<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Mihri Nur Gürün on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Mihri Nur Gürün on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mihrinurgrn?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*VhbYvMchKUYlw8OEKoDzrA.jpeg</url>
            <title>Stories by Mihri Nur Gürün on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:25:23 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mihrinurgrn/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Pembe Fili Düşünme]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/pembe-fili-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnme-5bbf728578d6?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5bbf728578d6</guid>
            <category><![CDATA[pembe-fili-düşünme]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[readinglist]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Nov 2025 19:24:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-09T19:24:13.623Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*uQvyC2VrucdA9yCB.jpg" /></figure><p><em>Pembe Fili Düşünme</em>, elimden düşürmeden bir çırpıda bitirdiğim bir kitap oldu.<br>Yazar, kitapta kendi kişisel yolculuğumuzda hepimizin mutlaka yaşadığı, düşündüğü, deneyimlediği süreçlerden ve kavramlardan bahsediyor.<br>Aslında bunları hepimizin yaşıyor olduğunun bilincine biraz da bu kitapla vardım diyebilirim.</p><p>Okumadan önce sık sık aklıma takılan bir soru vardı:<br>“Acaba herkes benim gibi hissediyor mu, yoksa bu karmaşayı yaşayan bir tek ben miyim?”<br>Bazen öyle zamanlar geliyor ki, yaşadığımız zorlukların sadece bize ait olduğunu sanıyoruz.<br>Kitabın en sevdiğim yanıysa, daha ilk sayfalardan itibaren o telaşın içinden çıkıp bir “oh” çekiyorsunuz: <em>“Yalnız değilmişim…”</em></p><p>Yazar, hislerini öyle bir şeffaflıkla anlatmış ki…<br>Her gün onlarca insanla iç içe olsak da, bu ortak düşünce karmaşasını çoğu zaman kimseyle paylaşamıyoruz.<br>Çünkü düşünceler ve hisler kategorize edilip derlenmediğinde, insana yalnızca karmaşa ve huzursuzluk bırakıyor.<br>Ama benim kafamdaki o dağınıklık bu kitapla öyle güzel netleşti ki…<br>Gerçekten şiddetle tavsiye ediyorum.</p><p>Yazar kitabında bu yolculuğu <strong>beş ana bölüm</strong> altında ele alıyor:<br><em>Deneyimsel Kaçınma, Etiketler ve Kimlik, Öz-Şefkat ve Farkındalık, Bilinçli Farkındalık ve Kararlılık, Kabul ve Yaşamaya Değer Bir Hayat.</em></p><blockquote>“Mücadele vermek ağır, kabul etmek hafifti.”</blockquote><p>Kitap, kişisel gelişimden çok kişisel kabullenme üzerine.<br>Zihnimizle savaşmak yerine, onu anlamayı öğütlüyor.<br>Bazı duyguların sadece yaşanıp geçmesi gerektiğini,<br>her şeyin kontrol edilmek zorunda olmadığını fark ettiriyor.</p><blockquote>“Etiketlerimiz var fakat biz etiketlerimiz değiliz.”</blockquote><p>Hayatımız boyunca kendimizi bazı etiketlerle tanımlıyoruz:<br>“Yeterince iyi değilim”, “çok duygusalım”, “zayıfım” gibi…<br>Farkında olmadan bu tanımlar kimliğimizin bir parçası haline geliyor.<br>Yazar, bu etiketlerin ötesine geçmeyi ve kendimizi olduğu haliyle görmeyi hatırlatıyor.</p><blockquote>“Her duygunun bir yaşam süresi vardır, hiçbir acı baki değildir.”</blockquote><p>Bu cümle kitabın belki de en sade ama en güçlü yerlerinden biri.<br>Hiç geçmeyecek sandığımız duyguların bile zamanla yavaş yavaş azaldığını hatırlatıyor.<br>Ve o anda fark ediyorsun: aslında duygularınla savaşmana gerek yok,<br>sadece onlara yer açmak yeterli.</p><p><em>Pembe Fili Düşünme</em>, benim için bir farkındalık kitabından çok bir aynaydı.<br>Kendimi biraz daha yakından görmek, bazı hislerin aslında ne kadar insanca olduğunu anlamak için bir duraktı.</p><blockquote>“Kendine nazik ol. Bazen sadece bu bile iyileşmenin ilk adımıdır.”</blockquote><p>Kısacası, <em>Pembe Fili Düşünme</em> bana sadece düşünmemeyi değil,<br>düşüncelerimi fark etmeyi ve onlarla barışmayı öğretti.<br>Artık pembe fili düşünmemeye çalışmıyorum;<br>fark ediyorum, gülümsüyorum ve yoluma devam ediyorum.</p><p>💌 <em>Belki senin de uzun zamandır susturmaya çalıştığın bir pembe filin vardır.<br> Bazen sadece onu fark etmek bile, kendine doğru attığın ilk adımdır.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5bbf728578d6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sahilde Kafka Üzerine: Kader, Mücadele ve Huzur]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/sahilde-kafka-%C3%BCzerine-kader-m%C3%BCcadele-ve-huzur-847d34c3ee32?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/847d34c3ee32</guid>
            <category><![CDATA[haruki-murakami]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[book-recommendations]]></category>
            <category><![CDATA[sahilde-kafka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Mar 2025 05:03:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-13T05:03:05.133Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/860/1*sPtGxvIYBTusJ0W38siAmg.jpeg" /><figcaption>Bay Nakata</figcaption></figure><p><strong>Sahilde Kafka Üzerine: Kader, Mücadele ve Huzur</strong></p><p>Bugün, son günlerde uyumadan önce heyecanla elime aldığım ve artık sonlarına geldiğim için biraz hüzünlendiğim, ama aldığım tadı düşündükçe mutlu olduğum Murakami’nin <em>Sahilde Kafka</em> adlı kitabı hakkında sizlere bir şeyler anlatmak istiyorum.</p><p>Yazarın bu okuduğum ikinci kitabı. İlk kitabından <a href="https://medium.com/@mihrinurgrn/ko%C5%9Fmasayd%C4%B1m-yazamazd%C4%B1m-5a9037961d82">bir başka blog yazımda</a> bahsetmiştim. Kitabı heyecanla okudum ve çok beğendim. Bunun en büyük sebebi ise kitabın kendi içsel yolculuğuma ışık tutması oldu.</p><p>Kitapta iki paralel olay, iki ana karakterle birlikte ilerliyor: 15 yaşındaki Kafka Tamura’nın kaderini yenmek için evden kaçışı ve Nakata’nın geçmiş travmalarıyla şekillenen gizemli yolculuğu.</p><p>Kitap boyunca rüya ile gerçekliğin karmaşası ve doğaüstü olaylar, gerçek hayatın içinde yer alır. Eğer kitap okurken yazarın sizi olmadık şeylere inandırmasına hazırsanız, her şeyi olağan karşılayarak kitabın akışına kapılabilirsiniz.</p><p>Hikâyeleri birbirinden çok farklı olan Kafka Tamura ve Nakata, bende birbirinden çok farklı hisler yarattı. Fakat bir yandan da kafamda hep ikisi arasında benzerlikler, bağlantılar kurmaya çalıştım. Hayatın başında olan Kafka Tamura, kendi içsel yolculuğunu yaparken bana hepimizin kaderle, hayatla mücadelesini anımsattı. Nakata ise bana içsel huzuru, sadeliği ve kabullenişi anımsattı.</p><p>Kitaptaki yan karakterlerden Hoshino, sıradan bir hayatı olan bir kamyon şoförüyken Nakata’dan çok etkilenir ve kendi hayatında da yeni anlamlar bulur. Hoshino, kitapta bunu şöyle anlatıyor:</p><blockquote><em>“Bu dünyada bir sürü garip insan var ama Bay Nakata gibisini hiç görmemiştim. Kendi adını bile doğru düzgün yazamıyor ama kedilerle konuşabiliyor. İnanılır gibi değil ama bir şekilde güven verici biri. Ne yapacağını tam olarak bilmiyor gibi görünüyor ama bir şekilde her şey yoluna giriyor.”</em></blockquote><blockquote><em>“Bay Nakata’nın kafası pek çalışmıyordu ama yine de onunlayken garip bir huzur hissediyordum. Onunla vakit geçirmek, dünyanın karmaşıklığından bir süre uzaklaşmak gibiydi. Kendi kuralları vardı ve bir şekilde hayatı bizden daha basit ama daha anlamlı bir şekilde yaşıyordu.”</em></blockquote><p>Bana kalırsa, kitapta yazar iki farklı yanımızı bizlere iki farklı hikâye üzerinden anlatıyor. Bu yüzden iki karakterin hikâyesi hem birbirinden çok farklı hem de benzer yanlar taşıyor. Çünkü hem Nakata biziz hem de Kafka Tamura. Bir yandan tüm gücümüzle mücadele etmeye çalışırken bir yandan da sürekli iç huzuru arıyoruz. Bu yüzden kitabı okurken Kafka Tamura’nın mücadelesini destekledim, bir yandan da yoruldum ama tüm gücümle onun yanındaydım. Her şeyin iyiye gitmesini umarken kaygılarla doldum. Birkaç sayfa çevirdikten sonra Nakata’nın hayatı algılayış biçimi bana huzur verdi ve birkaç sayfa önce yaşadığım kaygılardan arındırdı beni.</p><p>Sanki hepimizin içinde hem bir Nakata hem de bir Kafka Tamura var. Maalesef Nakata gibi yaşamamız çok zor. Kendisi sonsuz bir huzurun içinde ve akışa tamamen güvenmiş durumda; fazla akıllı biri de değil. Kafka Tamura gibi sürekli mücadele etmemiz de çok zor. Mücadelelerimizin yanında bazen de Hoshino gibi Nakata’dan etkilenerek huzur arayıp dengeyi bulabilmeliyiz.</p><p>Ayrıca kitaptan beğendiğim bir diğer kısmı daha ekliyorum:</p><blockquote><em>“Birçok şeyin seninle ilgisi yok. Benimle de ilgisi yok. Ne kehanetle ne de lanetle ilgili. Ne DNA’yla ne de düzensizlikle. Yapısalcılık yüzünden olmadığı gibi, üçüncü sanayi devrimi yüzünden de değil. Hepimizin böyle çöküp gitmesi, dünyanın kurgusunun çöküş ve yitim üzerine kurulu olmasından. Bizim varlığımız o prensibin gölgesinden başka bir şey değil. Rüzgâr eser. Hırçın rüzgârlar da vardır, insanın ruhunu okşayan rüzgârlar da. Fakat tüm rüzgârlar gün gelir yitip gider. Rüzgâr cisim değildir. Havanın yer değiştirmesine verilen genel bir addır yalnızca. Kulak ver, bu metaforu anlamaya çalış.”</em></blockquote><p>Burada Oshima, Kafka Tamura’ya rüzgâr metaforu üzerinden her şeyin geçici olduğunu, çabadan üstün bir kaderin varlığını anlatıyor. Sanki Oshima, kitabı okurken Kafka Tamura’ya söylemek istediklerimizi bir paragrafta özetlemiş. Bizim Nakata’da bulduğumuz huzuru anlatan bir paragraf olmuş: kabulleniş ve huzur.</p><p>Eğer Murakami’nin henüz bir kitabını okumadıysanız, birçok kişiden duyduğum şey <em>Sahilde Kafka</em>’nın ilk kitap olması gerektiği. Kitap, beni yazara hayran bıraktı.</p><p>Bugün bu yazıyla karşılaştıysan, belki de içindeki mücadelenin arasına kısa bir mola verip hayatı zaman zaman Nakata gibi, akışına bırakarak yaşaman gerektiğini hatırlamanın tam zamanıdır. Hepimizin buna ihtiyacı var.</p><p>Şimdiden iyi okumalar, görüşmek dileğiyle.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=847d34c3ee32" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Koşmasaydım yazamazdım]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/ko%C5%9Fmasayd%C4%B1m-yazamazd%C4%B1m-5a9037961d82?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5a9037961d82</guid>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[book-review]]></category>
            <category><![CDATA[tokyo]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[haruki-murakami]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Nov 2024 18:28:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-11-20T18:28:36.422Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GnKohOhZ6mgk_jxy9H4u2A.jpeg" /><figcaption>2023 Tokyo Baharı Imparatorluk Sarayı</figcaption></figure><p>Bizim için olayların gidişatı bazen beklenmedik şekilde gelişebilir.Örneğin, hayatımda ilk kez Tokyo’ya gittiğimde İmparatorluk Sarayı’nın çevresinde koşan koşucuları görmüştüm. Bu sahne, hala aklıma geldiğinde merak dolu bir etki bırakıyor. O anı her hatırladığımda, içimdeki keşfetme arzusunun tetiklendiğini hissediyorum.</p><p>Haruki Murakami, her zaman okumak istediğim bir yazardı ve onunla tanıştığım ilk kitabı <strong>Koşmasaydım Yazamazdım</strong> oldu. Kitapta, yazar uzun mesafe koşularıyla ilgili anılarını ve bu koşuların hayatına nasıl dokunduğunu anlatıyor. Sanki hayat bana, “Çok merak ediyorsan, işte Tokyo’da koşmak böyle bir şey,” demek için bu kitabı karşıma çıkardı.</p><p>Okuduğum her sayfada, koşarken rüzgarın yüzüme çarpışını, dizlerimin titrediğini, bazen pes etmek üzere olduğumu hissettim — hatta yaşadım. Tüm samimiyetimle söylüyorum, bazen son kilometreleri koşarken tükenmek üzereyken kendimi yarışı tamamlamaya ikna ettim. Bu kitap, bana Tokyo’da bir uzun mesafe koşucusu olma fırsatı sundu. İnanılmaz bir şey, değil mi? Bunu sesli söylediğimde tüylerim diken diken oluyor.</p><p>Gece uyumadan önce kitabın sayfalarını çevirirken, bir anda dünyanın öbür ucunda bir koşucu olmanın tadına bakıyordum. Bu, benim için sıradan bir kitap değil, çünkü Tokyo benim için sıradan bir şehir değil.</p><p>Ben önce İmparatorluk Sarayı’nın etrafında gezdim, sonra bu kitap karşıma çıktı. Zaten hep inanırım, kitapları ben seçmem; kitaplar beni seçer. Aylarca okuma listemde duran, kitaplığımda sessizce bekleyen kitaplar, bir gün aniden okunmaya başlanır. Ve o kadar eminim ki, daha önce okumuş olsaydım bana tam şuan vermiş olduğu tadı asla veremeyecekti. Doğru zamanda, tam olması gerektiği anda elime geçer.</p><p>Kendi küçük dünyamızda her şey bizden ibaret. Haruki Murakami bu kitabı yazdı, çünkü ben Tokyo’yu özlediğimde baharda Tokyo rüzgarını tekrar hissedebileyim diye. Tüm bu tatlı tesadüflere sıkı sıkı sarıldım. Hayatımdaki tüm güzel şeyler, abartısız, işte bu küçük anlardan ibaret. Bildiğim tüm sırlar, bu anların içinde saklı.</p><p>Her kitabı açtığımda, her seyahate çıktığımda, yolda bir köpekle karşılaştığımda hep düşünüyorum: Acaba bu küçük tesadüfler bana neler yaşatacak? Öyle ki, bu minik tesadüfleri önceden hissetmek de mümkün kendime hep aynı şeyi söylüyorum: “Biliyordum. O an öylesine bir an değildi.”</p><p>Bu şehir öylesine bir şehir değil. Bu insanlar öylesine girmedi hayatıma. Sadece bazı anlar zamanını bekliyor. Ve zamanı geldiğinde, en güzel haliyle bizimle oluyor.</p><p>Tüm bu tesadüfleri çok seviyorum. İçimde uyanan merakı… Bu merak, bana tarifi imkansız deneyimler sunuyor. Yaşamak diyorum, işte böyle bir şey galiba.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5a9037961d82" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Karmaşanın İçindeki Yolculuk]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/karma%C5%9Fan%C4%B1n-i%CC%87%C3%A7indeki-yolculuk-547392d9985c?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/547392d9985c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Oct 2024 20:51:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-10T20:51:11.265Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WKRiMvXgy9d2E9gyG6IdfQ.jpeg" /><figcaption>Arashiyama Bamboo Forest KYOTO</figcaption></figure><p>İçimdeki karmaşalara dışarıdan bakıyorum. Daha önce bulunduğum ortamlarda, belki yazılarımda, belki sadece kendi kendime, defalarca yazmanın kendini anlamakla olan bağlantısından bahsettim. Bir süredir yazmak istiyorum ama ne yazacağımı, nereden başlayacağımı bilemiyorum. İçimden yazmak geliyor çünkü aslında bu, bir nevi kendimi bulma isteği. Bir yerlerde karmaşık ve belirsiz bir şeyler var ve bazen o belirsizliğin içinde olmak bile, hatta sadece o belirsizliği düşünmek bile çok korkutucu ve yorucu olabiliyor. Böyle zamanlarda bu korku hep yazma isteğimi bastırdı. Bazen yalnızca bir kelime yazıp bıraktım, bazen yazmak için kendime verdiğim sözleri unuttum. Ama bugün, kendi yolculuğumda o karmaşıklık ve korkuların içinde özgürce dolaşmak için yazıyorum. Bu gücümle övünebilirim, ama şunu da çok iyi biliyorum: Her zaman bu kadar güçlü olmak zorunda değilim.</p><p>Ve çok iyi bildiğim bir şey daha var; bu karmaşalar ve korkular her zaman olacak, bu benim yolculuğumun bir parçası. Bazen azalacak, bazen artacak, bazen “oh” diyeceğim bir rahatlama yaşayacağım. Yazmak, bu yolculuğa dışarıdan bakmak gibi benim için. Elbette savaşırken, çabalarken kendimi yolculuğa kaptırmışken verdiğim çaba da çok kıymetli. Ama 20’lerimin sonlarına doğru, biraz da yolculuğumu izleme fırsatı yaratmaya başladım kendime. Hiçbir zaman içinden çıkamayacağım o karmaşada, bir şeylerin netleşmesi için tam o karmaşık noktaya biraz uzaktan bakmak çok keyifli ve aynı zamanda zor. Fakat dediğim gibi, her zaman bu kadar güçlü olmak zorunda değilim. Bazen sadece yorgun olacağım ve düşünmek bile istemeyeceğim. Bazen, Ivan Gonçarov’un <em>Oblomov</em>’da dediği gibi:</p><blockquote>“Yiyorum, içiyorum, uyuyorum, gezmeye çıkıyorum. Ama birden keyfim kaçıyor, bir boşluk duyuyorum…”</blockquote><p>Ben de benzer bir boşluğa düşeceğim. Ve yine, kendimi o boşluktan çıkaracağım.</p><p>Bugün bu satırları yazdım ve içimdeki karmaşayı nasıl yorumlamam gerektiğini fark ettim. Bazen yorgun olma hakkı tanıdım kendime. Savaşırken ne kadar cesur olduğumu hatırladım. Bugün, içimdeki karmaşayı netleştirmeye, bu karmaşaların normal olduğunu kabul ederek başladım. En güzeli ise bu yolculukta her adımda kendime biraz daha yaklaştığımı bilmek.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=547392d9985c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gezgin olmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/gezgin-olmak-c09378a84d66?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c09378a84d66</guid>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Jul 2024 21:12:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-14T21:12:19.267Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EHoObVxJ_RL7oqOi7tiYfw.jpeg" /></figure><p><strong>Gezgin Olmanın Kendi Yolculuğumdaki Etkisi</strong></p><p>Uzun bir uçak yolculuğunun ilk saatlerindeyim, hayatımın son iki yılı yolculuklarla dolu geçiyor. Küçüklüğümde gezi programları izlerken daldığım hayallerin içinde buldum kendimi bir anda. Bu hayale öyle aşinaydım ki hem çok şaşkın hem de zaten bir gün gerçekleşeceğini bildiğim şeyleri yaşıyor gibi hissediyorum kendimi.</p><p>Yolculuğum Tokyo’ya, geçen sene tam da bu zamanlar ilk defa gittiğim şehre. Aradan geçen bu bir yılda gittiğim her yolda sanki kendi özüme doğru bir adım, bazen birkaç adım daha attım. Aynı yere gidiyorum fakat çok farklı hislerle, çok farklı birisi olarak. Şimdi tam şu anda oturdum ve yolculukların kendimi bulmakta bana ne kadar çok yardımcı olduğunu düşünüyorum.</p><p>Her yolculukta kafamda çözdüğüm, netleştirdiğim öyle çok düşünce var ki bu hissin bir tutku haline gelmemesi imkansız. Tüm seyahatlerle bağdaştırdığım farklı duygular, farkındalıklar ve daha bir sürü şey… Yazıma 15 bin adım atarak Tokyo Osaka sokaklarını adım adım gezdiğim, yorgunluktan ciddi anlamda bayılmak üzere olduğum fakat henüz kendimle zamanım dolmadığı için uyuyamadığım bir cumartesi gecesi devam ediyorum.</p><p>Peki seyahatler bunu nasıl yapıyor? Aslında bu tamamen benim için bir tazelenme, yüzleşme zamanı; seyahatler benim kendime bir alan açma şeklim haline geldi. Her şeyi geride bırakıp döneceğini bilerek dahi olsa kendini kendinle başka bir yere götürmek gibi bir şey bu. Kendime kendim hakkında sorular sorabilmek için bir fırsat mesela, örneğin herhangi bir kültürde çok baskın olan bir duygu, ifade, herhangi bir şey, bunu bile gözlemlemek insana kendisi hakkında sorular sorduruyor.</p><p>Günlük yaşamımızda düşünmek için kendimize bir 15 dakika bile ayıramadan günü bitiriyoruz bazen. Ama kendimize ayırdığımız birkaç günde hem kendimizi dinlemek hem de bunu dünyanın başka bir ucunda yapmak olayı bambaşka bir boyuta taşıyor. Sanki bir anda baktığımız çerçeve genişliyor. Farklı yaşam tarzlarını görmek insanı özündeki isteklere yaklaştırıyor. Bambaşka bir coğrafyada insanlar farklı değerlere sahip, hemen kendimizi onların yerine koyarak düşünmeye başlıyoruz.</p><p>Aslında bu oyunu çocukluğumdan beri oynuyorum; her zaman farklı ülkelerde doğmanın, yaşamanın nasıl bir his olduğunu merak ederek hayaller kurdum. Minimalist bir yaşamım olsa da mutlu olur muydum? Okyanusun ortasında cennet gibi bir adada yaşasam nasıl mutluluklarım ya da dertlerim olurdu? Hem iklimi hem insanları soğuk bir ülkede doğsam ya da bu insanlar gibi bir mizaca sahip olsam? Acaba ben de bu coğrafyadaki insanlar kadar güler yüzlü, saygılı ve yardımsever miyim? Kurallara bu kadar sadık kalmayı nasıl başarıyorlar? Ve daha bir sürü soru, bunlar sadece birkaç örnek.</p><p>Aynı durum hoş olmayan davranışlar için de geçerli. Sanki her seyahatle birlikte yeni bir forma giriyor, kendimizden beklentilerimizi öğreniyor ve bunları kendi üzerimizde deniyoruz. Aslında seyahatlerle dönüşüyoruz. Dünyayı değil, kendimi keşfediyorum. Çocukken dünyanın bu kadar büyük oluşundan hep büyülenirdim ama şimdi fark ediyorum ki dünyanın her yerine yapacağım yolculuklardan daha uzun bir yol varsa o da kendi içimde, kendi özüme yaptığım yolculuk.</p><p>Bu yolculuğun hakkını verebilmek için tüm fırsatları değerlendirmeye çalışıyorum. Dünyayı gezmek benim kendi dönüşümümün ve keşfimin hikayesi. Kendimi bildim bileli kurduğum bu hayallerin aslında çok insani bir his olan kendini keşfetme arzusundan geldiğini bilmiyordum. Yolda olmanın bende yarattığı etki bunları keşfetmeme yol açtı. Ve bunları sizlerle de paylaşmak istedim çünkü söylemeden edemeyeceğim: Hep yolda olma hayalleriniz varsa, daha sık seyahat etmeyi düşünüyorsanız dönüşümünüzde seyahatin etkisi tahmin ettiğinizden çok daha fazla olacak.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c09378a84d66" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazıyorum çünkü]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/yaz%C4%B1yorum-%C3%A7%C3%BCnk%C3%BC-11121e253540?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11121e253540</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jul 2024 11:26:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-06T18:27:30.710Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*bkTMM5dsQ75rugui.jpg" /></figure><p>Neden buradayım? Çünkü, şu anda okumaya devam ettiğim ve beni oldukça etkileyen ‘Martin Eden’ kitabında yazarın bahsettiği yazar olma mücadelesinde kendimden bir şey buldum.</p><p>Bundan bahsetmeden önce, biraz kendi yazma maceramdan bahsedeceğim. Bugüne kadar (okumayı yazmayı öğrendiğim günden beri) en çok kendime, bazen de sadece çok değer verdiğim insanlara; bazılarını verdiğim, bazılarını kendime sakladığım, öyle çok şey yazdım ki yazmak benim için, kendimi kendime, bazen de kendimi bir başkasına açma yolu. Yazarak kendimi ifade etmek benim için hep çok büyülüydü. Bazı dönemlerde bunu çokça ihmal ettim; gece yatağa yattığımda aklımdan kelimeler cümleler akarken onları bir kağıda geçirme zahmetinde bulunmadım. ‘Kağıda’ evet, ilk defa dijital olarak herkesin kolayca açıp okuyabileceği bir yerde hislerimi sizlere açıyorum. Buradayım, çünkü yıllar geçtikçe bu duyguların ne kadar kıymetli olduğunu daha iyi anladım. Yaşandığı an ile birlikte akıp gidebilecekken, ben bu duyguları hapsedip saklayabiliyor ve aktarabiliyorum.</p><p>Kitaba geri dönecek olursak, yazar kitapta duygularını yazarak yeterince ifade edemiyor olmanın endişesi içerisindeydi. Yazmanın en tatlı telaşı benim için de bu şekilde çünkü insan en çok en yoğun duyguların içerisindeyken yazmak ister. Tüm o duyguları en somut hale getirmek, belki okuduğunda tekrar hissedebilmek, belki bir başkasına o duyguyu aktarabilmek. Böyle yoğun, böyle duygulu hissetmek, benim sahip olduğum en güzel şey. Benimle aynı yoğun duyguları hissedebilen birisiyle bir bağ kurabileceğimi düşünmek beni heyecanlandırdı.</p><p>Buradayım diyeli tam 3 ay olmuş, bu satırlarda bir kenarda öylece beklemiş. Bir yazı yazmaya karar verip masanın başına geçtiğimde bunları yazdığımı çoktan unutmuştum. Yazmak, o andaki duyguları sarıp sarmalayıp özenle bir köşede saklamak gibidir. Bazen açıp açıp okursunuz, bazen ise o en özel, en yoğun duygular o köşede öylece kalır. Ben bugün burada tekrardan fikirlerimi ve duygularımı size açmak için bir yolculuğa çıkıyorum.Kendimi ve yolculuğumu her fırsatta hatırlamak için buradayım.</p><p>Kıymetini her geçen gün daha iyi anladığım duyguları, bir kenara bırakmak için değil, açıp açıp okumak ve hiç tanımadığım birini paylaştığım duygularıma davet etmek için; en önemlisi de bana ilham veren Martin Eden’in kusursuzluk telaşını sık sık yaşamak için, duygular ve fikirler zihnimden akarken her fırsatta burada olabilmek dileğiyle.</p><p>Kendime ve duygularımı misafir edecek herkese sevgilerle, en kısa zamanda görüşmek üzere.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11121e253540" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geleceği Yazan Kadınlar]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/gelece%C4%9Fi-yazan-kad%C4%B1nlar-5540366d2c9e?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5540366d2c9e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Apr 2019 14:05:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-29T14:05:39.453Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*D5UrjgHeA6FpHyPXoDlbxQ.jpeg" /></figure><p>Herkese merhaba, bu yazımda sizlere Geleceği Yazan Kadınlar projesi hakkında genel bilgiler verdikten sonra kendi yaşadıklarımı anlatarak başvuru süreci ve sınıf içi eğitimlerden bahsedeceğim.</p><h4>Proje Hakkında</h4><blockquote>TOBB, TOBB Kadın Girişimciler Kurulu ve Turkcell işbirliğinde başlatılan Geleceği Yazan Kadınlar Projesi’nin amacı kadınları yazılım konusunda eğiterek, mobil uygulamalar geliştirmelerine destek olmak, kadınların bu alanlardaki istihdam kapasitesini ve girişimciliğini artırmaktır. Projenin hedef grubu; lise mezunu, üniversite öğrencisi veya mezunu olan, mobil teknoloji endüstrisinde çalışmak veya mobil teknolojileri kullanarak iş fikrini hayata geçirmek isteyen 18 yaş üzerindeki kadınlardır.</blockquote><p>Merhabalar, öncelikle sizlere bu projeye katılma sürecimden bahsedeceğim. Bu projeden liseden bir arkadaşımın sosyal medya aracılığıyla paylaştığı bir fotoğraftan sonra haberdar oldum, bu haberdar olma süresinin üzerinden iki yıl kadar geçti. Bu süreç boyunca katılma fikrim hep vardı. Kısmet bu seneyeymiş. Öncelikle<strong> </strong><a href="https://gelecegiyazanlar.turkcell.com.tr/"><strong>Geleceği Yazanlar</strong></a> sayfasında bir üyeliğinizin olması gerekiyor . Bu üyelik sayesinde ulaşabildiğiniz birçok farklı eğitim ve bu eğitimlerin sınavları var. Geleceği Yazan Kadınlar projesine başvurmak için ise bu eğitimlerden <strong>Android 101 eğitimini almış ve sınavını başarılı bir şekilde tamamlamış olmanız gerekiyor. Eğer Android 201 eğitimini de başarılı bir şekilde tamamlamış iseniz diğer adaylardan öncelikli oluyorsunuz.</strong> Android 101 eğitimi tamamlayabilmeniz için genel bir programlama ve java bilgisine sahip olmanız yeterli. Geleceği Yazanlar sayfasında programlar kısmında Geleceği Yazan Kadınlar kısmını takip ederseniz tüm başvuru,sonuçlar ve süreçler bilgisine ulaşabilirsiniz.</p><p>Başvuru sonuçları açıklandıktan sonra yaklaşık olarak 1.5 ay süren ve 5 haftasonundan oluşan sınıf içi eğitimler başlıyor. Eğitimler gün boyu saat 10.00 ve 17.00 saatleri süresince devam ediyor. 28 Nisan tarihinde bu eğitim süreci bitti. Eğitimlere devam edebilmeniz için sınıf içinde görülen konulara paralel olarak online olarak gerçekleşen Android 201,301 ve 401 sınavlarını zamanında tamamlamanız gerekiyor. Eğitim sürecinde -proje aşamasında da devam edebilmeniz için- en fazla 4 gün devamsızlık hakkınız var. Sınıf içi eğitimlerde işlenen konular Android Studio üzerinden uygulamalı bir şekilde anlatılıyor. Ben bu sınıf içi eğitim sürecinden oldukça keyif aldım. Birlikte öğrenmek ve paylaşmak her şey çok güzeldi.Şimdi sizlerle benim olduğum sınıfta işlenen konuların başlıklarını paylaşacağım.</p><h4>Konu Başlıkları</h4><ul><li>Linear Layout</li><li>Relative Layout ve Constraint Layout</li><li>Intent Geçişleri</li><li>Manifest</li><li>Drawable ve Mipmap</li><li>Model(constructor) yapısı</li><li>Adapter sınıfı</li><li>Listview yapısı</li><li>Recyclerview</li><li>Volley ile intent üzerinden json veri çekmek</li><li>Kamera ve ses kaydı uygulaması</li><li>Firebase ile kullanıcı kaydı</li><li>Sqlite ile veri ekleme ve veri çekme</li><li>Bottom navigation</li><li>Firebase realtime database</li></ul><p>Sınıf içi uygulamalardan bazıları</p><ul><li><a href="https://github.com/muratbalcitr/Blog_Book">muratbalcitr/Blog_Book</a></li><li><a href="https://github.com/muratbalcitr/gyk401_firebase">muratbalcitr/gyk401_firebase</a></li><li><a href="https://github.com/muratbalcitr/gyk401">muratbalcitr/gyk401</a></li><li><a href="https://github.com/muratbalcitr/gyk301">muratbalcitr/gyk301</a></li></ul><p>Okuğunuz için teşekkür ederim, proje aşamasındaki deneyimlerimi okumak için takipte kalın. Görüşmek üzere :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5540366d2c9e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mustafa Akgül Özgür Yazılım Kış Kampı]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/mustafa-akg%C3%BCl-%C3%B6zg%C3%BCr-yaz%C4%B1l%C4%B1m-k%C4%B1%C5%9F-kamp%C4%B1-a13f68652004?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a13f68652004</guid>
            <category><![CDATA[özgür-yazılım-kampı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Feb 2019 20:50:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-02-20T20:50:48.610Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*yiGvUfmJqXNEZcovNqnfHw.jpeg" /></figure><blockquote>Her yıl farklı bir şehirde yapılan <a href="http://ab.org.tr/"><strong>Akademik Bilişim Konferansı</strong></a>, ilk yapıldığı 1999 yılından beri her yıl konferans öncesinde <a href="https://kamp.linux.org.tr/2019/kis/hakkinda/ozgur-yazilim-felsefesi/"><strong>özgür yazılım</strong></a>larla ilgili kurslara ev sahipliği yapıyor.</blockquote><blockquote>2010’da gerçekleştirmeye başlayan 15 günlük yaz kampı ile birbirini besleyen “konferans öncesi kurslar” giderek büyüdü, diğer özgür yazılımlarla süslenerek genişledi ve kampın yapılmasında büyük emeği bulunan <a href="https://kamp.linux.org.tr/2019/kis/hakkinda/mustafa-akgul/"><strong>Mustafa Akgül</strong></a>‘ün adı verilerek “Mustafa Akgül Özgür Yazılım Kış Kampı” adını aldı.</blockquote><blockquote>Kış kampı her yıl Şubat aylarında, Akademik Bilişim Konferansı’nın hemen öncesinde, ev sahibi üniversitenin olanakları ölçüsünde 50’nin üzerinde paralel sınıf, 40’ın üzerinde farklı konu, 1500’e yakın katılımcı, 100’ün üzerinde eğitmenle gerçekleştiriliyor.</blockquote><h3>Kampa Kabul Edilme Süreci</h3><p>Bu kurslara başvururken içinde 5 farklı kursun bulunduğu bir tercih listesi hazırlıyorsunuz ve bu tercihleriniz birinci tercihinizle başlamak üzere değerlendiriliyor ve sizlere kabul edildiğiniz kurs hakkında bilgilendirme yapmak için mail yoluyla geri dönüş yapılıyor.</p><h3>Özgür Yazılım Kış Kampı 2019</h3><p>Bu yıl ise 9 Şubat ve 12 Şubat tarihleri arasında gerçekleştirilen kurslara Ordu Üniversitesi ev sahipliği yaptı.</p><p>Ben bu sene <strong>Özgür Yazılım Kış Kampına</strong> ilk defa katıldım. Katıldığım kurs <strong>Modern Web ve PHP kursu</strong>. Öncelikle kurs hakkında genel düşüncelerimden bahsedecek olursam beklediğimden çok daha keyifliydi. Hem öğrendiğimi hem de eğlendiğimi hissettiğim dolu dolu 4 gün geçirdim. Eğitim saatleri sabah 09.30–12.30 öğleden sonra ise 14.00–17.00 arası, eğitim saatlerinden sonra bulunduğunuz şehirde gezme ve çevreyi tanıma fırsatı bulabiliyorsunuz.</p><p>Katıldığım kursun içeriğinden bahsedecek olursam :</p><ul><li>İletişim, İnternet ve Web Üzerine Bir Giriş</li><li>Modern Web: Web Siteleri ve Web Uygulamaları</li><li>Modern Webde Teknik: Tekrar Kullanım ve Dış Kaynakları Anlamak</li><li>Özgür yazılımın etkisi</li><li>PHP Temelleri</li><li>PHP ve Diğer “Dinamik Web” Dilleri</li><li>PHP Gerçekten Ölüyor mu?</li><li>Nesne Yönelimli Programlama</li><li>Sayfa değil Modül Programlamak</li><li>PHP’de Nesnelere Giriş</li><li>PHP ile Nesne Yönelimli Programlama üzerine örnekler</li><li>Sınıflar, Objeler, Genişletilmiş Sınıflar, İsim alanları</li><li>Objeler Arası Kaynak Paylaşımı, Bağımlılık Sızdırma (Dependency Injection)</li><li>Nesnelerde tasarım deseni: MVC</li><li>Tekrar Kullanılabilecek Paketler</li><li>PHP’de Bağımlılık Yönetimi: composer</li><li>composer’a Paket Geliştirmek Üzerine</li><li>PHP Standart Önerileri üzerine (PSR)</li><li>Bir sürü paket içeren büyük paketler: Çatılar (Framework)</li><li>Laravel ile hızlı kurulum, uygulama örneği</li><li>JSON üzerine</li><li>JSON Web Tokens</li><li>Modern Web Uygulamaları</li><li>Arayüz ve uygulama çekirdeğinin ayrılması</li></ul><p>Genel olarak konu başlıkları bu şekilde olmakla birlikte öğrendiğimiz konuları uygulamak üzere geliştirdiğimiz projeler ise eğitmenimiz Uğur Arıcı’nın GitHub reposunda bulunmaktadır. Projelere aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.</p><p><a href="https://github.com/ugurarici/oyk2019kis">ugurarici/oyk2019kis</a></p><p>Bu güzel organizasyonda emeği geçen herkesin emeğine sağlık, benim için harika bir deneyim oldu. Sizlere de mutlaka deneyimlemenizi öneririm.</p><p>Okuduğunuz için teşekkür ederim :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a13f68652004" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Rust Genel Olarak Nedir?]]></title>
            <link>https://medium.com/@mihrinurgrn/rust-genel-olarak-nedir-667b02c721de?source=rss-f15eea38c09d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/667b02c721de</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Mihri Nur Gürün]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Dec 2018 20:48:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-09T20:48:36.801Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*I7I7aF-76ZJ-QmKlqMiWgQ.png" /></figure><p>Rust açık kaynak kodlu, çok paradigmalı, mozilla tarafından geliştirilmekte olan bir programlama dilidir. Tasarlanırken güvenilir, pratik ve nesne tabanlı bir dil olması hedeflenmiştir.</p><p>Rust dili, mozilla çalışanı Graydon Hoare’ın kişisel bir çalışması olarak başlarken mozilla bu projeye 2009 yılında sponsor olmuştur. 15 Mayıs 2015 tarihinde ilk stabil sürümü 1.0 yayımlanmıştır.</p><p>Rust low level bir dildir. Bunun anlamı Rust’ın makineye(donanıma) çok rahat erişebilmesi, CPU ve Memory yönetimini çok iyi yapabilmesi ve bu sayede performanslı uygulamalar geliştirmeyi sağlamaktadır.</p><p>Örnek verecek olursam Firefoxun quantum versiyonunun Render mekanizması Rust ile yazılmıştır. Firefox quantum rust sayesinde daha hızlıdır ve RAM’de daha az yer kaplar. Chrome ile Firefox Quantum’u karşılaştırırsak performans açısından birçok noktada Firefox önde gelmektedir.</p><p>Elbette Rust memory yönetimi yapabilen tek low level dil değildir. Memory yönetimi yapabilen diğer low level dillere örnek olarak C ve C++’ı verebiliriz. Rust bu diğer dillerden daha avantajlıdır. Memory yönetimi için bu dillerde pointer yapısını kullanmak kaçınılmazdır fakat Rust’da pointer olaylarına çok girmeden de memory yönetimi sağlanabilir.</p><p>Rust 2016 ve 2017 yıllarında Stack Overflow Developer Anketinde “En Sevilen Programlama Dili” sıralamasında birinci olmuştur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=667b02c721de" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>