<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sasi Chanplakorn on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sasi Chanplakorn on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mindsch?source=rss-4feacdecd4ca------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*PqEVvgXvd8vzHlxg9SxNOQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Sasi Chanplakorn on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mindsch?source=rss-4feacdecd4ca------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 06:16:01 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mindsch/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[My self reflection routine]]></title>
            <link>https://medium.com/mindlylog/my-self-reflection-routine-a056b8341d4?source=rss-4feacdecd4ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a056b8341d4</guid>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[reflections]]></category>
            <category><![CDATA[self-care]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sasi Chanplakorn]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Jun 2023 09:25:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-30T09:25:13.909Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Intro</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/592/1*-mF0Z1dqL78BfglVbcfQ_w.png" /></figure><p>เอาจริงเรางงมากๆ ว่าทำไมอยู่ดีๆ ทวิตที่เราเขียนเล่าเล่นๆ ถึงมีคนปักหมุดรอเยอะมากๆ มาดู stats ก็เอ๊ะ งงตกใจเหมือนกัน ฮืออ ดีใจที่แบบสิ่งที่เราเขียนพอมีคนสนใจ ✨</p><p>ขอโทษทุกคนที่หายไปนานทิ้งไว้ให้รอ คืองานเดือนมากทั้งงาน full time และก็ startup ของตัวเอง ก็ขอขอบคุณทุกคนที่รอ (ถ้าอยากรู้เรื่องราวของเราเดี๋ยวไว้มาเล่าให้ฟังอีกที)</p><p>ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าคือเราก็ไม่ได้เป็นผู้รู้ขนาดนั้น แต่ก็ครูพักลักจำมาจากเพื่อนบ้าง จาก YouTuber อย่าง Ali Abdal บ้าง และก็ปรับๆ มาใช้กับชีวิตตัวเองก็หวังว่าจะพอมีประโยชน์น้า</p><h3>Principle &amp; Structure</h3><p>ก่อนอื่นเลย หลักการที่เรายึดในการทำ weekly reflection คือตอนทำคือมี 9 อย่าง</p><ol><li>What I feel? — อาทิตย์นั้นเรารู้สึกยังไง ดีแย่ยังไง</li><li>Effectiveness — อาทิตย์นั้น overall เรา productive มั้ย เราเขียนสองอย่างนี้ไว้เป็น property ใน notion</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yzfFfygJY0I5xBLzlIANqQ.png" /></figure><p>3. What have you done this week — เราทำอะไรไปบ้าง ปกติเราก็จะเล่าเรื่องราวชีวิตของเรา เช่นบางทีเราก็เล่าว่าอาทิตย์นี้เกิดไรขึ้นบ้างไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้เป็นต้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/879/1*BVFdffn3QfUnZWyje7KB6Q.png" /></figure><p>4. Reflection</p><ul><li>Did I achieve my goal? — เราบรรลุเป้าหมายเรามั้ยและทำดีขนาดไหน</li><li>What could I done better — เราจะทำอะไรให้ดีขึ้นบ้าง</li><li>Goal setting — เรามีเป้าหมายอะไรในอาทิตย์หน้าบ้าง — ปกติเราจะมี vision และ mission รวมถึง strategic goal ในระยะปี เราเอา goal นั้นมา breakdown ออกมาเป็นรายสัปดาห์ เรื่องของ goal setting มันมีรายละเอีบดพอควรเดี๋ยวอาจจะเขียน blog อธิบายเพิ่มเติม</li></ul><p>เรามี goal เป็น list database ประมาณนี้เราก็จะมา reflect แล้ว set goal ใหม่ทุกอาทิตย์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/968/1*MgyTQoYmH3JHjBQ9xq__xQ.png" /></figure><p>5. Appreciation — เราอยากขอบคุณเรื่องอะไร</p><p>6. Things I learn — เราเรียนรู้อะไรบ้างในอาทิตย์ก่อน</p><p>7. Scripture and message this week — พอดีเราเป็นคริสเตียน เรามีพระคำที่หรือคำเทศน์แตะต้องใจ สิ่งที่พระเจ้าพูดเรื่องอะไร เราก็เอามาใส่ตรงนี้</p><p>8. Things I will start to do and not to do list — เราจะเริ่ม แล้วเราจะหยุดทำอะไร</p><p>ซึ่งเราก็เอาสิ่งเหล่านี้มาเขียนทำ template ใน notion ก่อนหน้าที่เรารู้จัก notion เราทำในกระดาษและไม่ได้เขียน bujo (bullet journal) ด้วย แต่เขียนมือหมดพักๆ ก็เวมมากก</p><p>ดังนั้นเราว่าการทำ reflection และ goal setting มันเป็นเรื่องของ self care เราทำยังไงก็ได้ ให้อยู่ใน balance ที่ดี เราทำได้อย่างสม่ำเสมอและรู้จักตัวเองและตกผลึกมากขึ้น และเราทำโดยที่เราไม่รู้สึกเหนื่อยหรือทำแล้วเบื่อไม่งั้นเราก็จะเลิก 😭</p><p>สมัยก่อนที่รู้จัก notion เราเขียนอะไรบ้างก็ละเอียดเบอร์นี้เลย 55555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gub5DQVgml99I8Rmgx92TA.png" /></figure><p>เราก็อป template ที่เราใช้จริงๆ ออกมาแบ่งปัน จริงๆ goal setting อะไร เรา link กับ database อื่นแต่ตอน export มันยุ่งมากเลยตอนเอาพวกที่เชื่อม database ไว้ออกหมด</p><p><a href="https://www.notion.so/mindsch/e54dbd28043144579c30f8a4e1276841?v=993807bc87754d199de9b763a33aca7b&amp;pvs=4">Weekly reflection (shared)</a></p><p>จริงๆ แล้ว template ที่เราใช้ดัดแปลงมาจากเพื่อนเรา “กัน” ที่เป็น admin กลุ่ม notion Thailand เขาเคยสอนเรื่องการจด diary และ reflection ใน notion เมื่อสามปีมาแล้วก็ลองไปดูแล้วปรับใช้ดูน้าาาาา หวังว่าสิ่งที่แบ่งปันจะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อยนะคะ</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FZthRgg8o9HU%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DZthRgg8o9HU&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FZthRgg8o9HU%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/cc1013ecf4e35d99dbab9648dc911b7b/href">https://medium.com/media/cc1013ecf4e35d99dbab9648dc911b7b/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a056b8341d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/mindlylog/my-self-reflection-routine-a056b8341d4">My self reflection routine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/mindlylog">MindlyLog</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[I was a mediocre violinist but a hard core classical music advocate]]></title>
            <link>https://mindsch.medium.com/i-was-a-mediocre-violinist-but-a-hard-core-classical-music-advocate-bf9e41d23b32?source=rss-4feacdecd4ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bf9e41d23b32</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[storyofmylife]]></category>
            <category><![CDATA[music]]></category>
            <category><![CDATA[violin]]></category>
            <category><![CDATA[classical-music]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sasi Chanplakorn]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 27 Mar 2021 15:37:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-27T15:44:09.442Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>My love for classical music did not came out a blue but it is a manifestation of linking since childhood, sadly I cannot play it well.</blockquote><p>My parents are not advocate of classical music, nor any kind of musics in general but I remember I started to listen to Piano Sonata №16 in C major by Mozart and other classy stuff they thought are good for kids when I was 3 or 4 years old as it is included in kids CD at that time. I do not have any liking you for composers yet but I really enjoyed the music.</p><p>The first time I am exposed to violin was when I went to watch live orchestra. At that time I was 5 years old when I asked my mom to take me out to watch live orchestra. As a kid I used to watch a lot of kids TV program and then there was one time they showed animated conductor swinging people playing music. I found it looks amazing thus persuading my mom to buy 3000 tickets for a live experience at Mahidol’s concert hall, Thailand.</p><p>At the hall, I was mesmerised by the elegant virtuos playing solo violin. I learned some piano at school in music class but never have I ever saw real violin except in cartoon. Stunned by the vivid image of bowing, I began to ask question about instruments…</p><p>“What instrument is she playing?”</p><p>“You press it and move the bow like that and it makes sounds?”</p><p>“It is amazing…”</p><p>And this is how I started to play violin… I asked my parents to take me to an official music lessons. Unlike other Asian kids I was not forced to play it to show off but I just play because I simply like it when I was 5 years old. Though it is a little bit sad that given the amount of practice and lesson I did have I was never able to play it well. Unlike a lot of my friends who started to learn music as a kid I did not earn “perfect pitch”. Nevertheless, I was fine player at least. At one point I even played for School’s orchestra and serves as a 2nd violin concert master or so they call.</p><p>I continued my lesson until 12 meeting many teachers including one who is a professional violinist before stopping doing music all together because it is just too much work, time, and efforts required.</p><p>As a student, I wanted to be diligent in my schools lessons and I know music is not my strength so I decided to stop it all together. It is not a bad decision for me to be honest.</p><blockquote>“It is very hard to do music for living unless you are very good at it. “</blockquote><p>Doing music or any kind of art for living in general is a crude labour of love. You work hard but you cannot earn well. So I am right on track (for my self at least). I excel at education and drag my self to study and nearly graduate with degree that would earn my self somewhat decent amount of money for living. (at the time of writing I am studying in the final year of my programme)</p><p>However, looking back on it now as a 20 years old adult who casually listen to classical music like someone would genuinely listening to pop song makes me wonder from time to time. “What if I be a little bit more persistence in learning and practicing it will I not just be a mediocre player or a good one?” The question arise because I have friends who stick to play their instruments and they plays it very well. To be honest, I am low key jealous at them because sometime I just wish that I still able to play the violin in the similar proficiency as they are with their instruments too. I had the sense of feeling I have when I just want to play my favourite piece “Four season Winter, Largo (2nd movement) — Vivaldi” but given the difficulty of the piece it is impossible for me to play. In ideal state I want to fiddle with my instrument and able to play it again, and plays it well.</p><p>If I can tell my self in the past I would tell her to be persistent in doing something. Although I do not regret my decision…</p><p>Right now, I am not sure whether I can play it or not, the last time I fiddle the instrument is when I was 14, 6 years ago. I tried to pick up the instrument recently but sadly all the strings are broken, so I need to get it repair first if I were to play again.</p><p>But it is better than leaving it out and not trying… Maybe I would be able to play my favourite piece… Who knows?</p><p>By the way this is one of my favourite interpretation of Four season — Winter</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=ZPdk5GaIDjo">https://www.youtube.com/watch?v=ZPdk5GaIDjo</a> go to 3:30 for largo.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bf9e41d23b32" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[My writing Journey ]]></title>
            <link>https://mindsch.medium.com/my-writing-journey-eb3db412574?source=rss-4feacdecd4ca------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/eb3db412574</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[journal]]></category>
            <category><![CDATA[inspiration]]></category>
            <category><![CDATA[storyofmylife]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sasi Chanplakorn]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Jan 2021 12:28:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-07T12:28:44.845Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>How did I start writing and what I am aiming to do with it | เรามาเริ่มเขียนได้ยังไงและหลังจากนี้เราจะเอายังไงต่อ</h4><p>งานเขียนมันเป็นงานอดิเรกที่เราจริงจังกับมันมากตั้งแต่ก่อนเราเข้ามหาลัยเมื่อ 4 ปีที่แล้ว แต่เอาจริงๆ ตอนแรกเราแอบเก็บไว้เป็นความลับว่าเรานั่งเขียนนู่นนี่นั่นอยู่ ไม่ใช่อะไร เรารู้สึกว่าเรายังไม่ได้เขียนได้ดีขนาดนั้น เราเลยไม่อยากยอมรับว่าเราทำมันอยู่ และอีกอย่างหนึ่งทุกครั้งที่เราบอกแต่ละคนว่าเราเขียนอยู่ เรามักจะได้การตอบรับว่า “อ้าวเขียนอยู่หรอ เอามาให้อ่านบ้างสิ” และเราก็จะได้ภาระที่จะต้องเค้นหาคำและเหตุผลมาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เราแค่ยังไม่รู้สึกสบายใจที่จะเอาให้คนอื่นอ่านสักเท่าไหร่นัก</p><p>งานเขียนเหล่านั้นมันไม่ใช่งานเขียนที่เราพอใจสักเท่าไหร่ เราจึงเลือกที่จะแอบเขียนเงียบๆ คนเดียวและทดลองฝึกเขียนไปเรื่อยๆ หา style การเขียนไปเรื่อยๆ ตอนนั้น style เรายังไม่ค่อยนิ่ง แกว่งไปแกว่งมา ดังนั้นงานเขียนของเรามันเหมือนการทดลองเล็กๆ ของเรา</p><p>หลายๆ สิ่งที่เขียนเราใช้เวลาตกผลึกกับงานเขียนของตัวเองก่อนเราอยากแก้มันไปเรื่อยๆ ดังนั้นเรานิ่งเงียบ ไม่เคยคิดจะโพสต์อะไรที่ตัวเองเขียนเลย แต่ก็พอเวลาสักพักนึงเราก็เริ่มคิดกับตัวเองว่าเราจะเขียนให้อ่านคนเดียวไปถึงไหนเชียว และเริ่มมีความรู้สึกอยากให้คนอื่นอ่านบ้าง เลยเริ่มโพสต์เรื่องสั้นที่เคยเขียนไว้บน Facebook และเริ่มลง Instragram stories ว่าเราเคาะๆ เขียนๆ ที่บ้านหรือร้านกาแฟแบบเปิดเผย</p><p>พอมาตอนนี้แล้วเราว่าเราเริ่มอยากให้มีคนอื่นอ่านมากขึ้น เราอยากให้มีคนมาตาม รับรู้เรื่องราวของเราและเอาใจช่วยกับหนทางสู่การเป็นนักเขียน ไม่รู้ว่าจะทำได้มั้ยเพราะว่าสิ่งที่เราคิดนั้นมันค่อนข้างมาจากการฝันเฝื่องในโลกอุดมคติของเรา</p><p>เราอยากให้มีคนอ่านมีคนรับรู้ เรามีเรื่องเล่ามุมมองที่อยากเขียนอยากแลกเปลี่ยนให้ฟังดู ด้วยเหตุนี้พอนึกได้เราก็เลยจะกลับมาเขียนอะไรนู่นนี่ใน medium เล่นๆ ดู ถ้ามีคนมาอ่านก็ดี ถ้าไม่มีก็คงจะเป็นสถานที่ที่เราให้เขียนเล่นในนี้ต่อไป ฮ่าๆ</p><h3>The beginning | จุดเริ่มต้น</h3><p>ขอสารภาพ…​ เราไม่ได้ชื่นชอบในการเขียนมาตลอด ซ้ำแล้วออกจะเกลียดด้วยซ้ำ ตั้งแต่เด็กเราไม่ถนัดวิชาที่เป็นภาษาเป็นอย่างมาก ทั้งวิชาภาษาไทย และภาษาอังกฤษ​ เราจำได้ว่ามันทรมาณมากเวลาที่เราโดนจับให้มานั่งเขียนร้อยแก้ว ร้อยกรองในวิชาภาษาไทย หรือเขียน essay จดหมาย หรือ บทความต่างๆ ในวิชาภาษาอังกฤษ รู้สึกว่าฝืนมาก ไม่ชอบอย่างแรง ในวิชาเหล่านั้นในคาบที่อาจารย์เขียนเราจำได้ว่ามีคนที่ชื่นชอบมาก แต่เราไม่ใช่คนเหล่านั้น เราเขียนแบบแอบอมทุกข์นิดนึง และเราจำได้ว่าคะแนนที่ได้จากงานเขียนเหล่านั้นมันก็ไม่ได้ดีเหมือนกัน</p><p>แต่เอาจริงๆ ในขณะนั้น เราอ่านหนังสือมาตลอด เอาจริงๆ ก็ไม่ได้อ่านอะไรที่มีสาระหรอก อ่านอะไรเรื่อยเปื่อยเพื่อความสนุกไปเรื่อย พวกนิยาย teen fiction งานเขียนนวนิยายบางตัว รวมไปถึงนิยายในเด็กดี ในตอนนั้นเราก็อ่านมาเรื่อยๆ และเราก็เป็นนักอ่านที่ยอดเยี่ยม ด้วยความที่มีจริตขวางโลกแบบวัยรุ่นนิดนึง เราอ่านหนังสือไปด่าตัวละครในใจไป “แบบเห้ย! ทำไม &lt;ชื่อตัวละคร&gt; คิดงี้ทำงี้วะ บ้าหรือเปล่าวะ!” แอบงึมงำกับตัวเองมาสักพัก เราก็ได้รู้จักกับเพื่อนเรา “มิ้ง” เธอชื่นชอบการอ่านหนังสือเหมือนกันและอ่านหนังสือแนวเดียวกับเรา ก็เลยไปฉอดฟังให้เธอฟัง และตอนนั้นเพื่อนมิ้งก็ได้กล่าวกับเราว่า</p><blockquote>“ ถ้ามึงจะด่าเขาขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่ลองเขียนเองบ้างวะ และมึงเอามาให้กูอ่านด้วยนะจะได้ฝึกเขียนไปด้วยกัน ”</blockquote><p>ตอนนั้นเราก็ได้ปฏิเสธโดยอัตโนมัติ.. “ มึงจะบ้าหรอ กูโคตรจะไม่ถนัดงานเขียน กูไม่ชอบวิชาภาษาอย่างแรง คนอย่างกูขนาดเรียนวิชาเหล่านี้ยังไม่รอดเลย นับอะไรกับการแต่งนิยายวะ” แต่เราก็แอบเก็บมาคิด… เออถ้าเราเขียนอะไรสักอย่างได้ก็ดีเหมือนกัน</p><p>หลังจากนั้นมาด้วยความที่เพื่อนมิ้งเป็นนักเขียนเด็กดีในตอนนั้นและไปๆ มาๆ เธอก็ได้เข้าโครงการนักเขียนวัยใสของแจ่มใส เธอจึงรบเร้าให้เรามาลองเขียนนิยายอยู่เรื่อยๆ แต่ตอนนั้นด้วยความที่เรายุ่งกับการสอบเข้ามหาลัยเราก็ไม่ได้คิดจะมาเขียน มาเล่าอะไรออกมา</p><p>ไม่นานอยู่มาวันนึง เราก็ได้คุยกับรุ่นพี่อีกคนที่โรงเรียนที่กลับบ้านด้วยกันเป็นประจำในตอนนั้น พี่คนนั้นก็ชื่นชอบการเขียนเหมือนกันและก็สนับสนุนให้เรามาลองหาแนวและเขียนอะไรตามใจตัวเองดู</p><blockquote>“อย่ายึดกับสิ่งที่อาจารย์ให้เขียนกับหัวข้อ แต่ฟังหัวใจเราดูว่าแท้จริงแล้วเราอยากเล่าอะไรออกไป”</blockquote><p>เราจำได้ว่าเธอคนนั้นได้พูดอะไรประมาณนี้ พอโดนคนรอบตัวชวนๆ มากๆ แล้วก็เริ่มว่างเราก็ได้ลองมาเริ่มเขียนอะไรสักอย่างดู หลังจากที่เราได้ปฎิเสธมาหลายเดือน ตอนนั้นด้วยความที่เราอ่านหนังสือแนว fantasy เยอะเราก็เลยได้เขียนนิยายแฟนตาซีออกมา 3–4 ตอน มันก็ไม่ใช่งานเขียนที่ตอนนี้เรากลับไปอ่านแล้วภูมิใจนัก แต่ว่าก็เป็นอะไรเล็กๆ ที่เราได้ลองและรู้สึกมีความสุขกับการเขียนเป็นครั้งแรก และภูมิใจมากๆ กับสิ่งที่เขียนออกมาในตอนนั้น</p><p>แต่พอเราได้เข้ามหาลัยเมื่อ 3 ปีที่แล้ว แนวการอ่านหนังสือที่เราอ่านก็เปลี่ยนไป เราอ่านอะไรที่จริงจังมากขึ้น เราเลยไม่ได้อินกับการเขียนนิยายแฟนตาซี และมหาลัยมีกิจกรรม และมีงานอะไรต่างๆ มากมาย ทำให้เรายุ่งมากไม่ได้มีเวลาจะมานั่งจดจ่อกับการงานเขียนในเชิงนี้ เลยตัดสินใจล้มเลิกที่จะเขียนนิยายไป</p><p>แต่จะให้เราบอกว่าเราหยุดเขียนไปก็ไม่เชิง เพียงแต่สิ่งที่เราเขียนนั้นเปลี่ยนไป…</p><h3>Finding my style | ค้นหาแนวเขียน</h3><h4>My Experimental phase in writing | ช่วงทดลองเขียน</h4><p>พอเราเปลี่ยนแนวมาอ่านอะไรที่จริงจังมากขึ้น และการที่เราเห็นโลกมากขึ้นเลยมีมุมมองที่โตขึ้น เราเลยมีความรู้สึกที่อยากที่จะเปลี่ยนจากการที่เขียนนิยายแฟนตาซีมาเขียนอะไรที่คมคายมีสาระมากขึ้น แต่เราก็ยังไม่ได้รู้จักตัวเอง มีประสบการณ์ชีวิตและรู้จักโลกมากพอที่จะเขียนอะไรแบบนั้นออกมา เราเลยได้แต่ซุ่มอ่านหนังสือ ลองมาดูว่านักเขียนจริงๆ เขามีมุมมองต่อสิ่งรอบตัวและเขียนเล่าเรื่องออกมายังไง ระหว่างนั้นก็จดอะไรที่เป็นไอเดียในหัว บางทีก็เขียนบทย่อยของเรื่องที่อยากเขียนออกมา</p><p>เราปฏิเสธที่จะเขียนในตอนนั้นเพราะเรารู้สึกอ่อนด้อยประสบการณ์ชีวิต…</p><p>จนแล้วจนเล่า เรากลับมาเขียนอีกครั้งเพราะได้มาอ่านบทนำของหนังสือ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” โดย วินทร์ เลียววาริณ​ ในนั้นได้มากล่าวถึงสภาวะที่เราเป็นอยู่ สิ่งที่คุณวินทร์ได้กล่าวโดยบทนำนั้นเป็นอะไรที่น่าสนใจมาก</p><p>ในนั้นเขาได้ตั้งคำถามหลักๆ ไว้ 3 คำถาม</p><ol><li>นักเขียนจำเป็นต้องเป็นนักใช้ชีวิตด้วยหรือไม่? หรือเป็นเพียงแค่นักสังเกตชีวิต?หรือเป็นทั้ง 2 อย่าง</li><li>อะไรคือการตกผลึก อะไรคือการเข้าใจชีวิตอย่างลึกซึ้ง ถ้าอย่างนั้นเราจะเอาอะไรมาวัดความลึกซึ้งเหล่านั้น และเรารู้ได้ไงว่าเราเข้าใจสิ่งนั้นอย่างลึกซึ้งแล้ว</li><li>เราต้องรู้จักโลกอย่างลึกซึ้งจริงหรือมีการตกผลึกทางความคิดจริงหรือ ถึงจะมีงานเขียนที่ดีออกมาได้ เป็นไปได้หรือไม่ที่เราจะเขียนเพื่อตกผลึกทางความคิด</li></ol><blockquote><em>นักเขียนถูกสอนมาให้ไม่เขียนเพราะไม่รู้ แต่เขียนในสิ่งที่เขารู้และกลั่นออกมาเท่านั้น แต่ในนั้น “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน”วินทร์ ได้กล่าวออกมาเปิดเผยว่า “ผมไม่รู้ ผมจึงเขียน”</em></blockquote><p>ตั้งแต่นั้นเราเลยได้นำแนวคิดที่วินทร์ในหนังสือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนมาปรับใช้กับแนวเขียนของเรา เราเลือกที่จะเขียนเพราะเรายังรู้จักโลกไม่ดีพอ เราเลือกที่จะเขียนเพราะเรายังไม่เข้าใจในสิ่งที่เราอยากเขียนออกมา</p><p>เราก็ได้ลองเขียนอะไรต่างๆ มาเรื่อยๆ ทั้งกาพย์ กลอน บทความ หรือเรื่องสั้นต่างๆ นาๆ เขียนแบบหัวโล่งๆ ไม่คิดอะไรมาก ไม่ได้เคร่งกับฉันทลักษณ์ อยากเขียนอะไรก็เขียน เริ่มไปก่อนตันแล้วค่อยมานั่งคิด เขียนห่วยค่อยมานั่งแก้ 555 งานเขียนตอนนั้นบางอันก็จะออกมาปั่นๆ หน่อย เราได้ค้นหาสภาวะของความรู้สึกที่คนๆ นึงอาจรู้สึก เราได้นึกเค้นมันและแปลออกมาเป็นตัวอักษรทั้งความเศร้าเสียใจ ความรู้สึกดี หรือความเบื่อหน่ายที่มนุษย์คนนึงพึงจะเจอ</p><p>ลองเขียนเรื่อยๆ มานานแสนนาน เราว่าตอนนี้เราว่าเราเจอสไตล์การเขียนที่เราชอบแล้ว เราจะชอบเขียนเรื่องที่ Mood &amp; Tone ที่เรียบง่าย ไม่หวือหวา ไม่ต้องจินตนาการเยอะ แต่แฝงไปด้วยแง่คิดหรืออะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกโดนสะกิดให้มองอะไรสักอย่างใหม่ ถ้าให้พูดก็น่าจะเหมือนกับนิยายญี่ปุ่นละมั้ง แต่เราเริ่มเขียนอะไรแนวนี้ก่อนมาอ่านนิยายญี่ปุ่นจริงๆ จังๆ เสียอีก</p><h3>Looking ahead… | มองไปหลังจากนี้…</h3><p>เอาจริงๆ ถึงแม้ว่าเราจะบอกว่าเรายุ่งกับกิจกรรมมหาลัยเรายังคงได้เขียนมาเรื่อยๆ เราไม่เคยหยุดเขียนเลย แต่ว่าเราอาจเขียนน้อยลงไปมากๆ บางช่วงตอนที่เราเรียนหนักๆ ที่มหาลัยเท่านั้น เราได้เขียน Journal เพื่อเล่าเกี่ยวกับเรื่องราวในชีวิตประจำวันและลอง reflect คิดทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกๆ วันและเก็บแรงบันดาลใจอะไรที่จะมาเล่าในหนังสือหรือเรื่องสั้นต่อจากนี้</p><p>แต่จากที่เราสังเกตเห็นจากงานเขียนของตัวเองที่เร่ิมเขียนจากช่วงประมาณ 2–3 ปีก่อน เราเห็นได้ชัดว่าแนวการเขียนมันยังไม่นิ่ง ซ้ำแล้วเรามุมมองของเราของเรากับสิ่งต่างๆ รอบตัวนั้นค่อนข้างอ่อนกับโลกด้วย (เอาจริงๆ ตอนนี้ก็ยังอ่อนกับโลกอยู่ เราคุยกับเพื่อน เพื่อนเราหลายคนก็บอกว่าเรา “overly optimistic” หรือมองโลกในแง่ดีมากเกินไป ทั้งๆ ที่เราคิดว่าเราเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้ายหลายครั้งนะ แต่ว่าเพื่อนมักจะบอกว่า “เราเชื่อมั่นในความดีของคนมากเกินไป” ทำให้แง่คิดของบทความหรือมุมมองต่างๆ ของตัวละครในเรื่องสั้นที่เขียนนั้นไม่ค่อยสมจริงสักเท่าไหร่นัก เราเลยเลือกที่จะแทบไม่ลงบทความหรือเรื่องสั้นที่เขียนในพื้นที่สาธาระณะเลย</p><p>เราเคยโพสต์เรื่องสั้นที่เขียนมาจากประสบการณ์ตรงในวัยเด็กในเฟสบุ๊คและก็เคยเอาเรื่องสั้นซีรีย์นึงมาโพสต์ใน medium ซึ่งก็ได้ลบออกเมื่อนานมาแล้วแค่นั้น (ไว้มาเล่าทีหลัง เพราะถ้าให้เล่ามันจะแอบยาวและเราว่าที่เขียนมามันเริ่มยาวมากแล้ว 5555)</p><p>มาถึงทุกวันนี้เราก็ยังรู้สึกว่าเราสิ่งที่เราเขียนอยู่นั้นเป็นงานเขียนที่เป็นสนามเด็กเล่นให้เราฝึกเขียนอยู่ ในความจริงเรามีนวนิยาย 2 เรื่องที่เราอยากเขียนมากๆ แต่ด้วยมุมมองชีวิตที่ยังแคบเรายังไม่สามารถเข้าใจตัวละครหรือมีแนวคิดอะไรที่เราจะเขียนมันออกมาได้ดีขนาดนั้น และเราไม่ได้มีความสามารถหรือแรงบันดาลใจมากพอที่จะร่างพล็อตจนจบได้ เลยได้แต่พยายามเก็บแรงบันดาลใจกับสิ่งรอบตัวมาบันทึกไว้ใน moodboard ของเรา จดบันทึกสิ่งที่ reflect มาได้ใน journal ที่เรา reflect กับตัวเองเกือบทุกคืน และนอกจากนี้เราพยายามหาเรื่องราวที่พอจะมาเล่าเป็นเรื่องสั้นได้แต่มีโทนของเนื้อหาคล้ายกับสิ่งที่เราอยากเขียนจริงๆ เพื่อเค้นหามุมมอง และลองฝึกใช้ภาษาในแบบที่เราอยากใช้ก่อน</p><p>ตอนนี้เราก็กำลังเขียนบทรวมเรื่องสั้น “เรื่องเล่าของลูกหมอ” อยู่ รวมเรื่องสั้นนี้เป็นบทรวมเรื่องสั้นที่เรารวมเรื่องเล่าเรามาจากความทรงจำ</p><p>จากตอนแรกที่เขียนเพราะโดนคนรอบตัวมาแนะนำทักลองให้เขียนดู เพราะไปด่านิยายของชาวบ้านไว้เยอะ จนเขียนเพราะเราชอบเรารู้สึกสนุกกับมัน แล้วเปลี่ยนมาเขียนเพราะรู้สึกมีใจรักในการเขียน มองย้อนกลับไปใน 3 ปีที่ผ่านมาเราว่า เรามาไกลมาก แต่ตอนนี้เราอยากไปไกลมากไปกว่านั้น เราอยากเขียนเพื่อสร้างผลกระทบเชิงบวก (positive impact) กับคนในวงกว้าง</p><p>มันอาจจะเหมือนสิ่งที่เราพูดจากโลกอุดมคติหรือความฝันเฝื่องของเราลอยๆ เฉยๆ แต่เราก็เชื่อว่าสิ่งที่ยิ่งใหญ่นั้นมันย่อมถูกสร้างมาจากการเดินก้าวเล็กๆ แบบนี้</p><p>ในฐานะที่เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวที่สูงมาก เราเป็นคนที่สื่อสารด้วยการพูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่นัก แต่ถ้าให้เขียนเรารู้สึกสบายใจและมีความสุขมากๆ เราสามารถเล่าเรื่องราวต่างๆ ออกไปด้วยการเขียนได้เรื่อยๆ อย่างไม่รู้จบ และในตอนนี้เราก็หวังว่าการเขียนจะสร้างสิ่งดีๆ ให้กับคนรอบข้างบ้างไม่มากก็น้อย</p><p>เอาจริงๆ ตอนนี้เราก็ไม่สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นนักเขียนในตอนนี้ เพราะเราว่าหนทางสู่การเป็นนักเขียนของเราจริงๆ นั้นยังอีกยาวไกล ทุกวันนี้เราได้แต่พยายามจดและเขียนเรื่องราวต่างๆ ไว้เล่า แต่เราขอเรียกตัวเองว่าตอนนี้เราเป็นนักฝันและนักเล่าเรื่องที่อยากจะมาเป็นนักเขียนในวันนึงดีกว่า :))</p><p>จากวันนั้นสู่วันนี้ จากคนที่ไม่ชอบวิชาภาษา เลยเกลียดการเขียน จนคนที่แอบมีงานอดิเรกคือการเขียนแบบหลบๆ ซ่อยๆ จนมาถึงจุดที่บอกเพื่อนอย่างเปิดเผยว่าเรามีงานอดิเรกคือการเขียนเพราะมีใจรักกับมัน และในตอนนี้ได้บอกประกาศกับคนรอบข้างว่าเราอยากเป็นนักเขียนอย่างเปิดเผย และพยายามทุ่มเทพยายามฝึกเพื่อทำให้มันเกิดขึ้นจริง และนี่คือเรื่องเล่าคร่าวๆ ว่าเรามาเริ่มเขียนได้ไง และจะเอายังไงต่อกับมัน</p><p>เอาจริงๆ เราว่าเรายังเล่าไม่จบขนาดนั้น ความจริงเราได้เคยไปค่ายงานเขียนและตีพิมพ์เรื่องสั้นในโครงการ TK Young writer และยังมีเรื่องที่เราเคยเขียนใน medium และลบทิ้งโดยที่ไม่บอกใครด้วย ย้อนกลับไปมองแล้วรู้สึกปั่นมาก อยากเล่า แต่ไม่รู้ว่าจะมีคนอยากอ่านหรือเปล่านะ ฮ่าๆ</p><p>ถ้าชอบก็มาติดตามเราในเฟสบุ๊คในทวีตที่อยู่ด้านล่างนี้ได้ เราคงจะลงภาพถ่ายและงาน design รูปที่วาด และงานเขียนของเราไปเรื่อยเปื่อย เราก็คงจะลงนั่นนี่เรื่อยๆ ตามเวลาว่างและสิ่งที่เราอยากเล่าอยากเจอเหมือนกัน</p><p>เอาจริงเราทุ่มมากกับการเขียน Story นี้ ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีคนชอบหรือเปล่าแต่ถ้าชอบก็บอกนะ ถือว่าเป็นกำลังใจในการให้เราเขียนต่อไป :))</p><p>มาโพสต์ตอนนี้รู้สึกเลิ่กลักเลย ไม่เคยเล่าเรื่องอะไรละเอียดขนาดนี้มาก่อน แต่เราตั้งใจเขียนมากนะแง</p><p>Twitter: Sasi Chanplakorn (@ mindsch )</p><p>Facebook: Mindly Log</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=eb3db412574" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>