fac6b/href">https://medium.com/media/80bc5e65069b15a646b89662ac6fac6b/href</a></iframe><p>‘auth_controller’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c968e751c355212ad68bda01f2f36781/href">https://medium.com/media/c968e751c355212ad68bda01f2f36781/href</a></iframe><p>Bu sayfaları ekledikten sonra ‘pages’ içerisinde fonksiyonel biçimde çalışması için sayfalarımızın kodlarını eklemeliyiz.</p><p>‘sign_up_page’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/1a7271fd6823eb9de69bfaa593f65188/href">https://medium.com/media/1a7271fd6823eb9de69bfaa593f65188/href</a></iframe><p>‘sign_in_page’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/8de15cc627c4217d93f88ca2eefda9c8/href">https://medium.com/media/8de15cc627c4217d93f88ca2eefda9c8/href</a></iframe><p>‘forgot_password_page’ isimli dart dosyasının kodları şu şekildedir:</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/91f70bb61c263d0fcac5d1e30962f805/href">https://medium.com/media/91f70bb61c263d0fcac5d1e30962f805/href</a></iframe><p>Kullanıcı şu an giriş yapabilir, kayıt olabilir ve şifresini unuttuğunda şifresini sıfırlayabilir. ‘home.dart’ içerisinde de kullanıcının çıkış yapabileceği ve hesabını silebileceği basit bir sayfa yazalım.</p><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/41138dd68f47a7467ce9ed97cabec036/href">https://medium.com/media/41138dd68f47a7467ce9ed97cabec036/href</a></iframe><p>Böylece Riverpod ve Firebase Auth kullanarak Flutter üzerinde authentication işlemlerini gerçekleştirebilen bir proje geliştirdik. Ara yüzleri daha da bu basitlikten çıkartıp daha güzel bir hale sokarak projelerinizde kullanabilirsiniz!</p><p>Tüm kodları incelemek istersen projenin GitHub linki aşağıda.</p><p><a href="https://github.com/mhmetglrq/flutter_riverpod_firebaseAuth">GitHub - mhmetglrq/flutter_riverpod_firebaseAuth: Flutter Medium Project Series</a></p><p><em>Okuduğun için teşekkür ederim ve umarım bu makale yararlı olmuştur senin için </em>🙏<em>.</em></p><h3>Benimle bağlantı kurmayı unutma:</h3><ul><li><a href="https://www.linkedin.com/in/mhmetglrq/">LinkedIn</a></li><li><a href="https://www.instagram.com/mhmetglrr/,">Instagram</a></li><li><a href="https://github.com/mhmetglrq">GitHub</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ee481e794bbb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Flutter ve Firebase— 1 | Firebase Kullanımı]]></title>
            <link>https://medium.com/@mhmetglr.q/flutterda-firebase-kullan%C4%B1m%C4%B1-caefa61d7255?source=rss-b3cc3acba194------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/caefa61d7255</guid>
            <category><![CDATA[google]]></category>
            <category><![CDATA[flutter]]></category>
            <category><![CDATA[flutter-app-development]]></category>
            <category><![CDATA[firebase]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mehmet Güler]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 14 Apr 2023 18:08:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-17T17:17:54.024Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Flutter’da Firebase Kullanımı" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kC8Wln9luh8Pr0FLz7YLYg.png" /></figure><p>Bu yazımın içerisinde size Firebase’nin Flutter’a nasıl entegre edileceğini anlatacağım.</p><p>Dünya çapında artan kullanımı ile beraber Flutter, her ne kadar kendisine bir çok şekilde yetsede bazı zamanlarda dışarıdan bir takım servislere ihtiyaç duymaktadır. Bunlardan bir tanesi olan Firebase bir çok işlemi rahatça yerine getirebilmektedir. Firebase’i servis olarak kullanan uygulamalar; Firebase’nin bir çok özelliği ile beraber bizi özel hazırlanmış bir Backend zahmetinden kurtaracaktır.</p><h4><strong>Firebase Console Üzerinden Uygulamamızı Oluşturalım</strong></h4><p><a href="https://console.firebase.google.com/">console.firebase.google.com</a></p><p>Bu adres üzerinden ‘Create a project’ butonuna basarak sizden istenilen seçenekleri doldurun.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Xba2pH5PGWUehunQXXLkGg.png" /></figure><h4><strong>Panel Üzerinden Yüklenilecek Olan Platformu Seçelim</strong></h4><p>Burada bizi bir çok seçenek karşılamakta. Bunlar:</p><ul><li>IOS</li><li>Android</li><li>Web</li><li>Unity</li><li>Flutter</li></ul><p>Bu içerikte Flutter üzerinden ilerleyeceğimizden Flutter’ı seçmeliyiz.</p><figure><img alt="Uygulama Seçim Ekranı" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/880/1*bjeKN5abgpidH4gpd4nb8Q.png" /></figure><h4><strong>Gerekli Adımların Gerçekleştirilmesi</strong></h4><p>Flutter seçtikten sonra gerekli üç adım istenilmektedir bizden. Bu adımları sırasıyla gerçekleştirelim:</p><ul><li>Firebase CLI’nin yüklenmesi ve giriş işleminin yapılması</li><li>FlutterFire CLI’nin yüklenip çalıştırılması</li><li>Gerekli ayar dosyalarının projemizin başlangıç koduna eklenmesi</li></ul><p><strong>Firebase CLI’nin yüklenmesi ve giriş işleminin yapılması</strong></p><p>İlk adımda gösterilen ‘Firebase CLI’ linkine tıklayarak sisteminizi seçerek kurulumu gerçekleştirin. Sonrasında terminalinizden ‘firebase login’ yazarak giriş yapın.</p><figure><img alt="Firebase CLI Kurulumu" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/572/1*fV9xv6JAPAGuzX6zKVyzag.png" /></figure><p><strong>FlutterFire CLI’nin yüklenip çalıştırılması</strong></p><p>Terminalinizi yeniden çalıştırarak şu kodu çalıştırın:</p><pre>dart pub global activate flutterfire_cli</pre><p>Bu işlemden sonra, proje klasörü altındaki bir terminalde size verilen ikinci seçenekteki kodu çalıştırın. Ben burada kendi projemin kodunu çalıştıracağım, sizinki farklı olacaktır.</p><pre>flutterfire configure --project=randomproject-c595b</pre><figure><img alt="FlutterFire Aktivasyonu" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*HKL0ly55ehZA_e3z7i2UPQ.png" /></figure><p>Bu kısım içerisinde problem yaşıyor olursanız ilk başta bu link üzerinden Node.js indirmelisiniz.</p><p><a href="https://nodejs.org/tr/download">nodejs.org/tr/download</a></p><p>Geçerli kurulumu gerçekleştirdikten sonra aşağıdaki kodu terminalinizden çalıştırın.</p><pre>npm install -g firebase-tools</pre><p>Bu yüklemeyi gerçekleştirdikten sonra şu kodu çalıştırdığınızda probleminiz çözülecektir.</p><pre>dart pub global activate flutterfire_cli</pre><p>Sonrasında hangi platformları çalıştıracağımızı seçmeliyiz. Seçtikten sonra devam edince projemize ‘firebase_options.dart’ adlı bir dosya ekleniyor.</p><figure><img alt="Platform Seçimi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/690/1*ISf5OyqgIgFV0HYAAu2QFg.png" /></figure><p><strong>Gerekli ayar dosyalarının projemizin başlangıç koduna eklenmesi</strong></p><p>Son işlemimizi gerçekleştirirken iki şeye ihtiyacımız var. İlki:</p><p><a href="https://pub.dev/packages/firebase_core">pub.dev/packages/firebase_core</a></p><p>Bu link üzerinden paketi projemize yüklemek.</p><p>Sonrasında ise gerekli kodları ekleyerek projemiz içerisinde Firebase çalışabilir duruma getirmek.</p><p>‘main.dart’ adlı dosyanın içerisinde main fonksiyonuna bu kodları ekleyip gerekli kütüphaneleri import ederek Firebase’i kurmuş bulunuyoruz.</p><pre>import &#39;package:flutter/material.dart&#39;;<br>import &#39;package:firebase_core/firebase_core.dart&#39;;<br>import &#39;firebase_options.dart&#39;;<br><br>void main() async {<br>  WidgetsFlutterBinding.ensureInitialized();<br>  await Firebase.initializeApp(<br>    options: DefaultFirebaseOptions.currentPlatform,<br>  );<br>  runApp(const MyApp());<br>}</pre><p><em>Okuduğunuz için teşekkür ederim. Bu benim ilk makalem ve umarım yararlı olmuştur. Bunu başarabildiysem 👏 butonuna tıklayarak diğer kişilerinde bu makaleyi bulmasını sağlayabilirsiniz.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=caefa61d7255" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>