<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Miraç Baran YAMAN on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Miraç Baran YAMAN on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@mirabaranyaman?source=rss-471068dd0e63------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*9jYEdCjEZDPcm3SlXW4oSA.jpeg</url>
            <title>Stories by Miraç Baran YAMAN on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman?source=rss-471068dd0e63------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 13:20:37 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@mirabaranyaman/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[OpenSSL ile İç Sertifika Otoritesi (CA) Kurmak]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/openssl-ile-i%CC%87%C3%A7-sertifika-otoritesi-ca-kurmak-7def0d9fda46?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7def0d9fda46</guid>
            <category><![CDATA[openssl]]></category>
            <category><![CDATA[group-policy]]></category>
            <category><![CDATA[pki]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[certificate-authority]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 12:28:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T12:28:54.696Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 9. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YcMNsjrXncXyFPfXpLm0WA.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W5VONpcDPnJOVoBCW_LBxw.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen PKI’a bakıyoruz: CA’nın çalıştığı LOG01, sertifika verdiğimiz sunucular (WEB01, DC), root’a güvenen istemciler ve RAD01, ara CA’yı taşıyan firewall.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Kendi kurduğum lab’da birçok servis sertifikaya ihtiyaç duyuyor: web sunucusu, DC’nin şifreli LDAP’ı ve firewall’un HTTPS incelemesi. Bunun için lab’a kendi sertifika otoritemizi tasarladık. En tepede bir root CA, onun altında firewall’un HTTPS incelemesi için bir ara CA ve root’un imzaladığı sunucu sertifikaları.</p><p>Bu yazıda o yapıyı OpenSSL ile adım adım kuruyoruz. Kurumsal ortamlarda bu iş çoğunlukla Microsoft’un AD Certificate Services’i ile, birkaç tıklamayla yapılır. OpenSSL ile yapmanın güzel tarafı, o tıklamaların arkasında olan her şeyi tek tek görmek: Bir CA aslında birkaç dosyadan, bir yapılandırmadan ve çok iyi korunması gereken bir anahtardan ibaret.</p><p>Sırasıyla CA’nın dizin yapısını ve yapılandırmasını, root ve ara CA’nın oluşturulmasını, sunucu sertifikalarının verilmesini, CRL’in yayınlanmasını ve root sertifikasının bütün bilgisayarlara dağıtılmasını göreceğiz. Komutları, kendi kurulumunuzda doğrudan kullanabileceğiniz şekilde sadeleştirerek veriyorum. Araya da bu süreçte yaptığım dört hatayı serpiştireceğim. Hepsi küçük, ama her biri PKI’ın bir köşesini anlamamı sağladı.</p><h3>CA’nın iskeleti: dizinler ve veritabanı</h3><p>CA’yı log sunucumuz LOG01 üzerinde, sadece root kullanıcısının erişebildiği bir dizinde kurduk. openssl ca komutu, bir CA&#39;nın tuttuğu kayıtları birkaç basit dosyada saklıyor:</p><pre>mkdir -p /root/pki/root/{certs,crl,csr,issued,newcerts,private}<br>chmod 700 /root/pki/root/private<br>cd /root/pki/root<br>touch index.txt<br>echo 1000 &gt; serial<br>echo 1000 &gt; crlnumber</pre><p>Bu dosyaların her birinin bir görevi var:</p><ul><li>📒 <strong>index.txt:</strong> CA’nın veritabanı. Verdiği her sertifika için bir satır tutar: geçerli mi (V), iptal mi (R), seri numarası ve kime verildiği. CRL bu dosyadan üretilir.</li><li>🔢 <strong>serial:</strong> Bir sonraki sertifikanın seri numarası. Her sertifikada otomatik olarak bir artar. Lab’daki ilk sertifika, yani ara CA, 1000 numarayı aldı.</li><li>📋 <strong>crlnumber:</strong> Yayınlanan her CRL’in sıra numarası.</li><li>🔐 <strong>private/:</strong> Gizli anahtarların durduğu, sadece root’un girebildiği dizin.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eG6cfPmsGcN37JvjZKWfAg.png" /></figure><h3>Yapılandırma: CA’nın kural kitabı</h3><p>openssl.cnf, CA&#39;nın hangi dosyaları kullanacağını ve her sertifika türüne hangi alanları yazacağını tanımlıyor. Bizim için önemli olan bölümler şunlar:</p><pre>[ CA_root ]<br>dir               = /root/pki/root<br>database          = $dir/index.txt<br>serial            = $dir/serial<br>crlnumber         = $dir/crlnumber<br>new_certs_dir     = $dir/newcerts<br>certificate       = $dir/certs/StajLab-Root-CA.crt<br>private_key       = $dir/private/rootCA.key<br>default_md        = sha256<br>default_crl_days  = 30<br>copy_extensions   = copy<br>policy            = policy_loose</pre><pre>[ v3_sub_ca ]<br>basicConstraints      = critical, CA:TRUE, pathlen:0<br>keyUsage              = critical, keyCertSign, cRLSign<br>crlDistributionPoints = URI:http://pki.corp.stajlab.test/root.crl</pre><pre>[ v3_server ]<br>basicConstraints      = CA:FALSE<br>keyUsage              = critical, digitalSignature, keyEncipherment<br>extendedKeyUsage      = serverAuth<br>crlDistributionPoints = URI:http://pki.corp.stajlab.test/root.crl<br>authorityInfoAccess   = caIssuers;URI:http://pki.corp.stajlab.test/StajLab-Root-CA.crt</pre><p>Buradaki her satır, PKI’ın temel kavramlarından birinin karşılığı. v3_sub_ca profili &quot;bu sertifika bir CA ama altına başka CA oluşturamaz&quot; diyor. v3_server profili &quot;bu bir CA değil, sadece bir sunucuyu kanıtlamak için kullanılabilir&quot; diyor ve iptal listesinin (CDP) ve root sertifikasının (AIA) adresini her sertifikaya yazıyor. Check Point R82&#39;nin LDAPS sunucusunun sertifikasında aradığı AIA satırı da burada: Bu satır eksikken firewall, DC&#39;nin sertifikasını eski bir yöntemle doğrulamaya düşüyordu; satırı ekleyip DC&#39;ye yeni sertifika verdik.</p><p>İki satıra ayrıca dikkat çekmek istiyorum:</p><ul><li>⏳ <strong>default_crl_days = 30:</strong> Yayınlanan her CRL 30 gün geçerli. Yani CA&#39;nın her ay yeni bir CRL yayınlaması gerekiyor. Bunun sonucunu aşağıda bir hikâyede göreceğiz.</li><li>📎 <strong>copy_extensions = copy:</strong> Sunucunun gönderdiği sertifika isteğindeki (CSR) alanları, özellikle SAN&#39;ı, sertifikaya kopyala. Kullanışlı ama bir riski var: CSR&#39;da &quot;ben bir CA&#39;yım&quot; diyen bir alan varsa o da kopyalanabilir. Bizim sunucu profilimiz basicConstraints = CA:FALSE ile bunu eziyor, ama asıl korunma her CSR&#39;ı imzalamadan önce okumak. Bunu aşağıda göreceğiz.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wW_-oKe1zxM4rp2laEN9Sw.png" /></figure><h3>Root CA’yı oluşturmak</h3><p>Önce root’un gizli anahtarı. Anahtarı parolayla şifreliyoruz; dosyayı ele geçiren biri parolayı bilmeden kullanamaz:</p><pre>openssl genrsa -aes256 -out private/rootCA.key 4096<br>chmod 400 private/rootCA.key</pre><p>Sonra root sertifikası. Root kendi sertifikasını kendisi imzalıyor; bu yüzden ayrı bir istek yok, -x509 ile doğrudan sertifika üretiliyor:</p><pre>openssl req -config openssl.cnf -new -x509 -days 3650 \<br>  -key private/rootCA.key -extensions v3_ca \<br>  -subj &quot;/C=TR/O=StajLab/CN=StajLab Root CA&quot; \<br>  -out certs/StajLab-Root-CA.crt</pre><p>Root’a 10 yıl verdik. Root’un süresinin uzun olması normal: Süresi dolduğunda bütün bilgisayarlara yeni bir root dağıtmak gerekiyor. Sonuç sertifikasını openssl x509 -in certs/StajLab-Root-CA.crt -noout -text ile kontrol ettik: CA:TRUE kritik olarak işaretli, anahtar kullanımı sadece keyCertSign ve cRLSign.</p><p>Root sertifikasının <strong>parmak izini</strong> de bir kenara not ettik:</p><pre>openssl x509 -in certs/StajLab-Root-CA.crt -noout -fingerprint -sha256</pre><p>Bu parmak izi ileride çok işimize yarayacak. Root sertifikasını bir sisteme her eklediğimizde, eklediğimiz dosyanın gerçekten bizim root’umuz olduğunu bu parmak iziyle doğruladık. Bir saldırgan root dosyasını yolda değiştirebilseydi, kendi root’unu bizim adımıza güvenilir yaptırabilirdi.</p><h3>Firewall için ara CA</h3><p>Ara CA’nın anahtarı ve isteği, root ile aynı şekilde ama -x509 olmadan hazırlanıyor. Ardından root, bu isteği v3_sub_ca profiliyle imzalıyor:</p><pre>openssl genrsa -aes256 -out private/fwsub.key 4096<br>openssl req -new -key private/fwsub.key \<br>  -subj &quot;/C=TR/O=StajLab/CN=StajLab FW Inspection CA&quot; -out csr/fwsub.csr<br>openssl ca -config openssl.cnf -extensions v3_sub_ca -days 1095 \<br>  -in csr/fwsub.csr -out issued/fwsub.crt<br>openssl verify -CAfile certs/StajLab-Root-CA.crt issued/fwsub.crt</pre><p>Son komut zinciri doğruluyor ve OK dönmeli. Ara CA 3 yıl geçerli; root&#39;tan kısa olmalı, çünkü bir sertifika imzalayan CA&#39;nın süresini aşamaz.</p><p>Firewall’un HTTPS incelemesi yapabilmesi için ara CA’nın sertifikasına ve gizli anahtarına birlikte ihtiyacı var. Bunları tek bir parolalı dosyada, PKCS#12 (.p12) formatında paketledik:</p><pre>openssl pkcs12 -export -legacy -inkey private/fwsub.key -in issued/fwsub.crt \<br>  -certfile certs/StajLab-Root-CA.crt -out fwsub.p12</pre><p>Buradaki -legacy bayrağı önemli. OpenSSL 3, .p12 dosyalarını varsayılan olarak daha yeni şifreleme algoritmalarıyla paketliyor ve bazı ürünler bu dosyaları içe aktaramıyor. -legacy, dosyayı eski ama yaygın desteklenen algoritmalarla paketliyor. Dosyayı SmartConsole&#39;da HTTPS incelemesinin outbound sertifikası olarak içe aktardık ve varsayılan sertifika olarak işaretlendiğini doğruladık. Aktarımdan sonra .p12 dosyasını LOG01&#39;den sildik. Aktarım için kullandığınız bilgisayardan da silmeyi unutmayın: İçinde bir CA&#39;nın gizli anahtarı var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-xoRtteg2TBoky3j6wpYkg.png" /></figure><p>SmartConsole’da <strong>Security Policies → HTTPS Inspection → Outbound Policy → Outbound Certificates</strong> ekranında sertifikayı açınca, issuer’ın StajLab Root CA olduğu ve geçerlilik süresinin tasarladığımız gibi 3 yıl olduğu görülüyor:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*beH_hquoBiyW3G5MtawY6g.png" /></figure><h3>Sunucu sertifikaları: anahtar sunucudan çıkmaz</h3><p>Sunucu sertifikalarında temel bir kuralımız vardı: <strong>Gizli anahtar, sertifikanın kullanılacağı sunucuda üretilir ve oradan hiç çıkmaz.</strong> CA’ya sadece sertifika isteği (CSR) gelir, CA’dan da sadece imzalı sertifika döner. Böylece gizli anahtar hiçbir zaman ağda dolaşmaz ve CA sunucusu ele geçirilse bile sunucuların anahtarları açığa çıkmaz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yV4MKlAxLCWGYgPQpYuFaQ.png" /></figure><h3>Linux web sunucusu</h3><p>Web sunucusunda anahtar ve CSR, SAN alanlarıyla birlikte tek komutla üretilebiliyor:</p><pre>openssl req -new -newkey rsa:2048 -nodes -keyout www.key \<br>  -subj &quot;/CN=www.stajlab.test&quot; \<br>  -addext &quot;subjectAltName=DNS:www.stajlab.test,DNS:stajlab.test&quot; \<br>  -out www.csr</pre><p>CSR LOG01&#39;e geldiğinde, imzalamadan önce mutlaka içini okuduk:</p><pre>openssl req -in csr/www.csr -noout -text</pre><p>Burada baktığımız şey, istenen isimlerin gerçekten o sunucuya ait olması ve istekte beklenmedik bir alanın, örneğin bir CA yetkisinin olmaması. Bir CA’nın en önemli işi imzalamak değil, neyi imzaladığını kontrol etmektir. Sonra imzaladık:</p><pre>openssl ca -config openssl.cnf -extensions v3_server -days 397 \<br>  -in csr/www.csr -out issued/www.crt</pre><p>Neden 397 gün? Tarayıcıların genel CA’lardan aldığı sunucu sertifikaları için kabul ettiği üst sınır 398 gün. İç CA’mızın sertifikalarına bu sınır uygulanmıyor, ama alışkanlık olarak altında kaldık. Kısa süreli sertifika, sızmış bir anahtarın zarar verebileceği süreyi de kısaltıyor.</p><p>Sertifikayı web sunucusuna kurduktan sonra bağlantıyı istemci gözüyle test ettik:</p><pre>openssl s_client -connect www.stajlab.test:443 -CAfile StajLab-Root-CA.crt</pre><p>Çıktının sonunda Verify return code: 0 (ok) görmek, zincirin, ismin ve tarihin hepsinin doğru olduğu anlamına geliyor.</p><h3>Windows DC: aynı iş arayüzden</h3><p>DC’nin LDAPS sertifikası için CSR’ı Windows’un kendi arayüzüyle oluşturduk. Bu yöntemde de anahtar DC’de kalıyor:</p><ul><li>certlm.msc (yerel bilgisayarın sertifika deposu) → <strong>Personal</strong> → <strong>Certificates</strong> → sağ tık → <strong>All Tasks</strong> → <strong>Advanced Operations</strong> → <strong>Create Custom Request</strong></li><li><strong>Proceed without enrollment policy</strong> → şablon olarak <strong>(No template) CNG key</strong>, format <strong>PKCS #10</strong></li><li><strong>Details</strong> → <strong>Properties</strong>:</li><li><strong>Subject</strong> sekmesi: Common name srv.corp.stajlab.test; Alternative name → DNS: srv.corp.stajlab.test ve corp.stajlab.test</li><li><strong>Extensions</strong> sekmesi: Extended Key Usage → <strong>Server Authentication</strong></li><li>İsteği bir .req dosyasına kaydet → LOG01&#39;de yukarıdaki gibi oku ve v3_server ile imzala</li><li>İmzalı sertifikayı DC’de aynı yerden, <strong>Personal</strong> → <strong>Certificates</strong> → <strong>All Tasks</strong> → <strong>Import</strong> ile içe aktar</li></ul><p>Windows, isteği oluşturan anahtarla gelen sertifikayı kendiliğinden eşleştiriyor. DC, LDAPS için uygun bir sertifika bulduğunda 636 numaralı portta onu kullanmaya başlıyor. Doğrulamayı yine openssl s_client -connect srv.corp.stajlab.test:636 ile yaptık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-89QBTUkrWh0c5IaQ4aMZA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FxZylG-DI4xJDLpqPwbtmA.png" /></figure><h3>CRL ve root’u yayınlamak</h3><p>Sertifikalarımızın CDP ve AIA alanları http://pki.corp.stajlab.test adresini gösteriyor. Bu adresin gerçekten çalışması için üç şey yaptık: DNS&#39;te pki için LOG01&#39;in adresine bir kayıt, LOG01&#39;de iki dosyayı yayınlayan bir nginx ve firewall&#39;da iç ağın ve DMZ&#39;nin LOG01&#39;e HTTP ile ulaşmasına izin veren bir kural.</p><p>CRL’i ilk kez şöyle ürettik:</p><pre>openssl ca -config openssl.cnf -gencrl -out crl/root.crl</pre><p>Burada akla bir soru gelebilir: Bu adresler neden HTTPS değil de HTTP? Çünkü HTTPS bağlantısı kurmak için sertifika doğrulamak, sertifika doğrulamak için de CRL’i indirmek gerekiyor. CRL’i HTTPS ile yayınlamak, kendi kuyruğunu kovalayan bir köpek gibi bir döngü yaratır. CRL ve CA sertifikaları zaten imzalı olduğu için yolda değiştirilemez; HTTP ile taşınmaları güvenli.</p><h3>Hata 1: CRL’in formatı</h3><p>İlk yayınladığım CRL, OpenSSL’in varsayılan çıktısı olan <strong>PEM</strong> formatındaydı: -----BEGIN X509 CRL----- ile başlayan, Base64 ile kodlanmış bir metin. Kontrol ederken bunun yanlış olduğunu fark ettim. Sertifika standardı (RFC 5280), CDP alanında bir HTTP adresi kullanıldığında o adresteki CRL&#39;in <strong>DER</strong>, yani ikili formatta olması gerektiğini söylüyor. Windows gibi istemciler adresten DER bekliyor. Dosyayı çevirdik:</p><pre>openssl crl -in crl/root.crl -outform DER -out /var/www/html/root.crl</pre><p>Doğru formatı kontrol etmenin pratik bir yolu var: DER bir dosyanın ilk baytı 0x30&#39;dur. PEM dosya ise ----- ile başlar.</p><h3>Hata 2: CRL’i yenilerken yanlış CA</h3><p>CRL’in de bir geçerlilik süresi var; bizimki 30 gün. İlk CRL’in süresi yaklaşınca yenilemek için komutu çalıştırdım ve şu hatayı aldım:</p><pre>Could not open file or uri for loading CA private key from ./demoCA/private/cakey.pem</pre><p>demoCA diye bir dizinim yoktu. Sorun şuydu: Komutta -config openssl.cnf vermeyi unutmuştum. openssl ca, yapılandırma dosyası verilmezse sistemin varsayılan yapılandırmasını kullanıyor; o da örnek bir CA&#39;nın, demoCA&#39;nın yollarını gösteriyor. Komut, bizim CA&#39;mızı değil, hiç var olmayan bir CA&#39;yı arıyordu. Doğrusu, yapılandırmayı her seferinde açıkça vermek ve yeni CRL&#39;i yine DER&#39;e çevirmek:</p><pre>sudo openssl ca -config /root/pki/root/openssl.cnf -gencrl -out /root/pki/root/crl/root.crl<br>openssl crl -in /root/pki/root/crl/root.crl -outform DER -out /var/www/html/root.crl</pre><p>Yeniledikten sonra üç şeye bakıyorum: Yeni listenin tarihleri doğru mu, içinde iptal ettiğimiz sertifika hâlâ var mı ve web sunucusu yeni dosyayı gerçekten veriyor mu?</p><pre>$ openssl crl -inform DER -in /var/www/html/root.crl -noout -lastupdate -nextupdate<br>lastUpdate=Nov  9 07:47:17 2026 GMT<br>nextUpdate=Dec  9 07:47:17 2026 GMT</pre><pre>$ openssl crl -inform DER -in /var/www/html/root.crl -noout -text | grep -A2 &quot;Serial Number&quot;<br>    Serial Number: 1002<br>        Revocation Date: Oct  9 11:24:20 2026 GMT</pre><pre>$ curl -sI <a href="http://pki.corp.stajlab.test/root.crl">http://pki.corp.stajlab.test/root.crl</a> | head -1<br>HTTP/1.1 200 OK</pre><p>Liste bugünden itibaren 30 gün geçerli. AIA alanı eksik olduğu için yenisiyle değiştirip iptal ettiğimiz eski DC sertifikası (seri 1002) listede duruyor ve dosya yayında.</p><p>CRL’i ilk kez yenileyen birinin aklına hemen şu soru geliyor: “Bunu şimdi firewall’a, sunuculara, istemcilere tek tek yüklemem gerekiyor mu?” Hayır, hiçbir yere yüklemiyoruz. Sebebi CRL’in nasıl dağıtıldığında:</p><ul><li>📌 <strong>Sertifikaların içinde liste yok, adres var.</strong> Verdiğimiz her sertifikanın CDP alanında http://pki.corp.stajlab.test/root.crl adresi yazıyor. Sertifikayı doğrulayan taraf listeyi bu adresten kendisi indiriyor.</li><li>🗓️ <strong>İndirilen liste, nextUpdate tarihine kadar kullanılıyor.</strong> Tarih geçince doğrulayan taraf aynı adrese yeniden gidiyor ve oradaki yeni listeyi alıyor.</li><li>🔏 <strong>Yenileme yeni bir sertifika üretmiyor.</strong> Aynı root anahtarıyla, aynı iptal kayıtlarını içeren ama tarihleri ileri alınmış yeni bir liste imzalıyoruz. Root ve ara CA sertifikaları, Check Point’e yüklediğimiz sertifikalar, GPO ile dağıttığımız root, WEB01&#39;in ve DC’nin sertifikaları olduğu gibi kalıyor.</li></ul><p>Peki liste yenilenmezse ne olur? Sertifikalar geçerliliğini kaybetmiyor. Ama iptal kontrolü yapan bir sistem güncel bir listeye ulaşamıyor. Windows bu durumda “iptal sunucusu çevrimdışı olduğu için iptal denetimi yapılamadı” türünde bir hata veriyor. Bu hatayı ciddiye alıp almamak her uygulamanın kendi kararı. Kimi bağlantıyı reddediyor, kimi uyarıp devam ediyor. İkisi de iyi bir sonuç değil.</p><p>Bu iş her ay tekrarlanıyor. Gerçek bir PKI’da bunu takvime bağlamak ya da otomatikleştirmek gerekiyor. Ama burada bir ikilem var: Root’un anahtarı parolalı, yani otomatik bir görev onu parolasız kullanamaz. Anahtarı parolasız bırakmak da root’u korumasız bırakmak demek. Kurumsal PKI’lar bu ikilemi, CRL imzalama işini ayrı bir ara CA’ya vererek ya da anahtarları özel donanımlarda (HSM) tutarak çözüyor. Biz lab’da yenilemeyi elle yapıyoruz ve takvime yazıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v3EIol3oRUNI-Xk56s3IXw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8cGpZFBJUroYVxW7z5AC0g.gif" /></figure><h3>Hata 3: Var olmayan bir sertifikayı gösteren nginx</h3><p>Sonradan LOG01&#39;de HTTPS’e de ihtiyacımız oldu: Tehdit istihbaratı listelerini firewall’a bu sunucudan şifreli olarak yayınlayacaktık. nginx yapılandırmasına 443 için bir bölüm eklendi ve sertifika dosyalarının yolları yazıldı. Bir süre sonra firewall’un listeyi indiremediğini fark ettim. 443 portu kapalıydı. nginx -t ile yapılandırmayı test ettim:</p><pre>nginx: [emerg] cannot load certificate &quot;/etc/ssl/certs/log01.crt&quot;</pre><p>Yapılandırma, hiç verilmemiş bir sertifikayı gösteriyordu. CA’nın veritabanına baktığımda da o sertifikaya ait bir kayıt yoktu. Yapılandırma yazılmış ama sertifika verilmemişti.</p><p>Asıl ilginç olan şuydu: nginx çalışmaya devam ediyordu ve CRL’i HTTP üzerinden sorunsuz yayınlıyordu. Çünkü çalışan nginx süreci hâlâ eski, geçerli yapılandırmayla açılmıştı; yeni yapılandırma hiç yüklenmemişti. Bu bir saatli bombaydı: LOG01 yeniden başladığı an nginx açılamayacak, CRL ve root sertifikasının yayını da onunla birlikte duracaktı. Sertifikaların iptal kontrolü yapan servisler de ardından sorun çıkarmaya başlayacaktı.</p><p>LOG01&#39;e pki.corp.stajlab.test için bir sertifika verdik (seri 1005), nginx -t başarılı oldu ve 443 açıldı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5bLJeu1dDRE7kHKYWGlfew.png" /></figure><p>Bu hikâyeden çıkardığım ders: Bir servisin yapılandırmasını değiştirdikten sonra “servis çalışıyor” demek yetmez. Yapılandırmayı test edin (nginx -t gibi) ve servisi gerçekten yeniden yükleyin. Aksi halde sorun, en kötü anda, bir sonraki yeniden başlatmada ortaya çıkar.</p><h3>Root’u herkese dağıtmak</h3><p>Bütün bu sertifikaların bir anlamı olması için bilgisayarların root’umuza güvenmesi gerekiyor. Domain’deki Windows bilgisayarlar için bunu bir GPO ile yaptık:</p><ul><li><strong>Group Policy Management</strong> → yeni GPO: GPO-PKI-RootCA → domain köküne bağla</li><li>GPO’yu düzenle → <strong>Computer Configuration</strong> → <strong>Policies</strong> → <strong>Windows Settings</strong> → <strong>Security Settings</strong> → <strong>Public Key Policies</strong> → <strong>Trusted Root Certification Authorities</strong> → sağ tık → <strong>Import</strong> → StajLab-Root-CA.crt</li><li>İstemcide gpupdate /force, sonra certlm.msc → <strong>Trusted Root Certification Authorities</strong> altında StajLab Root CA görünmeli</li></ul><p>GPO’nun <strong>Settings</strong> sekmesi, içinde gerçekten ne olduğunu tek ekranda gösteriyor: Public Key Policies altında StajLab Root CA.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mck_oJAsQX4JqfKgPPjgew.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XSrobGV4Hxun0iF6wY8mEg.png" /></figure><p>RADIUS sunucusunda root dosyası sistemin sertifika dizinine kondu ve RADIUS’un DC’ye LDAPS ile bağlandığı yapılandırmada gösterildi. Eklemeden önce dosyanın parmak izini, root’u oluştururken not ettiğimiz değerle karşılaştırdık.</p><h3>Hata 4: Firewall’un tek bir güven deposu yok</h3><p>Firewall tarafında ilginç bir şey öğrendim: Bir Check Point gateway’inde tek bir güven deposu yok. Her bileşen, güvendiği CA’ları farklı bir yerden okuyabiliyor.</p><p>Bunu, firewall’un LOG01&#39;den HTTPS ile liste indirmeye çalıştığı sırada gördüm. Liste indirilemiyordu ve logda “Peer certificate cannot be authenticated with given CA certificates” yazıyordu. Firewall bizim root’umuzu tanımıyordu. Bir bileşen için root’u gateway’deki CA paketine ekledim (önce dosyanın yedeğini alıp, eklediğim root’un parmak izini doğrulayarak) ve o bileşen listeyi indirmeye başladı. Ama aynı gateway’deki başka bir bileşen bu paketi hiç kullanmıyordu ve hata vermeye devam etti. Ayrıntısını tehdit istihbaratı yazısında anlatıyorum. Buradaki ders şu: “Root’u firewall’a ekledim” demek, hangi bileşenin hangi güven deposuna baktığını bilmeden eksik bir cümle. Ve bu dosyalara elle yapılan eklemeler, bir güncellemeyle ezilebiliyor; yükseltme kontrol listesine yazılması gerekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JMeJFLmKB5gens97Awhhsg.png" /></figure><h3>Bir de kozmetik ipucu</h3><p>Ara CA’nın sertifikasını incelerken konu (subject) alanının sırasının root’tan farklı olduğunu gördüm. Root’ta C=TR, O=StajLab, CN=... yazarken ara CA&#39;da CN=..., O=StajLab, C=TR yazıyordu. Bu bir hata değil, ama tutarsız görünüyor. Nedeni, openssl ca&#39;nın konu alanını isteğin sırasına göre değil, yapılandırmadaki policy bölümünde alanların yazıldığı sıraya göre dizmesi. Sıranın tutarlı olmasını istiyorsanız policy bölümündeki alanları countryName, organizationName, commonName sırasıyla yazmanız yeterli. Bu değişiklik sadece sonraki sertifikaları etkiliyor.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Bu yazıda firewall’a bir ara CA verdik ve firewall o CA ile incelediği her site için anlık sertifika üretiyor. Peki incelenen sitenin kendi sertifikası geçersizse ne olacak? Firewall, sahte ya da süresi dolmuş bir sertifikaya sahip bir siteyi kendi güvenilir CA’sıyla yeniden imzalarsa, kullanıcı tarayıcısında hiçbir uyarı görmez. Firewall, saldırganın sertifikasını aklamış olur. Üç üretici de bu soruya cevap veriyor ama farklı yollarla.</p><p>Palo Alto’da HTTPS incelemesi için iki ayrı sertifika tanımlanıyor: <strong>Forward Trust</strong> ve <strong>Forward Untrust</strong>. Sunucunun sertifikası firewall’un güvendiği bir CA’ya zincirleniyorsa, firewall sitenin sertifikasını Forward Trust ile, yani kullanıcıların güvendiği CA ile yeniden imzalıyor. Zincirlenmiyorsa Forward Untrust ile imzalıyor. Bu ikinci sertifika bilinçli olarak kullanıcıların güven listesinde yok; böylece kullanıcı tarayıcısında uyarıyı yine görüyor. Palo Alto, Forward Trust CA’nın gizli anahtarını yedekleyip güvenli bir yerde saklamayı ve isteğe bağlı olarak bir HSM’de tutmayı öneriyor.</p><p>FortiGate’te bu karar SSL inceleme profilindeki <strong>untrusted SSL certificates</strong> ayarıyla veriliyor: allow, block ya da ignore. Allow seçildiğinde FortiGate, güvenilmeyen sitelerin sertifikasını varsayılan olarak Fortinet_CA_Untrusted adında ayrı bir CA ile imzalıyor ve kullanıcı yine uyarı görüyor. Block oturumu sonlandırıyor.</p><p>Check Point’te de HTTPS incelemesinin ayarlarında, sunucu sertifikası güvenilmeyen sitelerin nasıl ele alınacağı seçilebiliyor ve firewall’un güvendiği CA’ların bir listesi var. Bu listenin bizim için önemli bir sonucu var: İç CA’mızın imzaladığı bir site, örneğin kendi web sunucumuz, incelemeden geçerken firewall’un gözünde “güvenilmeyen” bir site olabilir; çünkü firewall’un hazır listesinde bizim root’umuz yok. İç CA kullanan her kurum, root’unu firewall’un bu güvenilir CA listesine de eklemeyi düşünmeli. Bunu HTTPS Inspection yazılarında ayrıntılı anlatıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yfsGflrUZakFtriR7v_JKg.png" /></figure><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda bir CA’nın aslında ne olduğunu gördük: birkaç dosya, bir yapılandırma ve çok iyi korunan bir anahtar. Root’u 10 yıllık ve parolalı bir anahtarla kurduk, firewall için 3 yıllık ve pathlen:0 kısıtlı bir ara CA verdik, sunucu sertifikalarını anahtarları sunucudan hiç çıkmadan imzaladık, CRL’i ve root’u HTTP ile yayınladık ve root’u GPO ile bütün bilgisayarlara dağıttık.</p><p>Lab’dan çıkan dersler: CRL’in formatı da süresi de önemli. openssl ca komutuna yapılandırmayı her zaman açıkça verin. Bir servisin yapılandırmasını değiştirdiyseniz test edin ve yeniden yükleyin. Ve &quot;root&#39;u ekledim&quot; demeden önce, o sistemin hangi güven deposuna baktığını öğrenin.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><strong>Sertifika ve PKI: Anahtarlar, Zincir, CRL ve OCSP</strong> — Bu yazıda kurduğumuz yapının neden böyle tasarlandığı; AIA ve LDAPS hikâyeleri.</li><li><strong>FreeRADIUS ile Firewall ve Switch’lere AD Hesabıyla Giriş</strong> — Root’a güvenen RADIUS sunucusunun DC’ye LDAPS ile bağlanması.</li><li><strong>Check Point R82&#39;de HTTPS Inspection: Outbound, Inbound ve Testler</strong> — Firewall’a verdiğimiz ara CA’nın ve güvenilir CA listesinin kullanıldığı yer.</li><li><strong>Firewall Lab’ı İçin Active Directory, DNS ve NTP</strong> — pki.corp.stajlab.test kaydı ve GPO&#39;ların dağıtıldığı domain.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>FreeRADIUS ile Firewall ve Switch’lere AD Hesabıyla Giriş</strong>: Bu altyapıyı ilk kez gerçek bir iş için kullanıyoruz. AD’nin konuşamadığı bir dili konuşan cihazlarla AD arasında nasıl tercümanlık yapılır, onu göreceğiz.</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>OpenSSL — openssl-ca kılavuzu: <a href="https://docs.openssl.org/3.0/man1/openssl-ca/">https://docs.openssl.org/3.0/man1/openssl-ca/</a></li><li>OpenSSL — openssl-pkcs12 kılavuzu (-legacy): <a href="https://docs.openssl.org/3.0/man1/openssl-pkcs12/">https://docs.openssl.org/3.0/man1/openssl-pkcs12/</a></li><li>RFC 5280, bölüm 4.2.1.13 — CRL Distribution Points (HTTP için DER): <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5280#section-4.2.1.13">https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5280#section-4.2.1.13</a></li><li>Microsoft Learn — Distribute certificates to client computers by using Group Policy: <a href="https://learn.microsoft.com/en-us/windows-server/identity/ad-fs/deployment/distribute-certificates-to-client-computers-by-using-group-policy">https://learn.microsoft.com/en-us/windows-server/identity/ad-fs/deployment/distribute-certificates-to-client-computers-by-using-group-policy</a></li><li>Palo Alto Networks — Keys and Certificates for Decryption Policies: <a href="https://docs.paloaltonetworks.com/pan-os/10-0/pan-os-admin/decryption/decryption-concepts/keys-and-certificates-for-decryption-policies">https://docs.paloaltonetworks.com/pan-os/10-0/pan-os-admin/decryption/decryption-concepts/keys-and-certificates-for-decryption-policies</a></li><li>Fortinet — Certificate inspection / untrusted SSL certificates: <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.2.1/administration-guide/505842">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.2.1/administration-guide/505842</a></li><li>Fortinet Community — How FortiGate handles Untrusted SSL certificate: <a href="https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-How-FortiGate-handles-Untrusted-SSL-certificate/ta-p/218813">https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-How-FortiGate-handles-Untrusted-SSL-certificate/ta-p/218813</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7def0d9fda46" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sertifika ve PKI: Anahtarlar, Zincir, CRL ve OCSP]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/sertifika-ve-pki-anahtarlar-zincir-crl-ve-ocsp-a2b4b0df112d?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a2b4b0df112d</guid>
            <category><![CDATA[cryptography]]></category>
            <category><![CDATA[cybersecurity]]></category>
            <category><![CDATA[tls]]></category>
            <category><![CDATA[pki]]></category>
            <category><![CDATA[certificate]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 11:44:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T11:44:18.697Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 8. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dcoNLKZnbLEabF_PVw0E1w.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W5VONpcDPnJOVoBCW_LBxw.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen sertifika kullanıcılarına bakıyoruz: CA’nın çalıştığı LOG01, sertifikalı servisler (DC, WEB01, RAD01), HTTPS incelemesi yapan firewall ve root’a güvenen istemciler.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Kendi kurduğum lab’da “sertifika” kelimesi her köşede karşıma çıktı. Check Point’te gateway ile yönetim sunucusu arasındaki güveni (SIC) sertifikalar sağlıyor; saati yanlış bir cihaz, yeni verilmiş bir sertifikayı “henüz geçerli değil” diye reddedebiliyor. Daha fazlası da var: Firewall, HTTPS trafiğini incelerken sertifika üretiyor; RADIUS sunucumuz AD’ye şifreli bağlanırken sertifika doğruluyor; uzaktan erişim kullanıcılarından biri parola yerine sertifikayla bağlanıyor.</p><p>Bu yüzden bu yazıyı tamamen kavramlara ayırdım. Sertifika nedir, bir tarayıcı bir sertifikaya neden güvenir, güven zinciri nasıl kurulur, bir sertifika nasıl iptal edilir ve certificate pinning neden HTTPS incelemesinin baş belasıdır? Sonra lab’da neden kendi sertifika otoritemizi kurduğumuzu ve nasıl bir yapı tasarladığımızı anlatacağım. Bu yapıyı OpenSSL ile adım adım kurmayı ayrı bir yazıda anlatıyorum.</p><h3>Önce anahtarlar: asma kilit ve anahtar</h3><p>Sertifikaları anlamanın yolu, asimetrik şifrelemeden geçiyor. Burada her katılımcının bir anahtar çifti var: biri herkese verilen <strong>açık anahtar</strong> (public key), diğeri sadece sahibinde kalan <strong>gizli anahtar</strong> (private key). Biriyle kilitlenen şeyi sadece diğeri açabiliyor.</p><p>Bunu bir asma kilit üzerinden düşünebiliriz. Açık anahtar, herkese dağıttığınız açık asma kilitlerdir. Biri size gizli bir şey göndermek isterse, onu bir kutuya koyup sizin kilidinizle kilitler. Kilit kapandıktan sonra kutuyu sizden başka kimse açamaz, kilitleyen kişi bile. Çünkü kilidin anahtarı (gizli anahtar) sadece sizde.</p><p>Aynı çift ters yönde de çalışıyor ve bu, <strong>dijital imzanın</strong> temeli. Bir belgeyi gizli anahtarınızla imzalarsınız; herkes sizin açık anahtarınızla imzanın gerçekten sizden geldiğini ve belgenin yolda değişmediğini doğrulayabilir. Bunu eski usul mühürlü mektuplara benzetebiliriz: Mührü sadece siz basabilirsiniz ama herkes mührün size ait olduğunu tanıyabilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KGCEUDphuZoXdm4Vl1nbEQ.png" /></figure><p>Peki bir sorun var: Bir açık anahtarın gerçekten iddia ettiği kişiye ait olduğunu nereden bileceğiz? Saldırgan, kendi açık anahtarını “bu bankanın anahtarı” diye size verirse, siz farkında olmadan saldırgan için kilitlemiş olursunuz. Sertifika tam olarak bu sorunu çözüyor.</p><h3>Sertifika: açık anahtarın kimlik kartı</h3><p>Sertifika, bir açık anahtarı bir kimliğe bağlayan ve bunu güvenilir bir üçüncü tarafın imzaladığı bir belgedir. Nüfus cüzdanına benzetebiliriz: Üzerinde kim olduğunuz yazar, ne zamana kadar geçerli olduğu yazar ve en önemlisi, onu sizin değil devletin verdiği bellidir. Bir sertifikanın üzerinde de şunlar bulunur:</p><ul><li>🪪 <strong>Subject ve SAN:</strong> Sertifikanın kime ait olduğu. Eskiden Common Name (CN) alanı kullanılırdı; bugün tarayıcılar ve çoğu yazılım sadece <strong>SAN</strong> (Subject Alternative Name) alanındaki isimlere bakar. Bir sunucuya srv.corp.stajlab.test adıyla bağlanıyorsanız, bu isim SAN&#39;da yazmalıdır.</li><li>🔑 <strong>Açık anahtar:</strong> Sertifikanın kimliğe bağladığı anahtar.</li><li>🏛️ <strong>Issuer:</strong> Sertifikayı kimin imzaladığı, yani sertifika otoritesi (CA).</li><li>📅 <strong>Geçerlilik süresi:</strong> Başlangıç ve bitiş tarihi.</li><li>🎯 <strong>Kullanım amacı:</strong> Sertifika ne için kullanılabilir? Bir web sunucusunu kanıtlamak (serverAuth), bir kullanıcıyı kanıtlamak (clientAuth) ya da başka sertifikalar imzalamak (CA).</li><li>📍 <strong>CDP ve AIA:</strong> İptal listesinin nerede yayınlandığı ve imzalayan CA’nın sertifikasının nereden indirilebileceği. Bunlara birazdan döneceğim.</li><li>✍️ <strong>İmza:</strong> CA’nın, bütün bu bilgileri kendi gizli anahtarıyla imzalaması.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lKvDLuzZ1b2Rutieak5pEQ.png" /></figure><h3>Güven zinciri: kime, neden güveniyoruz?</h3><h3>Root, intermediate ve leaf</h3><p>Tarayıcınız bir web sitesine bağlandığında sitenin sertifikasını imzalayan CA’yı tanımak zorunda. Ama dünyada milyonlarca site var ve hepsini tek bir CA’nın imzalaması mümkün değil. Bu yüzden CA’lar hiyerarşik çalışır:</p><ul><li>🏛️ <strong>Root CA (kök):</strong> Zincirin en tepesi. Kendi sertifikasını kendisi imzalar. İşletim sistemleri ve tarayıcılar, güvendikleri root CA’ların bir listesiyle (trust store) gelir. Güven aslında buradan başlar.</li><li>🏢 <strong>Intermediate CA (ara CA):</strong> Root’un imzaladığı, günlük işleri yapan CA. Sitelerin sertifikalarını genellikle intermediate’ler imzalar.</li><li>📄 <strong>Leaf (son kullanıcı sertifikası):</strong> Bir web sunucusunun, bir kullanıcının ya da bir cihazın sertifikası. Başka sertifika imzalayamaz.</li></ul><p>Bir sertifikayı doğrulamak, zinciri yukarı doğru takip etmek demek: Sitenin sertifikasını intermediate imzalamış, intermediate’i root imzalamış, root da güvendiğim listede var. Zincirin her halkası bir üsttekinin imzasıyla doğrulanıyor.</p><p>Peki root neden her şeyi kendisi imzalamıyor? Çünkü root’un gizli anahtarı bütün güvenin kaynağı. O anahtar çalınırsa, saldırgan dünyadaki her site için geçerli görünen sertifika üretebilir ve bunu düzeltmenin tek yolu o root’u bütün cihazların güven listesinden çıkarmaktır. Bu yüzden root anahtarları genellikle ağa bağlı olmayan, kasada duran cihazlarda tutulur ve sadece intermediate’leri imzalamak için çıkarılır. Bir intermediate’in anahtarı çalınırsa, root sadece o intermediate’i iptal eder; zincirin geri kalanı sağlam kalır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g1_ubMPvvlH2OGvNyZJCCg.png" /></figure><h3>Doğrulama sırasında neler kontrol edilir?</h3><p>Bir tarayıcı ya da bir yazılım, bir sertifikayı kabul etmeden önce kabaca şu soruları sorar:</p><ul><li>🧭 <strong>İsim tutuyor mu?</strong> Bağlandığım isim SAN’da var mı?</li><li>📅 <strong>Tarih tutuyor mu?</strong> Şu an, sertifikanın geçerlilik aralığında mı? (Cihazın saati yanlışsa bu soru yanlış cevaplanır.)</li><li>🔗 <strong>Zincir güvendiğim bir root’a çıkıyor mu?</strong> Her imza doğru mu?</li><li>🎯 <strong>Amaç tutuyor mu?</strong> Bu sertifika bu iş için verilmiş mi?</li><li>🚫 <strong>İptal edilmiş mi?</strong> CA bu sertifikayı geri çekmiş mi?</li></ul><p>Bu sorulardan biri bile “hayır” cevabı alırsa bağlantı reddedilmeli. Tarayıcıların gösterdiği o kırmızı uyarı sayfası, bu kontrollerden birinin başarısız olduğunu söylüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wpntIHWpMOczaiJiTVHsrw.png" /></figure><h3>İptal: CRL, OCSP ve AIA</h3><p>Bir sertifikanın gizli anahtarı çalındıysa ya da sertifika artık kullanılmıyorsa, süresinin dolmasını beklemek yerine iptal edilmesi gerekir. İptal bilgisini dağıtmanın iki yolu var:</p><ul><li>📋 <strong>CRL (Certificate Revocation List):</strong> CA’nın düzenli olarak yayınladığı, iptal edilmiş sertifikaların seri numaralarının listesi. Listenin adresi sertifikanın <strong>CDP</strong> alanında yazar. CRL’in kendisinin de bir geçerlilik süresi vardır: CA, listeyi bir sonraki güncelleme tarihinden önce yenilemek zorundadır. Süresi dolmuş bir CRL, “iptal durumunu bilmiyorum” demektir ve sıkı ayarlanmış yazılımlar bu durumda sertifikayı reddeder.</li><li>⚡ <strong>OCSP:</strong> Bütün listeyi indirmek yerine, bir sunucuya tek bir sertifikanın durumunu sormak.</li></ul><p>Bir de <strong>AIA</strong> (Authority Information Access) alanı var. Bir sunucu, zincirdeki ara sertifikayı göndermeyi unutursa, istemci bu alandaki adrese giderek eksik CA sertifikasını kendisi indirebilir ve zinciri tamamlayabilir. Bu alanın lab’da beklenmedik bir önemi olduğunu ikinci hikâyede göreceğiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gzJBtUmEpHvPskh1FtzuIA.png" /></figure><h3>Certificate pinning: “sadece bu sertifikaya güvenirim”</h3><p>Normal doğrulamada bir yazılım, güvendiği root’lardan herhangi birinin imzaladığı geçerli bir sertifikayı kabul eder. <strong>Certificate pinning</strong>’de ise yazılım bir adım ileri gider: “Bu sunucu için sadece şu sertifikayı (ya da şu açık anahtarı) kabul ederim” der. Başka bir CA’nın imzaladığı, tamamen geçerli bir sertifika bile reddedilir.</p><p>Pinning’in amacı, güvenilen CA’lardan birinin hata yapması ya da ele geçirilmesi durumunda bile araya girilmesini engellemek. Mobil bankacılık uygulamaları, bazı yazılım güncelleme servisleri ve bazı işletim sistemi bileşenleri bu yöntemi kullanır.</p><p>Bu, firewall’lar için önemli bir sonuç doğuruyor. HTTPS incelemesi yapan bir firewall, araya girip kullanıcıya kendi ürettiği bir sertifikayı gösterir. Kullanıcının bilgisayarı firewall’un CA’sına güvendiği için tarayıcı bunu kabul eder. Ama pinning yapan bir uygulama, firewall’un sertifikasını “beklediğim sertifika bu değil” diye reddeder ve bağlantı kurulamaz. Bu yüzden HTTPS inceleme kurallarında pinning yapan uygulamalar için bilinçli istisnalar yazılır. Lab’da yazılım güncellemelerini bu nedenle incelemenin dışında bıraktık; ayrıntısını HTTPS Inspection yazılarında anlatıyorum.</p><p>Pinning’i lab’da kendimiz de kullandık. Yönetim sunucusunun her gece yedeğini alan betiğimiz, sunucunun API’sine HTTPS ile bağlanıyor. Yönetim sunucusunun web sertifikası, kurulumdan kalma ve kendi kendini imzalamış bir sertifika; hiçbir CA tarafından doğrulanmıyor. Betiğe “sertifika doğrulamasını kapat” demek yerine, o sertifikanın SHA-256 parmak izini betiğe yazdık. Betik, bağlandığı sunucunun sertifikası bu parmak iziyle eşleşmezse bağlantıyı kesiyor. Yani CA yokken bile araya girilmesini engelleyen basit bir pinning.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QljcQxplXtBgKPyIrIJFsQ.png" /></figure><h3>Neden kendi CA’mızı kurduk?</h3><p>Lab’daki birçok servis sertifikaya ihtiyaç duyuyor: web sunucumuz, DC’nin şifreli LDAP’ı (LDAPS), firewall’un HTTPS incelemesi. Bunlar için üç seçeneğimiz vardı:</p><ul><li>🌍 <strong>Genel bir CA’dan sertifika almak:</strong> İnternete açık web sunucuları için doğru seçenek. Ama genel CA’lar corp.stajlab.test gibi sadece iç ağda anlamı olan isimlere sertifika vermiyor. Üstelik bir firewall&#39;a HTTPS incelemesi için gereken &quot;başka sertifikalar imzalayabilen&quot; bir CA sertifikasını hiçbir genel CA vermez.</li><li>🪞 <strong>Her servis için kendi kendini imzalamış sertifika:</strong> En kolayı, ama her istemci her servisi ayrı ayrı “güvenilir” olarak işaretlemek zorunda kalır. Daha kötüsü, kullanıcılar sertifika uyarılarını görmezden gelip tıklamaya alışır; gerçek bir saldırı da aynı uyarıyla gelir.</li><li>🏛️ <strong>Kendi iç CA’mız:</strong> Bir kere root’u bütün bilgisayarlara dağıtırız; o root’un imzaladığı her sertifika otomatik olarak güvenilir olur.</li></ul><p>Üçüncüyü seçtik. Kurumsal ortamlarda bu iş genellikle Microsoft’un AD Certificate Services’i ile yapılır. Biz OpenSSL ile log sunucumuz LOG01 üzerinde kurduk, çünkü her adımı, her alanı ve her dosyayı elle görmek, bir PKI’ın nasıl çalıştığını anlamanın en iyi yolu.</p><h3>Lab’daki yapı</h3><p>Tasarımımız şöyle:</p><ul><li>🏛️ <strong>StajLab Root CA:</strong> 10 yıl geçerli. Gizli anahtarı parolayla şifreli ve sadece root kullanıcısının okuyabildiği bir dizinde duruyor. Sunucu sertifikalarını doğrudan bu imzalıyor.</li><li>🛡️ <strong>StajLab FW Inspection CA:</strong> Root’un imzaladığı, 3 yıl geçerli bir ara CA. Tek görevi, firewall’un HTTPS incelemesi sırasında anlık sertifika üretmesi. Bu yüzden gizli anahtarı firewall’a yüklendi. Bu sertifikada <strong>pathlen:0</strong> kısıtı var: Bu CA sertifika imzalayabilir ama kendisinin altına başka bir CA oluşturamaz.</li><li>📄 <strong>Sunucu sertifikaları:</strong> Web sunucusu (www.stajlab.test) ve DC&#39;nin LDAPS sertifikası (srv.corp.stajlab.test). Hepsinin SAN alanı dolu ve kullanım amacı serverAuth.</li><li>📢 <strong>Dağıtım:</strong> Root sertifikası bir GPO ile domain’deki bütün bilgisayarların güven listesine ekleniyor. CRL ve root sertifikası LOG01 üzerinde http://pki.corp.stajlab.test adresinden yayınlanıyor; sertifikaların CDP ve AIA alanları bu adresi gösteriyor.</li></ul><p>Firewall için neden ayrı bir ara CA kullandık? Çünkü HTTPS incelemesi yapabilmek için firewall’un, imzalama yetkisi olan bir CA’nın gizli anahtarına sahip olması gerekiyor. Bu anahtarı firewall’a koymak bir risk. Root’un anahtarını koysaydık, firewall’un ele geçirilmesi bütün PKI’ın ele geçirilmesi demek olurdu. Ayrı bir ara CA ile bu riski sınırlıyoruz: Firewall ele geçirilirse sadece o ara CA’yı iptal ederiz, root ve onun imzaladığı diğer her şey sağlam kalır. pathlen:0 kısıtı da, ele geçirilmiş bir firewall anahtarıyla bile yeni bir CA oluşturulamamasını sağlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2CIFEmrSzlqAfs4ekG4jyg.png" /></figure><h3>Hikâye 1: Doğru çalışan doğrulama beni dışarıda bıraktı</h3><p>RADIUS sunucumuz, yöneticilerin girişlerini doğrulamak için AD’ye LDAP ile soru soruyor. Bunu şifreli hale getirmek için RADIUS sunucusuna root sertifikamızı güvenilir olarak tanıttım, doğrulamayı zorunlu yaptım ve sunucu adresini ldaps://10.10.20.10 olarak değiştirdim. Servisi yeniden başlattığımda RADIUS açılmadı. Logda şu hata vardı:</p><pre>TLS: hostname (10.10.20.10) does not match common name in certificate (srv.corp.stajlab.test)</pre><p>İlk bakışta bir hata gibi görünüyor ama aslında tam tersi: Bu, doğrulamanın doğru çalıştığının kanıtı. DC’nin sertifikasının SAN alanında srv.corp.stajlab.test ve corp.stajlab.test yazıyordu, IP adresi yoktu. Ben ise sunucuya IP adresiyle bağlanıyordum. Doğrulama &quot;bağlandığın isim sertifikada yok&quot; dedi ve bağlantıyı reddetti. Zaten bunun için zorunlu yapmıştım. Bağlantı kabul edilseydi, sertifikası tamamen başka bir isme ait olan bir sunucuya da bağlanılabilir demek olurdu.</p><p>Çözüm, adresi sertifikadaki isimle yazmaktı: ldaps://srv.corp.stajlab.test. Servis açıldı ve kontrol ettiğimde RADIUS sunucusunun DC&#39;ye açtığı bütün bağlantıların 636 numaralı porttan, yani şifreli olarak gittiğini gördüm. 389&#39;da tek bir bağlantı kalmamıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eGmpRxSiwu7i_FVUkXmTUA.gif" /></figure><p>Bu hikâyenin dersi şu: Sertifikalı bir servise IP adresiyle değil, sertifikadaki isimle bağlanın. IP adresiyle de bağlanılması gerekiyorsa, IP adresi sertifikanın SAN alanına ayrıca eklenmelidir.</p><h3>Hikâye 2: Check Point bir alan istedi, sertifikayı yeniden verdim</h3><p>Firewall’un da AD ile konuşması gerekiyor; kullanıcıların gruplarını öğrenmek için LDAP kullanıyor. Bunu da şifreli yapmak için SmartConsole’da AD bağlantısını (LDAP Account Unit) LDAPS’e çevirdim ve DC’nin sertifikasını getirmesi için “Fetch” düğmesine bastım. SmartConsole bir uyarı verdi:</p><pre>LDAP server certificate should contain Authority Information Access extension with URI with http scheme<br>... downgraded to legacy certificate validation</pre><p>R82, LDAP sunucusunun sertifikasını CA zinciri üzerinden doğrulamak istiyor ve zinciri kurmak için sertifikada AIA alanını, yani imzalayan CA’nın sertifikasının indirilebileceği bir HTTP adresini arıyor. Bizim DC sertifikamızda bu alan yoktu. Uyarı, Check Point’in bu durumda daha eski bir doğrulama yöntemine düşeceğini söylüyordu.</p><p>Uyarıyı geçmek yerine sertifikayı düzeltmeyi seçtim. OpenSSL yapılandırmasındaki sunucu sertifikası profiline AIA alanını ekledim: caIssuers;URI:http://pki.corp.stajlab.test/StajLab-Root-CA.crt. Root sertifikası zaten o adreste yayınlanıyordu. Sonra DC&#39;ye yeni bir sertifika verdim ve eskisini <strong>iptal ettim</strong>. İptal nedeni olarak da &quot;superseded&quot; (yerine yenisi geldi) seçtim. CRL&#39;i yeniden ürettiğimde, eski sertifikanın seri numarası iptal listesinde görünüyordu. Ardından Fetch&#39;i tekrarladım. Firewall ile DC arasındaki LDAP artık 636 üzerinden çalışıyor ve DC&#39;nin sertifika parmak izi Account Unit&#39;te kayıtlı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QkU11j-SMwWoI9BGatghoA.png" /></figure><p>Bu hikâyede eski sertifikayı silmek yerine iptal etmem önemliydi. Silmek, sertifikayı sadece DC’den kaldırır; o sertifikanın bir kopyası başka bir yerde kalmışsa hâlâ geçerli görünür. İptal ise “bu sertifikaya artık güvenme” bilgisini herkese duyurur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6S-rE5gDTeLKVIMSZoT9Xw.png" /></figure><p>Son olarak, bu yazının konusuyla ilgili lab’da şu an süren bir şey var: CRL’imizin geçerlilik süresi 30 gün. Yani CA’nın her ay yeni bir CRL yayınlaması gerekiyor. Bu bir kere yapılıp unutulacak bir iş değil; süresi dolan bir CRL, iptal kontrolü yapan servislerin sertifikaları reddetmesine yol açabilir. Gerçek bir PKI’da bunu takvime bağlamak, hatta otomatikleştirmek gerekiyor. CRL’in nasıl yenilendiğini OpenSSL yazısında gösteriyorum.</p><h3>Lab’da nasıl yapılandırdık?</h3><p>CA’yı kurmayı, sertifikaları imzalamayı ve CRL üretmeyi OpenSSL yazısında komut komut anlatıyorum. Burada, hazır olan sertifikaları kullanan iki tarafı yapılandırıyoruz: Windows bilgisayarlar ve Check Point.</p><p><strong>1. Root sertifikasını GPO ile dağıtın.</strong> DC’de <strong>Group Policy Management</strong> konsolunu açın, domain’in köküne bağlı yeni bir GPO oluşturun (bizde GPO-PKI-RootCA) ve <strong>Edit</strong> deyin. <strong>Computer Configuration → Policies → Windows Settings → Security Settings → Public Key Policies → Trusted Root Certification Authorities</strong> üzerinde sağ tıklayıp <strong>Import</strong> ile root sertifikasını (StajLab-Root-CA.crt) ekleyin. Sadece root&#39;u dağıtıyoruz; ara CA&#39;yı ve sunucu sertifikalarını değil.</p><p><strong>2. İstemcide kontrol edin.</strong> Bir domain bilgisayarında politikayı hemen çekip sonucu kontrol edin:</p><pre>gpupdate /force<br>gpresult /r        :: &quot;Applied Group Policy Objects&quot; altında GPO-PKI-RootCA<br>certlm.msc         :: Trusted Root Certification Authorities → Certificates</pre><p>Listede StajLab Root CA görünmeli. Bizdeki bitiş tarihi 2036, yani tasarladığımız 10 yıl.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1iD6CgGSWO_02PAkeJfNXQ.png" /></figure><p><strong>3. Check Point’in AD bağlantısını LDAPS’e çevirin.</strong> SmartConsole’da sağdaki obje panelinde <strong>Servers → LDAP Account Units</strong> altında AD objesini (bizde corp.stajlab.test) açın. <strong>Servers</strong> sekmesinde DC&#39;yi seçip <strong>Edit</strong> deyin, <strong>Encryption</strong> sekmesinde <strong>Use Encryption (SSL)</strong> kutusunu işaretleyin, portun 636 olduğunu kontrol edin ve <strong>Fetch</strong> ile DC&#39;nin sertifikasını getirin. Server Name alanında sertifikadaki isim (CN=srv.corp.stajlab.test), altında da CA ve sunucu parmak izleri görünmeli; ekranı yukarıdaki ikinci hikâyede gösterdim. AIA uyarısını görürseniz, uyarıyı geçmek yerine sertifikayı AIA alanıyla yeniden vermek daha doğru.</p><p><strong>4. Publish ve Install Policy.</strong> Account Unit bir obje olduğu için değişiklik Publish edilmeden kaydedilmiyor. Bizim lab’da ilk denemede Fetch uyarısında iptal ettiğim için LDAPS hiç kaydedilmemişti ve bağlantı bir süre daha 389&#39;dan, düz metin gitti; objeyi yeniden açıp şifrelemenin işaretli kaldığını kontrol edin.</p><p>Doğru oldu mu? <strong>Logs &amp; Events</strong> ekranında gateway’den 10.10.20.10&#39;a giden bağlantılara bakın: Hepsi 636 numaralı porta gitmeli, 389&#39;da yeni bağlantı görünmemeli.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Üç üretici de firewall’un içinde bir sertifika otoritesi barındırıyor ama kullanım alanları farklı.</p><p>Check Point’te yönetim sunucusunun kendi iç CA’sı (ICA) var. Gateway’lerin SIC sertifikaları buradan geliyor; kurulumda otomatik oluşturuluyor ve yönetim sunucusunun bileşenleri arasındaki güveni sağlıyor. HTTPS incelemesi için ise ya SmartConsole’da bir CA sertifikası üretilebiliyor ya da bizim yaptığımız gibi dışarıdaki bir CA’nın imzaladığı bir ara CA içeri aktarılabiliyor.</p><p>Palo Alto’da firewall’un kendisi doğrudan bir CA gibi çalışabiliyor: Arayüzden kendi kendini imzalayan bir root CA sertifikası üretip, onunla başka sertifikalar imzalayabiliyorsunuz. Sertifikaların iptal durumunu sorgulamak için firewall üzerinde bir OCSP responder da tanımlanabiliyor. Küçük ortamlarda ayrı bir CA sunucusuna ihtiyaç duymadan PKI kurmak mümkün.</p><p>FortiGate’te ise HTTPS incelemesi için varsayılan olarak gelen bir CA sertifikası var: Fortinet_CA_SSL. Bu sertifika her cihazda ilk ihtiyaç duyulduğunda o cihaza özel olarak üretiliyor. Bunun bir tarihi de var: Eski sürümlerde bütün FortiGate&#39;ler aynı varsayılan CA sertifikasını ve aynı gizli anahtarı paylaşıyordu. Bu, 2012&#39;de bir güvenlik açığı olarak yayımlandı, çünkü bir cihazdan alınan anahtar, o CA&#39;ya güvenen her ağda araya girmeye yetiyordu. Bu hikâye, bu yazının belki de en önemli dersini özetliyor: Bir CA&#39;nın bütün değeri, gizli anahtarının gizli kalmasında.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda sertifikaların arkasındaki fikri konuştuk. Bir anahtar çiftinin bir kimliğe bağlanması, bu bağlantıyı bir CA’nın imzalaması ve güvenin root’tan başlayıp zincir boyunca aşağı inmesi. Bir sertifikanın kabul edilmesi için ismin, tarihin, zincirin, amacın ve iptal durumunun tutması gerektiğini gördük. Pinning’in neden HTTPS incelemesiyle çatıştığını ve lab’da kendi CA’mızı neden ve nasıl tasarladığımızı anlattık.</p><p>Lab’dan çıkan iki ders: Bir doğrulama hatası her zaman kötü haber değildir; bazen doğrulamanın çalıştığının kanıtıdır. Ve yerine yenisi verilen bir sertifika silinmez, iptal edilir.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><strong>OpenSSL ile İç Sertifika Otoritesi (CA) Kurmak</strong> — Bu yazıdaki tasarımın adım adım kurulumu, CRL yenileme ve GPO ile dağıtım.</li><li><strong>Firewall Lab’ı İçin Active Directory, DNS ve NTP</strong> — Saatin sertifika doğrulamasındaki yeri ve DC’nin rolü.</li><li><strong>FreeRADIUS ile Firewall ve Switch’lere AD Hesabıyla Giriş</strong> — İlk hikâyedeki LDAPS bağlantısının kurulduğu RADIUS sunucusu.</li><li><strong>HTTPS Inspection Nedir? İki TLS Oturumu, Riskler ve Gizlilik</strong> — Firewall’un ara CA’sının ve pinning istisnalarının asıl kullanıldığı yer.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>OpenSSL ile İç Sertifika Otoritesi (CA) Kurmak</strong>: Bu tasarımı adım adım kuruyoruz. Root ve ara CA’nın oluşturulması, sertifika profilleri, sunucu sertifikalarının verilmesi, CRL’in yayınlanması ve root sertifikasının GPO ile dağıtılması.</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>RFC 5280 — Internet X.509 Public Key Infrastructure Certificate and CRL Profile: <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5280">https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5280</a></li><li>CA/Browser Forum — Baseline Requirements (iç isimler için sertifika verilmemesi): <a href="https://cabforum.org/working-groups/server/baseline-requirements/">https://cabforum.org/working-groups/server/baseline-requirements/</a></li><li>OWASP — Certificate and Public Key Pinning: <a href="https://owasp.org/www-community/controls/Certificate_and_Public_Key_Pinning">https://owasp.org/www-community/controls/Certificate_and_Public_Key_Pinning</a></li><li>Palo Alto Networks — Generate a Certificate (PAN-OS): <a href="https://docs.paloaltonetworks.com/content/techdocs/en_US/pan-os/10-0/pan-os-admin/certificate-management/obtain-certificates/generate-a-certificate.html">https://docs.paloaltonetworks.com/content/techdocs/en_US/pan-os/10-0/pan-os-admin/certificate-management/obtain-certificates/generate-a-certificate.html</a></li><li>Fortinet — Using the default certificate (Fortinet_CA_SSL): <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.6.5/administration-guide/122078">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.6.5/administration-guide/122078</a></li><li>CERT/CC — VU#111708 (FortiGate’lerin ortak varsayılan CA anahtarı): <a href="https://www.kb.cert.org/vuls/id/111708">https://www.kb.cert.org/vuls/id/111708</a></li><li>Fortinet — Generating unique CA and server certificates (FortiOS 5.2): <a href="https://help.fortinet.com/fos50hlp/52/FortiOS%205.2%20Help/securityprofiles.008.14.html">https://help.fortinet.com/fos50hlp/52/FortiOS 5.2 Help/securityprofiles.008.14.html</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a2b4b0df112d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Firewall Lab’ı İçin Active Directory, DNS ve NTP]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/firewall-lab%C4%B1-i%CC%87%C3%A7in-active-directory-dns-ve-ntp-a66084914123?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a66084914123</guid>
            <category><![CDATA[dns]]></category>
            <category><![CDATA[active-directory]]></category>
            <category><![CDATA[ntp]]></category>
            <category><![CDATA[network-security]]></category>
            <category><![CDATA[windows-server]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 10:52:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T10:52:24.548Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 7. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zsm2wSrdOQJ5-0NujOZ5mQ.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8eUsVikbdlEUzuNIifPHSg.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen altyapıya bakıyoruz: DC ve LOG01, onlara ulaşan istemciler ve switch’ler, aradaki firewall ve DC’nin internete çıktığı hat.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Bir binanın güvenliğini düşündüğümüzde aklımıza önce kapıdaki görevli, kameralar ve turnikeler gelir. Ama bunların hepsi, kimsenin pek konuşmadığı üç şeye dayanır: kimin kim olduğunu bilen bir personel listesine, her odanın nerede olduğunu gösteren bir kat planına ve herkesin aynı saate baktığı bir duvar saatine. Personel listesi yanlışsa turnike yanlış kişiyi içeri alır. Kat planı yoksa kimse bir yeri bulamaz. Saatler farklıysa da “kim, ne zaman, nereye girdi” sorusunun cevabını hiçbir kayıttan çıkaramazsınız.</p><p>Kurumsal bir ağda bu üç şeyin karşılığı Active Directory, DNS ve NTP. Firewall’umuz ileride kullanıcıları gruplarına göre tanıyacak, yöneticiler cihazlara kendi AD hesaplarıyla girecek, sertifikalar doğrulanacak ve bütün cihazların logları tek bir yerde birleştirilecek. Bunların hepsi bu yazıda konuşacağımız üç servisin doğru çalışmasına bağlı.</p><p>Bu yazıda her birinin ne yaptığını ve neden güvenliğin temelinde olduğunu konuşacağız, lab’da nasıl kurduğumuzu anlatacağız ve firewall’da bu servislerin trafiğine nasıl izin verdiğimizi göreceğiz. Sonra iki hikâye: Firewall’un bir Windows bilgisayarın domain’e katılmasını nasıl iki farklı yerden sessizce engellediği ve switch’lerin saatinin neden hiç senkron olmadığı.</p><h3>Active Directory: ağın personel listesi</h3><h3>Kısa bir tur</h3><p>Active Directory (AD), Microsoft’un dizin servisi. Kullanıcıları, bilgisayarları, grupları ve bunların ayarlarını tek bir merkezde tutar. Bu merkezi tutan sunucuya <strong>domain controller</strong> (DC) diyoruz. AD’yi anlamak için bilmemiz gereken birkaç kavram var:</p><ul><li>🏢 <strong>Domain:</strong> Ortak bir yönetim altındaki kullanıcı ve bilgisayarların sınırı. Bizim domain’imiz corp.stajlab.test.</li><li>📂 <strong>OU (Organizational Unit):</strong> Domain içindeki klasörler. Kullanıcıları ve bilgisayarları düzenlemek ve onlara politika (GPO) uygulamak için kullanılır.</li><li>👥 <strong>Grup:</strong> Yetkilendirmenin birimi. Bir kurala ya da bir kaynağa tek tek kullanıcıları değil, grupları yazarız. Biri departman değiştirdiğinde kuralı değil, grup üyeliğini değiştiririz.</li><li>📖 <strong>LDAP:</strong> AD’ye “bu kullanıcı hangi gruplarda?” gibi sorular sormanın dili. Firewall’lar, RADIUS sunucuları ve uygulamalar AD ile LDAP üzerinden konuşur.</li><li>🎫 <strong>Kerberos:</strong> AD’nin kimlik doğrulama yöntemi. Bunu bir lunaparka benzetebiliriz: Girişte kimliğinizi bir kere gösterip bir bilet alırsınız, sonra her oyuncakta kimliğinizi değil, bileti gösterirsiniz. Kerberos’ta da kullanıcı parolasını bir kere DC’ye kanıtlar, sonra her servis için DC’den bir bilet (ticket) alır. Parola ağda dolaşmaz.</li><li>📜 <strong>GPO (Group Policy Object):</strong> Domain’deki bilgisayarlara merkezi ayar dağıtmanın yolu. Lab’da kendi kök sertifikamızı bütün bilgisayarlara bu yolla dağıtacağız.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1SUbOAeBY1HTXRp6QLk7aA.png" /></figure><h3>Lab’daki yapı</h3><p>Domain’imizin yapısını, lab’daki şirketin departmanlarına (muhasebe, insan kaynakları ve BT) göre kurduk:</p><ul><li>📂 <strong>OU’lar:</strong> Kullanicilar (altında Muhasebe ve IK), BT ve Gruplar.</li><li>👥 <strong>Gruplar:</strong> GRP-Muhasebe, GRP-IK, GRP-BT, GRP-FW-Admins (firewall yöneticileri) ve GRP-VPN-Users (uzaktan erişim hakkı olanlar).</li><li>👤 <strong>Kullanıcılar:</strong> Her departmandan bir test kullanıcısı (muh.user1, ik.user1, bt.user1) ve bir BT yöneticisi (bt.admin).</li></ul><p>Grupların adlandırmasına dikkat edin: Departman grupları ileride firewall kurallarında “Muhasebe internette ne yapabilir?” sorusunun, GRP-FW-Admins de “firewall’a kim yönetici olarak girebilir?” sorusunun cevabı olacak. Kurallarda IP adresi yerine grup kullanmak, Identity Awareness yazısının konusu.</p><h3>Servis hesapları: en az yetki ilkesi</h3><p>AD’ye bağlanması gereken her sistem için ayrı bir <strong>servis hesabı</strong> açtık. RADIUS sunucusunun AD’ye soru sorması için svc-radius, firewall&#39;un kullanıcı oturumlarını öğrenmesi için svc-userid.</p><p>Burada sık yapılan bir hata var: Bu hesaplara “nasılsa çalışsın” diye Domain Admins yetkisi vermek. Bir servis hesabının parolası bir yapılandırma dosyasında durur ve o sistem ele geçirilirse parola da ele geçer. Domain Admin yetkili bir servis hesabı, saldırgana bütün domain’in anahtarını vermek demek. Bu yüzden her hesaba sadece işi için gereken yetkiyi verdik. Örneğin svc-userid, DC&#39;nin güvenlik loglarını okuyabilmek için sadece <strong>Event Log Readers</strong> grubunda.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gSazQStRqLw8f_1xITQW1A.png" /></figure><p>Lab’da burada küçük bir hata da yaptım. Servis hesaplarını AD’deki “Managed Service Accounts” kapsayıcısına koymuştum; adı tam da bunun için yapılmış gibi duruyor. Ama bu kapsayıcı, Windows’un parolasını kendisi yönettiği özel bir hesap türü (gMSA) için. Üstelik bir OU değil, bir kapsayıcı (container), yani ona GPO bağlayamıyorsunuz. Servis hesaplarına “etkileşimli oturum açamaz” gibi kısıtlamaları GPO ile uygulamak istiyorsanız, onları kendi OU’larında tutmanız gerekiyor.</p><h3>DNS: AD’nin telefon rehberi</h3><h3>AD neden DNS olmadan çalışamaz?</h3><p>CCNA’da DNS’i bir isimden IP adresi bulmak için öğrendik. AD’de DNS’in bir görevi daha var: <strong>servisleri bulmak.</strong> Bir Windows bilgisayar domain’e katılırken ya da bir kullanıcı oturum açarken, bilgisayar önce DNS’e şunu sorar: “Bu domain’in LDAP servisini kim veriyor? Kerberos’u kim veriyor?” Bu soruların cevabı <strong>SRV kayıtlarında</strong>. Örneğin bizim ağımızda:</p><pre>_ldap._tcp.dc._msdcs.corp.stajlab.test  →  srv.corp.stajlab.test:389<br>srv.corp.stajlab.test                   →  10.10.20.10</pre><p>İlk kayıt “bu domain’in DC’si srv adlı sunucu ve LDAP’ı 389 numaralı porttan veriyor”, ikinci kayıt da “srv’nin adresi 10.10.20.10” diyor. Bu kayıtları DC kendisi oluşturuyor. Bu yüzden AD’li bir ağda istemcilerin DNS sunucusu mutlaka DC olmalı. İstemci, internetteki bir DNS sunucusuna sorarsa, o sunucu corp.stajlab.test diye bir domain bilmez ve bilgisayar DC&#39;yi hiç bulamaz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HBku8q4eKknkn2X3BhWYpA.png" /></figure><h3>İstemciler sadece DC’ye sorar, DC dışarıya sorar</h3><p>Lab’da DNS akışını şöyle kurduk: İstemciler DHCP’den DNS sunucusu olarak sadece DC’yi alıyor. DC kendi domain’ini kendisi cevaplıyor, internetteki isimler için ise dışarıdaki DNS sunucularına (forwarder) soruyor. Firewall’da da bunu bir kuralla sabitledik: İnternete DNS sorgusu yapabilen tek iç cihaz DC. Bir kullanıcı bilgisayarı dışarıdaki bir DNS sunucusuna doğrudan sormaya çalışırsa, firewall bunu düşürüyor.</p><p>Bunun iki faydası var. Birincisi, bütün DNS sorguları tek bir yerden geçtiği için loglanabiliyor ve filtrelenebiliyor. İkincisi, zararlı yazılımların sık kullandığı bir kaçış yolu kapanıyor: Kendi seçtiği bir DNS sunucusuyla konuşamayan zararlı yazılım, DNS üzerinden veri sızdırmakta ya da komut almakta zorlanıyor.</p><p>İlk yapılandırmamda burada bir hata vardı: DHCP, istemcilere birinci DNS olarak DC’yi, ikinci DNS olarak da internetteki 1.1.1.1&#39;i veriyordu. “DC çökerse internet yine çalışsın” diye düşünülmüş masum bir ayar gibi görünüyor. Ama Windows, birinci sunucu bir an cevap vermediğinde ikinciye geçebilir ve ikinci sunucu AD’nin kayıtlarını bilmediği için domain işlemleri rastgele zamanlarda başarısız olur. AD ortamında doğru yedek, ikinci bir DC’dir; internetteki bir DNS sunucusu değil. İkinci DNS’i kaldırdık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wKLigOkaz-6x843TfbevSw.png" /></figure><p>Lab’daki bir diğer DNS kaydı da sertifika otoritemizin adresi: pki.corp.stajlab.test. Sertifikaların iptal listesi bu adresten yayınlanıyor; onu PKI yazılarında konuşuyorum. Dışarıdan erişilen web sunucumuz için ise farklı bir DNS yapısına ihtiyacımız var: İçeriden ve dışarıdan aynı isme farklı cevaplar veren split DNS. Onu da NAT yazısında anlatıyorum.</p><h3>NTP: herkes aynı saate baksın</h3><h3>Saat neden güvenlik meselesi?</h3><p>Saat, ağda en hafife alınan şeydir; ta ki bozulana kadar. Lab’da saate doğrudan bağlı en az dört şey var:</p><ul><li>🎫 <strong>Kerberos:</strong> Biletlerin içinde zaman bilgisi var. İstemciyle DC arasındaki saat farkı varsayılan olarak 5 dakikayı geçerse, Kerberos bileti reddeder ve kullanıcı oturum açamaz.</li><li>📜 <strong>Sertifikalar:</strong> Her sertifikanın bir geçerlilik başlangıcı ve bitişi var. Saati geride kalan bir cihaz, yeni verilmiş bir sertifikayı “henüz geçerli değil” diye reddeder. Check Point’te gateway ile yönetim sunucusu arasındaki güven ilişkisi (SIC) de sertifikayla kurulduğu için, saati yanlış bir gateway’de kurulamayabiliyor.</li><li>🧾 <strong>Log korelasyonu:</strong> Bir olayı incelerken firewall’un, switch’in ve sunucunun loglarını yan yana koyarız. Saatler farklıysa hangi olayın hangisinden önce olduğunu bilemeyiz.</li><li>🔁 <strong>Zamanlanmış işler:</strong> Yedekler, temizlik görevleri, sertifika yenilemeleri belirli saatlerde çalışır.</li></ul><h3>Stratum: saatin ne kadar kaynağa yakın olduğu</h3><p>NTP hiyerarşik çalışır ve her seviyeye <strong>stratum</strong> denir. Stratum 0, atom saati ya da GPS alıcısı gibi asıl zaman kaynağıdır. Ona doğrudan bağlı sunucular stratum 1, onlardan saat alanlar stratum 2 olur ve bu böyle devam eder. Sayı büyüdükçe kaynaktan uzaklaşırsınız.</p><p>Lab’da tek bir iç zaman kaynağımız var: log sunucumuz LOG01. LOG01 saatini internetteki NTP sunucularından alıyor ve iç ağdaki herkese dağıtıyor. Firewall’lar, yönetim sunucusu, switch’ler ve Linux sunucular saatini LOG01&#39;den alıyor. Windows tarafında zincir bir halka daha uzun: Domain’deki bilgisayarlar saatlerini otomatik olarak DC’den alır; DC ise saatini, diğer herkes gibi LOG01&#39;den alıyor. DC’nin saat ayarlarını bu yüzden ayrı bir GPO ile yönetiyoruz. DC’de w32tm /query /source komutu da kaynak olarak 10.10.20.20&#39;yi gösteriyor. Switch&#39;lerde show ntp status çıktısı bunu doğruluyor: Referans 10.10.20.20, stratum 3. Yani LOG01 stratum 2, switch&#39;ler stratum 3.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gfS4-dBECmqAIJdj8prQTg.png" /></figure><h3>Saat ile saat dilimi aynı şey değil</h3><p>NTP’nin dağıttığı şey evrensel saattir (UTC). Bir cihazın ekranında ya da logunda gördüğünüz yerel saat ise UTC’nin üzerine cihazın <strong>saat dilimi</strong> eklenerek hesaplanır. Yani NTP mükemmel çalışsa bile, saat dilimi yanlış seçilmiş bir cihaz loglarına yanlış yerel saat yazar.</p><p>Lab’ı kontrol ederken tam olarak bunu buldum: İki firewall üyesinde ve yönetim sunucusunda saat dilimi kurulumdan kalma <strong>Canada/Eastern</strong> olarak duruyordu. Saatler doğruydu, ama loglardaki zaman damgaları İstanbul saatinden saatlerce farklı görünüyordu. Bir switch logundaki olayı firewall logunda aramaya kalktığınızda, saatler tutmadığı için ilk akla gelen “bu olay firewall’a hiç ulaşmamış” olur. Üçünü de Europe/Istanbul yaptık. Şunu da unutmayın: Saat dilimi bir Gaia ayarı ve Gaia ayarları cluster üyeleri arasında senkronize edilmiyor; her üyede ayrı ayrı yapılması gerekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lWfEH5WjFuZTsu1O0in1sQ.png" /></figure><h3>Firewall’da AD trafiğine izin vermek</h3><p>Bizim ağımızda DC sunucu VLAN’ında, kullanıcılar ise kendi VLAN’larında. Yani bir bilgisayarın DC ile her konuşması firewall’dan geçiyor ve firewall’da açıkça izin verilmesi gerekiyor. AD tek bir porttan konuşmuyor. Bütün bu servisleri G_AD_Services adında bir servis grubunda topladık:</p><ul><li>🔎 <strong>DNS:</strong> TCP/UDP 53</li><li>🎫 <strong>Kerberos:</strong> TCP/UDP 88, parola değiştirme için 464</li><li>📖 <strong>LDAP:</strong> TCP ve <strong>UDP</strong> 389, şifreli LDAP (LDAPS) için TCP 636</li><li>🌐 <strong>Global Catalog:</strong> TCP 3268 ve 3269 (bütün domain’ler üzerinde arama)</li><li>📁 <strong>SMB:</strong> TCP 445 (GPO’lar ve oturum açma betikleri buradan indirilir)</li><li>🔀 <strong>RPC:</strong> TCP 135 ve RPC’nin dinamik olarak seçtiği portlar</li><li>🕒 <strong>NTP:</strong> UDP 123</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-SWl55vyKX1RMU1emJW0ew.png" /></figure><p>Listede UDP 389&#39;u kalın yazdım, çünkü ilk hikâyemiz tam olarak onun yüzünden yaşandı.</p><h3>Lab’da nasıl yapılandırdık?</h3><p>Check Point tarafında yaptıklarımız şunlar:</p><p><strong>1. Saati ve saat dilimini ayarlayın.</strong> Her gateway’in ve yönetim sunucusunun Gaia Portal’ında <strong>System Management → Time</strong> ekranında NTP’yi açıp sunucu olarak LOG01&#39;i (10.10.20.20) girin, <strong>Time Zone</strong> olarak Europe/Istanbul seçin. Cluster’da bu ayar senkronize edilmiyor; iki üyede ayrı ayrı yapın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hXlEBZ-9cdzDXNsnC6Oi5w.png" /></figure><p><strong>2. AD servis grubunu oluşturun.</strong> SmartConsole’un sağındaki obje panelinde <strong>New → Service → Service Group</strong> ile G_AD_Services adında bir grup açın ve yukarıdaki listedeki servisleri ekleyin. UDP 389&#39;u ve Global Catalog&#39;u (3268–3269) unutmayın; servis objesinin içindeki port numarasının adındakiyle aynı olduğunu da kontrol edin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l6Fldpe1kBBQNgwkO5epkQ.png" /></figure><p><strong>3. Kuralları yazın.</strong> <strong>Security Policies → Access Control → Policy</strong>: kullanıcı ağlarından DC’ye G_AD_Services (Accept, Log); yalnızca DC&#39;den internetteki DNS sunucularına (bizde Cloudflare, Google ve Quad9) domain-udp ve domain-tcp (Accept, Log). Kullanıcıların dışarıya doğrudan DNS sorgusu için bir kural yazmıyoruz; Cleanup onu düşürüp logluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vzFawlC97_LPtbtIdZHN0w.png" /></figure><p><strong>4. Publish ve Install Policy.</strong></p><p>Windows tarafında da iki ayar var: DC’nin <strong>DNS Manager</strong> konsolunda sunucuya sağ tıklayıp <strong>Properties → Forwarders</strong> sekmesine internetteki DNS sunucularını eklemek ve DHCP’de istemcilere DNS olarak yalnızca DC’yi vermek.</p><p>Doğru oldu mu? Gaia’da Time ekranında senkron durumu, clish’te show ntp active; bir Windows istemcide nltest /dsgetdc:corp.stajlab.test DC&#39;yi bulmalı ve w32tm /query /status bir kaynak göstermeli. Bir istemciden nslookup google.com 8.8.8.8 denemesi ise cevapsız kalmalı ve logda Cleanup&#39;ta düşmeli.</p><h3>Hikâye 1: Windows domain’e katılamadı, firewall iki yerden engelliyordu</h3><p>Muhasebe VLAN’ına yeni bir Windows bilgisayar ekledim ve domain’e katmaya çalıştım. Katılamadı.</p><p>İlk iş temel kontrolleri yaptım. DNS doğru çalışıyordu: SRV kaydı sorgulandığında srv.corp.stajlab.test geliyor, o da 10.10.20.10&#39;a çözülüyordu. Sonra portları test ettim. PowerShell&#39;in Test-NetConnection komutuyla 53, 88, 389 ve 445 numaralı portların hepsi &quot;True&quot; döndü. Yani DNS de çalışıyordu, portlar da açıktı. Kâğıt üzerinde her şey yolundaydı.</p><p>Cevap firewall’un logundaydı. Aktif cluster üyesinin loglarında Windows bilgisayardan DC’ye giden ve <strong>Cleanup</strong> kuralına takılıp düşen bağlantılar vardı:</p><pre>drop  10.10.30.121 → 10.10.20.10  service: ldap_udp  rule: Cleanup rule</pre><p>Test-NetConnection sadece TCP bağlantısını test eder. Bu yüzden 389 için &quot;True&quot; dedi; TCP 389 gerçekten açıktı. Ama Windows, domain&#39;e katılırken DC&#39;yi bulmak için önce <strong>UDP 389</strong> üzerinden kısa bir sorgu gönderir. Buna CLDAP (Connectionless LDAP) deniyor ve Windows&#39;un DC bulma mekanizması (DC Locator) bu sorguyla DC&#39;nin canlı olduğunu ve hangi siteye ait olduğunu doğruluyor. Bizim servis grubumuzda ldap (TCP 389) vardı ama ldap_udp yoktu. G_AD_Services&#39;e ldap_udp ekledim ve politikayı kurdum. Bu sefer nltest /dsgetdc:corp.stajlab.test komutu DC&#39;yi buldu.</p><p>Ama bilgisayar yine domain’e katılamadı. Loga tekrar baktım ve bu sefer başka bir drop buldum: Windows’tan DC’nin <strong>3268</strong> numaralı portuna, yani Global Catalog’a giden bağlantı. Oysa Global Catalog için bir servis objem vardı ve grubun içindeydi. Objeyi açıp ayarlarına tek tek baktığımda sorunu gördüm: Objenin gelişmiş ayarlarında hedef portun yanı sıra <strong>kaynak port</strong> alanına da 3268–3269 yazılmıştı. Bu, “sadece kaynak portu 3268–3269 olan ve hedef portu 3268–3269 olan bağlantılar” demek. Oysa istemciler bağlantı açarken kaynak port olarak rastgele bir yüksek port seçer. Yani bu obje hiçbir zaman gerçek bir istemci trafiğiyle eşleşmiyordu. Kaynak port alanını boşalttım ve politikayı kurdum. Objenin düzeltilmiş hali aşağıda: <strong>Advanced</strong> sekmesinde Source port alanı boş.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/941/1*nQOOKNbJw-63RmGEFEtmzA.png" /></figure><p>Kalan portlarla tek tek uğraşmamak için kuralın servisini geçici olarak Any yaptım ve bilgisayar domain’e katıldı. Bu geçici Any bir teşhis aracı: Katılım Any ile de başarısız olsaydı, sorunun firewall’da olmadığını anlayacaktım. Gerçek bir ortamda bunun bir sonraki adımı, logda hangi servislerin kullanıldığını görüp kuralı tekrar o listeye daraltmak. Lab’da da Any’yi kalıcı bırakmadım ve kuralı yeniden G_AD_Services&#39;e daralttım; yukarıdaki kural ekran görüntüsü bu hali gösteriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-XBVKNPjy8nKP-ZdPbFqzg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Opq8FPl43FcrQiNkP8MxBg.gif" /></figure><p>Bu hikâyeden üç ders çıkardım:</p><ul><li>🧪 <strong>Test aracının neyi test ettiğini bilin.</strong> Test-NetConnection sadece TCP&#39;yi test ediyor. UDP&#39;de çalışan bir servis için &quot;True&quot; görmek hiçbir şey kanıtlamıyor.</li><li>🧾 <strong>Cevap çoğu zaman firewall’un logunda.</strong> Cleanup kuralına takılan her drop, eksik bir izin demek.</li><li>🔍 <strong>Obje adına değil içeriğine bakın.</strong> Adı “GC 3268–3269” olan obje doğru görünüyordu; sorun içindeki bir alandaydı.</li></ul><p>Bir de şunu not edeyim: Bu sorunlar, lab’da basit sanal istemcilerle (VPCS) yaptığım testlerde hiç ortaya çıkmamıştı, çünkü onlar domain’e katılmaya çalışmıyordu. Kuralların gerçekten doğru olduğunu ancak gerçek bir Windows istemciyle anlayabildim.</p><h3>Hikâye 2: Switch’lerin saati hiç senkron olmadı</h3><p>Switch’lere NTP sunucusu olarak LOG01&#39;i tanımlamıştım. Ama show clock çıktısında saatin hep önünde bir yıldız (*) duruyordu. Cisco IOS&#39;ta bu yıldız &quot;bu saat güvenilir değil, hiçbir kaynakla senkron değil&quot; demek. show ntp status de senkron olmadığını söylüyordu. Aynı sıralarda bir şey daha dikkatimi çekmişti: Switch&#39;lerin logları da LOG01&#39;e hiç ulaşmıyordu. İki farklı servisin aynı hedefe ulaşamaması, sorunun NTP&#39;de değil, yolda olduğunu düşündürüyordu.</p><p>Switch’in o adrese nasıl gideceğini bildiğini kontrol ettim:</p><pre>show ip route 10.10.20.20<br>% Network not in table</pre><p>Switch’ler sunucu VLAN’ına giden yolu bilmiyordu. Ama switch’lerde ip default-gateway ile firewall&#39;u ağ geçidi olarak tanımlamıştım. Sorunun kaynağı şuydu: Kullandığım switch imajında <strong>ip routing varsayılan olarak açıktı.</strong> Bir Cisco switch&#39;te ip routing açıksa, switch kendini bir router gibi görür ve ip default-gateway komutunu yok sayar. Bu komut sadece yönlendirme yapmayan switch&#39;ler için geçerli. Router gibi davranan bir cihaz ise varsayılan rotayı rota tablosundan arar. Switch&#39;ler sadece kendi yönetim VLAN&#39;ındaki adreslere ulaşabiliyor, oradan dışarı hiçbir paket gönderemiyordu. Firewall&#39;un loglarında switch&#39;lerden gelen bir paket olmaması da bunu doğruluyordu: Paketler firewall&#39;a hiç gelmiyordu.</p><p>Çözüm, rota tablosuna bir varsayılan rota eklemekti:</p><pre>ip route 0.0.0.0 0.0.0.0 192.168.43.254</pre><p>Bundan sonra switch’lerin logları LOG01&#39;e akmaya başladı ve NTP senkron oldu. Referans 10.10.20.20, stratum 3.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o8boCDb2boo4RNnRzLDSIA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-ljXY-4haR4jO58QzktkbA.gif" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F25_t_NV1PsDsEBRMhM3XQ.png" /></figure><p>Bu hikâyenin dersi şu: Bir servis hedefine ulaşamıyorsa, servisin ayarlarından önce cihazın o hedefe giden yolu bilip bilmediğine bakın. ip default-gateway ile ip route 0.0.0.0 arasındaki fark, cihazın router gibi davranıp davranmadığına bağlı ve bu fark gerçek ağlarda da sık karşılaşılan bir tuzak.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>İlk hikâyedeki sorunun kökü, AD trafiğini <strong>port numaralarıyla</strong> tanımlamamızdı. Check Point’te kurallarda servis objelerini kullandık ve bir objenin içindeki tek bir yanlış alan, trafiğin eşleşmemesine yetti.</p><p>Palo Alto bu soruya farklı yaklaşıyor. Güvenlik kurallarında port yerine <strong>uygulama</strong> (App-ID) yazmak temel tasarım: kerberos, ldap, msrpc, ms-ds-smb, dns gibi uygulamalar kurala eklenir ve servis alanına application-default yazılır. Bu, &quot;bu uygulamaya sadece kendi standart portlarında izin ver&quot; anlamına geliyor. Hangi portun hangi protokole ait olduğunu firewall biliyor; yönetici port listesi tutmak zorunda kalmıyor. Bunun da bir bedeli var: Uygulamalar birbirine bağımlı olabiliyor ve bir uygulamanın çalışması için başka bir uygulamaya da izin vermek gerekebiliyor.</p><p>FortiGate’in ise altyapı servisleri tarafında farklı bir özelliği var: Firewall’un kendisi iç ağa <strong>NTP sunucusu</strong> olabiliyor. Komut satırında config system ntp altında server-mode açılıp hangi arayüzlerden hizmet verileceği seçiliyor; istemciler de saatlerini FortiGate&#39;in o arayüzdeki adresinden alıyor. Biz bu görevi ayrı bir sunucuya (LOG01) verdik; böylece saat kaynağı firewall&#39;a bağlı değil ve firewall&#39;un kendisi de saatini o kaynaktan alıyor.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda güvenliğin sessiz temellerini konuştuk. Active Directory kimin kim olduğunu biliyor; kurallarda IP yerine grup kullanmamızı, cihazlara kişisel hesaplarla girmemizi sağlayacak. DNS, AD’nin servislerini bulmanın tek yolu; bu yüzden istemciler sadece DC’ye soruyor, dışarıya da sadece DC çıkıyor. NTP ise Kerberos’un, sertifikaların ve log korelasyonunun dayandığı ortak saat. Lab’da firewall’lar, switch’ler ve sunucular saatini tek bir kaynaktan, LOG01&#39;den alıyor.</p><p>Lab’dan da iki ders çıkardık. Bir: AD trafiği tek bir porttan ibaret değil ve UDP’yi unutmak ya da bir objedeki tek bir alan, gerçek bir istemcinin domain’e katılmasını engellemeye yetiyor. İki: Bir servis hedefine ulaşamıyorsa önce yola bakın; bir switch’in ip default-gateway komutunu neden yok saydığını bilmek, saatlerce NTP ayarlarına bakmaktan kurtarıyor.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><a href="https://medium.com/p/939c6d523538"><strong>Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri</strong> — Sunucu VLAN’ı, şirketin departmanları ve adres planı.</a></li><li><strong>Check Point Identity Awareness: AD Query, Identity Collector ve Kullanıcıya Göre Kural</strong> — AD gruplarının ve svc-userid hesabının firewall kurallarında kullanılması.</li><li><strong>FreeRADIUS ile Firewall ve Switch’lere AD Hesabıyla Giriş</strong> — svc-radius hesabıyla yöneticilerin AD hesaplarıyla cihazlara girmesi.</li><li><strong>Sertifika ve PKI: Anahtarlar, Zincir, CRL ve OCSP</strong> — Saatin sertifikalar için neden bu kadar önemli olduğu.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>Sertifika ve PKI: Anahtarlar, Zincir, CRL ve OCSP</strong>: Bu yazıda birkaç kez adı geçen bir konuya geçiyoruz. Sertifika nedir, sertifika zinciri nasıl çalışır ve kendi sertifika otoritemizi neden kurduk?</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>Microsoft Learn — How domain controllers are located in Windows: <a href="https://learn.microsoft.com/en-us/troubleshoot/windows-server/active-directory/how-domain-controllers-are-located">https://learn.microsoft.com/en-us/troubleshoot/windows-server/active-directory/how-domain-controllers-are-located</a></li><li>Microsoft Learn — Service overview and network port requirements for Windows: <a href="https://learn.microsoft.com/en-us/troubleshoot/windows-server/networking/service-overview-and-network-port-requirements">https://learn.microsoft.com/en-us/troubleshoot/windows-server/networking/service-overview-and-network-port-requirements</a></li><li>Microsoft Learn — Maximum tolerance for computer clock synchronization (Kerberos): <a href="https://learn.microsoft.com/en-us/previous-versions/windows/it-pro/windows-10/security/threat-protection/security-policy-settings/maximum-tolerance-for-computer-clock-synchronization">https://learn.microsoft.com/en-us/previous-versions/windows/it-pro/windows-10/security/threat-protection/security-policy-settings/maximum-tolerance-for-computer-clock-synchronization</a></li><li>Palo Alto Networks LIVE — Allow domain services (App-ID ile AD trafiği): <a href="https://live.paloaltonetworks.com/t5/general-topics/allow-domain-services-through-pan-2050/td-p/38642">https://live.paloaltonetworks.com/t5/general-topics/allow-domain-services-through-pan-2050/td-p/38642</a></li><li>Fortinet Community — Configuring a FortiGate unit as an NTP server: <a href="https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-Configuring-a-FortiGate-unit-as-a-NTP-server/ta-p/190313">https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-Configuring-a-FortiGate-unit-as-a-NTP-server/ta-p/190313</a></li><li>Fortinet — fortios_system_ntp (server-mode): <a href="https://docs.ansible.com/ansible/latest/collections/fortinet/fortios/fortios_system_ntp_module.html">https://docs.ansible.com/ansible/latest/collections/fortinet/fortios/fortios_system_ntp_module.html</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a66084914123" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Switch’te L2 Güvenliği: Port-Security, DHCP Snooping ve DAI]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/switchte-l2-g%C3%BCvenli%C4%9Fi-port-security-dhcp-snooping-ve-dai-7450c43a65b1?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7450c43a65b1</guid>
            <category><![CDATA[switching]]></category>
            <category><![CDATA[cisco]]></category>
            <category><![CDATA[ccna]]></category>
            <category><![CDATA[network-security]]></category>
            <category><![CDATA[layer-2]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 07:18:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T07:18:55.676Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 6. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XX6QsZ0n-gKNTxV0BGlNbQ.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*11yWxeOyxNEAbhkrXLdh1w.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen switch’lere bakıyoruz: merkezdeki core ve kat switch’leri, şube switch’i ve onlara bağlı kullanıcılar.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Bu yazıda firewall’dan biraz aşağı, ağın en alt katmanına iniyoruz: switch’lere.</p><p>Lab’ı kurarken firewall’u atlayan bir yol bulduğum gün çıkardığım ders burada da geçerli: “Bir firewall, kendisinden geçmeyen trafiği koruyamaz.” Aynı VLAN içindeki iki bilgisayar arasındaki trafik firewall’a hiç uğramaz. Muhasebe VLAN’ındaki bir bilgisayar ele geçirilirse ve aynı VLAN’daki diğer bilgisayarlara saldırırsa, firewall’umuz bunu ne görür ne de engelleyebilir. Bu katmanda ağı korumak switch’in görevi.</p><p>Bu yazıda önce L2&#39;de bir saldırganın elinde hangi silahların olduğunu, ardından bunlara karşı switch’lerde kullandığımız korumaların nasıl çalıştığını ayrıntılı olarak konuşacağız: port-security, DHCP snooping, Dynamic ARP Inspection (DAI) ve STP ile VLAN korumaları. Sonra lab’da bu korumaları kurarken yaşadığım iki hikâyeyi anlatacağım. İkisi aynı olayın iki adımı: Bir Windows bilgisayar ağa giremedi. İlk şüphelim yanlış çıktı, asıl suçlunun kullandığım sanal switch imajının bir korumayı aslında hiç desteklememesi olduğunu ise uzun bir araştırmadan sonra kanıtladım.</p><h3>L2&#39;de saldırganın elinde ne var?</h3><p>CCNA’da bu saldırıların adlarını duymuşsunuzdur. Burada her birinin nasıl çalıştığına ve neden tehlikeli olduğuna biraz daha yakından bakalım.</p><ul><li>🌊 <strong>MAC flooding:</strong> Switch, hangi MAC adresinin hangi portta olduğunu bir tabloda (CAM tablosu) tutar ve çerçeveleri sadece doğru porta gönderir. Bu tablonun bir kapasitesi var. Saldırgan saniyede binlerce sahte MAC adresiyle çerçeve göndererek tabloyu doldurursa, switch yeni adresleri öğrenemez ve bilmediği hedeflere giden çerçeveleri bütün portlara basmaya başlar. Switch bir anda hub’a dönüşür ve saldırgan, kendisine gelmemesi gereken trafiği görmeye başlar.</li><li>🎭 <strong>Sahte DHCP sunucusu:</strong> Bir istemci ağa bağlandığında “bana adres verin” diye yayın yapar ve ilk cevap veren sunucunun teklifini kabul eder. Saldırgan kendi DHCP sunucusunu çalıştırıp gerçek sunucudan önce cevap verirse, istemciye kendi seçtiği gateway’i ve DNS sunucusunu dağıtabilir. Böylece istemcinin bütün trafiği saldırganın üzerinden geçer.</li><li>🕳️ <strong>DHCP starvation:</strong> Saldırgan, farklı sahte MAC adresleriyle sürekli adres isteyerek gerçek DHCP sunucusunun havuzunu tüketir. Gerçek kullanıcılar adres alamaz. Bu saldırı çoğu zaman sahte DHCP sunucusunun ön hazırlığıdır: Önce gerçek sunucu susturulur, sonra sahtesi devreye girer.</li><li>🧪 <strong>ARP poisoning:</strong> ARP’ın bir güvenlik mekanizması yok; bir cihaz kendisine sorulmadan bile “şu IP adresi benim MAC adresimde” diyebilir. Saldırgan, kurbana “gateway benim”, gateway’e de “kurban benim” derse, iki taraf arasındaki bütün trafik saldırgandan geçer. Bu, klasik bir aradaki adam (man-in-the-middle) saldırısı.</li><li>🪜 <strong>VLAN hopping:</strong> Saldırganın kendi VLAN’ından çıkıp başka bir VLAN’a ulaşmasıdır. İki yolu var. Birincisi switch spoofing: Switch portu trunk olup olmayacağını DTP ile pazarlık ediyorsa, saldırgan kendini switch gibi tanıtıp portu trunk’a çevirir ve bütün VLAN’lara erişir. İkincisi double tagging: Saldırgan, native VLAN ile aynı VLAN’daysa, çerçeveye iki VLAN etiketi ekler. İlk switch dış etiketi native VLAN olduğu için söküp gönderir, ikinci switch iç etikete bakıp çerçeveyi hedef VLAN’a teslim eder.</li><li>🌳 <strong>STP saldırıları:</strong> Saldırgan, en düşük önceliğe sahip olduğunu söyleyen BPDU’lar göndererek kendini spanning-tree’nin kök köprüsü (root bridge) ilan edebilir. Böylece trafiğin önemli bir kısmı onun üzerinden akar. Bunun kötü niyetsiz bir versiyonu da var: Birinin masasına getirip taktığı küçük bir switch, bütün ağın topolojisini değiştirebilir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fuQIaMqUi_1acSDgYtA2pg.png" /></figure><h3>Korumalar ve nasıl çalıştıkları</h3><h3>Port-security: bir porta kaç cihaz bağlanabilir?</h3><p>Port-security, bir switch portundan kaç farklı MAC adresinin ağa girebileceğini sınırlar. MAC flooding’e karşı en doğrudan koruma bu: Saldırgan binlerce sahte MAC gönderse bile switch sadece izin verilen sayıda adresi öğrenir.</p><p>Sınır aşıldığında ne olacağını <strong>violation</strong> modu belirler:</p><ul><li>🛑 <strong>shutdown:</strong> Port tamamen kapanır (err-disabled). En sıkı mod, ama bir yöneticinin müdahalesini gerektirir.</li><li>📝 <strong>restrict:</strong> İzinsiz MAC’ten gelen çerçeveler düşürülür, olay loglanır ve sayaç artar. Port açık kalır.</li><li>🤫 <strong>protect:</strong> İzinsiz çerçeveler düşürülür ama log tutulmaz. Sessiz kaldığı için sorun gidermeyi zorlaştırır.</li></ul><p>Bir de <strong>sticky</strong> seçeneği var. Normalde switch öğrendiği MAC adreslerini bellekte tutar. Sticky açıksa, öğrendiği adresleri yapılandırmaya yazar. Yapılandırmayı kaydederseniz, switch yeniden başladığında bile o porttan sadece o cihazlar girebilir.</p><p>Lab’da kat switch’lerinin kullanıcı portlarında şu yapılandırmayı kullandık: en fazla 2 MAC, violation modu restrict, sticky açık. Komutların tamamını aşağıdaki “Lab’da nasıl yapılandırdık?” bölümünde, uygulama sırasıyla bulabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k3sQtFe_SCYu9pG_mhcnmA.png" /></figure><h3>DHCP snooping: kim DHCP sunucusu olabilir?</h3><p>DHCP snooping, switch portlarını ikiye ayırır: <strong>trusted</strong> ve <strong>untrusted</strong>. DHCP sunucusunun cevapları (OFFER, ACK) sadece trusted portlardan gelebilir. Untrusted bir porttan gelen DHCP cevabı, yani bir kullanıcının bilgisayarından gelen sahte sunucu cevabı, düşürülür. Bizim ağımızda DHCP sunucusu firewall olduğu için, switch’in firewall’a bakan uplink portu trusted, kullanıcı portları untrusted.</p><p>DHCP snooping’in ikinci ve belki daha önemli işi, bir <strong>binding tablosu</strong> tutmak. İstemci bir adres aldığında switch şunu kaydeder: hangi MAC adresi, hangi IP’yi, hangi VLAN’da, hangi porttan ve ne kadar süreliğine aldı. Bu tablo, az sonra anlatacağım DAI’nin temeli.</p><p>Kullanıcı portlarında bir de hız sınırı koyduk (saniyede 15 DHCP paketi). Bu, DHCP starvation saldırısını yavaşlatıyor. Ayrıca Cisco switch’lerin DHCP isteklerine varsayılan olarak eklediği <strong>option 82</strong> bilgisini kapattık. Bu bilgi, isteğin hangi switch’in hangi portundan geldiğini DHCP sunucusuna bildiriyor. Bizim DHCP sunucumuz bunu kullanmıyor ve bazı sunucular bu bilgiyi içeren paketleri reddedebiliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XAHZFeDW61GL20f7bxhO6g.png" /></figure><h3>Dynamic ARP Inspection: bu ARP gerçekten doğru mu?</h3><p>DAI, ARP poisoning’e karşı koruma. Untrusted bir porttan gelen her ARP paketinde “ben şu IP’yim ve MAC adresim bu” bilgisini, DHCP snooping’in binding tablosuyla karşılaştırır. Tablodaki kayıtla eşleşmeyen ARP paketlerini düşürür. Saldırgan “gateway benim” derse, tabloda gateway’in IP adresinin onun MAC adresiyle eşleştiğine dair bir kayıt olmadığı için paketi düşer.</p><p>Burada çok önemli bir bağımlılık var: <strong>DAI, DHCP snooping’in tablosu olmadan çalışamaz.</strong> Tablo boşsa, DAI’nin elinde doğru kabul edebileceği hiçbir kayıt yoktur ve untrusted portlardan gelen bütün ARP paketlerini düşürür. Statik IP kullanan cihazlar için ise ARP ACL ile elle eşleme tanımlamak gerekiyor. Bu bağımlılık, az sonra anlatacağım ikinci hikâyenin tam merkezinde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DXKqBS-vT4ZJnA9SRTyBpw.png" /></figure><h3>STP korumaları: portfast, BPDU guard ve root guard</h3><p>Kullanıcı portlarında <strong>portfast</strong> açık. Bu, portun spanning-tree’nin dinleme ve öğrenme aşamalarını beklemeden hemen iletime geçmesini sağlıyor; bilgisayarlar daha hızlı ağa giriyor. Ama portfast bir porta “burada switch yok” demek anlamına geliyor. Bu yüzden yanına <strong>BPDU guard</strong> ekliyoruz: Portfast açık bir porttan BPDU gelirse, yani birisi oraya bir switch takarsa, port hemen kapanıyor (err-disabled). Kapanan portun bir süre sonra kendiliğinden açılması için errdisable recovery da tanımladık.</p><p>Core switch’in kat switch’lerine bakan portlarında ise <strong>root guard</strong> var. Bu portlardan daha düşük öncelikli bir BPDU gelirse, yani aşağıdaki bir switch kök köprü olmaya çalışırsa, core switch o portu bloklar. Kök köprü her zaman core switch’te kalıyor.</p><h3>VLAN hopping’e karşı: trunk’ları ve boş portları kilitlemek</h3><p>VLAN hopping’e karşı korumalar aslında birkaç basit alışkanlıktan oluşuyor. Şube switch’ini sıkılaştırırken hepsini uyguladık:</p><ul><li>🔒 <strong>DTP’yi kapatmak:</strong> Trunk portlarında switchport nonegotiate ile pazarlığı kapattık. Port trunk olacaksa elle trunk, değilse elle access yapılandırılıyor.</li><li>🏷️ <strong>Kullanılmayan bir native VLAN:</strong> Trunk’ların native VLAN’ını hiçbir cihazın bulunmadığı VLAN 99 yaptık. Double tagging, saldırganın native VLAN’da olmasını gerektiriyor; native VLAN’da kimse yoksa saldırı çalışmaz.</li><li>📋 <strong>İzin verilen VLAN listesi:</strong> Trunk’larda sadece gerçekten gereken VLAN’lara izin verdik.</li><li>🕳️ <strong>Boş portlar:</strong> Kullanılmayan bütün portları hiçbir yere çıkmayan bir “kara delik” VLAN’ına (VLAN 4000) aldık ve kapattık.</li><li>🧭 <strong>VTP:</strong> Switch’i VTP transparent moduna aldık. Böylece başka bir switch’ten gelen VTP güncellemesi bizim VLAN veritabanımızı değiştiremez.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q4Eib-frCzVhmONcXG8Eog.png" /></figure><h3>Misafirleri birbirinden ayırmak: switchport protected</h3><p>Misafir ağında bir istek daha vardı: Misafirler sadece internete çıkmalı, aynı misafir ağındaki diğer cihazlara bile ulaşamamalı. Bunun için kat switch’inin misafir portunda switchport protected kullandık. Protected olarak işaretlenmiş iki port, aynı VLAN&#39;da olsalar bile birbirine doğrudan çerçeve gönderemiyor; trafikleri sadece uplink&#39;e, yani firewall&#39;a gidebiliyor. Daha büyük ortamlarda aynı iş için private VLAN kullanılıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_WzlujX61h02apX6Rfx4Tg.png" /></figure><h3>Lab’da nasıl yapılandırdık?</h3><p>Buraya kadar korumaları tek tek konuştuk. Şimdi hepsini bir switch’e uygulama sırasıyla yazalım. Örnek olarak merkezdeki Kat1-SW’yi kullanıyorum. Bu switch’in portları şöyle: Et0/0&#39;da muhasebe kullanıcısı (VLAN 30), Et0/1&#39;de misafir (VLAN 60), Et0/2&#39;de core switch’e giden uplink. Kat2-SW’de de aynı yapılandırma var, sadece VLAN’lar farklı (40 ve 50) ve misafir portu olmadığı için switchport protected yok. Bütün komutlar configure terminal içinde yazılıyor.</p><p>Sıra önemli: Önce trunk ve boş portlar kilitleniyor, sonra kullanıcı portları, en son da DHCP snooping ve DAI açılıyor. DAI’yi en sona bırakmamızın nedeni ikinci hikâyede.</p><p><strong>1. VTP’yi transparent yapın ve yardımcı VLAN’ları açın.</strong> VLAN 99 trunk’ların native VLAN’ı olacak, VLAN 4000 ise boş portların gideceği “kara delik”. İki VLAN’da da hiçbir cihaz yok. Bunu dört switch’te de yaptık.</p><pre>vtp mode transparent<br>vlan 99<br>vlan 4000</pre><p><strong>2. Uplink trunk’ını kilitleyin.</strong> DTP pazarlığını kapatın, native VLAN’ı 99 yapın ve sadece gereken VLAN’lara izin verin. Kat1-SW’de bunlar yönetim (10), muhasebe (30), misafir (60) ve yazıcı/IoT (70).</p><pre>interface Ethernet0/2<br> description Uplink - Core<br> switchport trunk encapsulation dot1q<br> switchport mode trunk<br> switchport nonegotiate<br> switchport trunk native vlan 99<br> switchport trunk allowed vlan 10,30,60,70</pre><p>Aynı ayarı core switch’te karşı uçta da (Kat1&#39;e bakan Et1/0) yapmayı unutmayın. Lab’da bir ara karşı uçta native VLAN 1 kalmıştı ve switch logları CDP’nin NATIVE_VLAN_MISMATCH uyarısıyla doldu. Allowed listesini daraltırken de dikkatli olun. Core&#39;dan firewall&#39;a giden trunk&#39;larda listeyi yanlışlıkla daralttığımızda sunucu VLAN&#39;ları sessizce kesildi; bu hikâyeyi ClusterXL yazısında anlattım.</p><p><strong>3. Kullanılmayan portları kapatın.</strong> Kullanılmayan bütün portları VLAN 4000&#39;e alıp kapatın. Aralık, switch’teki boş portlara göre değişir:</p><pre>interface range Ethernet1/0 - 3<br> switchport mode access<br> switchport access vlan 4000<br> shutdown</pre><p><strong>4. Kullanıcı portunu yapılandırın.</strong> Portfast, BPDU guard, port-security ve DHCP hız sınırı aynı portta toplanıyor. errdisable recovery ise global bir komut.</p><pre>interface Ethernet0/0<br> switchport mode access<br> switchport access vlan 30<br> spanning-tree portfast<br> spanning-tree bpduguard enable<br> switchport port-security maximum 2<br> switchport port-security violation restrict<br> switchport port-security mac-address sticky<br> switchport port-security<br> ip dhcp snooping limit rate 15<br>!<br>errdisable recovery cause bpduguard</pre><p><strong>5. Misafir portunu yapılandırın.</strong> Port-security ve hız sınırı kullanıcı portuyla aynı. Ek olarak switchport protected var.</p><pre>interface Ethernet0/1<br> switchport mode access<br> switchport access vlan 60<br> switchport port-security maximum 2<br> switchport port-security violation restrict<br> switchport port-security mac-address sticky<br> switchport port-security<br> switchport protected<br> ip dhcp snooping limit rate 15</pre><p><strong>6. DHCP snooping’i açın.</strong> Uplink’i trusted yapın, çünkü DHCP sunucusu (firewall) o yönde. Option 82&#39;yi kapatın.</p><pre>ip dhcp snooping<br>ip dhcp snooping vlan 30,60<br>no ip dhcp snooping information option<br>!<br>interface Ethernet0/2<br> ip dhcp snooping trust</pre><p>Bu noktada durun ve binding tablosunun dolduğunu görün: show ip dhcp snooping binding istemcilerin MAC ve IP adreslerini listelemeli. Liste boşsa 7. adıma geçmeyin.</p><p><strong>7. DAI’yi açın.</strong> DAI’yi açtığınız VLAN’lar, snooping VLAN’larıyla aynı olmalı. Uplink burada da trusted.</p><pre>ip arp inspection vlan 30,60<br>!<br>interface Ethernet0/2<br> ip arp inspection trust</pre><p>Statik IP’li cihazlar için ARP ACL gerekiyor. Lab’da snooping tablosu dolmadığı için bu yönteme başvurduk; ayrıntısı ikinci hikâyede.</p><p><strong>8. Core switch’te kök köprüyü sabitleyin.</strong> Core’u bütün VLAN’larda kök köprü yapın (lab’da öncelik 24576 oldu). Kat switch’lerine bakan portlara da root guard ekleyin.</p><pre>spanning-tree vlan 10,20,30,40,50,60,70 root primary<br>!<br>interface Ethernet1/0<br> spanning-tree guard root<br>interface Ethernet1/1<br> spanning-tree guard root</pre><p><strong>9. Kaydedin.</strong> write memory yazmazsanız sticky MAC&#39;ler de dahil hepsi yeniden başlatmada kaybolur.</p><p><strong>Doğru oldu mu?</strong> Kat switch’inde şu komutlara bakın:</p><pre>show vtp status                          ! VTP Operating Mode: Transparent<br>show interfaces trunk                    ! Et0/2: Mode on, Native vlan 99, izinli 10,30,60,70<br>show port-security interface Ethernet0/0 ! Port Security: Enabled, Violation Mode: Restrict<br>show port-security address               ! öğrenilen MAC&#39;ler: SecureSticky<br>show spanning-tree interface Ethernet0/0 detail   ! portfast ve bpdu guard açık<br>show ip dhcp snooping binding            ! istemci başına bir kayıt<br>show ip arp inspection statistics vlan 30 ! Forwarded artıyor, Drops beklenmedik şekilde artmıyor</pre><p>Lab’daki Kat1-SW’de trunk çıktısı böyle: Mode on (DTP pazarlığı kapalı), native VLAN 99 ve sadece izin verdiğimiz dört VLAN.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E6q_QXu55Qlbf4R3LmiFmw.png" /></figure><p>Core’da da show spanning-tree root ile kök köprünün core olduğuna, show spanning-tree inconsistentports ile root guard&#39;ın bir portu bloklayıp bloklamadığına bakın. Aşağıdaki çıktıda her VLAN&#39;ın Root ID&#39;si core switch&#39;in kendi MAC adresi, Root Cost 0 ve Root Port boş; yani kök köprü core&#39;un kendisi. Önceliğin VLAN 10&#39;da 24586, VLAN 20&#39;de 24596 görünmesi sizi şaşırtmasın: Switch, 24576&#39;ya VLAN numarasını ekleyerek gösteriyor (extended system ID).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ljinjy2gW5ku5YoUI0Z8Sw.png" /></figure><h3>Lab’dan iki hikâye</h3><h3>Hikâye 1: İlk şüpheli port-security’ydi</h3><p>Kat switch’lerinden birinin kullanıcı portunda bir süre basit bir sanal istemci çalıştırmıştım. Sonra gerçek bir test için o porta bir Windows bilgisayar bağladım. Windows ağa giremedi.</p><p>Aklıma ilk gelen port-security oldu. O portta en fazla 2 MAC adresine izin veriyordum, violation modu restrict’ti ve sticky açıktı. Yani switch eski sanal istemcinin MAC adresini çoktan yapılandırmaya yazmıştı. Yeni bir cihazın ihlale düşmesi için mükemmel bir ortam. Tahmin yürütmek yerine önce kanıt topladım:</p><pre>show port-security interface Ethernet0/0<br>show port-security address<br>show logging | include PSECURE|DHCP_SNOOPING|SW_DAI</pre><p>Çıktı şüphemi doğrulamadı. Port-security tablosunda iki sticky kayıt vardı: biri eski sanal istemcinin, diğeri Windows’un MAC adresi. İzin verilen iki adres vardı, ikinci yer de boştu; switch Windows’u da öğrenip yapılandırmaya yazmıştı. Yani port-security Windows’u engellemiyordu. Loglarda ise bambaşka bir şey dikkatimi çekti: DAI uyarıları. Asıl suçlu bir sonraki hikâyede.</p><p>Bu ilk adımdan yine de bir ders çıktı, çünkü portun durumu ileride sorun çıkaracaktı. İki sticky kayıtla port artık dolmuştu. Aynı porta üçüncü bir cihaz takıldığında, bir yönetici clear port-security sticky interface Ethernet0/0 ile eski kaydı temizleyip yapılandırmayı kaydedene kadar o cihaz ağa giremeyecekti. Sticky, cihazların sabit olduğu yerlerde (bir yazıcı portu, toplantı odasındaki sabit bir bilgisayar) çok güçlü. Ama cihazların sık değiştiği yerlerde her değişiklik bir yönetici müdahalesi demek. Bu yüzden şube switch&#39;ini sıkılaştırırken port-security&#39;yi açtım ama sticky&#39;yi bilinçli olarak kullanmadım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3HfOFOYevT4XOctKxwe9pg.png" /></figure><p>O gün not ettiğim değerler şunlardı:</p><pre>Kat1-SW · Et0/0 · VLAN 30 · port-security (maximum 2, sticky)<br>0c04.3278.0011   SecureSticky   Windows istemci<br>0c2b.5dea.0000   SecureSticky   eski sanal istemci<br>→ iki yer de dolu</pre><h3>Hikâye 2: DAI her şeyi düşürüyordu ve suçlu switch değildi</h3><p>Kat switch’inin logları DAI uyarılarıyla doluydu:</p><pre>%SW_DAI-4-DHCP_SNOOPING_DENY ... Et0/0 vlan 30 (0c04.3278.0011/10.10.30.11)</pre><p>DAI, istemcilerin ARP paketlerini “DHCP snooping tablosunda böyle bir kayıt yok” diye reddediyordu. İstemciler ise adreslerini DHCP’den sorunsuz alıyordu. O halde tablo neden boştu?</p><p>Önce yapılandırmayı satır satır kontrol ettim. Snooping global olarak açıktı, snooping VLAN’ları ile DAI VLAN’ları birebir aynıydı, uplink portu hem DHCP snooping hem DAI için trusted’dı. Kâğıt üzerinde hiçbir hata yoktu.</p><p>Sonra sayaçlara baktım:</p><pre>show ip dhcp snooping statistics</pre><p>Çıktıda iletilen ve düşürülen DHCP paketi sayısı <strong>sıfırdı</strong>. Switch, hiçbir DHCP paketi görmemiş gibi davranıyordu. İki ihtimal vardı: Ya istemciler adreslerini bu switch üzerinden almamıştı (örneğin eski bir kiradan devam ediyorlardı), ya da switch DHCP paketlerini snooping’e hiç iletmiyordu.</p><p>Bu iki ihtimali ayırmak için iki test yaptım. Önce Windows istemcide ipconfig /release ve ipconfig /renew ile adresi bıraktırıp yeniden aldırdım. İstemci yeni adresini aldı ama sayaçlar yine sıfırdı. Sonra başka bir kat switch&#39;ine bağlı bir Linux test istemcisinde DHCP istemcisini elle çalıştırdım. Çıktıda DHCP&#39;nin dört adımı (discover, offer, request, ack) tamamlanıyor ve adres teklifi geliyordu. Switch&#39;in sayaçları ise yine sıfırdı.</p><p>Yani DHCP paketleri switch’in içinden geçiyordu ama switch onları snooping’e hiç vermiyordu. Yapılandırma doğruydu; sorun, lab’da kullandığım sanal switch imajının bu özelliği desteklememesiydi. Gerçek bir Cisco switch’te aynı yapılandırma çalışırdı. Tablo hiç dolmadığı için DAI de elinde hiçbir kayıt olmadan bütün ARP’ları düşürüyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xWJpfeKtDiD8hNSyOtsEtw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ujSSCL1KkUvUjGMZd4EdZg.gif" /></figure><p>DAI’yi tamamen bırakmak yerine nasıl çalıştığını göstermenin bir yolunu buldum: <strong>ARP ACL</strong>. VLAN 30 için Windows istemcinin ve gateway’in IP–MAC eşlemesini içeren bir ACL yazdım ve DAI’ye sadece bu ACL’e bakmasını söyledim:</p><pre>arp access-list ARP-VLAN30<br> permit ip host 10.10.30.11 mac host 0c04.3278.0011<br> permit ip host 10.10.30.254 mac any<br>!<br>ip arp inspection filter ARP-VLAN30 vlan 30 static</pre><p>Bu sefer Windows ağa girdi ve DAI’nin sayaçları çalıştığını gösterdi. İzin verilen paketler sayılıyordu, birkaç paket de ACL’e takılıp düşürülmüştü. Düşen paketler, Windows’un adres almadan önce gönderdiği ve kaynak adresi 0.0.0.0 olan ARP yoklamalarıydı (ARP probe). Bu yöntemin bir bedeli var: Statik ACL&#39;de olmayan her yeni cihaz, ACL&#39;e eklenene kadar konuşamıyor. Nitekim VLAN&#39;a yeni bir Windows bilgisayar eklediğimizde tam olarak bu oldu. Demo amacına ulaştığı için kat switch&#39;lerinde DAI&#39;yi kapattım; şube switch&#39;ine de bu imajda çalışmayacağını bildiğim için hiç eklemedim.</p><p>Bu hikâyeden çıkardığım ders şu: DAI’yi açmadan önce DHCP snooping tablosunun gerçekten dolduğunu görün. Gerçek bir ağda doğru sıra, önce snooping’i açmak, binding tablosunun dolmasını birkaç gün izlemek, statik IP’li cihazlar için eşlemeleri hazırlamak ve DAI’yi en son açmak. Aksi halde DAI’yi açtığınız an bütün VLAN’ı ağdan düşürebilirsiniz.</p><p>Lab notlarımdaki sayaçlar, iki durumu yan yana gösteriyor:</p><pre>Kat1-SW · show ip dhcp snooping statistics<br>  Packets Forwarded = 0 · Packets Dropped = 0   → binding tablosu boş</pre><pre>Kat1-SW · show ip arp inspection statistics vlan 30   (ARP ACL&#39;den sonra)<br>  Forwarded 85 · ACL Permits 5 · Probe Permits 13 · ACL Drops 3</pre><p>Lab ortamının bir kısıtını daha not edeyim: Yayın fırtınalarına karşı kullanılan storm-control komutu da bu sanal switch imajında yoktu. Gerçek bir switch&#39;te kullanıcı portlarında mutlaka açılması gereken bir koruma.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Bu korumalar firewall’un değil, switch’in özellikleri. Ama üreticilerin switch’lere bakışı farklı.</p><p>Fortinet, kendi switch serisi FortiSwitch’i FortiGate üzerinden yönetilebilir hale getirmiş. FortiLink adı verilen bu yöntemle DHCP snooping’in trusted/untrusted ayarı, DAI ve port-security, doğrudan FortiGate’in arayüzünden ya da komut satırından, port bazında yapılandırılabiliyor. Yani bir FortiGate yöneticisi için L2 güvenliği firewall yönetiminin bir parçası haline geliyor.</p><p>Palo Alto’nun ise kendi switch serisi yok. Firewall tarafındaki en yakın koruma, Zone Protection profilindeki “Spoofed IP address” kontrolü: Firewall, bir paketin kaynak adresinin, rota tablosuna göre gelmesi gereken arayüzden gelip gelmediğine bakıyor. Bu, L2 değil L3 seviyesinde bir koruma. Check Point’teki karşılığı anti-spoofing: Gateway’in arayüzleri Internal ve External olarak tanımlandığında, bir arayüzden gelmemesi gereken bir kaynak adresle gelen paket düşürülüyor. Onu iki ISP ve anti-spoofing yazısında ayrıntılı anlatıyorum.</p><p>Check Point’in de bu iki yaklaşımdan farkı şu: Check Point’te switch güvenliği tamamen ayrı bir dünya. Switch’lerinizi kendi araçlarıyla ayrı ayrı yönetiyorsunuz; firewall onları ne yapılandırıyor ne de izliyor. Bizim lab’da switch loglarını ve yönetici girişlerini merkezi hale getirmek için ayrı bir log sunucusu ve RADIUS kullanmamızın bir nedeni de bu.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda firewall’un göremediği bir katmanı, aynı VLAN içindeki trafiği konuştuk. MAC flooding’e karşı port-security, sahte DHCP sunucularına karşı DHCP snooping, ARP poisoning’e karşı DAI, STP saldırılarına karşı BPDU guard ve root guard, VLAN hopping’e karşı da trunk’ları ve boş portları kilitleme alışkanlıklarını gördük.</p><p>Lab’dan da iki ders çıkardık. İlki: Bir sorunda akla gelen ilk şüpheliyi kanıtla doğrulayın; sticky MAC ise cihazların sık değiştiği yerlerde yöneticinin başını ağrıtır. DAI ise tamamen DHCP snooping’in tablosuna bağlıdır; tablo dolmuyorsa DAI’yi açmak bütün VLAN’ı ağdan düşürmek demektir. Ve bir koruma beklediğiniz gibi çalışmıyorsa, yapılandırmadan önce sayaçlara bakın: Sıfır duran bir sayaç, size yapılandırmanın değil, altındaki platformun sorunlu olduğunu söyleyebilir.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><a href="https://medium.com/p/939c6d523538"><strong>Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri</strong> — VLAN’lar, bölgeler ve firewall’u atlayan yolun hikâyesi.</a></li><li><a href="https://medium.com/p/e019c6eebe3a"><strong>Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover</strong> — Bir trunk’ta unutulan VLAN’ın firewall’u nasıl “hasta” gösterdiği.</a></li><li><strong>Check Point’te Captive Portal ve Misafir Ağı</strong> — switchport protected ile ayrılan misafirlerin firewall&#39;da nasıl karşılandığı.</li><li><strong>FreeRADIUS ile Firewall ve Switch’lere AD Hesabıyla Giriş</strong> — Switch’lere ortak bir hesap yerine AD hesabıyla girmek.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>Firewall Lab’ı İçin Active Directory, DNS ve NTP</strong>: Bütün güvenlik özelliklerinin sessizce dayandığı bu servisleri nasıl kurduğumuzu ve yanlış bir saat diliminin loglarda nasıl bir karmaşa yarattığını anlatacağım.</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>Cisco — Catalyst switch’lerde DHCP snooping ve Dynamic ARP Inspection yapılandırma kılavuzları: <a href="https://www.cisco.com/c/en/us/support/switches/index.html">https://www.cisco.com/c/en/us/support/switches/index.html</a></li><li>Fortinet — Configuring dynamic ARP inspection (FortiLink): <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortiswitch/7.4.0/fortilink-guide/801171">https://docs.fortinet.com/document/fortiswitch/7.4.0/fortilink-guide/801171</a></li><li>Fortinet — FortiSwitch port features: <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortiswitch/6.4.2/devices-managed-by-fortios/749330">https://docs.fortinet.com/document/fortiswitch/6.4.2/devices-managed-by-fortios/749330</a></li><li>Palo Alto Networks LIVE — Zone protection profiles: <a href="https://live.paloaltonetworks.com/t5/Tutorials/Zone-protection-profiles/ta-p/70687">https://live.paloaltonetworks.com/t5/Tutorials/Zone-protection-profiles/ta-p/70687</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7450c43a65b1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Check Point’te Lisans, Disk, Snapshot ve Yedekleme]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/check-pointte-lisans-disk-snapshot-ve-yedekleme-518e3db489de?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/518e3db489de</guid>
            <category><![CDATA[check-point-software]]></category>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <category><![CDATA[licensing]]></category>
            <category><![CDATA[backup]]></category>
            <category><![CDATA[system-administration]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2026 11:12:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-16T11:12:14.281Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 5. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hnsdgz8ghE_21PtmI2xMIg.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pUUCqUpYSYb6LAmlDpB1fw.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen Check Point cihazlarına bakıyoruz: lisansları, diskleri ve yedekleri olan yönetim sunucusu ile üç gateway.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Kendi kurduğum lab’da Check Point’i kurup merkezdeki iki gateway’i bir cluster’a dönüştürdükten sonra, herkes gibi doğrudan kural yazmaya koştum. Birkaç hafta sonra üç konunun beni nasıl yakaladığını acı bir şekilde öğrendim: lisanslar, disk ve yedekleme.</p><p>Bu üç konu kurulum rehberlerinde genelde bir paragrafla geçiştiriliyor. Ama gerçek bir ortamda lisansı biten bir gateway, dolan bir log diski ya da alınamayan bir yedek, en iyi yazılmış kural tabanını bile anlamsız hale getirebiliyor. Bu yazıda Check Point’te lisansların nasıl çalıştığını, Gaia’nın diski nasıl böldüğünü ve snapshot ile backup arasındaki farkı anlatacağım. Lab’da yaşadığım dört hatayı da paylaşacağım: imzası “yanlış” çıkan bir lisans, %98&#39;i dolup log almayı bırakan bir yönetim sunucusu, gece kapalı olduğu için hiç çalışmayan bir temizlik görevi ve sessizce başarısız olan bir snapshot.</p><h3>Check Point’te lisans nasıl çalışır?</h3><p>Check Point’i kurduğunuzda cihaz, kurulumla birlikte gelen kısa bir <strong>deneme (trial) süresiyle</strong> açılıyor. Lab’ı kurduktan birkaç gün sonra gateway’lerde cplic print komutunu çalıştırdığımda çıktı açıkça uyarıyordu: deneme süresinin bitmesine birkaç gün kalmıştı. Bu süre dolduğunda gateway&#39;in güvenlik özellikleri çalışmayı bırakır. Yani lisans, &quot;sonra hallederim&quot; denebilecek bir konu değil.</p><p>Bir lisansın içinde iki şey var: hangi ürün ve blade’lerin açık olduğu, ve lisansın <strong>hangi IP adresine</strong> bağlı olduğu. Check Point’te iki lisans türü var ve aralarındaki fark tam olarak bu IP’de:</p><ul><li>📍 <strong>Local lisans:</strong> Gateway’in kendi IP adresine bağlı. Sadece o adrese sahip cihazda çalışıyor. Gateway’in adresi değişirse yeni bir lisans üretmeniz gerekiyor. Gaia Portal’dan ya da komut satırından cplic put ile yükleniyor.</li><li>🏢 <strong>Central lisans:</strong> Yönetim sunucusunun IP adresine bağlı. Lisans SMS’te duruyor ve SmartConsole’dan istediğiniz gateway’e atanıyor. Gateway’in adresi değişse bile lisans geçerli kalıyor; gerektiğinde başka bir gateway’e taşınabiliyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PsJ1r12npTX8N7ECn1nKeg.png" /></figure><p>Lisans konusunda Check Point’e yeni başlayanları şaşırtan iki ayrıntı daha var. Birincisi, cluster’da lisans <strong>cluster objesine değil, üyelere</strong> bağlanıyor. SmartConsole’da cluster objesine baktığınızda “bu obje için lisans gerekmez” gibi bir mesaj görmeniz normal. Lab’da GW1 ve GW2 için ayrı ayrı, her birinin yönetim IP adresine bağlı birer lisans yükledik.</p><p>İkincisi, <strong>lisans ile abonelik (contract) aynı şey değil</strong>. Lisans bir blade’in açık olmasını sağlıyor. Ama Application Control, URL Filtering ve IPS gibi blade’ler, sürekli güncellenen veritabanlarıyla çalışıyor. Bu güncellemeleri alabilmek için ayrıca geçerli bir abonelik gerekiyor. Lab’da App Control’ün güncelleme durumunu incelerken aboneliğin bitiş tarihini bu durum bilgisinin içinde gördüm. Lisansı yenilemek, aboneliğin de yenilendiği anlamına gelmiyor; ikisini ayrı ayrı takip etmek gerekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c754cu4JN9udBxh7PFhGBQ.png" /></figure><h3>Hata: “signature size is incorrect”</h3><p>Deneme lisansı bittiğinde Check Point’in kullanıcı portalından her üyenin IP adresi için yeni bir değerlendirme lisansı aldım. İndirdiğim dosyanın içinde lisanslar, Check Point’in imzasıyla birlikte duruyordu.</p><p>İlk denememde dosyayı açtım, içindeki değerleri (IP, tarih, imza, ürün kodları) kopyaladım ve cplic put komutuna parametre olarak verdim. Sonuç:</p><pre>CheckDataSign_imp: signature size is incorrect<br>License Invalid</pre><p>Sorun, imzanın parametrelere bölünemeyecek bir bütün olmasıydı. Lisans dosyasındaki imza, süslü parantezlerin içindeki metnin tamamını kapsıyor; onu parçalara ayırınca imza artık eşleşmiyor.</p><p>Doğru yol, dosyaya hiç dokunmadan onu cihaza aktarmak ve doğrudan dosyadan yüklemekti. Dosyayı gateway’e kopyaladım. Kopyalamanın bozulmadığından emin olmak için iki taraftaki dosyanın md5sum değerini karşılaştırdım. Sonra lisansı doğrudan dosyadan yükledim:</p><pre>cplic put -l /tmp/gw1.lic</pre><p>Komut, dosyada iki uygun lisans bulup yüklediğini söyledi. cplic print ile kontrol ettiğimde host satırında üyenin IP adresi ve yeni bitiş tarihi görünüyordu; &quot;trial period&quot; uyarısı da kalkmıştı. İş bitince geçici dosyayı sildim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fVUY59JVYd-wbPCCIkmI6w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RrDvqzdRkuFIYu70MAx7mQ.png" /></figure><h3>Disk: Gaia diski nasıl bölüyor?</h3><p>Gaia diski <strong>LVM</strong> (Logical Volume Manager) ile yönetiyor. Diskin büyük kısmı tek bir “volume group”a (vg_splat) ayrılıyor ve bu grubun içinde mantıksal bölümler oluşturuluyor. Bizi ilgilendiren üç parça var:</p><ul><li>💽 <strong>Sistem bölümü (</strong><strong>lv_current):</strong> İşletim sistemi ve Check Point yazılımı.</li><li>📜 <strong>Log bölümü (</strong><strong>lv_log):</strong> /var/log dizini. Loglar, geçici dosyalar ve birçok uygulamanın çalışma verisi burada.</li><li>🟩 <strong>Boş alan:</strong> Volume group içinde hiçbir bölüme ayrılmamış alan. Gaia snapshot’ları bu boş alana yazıyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*k4wzhdseji8uD5Zg_go_xw.png" /></figure><p>Lab’ı kurarken varsayılanlarla geçmiştim ve sonuç şuydu: Bütün cihazlarda log bölümü sadece 2 GB’tı ve volume group’ta <strong>hiç boş alan yoktu</strong>. Bunun iki sonucu oldu. Birincisi, log bölümü hızla doluyordu. Özellikle yönetim sunucusunda, çünkü bütün gateway’lerin logları oraya gidiyor. İkincisi, <strong>snapshot alamıyordum</strong>, çünkü snapshot’ın yazılacağı boş alan yoktu.</p><h3>Diski büyütmek</h3><p>Sanal ortamda olduğum için ilk adım kolaydı: Sanal diskin boyutunu büyüttüm. Ama diski büyütmek, Gaia’nın o alanı kendiliğinden kullanması anlamına gelmiyor. Yeni alanı adım adım LVM’e tanıtmak gerekiyor:</p><ul><li>➕ <strong>Yeni bölüm:</strong> fdisk ile diskin boş kısmında Linux LVM tipinde yeni bir bölüm oluşturdum.</li><li>🧩 <strong>Volume group’a ekleme:</strong> Bu bölümü pvcreate ile LVM fiziksel volume&#39;u yaptım ve vgextend ile vg_splat grubuna ekledim. Bu noktada volume group&#39;ta boş alan oluştu; snapshot artık mümkündü.</li><li>📏 <strong>Log bölümünü büyütme:</strong> Check Point’in lvm_manager aracıyla log bölümünü büyüttüm.</li></ul><p>lvm_manager konusunda dikkat edilmesi gereken bir şey var. Bu araç log bölümünü büyütürken Check Point süreçlerini durduruyor ve /var/log dizinini ayırıyor (unmount). Bu yüzden sadece Gaia&#39;nın <strong>maintenance mode</strong>&#39;unda çalışıyor. Cihazı bakım moduyla açıp aracı çalıştırdım ve sonra normal şekilde yeniden başlattım. Bir de not: Log bölümünün dosya sistemi sadece büyütülebiliyor, küçültülemiyor. O yüzden ne kadar ayıracağınıza önceden karar verin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0R0UrcHRE3R2TAQFdNOWSg.png" /></figure><p>Sonunda yönetim sunucusunun log bölümü 30 GB oldu ve volume group’ta snapshot için 100 GB’tan fazla boş alan kaldı. Gateway’lerin log bölümlerini de 8 GB’a çıkardım.</p><p>Yönetim sunucusunda izlediğim adımlar özetle şöyleydi:</p><pre># expert modda: diskin boş kısmını LVM&#39;e tanıtmak<br>fdisk /dev/sda               # yeni bölüm: sda5, tipi Linux LVM<br>partx -a /dev/sda            # çekirdeğe yeni bölümü tanıt<br>pvcreate /dev/sda5           # LVM fiziksel volume&#39;u yap<br>vgextend vg_splat /dev/sda5  # volume group&#39;a ekle → boş alan oluştu</pre><pre># maintenance mode&#39;da: log bölümünü büyütmek<br>lvm_manager                  # menüden log bölümünü büyütme seçeneği → lv_log = 30G</pre><pre># normal açılıştan sonra kontrol<br>df -h /var/log               # SMS: 30 GB, doluluk %7<br>vgs vg_splat                 # VFree ≈ 108,7 GB (snapshot alanı)</pre><h3>Hata: Yönetim sunucusu log almayı bıraktı</h3><p>Diski büyüttükten birkaç hafta sonra SmartConsole’da logların gelmediğini fark ettim. Yönetim sunucusuna bağlanıp df -h komutunu çalıştırdığımda sebep ortadaydı: /var/log <strong>%98 dolmuştu</strong>. Daha önce 30 GB&#39;a büyüttüğüm bölüm, tekrar dolmuştu.</p><p>du komutuyla en çok yer kaplayan dizinleri tek tek aradım ve iki suçlu buldum. Birincisi /var/log/tmp altında, otomatik güncelleme mekanizmasının açıp sonra silmediği yaklaşık 180 MB&#39;lık geçici klasörlerdi. Bunlar iki haftada 97 tane olmuş ve toplam 17,7 GB&#39;a ulaşmıştı. İkincisi, log arama altyapısının kendi log dosyasıydı: 9 GB. Disk dolunca yönetim sunucusunun log sunucusu servisi durmuştu. Yani gateway&#39;ler logları gönderiyordu, ama kaydedecek kimse yoktu.</p><p>Kullanılmayan ve eski geçici klasörleri sildim, büyüyen log dosyasını sıfırladım ve log servislerini yeniden başlattım. Disk %13&#39;e indi ve loglar yeniden akmaya başladı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B1N0YkpPYE87rFboaD6L7A.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HP4fRqQKh0Igi4mAA8DgFA.gif" /></figure><p>Ama hikâye burada bitmedi. Aynı şeyin tekrarlanmaması için Gaia’nın <strong>Job Scheduler</strong>’ında iki temizlik görevi tanımladım: her gece 03:15&#39;te geçici klasörleri, 03:20&#39;de büyüyen log dosyasını temizleyecekti. Birkaç hafta sonra disk yine %74 doluydu. Cron kayıtlarına baktım: Görevler <strong>bir kez bile çalışmamıştı</strong>. Sebep basit ama komik: Lab’ı geceleri kapatıyordum. 03:15&#39;te cihaz kapalıydı.</p><p>Görevleri saatlik çalışacak şekilde değiştirmeye karar verdim ve Gaia’nın komut satırında recurrence hourly hours 1 at 15 yazdım. Komut kabul edildi. Ama oluşan cron satırına baktığımda gördüğüm şey 15 1 * * * idi; yani &quot;her gün saat 01:15&quot;. Gaia&#39;da hourly hours 1, &quot;saatte bir&quot; değil, &quot;saat 1&#39;de&quot; anlamına geliyordu. Her saat çalışması için saatleri tek tek listelemem gerekti: hours 0,1,2,…,23. Ardından temizliği bir kez elle çalıştırdım ve disk %74&#39;ten %25&#39;e indi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8wR-AWQMvW0B4RIMEX3n6g.png" /></figure><p>Aynı ayarı Gaia Portal’dan da yapabilirsiniz: <strong>System Management → Job Scheduler</strong> ekranında görevi seçip <strong>Edit</strong> deyin, <strong>Hourly</strong> seçeneğinde dakikayı (bizde 15) girin ve <strong>Specific Hour(s)</strong> altında saatleri tek tek işaretleyin. Ekranda iki görevimiz görünüyor: geçici klasörleri temizleyen SMS_TMP_CLEAN ve log arama altyapısının log dosyasını sıfırlayan SOLR_LOG_CLEAN.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xV6GraUWHta0TFJZ40YW9A.png" /></figure><p>Bu hikâyeden iki ders çıkardım. Birincisi, diski büyütmek kalıcı bir çözüm değil; neyin büyüdüğünü bulup kaynağında durdurmak gerekiyor. İkincisi, zamanlanmış bir görevi tanımladıktan sonra gerçekten çalışıp çalışmadığını kontrol etmek gerekiyor. Ortamınızın çalışma saatlerini de hesaba katmalısınız.</p><h3>Snapshot, backup, export: üç farklı kurtarma yolu</h3><p>Check Point’te “yedek almak” tek bir şey değil. Üç farklı mekanizma var ve her biri farklı bir soruya cevap veriyor.</p><ul><li>📸 <strong>Snapshot:</strong> Sistemin o anki halinin bir görüntüsü: dosya sistemi, sistem yapılandırması (arayüzler, rotalar, hostname) ve Check Point yazılımının yapılandırması. Geri döndüğünüzde cihaz tam olarak o ana dönüyor. Ama log bölümünü içermiyor, yani loglar snapshot’ta yok. Bir güncelleme ya da riskli bir işlem öncesi “geri dönüş noktası” olarak kullanılıyor.</li><li>🗂️ <strong>Backup:</strong> Gaia ve Check Point yapılandırmasının sıkıştırılmış bir arşivi. Snapshot’tan çok daha küçük, zamanlanabiliyor ve Check Point’in tercih ettiği kurtarma yöntemi bu. Geri yüklerken aynı sürümün ve aynı düzeltme paketinin kurulu olması gerekiyor.</li><li>📦 <strong>Yönetim veritabanı dışa aktarımı:</strong> Yönetim sunucusunun veritabanını (kurallar, objeler, politikalar) dışa aktarmak. Genelde yönetim sunucusunu yeni bir sürüme ya da yeni bir donanıma taşırken kullanılıyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BrjEdWkTy1r5cra5zhJ3YA.png" /></figure><p>Bunlara bir de kendi eklediğimiz bir yol var: Yönetim API’si üzerinden bütün objeleri ve kuralları her gece dışa aktarıp bir git deposuna kaydeden küçük bir betik. Böylece “dün bu kural nasıldı?” sorusunun cevabı her zaman elimizde. Onu otomasyon yazısında ayrıntılı anlatıyorum.</p><h3>Hata: Snapshot “alındı” ama yoktu</h3><p>Yönetim sunucusunda riskli bir onarım yapmam gerekiyordu ve önce bir snapshot almaya karar verdim. Snapshot komutunu verdim, komut hata vermedi. Bir süre sonra kontrol ettiğimde snapshot listede yoktu.</p><p>Sebebi araştırınca Gaia’nın snapshot’ları yazdığı dizinin (/var/log/CPsnapshot) diskte olmadığını gördüm. Daha önce yaşadığım disk sorunları sırasında bu dizin kaybolmuştu ve snapshot işlemi sessizce başarısız olmuştu. Dizini oluşturup snapshot&#39;ı yeniden başlattım. Bu sefer işlem tamamlandı ve 22,5 GB&#39;lık bir geri dönüş noktası oluştu. Onarıma ancak ondan sonra geçtim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F2odqyFF3oDZ6n4u3Usk4g.png" /></figure><p>Ders: Bir snapshot’ı başlatmak, onu almış olmak demek değil. İşlem bittikten sonra Gaia Portal’da ya da komut satırında snapshot listesine bakıp gerçekten orada olduğunu doğrulayın.</p><h3>Lab’da nasıl yapılandırdık?</h3><p><strong>1. Lisansı üretin ve yükleyin.</strong> Check Point UserCenter’da her cihaz için, cihazın ana IP adresine bağlı bir lisans üretin (bizde GW1 192.168.43.1, GW2 192.168.43.2). Cluster objesi için lisans gerekmiyor. Lisansı Gaia Portal’dan yüklemek için <strong>Maintenance → License Status</strong> ekranını kullanabilirsiniz; cihazın internete çıkışı yoksa buradaki <strong>offline activation</strong> seçeneğiyle lisans dosyasını doğrudan yükleyebiliyorsunuz. Biz dosyayı gateway’e kopyalayıp komut satırında cplic put -l &lt;dosya&gt; ile yükledik; lisansı parametrelere bölerek cplic put ile yazmaya çalışmak, hikâyede anlattığım imza hatasını veriyor. Sonucu License Status ekranında ya da cplic print ile kontrol edin: &quot;trial&quot; ifadesi kalkmalı ve bitiş tarihi görünmeli.</p><p><strong>2. Snapshot almadan önce yer açın.</strong> Snapshot, volume group’taki boş alana yazılıyor. Gaia Portal’da <strong>Maintenance → Snapshot Management</strong> ekranının altındaki <strong>Statistics</strong> bölümü, yeni bir snapshot’ın ne kadar yer isteyeceğini ve ne kadar boş alan olduğunu gösteriyor. Aşağıdaki gateway’de snapshot yaklaşık 12 GB istiyor, boş alan 45 GB.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gC3-LA-OTZ8KvQB26VzUpg.png" /></figure><p>Yer yeterliyse <strong>New</strong> ile bir ad ve açıklama verip snapshot’ı başlatın. İşlem bitince <strong>My Snapshots</strong> listesinde göründüğünü kontrol edin; hikâyede anlattığım gibi, başlatmak almış olmak demek değil.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*t27Uha5zjKcxHHA1JT5lMA.png" /></figure><p><strong>3. Düzenli yedek alın.</strong> Gaia Portal’da <strong>Maintenance → System Backup</strong> ekranında <strong>Backup</strong> ile tek seferlik bir yedek alabilir, <strong>Scheduled Backup</strong> ile bunu düzenli hale getirebilirsiniz. Hedef olarak cihazın kendisi yerine başka bir sunucu seçmek daha güvenli; cihaz bozulduğunda yedeği de onunla birlikte kaybetmeyin. Dürüst olayım: Lab’da Gaia’nın zamanlanmış backup’ını kurmadık. Kuralların ve objelerin asıl kaynağı yönetim sunucusu olduğu için, onları her gece yönetim API’siyle LOG01&#39;e çekip bir git deposuna kaydeden bir betik kullandık (ilk çalıştırmada 489 obje). Riskli işlemlerden önce de snapshot aldık. Gerçek bir ortamda ikisini birlikte kullanmanızı öneririm: API yedeği “hangi kural ne zaman değişti?” sorusuna, Gaia backup’ı ise “cihaz çöktü, baştan kur” senaryosuna cevap veriyor.</p><p><strong>4. Her üyede ayrı yapın.</strong> Lisans, snapshot ve backup Gaia tarafında; cluster’ın iki üyesinde ayrı ayrı yapılması gerekiyor.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Lisans konusunda Check Point’in en ayırt edici yanı, lisansın bir IP adresine bağlanması ve local ile central lisans ayrımı.</p><p>Yedekleme konusunda ise yaklaşımlar ilginç biçimde farklı. FortiGate’te bütün yapılandırma tek bir metin dosyası olarak yedekleniyor. Bu dosya istenirse bir parolayla AES-GCM kullanılarak şifrelenebiliyor; dosyadaki parolaları maskeleyen ayrı bir seçenek de var. Bu ayrıntı önemli: Güvenlik araştırmacıları, şifrelenmemiş bir FortiGate yedeğinde bile içerideki parolaların çözülebildiğine dikkat çekiyor. Palo Alto’da ise yapılandırmanın adlandırılmış kopyaları (named configuration snapshot) cihaz üzerinde saklanabiliyor ve dışa aktarılabiliyor. “Export device state” seçeneği ise yapılandırmanın yanında, Panorama’dan gönderilen ayarları da içeren daha kapsamlı bir paket üretiyor.</p><p>Check Point’in farkı, işletim sistemi seviyesinde tam bir sistem görüntüsü (snapshot) ile yapılandırma yedeğini (backup) ayrı ayrı sunması. Bir de kuralların tek tek cihazlarda değil, yönetim sunucusunda durması. Yani bir gateway’i kaybettiğinizde kuralları kaybetmiyorsunuz; yeni bir gateway kurup SIC ile bağladığınızda politikayı yeniden kurabiliyorsunuz. Asıl korunması gereken cihaz yönetim sunucusu.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda kurulumdan sonra kolayca unutulan üç konuyu konuştuk. Check Point’te lisanslar IP adresine bağlı; local lisans gateway’in, central lisans yönetim sunucusunun adresine bağlanıyor. Cluster’da lisans üyelere yükleniyor ve lisansın yanında blade’lerin güncellemeleri için ayrı bir abonelik gerekiyor. Gaia diski LVM ile bölüyor; log bölümü ve boş alan kurulumda doğru planlanmazsa hem loglar hem de snapshot’lar sorun çıkarıyor. Kurtarma için de snapshot, backup ve veritabanı aktarımı farklı amaçlara hizmet ediyor.</p><p>Lab’dan çıkardığım dersleri tek cümleyle özetlersem: Lisansı bitmeden yenileyin, diskin neden dolduğunu kaynağında bulun, zamanlanmış görevlerinizin gerçekten çalıştığını kontrol edin ve aldığınızı sandığınız snapshot’ın gerçekten orada olduğundan emin olun.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/s%C4%B1f%C4%B1rdan-kurumsal-firewall-lab%C4%B1-check-point-r82-b%C3%B6l%C3%BCm-1-ne-kuruyoruz-neden-b%C3%B6yle-kuruyoruz-939c6d523538"><strong>Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri</strong> — Lisansları ve diskleri konuşulan cihazların lab’daki yeri.</a></li><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-r82-gaia-kurulumu-ve-first-time-wizard-95c4becee0f9"><strong>Check Point R82 Gaia Kurulumu ve First Time Wizard</strong> — Log bölümünün ve boş alanın belirlendiği kurulum adımı.</a></li><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-clusterxl-vip-vmac-sync-ve-failover-e019c6eebe3a"><strong>Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover</strong> — Lisansların neden cluster objesine değil üyelere yüklendiği, cluster tarafından.</a></li><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-mimarisi-smartconsole-y%C3%B6netim-sunucusu-gateway-ve-sic-520d35fd9659"><strong>Check Point Mimarisi: SmartConsole, Yönetim Sunucusu, Gateway ve SIC</strong> — Logların gateway’den yönetim sunucusuna nasıl gittiği.</a></li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>Switch’te L2 Güvenliği: Port-Security, DHCP Snooping ve DAI</strong>: Ağın en alt katmanına iniyoruz. Bunları kurarken kendi kendimi nasıl ağdan kilitlediğimi ve kullandığım emülatörün bu özelliklerin bir kısmını neden hiç desteklemediğini anlatacağım.</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>Check Point sk62685 — Central ve local lisanslar: <a href="https://support.checkpoint.com/results/sk/sk62685">https://support.checkpoint.com/results/sk/sk62685</a></li><li>Check Point R82 Gaia Administration Guide — Snapshot Management: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_Gaia_AdminGuide/Content/Topics-GAG/Snapshot-Management.htm">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_Gaia_AdminGuide/Content/Topics-GAG/Snapshot-Management.htm</a></li><li>CheckMates — Backup ve snapshot farkı: <a href="https://community.checkpoint.com/t5/Training-and-Certification/What-is-backup-and-snapshot-and-difference-between-them/m-p/21901">https://community.checkpoint.com/t5/Training-and-Certification/What-is-backup-and-snapshot-and-difference-between-them/m-p/21901</a></li><li>Fortinet — Configuration backups: <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.4.6/administration-guide/702257">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.4.6/administration-guide/702257</a></li><li>Netragard — FortiGate yapılandırma yedeklerindeki parolalar: <a href="https://netragard.com/pillaging-fortigate-config-backups">https://netragard.com/pillaging-fortigate-config-backups</a></li><li>Palo Alto Networks — Save and Export Firewall Configurations: <a href="https://docs.paloaltonetworks.com/pan-os/11-1/pan-os-admin/firewall-administration/manage-configuration-backups/save-and-export-firewall-configurations.html">https://docs.paloaltonetworks.com/pan-os/11-1/pan-os-admin/firewall-administration/manage-configuration-backups/save-and-export-firewall-configurations.html</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=518e3db489de" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-clusterxl-vip-vmac-sync-ve-failover-e019c6eebe3a?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e019c6eebe3a</guid>
            <category><![CDATA[check-point-software]]></category>
            <category><![CDATA[clustering]]></category>
            <category><![CDATA[high-availability]]></category>
            <category><![CDATA[network-security]]></category>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2026 10:51:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-16T10:51:09.182Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 4. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*heFWttCY68bGkM79KnpvrQ.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_-nujRuRVgm6d4aTb0adpQ.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen merkez cluster’ına bakıyoruz: GW1 ve GW2, aralarındaki sync bağlantısı, core switch’e giden LACP trunk’lar, iki ISP ve DMZ.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Kendi kurduğum lab’da merkezde iki Check Point gateway’i var ve onlara bakan herkes, yani istemciler, sunucular ve ISP router’ları, onları tek bir firewall olarak görüyor: iki cihaz, tek adres. Bunun temeli Gaia kurulum sihirbazında “Unit is a part of a cluster” kutusunu işaretleyip ClusterXL’i seçtiğimizde atılıyor. Bu yazıda o kutunun arkasında ne olduğunu açıyoruz.</p><p>Bu yazıda önce ClusterXL’in parçalarını tanıyacağız: sanal IP, sanal MAC, senkronizasyon bağlantısı ve üyelerin birbirini izlediği mekanizma. Ardından cluster’ı adım adım kurup doğrulayacağız ve bir üyeyi bilerek kapatıp neler olduğunu izleyeceğiz. Son olarak lab’da cluster’ın bir üyesini “hasta” ilan ettiği gerçek durumları anlatacağım. Bir switch’te unutulmuş tek bir VLAN’ın bir firewall’u nasıl devre dışı bırakabildiğini de göreceksiniz.</p><h3>Neden cluster?</h3><p>Tek bir firewall, ağın en tehlikeli tek arıza noktasıdır. Bütün trafik ondan geçtiği için, o durduğunda şirketin interneti, şubelerle bağlantısı ve bölgeler arası bütün trafik birlikte durur. Bir firewall’u güncellemek için yeniden başlatmak bile planlı bir kesinti demektir.</p><p>ClusterXL, Check Point’in bu soruna cevabı. İki ya da daha fazla gateway’i tek bir mantıksal firewall gibi çalıştırıyor. İki temel modu var:</p><ul><li>🔁 <strong>High Availability (HA):</strong> Bir üye aktif olarak trafiği işler, diğeri beklemede durur. Aktif üye sorun yaşarsa beklemedeki devralır.</li><li>⚖️ <strong>Load Sharing:</strong> Trafik üyeler arasında paylaştırılır; hepsi aynı anda çalışır.</li></ul><p>Biz lab’da <strong>High Availability</strong> modunu seçtik. Daha basit ve öngörülebilir: Herhangi bir anda trafiğin hangi üyeden geçtiğini biliyorsunuz. Sorun giderirken de logların ve paket yakalamalarının tek bir cihazda toplanması ciddi bir rahatlık.</p><h3>ClusterXL’i oluşturan parçalar</h3><p>ClusterXL’i anlamak için dört parçayı tanımak yeterli.</p><ul><li>🎯 <strong>Sanal IP (VIP):</strong> Cluster’ın bağlı olduğu her ağda, iki üyenin kendi IP adreslerinin yanında ortak bir adres daha var. İstemciler, sunucular ve router’lar hep bu adresle konuşuyor. Hangi üye aktifse, o adrese o cevap veriyor. CCNA’daki HSRP/VRRP’nin sanal gateway adresiyle aynı fikir; fark, ClusterXL’in adresin yanında bağlantıların durumunu da yedek üyeye taşıması.</li><li>🏷️ <strong>Sanal MAC (VMAC):</strong> Aktif üye değiştiğinde, ağdaki diğer cihazların “VIP’nin MAC adresi artık başka” diye öğrenmesi gerekir. ClusterXL bunu yeni aktif üyenin gönderdiği ARP duyurularıyla yapabiliyor. VMAC açıldığında ise VIP’nin her zaman aynı sanal MAC adresi oluyor ve aktif üye değişse bile komşu cihazların ARP tablosunun değişmesine gerek kalmıyor. Lab’da VMAC açık; ISP router’ının ARP tablosunda, cluster’ın internete yayınladığı bir adresin karşısında üyelerin fiziksel MAC’i değil, bu sanal MAC adresi duruyordu.</li><li>🔄 <strong>Senkronizasyon bağlantısı (sync):</strong> İki üyeyi birbirine bağlayan ayrı bir kablo. Aktif üye, açık bağlantıların durumunu bu kablo üzerinden sürekli beklemedeki üyeye aktarıyor. Bu sayede devralma anında açık bağlantılar kopmuyor.</li><li>🩺 <strong>CCP ve pnote’lar:</strong> Üyeler, Check Point’in <strong>Cluster Control Protocol</strong> (CCP) adlı protokolüyle (UDP 8116) birbirlerinin sağlığını sürekli kontrol ediyor. Her üye kendi içinde de bir dizi kontrol çalıştırıyor: Arayüzlerim ayakta mı? Kritik süreçlerim çalışıyor mu? Bunlara <strong>pnote</strong> (problem notification) deniyor. Bir pnote “problem” durumuna geçerse üye kendini sağlıksız ilan ediyor ve aktifse görevini diğerine bırakıyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wyCx8UDBK2-ORBICNiOOhw.png" /></figure><h3>Lab’daki cluster</h3><p>Merkezdeki cluster’ımızın adı Infrasis-HA. Üyeler GW1 ve GW2. Her ağda üyelerin kendi adresleri var, bir de ortak VIP:</p><ul><li>🌐 <strong>Dış taraf:</strong> İki ISP’ye bağlı iki arayüz. Her ISP bloğunda GW1 .2, GW2 .3, VIP .4.</li><li>🏢 <strong>İç taraf:</strong> Her üye core switch’e üç kabloyla, ayrı bir LACP bundle (bond1) ile bağlı. Bütün iç VLAN&#39;lar bu bond&#39;un üzerinde alt arayüzler olarak duruyor: yönetim ağı için bond1.10, sunucular için bond1.20 ve diğerleri. Her VLAN&#39;da GW1 .1, GW2 .2, VIP .254.</li><li>🚧 <strong>DMZ:</strong> Ayrı bir fiziksel arayüz ve ayrı bir switch.</li><li>🔄 <strong>Sync:</strong> İki üyenin eth1 arayüzleri doğrudan birbirine bağlı, 10.1.1.0/29 ağında.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c_B2Sb7S09RUfeGqPtZ40A.png" /></figure><p>Burada çok önemli bir kural var: <strong>Arayüz adları iki üyede birebir aynı olmalı.</strong> GW1&#39;de bond1.20 olan arayüz, GW2&#39;de de bond1.20 olmalı. ClusterXL, VIP&#39;leri ve kontrolleri arayüz adı üzerinden eşleştiriyor. Bir üyede bond1.20, diğerinde eth0.20 gibi farklı bir yapı kurarsanız cluster bunları aynı ağ olarak görmez.</p><h3>Cluster’ı kurmak</h3><h3>Üyeler: her biri ayrı ayrı</h3><p>Kurulum önce üyelerde başlıyor. Her üyeyi ayrı ayrı kuruyoruz: Gaia’yı yükleyip First Time Wizard’da <strong>Security Gateway</strong> ve <strong>Unit is a part of a cluster → ClusterXL</strong>.</p><p>Ardından her üyenin Gaia Portal’ında arayüzleri, IP adreslerini ve rotaları yapılandırıyoruz. Bunu iki üyede ayrı ayrı yapmamız gerekiyor, çünkü güvenlik politikası iki üyeye birden kurulsa da Gaia ayarları (arayüzler, rotalar, DNS, RADIUS) cluster üyeleri arasında senkronize edilmiyor. Bir üyede yaptığınızı diğerinde unutursanız, sorun ancak o üye aktif olduğunda ortaya çıkıyor. Lab’da bunu varsayılan rotanın ping ile izlenmesi ayarında yaşadım: Ayar sadece GW1&#39;deydi. GW2 aktif olsaydı ve ISP1 düşseydi, trafik ikinci ISP’ye hiç geçmeyecekti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-0BygC-HSgsMPTeBHth9XQ.png" /></figure><h3>Cluster objesi: SmartConsole’da</h3><p>Üyeler hazır olunca SmartConsole’da <strong>Gateways &amp; Servers → New → Cluster</strong> diyoruz. Sihirbaz bizden sırasıyla şunları istiyor:</p><ul><li>🏷️ <strong>Cluster bilgileri:</strong> Cluster’ın adı ve ana IP adresi. Ana IP, SmartConsole’un cluster’ı tanıdığı adres. Bizde yönetim ağındaki VIP.</li><li>🧱 <strong>Üyeler:</strong> Her üyenin adı, IP adresi ve kurulumda belirlediğimiz aktivasyon anahtarı. Her üye için SIC ayrı ayrı kuruluyor ve her birinde “Trust established” görmemiz gerekiyor.</li><li>🗺️ <strong>Topoloji:</strong> Sihirbaz üyelerin arayüzlerini okuyor ve her arayüz için ne olduğunu soruyor. Üç seçenek var. <strong>Cluster</strong> arayüzü, trafiğin geçtiği ve VIP’si olan arayüz; burada VIP adresini giriyoruz. <strong>Sync</strong> arayüzü, senkronizasyon kablosu. <strong>Private</strong> ise cluster dışında kalan arayüz.</li></ul><p>Sihirbazın ilk iki penceresini, adımları baştan gösterebilmek için ayrıca kurduğum örnek bir cluster’dan (Medium-HA) aldım; bu yüzden adresleri lab&#39;dakinden farklı. Topoloji ve sonraki görüntüler lab&#39;daki gerçek cluster&#39;dan (Infrasis-HA).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d-3Jp8fMtzPVQAt5H90THQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P6SvCXbNM7V7sf2OvMePWg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/929/1*U6AVLzMEEAoh8M77zcbcqQ.png" /></figure><h3>HA modu ve “geri dönüş” kararı</h3><p>Cluster objesinin <strong>ClusterXL and VRRP</strong> sayfasında modu seçiyoruz: High Availability, ClusterXL. Bu sayfada gözden kaçan ama önemli bir karar daha var: Düşen bir üye geri geldiğinde ne olacak?</p><p>İki seçenek var. <strong>Maintain current active Cluster Member</strong> seçilirse, geri gelen üye beklemede kalır; aktif olan aktif kalmaya devam eder. Cluster durumunda bu <strong>“Active Up”</strong> olarak görünüyor. <strong>Switch to higher priority Cluster Member</strong> seçilirse, önceliği yüksek üye geri geldiğinde aktif rolü geri alır. Bu da <strong>“Primary Up”</strong> olarak görünüyor.</p><p>Biz <strong>Active Up</strong>’ı seçtik. Gerekçemiz şu: Her devralma, ne kadar kısa olsa da küçük bir kesinti demek. Düşen üye geri geldiğinde ikinci bir devralma yaşatmak yerine, kesintiyi planlı bir zamanda bilerek yaşamayı tercih ettik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DMW-3YNGyO7FHesgGtzobA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6ojHNvbmRT9eq50HN2VeQA.png" /></figure><p>Son adım, her zaman olduğu gibi, <strong>Publish</strong> ve <strong>Install Policy</strong>. Politika cluster objesine kuruluyor ve SMS onu iki üyeye birden gönderiyor.</p><h3>Doğrulama: cluster ne durumda?</h3><p>Cluster’ın durumunu görmek için en çok kullandığım üç komut var. Hepsi üyelerde expert modda çalışıyor.</p><p>cphaprob state cluster&#39;ın genel durumunu gösteriyor: hangi üye aktif, hangisi beklemede, cluster hangi modda.</p><pre>Cluster Mode:   High Availability (Active Up) with IGMP Membership</pre><pre>ID         Unique Address  Assigned Load   State          Name<br>1 (local)  10.1.1.1        100%            ACTIVE         CheckPointSecGw1-Firewall<br>2          10.1.1.2        0%              STANDBY        ChecPointSecGw2-Firewall</pre><p>cphaprob -a if her arayüzün durumunu ve VIP&#39;leri gösteriyor. Bir arayüz burada DOWN görünüyorsa, cluster o üyeyi sağlıksız sayabilir.</p><p>cphaprob -l list ise pnote&#39;ları listeliyor. Bir üye neden DOWN durumunda, sorusunun cevabı genelde buradadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bXh1RN0vEuuodTgX1jdDuw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Yr2AV1GTV6n-g1907OLbJg.png" /></figure><h3>Failover’ı bilerek tetiklemek</h3><p>Bir cluster’ı kurmak yetmez; bir üyesi düştüğünde gerçekten çalıştığını görmek gerekir. Bunun için Check Point’in güvenli bir yolu var: Aktif üyede clusterXL_admin down komutu. Bu komut, üyeyi yönetimsel olarak &quot;sağlıksız&quot; ilan eden bir pnote oluşturuyor; üye görevini diğerine bırakıyor.</p><p>Testi şöyle yapıyorum. Önce bir istemciden internete ya da başka bir VLAN’daki bir sunucuya sürekli ping başlatıyorum. Sonra aktif üyede clusterXL_admin down diyorum ve diğer üyede cphaprob state ile rolün değiştiğini izliyorum. Ping&#39;de kaç paketin kaybolduğuna bakıyorum. Sonra clusterXL_admin up ile üyeyi geri alıyorum. Active Up kullandığımız için geri gelen üye beklemede kalıyor; rol değişmiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A-9VsCCjnG1ovod5hjFlQA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8PsV0cXVCh8NHMKdfUsx3A.gif" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A9Wqw3wi9I4ANVQVM05cOA.png" /></figure><p>Senkronizasyonun gerçekten çalıştığını görmenin de güzel bir yolu var. Lab’da uzak erişim VPN’iyle bağlanan bir kullanıcının oturumunu incelerken, aynı oturumun sadece aktif üyede değil, beklemedeki üyede de göründüğünü fark ettim. Kullanıcının aldığı iç IP adresi ve tünelin bilgileri iki üyede de aynıydı. Yani aktif üye düşseydi, kullanıcı yeniden bağlanmak zorunda kalmadan devam edebilecekti.</p><h3>Cluster bir üyeyi neden düşürür? Lab’dan iki gerçek durum</h3><h3>Unutulmuş bir VLAN ve “hasta” bir firewall</h3><p>Lab’ı ilk kurduğum günlerde, cluster durumuna baktığımda pnote listesinde bir “problem” gördüm. cphaprob -a if çıktısı sebebini gösteriyordu: <strong>bond1.70 arayüzü DOWN</strong> durumundaydı. Bu, yazıcı ve IoT cihazları için açtığımız VLAN 70&#39;in arayüzüydü.</p><p>Firewall’da her şey doğruydu. Sorun core switch’teydi: Firewall’lara giden trunk’larda izin verilen VLAN listesinde 70 yoktu. VLAN 70&#39;i firewall’a tanımlamış ama switch’te trunk’a eklemeyi unutmuştum. ClusterXL ise her cluster arayüzünü sürekli kontrol ediyor; bir VLAN’dan diğer üyenin CCP paketlerini alamayınca o arayüzü DOWN sayıyor ve bunu bir sağlık sorunu olarak raporluyordu.</p><p>Switch’te iki trunk’ın izin verilen VLAN listesine 70&#39;i ekledim. Ardından cphaprob -a if çıktısında bond1.70 UP görünüyordu ve pnote listesinde sorun kalmamıştı. Bu olaydan çıkardığım ders: Cluster, sadece firewall&#39;un kendisini değil, firewall&#39;un bağlı olduğu ağı da izliyor. Switch tarafında yapılan küçük bir eksik, firewall&#39;u sağlıksız gösterebiliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SLE08FNI_LNWSOEJIacqxQ.png" /></figure><h3>İşlemci farkı ve MULTI_IDA</h3><p>İkinci durum sanal ortamla ilgiliydi: Sanal makine ayarlarında işlemci sayısını artırdıktan sonra makineyi tamamen kapatıp açmadığım için iki üye farklı sayıda işlemciyle çalışıyordu. Cluster, işlemci sayısına bağlı süreçlerin üyeler arasında farklı olduğunu görünce MULTI_IDA pnote&#39;u ile bir üyeyi DOWN durumuna aldı. Çözüm, makineyi tamamen kapatıp açmak ve nproc ile iki üyenin eşit olduğunu doğrulamaktı. Buradaki ders de aynı: Cluster üyeleri sadece yazılım olarak değil, kaynak olarak da birbirinin eşi olmalı.</p><h3>Bir uyarı: beklemedeki üyeyle konuşmak</h3><p>Cluster’da bir noktaya daha dikkat etmek gerekiyor: beklemedeki üyeye doğrudan bir şey sorduğunuzda paketlerin yolu.</p><p>Lab’da her iki üyeyi de log sunucusundan SNMP ile izlemek istedim. İlk aklıma gelen, sorguları üyelerin yönetim ağındaki adreslerine göndermekti. Ama log sunucusu sunucu VLAN’ında duruyor ve yönetim ağına ulaşmak için cluster’dan geçmesi gerekiyor. Beklemedeki üyenin yönetim adresine giden sorgu önce <strong>aktif üyeden</strong> geçerek beklemedeki üyeye ulaşıyor; cevap ise beklemedeki üyeden, sunucu VLAN’ındaki kendi arayüzünden <strong>doğrudan</strong> dönüyor. Gidiş ve dönüş farklı yollardan oluyor. Durumlu (stateful) bir firewall için bu, ciddi bir sorun kaynağı.</p><p>Çözüm basitti: Sorguları, log sunucusuyla aynı VLAN’daki üye adreslerine (bond1.20) göndermek. Böylece gidiş de dönüş de aynı arayüzden, cluster&#39;ı dolaşmadan oluyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-nRTmEl1dK1tw2BwsI5mLg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c0hkfdKBk9d0VC0SLEJC4A.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N_iK_t-zbrXb8xuY1Y0c8Q.gif" /></figure><p>Cluster’ın bir başka ince noktasını da uzak erişim VPN’i yazısında anlatıyorum: Bazı ayarlar cluster objesinde yapıldığı halde, aslında her üyenin kendi objesinde de tanımlı olması gerekiyor.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>HA, üç üreticinin de temel özelliklerinden biri. Ama yaklaşımlar ilginç biçimde farklı.</p><p>FortiGate’in cluster protokolü <strong>FGCP</strong>. Üyeler birbirini heartbeat arayüzleri üzerinden izliyor (TCP 703). En büyük fark şurada: FortiGate’te <strong>yapılandırma üyeler arasında otomatik olarak senkronize ediliyor</strong>. Bir üyede yaptığınız değişiklik diğerine kopyalanıyor; sadece hostname, öncelik ve override gibi cihaza özel birkaç ayar hariç. Sanal MAC adresleri de varsayılan olarak kullanılıyor ve HA grup numarasından türetiliyor. Hangi üyenin aktif olacağı kararında, override ayarı varsayılan olarak kapalıyken çalışma süresi (uptime) öncelikten önce geliyor. Bu da Check Point&#39;teki &quot;Active Up&quot;a benzer bir davranış. override açıldığında ise öncelik öne geçiyor ve &quot;Primary Up&quot;a benziyor. Bir fark daha var: FortiGate&#39;te açık oturumların diğer üyeye aktarılması (session-pickup) <strong>varsayılan olarak kapalı</strong>. Fortinet bunu kaynak tüketen bir özellik olduğu için bilerek kapalı tutuyor ve açılmazsa devralmada açık bağlantıların yeniden kurulması gerekiyor. Check Point&#39;te ise bağlantıların senkronizasyonu cluster&#39;ın temel işlevi olarak baştan çalışıyor.</p><p>Palo Alto’da HA iki ayrı bağlantıyla çalışıyor. <strong>HA1</strong> kontrol bağlantısı: Üyeler birbirinin sağlığını izliyor ve yapılandırma bu bağlantı üzerinden senkronize ediliyor. <strong>HA2</strong> veri bağlantısı: Oturum bilgileri aktif üyeden pasife aktarılıyor. Burada da <strong>preemption</strong> (önceliği yüksek üyenin rolü geri alması) varsayılan olarak kapalı ve açılması için iki tarafta da etkinleştirilmesi gerekiyor. Öncelik değerinde ise düşük sayı kazanıyor.</p><p>Check Point’te ise tablo farklı. Güvenlik politikası iki üyeye aynı yönetim sunucusundan kurulduğu için kurallar zaten her zaman aynı. Ama Gaia’nın ayarları (arayüzler, rotalar, DNS, NTP, RADIUS) üyeler arasında senkronize edilmiyor ve her üyede ayrı yapılması gerekiyor. FortiGate’ten ya da Palo Alto’dan Check Point’e geçen biri için en büyük sürpriz muhtemelen bu olacak: “Bir üyede yaptım, diğerine de geçmiştir” varsayımı Check Point’te geçerli değil.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oGja8O478QevYoXY5OgkJg.png" /></figure><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda iki firewall’un nasıl tek bir firewall gibi davrandığını gördük. VIP, istemcilerin hangi üyenin aktif olduğunu bilmesine gerek bırakmıyor. VMAC, devralmada komşuların ARP tablolarını değiştirmeden işi bitiriyor. Sync bağlantısı açık bağlantıları koruyor. CCP ve pnote’lar da hangi üyenin sağlıklı olduğuna karar veriyor. Cluster’ı kurduk, doğruladık ve bilerek failover yaptırdık.</p><p>Lab’dan da üç ders çıkardık. Switch’te unutulmuş bir VLAN, firewall’u sağlıksız gösterebiliyor. Üyeler kaynak olarak da birbirinin eşi olmalı. Beklemedeki üyeyle konuşurken paketlerin gidiş ve dönüş yolu düşünülmeli. Ve her zaman olduğu gibi: Gaia’da yaptığınızı diğer üyede de yapın.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/s%C4%B1f%C4%B1rdan-kurumsal-firewall-lab%C4%B1-check-point-r82-b%C3%B6l%C3%BCm-1-ne-kuruyoruz-neden-b%C3%B6yle-kuruyoruz-939c6d523538"><strong>Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri</strong> — Cluster’ın lab’daki yeri, VLAN’lar ve adres planı.</a></li><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-r82-gaia-kurulumu-ve-first-time-wizard-95c4becee0f9"><strong>Check Point R82 Gaia Kurulumu ve First Time Wizard</strong> — Üyeleri kurarken ClusterXL’in seçildiği pencere ve MULTI_IDA’ya yol açan işlemci tuzağı.</a></li><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-mimarisi-smartconsole-y%C3%B6netim-sunucusu-gateway-ve-sic-520d35fd9659"><strong>Check Point Mimarisi: SmartConsole, Yönetim Sunucusu, Gateway ve SIC</strong> — Politikanın iki üyeye nasıl kurulduğu ve Gaia ayarlarının neden ayrı yapıldığı.</a></li><li><strong>Check Point R82&#39;de NAT: Hide, Static, Manuel Kurallar ve Proxy ARP</strong> — VMAC’in ISP router’ının ARP tablosunda nasıl göründüğü ve proxy ARP’ın her üyede olması.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>Check Point’te Lisans, Disk, Snapshot ve Yedekleme</strong>: Lisans neden cluster’a değil üyelere bağlanıyor, log diski dolduğunda neler oluyor ve Gaia snapshot’ı neden alınamıyordu? Hepsini kendi lab’ımdan anlatacağım.</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>Check Point R82.10 ClusterXL Administration Guide — Introduction to ClusterXL: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82.10/WebAdminGuides/EN/CP_R82.10_ClusterXL_AdminGuide/Content/Topics-CXLG/Introduction-to-ClusterXL.htm">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82.10/WebAdminGuides/EN/CP_R82.10_ClusterXL_AdminGuide/Content/Topics-CXLG/Introduction-to-ClusterXL.htm</a></li><li>Check Point R82 dokümantasyonu: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/</a></li><li>Fortinet — FGCP (FortiGate Clustering Protocol): <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/6.2.0/ports-and-protocols/564712">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/6.2.0/ports-and-protocols/564712</a></li><li>Fortinet Community — Primary unit selection with override disabled vs enabled: <a href="https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-FortiGate-HA-Primary-unit-selection-process-when/ta-p/249745">https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-FortiGate-HA-Primary-unit-selection-process-when/ta-p/249745</a></li><li>Fortinet — Session pickup: <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.2.8/administration-guide/955521">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.2.8/administration-guide/955521</a></li><li>Palo Alto Networks — Configure Active/Passive HA: <a href="https://docs.paloaltonetworks.com/ngfw/administration/high-availability/set-up-activepassive-ha/configure-activepassive-ha/configure-activepassive-ha-scm">https://docs.paloaltonetworks.com/ngfw/administration/high-availability/set-up-activepassive-ha/configure-activepassive-ha/configure-activepassive-ha-scm</a></li><li>Palo Alto Networks — Device Priority and Preemption: <a href="https://docs.paloaltonetworks.com/content/techdocs/en_US/pan-os/9-1/pan-os-admin/high-availability/ha-concepts/device-priority-and-preemption.html">https://docs.paloaltonetworks.com/content/techdocs/en_US/pan-os/9-1/pan-os-admin/high-availability/ha-concepts/device-priority-and-preemption.html</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e019c6eebe3a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Check Point R82 Gaia Kurulumu ve First Time Wizard]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-r82-gaia-kurulumu-ve-first-time-wizard-95c4becee0f9?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95c4becee0f9</guid>
            <category><![CDATA[installation]]></category>
            <category><![CDATA[check-point-software]]></category>
            <category><![CDATA[siber-guvenlik]]></category>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <category><![CDATA[gaia]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2026 09:53:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-16T10:59:19.544Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 3. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gx0boUmTGiTa8fekxmDKcw.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Nc8RGsavmYVaa8qxblaPMQ.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen cihazların kurulumuna bakıyoruz: yönetim sunucusu (SMS), merkezdeki iki gateway ve şube gateway’i CPGW-B.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Check Point’te kurallar SmartConsole’da yazılıyor, yönetim sunucusunda (SMS) saklanıyor ve gateway’e “kuruluyor”. Bu yazıda bu parçaların kendisinin nasıl kurulduğuna bakıyoruz. Kendi lab’ımda şube gateway’ini yanlışlıkla “standalone”, yani gateway ve yönetim sunucusu aynı kutuda olacak şekilde kurmuştum; o hatanın yapıldığı pencereyi de göreceğiz.</p><p>Check Point kurulumu iki aşamadan oluşuyor. Önce Gaia işletim sistemini kuruyoruz. Sonra cihazın web arayüzünde açılan <strong>First Time Configuration Wizard</strong> (kısaca First Time Wizard) ile cihaza ne olacağını söylüyoruz: yönetim sunucusu mu, gateway mi, cluster üyesi mi? Sihirbazdaki birkaç seçenek cihazın kaderini belirliyor ve bazılarını sonradan değiştirmek, cihazı baştan kurmaktan daha zahmetli.</p><p>Bu yazıda sihirbazı pencere pencere geçeceğiz ve lab’daki her cihaz için hangi seçeneği neden seçtiğimi anlatacağım. Sonra kurulumdan hemen sonra yapılması gerekenlere bakacağız. En sonda da sanal ortamda kurulum yapanların mutlaka bilmesi gereken iki tuzağı anlatacağım: işlemci ayarının uygulanmaması ve ağ kartı seçiminin VLAN’ları tamamen çalışmaz hale getirmesi. İkincisinde yanlış bir izi epey süre takip ettim; onu da olduğu gibi paylaşacağım.</p><h3>Kuruluma başlamadan: Check Point ne kadar kaynak ister?</h3><p>Lab’da R82.20 kullanıyorum; aşağıdaki pencere adları ve davranışlar bu sürüme göre. Check Point R82 bir gateway için asgari <strong>2 işlemci çekirdeği ve 8 GB bellek</strong> istiyor. Bu bir tavsiye değil, alt sınır. Altında da kuruluyor, ama davranışı öngörülemez hale geliyor. Bunun nedeni R82 ile varsayılan hale gelen paket işleme mimarisi; ona yazının sonunda döneceğim.</p><p>Disk tarafında ise kurulum sırasında bir karar veriyorsunuz ve bu karar ileride önünüze çıkıyor. Gaia, diski mantıksal bölümlere (LVM) ayırıyor: işletim sistemi, loglar ve geri kalanı. Lab’ı kurarken varsayılanlarla geçtim ve log bölümü sadece birkaç GB oldu. Üstüne, diskte hiç boş alan kalmadığı için sonradan <strong>snapshot da alamadım</strong>, çünkü Gaia snapshot’ı bu boş alana yazıyor. Disk büyütme ve snapshot konusunu kendi yazısında anlatıyorum. Şimdilik dersi şu: Özellikle yönetim sunucusunda, logların toplandığı yer olduğu için, log bölümüne ve boş alana kurulumda cömert davranın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zR09taM6HljDrr43eSAQQA.png" /></figure><h3>Gaia’yı kurmak</h3><p>Kurulum ISO’dan açılan, metin tabanlı ve kısa bir süreç. Bizi asıl ilgilendiren üç şey soruyor:</p><ul><li>💾 <strong>Disk bölümleri:</strong> Az önce bahsettiğim log bölümü ve boş alan burada belirleniyor.</li><li>🔑 <strong>Yönetici parolası:</strong> admin kullanıcısının parolası.</li><li>🌐 <strong>Yönetim arayüzü:</strong> Hangi ağ kartının yönetim için kullanılacağı ve IP adresi. Sihirbaza bu adresten bağlanacağız.</li></ul><p>Bu yazıdaki ekran görüntülerini, adımları baştan sona gösterebilmek için ayrıca sıfırdan kurduğum örnek bir gateway’den (Checkpoint-Medium) aldım. Bu yüzden görüntülerdeki adresler lab&#39;ın adres planından farklı; adımlar ve pencereler birebir aynı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4Dm2mXt2Z11-FQkaoFGkOg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fe-I8q3SccDm72L_nFv2RQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KUWgEIGMm8T4Adm0P1OjJg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lxzMwrCjPY7wKEDG3gEmeQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2L7TtkK8W5biOBQfmhMm5A.png" /></figure><p>Kurulum bitip cihaz yeniden başladığında, aynı alt ağdaki bir bilgisayardan tarayıcıyla https://&lt;yönetim IP&#39;si&gt; adresine gidiyoruz. Giriş ekranında kurulumda belirlediğimiz yönetici hesabıyla girince sihirbaz kendiliğinden açılıyor.</p><h3>First Time Wizard: pencere pencere</h3><p>Sihirbazın pencereleri, seçtiğiniz kurulum tipine göre biraz değişiyor. Aşağıda R82 belgesinde geçen sırayla, lab’da gerçekten karşıma çıkanları anlatıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OB48y9jny5g8Ofjb-x0KUA.png" /></figure><h3>Deployment Options</h3><p>İlk pencere ne yapmak istediğinizi soruyor. “Continue with R82 configuration” ile normal kuruluma devam ediliyor. Bunun yanında Check Point’in bulutundan veya USB’den kurulum yapma ve var olan bir snapshot’tan geri dönme seçenekleri var. Biz her cihazda normal kurulumla devam ettik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sLB08PnCk-ShLJ_NhVFmUw.png" /></figure><h3>Authentication Details</h3><p>Burada iki ayrı parola belirleniyor: yönetici parolası ve Gaia’nın <strong>maintenance mode</strong> (bakım modu) parolası. Bakım modu, cihaz açılırken önyükleyiciden girilen ve disk işlemleri ya da snapshot’a geri dönme gibi kritik işler için kullanılan bir mod. Check Point bu iki parolanın farklı olmasını öneriyor. Mantıklı, çünkü bakım moduna giren kişi cihaz üzerinde neredeyse sınırsız yetkiye sahip. R82 belgesine göre yönetici parolasını değiştirdiğiniz alan, komut satırındaki expert modun parolasını da belirliyor. Bunu aklınızda tutun; az sonra expert parolası tanımlanmamış bir cihazla karşılaştığım anı anlatacağım.</p><h3>Management Connection ve Internet Connection</h3><p>Yönetim arayüzünün IP adresi, maskesi ve varsayılan gateway’i burada kesinleşiyor. Bizim lab’da yönetim sunucusu 192.168.43.3, merkezdeki gateway&#39;ler .1 ve .2 adresleriyle aynı yönetim ağında. Şube gateway&#39;inin yönetim adresi ise kendi yönetim ağında. Internet Connection penceresi isteğe bağlı; dış arayüzü burada ya da kurulumdan sonra Gaia Portal&#39;dan yapılandırabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aXNDYVIJtWYf_F16S-zgLw.png" /></figure><h3>Device Information ve Date and Time Settings</h3><p>Cihaz adı, DNS sunucuları ve gerekiyorsa proxy burada giriliyor. Hemen ardından gelen saat penceresi, sihirbazın en hafife alınan ama en önemli penceresi. İki seçenek var: saati elle girmek ya da <strong>NTP</strong> kullanmak.</p><p>Neden önemli? Gateway ile yönetim sunucusu arasındaki güveni (SIC) yönetim sunucusunun verdiği sertifikalar sağlıyor. Sertifikalar saate bağlı: Gerçek saati geride kalan bir gateway, bu sertifikayı “henüz geçerli değil” görebilir. Burada iki şeyi karıştırmamak gerekiyor. Sertifika doğrulamasını etkileyen, cihazın gerçek (UTC) saatinin sapması. Saat dilimi ise yalnızca gösterilen yerel saati değiştiriyor; ama saati elle girerken yanlış saat dilimi seçerseniz gerçek saati de kaydırmış olursunuz. Bu yüzden saat dilimini doğru seçin ve mümkünse saati elle girmek yerine baştan NTP kullanın. Biz kurulumdan sonra bütün cihazları lab’ın NTP sunucusuna (LOG01) bağladık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ye81eydce9QAxlsvJh0L-Q.png" /></figure><h3>Installation Type ve Products: cihazın kaderi</h3><p>İşte kritik pencereler. <strong>Installation Type</strong> penceresinde iki seçenek var: “Security Gateway and/or Security Management” ya da “Multi-Domain Server”. İkincisi, çok sayıda müşteriyi tek altyapıdan yöneten servis sağlayıcıların kullandığı çoklu alan yönetimi. Bizim için birinci seçenek.</p><p>Asıl karar <strong>Products</strong> penceresinde veriliyor. Burada iki kutu var: <strong>Security Gateway</strong> ve <strong>Security Management</strong>. İkisini birden işaretlerseniz standalone kurulum yapmış oluyorsunuz. Şube gateway’indeki hatamı tam olarak burada yapmıştım. Security Gateway seçildiğinde bir kutu daha çıkıyor: <strong>“Unit is a part of a cluster”</strong>. İşaretlerseniz cluster tipini soruyor: ClusterXL, VRRP ya da ElasticXL.</p><p>Lab’daki cihazlar için seçimlerim şöyle oldu:</p><ul><li>🗄️ <strong>Yönetim sunucusu (SMS):</strong> Sadece <strong>Security Management</strong>, Primary olarak.</li><li>🧱 <strong>Merkezdeki iki gateway:</strong> <strong>Security Gateway</strong> + <strong>Unit is a part of a cluster</strong>, tip <strong>ClusterXL</strong>.</li><li>🧱 <strong>Şube gateway’i:</strong> Sadece <strong>Security Gateway</strong>, cluster yok.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UGKx6gypUUcMrtThMD8pvg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i8EhZNn2n1jfHxmMt48mdg.png" /></figure><h3>Cluster tipi: ClusterXL mi, VRRP mi, ElasticXL mi?</h3><p>“Unit is a part of a cluster” kutusunu işaretlediğinizde üç seçenek çıkıyor. Üçü de birden fazla gateway’i birlikte çalıştırıyor, ama mantıkları oldukça farklı.</p><ul><li>🔷 <strong>ClusterXL:</strong> Check Point’in kendi cluster teknolojisi. Üyeler birbirini Check Point’in protokolü CCP ile izliyor; sanal IP’leri, hangi üyenin aktif olacağını ve bağlantıların senkronizasyonunu Check Point yönetiyor. Hem High Availability (bir üye aktif, diğerleri beklemede) hem de Load Sharing (trafik üyeler arasında paylaşılır) modlarını destekliyor ve 5 üyeye kadar çıkabiliyor. Her üye ayrı kuruluyor ve ayrı yapılandırılıyor; SmartConsole’da ise cluster tek bir obje olarak görünüyor.</li><li>🔶 <strong>VRRP Cluster:</strong> CCNA’dan bildiğimiz standart VRRP’nin Gaia’daki uygulaması. Sanal IP’leri ve hangi üyenin aktif olacağını işletim sistemi seviyesinde VRRP belirliyor. Check Point’in yazılımı ise sadece bağlantıların durumunu üyeler arasında senkronize ediyor. Check Point bu yapıyı resmi belgelerinde “üçüncü parti cluster” olarak sınıflandırıyor ve iki üyeyle sınırlıyor. Genellikle VRRP’ye alışık ağ ekiplerinin ya da eski Check Point platformlarından taşınan kurulumların tercihi.</li><li>🟢 <strong>ElasticXL:</strong> R82 ile gelen yeni bir yaklaşım. Sadece ilk cihazı kurup yapılandırıyorsunuz; bu cihaz “Single Management Object” oluyor. Sonradan eklediğiniz üyeler yazılımı, ayarları ve politikayı kendiliğinden ondan kopyalıyor. Gaia ayarları da tek bir yerden, bütün cluster için yönetiliyor. Site başına 3, iki sitede toplam 6 üyeye kadar çıkabiliyor ve trafiği ilk cihaz alıp diğerlerine dağıtıyor. Üyelerin temiz kurulumla (ya da fabrika ayarlarıyla) başlaması gerekiyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pdkWQyKCMSWGyy3YClWLAw.png" /></figure><p>Biz merkezde <strong>ClusterXL</strong>’i seçtik. Elimizde iki gateway vardı ve amacımız kapasite artırmak değil, bir cihaz arızasında kesintisiz devam etmekti; yani klasik bir High Availability ihtiyacı. ClusterXL bu iş için Check Point’in en yaygın kullanılan ve en çok belgelenmiş çözümü. Durum komutları ve pnote’larla da bir üyenin neden sağlıksız olduğunu çok ayrıntılı gösteriyor; aşağıdaki ilk tuzakta bunun bir örneğini göreceksiniz. VRRP, Check Point’in kendi kontrolünün yanına işletim sistemi seviyesinde ikinci bir mekanizma ekliyor; ihtiyacımız olmayan bir karmaşıklık. ElasticXL ise daha çok kapasiteyi yatayda büyütmek isteyen ortamlar için tasarlanmış ve kendine özgü bir kurulum akışı var.</p><p>Yine de dürüst olayım: ElasticXL’in Gaia ayarlarını tek yerden yönetmesi, bu seride defalarca yaşadığım “ayar bir üyede var, diğerinde yok” sorununu baştan ortadan kaldırırdı. Yeni bir lab kurarken denemeye değer. Desteklediği platformları ve kısıtlarını Check Point’in Scalable Platforms kılavuzundaki ElasticXL bölümünden kontrol etmenizi öneririm.</p><h3>Dynamically Assigned IP</h3><p>Sadece gateway seçildiğinde çıkan bir soru: Bu gateway’in dış adresi dinamik mi? Dinamik IP ile internete çıkan küçük şubeler için var. Bizim gateway’lerin hepsinin sabit dış adresi var, bu yüzden “No”.</p><h3>Secure Communication to Management Server</h3><p>SIC’in, yani gateway ile yönetim sunucusu arasındaki sertifikalı güven ilişkisinin ilk adımı burada atılıyor. Gateway kurulurken bir <strong>aktivasyon anahtarı</strong> belirliyoruz. R82&#39;de bu anahtar 4 ile 127 karakter arasında olmalı. Aynı anahtarı daha sonra SmartConsole’da bu gateway’in objesini oluştururken gireceğiz. Anahtar sadece bir kez, güven ilişkisi kurulurken kullanılıyor. O yüzden basit ama tahmin edilemez bir şey seçin ve bir yere not edin. Ben lab’da bütün parolaları ve anahtarları ayrı, sadece benim erişebildiğim bir dosyada tutuyorum.</p><h3>Security Management Administrator ve GUI Clients</h3><p>Bu iki pencere sadece yönetim sunucusu kurulumunda çıkıyor. İlkinde SmartConsole’a girecek yöneticiyi belirliyorsunuz. İkincisi ise güvenlik açısından çok önemli: <strong>SmartConsole ile yönetim sunucusuna hangi adreslerden bağlanılabileceği</strong>. Varsayılan seçeneklerden biri “Any IP Address”. Kolay ama yanlış. Doğrusu, sadece yöneticilerin bulunduğu ağı ya da adresleri seçmek. Bizim lab’da yöneticiler yönetim ağında oturduğu için doğru seçim bu ağ. Bu ayar kurulumdan sonra da değiştirilebiliyor, yani ilk kurulumda geniş bıraktıysanız sonradan daraltabilirsiniz.</p><h3>Summary</h3><p>Son pencere seçimlerinizi özetliyor ve bazı otomatik güncelleme ve veri paylaşım seçeneklerini soruyor. “Finish” dediğinizde cihaz yeniden başlıyor ve kurulum arka planda birkaç dakika daha devam ediyor. Yönetim sunucusunda bu süre boyunca SmartConsole’a sadece okuma yetkisiyle girilebiliyor. Kurulumun gerçekten bittiğini görmek için expert modda şu komut kullanılabiliyor:</p><pre>cat /var/log/ftw_install.log | egrep --color &quot;installation succeeded|FTW: Complete&quot;</pre><h3>Kurulumdan hemen sonra</h3><p>Sihirbaz bittikten sonra her cihazda birkaç şeyi alışkanlık haline getirdim.</p><p>Önce komut satırının iki yüzünü tanımak lazım. Cihaza SSH ile ya da konsoldan bağlandığınızda karşınıza <strong>clish</strong> çıkıyor. Bu, Gaia’nın kendi yapılandırma kabuğu: show interfaces, set static-route gibi komutlar burada çalışıyor. Tam bir Linux kabuğuna ihtiyaç duyduğunuzda (log dosyalarını okumak, fw ve cpstat gibi Check Point komutları, sorun giderme) expert yazarak <strong>expert mode</strong>&#39;a geçiyorsunuz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4mf3fVL9R5MeHI0smdGmSA.png" /></figure><p>Şube gateway’ini kurduğumda expert yazınca cihaz bana expert parolasının henüz tanımlanmadığını söyledi. Yani kurulum, expert moda geçmek için ayrı bir parolayı kendiliğinden ayarlamamıştı. clish&#39;te set expert-password ile parolayı belirleyip save config ile kaydettim. Bu yüzden yeni kurulan her cihazda ilk iş olarak expert moda geçmeyi deneyin ve gerekiyorsa parolasını belirleyin.</p><p>Bu arada save config komutunu da unutmayın. clish&#39;ten yaptığınız değişiklikler kaydetmezseniz cihaz yeniden başladığında kaybolur. Gaia Portal&#39;dan yapılan değişiklikler ise otomatik olarak kaydediliyor.</p><p>Son olarak yeni kurulan bir gateway’de fw stat komutunun çıktısına bakın. Orada <strong>InitialPolicy</strong> adını göreceksiniz. Gateway, yönetim sunucusundan ilk politikasını alana kadar kendini bununla koruyor: Sihirbazda seçtiğiniz yönetim arayüzü dışından gelen hemen her şeyi düşürüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SdbBIHPqak_DzasYoX_JmA.png" /></figure><h3>Kurulumdan yönetime: gateway’i SMS’e bağlamak</h3><p>Sihirbaz bitti, cihaz yeniden başladı. Şimdi kurulumu yönetim tarafında tamamlamamız gerekiyor. SmartConsole’a giriş, gateway objesi, SIC, topoloji ve ilk politika adımlarını burada sırayla uyguluyoruz. Merkezdeki iki gateway’i cluster olarak ekleme işini ClusterXL yazısına bırakıyorum. Burada tek bir gateway üzerinden, şube gateway’imiz CPGW-B örneğiyle gidiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G-pZgAcqQ-lpfuKsbFO1Fg.png" /></figure><h3>SmartConsole ile ilk giriş</h3><p>SmartConsole, Windows üzerinde çalışan bir uygulama. Yönetim sunucusunun Gaia Portal’ında indirme bağlantısı bulunuyor; Check Point’in destek sitesinden de indirilebiliyor. Kurduktan sonra giriş ekranında yönetim sunucusunun adresini (bizde 192.168.43.3) ve sihirbazda belirlediğimiz yönetici hesabını giriyoruz. İlk girişte SMS&#39;in parmak izini (fingerprint) onaylamanız istenecek. Bu, bağlandığınız sunucunun gerçekten sizin yönetim sunucunuz olduğunu doğrulamanın yolu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3_RafyzMxFzgCeapQHLMWw.png" /></figure><h3>Gateway objesini oluşturmak ve SIC’i başlatmak</h3><p>SmartConsole’da <strong>Gateways &amp; Servers</strong> görünümünde <strong>New → Gateway</strong> diyoruz. Sihirbaz modu yerine <strong>Classic Mode</strong>’u seçmenizi öneririm, çünkü bütün ayarları tek pencerede gösteriyor. Burada gateway’in adını, ana IP adresini , platformu ve sürümü (R82.20) giriyoruz.</p><p>Ardından aynı penceredeki <strong>Communication</strong> düğmesine basıp kurulumda belirlediğimiz aktivasyon anahtarını giriyoruz ve <strong>Initialize</strong> diyoruz. Birkaç saniye sonra durum satırında <strong>“Trust established”</strong> görüyorsanız SIC kurulmuş demektir. SMS ile gateway arasında bir firewall varsa ve kontrol trafiğine izin vermiyorsa bu adım başarısız olur; şube gateway’inde ilk denemede tam olarak bu oldu, çünkü SMS’ten giden sertifika trafiği merkezdeki gateway’lerden geçiyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_q2LpT7llR7QtfA998Uk2w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r-eTAh8QArZ5WeoQQezmDg.png" /></figure><h3>Arayüzleri ve topolojiyi çekmek</h3><p>SIC kurulduktan sonra objenin <strong>Network Management</strong> sayfasında <strong>Get Interfaces → Get Interfaces With Topology</strong> diyoruz. SMS, gateway’e bağlanıp arayüzlerini ve her arayüzün arkasındaki ağları okuyor. Burada her arayüz için tek bir soruyu cevaplamamız gerekiyor: Bu arayüz dışarıya mı (internet), içeriye mi bakıyor?</p><p>İnternet hatlarına bağlı arayüzleri <strong>External</strong>, iç ağlara bakanları <strong>Internal</strong> olarak işaretliyoruz. Bu seçim, ileride çok konuşacağımız <strong>anti-spoofing</strong> korumasının temelini oluşturuyor: Firewall, bir arayüzden gelmemesi gereken bir kaynak adresle paket gelirse onu sahte kabul edip düşürüyor. Şube gateway’inde iki internet bacağı (ana hat ve LTE) External, VLAN arayüzleri Internal oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jDXogD7XmCvqBVfZCDhRiQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E9_Oomg6yWS2ul6t7Fu3Fw.png" /></figure><h3>İlk politikayı kurmak</h3><p>Son adım, gateway’e ilk politikasını göndermek. Şube için ayrı bir politika paketi oluşturduk (Policy_SiteB) ve kurulum hedefi olarak sadece CPGW-B&#39;yi seçtik. Paketin içinde en azından yöneticilerin gateway&#39;e erişimine izin veren bir kural, Stealth kuralı ve Cleanup kuralı olmalı. Sonra <strong>Publish</strong> ve <strong>Install Policy</strong>.</p><p>Politika kurulduğu anda gateway’deki InitialPolicy kalkıyor. fw stat çıktısında artık InitialPolicy değil, bizim politika paketimizin adı ve kurulum tarihi görünüyor. Yeni kurulan şube gateway&#39;ine şube switch&#39;inden erişemememin ilk sebebi de buydu: Politika kurulana kadar InitialPolicy, switch&#39;ten geldiğim VLAN arayüzünü kapalı tutuyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3r4hjPOlcgnRNq2cz8lSAA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_2pf5pRen7JJKju0pdmL7w.png" /></figure><h3>Sanal ortamda kuruyorsanız: iki tuzak</h3><p>Lab’ı sanal makinelerle kurduğum için iki sorunla karşılaştım. Bunlar sadece benim ortamıma özgü değil; KVM, VMware gibi herhangi bir sanallaştırma ortamında Check Point kuran herkesin karşısına çıkabilir.</p><h3>Tuzak 1: İşlemci ayarı uygulanmadı, cluster üyesi düştü</h3><p>Merkezdeki gateway’lerden birini bir gün cluster’da <strong>DOWN</strong> durumunda buldum. cphaprob state komutu üyenin düştüğünü, cphaprob -l list komutu ise sorunun kaynağını gösterdi: MULTI_IDA adında bir kontrol &quot;problem&quot; durumundaydı. Bu, Identity Awareness&#39;ın işlemci başına çalışan süreçleriyle ilgili bir kontrol. Süreçlerden birinin çalışmadığını gördüm.</p><p>Neden? İki gateway’in de sanal makine ayarlarında 3 işlemci tanımlıydı. Ama düşen üyede nproc komutu <strong>2</strong> diyordu. Yani işlemci sayısını artırmıştım, ama makineyi sadece yeniden başlatmıştım. Sanal makinenin işlemci sayısı gibi donanım ayarları, makine içinden yapılan bir yeniden başlatmayla değil, ancak sanal makinenin <strong>tamamen kapatılıp açılmasıyla</strong> uygulanıyor. Üyelerden biri 3, diğeri 2 işlemciyle çalışınca, işlemci sayısına bağlı süreçlerin sayısı da iki üyede farklı oldu ve cluster bu asimetriyi bir sorun olarak gördü.</p><p>Sanal makineyi tamamen kapatıp açtım, nproc 3 dedi ve üye birkaç dakika içinde yeniden STANDBY durumuna geçti. Ertesi gün aynı şey diğer üyede yaşandı ve aynı şekilde çözdüm. O günden beri bir sanal makinede kaynak değiştirdiğimde ilk kontrol ettiğim şey nproc ve free -g çıktısı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HEsR5rrC7l5FoOqj7CfALw.png" /></figure><h3>Tuzak 2: VLAN’lar çalışmıyordu ve önce yanlış iz sürdüm</h3><p>Şube gateway’ini kurduktan sonra şube switch’inden gateway’in VLAN arayüzüne ping atamıyordum. Tablo çok garipti: <strong>ARP çalışıyordu</strong> (iki taraf da birbirinin MAC adresini öğreniyordu), ama ICMP ya da SSH paketlerinin hiçbiri gateway’e ulaşmıyordu. Gateway’de tcpdump bile o paketleri görmüyordu.</p><p>İlk şüphem işlemciydi. Şube gateway’ini 1 işlemciyle kurmuştum, yani asgari gereksinimin altında. R82&#39;de paket işleme varsayılan olarak <strong>UPPAK</strong> adı verilen bir mimariyle yapılıyor: Paketler çekirdek (kernel) yerine kullanıcı alanında, DPDK adlı bir hızlı paket işleme kütüphanesiyle işleniyor. ARP gibi bazı paketler ise istisna olarak çekirdeğe gidiyor. “ARP var, IP yok” tablosu ilk bakışta tek işlemcinin bu mimariyi taşıyamamasıyla açıklanabiliyordu. İşlemciyi 2&#39;ye, belleği 8 GB’a çıkardım, tamamen kapatıp açtım ve nproc ile kontrol ettim.</p><p>Sorun devam etti. Hatta bu sefer ARP da çalışmaz oldu. İşlemci gereksinimini karşılamak doğruydu, ama sorunun kaynağı o değildi.</p><p>Daha dikkatli bakınca bir desen gördüm: Etiketsiz (VLAN’sız) arayüzler sorunsuz çalışıyordu, sadece VLAN etiketli trafik ulaşmıyordu. Switch’ten gelen spanning-tree paketleri gibi multicast paketler geçiyor, ARP cevapları ve IP paketleri geçmiyordu. VLAN’ları bir bond arayüzünün üzerine taşıyıp merkezdeki yapıya benzetmeyi de denedim; değişmedi.</p><p>Sonunda sorunu sanal makinenin ağ kartı tipinde bulduk. Şube gateway’inin ağ kartı <strong>virtio</strong> olarak tanımlıydı. Bunu <strong>e1000</strong> olarak değiştirdiğimiz anda VLAN trafiği çalışmaya başladı. R82.20&#39;nin UPPAK’ı, bu ortamda virtio sürücüsü üzerinden gelen VLAN etiketli paketleri işlemiyordu. İlginç olan, merkezdeki gateway’lerde bu sorunun o güne kadar hiç görünmemesiydi. Sonradan GW1&#39;in de virtio kullandığını ve misafir ağında benzer bir paket kaybına yol açtığını gördüm; o hikâyeyi captive portal ve misafir ağı yazısında anlatıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*veV0qfcKNE9UF6kp5-i4SQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*90BZmpYwBrSnthw4xDBHtA.gif" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qR-LvcdZnuu_lzqMGDc9TA.png" /></figure><p>Bu hikâyeden iki ders çıkardım. Birincisi, sanal ortamda Check Point kurarken ağ kartı tipi önemsiz bir ayrıntı değil; Check Point’in desteklediği sürücüleri ve bilinen kısıtları kontrol edin. İkincisi, sorun giderirken “ilk açıklama” ne kadar mantıklı görünürse görünsün, düzeltme sonucu değiştirmiyorsa o açıklamayı bırakıp deseni yeniden okumak gerekiyor. Benim için çözümü getiren şey, “neyin çalışıp neyin çalışmadığını” yan yana koymak oldu: etiketsiz çalışıyor, etiketli çalışmıyor, multicast geçiyor, unicast geçmiyor.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Check Point’te kurulumun belki de en farklı yanı, aynı yazılımın sihirbazda verdiğiniz cevaba göre yönetim sunucusu, gateway ya da ikisi birden olabilmesi. FortiGate ve Palo Alto’da böyle bir rol seçimi yok: Cihaz her zaman bir firewall olarak açılıyor ve kendi arayüzünden yönetilebiliyor. Merkezi yönetim (FortiManager, Panorama) ayrı bir ürün olarak kuruluyor.</p><p>İlk erişim de farklı. FortiGate fabrika ayarlarında yönetim (ya da iç) arayüzünde 192.168.1.99 adresiyle HTTPS erişimine açık geliyor. Varsayılan admin hesabının parolası boş ve ilk girişte yeni bir parola belirlemeniz isteniyor. Check Point&#39;te ise yönetim adresini ve yönetici parolasını daha kurulum sırasında, Gaia&#39;yı yüklerken siz belirliyorsunuz; web arayüzüne o adresten giriyorsunuz.</p><p>Sanal ortamlar konusunda da benzer bir ders üç üretici için de geçerli: Hepsinin sanal sürümleri (CloudGuard / açık sunucu, FortiGate-VM, PA-VM) belirli sanallaştırma platformlarını ve ağ kartı tiplerini destekliyor. Kurulumdan önce üreticinin destek listesine bakmak, benim yaşadığım gibi günlerce süren bir sorunu baştan önleyebilir.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda Gaia’yı kurduk ve First Time Wizard’ı pencere pencere geçtik. Kritik kararlar Products penceresindeydi: yönetim sunucusu için sadece Security Management, merkezdeki iki gateway için Security Gateway ve ClusterXL üyeliği, şube için sadece Security Gateway. Saat ayarının SIC’i, GUI Clients ayarının da yönetim güvenliğini doğrudan etkilediğini gördük. Kurulumdan sonra clish ile expert modu tanıdık, expert parolasını ve save config&#39;i unutmamak gerektiğini konuştuk. Ardından gateway&#39;i yönetime bağladık: SmartConsole&#39;a ilk giriş, gateway objesi, SIC, arayüzlerin topolojisi ve InitialPolicy&#39;yi kaldıran ilk politika.</p><p>Sanal ortamda yaşadığım iki tuzağı da paylaştım. İşlemci ayarı sanal makine tamamen kapatılmadan uygulanmıyor ve cluster üyeleri arasındaki işlemci farkı bir üyeyi düşürebiliyor. Ağ kartı tipi de UPPAK ile birlikte VLAN trafiğini tamamen durdurabiliyor.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/s%C4%B1f%C4%B1rdan-kurumsal-firewall-lab%C4%B1-check-point-r82-b%C3%B6l%C3%BCm-1-ne-kuruyoruz-neden-b%C3%B6yle-kuruyoruz-939c6d523538"><strong>Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri</strong> — Kurduğumuz cihazların lab’daki yeri ve serinin bütün yazıları.</a></li><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-mimarisi-smartconsole-y%C3%B6netim-sunucusu-gateway-ve-sic-520d35fd9659"><strong>Check Point Mimarisi: SmartConsole, Yönetim Sunucusu, Gateway ve SIC</strong> — SIC’in nasıl çalıştığı, InitialPolicy ve standalone hatasının hikâyesi.</a></li><li><strong>Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover</strong> — Sihirbazda ClusterXL seçtikten sonra cluster’ı kurmak ve test etmek.</li><li><strong>Check Point’te Lisans, Disk, Snapshot ve Yedekleme</strong> — Kurulumda küçük bırakılan log bölümünün ve boş alanın sonradan çözümü.</li><li><strong>Check Point’te Captive Portal ve Misafir Ağı</strong> — virtio ağ kartının merkezde de misafir ağında paket kaybettirdiği akşam.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover</strong>: Merkezdeki iki gateway’i gerçekten bir cluster’a dönüştürüyoruz. ClusterXL nasıl çalışır, sanal IP nasıl paylaşılır, üyeler birbirini nasıl izler ve bir üye düştüğünde neler olur?</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>Check Point R82 Gaia Administration Guide — Running the First Time Configuration Wizard in Gaia Portal: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_Gaia_AdminGuide/Content/Topics-GAG/Running-FTCW-in-Gaia-Portal.htm">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_Gaia_AdminGuide/Content/Topics-GAG/Running-FTCW-in-Gaia-Portal.htm</a></li><li>Check Point R82 Gaia Administration Guide — Configuring Gaia for the First Time: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_Gaia_AdminGuide/Content/Topics-GAG/Configuring-Gaia-for-the-First-Time.htm">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_Gaia_AdminGuide/Content/Topics-GAG/Configuring-Gaia-for-the-First-Time.htm</a></li><li>Check Point R82 dokümantasyonu (Release Notes, Installation and Upgrade Guide): <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/</a></li><li>Check Point R82 Scalable Platforms — Working with ElasticXL Cluster: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_ScalablePlatforms_AdminGuide/Content/Topics-SPG/ElasticXL/Working-with-ElasticXL.htm">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/WebAdminGuides/EN/CP_R82_ScalablePlatforms_AdminGuide/Content/Topics-SPG/ElasticXL/Working-with-ElasticXL.htm</a></li><li>Check Point ClusterXL — Mode Comparison (ClusterXL / VRRP üye sınırları): <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R80.40/WebAdminGuides/EN/CP_R80.40_ClusterXL_AdminGuide/Topics-CXLG/ClusterXL-Mode-Comparison.htm">https://sc1.checkpoint.com/documents/R80.40/WebAdminGuides/EN/CP_R80.40_ClusterXL_AdminGuide/Topics-CXLG/ClusterXL-Mode-Comparison.htm</a></li><li>Fortinet — FortiGate yönetim erişimi (varsayılan 192.168.1.99): <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.4.3/administration-guide/784524">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.4.3/administration-guide/784524</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95c4becee0f9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Check Point Mimarisi: SmartConsole, Yönetim Sunucusu, Gateway ve SIC]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/check-point-mimarisi-smartconsole-y%C3%B6netim-sunucusu-gateway-ve-sic-520d35fd9659?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/520d35fd9659</guid>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <category><![CDATA[network-security]]></category>
            <category><![CDATA[siber-guvenlik]]></category>
            <category><![CDATA[check-point-software]]></category>
            <category><![CDATA[security-management]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2026 09:28:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-16T09:28:31.292Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 2. yazı</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fC1c6hBt4p4IJm0jsN0YEg.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hf-KvEctiwvY0GALHrZcFw.png" /></figure><p>Bu yazıda haritada renkli görünen yönetim yoluna bakıyoruz: SmartConsole’un çalıştığı bilgisayar, yönetim sunucusu (SMS), merkezdeki iki gateway ve internet üzerinden yönetilen şube gateway’i.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Kendi kurduğum lab’da, merkezi ve şubesi olan bir şirketin ağını Check Point R82 ile koruyorum. Bu yazıda kabloların ve adreslerin bir üst katına, Check Point’in kendi dünyasına giriyoruz.</p><p>Check Point’e başka bir üreticiden geçen herkesin yaşadığı bir şey var: İlk birkaç gün “ben bu kuralı yazdım, neden çalışmıyor?” diye ekrana bakmak. Bunun sebebi genellikle teknik bir hata değil, Check Point’in farklı düşünmesi. Kuralı yazdığınız yer, kuralın saklandığı yer ve kuralın uygulandığı yer üç ayrı parça. Aralarında da kendine özgü bir güven ilişkisi var.</p><p>Bu yazıda bu üç parçayı, aralarındaki güveni sağlayan SIC’i ve Check Point’e yeni başlayan herkesin en az bir kez takıldığı “Publish” ile “Install” farkını konuşacağız. Bunları anlatırken lab’da gerçekten yaşadığım hataları da paylaşacağım: yanlış kurulum seçeneği yüzünden cihazıma erişemediğim gün, ilk denemede kurulamayan güven ilişkisi ve “yayınladım ama kurmadım” tuzağı.</p><h3>Check Point’in üç parçası</h3><p>Bir binanın güvenliğini düşünelim. Kapılarda güvenlik görevlileri duruyor; kimin girip kimin giremeyeceğine onlar karar veriyor. Ama kuralları onlar yazmıyor. Kurallar güvenlik müdürünün odasındaki dosyalarda duruyor. Müdür de kuralları masasındaki bilgisayardan düzenliyor ve görevlilere dağıtıyor. Görevliler gün boyu kimin girip çıktığını not alıp bu notları da müdürün odasına gönderiyor.</p><p>Check Point tam olarak böyle çalışıyor:</p><ul><li>🖥️ <strong>SmartConsole:</strong> Yöneticinin masasındaki uygulama. Kuralları, objeleri ve logları buradan görüyor ve düzenliyoruz. Kendi başına hiçbir şey saklamaz; sadece bir arayüzdür.</li><li>🗄️ <strong>Security Management Server (SMS):</strong> Müdürün odası. Bütün kurallar, objeler (ağlar, sunucular, gruplar), sertifikalar ve loglar burada tutulur. Kuralları derleyip gateway’lere gönderen de odur.</li><li>🧱 <strong>Security Gateway:</strong> Kapıdaki güvenlik görevlisi. Trafiği gerçekten işleyen cihaz budur. Kuralları kendisi yazmaz; SMS’ten alır, uygular ve loglarını SMS’e gönderir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XglyfgvIIW87FRK8Z-YtJA.png" /></figure><p>Bu ayrımın pratik bir sonucu var: Gateway ile SMS arasındaki bağlantı koparsa trafik durmaz. Gateway kendisine en son yüklenen politikayla çalışmaya devam eder. Sadece yeni kural yükleyemezsiniz. Loglar da bağlantı gelene kadar gateway’in kendi diskinde bekler.</p><p>Bizim lab’da yönetim sunucusu merkezde, yönetim ağında duruyor (192.168.43.3). SmartConsole, BT yöneticisinin bilgisayarında (192.168.43.102) kurulu. Bu tek SMS, hem merkezdeki iki gateway&#39;i (cluster adıyla Infrasis-HA) hem de şubedeki CPGW-B&#39;yi yönetiyor.</p><h3>Gaia: işin bir de işletim sistemi tarafı var</h3><p>Check Point cihazları <strong>Gaia</strong> adında, Linux tabanlı bir işletim sistemi üzerinde çalışır. Burada çok önemli bir ayrım var: Gaia’nın kendi ayarları ile güvenlik politikası farklı yerlerden yönetilir.</p><p>IP adresleri, statik rotalar, DNS, NTP, saat dilimi, yerel kullanıcılar gibi işletim sistemi ayarları her cihazın kendi <strong>Gaia Portal</strong>’ından (web arayüzü) ya da komut satırından yapılır. Komut satırında iki kabuk var: Gaia’nın kendi komutlarının çalıştığı <strong>clish</strong> ve tam bir Linux kabuğu olan <strong>expert</strong> modu. Güvenlik politikası ise sadece SmartConsole’dan yazılır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wGSmaoknXmDM7bzQraZzCQ.png" /></figure><p>Bu ayrımın beni üç kez yakaladığını itiraf etmeliyim. Merkezde iki gateway cluster olarak çalışıyor ve bir cluster’da insan doğal olarak “ayarlar ortak” diye düşünüyor. Güvenlik politikası için bu doğru, çünkü SMS politikayı iki üyeye birden kuruyor. Ama Gaia ayarları cluster üyeleri arasında <strong>senkronize edilmez</strong>. Lab boyunca üç ayrı ayarı sadece birinci üyede yapıp ikinciyi unuttum: varsayılan rotanın ping ile izlenmesi, RADIUS sunucusu tanımı ve politika tabanlı yönlendirme. Üçünde de sorun ancak ikinci üye aktif olunca ortaya çıkıyordu. O günden beri kendime koyduğum kural şu: Gaia’da yaptığım her değişikliği iki üyede ayrı ayrı yapıp save config ile kaydediyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0v01tF-n-umwlSG2ZW13DA.png" /></figure><h3>Standalone mı, distributed mı?</h3><p>Check Point’i kurarken, ilk açılıştaki <strong>First Time Wizard</strong> size cihazın ne olacağını sorar. Sadece gateway mi, sadece yönetim sunucusu mu, yoksa ikisi aynı kutuda mı?</p><p>İkisinin aynı kutuda olduğu kuruluma <strong>standalone</strong> deniyor. Küçük ofisler ve hızlı denemeler için pratik. Kurumsal ortamlarda ise neredeyse her zaman <strong>distributed</strong> kurulum kullanılır: Yönetim sunucusu ayrı, gateway’ler ayrı. Böylece tek bir yönetim noktasından çok sayıda gateway yönetilebilir ve bir gateway’in arızası yönetimi etkilemez.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EHCnkFujc1U0KLETBTIPRQ.png" /></figure><p>Şube gateway’ini ilk kurduğumda bu soruya yanlış cevap verdim ve cihazı standalone olarak kurdum. Fark ettiğimde cihaz kendi içinde ayrı bir yönetim sunucusu çalıştırıyordu; oysa tasarımımızda şube, merkezdeki SMS’ten yönetilecekti. Bir standalone cihazı sonradan “sadece gateway”e çevirmekle uğraşmak yerine en temiz yolu seçtim ve cihazı <strong>Security Gateway only</strong> olarak baştan kurdum.</p><h3>Kurulumdan sonra cihaza neden erişemedim? InitialPolicy</h3><p>Yeniden kurduğum şube gateway’inde bu sefer başka bir şeyle karşılaştım: Şube switch’inden gateway’e ne ping atabiliyordum ne de SSH ile bağlanabiliyordum.</p><p>Önce kabloya ve VLAN’a baktım; switch’in MAC tablosunda gateway görünüyordu, yani fiziksel bağlantı sağlamdı. Sonra gateway’de fw stat komutunu çalıştırdım. Çıktıda yüklü politikanın adı <strong>InitialPolicy</strong> idi.</p><p>Check Point bir gateway’i kurduğunuzda, ona gerçek bir politika yükleyene kadar kendini InitialPolicy ile korur. Bu politika, kurulum sihirbazında yönetim arayüzü olarak seçtiğiniz arayüz dışından gelen hemen her şeyi düşürür. Benim yönetim arayüzüm başka bir porttu; switch’ten geldiğim VLAN arayüzü değildi. Yani cihaz bozuk değildi, tam olarak yapması gerekeni yapıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l9wljpkJD0hWp3yw7Cw3Uw.png" /></figure><p>Çözüm, gateway’i SMS’e bağlayıp gerçek politikayı yüklemekti. Politika yüklendiği anda InitialPolicy kalktı ve switch’ten erişim açıldı. Bu davranışı bilmek önemli, çünkü sıfırdan kurulmuş bir gateway’e “ulaşamıyorum” diye uğraşırken asıl sebep çoğu zaman budur.</p><h3>SIC: gateway ile yönetim sunucusu birbirine nasıl güvenir?</h3><p>Şimdi kritik soruya gelelim: SMS bir gateway’e politika gönderdiğinde, gateway bu politikanın gerçekten kendi yönetim sunucusundan geldiğini nereden biliyor? Ya da biri kendini SMS gibi gösterirse ne olur?</p><p>Check Point bu sorunu <strong>SIC (Secure Internal Communication)</strong> ile çözüyor. SMS’in içinde, kurulumla birlikte gelen bir sertifika otoritesi var: <strong>Internal CA (ICA)</strong>. SIC kurulurken şu adımlar yaşanıyor:</p><ul><li>🔑 <strong>Tek kullanımlık anahtar:</strong> Gateway kurulurken bir aktivasyon anahtarı belirliyoruz. Aynı anahtarı SmartConsole’da gateway objesini oluştururken de giriyoruz.</li><li>📜 <strong>Sertifika:</strong> SMS bu anahtarla gateway’i bir kez doğruluyor ve ICA’dan ona bir sertifika veriyor.</li><li>🤝 <strong>Güven:</strong> SmartConsole’da <strong>“Trust established”</strong> yazısını gördüğünüzde iş tamam. Bundan sonra aktivasyon anahtarının hiçbir önemi kalmıyor. SMS ile gateway arasındaki bütün kontrol trafiği iki tarafın da sertifikayla kimliğini kanıtladığı şifreli bir kanaldan geçiyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uTPm9mO9pD6IslS78ZO5cw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4wzc9zOm3BrgZm8sQBFSyw.png" /></figure><p>Bu kontrol trafiği birkaç sabit TCP portu üzerinden akar. En sık karşılaşacaklarınız: politika kurulumu ve yönetim için <strong>18191</strong> (CPD) ve <strong>256</strong> (FW1), durum izleme için <strong>18192</strong>, loglar için <strong>257</strong>, sertifika işlemleri için <strong>18210/18211</strong> ve sertifika iptal listeleri için <strong>18264</strong>. Bunları ezberlemeye gerek yok. Ama SMS ile gateway arasında bir firewall varsa, bu portlar orada da açık olmalı. Bu ayrıntı az sonra beni yakalayacak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Gt7d4FkaHt6-cKq0Rs7OqQ.png" /></figure><p>Diğer üreticilerde de aynı soruya benzer cevaplar verilmiş. Palo Alto’da firewall, merkezi yönetim aracı Panorama’ya TCP 3978 üzerinden bağlanıyor. Yeni sürümlerde bu eşleşme için Panorama’da üretilen bir kayıt anahtarı (registration auth key) kullanılıyor ve iletişim sertifikalarla korunuyor. FortiGate ise FortiManager’a FGFM adlı protokolle, SSL üzerinden TCP 541&#39;den bağlanıyor. Bağlantı kurulurken FortiManager’ın seri numarası doğrulanıyor, ardından yönetici cihazı FortiManager tarafında “Authorize” ederek kabul ediyor. Fark şu: Check Point’te bu güven ilişkisi tek cihazlık bir kurulumda bile zorunlu. Diğer ikisinde ise sadece merkezi yönetim aracı devreye girdiğinde gerekiyor.</p><p>SIC’in bir de az bilinen bir bağımlılığı var: <strong>saat</strong>. Sertifikaların bir geçerlilik başlangıcı ve bitişi vardır. Gateway’in saati yanlışsa, SMS’in verdiği sertifika gateway’e “henüz geçerli değil” görünebilir. Şube gateway’ini yeniden kurduğumda saatinin üç saat geride olduğunu SIC kurmadan önce fark ettim. Saat dilimi doğruydu; sistem saati gerçekten geriydi. Burada bir ayrıma dikkat: Sertifika doğrulaması cihazın gerçek (UTC) saatine bakar, saat dilimi ise yalnızca ekranda ve loglarda gösterilen yerel saati değiştirir. SIC’e geçmeden önce gateway’de NTP’yi açtım, saat düzeldi ve SIC ondan sonra kuruldu.</p><h3>Hata: SIC ilk denemede kurulamadı</h3><p>Şube gateway’ini SMS’e bağlamaya çalıştığımda SIC ilk denemede başarısız oldu. Hata mesajı, sertifikanın gateway’e aktarılamadığını söylüyordu.</p><p>Aktivasyon anahtarını iki tarafta da doğru girdiğimden emindim. O yüzden soruyu şöyle sordum: SMS’ten şube gateway’ine giden paketler nereden geçiyor? Bizim lab’da SMS merkezdeki cluster’ın arkasında duruyor. Yani SMS’in şubeye gönderdiği her paket önce merkezdeki gateway’lerden geçiyor. Merkez gateway’lerinin loglarına baktığımda, SMS’ten şube gateway’ine sertifika portundan (18211) giden bağlantının düştüğünü gördüm.</p><p>Peki neden? Çünkü merkezdeki politikayı en son, şube gateway’inin objesi SmartConsole’da <strong>henüz yokken</strong> kurmuştum. Check Point, SMS ile gateway’ler arasındaki kontrol trafiğine kural tabanında görmediğimiz otomatik kurallarla izin verir. Bu kurallar politika kurulurken, o anda var olan gateway objelerinden üretilir. Şube gateway’i o sırada yoktu, dolayısıyla merkezdeki gateway’ler onun kontrol trafiğini tanımıyordu.</p><p>Çözüm çok basitti: Şube gateway’inin objesini oluşturduktan sonra merkezin politikasını yeniden kurmak. Kurulumdan sonra SIC’i tekrar başlattım ve ekranda “Trust established” yazısını gördüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*suSJAr_HG9M29gNqzN_Y5w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hEQvgW1yJmV27EUoAWYNRw.gif" /></figure><h3>Implied rules: kural tabanında görmediğiniz kurallar</h3><p>Az önce bahsettiğim otomatik kurallara Check Point dünyasında <strong>implied rules</strong> deniyor. Bunlar SmartConsole’daki kural tabanında satır olarak görünmez; ama her politikada vardır ve sizin yazdığınız kurallardan önce, arada ya da sonra çalışırlar.</p><p>En önemlileri, SMS ile gateway’ler arasındaki kontrol trafiğine, gateway’in kendi çıkışlarına ve VPN’in kendi pazarlık trafiğine izin verenlerdir. Bunların ayarları <strong>Global Properties → Firewall</strong> bölümünde durur. Loglarda bir bağlantının hangi kurala takıldığına bakarken “Implied Rule” ifadesini görürseniz, trafiğin bu kurallardan biriyle eşleştiğini anlarsınız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2Z7uYwNW66iXgfKR5LLC2w.png" /></figure><p>Bizim kural tabanımızın iskeleti de bu mantığa göre kurulu. En üstte yöneticilerin gateway’lere erişimine izin veren kurallar var. Hemen altında, gateway’lerin kendi adreslerine gelen diğer her şeyi düşüren <strong>Stealth</strong> kuralı. En altta da açıkça izin verilmemiş her şeyi düşüren <strong>Cleanup</strong> kuralı. Implied kurallar SMS’in kontrol trafiğini Stealth’ten önce kabul ettiği için, Stealth gateway’i dış dünyaya kapatırken yönetimi bozmaz. Bu otomatik kuralların sınırlarını, şube gateway’inin NAT arkasındaki yönetim sunucusuna ulaşmaya çalıştığı gün gerçekten zorladık; o hikâyeyi şube ve NAT arkasındaki yönetim sunucusu yazısında anlatıyorum.</p><p>Bu “görünmeyen kurallar” konusu üreticiden üreticiye en çok farklılaşan yerlerden biri. Palo Alto’da kural listesinin en altında iki varsayılan kural görünür: Aynı zone içindeki trafiğe izin veren intrazone-default ve zone&#39;lar arası trafiği reddeden interzone-default. İkisi de listede görünür ve davranışları değiştirilebilir. Burada sık yapılan bir hata var: &quot;Her şeyi engelle&quot; diye yazılan bir kural sadece zone&#39;lar arası trafiği kapsayacak şekilde tanımlanırsa, aynı zone içindeki trafik bu kurala takılmaz ve varsayılan izin kuralına düşer. FortiGate&#39;te ise politika listesinin sonunda bir &quot;Implicit Deny&quot; kuralı vardır ve loglarda politika numarası 0 olarak görünür. Cihazın kendisine gelen yönetim trafiği ise &quot;local-in&quot; adı verilen ayrı bir politika kümesiyle yönetilir. Check Point&#39;te yönetim trafiğine izin veren kurallar Global Properties&#39;te, gizli kalıyor. Palo Alto&#39;nun varsayılan kuralları ise listede açıkça görünüyor. Check Point&#39;ten Palo Alto&#39;ya geçen biri &quot;aynı zone&#39;daki trafik neden geçiyor?&quot; diye, Palo Alto&#39;dan Check Point&#39;e geçen biri de &quot;bu bağlantıya hangi kural izin verdi?&quot; diye şaşırabilir.</p><h3>Publish ve Install: Check Point’e yeni başlayanın ilk tuzağı</h3><p>SmartConsole’da bir değişiklik yaptığınızda bu değişiklik hemen hiçbir yere gitmez. Check Point’te bir değişikliğin trafiğe yansıması iki ayrı adımdan geçer.</p><ul><li>✍️ <strong>Oturum (session):</strong> SmartConsole’a her girişinizde bir oturum açılır. Bu oturumda yaptığınız değişiklikler sadece size aittir ve dokunduğunuz objeler başka yöneticiler için kilitlenir.</li><li>📤 <strong>Publish:</strong> Oturumdaki değişiklikleri SMS’in veritabanına kaydeder. Artık diğer yöneticiler de değişikliklerinizi görür ve kilitler kalkar. Ama gateway’ler henüz hiçbir şey bilmiyor.</li><li>🚀 <strong>Install Policy:</strong> SMS, seçtiğiniz politika paketini derler, kontrol eder ve hedef gateway’lere gönderir. Trafik ancak bu adımdan sonra yeni kurallara göre işlenir.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AoWJTc7ShIdb0ZeRIITnFA.png" /></figure><p>Check Point’te kurallar <strong>politika paketleri</strong> içinde tutulur ve her paketin hangi gateway’lere kurulacağı tanımlıdır. Bizim lab’da iki paket var: merkezdeki cluster için Standard, şube gateway&#39;i için Policy_SiteB. Objeler (sunucular, ağlar, gruplar) ise ortaktır; aynı DC01 objesini iki pakette de kullanıyoruz. Bir objeyi değiştirdiğinizde, o objeyi kullanan her paketi yeniden kurmanız gerekir.</p><p>Install adımının bir de “kontrol” kısmı var. SMS politikayı göndermeden önce derler ve tutarsızlık görürse kurulumu durdurur. Örneğin uzak erişim VPN’ini kurarken bir kuralın kaynak alanına, o tür kuralda kabul edilmeyen bir obje yazmıştım. Publish sorunsuz geçti ama install “Policy verification failed” ile durdu. Yani publish’in başarılı olması, kuralın doğru olduğu anlamına gelmiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3mGRFKJcIBTEL0pGQEL8fQ.png" /></figure><h3>Hata: “Yayınladım ama kurmadım”</h3><p>Şube gateway’inin yönetim sunucusuna ulaşabilmesi için merkezdeki politikaya bir NAT kuralı eklemiştim. Kuralı yazdım, publish ettim ve teste geçtim. Test başarısız oldu. Kuralı defalarca kontrol ettim, hiçbir hata göremedim.</p><p>Sonra gateway’lere baktım: Üzerlerindeki politikanın tarihi, benim kuralı eklememden önceydi. Kuralı yayınlamış ama hiç kurmamıştım. Policy’yi kurduğum anda bağlantılar açıldı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*66k4mi39p4AikwpLc-6LkQ.gif" /></figure><p>Bu hatayı yapmayan Check Point yöneticisi yok diye düşünüyorum. O yüzden bir değişiklikten sonra test başarısız olursa ilk baktığım şey artık şu: gateway’de fw stat ile yüklü politikanın tarihi, ya da SmartConsole&#39;da gateway&#39;in son kurulum zamanı.</p><h3>Hata: “Object is locked by another session”</h3><p>Bir gün aynı anda iki yerden çalışıyordum: Bir yandan SmartConsole’da bir şeyler deniyor, bir yandan da Check Point’in yönetim API’siyle toplu değişiklik yapıyordum. API tarafındaki komut şu hatayla durdu:</p><pre>Object &#39;Grp_All_Internal&#39; is locked by another session.</pre><p>SmartConsole’daki oturumumda o gruba dokunmuş ama değişikliği ne yayınlamış ne de geri almıştım. Grup o oturuma kilitli kalmıştı. SmartConsole’da değişikliklerimi <strong>Discard</strong> ile geri aldım ve kilit kalktı, API oturumu kaldığı yerden devam etti.</p><p>Bu kilit mekanizması aslında çok faydalı: İki yönetici aynı objeyi aynı anda değiştirip birbirinin işini ezemiyor. Ama yayınlanmamış değişiklikleri unutup açık bırakırsanız, sizden sonra gelen herkesin önünü kesersiniz. SmartConsole’da açık oturumları ve kilitli objeleri <strong>Manage &amp; Settings → Sessions</strong> altında görebilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7LLQhl-2JhztDnkVHrCF5A.png" /></figure><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Publish ve Install ayrımı ilk başta gereksiz bir adım gibi görünebilir, ama diğer üreticilerde de benzer bir mantık var.</p><p>Palo Alto’da yaptığınız değişiklikler önce “aday” yapılandırmada birikir; <strong>Commit</strong> dediğinizde cihaza uygulanır. Tek bir cihazda bu, Check Point’teki Publish ile Install’ın birleşik hali gibi düşünülebilir. Merkezi yönetim aracı Panorama kullanıldığında ise ayrım Check Point’e çok benziyor: Önce Panorama’ya commit edilir, sonra yapılandırma cihazlara gönderilir (push).</p><p>FortiGate’te ise varsayılan olarak bir ayarı kaydettiğiniz anda uygulanır; ayrıca bir “kur” adımı yoktur. Değişiklikleri toplu halde onaylamak isteyenler için bir çalışma alanı (workspace) modu sunuluyor. Merkezi yönetim aracı FortiManager’da ise değişiklikler önce yönetim tarafında yapılır, sonra cihazlara kurulur. Bu da yine Check Point’teki ayrıma yakın.</p><p>Yani Check Point’in yaptığı aslında büyük ortamlarda herkesin ihtiyaç duyduğu bir şey: Değişikliği hazırlamak, kaydetmek ve sahaya göndermek ayrı adımlar. Check Point bunu tek cihazlık kurulumda bile zorunlu tutuyor.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda Check Point’in nasıl düşündüğünü konuştuk. Kurallar SmartConsole’da yazılıyor, SMS’te saklanıyor ve gateway’de uygulanıyor. Gateway ile SMS arasındaki güveni, SMS’in kendi sertifika otoritesinden aldığı sertifikalarla SIC sağlıyor. Bir değişikliğin trafiğe yansıması için de publish etmek yetmiyor; politikanın kurulması gerekiyor.</p><p>Bunları anlatırken yaptığım hataları da paylaştım: yanlış kurulum tipi, kurulumdan sonra beni dışarıda bırakan InitialPolicy, merkezin politikası güncel olmadığı için kurulamayan SIC, yayınlanıp kurulmayan bir kural ve unutulmuş bir oturum kilidi. Hepsinin ortak dersi aynı: Check Point’te bir şey çalışmıyorsa, önce değişikliğin gerçekten gateway’e ulaşıp ulaşmadığına bakın.</p><h3>Bu yazıyla bağlantılı diğer yazılar</h3><ul><li><a href="https://medium.com/@mirabaranyaman/s%C4%B1f%C4%B1rdan-kurumsal-firewall-lab%C4%B1-check-point-r82-b%C3%B6l%C3%BCm-1-ne-kuruyoruz-neden-b%C3%B6yle-kuruyoruz-939c6d523538"><strong>Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri</strong> — Lab’ın tamamı, adres planı ve serinin bütün yazılarının listesi.</a></li><li><strong>Check Point R82 Gaia Kurulumu ve First Time Wizard</strong> — Standalone/distributed sorusunun sorulduğu sihirbazın bütün pencereleri.</li><li><strong>Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover</strong> — Gaia ayarlarının neden iki üyede ayrı yapılması gerektiği, cluster tarafından.</li><li><strong>Check Point Access Control: Kural Tabanı, Implied Rules, Stealth ve Cleanup</strong> — Implied rules’un First/Before Last/Last konumları ve kural tabanımızın tamamı.</li></ul><p>Sıradaki yazı <strong>Check Point R82 Gaia Kurulumu ve First Time Wizard</strong>: Sihirbazdaki her seçenek ne anlama geliyor, hangisini neden seçiyoruz ve sanal ortamda kurarken ağ kartı seçiminin VLAN’ları nasıl tamamen çalışmaz hale getirebildiği.</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>Check Point R82 dokümantasyonu (Security Management Administration Guide): <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/</a></li><li>Check Point Gaia R82 Administration Guide: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/</a></li><li>Check Point CheckMates topluluğu: <a href="https://community.checkpoint.com/">https://community.checkpoint.com/</a></li><li>Fortinet — FGFM (FortiGate to FortiManager Protocol): <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/6.2.0/ports-and-protocols/373486/fgfm-fortigate-to-fortimanager-protocol">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/6.2.0/ports-and-protocols/373486/fgfm-fortigate-to-fortimanager-protocol</a></li><li>Fortinet — FortiManager ile merkezi yönetim: <a href="https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.6.1/administration-guide/697989/configuring-central-management">https://docs.fortinet.com/document/fortigate/7.6.1/administration-guide/697989/configuring-central-management</a></li><li>Fortinet Community — Policy ID 0 (Implicit Deny): <a href="https://community.fortinet.com/t5/FortiAnalyzer/Technical-Tip-FortiGate-Policy-ID-0-Implicit-deny-accepting/ta-p/334521">https://community.fortinet.com/t5/FortiAnalyzer/Technical-Tip-FortiGate-Policy-ID-0-Implicit-deny-accepting/ta-p/334521</a></li><li>Palo Alto LIVE — Panorama bağlantısı ve kayıt anahtarı: <a href="https://live.paloaltonetworks.com/t5/panorama-discussions/10-1-panorama-registration-auth-key-issues/td-p/486379">https://live.paloaltonetworks.com/t5/panorama-discussions/10-1-panorama-registration-auth-key-issues/td-p/486379</a></li><li>Palo Alto LIVE — intrazone/interzone varsayılan kuralları: <a href="https://live.paloaltonetworks.com/t5/panorama-discussions/palo-alto-intrazone-and-interzone-rules/td-p/492380">https://live.paloaltonetworks.com/t5/panorama-discussions/palo-alto-intrazone-and-interzone-rules/td-p/492380</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=520d35fd9659" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Check Point R82 ile Kurumsal Firewall Lab’ı: Mimari, Adres Planı ve Güvenlik Bölgeleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/s%C4%B1f%C4%B1rdan-kurumsal-firewall-lab%C4%B1-check-point-r82-b%C3%B6l%C3%BCm-1-ne-kuruyoruz-neden-b%C3%B6yle-kuruyoruz-939c6d523538?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/939c6d523538</guid>
            <category><![CDATA[check-point-software]]></category>
            <category><![CDATA[firewall]]></category>
            <category><![CDATA[network]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Nov 2026 14:14:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-09T12:25:24.267Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Sıfırdan Kurumsal Firewall Lab’ı — 1. yazı (seriye giriş)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9AX5JSueKysqoB3Ovx7irg.png" /></figure><h3>Lab’da nerede?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P4jVhC8Ri8EDGuU_FQQgpg.png" /></figure><p>Bu yazıda haritanın tamamına, yani serinin bütün yazılarında kullandığımız lab’a bakıyoruz.</p><p>Merhaba arkadaşlar,</p><p>Bu yazıyla birlikte otuzu aşkın yazılık bir seriye başlıyoruz. Serinin sonunda elimizde bir merkezi ve bir şubesi olan, gerçek bir şirkette görebileceğimiz bir ağ ve onu baştan sona koruyan Check Point R82 tabanlı bir güvenlik altyapısı olacak. Ama asıl amacımız sadece “kurduk, çalıştı” demek değil. Her teknolojinin ne olduğunu, neden ihtiyaç duyulduğunu, sektörde nasıl kullanıldığını ve en önemlisi kurarken nerelerde takıldığımızı birlikte göreceğiz. Her yazıyı tek başına okunabilecek şekilde yazdım; aradığınız konuya doğrudan gidebilirsiniz. Bu yazı ise serinin haritası: Sonunda bütün yazıların listesini bulacaksınız.</p><p>Seriyi yazarken aklımda şöyle bir okur var: CCNA seviyesinde bilgisi olan, IP adresi, subnet, VLAN, routing ve NAT kavramlarına yabancı olmayan biri. Bu yüzden “IP adresi nedir” gibi konulara girmeyeceğim. Bunun yerine bu temel bilgilerin üzerine bir güvenlik mimarisinin nasıl kurulduğuna odaklanacağız.</p><p>Bu ilk yazıda henüz hiçbir cihaza komut yazmıyoruz. Önce nasıl bir şirket hayal ettiğimizi ve bu lab’da hangi teknolojileri öğreneceğimizi konuşacağız. Ardından en kritik kısma geçeceğiz: Bu topolojiyi en mantıklı şekilde nasıl kurarız? Adresleri nasıl dağıtırız, DMZ’yi nereye koyarız, hangi ağı hangi bölgeye alırız, yedekliliği nerede sağlarız? Son olarak da tasarım aşamasında yaptığım bir hatanın lab’ımı nasıl “internete açtığını” anlatacağım.</p><h3>Nasıl bir şirket hayal ettik?</h3><p>Orta ölçekli bir şirket düşünelim. Bir merkez ofisi ve küçük bir şubesi var.</p><p>Merkezde muhasebe, insan kaynakları ve bilgi işlem (BT) ekipleri çalışıyor. Şirketin Active Directory sunucusu, mail sunucusu ve log sunucusu da burada. Ayrıca internete açık bir web sitesi ve kendi DNS sunucusu var. Toplantıya gelen misafirler için ayrı bir ağ, koridordaki yazıcılar için de ayrı bir ağ istiyoruz.</p><p>Şube daha küçük. Birkaç çalışan ve misafirler için bir ağ yeterli. Ama şube çalışanları da merkezdeki Active Directory’ye bağlanmalı, yani iki ofis arasında güvenli bir bağlantı lazım. Şubede internet hattı kesilirse işler durmasın diye bir de yedek LTE hattı var.</p><p>Son olarak evden ya da yoldan çalışan kullanıcılar var. Onlar da laptop’larından şirket ağına güvenli bir şekilde bağlanabilmeli.</p><p>Kulağa tanıdık geliyor değil mi? Türkiye’deki pek çok şirketin ağı aşağı yukarı böyle. Bu lab’ı da tam olarak bu senaryoyu canlandırmak için kurdum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4anhvTu8Z5ES9tN8Xu9gUg.png" /></figure><h3>Bu lab’da neler öğreneceğiz?</h3><p>Seri boyunca bu şirketin ağını adım adım inşa ederken şu konuları işleyeceğiz:</p><ul><li>🧱 Check Point’in temelleri: Yönetim sunucusu, gateway ve SmartConsole arasındaki ilişki; iki firewall’un tek bir cihaz gibi çalıştığı ClusterXL; lisans, yedekleme ve snapshot.</li><li>🔌 Ağ temeli ve L2 güvenliği: Firewall’a LACP ile bağlanan trunk’lar; port-security, DHCP snooping ve DAI ile switch’leri korumak (ve bunu yaparken kendi kendimizi nasıl kilitlediğimiz).</li><li>🏛️ Altyapı servisleri: Active Directory, DNS ve NTP; kendi sertifika otoritemizi (CA) kurmak; firewall ve switch’lere AD hesabıyla girmek için FreeRADIUS.</li><li>📜 Politika ve kimlik: Kural tabanı, NAT, kullanıcıyı IP adresinden değil AD hesabından tanıyan Identity Awareness ve misafirler için giriş portalı.</li><li>🔎 İçerik güvenliği: HTTPS Inspection, uygulama ve URL filtreleme, TC kimlik ve IBAN sızıntısını yakalayan DLP, IPS ve antivirüs, USOM’un zararlı adres listeleriyle otomatik engelleme.</li><li>🌍 WAN ve VPN: İki internet hattı, DMZ’deki sunucuları internete açmak, merkez ile şubeyi IPsec ile bağlamak ve uzaktan çalışanlar için Remote Access VPN.</li><li>🛠️ Operasyon: Paketin firewall içinde izlediği yol, logları okumak ve sorun gidermek, izleme ve API ile otomatik yedekleme.</li></ul><p>Liste uzun görünüyor ama korkmayın. Her biri kendi yazısında, önce “bu nedir ve neden lazım” sorusuyla, sonra lab’da nasıl yapıldığıyla anlatılacak.</p><h3>Başlamadan önce birkaç kavram</h3><p>Topolojiye geçmeden önce yazı boyunca sık sık kullanacağımız birkaç kavramı netleştirelim.</p><ul><li>🏘️ Güvenlik bölgesi (zone): Aynı güven seviyesindeki ağların bir araya getirildiği gruptur. Bir şehri mahallelere ayırmak gibi düşünebilirsiniz. Her mahallenin kendi kuralı var; bir mahalleden diğerine geçmek için kontrol noktasından geçmeniz gerekiyor. Firewall kuralları da çoğunlukla “hangi bölgeden hangi bölgeye ne geçebilir” sorusunun cevabıdır.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WCIhEJsCvem89v1NMban1w.png" /></figure><ul><li>✂️ Segmentasyon: Ağı, aralarındaki trafiğin firewall’dan geçmek zorunda olduğu parçalara bölmektir. Burada önemli bir ayrıntı var: VLAN tek başına segmentasyon değildir. VLAN’lar arası yönlendirmeyi bir switch yapıyorsa, iki VLAN birbirine firewall’u hiç görmeden ulaşabilir. Gerçek segmentasyon, VLAN’lar arasındaki yönlendirmeyi firewall’un yapmasıyla olur.</li><li>🚧 DMZ: İnternetten erişilen sunucuların (web, mail, DNS) konduğu ara bölgedir. Şöyle düşünün: Şirketin vitrinini dışarıya açıyorsunuz ama vitrinle depo arasına kilitli bir kapı koyuyorsunuz. Web sunucusu ele geçirilse bile saldırgan içerideki muhasebe bilgisayarlarına doğrudan geçemiyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3CeknnBU7L-SdNh9T6fFsw.png" /></figure><ul><li>🛂 Yönetim düzlemi (management plane): Ağ cihazlarının yönetildiği trafiktir: SSH, web arayüzü, SNMP, loglar. Kullanıcı trafiğinden tamamen ayrı tutulur, çünkü bu kapıyı ele geçiren, bütün ağı ele geçirir.</li><li>🚫 Varsayılan reddet (default deny): Açıkça izin vermediğimiz her şeyin reddedilmesidir. Check Point’te kural tabanının en altındaki “Cleanup” kuralı bu işi yapar. Yani “şunu engelle” diye değil, “sadece şuna izin ver” diye düşünürüz.</li></ul><h3>Topolojimiz</h3><p>Hayal ettiğimiz şirket, lab’da şu şekle büründü:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*atdYQCPiLbNv1ZVyZW0eww.png" /></figure><p>Şimdi bu resmi birlikte gezelim.</p><h3>Merkez: iki firewall, tek beyin</h3><p>Merkezde iki Check Point gateway var ve bu ikisi ClusterXL ile tek bir firewall gibi davranıyor. Biri aktif olarak trafiği işlerken diğeri beklemede duruyor. İkisinin arasında ayrı bir senkronizasyon kablosu var; aktif olan, açık bağlantıların bilgisini sürekli bu kablodan diğerine aktarıyor. Böylece aktif firewall bir anda kapansa bile, beklemedeki devralıyor ve kullanıcıların açık bağlantıları kopmuyor. Kullanıcılar bunu fark etmiyor bile, çünkü hepsi her iki firewall’un ortak kullandığı sanal bir adresi gateway olarak görüyor.</p><p>Bu ortak sanal adrese VIP (Virtual IP) diyoruz. CCNA’dan HSRP ya da VRRP’yi hatırlıyorsanız mantık tanıdık gelecek: İki router tek bir sanal gateway adresini paylaşır, biri aktif, diğeri yedektir. ClusterXL de aynı fikri firewall’a uyguluyor, ama iki önemli farkla: Kullandığı protokol Check Point’in kendi protokolü (CCP), ve sadece adresi değil, firewall’un üzerinden geçen açık bağlantıların durumunu da yedek üyeye aktarıyor. HSRP ya da VRRP’de yedek router devraldığında bir şey kaybolmaz, çünkü router bağlantı takibi yapmaz. Bir firewall ise her bağlantıyı tanır; yedek üye bu bilgiye sahip olmasaydı, devralma anında bütün açık bağlantıları tanımadığı için düşürürdü. Bizim lab’da iç ağların gateway’i her VLAN’da .254 ile biten VIP; üyelerin kendi adresleri ise .1 ve .2. İnternet tarafında da cluster’ın dışarıya görünen adresi bir VIP. ClusterXL’in nasıl çalıştığını ve kurulumunu kendi yazısında ayrıntılı göreceğiz; şimdilik “iki cihaz, tek adres” demek yeterli.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZFdOhHMk5SJH5rl2fkEJzw.png" /></figure><p>Firewall’ların iç tarafı bir core switch’e bağlı. Her firewall core switch’e üç kabloyla, LACP ile bağlanıyor ve bütün iç VLAN’lar bu kabloların üzerinden trunk olarak taşınıyor. Kat switch’leri de core’a bağlı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jbKIoty7x0xuN2d_Yy6iRw.png" /></figure><p>Burada kritik nokta şu: VLAN’lar arası yönlendirmeyi core switch değil, firewall yapıyor. Yani muhasebeden sunuculara giden her paket firewall’un önünden geçmek zorunda. Az önce konuştuğumuz segmentasyon tam olarak bu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*veoi0ioaMZcP3kQ4E11UPQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0586AHKx0PJiC70-o_uMaQ.gif" /></figure><p>Merkezde ayrıca Check Point’in yönetim sunucusu (SMS) var. Firewall kuralları burada yazılıyor, loglar burada toplanıyor. Check Point’in bu üç katmanlı yönetim yapısına aşağıda, diğer üreticilerle karşılaştırırken tekrar döneceğim.</p><h3>Şube: tek firewall, iki hat</h3><p>Şubede tek bir Check Point gateway ve bir switch var. Burada kendime şunu sordum: Şubede iki firewall’a gerçekten ihtiyaç var mı? Şube küçük, tek bir kullanıcı ağı var ve en olası arıza bir firewall’un bozulması değil, internet hattının kesilmesi. O yüzden şubede cihaz yedekliliği yerine hat yedekliliğini seçtim: Ana internet hattının yanında bir de LTE hattı var. Ana hat kesilince merkezle bağlantı LTE üzerinden devam ediyor.</p><h3>İnternet: kendi küçük internetimiz</h3><p>Merkezde iki, şubede iki internet hattı var ve her biri ayrı bir ISP router’ına bağlı. Bu dört router birbirine bağlanarak bizim küçük “internet”imizi oluşturuyor. Uzaktan çalışan kullanıcımız da bu internette, ISP’lerden birinin ev müşterisi gibi duruyor.</p><p>Bu internette public adres olarak gerçek şirketlerin adreslerini değil, bu iş için ayrılmış blokları kullanıyoruz. RFC 5737, belgelerde ve eğitimlerde kullanılmak üzere üç blok ayırmış: 192.0.2.0/24, 198.51.100.0/24 ve 203.0.113.0/24. Bunlar internette kimseye ait değil, o yüzden lab’da gönül rahatlığıyla “public IP” gibi kullanabiliyoruz. LTE hattının CGNAT tarafı için RFC 6598&#39;in ayırdığı 100.64.0.0/10, uzak kullanıcı için de RFC 2544&#39;ün test ağlarına ayırdığı 198.18.0.0/15 bloğundan adres kullandım.</p><h3>Peki bu topolojiyi en mantıklı şekilde nasıl kurarız?</h3><p>Topoloji kağıt üzerinde güzel görünüyor ama asıl iş şimdi başlıyor. Bir network uzmanı kabloları takmadan önce bir dizi karar verir. Ben de aynısını yaptım ve her kararın arkasında bir “neden” olmasına dikkat ettim.</p><h3>Önce adres planı: logu okurken düşünmemek için</h3><p>Subnetting’i hepimiz biliyoruz; ama bir kurumda adres planı sadece “çakışmasın” diye yapılmaz. Asıl amaç, bir log satırına baktığınızda o adresin nereden geldiğini düşünmeden anlayabilmektir. Gece yarısı bir alarmla uyandığınızda bunun ne kadar değerli olduğunu anlıyorsunuz.</p><p>Bu yüzden şöyle bir kural koydum: İç ağlar 10.S.V.0/24 biçiminde. S siteyi gösteriyor (10 merkez, 20 şube), V ise VLAN numarasını. Yani 10.10.30.0/24 merkezdeki VLAN 30, 10.20.30.0/24 ise şubedeki VLAN 30. Logda 10.20.30.15 gördüğümde bunun şubedeki bir kullanıcı olduğunu hemen biliyorum. Üstelik iki sitenin adresleri asla çakışmıyor; bu, iki ofisi VPN ile bağlarken olmazsa olmaz bir şart.</p><p>Bu kurala bilerek iki istisna koydum. Merkezin yönetim ağı 192.168.43.0/24, yani kullanıcı ağlarından tamamen farklı bir blokta. Bir kuralda ya da logda 192.168.43 ile başlayan bir adres gördüğümde, karşımdakinin yönetim trafiği olduğunu ayrıca düşünmeme gerek kalmıyor. DMZ de 172.16.10.0/24 ile ayrı bir blokta duruyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6cWCk_wTZS9yawF8aWFErw.png" /></figure><p>Lab’daki bütün public ve özel adres bloklarını tek bir tabloda topladım:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Vr2BH-TWQNxiV7zQNDstNQ.png" /></figure><h3>Bölgeleri belirlemek: kim kime, neden erişmeli?</h3><p>Sonra merkezdeki ağları bölgelere ayırdım. Bunu yaparken kendime her ağ için “bu ağ kimin, kime ulaşması gerekiyor, ele geçirilirse ne olur” diye sordum:</p><ul><li>VLAN 10, Yönetim (192.168.43.0/24): Firewall’ların, switch’lerin ve yönetim sunucusunun yönetim adresleri burada. Ağın en korunan yeri.</li><li>VLAN 20, Sunucular (10.10.20.0/24): Active Directory ve DNS, log ve NTP sunucusu, RADIUS ve Exchange.</li><li>VLAN 30 Muhasebe, VLAN 40 İK, VLAN 50 BT: Her departman ayrı bir ağda, çünkü erişim ihtiyaçları farklı. Muhasebenin finans uygulamasına, İK’nın personel sistemine, BT’nin ise yönetim ağına erişmesi gerekiyor. Departmanları ayırınca kurallar da “Muhasebe şu sunucuya HTTPS ile erişebilir” kadar okunabilir oluyor. Yönetim ağına erişebilen tek kullanıcı ağı da BT.</li><li>VLAN 60, Misafir: Sadece internet. İçerideki hiçbir adrese, hatta aynı misafir ağındaki diğer cihazlara bile erişememeli. İç ağlara erişimi firewall kuralları engelliyor; ama aynı VLAN içindeki iki misafir arasındaki trafik firewall’a hiç uğramıyor. Bunu switch’te port izolasyonuyla (switchport protected) sağladık; kablosuz bir ağ olsaydı aynı işi erişim noktasındaki istemci izolasyonu yapardı.</li><li>VLAN 70, Yazıcı/IoT: Yazıcılar ve akıllı cihazlar nadiren güncellenir ve saldırganların favori hedeflerindendir. Bu yüzden kendi bölgelerindeler ve hiçbir yere bağlantı başlatamıyorlar.</li><li>DMZ (172.16.10.0/24): Web sunucusu ve DNS sunucusu burada. Ayrı bir firewall arayüzü ve ayrı bir switch üzerinde duruyor.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B5s8Qwkq7BYgcpxWHrC83Q.png" /></figure><p>Şubede ise işi sade tuttum: yönetim, kullanıcılar ve misafir olmak üzere üç VLAN yeterli.</p><h3>Yönetim düzlemini kilitlemek</h3><p>Bir firewall’un en zayıf noktası çoğu zaman kendisini yönettiğimiz kapıdır. Bu yüzden firewall’ların, switch’lerin ve yönetim sunucusunun arayüzlerine sadece yönetim ağından ve BT ağından erişilebilecek. Firewall’un kendi adreslerine bunun dışında gelen her şey sessizce düşürülecek; bunu sağlayan kurala Check Point dünyasında “Stealth” kuralı deniyor. Yöneticiler de firewall ve switch’lere ortak bir “admin” hesabıyla değil, kendi Active Directory hesaplarıyla girecek. Kimin hangi yetkiyle girdiğini de RADIUS sunucusu belirleyecek. Böylece bir yönetici işten ayrıldığında, AD’de hesabını kapatmak bütün cihazlara erişimini de kesecek.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Irq4XfTjjCS2T9LNwv5y1A.png" /></figure><h3>Yedekliliği nereye koyacağız?</h3><p>Yedeklilik katman katman düşünülür: Cihaz bozulursa ne olur, hat kesilirse ne olur, iki ofis arasındaki bağlantı koparsa ne olur?</p><p>Merkezde hepsine cevap verdim. İki firewall cluster olarak çalışıyor ve iki farklı ISP’den internet alıyor. Şubede ise, az önce anlattığım gibi, cihaz yerine hat yedekliliği var.</p><p>Şubenin LTE hattının ilginç bir özelliği var: Bu bir CGNAT hattı. Yani mobil operatör, şubenin trafiğini kendi ortak public adresine çeviriyor. Bunun sonucu şu: Şube LTE üzerinden dışarıya bağlantı başlatabiliyor, ama dışarıdan şubeye bağlantı başlatılamıyor. Bu yüzden LTE üzerinden merkezle tüneli her zaman şube başlatıyor. Gerçek hayatta da LTE yedek hatlarında sık karşılaşılan bir durum bu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3qQalU0MUgbvWX_vqkDhTw.png" /></figure><h3>İki ofisi bağlamak: route-based VPN</h3><p>Merkez ile şube arasında IPsec VPN var. Burada iki yol vardı: Hangi ağların şifreleneceğini bir liste ile tanımlamak (domain-based VPN) ya da bu kararı routing tablosuna bırakmak (route-based VPN). Ben ikincisini seçtim. Route-based VPN’de tünel bir sanal arayüz gibi davranıyor; şubenin ağlarına giden rotalar bu arayüzü gösterdiğinde trafik tünele giriyor. Şubeye yeni bir ağ eklendiğinde tek yapmam gereken bir rota eklemek. Yedek hatta geçiş de routing ile, otomatik oluyor. Bu konuyu VPN yazılarında uzun uzun konuşacağız; çünkü bu karar beni epey uğraştıracaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MDdF4XkmaRg9TMdQ4JT2Eg.png" /></figure><h3>Uzaktan çalışanlar</h3><p>Evden çalışan kullanıcılarımız Check Point’in VPN istemcisiyle bağlanıyor ve bağlandıkları ofisten bir iç ağ adresi alıyor. Burada bilerek iki farklı yöntem seçtim: Merkeze Active Directory kullanıcı adı ve parolasıyla, şubeye ise kullanıcı sertifikasıyla bağlanılıyor. Böylece ikisini yan yana kurup karşılaştırma fırsatımız olacak.</p><h3>Her şeyin altında yatan servisler</h3><p>Son olarak, güvenlik özelliklerinin çoğunun arkada sessizce çalışan birkaç servise dayandığını unutmamak lazım. Bunları baştan planlamazsanız, ileride çok garip hatalarla karşılaşırsınız.</p><p>Saat bunların başında geliyor. Bütün cihazlar saati tek bir NTP sunucusundan alıyor; çünkü sertifika doğrulaması, Kerberos ve logların birbiriyle eşleştirilmesi doğru saate bağlı. Active Directory ve DNS kullanıcı kimliklerini ve isim çözümlemeyi sağlıyor. Kendi kurduğumuz sertifika otoritesi ise ileride HTTPS Inspection yaparken firewall’un kullanacağı sertifikayı üretecek. Bunların hepsi, kuralları yazmaya başlamadan önce hazır olmalı.</p><h3>Peki diğer üreticilerde durum ne?</h3><p>Bu tasarımı yaparken Check Point’in bir özelliği hemen dikkatimi çekti: Yönetimi her zaman üç katmanlı. Kuralları yazdığınız SmartConsole uygulaması, kuralların ve logların tutulduğu ayrı bir yönetim sunucusu ve trafiği işleyen gateway. Gateway’in kendi web arayüzü sadece işletim sistemi ayarları için var; güvenlik politikası her zaman yönetim sunucusunda yazılıyor ve gateway’e “kuruluyor”.</p><p>FortiGate ve Palo Alto’da ise her cihaz kendi arayüzünden tek başına yönetilebiliyor. Çok sayıda cihaz olduğunda merkezi yönetim için Fortinet’te FortiManager ve FortiAnalyzer, Palo Alto’da Panorama devreye giriyor. Yani Check Point’te yönetim sunucusu ilk günden ayrı bir bileşen ve tasarıma onu da dahil etmeniz gerekiyor: Nerede duracak, şube ona nasıl ulaşacak, logları ne kadar saklayacak? Bizim lab’da şube firewall’u da merkezdeki aynı yönetim sunucusundan yönetiliyor. Şubenin bu sunucuya internet üzerinden nasıl ulaştığı da serinin en çok uğraştıran konularından biri oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3kJCTpOLZPOXJwnMI4JnCg.png" /></figure><h3>Tasarım aşamasında yaptığım bir hata: Lab’ım “internete açık”mış</h3><p>Şimdi size biraz utandığım bir anı anlatayım.</p><p>Şube firewall’unu kurmuştum ama iki ofis arasındaki VPN tüneli henüz yoktu. Şube switch’inden merkezdeki log sunucusuna, yani 10.10.20.20 adresine bir ping attım. Cevap gelmemesini bekliyordum. Ama cevap geldi.</p><p>Bu olmamalıydı. 10.10.20.20 özel bir adres ve internette özel adreslere giden trafik yönlendirilmemeli. Tünel yokken bu pingin cevap alması, şubeden merkeze firewall’ların arkasından dolanan bir yol olduğu anlamına geliyordu.</p><p>Paketin yolunu firewall’dan başlayıp dışarıya doğru adım adım takip ettim. Önce şube firewall’unun kural tabanına baktım. İnternet kuralı, hedef olarak “şube ağları dışındaki her yer” diyordu; merkezin 10.10.x ağları da bu tanıma giriyordu. Yani firewall paketi bilerek internete gönderiyordu. Sonra şubenin ISP router’ının rota tablosuna baktım: 10.10.20.20 için özel bir rota yoktu, paket varsayılan rotaya gidiyordu. O varsayılan rota da lab’ın gerçek internete çıktığı bilgisayarı gösteriyordu. Son olarak o bilgisayara baktım. Bilgisayarda yönlendirme (IP forwarding) açıktı ve lab’ın merkez sunucu ağına ve DMZ’sine bağlı arayüzleri vardı. Paket bu bilgisayar üzerinden doğrudan merkezin sunucularına giriyordu; merkezdeki firewall’lara hiç uğramıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ENewfiE_uYUDtDaLJzRxrg.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rv7ODEqIM5fwa_YKwAzayQ.gif" /></figure><p>Yani üç küçük eksik bir araya gelmiş ve koca bir açık oluşturmuştu. ISP router’ları özel adreslere giden trafiği düşürmüyordu; gerçek ISP’ler ise bunu yapar. İnternete çıkan bilgisayar lab’ın iç ağına da bağlıydı ve yönlendirme yapıyordu. Şube firewall’unun internet kuralı da karşı sitenin özel ağlarını “internet” sanıyordu.</p><p>Çözüm için üç şey yaptım. Dört ISP router’ına özel adres bloklarını (10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12, 192.168.0.0/16) düşüren null route’lar ekledim. Bilgisayarda, internet arayüzü ile lab’ın iç ağlarına bağlı arayüzler arasındaki yönlendirmeyi engelledim. Şube firewall’unun internet kuralında da “internet” tanımından bütün özel adres bloklarını çıkardım. Tekrar denediğimde ping cevapsız kaldı, şubeden 8.8.8.8&#39;e giden ping ise çalışmaya devam etti. Tünel kurulduktan sonra da şubeden merkeze tek yol tünel oldu.</p><p>Aynı açığın ters yönde de olduğunu sonradan fark ettim. “İnternet” tarafından da merkezin sunucularına bu yoldan ulaşılabiliyordu. Bunu kapatmasaydım, ilerideki dış saldırı testleri firewall’u hiç görmeden “başarılı” sonuç verecek ve ben de yanlış sonuçlar çıkaracaktım.</p><p>Bu olaydan çıkardığım ders şu oldu: Bir firewall, kendisinden geçmeyen trafiği koruyamaz. Kural yazmaya başlamadan önce sorulması gereken ilk soru, “trafik gerçekten firewall’dan geçmek zorunda mı?” sorusu. Bir lab’da bu sorunun içine simüle ettiğimiz internet de dahil.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu yazıda henüz tek bir kural yazmadık ama belki de serinin en önemli işini yaptık. Nasıl bir şirket koruyacağımızı belirledik, ağı bölgelere ayırdık, adres planını logları okurken bize yardım edecek şekilde kurduk, yedekliliği nereye koyacağımıza karar verdik ve her şeyin altında yatan servisleri planladık. Bir de firewall’u atlayan bir yolun ne kadar kolay oluşabileceğini kendi hatam üzerinden gördük.</p><h3>Bu seride neler var?</h3><ul><li><strong>Check Point Mimarisi: SmartConsole, Yönetim Sunucusu, Gateway ve SIC</strong> — Üç parçanın birbiriyle nasıl konuştuğu ve “Publish” ile “Install” arasındaki fark.</li><li><strong>Check Point R82 Gaia Kurulumu ve First Time Wizard</strong> — Sihirbazdaki her seçenek ve sanal ortamda ağ kartı tipinin VLAN’ları nasıl durdurduğu.</li><li><strong>Check Point ClusterXL: VIP, VMAC, Sync ve Failover</strong> — İki firewall’u tek bir firewall gibi çalıştırmak ve bilerek failover yaptırmak.</li><li><strong>Check Point’te Lisans, Disk, Snapshot ve Yedekleme</strong> — Lisans türleri, disk yönetimi ve geri dönüş yolları.</li><li><strong>Switch’te L2 Güvenliği: Port-Security, DHCP Snooping ve DAI</strong> — Altı L2 saldırısı ve switch’i korurken kendimizi nasıl kilitlediğimiz.</li><li><strong>Firewall Lab’ı İçin Active Directory, DNS ve NTP</strong> — Kimlik, isim çözümleme ve saat: güvenliğin görünmeyen temeli.</li><li><strong>Sertifika ve PKI: Anahtarlar, Zincir, CRL ve OCSP</strong> — Bir sertifikaya neden güvendiğimizi baştan anlamak.</li><li><strong>OpenSSL ile İç Sertifika Otoritesi (CA) Kurmak</strong> — Root, firewall için ara CA, sunucu sertifikaları ve GPO ile dağıtım.</li><li><strong>FreeRADIUS ile Firewall ve Switch’lere AD Hesabıyla Giriş</strong> — Yöneticilerin ortak bir “admin” hesabı yerine kendi hesaplarıyla girmesi.</li><li><strong>Check Point Access Control: Kural Tabanı, Implied Rules, Stealth ve Cleanup</strong> — Kurallar nasıl okunur ve kural tabanı bizi nerede yanıltır.</li><li><strong>Check Point’te Arayüzler, Anti-Spoofing ve Firewall’da DHCP</strong> — Arayüz ve bölge tasarımı, firewall’un DHCP sunucusu olarak çalışması.</li><li><strong>Check Point R82&#39;de NAT: Hide, Static, Manuel Kurallar ve Proxy ARP</strong> — NAT türleri, kural sırası ve üç katmanda üst üste binen bir arıza.</li><li><strong>Check Point Identity Awareness: AD Query, Identity Collector ve Kullanıcıya Göre Kural</strong> — IP adresi yerine kullanıcıya göre kural yazmak.</li><li><strong>Check Point’te Captive Portal ve Misafir Ağı</strong> — Domain dışındaki cihazları tanımak ve misafir ağının dört katlı arızası.</li><li><strong>HTTPS Inspection Nedir? İki TLS Oturumu, Riskler ve Gizlilik</strong> — Şifreli trafiğin içine bakmanın nasıl ve ne pahasına yapıldığı.</li><li><strong>Check Point R82&#39;de HTTPS Inspection: Outbound, Inbound ve Testler</strong> — Yapılandırma adımları ve dört test.</li></ul><p>Seri devam ediyor: Application Control ve URL Filtering, DLP, IPS, iki ISP ile çalışmak, site-to-site ve uzak erişim VPN’i, loglama ve sorun giderme yazıları yolda. Yeni yazılar yayımlandıkça bu listeyi güncelleyeceğim.</p><p>Sıradaki yazı <strong>Check Point Mimarisi: SmartConsole, Yönetim Sunucusu, Gateway ve SIC</strong>: Bu üç parça birbiriyle nasıl konuşuyor, aralarındaki güveni sağlayan SIC nedir ve Check Point’e yeni başlayan herkesin bir kez takıldığı o soru: “Publish” ile “Install” arasındaki fark ne?</p><p>Görüşmek üzere.</p><h3>Kaynaklar</h3><ul><li>RFC 1918 — Address Allocation for Private Internets: <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc1918">https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc1918</a></li><li>RFC 5737 — IPv4 Address Blocks Reserved for Documentation: <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5737">https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc5737</a></li><li>RFC 6598 — IANA-Reserved IPv4 Prefix for Shared Address Space (CGNAT): <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc6598">https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc6598</a></li><li>RFC 2544 — Benchmarking Methodology for Network Interconnect Devices: <a href="https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc2544">https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc2544</a></li><li>Check Point R82 dokümantasyonu: <a href="https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/">https://sc1.checkpoint.com/documents/R82/</a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=939c6d523538" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wazuh SIEM ile Brute-Force Saldırı Tespiti ve Analizi: Kapsamlı Bir Laboratuvar Rehberi]]></title>
            <link>https://medium.com/@mirabaranyaman/wazuh-siem-ile-brute-force-sald%C4%B1r%C4%B1-tespiti-ve-analizi-kapsaml%C4%B1-bir-laboratuvar-rehberi-04721ed3d872?source=rss-471068dd0e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/04721ed3d872</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Miraç Baran YAMAN]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Oct 2025 08:38:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-17T08:38:31.404Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iJu-eyKBzdLK6n53pn7ZoQ.png" /></figure><p>Siber güvenlik alanında teorik bilgiyi pratiğe dökmek, tehditleri anlamanın ve savunma mekanizmalarını güçlendirmenin en etkili yoludur. Bu yazıda, açık kaynaklı ve güçlü bir SIEM/XDR platformu olan Wazuh’u kullanarak, kontrollü bir laboratuvar ortamında Windows Server’a yönelik bir RDP Brute-Force saldırısını nasıl simüle ettiğimizi, bu saldırıyı adım adım nasıl tespit ettiğimizi ve ürettiği alarmları nasıl analiz ettiğimizi detaylı bir şekilde ele alacağız.</p><p>Bu çalışma, gerçekçi bir saldırı senaryosu üzerinden bir SIEM sisteminin yapılandırılmasından, saldırı anındaki tespit yeteneklerine ve olay sonrası analiz süreçlerine kadar tüm aşamaları kapsamlı bir şekilde sunmayı amaçlamaktadır.</p><h3>Bölüm 1: Laboratuvar Ortamının Kurulumu</h3><p>Sağlam bir analiz yapabilmek için öncelikle senaryomuzu gerçekleştireceğimiz laboratuvar ortamını titizlikle kurmamız gerekmektedir. Tüm sanal altyapı için Oracle VirtualBox platformu kullanılmıştır.</p><p><strong>1.1. Oracle VirtualBox Kurulumu</strong></p><p>Kuruluma, PowerShell üzerinden VirtualBox’ı indirip yükleyerek başlıyoruz. Yönetici yetkileriyle başlatılan PowerShell’de, Invoke-WebRequest komutu ile kurulum dosyası indirildi ve --silent parametresi ile sessiz kurulum gerçekleştirildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nj15VcDvAFYgFBUxTXucXA.png" /></figure><p><em>PowerShell</em></p><pre># VirtualBox kurulum dosyasını indirme<br>Invoke-WebRequest -Uri &quot;https://download.virtualbox.org/virtualbox/7.1.8/VirtualBox-7.1.8-168469-Win.exe&quot; -OutFile &quot;VirtualBox-7.1.8.exe&quot;</pre><pre># Sessiz modda kurulumu başlatma<br>Start-Process -FilePath &quot;.\VirtualBox-7.1.8.exe&quot; -ArgumentList &quot;--silent&quot; -Wait</pre><p><strong>1.2. Ağ Yapılandırması</strong></p><p>Sanal makinelerimizin birbiriyle izole ve düzenli bir şekilde iletişim kurabilmesi için VirtualBox üzerinde 192.168.100.0/24 IP aralığına sahip &quot;PriviaSec&quot; adında özel bir NAT Ağı oluşturuldu. Bu, laboratuvarımızdaki tüm cihazların aynı ağda yer almasını sağladı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jVF3tU7YO1_ZXVcFUDH5rg.png" /></figure><p><strong>1.3. Kali Linux (Saldırgan Makinesi) Kurulumu</strong></p><p>Saldırı simülasyonlarımız için siber güvenlik profesyonellerinin vazgeçilmez aracı olan Kali Linux’u kurduk. Sanal makine imajı PowerShell ile indirildi ve 7-Zip kullanılarak arşivden çıkarıldı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*76Sux1deBFWP4n1P4HAoYw.png" /></figure><p><em>PowerShell</em></p><pre># Kali Linux VirtualBox imajını indirme<br>Invoke-WebRequest -Uri &quot;https://cdimage.kali.org/kali-2025.1a/kali-linux-2025.1a-virtualbox-amd64.7z&quot; -OutFile &quot;Kali-Linux-PrivaSec.7z&quot;</pre><pre># İndirilen arşivi çıkarma<br>&amp; &quot;C:\Program Files\7-Zip\7z.exe&quot; x &quot;.\Kali-Linux-PrivaSec.7z&quot; -o&quot;.\Kali-Linux-PrivaSec&quot; -y</pre><p>Ardından .vbox dosyası VirtualBox&#39;a import edilerek sanal makine hazır hale getirildi ve ağ ayarlarından &quot;PriviaSec&quot; NAT ağına dahil edildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AStLQTelDUc5HQTYJcIBtA.png" /></figure><p><strong>1.4. Windows Server 2022 (Kurban Makinesi) Kurulumu</strong></p><p>Hedef sistemimiz olan Windows Server 2022&#39;nin ISO dosyası yine PowerShell aracılığıyla indirildi. VirtualBox üzerinde yeni bir sanal makine oluşturularak bu ISO dosyası ile standart kurulum adımları takip edildi ve makine “PriviaSec” ağına dahil edildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7RyEBGbgAGIDm48C4hkbWg.png" /></figure><p><strong>1.5. Wazuh Server (SIEM) Kurulumu</strong></p><p>Güvenlik izleme merkezimiz olan Wazuh Server’ı kurmak için resmi .ova dosyası indirildi ve VirtualBox ortamına içe aktarıldı. Kurulumun ardından Wazuh Server sanal makinesi de diğerleri gibi &quot;PriviaSec&quot; ağına dahil edilerek tüm sistemlerin iletişim kurabilmesi sağlandı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YIutPLiBO5jpnb_olHpPIg.png" /></figure><h3>Bölüm 2: Sistemlerin Yapılandırılması ve Entegrasyonu</h3><p>Kurulumlar tamamlandıktan sonra, sistemleri saldırı senaryosuna ve izleme altyapısına uygun hale getirmek için gerekli yapılandırmaları yaptık.</p><p><strong>2.1. Windows Server 2022 — RDP Yapılandırması</strong></p><p>Brute-force saldırımızın hedefi olan RDP (Remote Desktop Protocol) hizmetini aktif hale getirmek için Server Manager üzerinden “Remote Desktop Services” rolü eklendi. Kurulumun ardından, uzaktan bağlantılara izin vermek için Windows Defender Firewall üzerinde “Remote Desktop” kuralı aktifleştirildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zKLQ1dSwbpDnOSu1lD3MiA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zKLQ1dSwbpDnOSu1lD3MiA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1CgYlKQ5Q3zL9wYMMBWz3A.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M4rgkC6_OEMxnEZPRl85Kw.png" /></figure><p><strong>2.2. Windows Server 2022 — Wazuh Agent Entegrasyonu</strong></p><p>Windows Server üzerindeki olayları Wazuh SIEM’e iletmek için hedef sunucuya Wazuh Agent kurulumu yapıldı. Ardından, bu ajanı SIEM’e tanıtma işlemine geçildi:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w86oo1oWk1Kk0afyoqCjKQ.png" /></figure><ul><li><strong>Ajan Kaydı:</strong> Wazuh Server’a SSH ile bağlanılarak manage_agents aracı çalıştırıldı. (A)dd an agent seçeneği ile Windows Server için bir isim ve IP adresi girilerek yeni bir ajan kaydı oluşturuldu ve bu ajana özel bir ID (Örn: 001) atandı.</li><li><strong>Anahtar Çıkarma:</strong> (E)xtract key for an agent seçeneği ile az önce oluşturulan ajanın (ID: 001) kimlik doğrulama anahtarı (authentication key) alındı. Bu anahtar, ajan ile sunucu arasındaki güvenli iletişimi sağlar. Anahtarı kolayca kopyalamak için çıktıyı bir dosyaya yönlendirdik:</li></ul><p><em>Bash</em></p><pre>sudo /var/ossec/bin/manage_agents -e 001 &gt; key.txt</pre><ul><li><strong>Ajan Yapılandırması:</strong> Windows Server üzerindeki Wazuh Agent arayüzüne, Wazuh Server’ın IP adresi ve bir önceki adımda kopyalanan kimlik doğrulama anahtarı girildi.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N5bX9aG1E_KxejNCrEvp-w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KdUZa2x1oUkv1N3SzG_ksA.png" /></figure><ul><li><strong>Servis Başlatma:</strong> services.msc üzerinden Wazuh Agent servisi başlatılarak yapılandırma tamamlandı.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tifpUZVwTO0VF4UAodfFOQ.png" /></figure><p>Bu adımların sonunda Wazuh web arayüzünde Windows Server ajanımızın “Aktif” duruma geçtiği ve log akışının başladığı doğrulandı.</p><h3>Bölüm 3: Saldırı Simülasyonu</h3><p>Altyapı hazır olduğuna göre, saldırgan rolünü üstlenerek Kali Linux makinesi üzerinden hedefimize yönelik operasyonu başlatıyoruz.</p><p><strong>3.1. Keşif</strong></p><p>İlk adım, hedefi tanımaktır. nmap aracı ile yerel ağda bir tarama gerçekleştirerek cihazları, açık portları ve çalışan servisleri tespit ettik.</p><p><em>Bash</em></p><pre># Ağdaki cihazları, işletim sistemlerini ve servis versiyonlarını tarama<br>nmap -sV -O 192.168.100.0/24</pre><p>Tarama sonuçları, 192.168.100.4 IP adresinde, RDP portu (3389) açık olan bir Windows Server 2022 bulunduğunu %92 doğrulukla teyit etti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Yh5LujEsAb-YL3RK-YSrqQ.png" /></figure><p><strong>3.2. Brute-Force Saldırısı</strong></p><p>Hedefi belirledikten sonra, RDP servisine yönelik bir parola deneme saldırısı için hydra aracını kullandık. Bu saldırıda, &quot;administrator&quot; kullanıcı adı için yaygın olarak kullanılan parolaları içeren fasttrack.txt sözlük dosyası kullanıldı.</p><p><em>Bash</em></p><pre># Hydra ile RDP servisine yönelik Brute-Force saldırısı<br>hydra -t 4 -V -l administrator -P /usr/share/wordlists/fasttrack.txt rdp://192.168.100.4</pre><p>Kısa süre içerisinde hydra, doğru parola kombinasyonunu bularak saldırıyı başarıyla sonuçlandırdı.</p><p><strong>3.3. Erişim</strong></p><p>Elde edilen geçerli kimlik bilgileriyle, xfreerdp3 istemcisini kullanarak hedef Windows Server makinesine başarılı bir RDP bağlantısı sağlandı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GCMvt0GOKnhHn5lc-90gEQ.png" /></figure><h3>Bölüm 4: SIEM Üzerinde Alarmların Detaylı Analizi</h3><p>Saldırı gerçekleştirildiğine göre, şimdi bir siber güvenlik analisti olarak Wazuh arayüzüne dönüp bu aktivitenin bıraktığı dijital izleri inceliyoruz.</p><p><strong>4.1. Başarısız Oturum Açma Girişimleri (EventID: 4625)</strong></p><p>Hydra’nın denediği her hatalı parola için Wazuh’un bir alarm ürettiğini görüyoruz. Bu alarmları incelediğimizde, Windows Güvenlik Olay Günlüklerinde “Başarısız bir oturum açma girişimi” anlamına gelen <strong>EventID 4625</strong>&#39;in tetiklendiğini tespit ettik. Alarm detayları, saldırının yapıldığı kaynak makinenin adının (workstation.name: kali) olduğunu açıkça gösteriyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l3KRFjZ_kT-96aeoQPD5Og.png" /></figure><p>Wazuh, bu aktiviteyi rule.id: 60122 (Authentication failed) ile eşleştirmiş ve rule.level: 5 (orta seviye) olarak sınıflandırmıştır.</p><p><strong>4.2. Başarılı Oturum Açma Girişimi (EventID: 4624)</strong></p><p>Binlerce başarısız deneme alarmının arasında, saldırının başarılı olduğu anı belgeleyen kritik alarmı buluyoruz. Bu alarm, “Bir hesap başarıyla oturum açtı” anlamına gelen <strong>EventID 4624</strong> ile ilişkilendirilmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AyLG1ouuUTykGyUXU9jF_A.png" /></figure><p>Bu alarmın detayları, bir analist için altın değerindedir:</p><ul><li><strong>agent.ip</strong>: 192.168.100.4 (Olayın yaşandığı sistem)</li><li><strong>data.win.eventdata.ipAddress</strong>: 192.168.100.6 (Saldırganın kaynak IP adresi)</li><li><strong>data.win.eventdata.targetUserName</strong>: Administrator (Hedef alınan kullanıcı hesabı)</li><li><strong>data.win.eventdata.workstationName</strong>: KALI (Saldırgan sistemin adı)</li></ul><p><strong>4.3. MITRE ATT&amp;CK ile Olay Zenginleştirme</strong></p><p>Wazuh’un en değerli özelliklerinden biri, tespit edilen olayları otomatik olarak siber saldırı taktik ve tekniklerini sınıflandıran <strong>MITRE ATT&amp;CK®</strong> çerçevesiyle ilişkilendirmesidir. Başarılı RDP oturum açma alarmı (rule.id: 92657) incelendiğinde, bu eylemin ATT&amp;CK matrisindeki karşılıkları şunlardır:</p><p><strong>Taktikler:</strong></p><ul><li>Initial Access (İlk Erişim)</li><li>Privilege Escalation (Yetki Yükseltme)</li><li>Persistence (Kalıcılık)</li></ul><p><strong>Teknikler:</strong></p><ul><li>T1021.001 - Remote Desktop Protocol</li><li>T1078.002 - Domain Accounts</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XPZ47or4L_s2r5xfeOMzKg.png" /></figure><p>Bu zenginleştirme, analistin olayı sadece izole bir “başarılı giriş” olarak değil, daha büyük bir saldırı zincirinin potansiyel bir adımı (örneğin, ilk erişim) olarak değerlendirmesini sağlar.</p><h3>Sonuç</h3><p>Bu kapsamlı laboratuvar çalışması, iyi yapılandırılmış bir SIEM çözümünün, en yaygın siber saldırı vektörlerinden biri olan RDP Brute-Force saldırılarını tespit etme ve analiz etmedeki kritik rolünü net bir şekilde göstermiştir. Wazuh, ham olay kayıtlarını toplamakla kalmamış, aynı zamanda bunları anlamlı kurallarla işleyerek, MITRE ATT&amp;CK çerçevesiyle zenginleştirilmiş, adli analiz için değerli bilgiler sunan eyleme geçirilebilir alarmlara dönüştürmüştür. Bu tür pratik uygulamalar, güvenlik operasyonlarında erken tespit ve müdahale mekanizmalarının önemini bir kez daha vurgulamaktadır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=04721ed3d872" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>